ΚΕΡΚΥΡΑ-Χαρητε τους

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στην συνεδρίαση του Π.Σ. Ι.Ν. τις 22/1/2017, τέθηκε από τον περιφερειακό Σύμβουλο κ.

Άνθη για συζήτηση, το θέμα της αποδοχής και της κατανομής του κινητού εξοπλισμού του

ξενοδοχείου Χανδρή που παραχωρήθηκε στην περιφέρεια από το νέο ιδιοκτήτη κ. Ανδρεάδη.

Το θέμα συζητήθηκε τελευταίο στη συνεδρίαση του Π.Σ. Στη σύντομη τοποθέτησή μας

είπαμε τα εξής: «Να συγκροτηθεί επιτροπή του Π.Σ. που θα παραλάβει τον εξοπλισμό με βάση

συγκεκριμένα κριτήρια θα τον κατανείμει σε δημόσιους-κρατικούς κοινωνικούς φορείς ή και σε

άτομα, χωρίς καμία εμπλοκή ΜΚΟ. Ότι δεν νιώθουμε καμία υποχρέωση να ευχαριστήσουμε τον κ.

Ανδρεάδη γιατί τα συγκεκριμένα αντικείμενα έχουν χρυσοπληρωθεί από την κλεμμένη υπεραξία

των ξενοδοχοϋπαλλήλων του ομίλου Χανδρή και από τις κρατικές επιδοτήσεις που έπαιρνε και ο

συγκεκριμένος ξενοδοχειακός όμιλος. Ότι ο κ. Ανδρεάδης προχώρησε στη συγκεκριμένη ενέργεια

για να δημιουργήσει μια κοινωνική αποδοχή στο νησί και γιατί πρόκειται να πάρει μεγάλες

κρατικές επιδοτήσεις για την ριζική ανανέωση των δύο ξενοδοχείων.»

Την τοποθέτησή μας διέκοψε με φωνές σε ένα αντικομουνιστικό παραλήρημα ο

αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού κ. Σπ. Γαλιατσάτος. Το αντικομουνιστικό ξέσπασμα του

αντιπεριφερειάρχη έγινε γιατί αποκαλύψαμε την βαθύτερη στόχευση του φίλου του (όπως είπε ο

ίδιος) κ. Προέδρου του ΣΕΤΕ κ. Ανδρεάδη. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο ΣΕΤΕ δια του προέδρου

του έχει πρωτοστατήσει στο πάρσιμο των αντεργατικών μέτρων από τις διάφορες κυβερνήσεις,

στην υποστήριξη των μνημονίων, το σπάσιμο των ΣΣΕ και ως ΣΕΤΕ έχει «κατοχυρώσει» ως

μισθολογική μέθοδο την απλήρωτη εργασία στους ξενοδοχοϋπάλληλους, υπερασπίζοντας πιστά

τα συμφέροντα της τάξης του.

Πάντα πίσω από τον αντικομουνισμό κρύβεται η αντεργατική συμπεριφορά της εργοδοσίας.

Οι εργαζόμενοι της περιφέρειας και οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό-Επισιτισμό μπορούν να

βγάλουν τα συμπεράσματά τους, να καταδικάσουν τον αντικομουνισμό των εκπροσώπων της

εργοδοσίας (όπως είναι και ο Σπ.Γαλιατσάτος), να εντείνουν τον αντικαπιταλιστικό αγώνα τους.

24/1/2017

Γραφείο Τύπου

Λαϊκής Συσπείρωσης Ι.Ν. 

Τουρκία: Ημερολόγιο ενός ταξικού χαστουκιού

 Τουρκία: Ημερολόγιο ενός ταξικού χαστουκιού

 

Η παράνομη απεργία ΝΙΚΗΣΕ...

 

- 19 Γενάρη, το Birleşik Metal İş (το συνδικάτο μεταλλεργατών) κηρύσσει απεργία διαρκείας σε 13 εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας & ηλεκτρικών συσκευών με αίτημα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας για τους 2.200 εργαζόμενους.

 

- 20 Γενάρη ξημερώματα, αρχίζει η Απεργία με καθολική συμμετοχή (έτσι, με καθολική συμμετοχή, θα συνεχίση σε ολόκληρη τη διάρκειά της!) ---> 

 Δεν αναγνωρίζουμε την απαγόρευση της απεργίας και συνεχίζουμε τον αγώνα μας 

Ενιαίο Συνδικάτο Μεταλλεργατών – Τουρκία 

(Birleşik Metal İş) 

 

Κατά τη διάρκεια ομαδικών συλλογικών διαπραγματεύσεων στους χώρους εργασίας των GE Grid Solutions, ABB Electricity, Schneider Electricity and Schneider Energy, δεν θα κατέστη δυνατό να φτάσουμε σε συμφωνία. Ως αποτέλεσμα αυτού, στις 20 Ιανουαρίου, 2.200 μέλη του Birleşik Metal İş ξεκίνησαν την “Απεργία στο Μέταλλο” με καθολική συμμετοχή και μεγάλο ενθουσιασμό. Αφού είχαμε ξεκινήσει την απεργία μας, την ίδια ημέρα το μεσημέρι, η κυβέρνηση “ανέβαλε” την απεργία μας για 60 ημέρες. 

Οι μεταλλεργάτες γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει “αναβολή” της απεργίας. Αυτή δεν είναι μια αναβολή, αλλά είναι μια απαγόρευση. Από το 2002, το δικαίωμα στην απεργία των δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων στους κλάδους του γυαλιού, του πλαστικού και της εξόρυξης, τούς αφαιρέθηκε από την κυβέρνηση. 

Οι μεταλλεργάτες επίσης γνώρισαν Κυβερνητικές απαγορεύσεις απεργίας πολλές φορές. Το 2015, η απεργία των χιλιάδων μεταλλεργατών απέναντι στην MESS (Ένωση Εργοδοτών Μετάλλου) “αναβλήθηκε” από την κυβέρνηση. Στις 18 Ιανουαρίου 2017, η Απεργία στο χαλυβουργείο της Asil Çelik απαγορεύτηκε επίσης. 

Το δικαίωμα στην απεργία είναι ένα βασικό δικαίωμα το οποίο έχει ιστορία εκατοντάδων ετών και προστατεύεται τόσο από Σύνταγμα όσο και από τα οικουμενικά δικαιώματα. Η αφαίρεση του δικαιώματος στην απεργία από τα χέρια μας, σημαίνει το δικαίωμα σε ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις έχει αφαιρεθεί από τα χέρια μας επίσης. Το δικαίωμα σε συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς να απεργείς “δεν σημαίνει τίποτα”. 

Η Κυβέρνηση, η οποία αφού ανέλαβε την εξουσία μετατρέπει την απαγόρευση της απεργίας σε μια συνήθεια, αφαιρεί τώρα το δικαίωμά μας στην συλλογική διαπραγμάτεύση με το να απαγορεύει την απεργία και απλά μας λένε ότι «θα πρέπει να αποδεχθούμε ό, τι μας δίνουν οι εργοδότες “. Αυτό σημαίνει ότι θεωρούν τη φτώχεια ως κατάλληλη για τους σκληρά εργαζόμενους. 

Ως μεταλλεργάτες , δεν αναγνωρίζουμε την απόφαση της κυβέρνησης η οποία προστατεύει μόνο τα αφεντικά και τους εργοδότες, η οποία δεν λαμβάνει υπόψιν τη δουλειά των σκληρά εργαζόμενων, η οποία αφαιρεί το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία από τα χέρια τους, η οποία απαγορεύει τη χρήση ενός συνταγματικού δικαιώματος. 

Εμείς, ως εργαζόμενοι μέλη του BİRLEŞİK METAL-İŞ, όπως δηλώσαμε και πριν, δεν υποτασσόμαστε στην απαγόρευση της απεργίας από την Κυβέρνηση. Θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης με απεργία, το οποίο έχει κερδηθεί από την εργατική τάξη με σκληρές θυσίες στην ιστορία και μετατρέπουμε τους χώρους εργασίας μας σε χώρους κινητοποιήσεων. 

Δεν λαμβάνουμε την απόφαση αυτή μόνο για τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς μέλη της EMIS (Ένωση Ηλεκτρομηχανολογικών Εργοδοτών), αλλά λάβαμε την απόφαση για λογαριασμό όλων των εργαζομένων των οποίων το δικαίωμα στην απεργία αφαιρείται από τα χέρια τους τακτικά. Οι ενέργειές μας είναι προειδοποιητικές ενέργειες κατά της Κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποιεί απαγορεύσεις απεργίων ως «Δαμόκλειος Σπάθη» σχετικά με το δικαίωμα των εργαζομένων για συλλογικές διαπραγματεύσεις, η οποία κηρύσσει καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ως εμπόδιο στη χρήση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η οποία φέρνει την αστυνομία και κανόνια νερού μπροστά στους εργαζόμενους σε κάθε μικρό αίτημα για βασικά δικαιώματα. 

Οι μεταλλεργάτες που έγραψαν ιστορία πολλές φορές στο παρελθόν με τους αγώνες, θα συνεχίσουν με άλλον ένα αγώνα με μεγάλη αποφασιστικότητα που θα αλλάξει και πάλι την ιστορία. Αυτός ο αγώνας είναι ενάντια στα αφεντικά που δεν δίνουν της σκληρής δουλειάς μας τα δικαιώματα και ενάντια στις απαγορεύσεις απεργιών από την Κυβέρνηση, η οποία θεωρεί τις απαιτήσεις των εργοδοτών ως εντολές. 

Ο αγώνας μας θα συνεχιστεί μέχρι μια συλλογική σύμβαση εργασίας, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των μελών μας, υπογραφεί με την EMIS. 

Καλούμε όλους τους φίλους της εργατικής τάξης να υποστηρίξουν αυτό το δίκαιο αγώνα. 

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Συνδικάτου BİRLEŞİK METAL-İŞ 

23/01/2017

 - 20 Γενάρη μεσημέρι, το Υπουργικό Συμβούλιο (όχι κάποιο δικαστήριο) αποφασίζει την απαγόρευση της Απεργίας για λόγους Εθνικής Ασφαλείας!

 

Το Birleşik Metal İş ΔΕΝ αναγνωρίζει την απαγόρευση & συνεχίζει την Απεργία.

 

- 23 Γενάρη βράδυ, το Υπ. Συμβούλιο & οι εργοδότες αναγκάζονται σε υπογραφή 2ετή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας η οποία προβλέπει: Αύξηση μισθού ~18,5%, αύξηση 27% στα κοινωνικά επιδόματα, αύξηση μεροκάματου αργιών 200%, άδεια πένθους κ.α.

 

Υ.Γ. Τα 13 εργοστάσια ΔΕΝ ανήκουν σε μια εταιρεία ή έναν ενιαίο όμιλο. Οι εργαζόμενοι απαιτούσαν ΣΣΕ απέναντι ας πούμε στον "ΣΕΒ ενέργειας". στον σύνδεσμο πολλών εταιριών...

 

Ξενοφών Τσιαγκλής

(@OzMa13)
Syndicalaizer.com

Συκοφαντική επίθεση στους αγωνιζόμενους αγρότες

Συκοφαντική επίθεση στους αγωνιζόμενους αγρότες

Από την πρώτη κιόλας μέρα της κλιμάκωσης των αγροτικών κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση ξεκίνησε έναν σκληρό, συκοφαντικό πόλεμο ενάντια στους αγωνιζόμενους αγρότες. Βεβαίως, οι επιθέσεις αυτές, γαρνιρισμένες με ένα σωρό από ψέματα κι απατηλές υποσχέσεις, είχαν αρχίσει εδώ και καιρό, πριν ακόμα «γυρίσουν οι μίζες» των τρακτέρ για τα μπλόκα. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτής της διαρκώς εντεινόμενης κυβερνητικής εκστρατείας, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Β. Αποστόλου, και ο αναπληρωτής υπουργός, Γ. Τσιρώνης, μίλησαν στον «ΣΚΑΪ» και στην ΕΡΤ, αντίστοιχα, προχτές Δευτέρα και χτες Τρίτη.
Οι δυο υπουργοί επανέλαβαν με προκλητικό τρόπο τα ψέματα που λένε τόσο καιρό για τους μικρομεσαίους αγρότες, όπως ότι: Δεν έχουν υποστεί τα πλήγματα του μνημονίου που δέχτηκαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Η κυβέρνηση δίνει λύσεις στα άμεσα προβλήματά τους και ικανοποίησε πολλά από τα αιτήματά τους. Το εισόδημά τους αυξήθηκε στα δυο χρόνια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και φέτος «τσέπωσαν» 3,7 δισ. ευρώ από επιδοτήσεις - ενισχύσεις και αποζημιώσεις. Αδικα φωνάζουν κατά του Φορολογικού - Ασφαλιστικού, αφού πληρώνουν λιγότερους φόρους σε σχέση με πέρσι και τα αυξημένα ασφάλιστρα στον ΟΓΑ θα τους εξασφαλίσουν καλύτερες συντάξεις. Κακώς στρέφονται κατά της ΚΑΠ της ΕΕ, η οποία στηρίζει το εισόδημά τους και τους προστατεύει από τον ...ανταγωνισμό.
Ταυτόχρονα, «πέταξαν στον αέρα» ξανά τις υποσχέσεις για πακτωλό χρημάτων από το Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης κι άλλες «δράσεις», ενώ επανέλαβαν ότι η κυβέρνηση είναι «ανοιχτή στο διάλογο» με τους αγρότες. Μάλιστα, άφησαν να εννοηθεί ότι «έχει όλη την καλή διάθεση» να ικανοποιήσει περισσότερα αγροτικά αιτήματα, αλλά δεν μπορεί να το κάνει πριν ολοκληρωθεί η «αξιολόγηση», καθώς παραμονεύουν οι «θεσμοί»! Μ' αυτόν τον τρόπο προσπάθησαν ν' αποσείσουν από τους ώμους της κυβέρνησης τις ευθύνες για τη μη ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων της αγωνιζόμενης αγροτιάς και, ταυτόχρονα, να στείλουν το μήνυμα στους αγρότες ότι, αφού με τις τωρινές κινητοποιήσεις δεν πρόκειται να κερδίσουν τίποτα, καλό θα είναι να τις σταματήσουν και αργότερα, μετά την αξιολόγηση, να πάνε σε «διάλογο» με την κυβέρνηση, όπου κάτι παραπάνω μπορεί «να τσιμπήσουν».

***

Πρόκειται για προφανή ψέματα, αφού, όποιος επισκεφτεί οποιοδήποτε χωριό της επαρχίας, θα καταλάβει αμέσως ότι οι αγρότες, όπως οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα, έχουν σφαγιαστεί από τη γενικότερη αντιλαϊκή πολιτική, ενώ η ανέχεια και η φτώχεια είναι πλέον ορατές «διά γυμνού οφθαλμού». Αλλά και όποιος παρακολουθεί, έστω κι από μακριά, τους πολύχρονους, σκληρούς αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς, θα έχει αντιληφθεί ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις - το ίδιο κάνει και η τωρινή - αρνούνται πεισματικά να ικανοποιήσουν τα δίκαια αγροτικά αιτήματα, που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα των αγροτοκαπιταλιστών και των βιομηχάνων του αγροτοδιατροφικού τομέα.
Οσον αφορά στην ΚΑΠ, όχι μόνο δεν στηρίζει τους μικρομεσαίους αγρότες, αλλά λειτουργεί σαν «δρεπάνι» για τον αποκεφαλισμό τους, αφού είναι το βασικό εργαλείο για τη συγκέντρωση της γης, της παραγωγής και της εμπορίας των αγροτικών προϊόντων στα χέρια λίγων καπιταλιστών. Αλλά, γιατί τα λένε όλα αυτά τα προφανή ψέματα; Για να περάσουν στην «κοινή γνώμη» τη συκοφαντία ότι, τάχα, οι μικρομεσαίοι αγρότες δεν βγαίνουν στους δρόμους επειδή αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στο εισόδημα και ο αγώνας τους αφορά στην ίδια την επιβίωσή τους, αλλά είτε «από συνήθεια», γιατί είναι «κακομαθημένοι» και «αχόρταγοι», είτε επειδή είναι υποκινούμενοι, για την εξυπηρέτηση πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων.
Η κυβερνητική προπαγάνδα απευθύνεται κυρίως στους κατοίκους των αστικών κέντρων - στα χωριά δεν «πιάνει», γιατί ο κόσμος εκεί ξέρει τι τραβάει στη δουλειά και πώς ζει ο μικρομεσαίος αγρότης και κτηνοτρόφος - με βασικό στόχο να συκοφαντήσει το περιεχόμενο του αγώνα της αγροτιάς και να υποκινήσει τον λεγόμενο «κοινωνικό αυτοματισμό» σε βάρος των αγωνιζόμενων αγροτών.
Φαίνεται, όμως, ότι η κυβέρνηση θα βρει μπροστά της πολλές δυσκολίες σ' αυτήν την επιχείρηση, αφού, από την πρώτη μέρα κλιμάκωσης των αγροτικών κινητοποιήσεων, άρχισε να αναπτύσσεται ένα πλατύ κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης στον αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς από το ταξικό εργατικό κίνημα και φορείς του κινήματος, το οποίο, μαζί με τη μαζικότητα και την αποφασιστικότητα των αγροτικών κινητοποιήσεων, μπορεί ν' αποτελέσει ασπίδα στον υποκινούμενο «κοινωνικό αυτοματισμό».
Χρειάζεται, επομένως, αυτή η εργατική - λαϊκή συμπαράσταση να δυναμώσει κι άλλο και προς αυτή την κατεύθυνση καλεί τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων.

***

ΥΓ.: Τη συκοφαντική επίθεση ενάντια στους αγωνιζόμενους μικρομεσαίους αγρότες αναπαράγουν με ζέση κάποια ΜΜΕ, σε πανελλαδικό και τοπικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, χρονογράφημα στην εφημερίδα «Ελευθερία της Δευτέρας» στη Λάρισα, που με περισσή αυθάδεια επιτίθεται στους αγρότες και σε στελέχη του οργανωμένου αγροτικού κινήματος που επί χρόνια πρωτοστατούν στους αγροτικούς αγώνες. Γράφει χαρακτηριστικά η εφημερίδα ότι στα μπλόκα «οι "Μπουταίοι" - ως εκ πείρας αποδεικνύεται - μια χαρά τη βγάζουν στη σκηνή, με φασολάδα, λουκάνικα, επαναστατική διάθεση, επαναστατικό μπλα - μπλα και κάνα τσίπρο».
Στον ίδιο «ντορό» κινείται και η Ομοσπονδία Κτηνοτροφικών Συλλόγων Θεσσαλίας, η οποία, την ημέρα που στήνονταν τα μπλόκα, εξέδωσε μακροσκελή ανακοίνωση για να επιτεθεί στον Β. Μπούτα, επειδή - λέει - αμφισβήτησε την ...αγωνιστικότητά της και δεν ρωτήθηκε αν και πότε θα έπρεπε να στηθούν μπλόκα, δηλώνοντας πως «οι κτηνοτρόφοι δεν αποτελούν, πλέον, το δεκανίκι των μπλοκατζίδων αγροτών». Να σημειώσουμε ότι η διοίκηση της εν λόγω Ομοσπονδίας ζήτησε ήδη συνάντηση με την κυβέρνηση, εμφανιζόμενη «πρόθυμη» για «διάλογο» μαζί της...

Ούτε φόβος ούτε αυταπάτες

Ούτε φόβος ούτε αυταπάτες

Με ένα μείγμα εκβιασμών και κάλπικων προσδοκιών στην προπαγάνδα της, η κυβέρνηση προσπαθεί να αποσπάσει την ανοχή του λαού στα επόμενα βήματα που σχεδιάζει μαζί με το κουαρτέτο, προκειμένου να ολοκληρωθεί η «αξιολόγηση».
Τα μέτρα που συζητιούνται ενόψει του αυριανού Γιούρογκρουπ, όπως η παραπέρα μείωση του αφορολόγητου και η περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» στους παλιούς συνταξιούχους, ακόμα κι αν δεν νομοθετηθούν τώρα, ακόμα κι αν καλυφθούν προσωρινά με τον φερετζέ του «κόφτη», είναι βέβαιο ότι θα αποτελέσουν το περιεχόμενο του επόμενου γύρου της αντιλαϊκής επίθεσης, που κλιμακώνεται σε όλα τα μέτωπα.
Επομένως, αν κάτι κατοχυρώνουν κυβέρνηση - κεφάλαιο και κουαρτέτο με τη συζήτηση για την προληπτική περιγραφή ή νομοθέτηση μέτρων για μετά το 2018, είναι η προετοιμασία του εδάφους για συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, ακόμα και μετά την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος. Που σημαίνει θυσίες δίχως τέλος για το λαό, στο όνομα του να διατηρείται ανοιχτός ο δρόμος προς την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου.
Πάνω σ' αυτό το έδαφος, κορυφώνονται τις τελευταίες μέρες τα «τελεσίγραφα» από διάφορες πλευρές, που ζητούν επιτακτικά να ολοκληρωθεί η «αξιολόγηση» «για να αποφευχθούν τα χειρότερα». Οι δηλώσεις και η αρθρογραφία πολιτικών και φυσικών εκπροσώπων του κεφαλαίου στα κυβερνητικά και αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ είναι ενδεικτική.
«Ο χρόνος είναι αμείλικτος», «Συμφωνία πριν τις κάλπες στην Ευρώπη», «Κλείσιμο της διαπραγμάτευσης ή εκλογές με επίδικο την παραμονή ή όχι στο ευρώ», «Θρίλερ μέχρι το επόμενο Γιούρογκρουπ», «Βήματα προς τη διέξοδο» είναι μερικά απ' όσα γράφονται και ακούγονται αυτές τις μέρες, κυρίως απ' όταν η κυβέρνηση «ανέβασε στροφές» για το «ξεπάγωμα» της «αξιολόγησης».
Είναι βέβαιο ότι «παραινέσεις» και «συστάσεις» όπως αυτές αντανακλούν υπαρκτές ανησυχίες της αστικής τάξης και των κομμάτων της στην Ελλάδα, που βλέπουν τις καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση της «αξιολόγησης», κυρίως εξαιτίας της κόντρας Γερμανίας - ΔΝΤ, να δρουν ανασταλτικά στις προσδοκίες για ανάκαμψη. Είναι, όμως, επίσης σίγουρο ότι προβληματίζονται για τις λαϊκές αντιδράσεις στα μέτρα που σχεδιάζουν, ο ορίζοντας εφαρμογής των οποίων επεκτείνει το τρέχον μνημόνιο και μετά το 2018.
Γι' αυτόν το λόγο, προσπαθούν να κάνουν το λαό συμμέτοχο στις ανησυχίες τους για την καθυστέρηση της «αξιολόγησης» και προπάντων συνεργό στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, που προϋποθέτει κλιμάκωση των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων.
Απειλούν το λαό ότι αν δεν συναινέσει τώρα στο κλείσιμο της «αξιολόγησης» με τα επιπλέον μέτρα που συζητάνε κυβέρνηση - κουαρτέτο, οι εναλλακτικές που ανοίγονται μπροστά του είναι είτε να επιβληθεί στο μέλλον μια χειρότερη συμφωνία, είτε να προκληθεί αστάθεια. Σε αυτήν την κατεύθυνση, αξιοποιούν τους υπαρκτούς προβληματισμούς που υπάρχουν στους κόλπους της αστικής τάξης για το ενδεχόμενο ενός Grexit στο πλαίσιο συνολικών κλονισμών της ΕΕ και της Ευρωζώνης.
Φοβερίζουν το λαό για να διαλέξει το μικρότερο κακό και τον εκβιάζουν να ασπαστεί τη λογική ότι δεν υπάρχει τίποτε πέρα απ' αυτό που του παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ταυτόχρονα, κάνουν τα πάντα για να συντηρούνται αυταπάτες ότι η ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» και η επακόλουθη ανάκαμψη (αν και όποτε υπάρξει) θα φέρει βελτίωση της ζωής για την εργατική - λαϊκή οικογένεια.
Ούτε φόβο ούτε αυταπάτες για την καπιταλιστική ανάκαμψη δεν πρέπει να έχει ο λαός. Στις επιδιώξεις και τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου και των κομμάτων του, να αντιτάξει το δικό του σχέδιο, για ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, δυνάμωμα της Κοινωνικής Συμμαχίας και ισχυρό ΚΚΕ. Για διέξοδο που θα υπηρετεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και όχι την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ CIA: Ετοίμαζαν τον Αττίλα από το 1967 μόλις η χούντα απέσυρε τη Μεραρχία!

Είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν ότι η χούντα των συνταγματαρχών το 1967, έγινε για ένα κυρίως λόγο: να ξεπουληθεί η Κύπρος. Κύριος εκφραστής αυτής της άποψης ο Στρατηγός Αλευρομάγειρος, ο αξιωματικός που με το Τάγμα του κράτησαν την Λευκωσία. Το έγγραφο ντοκουμέντο της CIA, με ημερομηνία 20 Νοεμβρίου 1967, επιβεβαιώνει αυτές τις απόψεις και εκθέτει ανεπανόρθωτα όσους ακόμη και σήμερα υποστήριζαν και υποστηρίζουν  τους χουντκούς και την 21η Απριλίου. Υπενθυμίζουμε ότι στις 29 Νοεμβρίου 1967  η Ελληνική Μεραρχία αποσύρθηκε από την Κύπρο!

Το έγγραφο ντοκουμέντο είναι μια πλήρη περιγραφή ενός σεναρίου τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Σ΄ αυτό περιλαμβάνονται όλες οι πιθανές κινήσεις των τουρκικών ΕΔ και στην Ελλάδα. Αναφέρεται η πιθανότητα εισβολής στη Θράκη και περιγράφεται η πορεία που θα ακολουθούσαν σ΄ αυτή τη περίπτωση οι τουρκικές δυνάμεις! Αναφέρονται λεπτομέρειες για τις ελληνικές αμυντικές θέσεις, γίνεται σύγκριση δυνάμεων Ελλάδας-Τουρκίας και επισημαίνεται το πλεονέκτημα που ΄χει η δεύτερη στην Κύπρο, λόγω της εγγύτητάς της σε σχέση με την Ελλάδα.

Το έγγραφο είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό και δείχνει ότι τα σχέδια για τον Αττίλα είχαν αρχίσει να μπαίνουν σε εφαρμογή μαζί με το προδοτικό πραξικόπημα των επίορκων συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου 1967.

Η ανάλυση της CIA εκτιμά τις δυνάμεις και τον εξοπλισμό που μπορούν να μεταφέρουν οι Τούρκοι σε 12 ώρες στην Κύπρο μέσω θαλάσσης και αέρας. Όλα αυτά αφού έχουν εξασφαλίσει ότι η άμυνα της Κύπρου αποδυναμώθηκε με την απόσυρση της Μεραρχίας με τη πλήρη συνεργασία των χουντικών!

Διαβάστε ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ.

Αταξίες

 Αταξίες

Η ταξική πάλη ασφαλώς δεν είναι ανακάλυψη των μαρξιστών ή του Μαρξ. Αυτός το "μόνο" που έκανε ήταν να την οδηγήσει θεωρητικά ως τις τελικές πρακτικές της συνέπειες: τη δικτατορία του προλεταριάτου (η λέξη που δε λες). Την ύπαρξή της λοιπόν τη δέχονται (θεωρητικά -δηλ στα λόγια, αλλά ούτε καν αυτό εσχάτως) και αστοί αναλυτές. Ή μάλλον τη δέχονταν, μέχρι που εδραιώθηκε η κυριαρχία της τάξης τους, κι έπαψε να τους είναι χρήσιμη, οπότε έπεσε στο πυρ το εξώτερον (κι ας μην έχουμε θεωρητικά -δηλ υποτίθεται- Ιερά Εξέταση στις μέρες μας). Έκτοτε οι αστοί κηρύσσουν το τέλος της ιστορίας, δηλ της ταξικής πάλης που τη δημιουργεί. Κι απορρίπτουν με εντυπωσιακή εμμονή και μονομέρεια κάθε ταξική αναφορά, ακόμα και την ταξική συγκρότηση της κοινωνίας (γίνεται απλά λόγος για μερικές ανισότητες, που παρουσιάζονται σχεδόν ως ατύχημα ή παράπλευρη απώλεια-παρενέργεια της καπιταλιστικής ανάπτυξης, χωρίς σχέση αιτίου-αιτιατού. Ενώ ακόμα και κάποιες "αντι-συστημικές αναφορές στη "νέα τάξη πραγμάτων" -που είναι φράση του Μπους αν δεν απατώμαι, την παρουσιάζουν ως κάτι κρυφό και σκοτεινό, που 'ναι καρπός συνωμοτικών σχεδίων ή μια λέσχη ισχυρών, χωρίς ταξικό περιεχόμενο -αν και τάξη).
Αυτά τα σχήματα θεωρούνται παρωχημένα, όπως άλλωστε κι η ταξική πάλη.

Το παραδέχτηκε εξάλλου κι η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Που προτάσσει ως σημαντικά κι επίκαιρα τα δικά της έξι δέλτα:
-Δραχμή; -Μπα... -Διαλεκτική; -Όχι... ΔΣΕ; -Ούτε... -Διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό; -Μμ, ίσως... -Διαδήλωση; -Τσ, τσ, τσ, τρε μπανάλ... -Δικτατορία του προλεταριάτου; -Πώς είπατε;
Και τα δικά της προσωπικά, τηλεοπτικά (δημοσιογραφικά, δικηγορίστικα) σόου στα κάγκελα της ΕΡΤ, μπροστά στις κάμερες, όπου γεννήθηκε-ατσαλώθηκε το πολιτικό ειδύλλιο με τη Ραχήλ.

Πάλι καλά βέβαια που τα είπε αυτά τώρα, μετά το διαδικτυακό της ξεκατίνιασμα με προβεβλημένα στελέχη-αριστεροχωριανούς, κι όχι πριν που έφτιαχναν-ζύμωναν την επιτροπή λογιστικού ελέγχου για το χρέος, γιατί θα στενοχωρούσε-κακοκάρδιζε (ομπίντα) πολύ το αριστεροχώρι, που την έβλεπε τότε σαν Πασιονάρια-ηγέτιδα του no pasara(n) στο αντιμνημονιακό μέτωπο.

Η αταξική αποβλάκωση κι η αποθέωση του προσωπικού παράγοντα επεκτείνεται και στα πιο απλά ζητήματα, όπου η ουσία σκεπάζεται από τόνους εντυπώσεων, παραπολιτικών σχολίων, δηλώσεων κι υπερβολών, γενικά δευτερευόντων σημείων. Έτσι πχ στην ορκωμοσία του Τραμπ μένει επιδεικτικά στο απυρόβλητο η ταξική ουσία της πολιτικής και της κυβέρνησης του νέου προέδρου, που επιλέγει για το Υπουργείο Οικονομικών ένα παλιό στέλεχος της Γκόλντμαν Σακς, κι εξακολουθεί να υπηρετεί με συνέπεια τα ίδια ταξικά συμφέροντα.

Στο σκοτάδι μένει κι η ουσία της διαφοροποίησης που σηματοδοτεί η αλλαγή φρουράς στο Λευκό Οίκο, οι ενδοαστικές αντιθέσεις μερίδων της άρχουσας τάξης στις ΗΠΑ και το εναλλακτικό σχέδιο που φαίνεται να προωθεί ο Τραμπ με την ακύρωση κάποιων διεθνών εμπορικών συμφωνιών και τη στροφή στον προστατευτισμό, για την αποτελεσματικότερη ενίσχυση του αμερικάνικου κεφαλαίου, στα πλαίσια του ανταγωνισμού του πχ με τον ανερχόμενο κινέζικο καπιταλισμό.

Το ίδιο "αταξικό" σχήμα έχει κινηματικές προεκτάσεις, σχετικές με τις μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του Τραμπ, το τελευταίο διάστημα. Αν αυτή η αυθόρμητη αντίδραση εγκλωβιστεί στο ποσοτικό (πχ είμαστε το 99%) ή το προσωπικό (με το αντι-Τραμπ μέτωπο, που θυμίζει πολύ τη δουλειά του ΣΕΚ με τα απαγορευτικά σηματάκια πχ για τη χούντα του Καραμανλή) στοιχείο, και δεν αρθρώνει ταξικό πολιτικό λόγο, είναι καταδικασμένη να βουλιάζει σε ρηχά νερά και αδιέξοδα, δείχνοντας πρωτίστως την ισχυρή επίδραση που της ασκεί η αταξική θεώρηση της αστικής τάξης. Κι αυτός είναι ο ορισμός του οπορτουνισμού: η επιρροή της αστικής τάξης στο εργατικό, λαϊκό κίνημα.

Αυτό που μένει να δίνει τον τόνο, εκφράζοντας (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αυτές τις αντιδράσεις είναι πχ η συναυλία της Μαντόνα, που υποσχόταν από σκηνής στοματικό έρωτα στους ψηφοφόρους της Χίλαρι, ενώ την ίδια στιγμή στην Ιταλία ένα άλλο μοντέλο που διψά για φήμη και δημοσιότητα, κι είχε ταχθεί με το "όχι" στο πρόσφατο δημοψήφισμα στη γείτονα, έχει αρχίσει ήδη να υλοποιεί την προεκλογική-προδημοψηφισματική της υπόσχεση, παρουσιάζοντας πάντως μεγαλύτερη αξιοπιστία, πχ σε σχέση με το Σύριζα, που έλεγε προεκλογικά πως θα έσκιζε τα μνημόνια.

Αυτό δεν είναι κάποιο αφ' υψηλού κήρυγμα σε όσους κατεβαίνουν για πρώτη φορά στο δρόμο, με αντιφάσεις στη συνείδησή τους, ούτε καν σε όσους έπεσαν (σχεδόν ηθελημένα) θύματα δημαγωγών και προεκλογικών υποσχέσεων. Είναι υπόμνηση του στοιχειώδους κι αυτονόητου: της σημασίας της ταξικής ανάλυσης, όχι μόνο για τον πολιτικό, επαναστατικό αγώνα, αλλά ακόμα και για τα πιο απλά, οικονομικά αιτήματα της εργατικής τάξης. Κι ένα σχόλιο για τον έσχατο ευτελισμό της αστικής πολιτικής, τις υποσχέσεις και τις... "θεωρητικές πίπες" των αστικών κομμάτων, που δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ, ούτε κατά το ήμισυ (ποιος ξεχνάει αυτό το "έστω και τα μισά να κάνει..."), σε αντίθεση ακόμα και με τις σεξουαλικές υποσχέσεις.

Όποιος μιλάει σήμερα για ταξική πάλη λοιπόν, θεωρείται αυτομάτως μαρξιστής-κομμουνιστής (κι ας μην είναι ο Μαρξ που την ανακάλυψε). Ενώ όποιος την αποσιωπά (ή προτάσσει τεχνηέντως άλλους παράγοντες που την συμπληρώνουν ή την υποκαθιστούν, γιατί δεν μπορούν τα "απλοϊκά σχήματα", που ζωγραφίζουν τον άνθρωπο παύλα-τελεία) είναι ταγμένα σκυλιά στη διαιώνιση του συστήματος και της αστικής, ταξικής κυριαρχίας.

Η ταξική πάλη συνεχίζεται υπάρχει, κι όσο υπάρχουν τάξεις (με ανταγωνιστικά συμφέροντα) θα υπάρχει (σκλάβους μισθωτούς θα έχει, κτλ). Και θα συνεχίσει να διεξάγεται εις βάρος μας (δηλ να χάνουμε), όσο συνεχίζουμε να την αγνοούμε και να μην κατεβαίνουμε καν στο γήπεδο. Εμείς λοιπόν καλούμαστε να παλέψουμε για το αυτονόητο: την αναγνώριση της ταξικής πάλης, που δεν είναι καν δική μας ανακάλυψη. Και να βρούμε πώς θα φτάσει στις τελικές της συνέπειες. Δηλ τη δικτατορία του προλεταριάτου -η λέξη που δε λες. Αλλά για αυτό το τελευταίο, περισσότερα σε κάποιο επόμενο σημείωμα.

Το "αλάθητο" του Φρήντμαν

 Το "αλάθητο" του Φρήντμαν

Επειδή το χτεσινό σημείωμα έγινε αφορμή να ανοίξει μια καθόλου εύκολη κουβέντα, θα ήθελα να προσθέσω μερικές ακόμη σκέψεις.

Έχουμε πει στο παρελθόν ότι, καθώς παρακολουθούσαν και μελετούσαν το οικονομικό περιβάλλον, ο Μαρξ και ο Κέυνς έκαναν τις ίδιες διαπιστώσεις, κάτι που δεν ακούγεται παράλογο. Η διαφορά τους είναι στο σχέδιο λύσης των προβλημάτων που διαπίστωναν, ανάλογα με τον τελικό στόχο που είχε καθένας στο μυαλό του. Λογικό είναι, λοιπόν, να δεχτούμε ότι τις ίδιες διαπιστώσεις έκανε και ο ακραιφνής νεοφιλελεύθερος και μονεταριστής Μίλτον Φρήντμαν, τον οποίο ουδείς επιτρέπεται να αποκαλεί άσχετο ή ηλίθιο.

Το πρόβλημα με τον Φρήντμαν είναι η κατευθυνόμενη επιστημοσύνη του. Για να το πω απλά, ο Φρήντμαν δεν επικεντρωνόταν στην μελέτη για να καταλήξει σε συμπεράσματα αλλά είχε δεδομένα τα συμπεράσματα και προσπαθούσε να τα τεκμηριώσει θεωρητικά. Καταλάβαινε μεν ότι οι επιλογές τού Κέυνς δεν αποτρέπουν τις κρίσεις τού καπιταλισμού αλλά, παράλληλα, δεν δεχόταν να υιοθετήσει ως λύση τις επιλογές τού Μαρξ. Έτσι, επέλεξε έναν άλλο δρόμο, ο οποίος μέχρι τότε ανιχνευόταν μόνο στις θεωρίες τού Σούμπετερ, του Χάγιεκ κλπ. Μόνο που, ιστορικά, ο δρόμος τού Φρήντμαν αποδείχτηκε αδιέξοδος. Όπου εφαρμόστηκαν οι δοξασίες του, στο τέρμα τής διαδρομής περίμενε η αποτυχία, όπως δείξαμε τεκμηριωμένα στην Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού.

Μίλτον Φρήντμαν και Ρόναλντ Ρέηγκαν. Ο καθηγητής τού Σικάγου διετέλεσε ανεπίσημος
οικονομικός σύμβουλος του Ρέηγκαν και σ' αυτόν οφείλονταν τα καταστροφικά Reaganomics.

Αν και τις αποτυχίες αυτές τις διαπίστωνε και ο ίδιος ο Φρήντμαν, ποτέ μέχρι το τέλος τής ζωής του δεν παραδέχτηκε ότι οι δοξασίες του ήσαν εσφαλμένες. Αντίθετα, επέμενε ότι όλες οι αποτυχίες οφείλονταν στην μη πλήρη εφαρμογή τής θεωρίας του. Ακριβώς, δηλαδή, όπως κάνουν οι διάφορες θρησκείες, οι οποίες έχουν όλες έναν παράδεισο αλλά φταίμε εμείς που δεν καταφέρνουμε να εξασφαλίσουμε πρόσβαση σ' αυτόν επειδή δεν εφαρμόζουμε απόλυτα τις οδηγίες τους.

Πάμε παρακάτω. Μιλήσαμε χτες για "τραπεζικό χρήμα" και σημειώσαμε ότι μόνο μέσω αυτού αυξάνεται η κυκλοφορία. Πιθανώς, κάποιοι από τους αναγνώστες να θυμήθηκαν το παλιό ανέκδοτο, όπου ο ιάπωνας τουρίστας αφήνει πενήντα ευρώ "καπάρο" στον ξενοδόχο και πάει να δει αν το δωμάτιο είναι του γούστου του. Μέχρι να γυρίσει, ο ξενοδόχος έχει ξωφλήσει μ' αυτό το πενηντάρι την καμαριέρα, εκείνη έτρεξε αμέσως να ψωνίσει με αυτά τα λεφτά από τον μπακάλη, ο οποίος τα πήρε και πλήρωσε τον καθηγητή που έκανε φροντιστήριο στην κόρη του, εκείνος έδωσε αμέσως το πενηντάρι στον μάστορα που του είχε επισκευάσει το μηχανάκι και ο μάστορας έτρεξε να το δώσει στον φίλο του τον ξενοδόχο τα 50 ευρώ που του είχε πάρει δανεικά. Κάπου εκεί, ο ιάπωνας επιστρέφει, δηλώνει ότι δεν του αρέσει το δωμάτιο, παίρνει πίσω το πενηντάρι του και φεύγει. Δηλαδή, με έναν πενηντάρι που στο τέλος γύρισε στην τσέπη από την οποία βγήκε, υλοποιήθηκαν συναλλαγές συνολικού ύψους διακοσίων πενήντα ευρώ. Βάλτε τώρα στην θέση τού ιάπωνα μια τράπεζα και θα έχετε μια χοντροκομμένη αλλά σαφή εικόνα για το πώς δουλεύει το σύστημα.

Το άλυτο πρόβλημα του παραπάνω κυκλώματος λέγεται φορολογία. Αν υποθέσουμε ότι θέλω να πάω σ' έναν οδοντίατρο να κάνω μια απονεύρωση και ταυτόχρονα εκείνος ψάχνει λογιστή να του φτιάξει την δήλωση. Επειδή και οι δυο χρεώνουμε 100 ευρώ την δουλειά μας, εξυπηρετεί ο ένας τον άλλον και είμαστε πάτσι. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είμαστε και νόμιμοι, αφού πρέπει και οι δυο να κόψουμε αποδείξεις και, μάλιστα, να τις αλληλοεξοφλήσουμε με τις πιστωτικές μας κάρτες. Φυσικά, η νομιμότητα πληρώνεται: από κάθε απόδειξη 100 ευρώ, το κράτος θα εισπράξει για ΦΠΑ, φόρο εισοδήματος και εισφορά αλληλεγγύης περίπου 45 ευρώ. Δηλαδή, τα 90 ευρώ τού κατοστάρικου θα εξαφανιστούν κατά την βόλτα που θα κάνει το χαρτονόμισμα από εμένα στον οδοντίατρο και πάλι πίσω.

Θεωρητικά, αυτά τα 90 ευρώ θα πρέπει να μας αποδοθούν με άλλη μορφή, π.χ. ως σχολεία για τα παιδιά μας, ως νοσοκομεία, ως πλατείες και παιδικές χαρές, ως υποδομές, ως αντιπλημμυρικά και αντισεισμικά έργα κλπ. Ιδού, λοιπόν, το λαμπρό πεδίο δόξης που έχουν βάλει στο μάτι ο Φρήντμαν και οι θαυμαστές του. Αν τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι υποδομές και εν γένει τα πάντα (ακόμη και ο στρατός, γιατί όχι;) αποδοθούν προς εκμετάλλευση στο ιδιωτικό κεφάλαιο, αυτά τα 90 ευρώ θα κατευθύνονται προς τους εν λόγω επενδυτές. Βεβαίως, όχι με την μορφή φόρου αλλά με την μορφή εισιτηρίου ή τιμολογίου αλλά αυτό μικρή σημασία έχει.

Το δυστύχημα δεν είναι ότι οι μονεταριστικές και νεοφιλελεύθερες δοξασίες έχουν αποτύχει διεθνώς και παταγωδώς. Είναι ότι όλο και περισσότεροι τις ενστερνίζονται, πιστεύοντας ότι θα πετύχουν αν τις εφαρμόσουν σωστά. Δείτε, για παράδειγμα, την "αριστερή" κυβερνητική φιλοδοξία να ιδιωτικοποιήσει το νερό ή τα σκουπίδια, παρ' ότι αυτό το μοντέλο απέτυχε οπουδήποτε στον πλανήτη κι αν εφαρμόστηκε και πλέον σημειώνεται ένα παγκόσμιο κύμα επιστροφής τής διαχείρισης του νερού και των απορριμμάτων στις τοπικές διοικήσεις.

Παρεμπιπτόντως, αν παρατηρήσετε ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να ιδιωτικοποιήσει το νερό αλλά υπακούει ακόντως στις μνημονιακές υποχρεώσεις της, θα σας δώσω άλλο παράδειγμα: τους παιδικούς σταθμούς. Μέχρι πέρυσι, το κράτος ενίσχυε τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς ώστε να εξυπηρετούνται οι φτωχοί εργαζόμενοι. Από εφέτος, αντί γι' αυτή την ενίσχυση, το κράτος δίνει στους δικαιούχους επιταγές, τις οποίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν είτε σε δημοτικούς είτε σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς. Μοιραία, αυτή η διαδικασία λειτουργεί ως ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και παράλληλα υποβαθμίζει την έννοια του κοινωνικού κράτους, μέχρι να καταλήξουμε στην ολοκληρωτική απαξίωση των δημοτικών παιδικών σταθμών και την οριστική κατάργησή τους. Μια κατάργηση που, κατά πάσα πιθανότητα, θα σημάνει και την πλήρη κατάργηση οποιασδήποτε ενίσχυσης με μετατόπιση του συνολικού βάρους στις πλάτες των γονιών.

Από τον Ρίτσαρντ Νίξον (αριστερά), ενυπόγραφα, "στον Δρ. Μίλτον Φρήντμαν (δεξιά) με εκτίμηση και τις
καλύτερες ευχές". Στην μέση ο τότε υπουργός οικονομικών -και επί Ρέηγκαν εξωτερικών- Τζωρτζ Σουλτς.

Ας τελειώνουμε. Η μόνη δοκιμασμένη ιστορικά διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση και ο μόνος ιστορικά διαπιστωμένος τρόπος να ξαναμπεί ο μηχανισμός σε πλήρη λειτουργία είναι αυτό που έχει παρατηρήσει ο Μαρξ αλλά αρνούνται να δουν οι σύγχρονοι μεγαλοσχήμονες: η καταστροφή ενός μεγάλου τμήματος του συσσωρευμένου κεφαλαίου. Και ο μόνος τρόπος για να γλιτώσουμε μια για πάντα από το χιλιοφθαρμένο καπιταλιστικό οικοδόμημα είναι να το γκρεμίσουμε. Με μονεταριστικά ή άλλα μερεμέτια δεν γίνεται δουλειά.

Τζερόνιμο, θρυλική μορφή της αντίστασης των Ινδιάνων

 Τζερόνιμο, θρυλική μορφή της αντίστασης των Ινδιάνων

Όταν παραδόθηκε το 1886, ο Τζερόνιμο ήταν 57 χρονών. Στις φωτογραφίες εκείνων των ηλεκτρισμένων ημερών, που φρόντισαν να αποκτήσουν οι διαπραγματευτές της κυβέρνησης των ΗΠΑ και ο στρατηγός Μάιλς, κοιτάζει βλοσυρά το κέντρο του φακού, και στο έντονο βλέμμα του μοιάζει να λάμπει η πρόκληση απέναντι στον ναρκισσισμό του δυτικού πολιτισμού.

Το στόμα του μια στενή γραμμή, η δυσπιστία του αποτυπωμένη στην αποφασιστική του έκφραση, η υπερηφάνεια της ψυχής του, ακλόνητη. Και μια λεπτομέρεια: τα χέρια του, νευρώδη και πολύ λεπτοκαμωμένα.

Ηταν ο «αρχηγός πολέμου» όλων των φυλών Απάτσι και δεν γνώριζε ακόμα ότι από κυνηγός θα εξαναγκαζόταν να γίνει αγρότης, ότι στο εξής η ασχολία του θα ήταν να καλλιεργεί καρπούζια και να εκτρέφει γουρούνια (που δεν τα έτρωγε η φυλή του), κότες ή αγελάδες κι ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ στην ορεινή και δασώδη γη των προγόνων του, την Αριζόνα.

Δεν γνώριζε ότι μέχρι τον θάνατό του (1909) θα ήταν εκπατρισμένος στην άνυδρη και ανοίκεια Οκλαχόμα, σε μια περιοχή υποχρεωτικής εγκατάστασης, σαν καρικατούρα του λευκού ανθρώπου χωρίς να έχει τη δυνατότητα να μοιράζεται την κουλτούρα του.

Ηξερε όμως καλά ότι δεν είχε απομείνει τίποτα από την αλλοτινή ακμή των Ινδιάνων. Μέσα σε πενήντα χρόνια οι πολυπληθείς φυλές τους είχαν αποδεκατιστεί, τόσο στις απέραντες κεντροανατολικές πεδιάδες νότια του Καναδά όσο και δυτικά, στην Καλιφόρνια.

Ο πολιτισμός τους είχε συντριβεί από τον τεχνολογικά ανώτερο πολιτισμό «της προόδου». Οι πόροι διαβίωσής τους είχαν αφανιστεί με την οργανωμένη σφαγή των βισόνων και την πυρπόληση των λιβαδιών. Και ο λευκός άνθρωπος είχε αθετήσει όλες του τις υποσχέσεις προς τους αυτόχθονες. Δεν υπήρχε σπιθαμή γης που δεν ήταν έτοιμος να αρπάξει…

Είκοσι χρόνια αργότερα, o πρόεδρος των ΗΠΑ Θίοντορ Ρούσβελτ αγνόησε τις αρνητικές συστάσεις των στρατιωτικών αρχών και έδωσε άδεια στον επιθεωρητή Εκπαίδευσης της Οκλαχόμα S.M.Barrett να καταγράψει την κριτική εκδοχή του Τζερόνιμο για την «κατάκτηση της άγριας Δύσης» και για τις αιματηρές συγκρούσεις των Απάτσι με τον μεξικανικό και τον αμερικανικό στρατό.

Εδωσε μάλιστα εγγυήσεις ότι η δημοσίευση της μαρτυρίας του δεν θα έχει αρνητικές συνέπειες για τους Απάτσι αιχμάλωτους πολέμου, όπως εκείνος, που είχαν λευκούς επόπτες στις ειδικές περιοχές όπου διέμεναν.

 

Προφορική Ιστορία

Η εξαιρετική ελληνική έκδοση της Αυτοβιογραφίας του Τζερόνιμο σε επιμέλεια του Μπάρετ, με γλαφυρή εισαγωγή 60 σελίδων του Frederick W. Turner III και φάκελο σπάνιων φωτογραφιών (Αγρα, μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), είναι ένα πολύτιμο τεκμήριο προφορικής Ιστορίας. Σκάβει το προσωπικό βίωμα μιας θρυλικής μορφής της αντίστασης των Ινδιάνων, δίνοντας φωνή σε έναν κόσμο που δημοσίως δεν είχε δικαίωμα λόγου.

Οπως συμβαίνει πάντα με τις μαρτυρίες, η ματιά του Τζερόνιμο είναι επικαθορισμένη από τα γεγονότα στα οποία πρωταγωνίστησε. Ωστόσο οι κρυφές πτυχές της διαδρομής του και τα όσα αρνείται να πει στον ανιψιό του Εϊσα Ντακλούτζι (ο οποίος μετέφραζε επί τόπου τα λεγόμενά του στον Μπάρετ), φωτίζονται στο κείμενο και στις σημειώσεις του Τέρνερ.

Ο Τέρνερ κάνει μια ανθρωπολογική προσέγγιση της Ιστορίας των Ινδιάνων και της σχέσης τους με τους αποικιστές, και σχολιάζει τη μεγάλη εικόνα από τη σκοπιά του 1970 και της ριζοσπαστικής αμφισβήτησης του «αμερικανικού ονείρου».

Ο σημερινός αναγνώστης βουτάει λοιπόν στην περιπέτεια του 19ου αιώνα, ακούει τα συμπεράσματα του 20ού αιώνα και προβληματίζεται με όσα βλέπει στον 21ο αιώνα: με τον επιθετικό καπιταλισμό που καταστρέφει τα ζωογόνα δάση της Ινδίας, της Ν. Αμερικής κ.ά., με τις εκκαθαρίσεις, τις εκτοπίσεις, τη μαζική φυγή ασιατικών ή αφρικανικών πληθυσμών και, πιο ειδικά, με τους καταυλισμούς των μεταναστευτικών μουσουλμανικών πληθυσμών, τα στρατόπεδα ή τα «κέντρα φιλοξενίας», που δοκιμάζουν τις αρχές των Δυτικών Δημοκρατιών.

Η αφήγηση του Τζερόνιμο εστιάζει στους Απάτσι Τσιρικάουα, τη δυσκολότερη να δαμαστεί φυλή των Απάτσι, που ήταν και η πιο επιθετική σε σχέση με τις άλλες μεγάλες ινδιάνικες φυλές των Σαϊέν, των Νάβαχο ή των Σιου.

Παρουσιάζει την κοσμογονία, τις παραδόσεις, τα έθιμα, τις αξίες και την καθημερινότητά τους. Κορυφώνεται με έναν καταιγισμό από σκηνές δράσης στις αιφνιδιαστικές επιδρομές που μετά το 1858 οργάνωνε σε μεξικανικό κυρίως έδαφος (ο Τσε μελέτησε την τακτική του). Και συνεχίζεται με την πεισματική αντίστασή του στη στρατηγική της εξόντωσης των «αγρίων» που ανέπτυξαν οι «πολιτισμένοι» λευκοί, κλείνοντας με επεισόδια από τα γεράματά του.

Τότε πια είχε μάθει να εκμεταλλεύεται τους εκμεταλλευτές του, και όταν πήγε (με φρουρούς!) στην Παγκόσμια Εκθεση του Σεντ Λούις το 1904, πουλούσε προς 25 σεντς την υπογραφή του.

 

Τι ακριβώς σημαίνει πρόοδος;

«Κρυβόμαστε στα περάσματα του βουνού και κάθε φορά που Μεξικανοί έμποροι περνούσαν από εκεί, τους σκοτώναμε, παίρναμε όσα εφόδια χρειαζόμασταν και τα υπόλοιπα τα καταστρέφαμε.

»Αδιαφορούσαμε για τη ζωή μας επειδή νιώθαμε ότι όλοι ήταν εναντίον μας. Αν επιστρέφαμε στον καταυλισμό του φυλακίου θα μας φυλάκιζαν και θα μας σκότωναν. Αν μέναμε στο Μεξικό, θα συνέχιζαν να στέλνουν στρατιώτες. Ετσι δεν σπλαχνιζόμασταν κανέναν…».

Αυτή την ολοκληρωτική επέκταση της λευκής κυριαρχίας είχε βιώσει ο Τζερόνιμο πριν συναντήσει τον Μάιλς στο Σκέλετον Κάνιον το 1886: μια σαρωτική ορμή που την είχε ενθαρρύνει ο νόμος του 1830 «για τη μετατόπιση των Ινδιάνων δυτικά του ποταμού Μισισιπή». Είχε βιώσει μια κατάργηση των κωδίκων συμβίωσης, μια σειρά από προδοσίες.

Η μεγάλη νίκη των Σιου στο Λιτλ Μπιγκ Χορν το 1876, όπως και οι μικρές νίκες του «αντάρτικου» των Απάτσι που καθυστέρησαν την υποταγή τους για μια δεκαετία, δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν τίποτα. Ο σιδηρόδρομος του δυτικού πολιτισμού που ένωσε τα δυο άκρα της ηπείρου, ήταν αυτός που τους απομάκρυνε από τη γη τους σαν να ήταν απόβλητα.

«Σήμερα δεν αντιλαμβανόμαστε τόσο καθαρά τι σήμαινε η κατάκτηση της Δύσης, επειδή δεν είναι πια σαφές τι σημαίνει πρόοδος», σχολιάζει στην Εισαγωγή του ο Τέρνερ.

Οι Ινδιάνοι, γράφει, «είχαν να μας διδάξουν ένα μάθημα σημαντικό για την απαραίτητη συνάφεια του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, του οποίου αποτελεί κομμάτι στον πελώριο κύκλο της ζωής». Και παρότι εκείνοι έχουν πια σχεδόν εξαφανιστεί, οι ιστορίες τους είναι σημαντικές.

Ομως όχι επειδή μιλούν για βασανιστικές δοκιμασίες αντοχής, ούτε επειδή δικαιολογούν τις ζωοκλοπές ή εξαίρουν τη νομαδική ζωή και την αδιαφορία για το χρυσάφι. Αλλά επειδή μας καλούν «να ξαναμάθουμε τα όριά μας» και να διεκδικήσουμε ένα διαφορετικό είδος προόδου.

Μικέλα Χαρτουλάρη

efsyn.gr

ΕΞΩΡΑ΄Ί΄ΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΩΝ το νεο ΔΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΣΠΑΤΑΛΑ ΦΙΟΡΕΤΑ
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΑΝΘΗΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ  ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΠΛΑΤΩΝ
ΤΑΜΙΑΣ  ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ
ΔΗΜ.ΣΧΕΣΕΙΣ  ΡΙΖΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

«Κανονική» χώρα...

«Κανονική» χώρα...

«Αν πέσουμε, δεν θα πέσουμε από το μνημόνιο (...) Εξάλλου, αν δεν τολμήσουμε να κάνουμε εμείς τις δομικές μεταρρυθμίσεις, που οι λαϊκές τάξεις και ο κόσμος προσβλέπει σε εμάς, δεν θα τις κάνει κανένας».
Οι παραπάνω κουβέντες, από συνέντευξη του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Μπαλαούρα στην «Αυγή», όσο κι αν διανθίστηκαν από τις γνωστές ατάκες περί «ταξικής μάχης» που δίνει η κυβέρνηση, είναι αρκετά αποκαλυπτικές για τις στοχεύσεις τους. Η απαρέγκλιτη υλοποίηση του μνημονίου είναι «ένα το κρατούμενο» και σίγουρα σε πολλούς θυμίζουν παλιότερες τοποθετήσεις στελεχών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ότι μέτρα που προβλέπονταν στα μνημόνια έπρεπε έτσι κι αλλιώς να παρθούν «με θάρρος και αποφασιστικότητα» από τις κυβερνήσεις, πριν ακόμα ξεσπάσει η κρίση.

***

Για τους πιο δύσπιστους, βέβαια, και εκτός από τα δείγματα γραφής της συγκυβέρνησης μέχρι σήμερα, τα μέτρα που έχει αποφασίσει και μένει να υλοποιήσει το επόμενο διάστημα, αλλά και τον «εμπλουτισμό» τους από τις διαπραγματεύσεις σε κάθε «αξιολόγηση», υπάρχουν κι άλλες τοποθετήσεις, που καθιστούν ακόμα πιο σαφές ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να «τολμήσει»:
«Αφετηρία όλων των κινήσεών μας πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να είναι η συνειδητοποίηση μιας μεγάλης αλήθειας. Αυτό που μας οδήγησε στην κρίση είναι η χρεοκοπία ενός ολόκληρου μοντέλου ανάπτυξης, ενός ολόκληρου μοντέλου διαχείρισης των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων της χώρας», είπε ο Στ. Πιτσιόρλας, υφ. Οικονομίας & Ανάπτυξης, σε προχτεσινή συνέντευξή του στο ΑΜΠΕ. Και συμπλήρωσε: «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα δικαιωθεί μονάχα εάν καταφέρει να δημιουργήσει τις βάσεις ενός νέου μοντέλου βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης. Και αυτό χρειάζεται πολιτική τόλμη και συγκρότηση ενός μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που πιστεύουν στην ανάγκη και την προοπτική αυτού του νέου μοντέλου».
Τώρα, γιατί μπορεί να χρειάζεται «πολιτική τόλμη» και μάλιστα συγκρότηση «μπλοκ δυνάμεων» για να φέρουν σε πέρας μια πολιτική με «ταξικό πρόσημο υπέρ των αδυνάμων», όπως είπε ο Μ. Μπαλαούρας, είναι απορίας άξιο.

***

Οι παραπάνω τοποθετήσεις δεν είναι αντιφατικές, αλλά συμπληρώνουν η μία την άλλη. Δείχνουν την απόλυτη ευθυγράμμιση της κυβέρνησης με την πολιτική που κάθε αστική κυβέρνηση είναι από τη φύση της προορισμένη να υπηρετήσει: Αυτή της διαμόρφωσης ευνοϊκού εδάφους για την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων, κάτι που αντικειμενικά σημαίνει ένταση του βαθμού εκμετάλλευσης με μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Αυτές τις προϋποθέσεις, όσες φιοριτούρες κι αν βάλει στην πολιτική της η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, παλεύει να ικανοποιήσει και μάλιστα με το παραπάνω.
Τι άλλο είναι, άραγε, οι διευκολύνσεις της δράσης των δουλεμπορικών γραφείων, οι μειώσεις στις συντάξεις με την κατάργηση του ΕΚΑΣ, η αύξηση των φόρων για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, το «ποινολόγιο» του ΟΑΕΔ για τους ανέργους, το «κούρεμα» της πρόνοιας για τα ΑμΕΑ, αλλά και ο «αναπτυξιακός νόμος» με τις διάφορες γαλαντόμες επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο ώστε να «προσελκυστούν επενδύσεις»;
Οπως είπε άλλωστε ο Στ. Πιτσιόρλας, «τους επόμενους μήνες θα ξεδιπλωθούν, και με πρωτοβουλία του υπουργείου Οικονομίας, σημαντικές παρεμβάσεις προς την κατεύθυνση διαμόρφωσης νέας αναπτυξιακής στρατηγικής και διαφορετικού τύπου αντιμετώπισης των προβλημάτων που σχετίζονται με τις επενδύσεις και την ανάπτυξη». Ενώ σε άλλο σημείο αναφέρεται στα «χρηματοδοτικά εργαλεία» για την ενίσχυση των επιχειρήσεων, τονίζοντας την υλοποίηση (μέσα στο 2017) επενδυτικών προγραμμάτων που υπερβαίνουν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ!

***

Ειδικά τα τελευταία κάνουν σαφές ότι μόνο ως ανέκδοτο ακούγεται η τοποθέτηση του Μ. Μπαλαούρα ότι «παλιές δυνάμεις» θέλουν να επανέλθει η «ελίτ που διαφέντευε την Ελλάδα τόσα χρόνια». Η αστική τάξη που έχει στην κατοχή της τα μέσα παραγωγής, που για λογαριασμό της εξουσίας της λειτουργεί το κράτος με όλους τους θεσμούς του, που απολαμβάνει όλα τα νομοθετικά εργαλεία των τελευταίων χρόνων, μήπως έπαψε να διαφεντεύει την Ελλάδα; Μήπως δεν στηρίζεται στον ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας ότι της κάνει τη βρώμικη δουλειά; Η ανησυχία των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών κι άλλων μερίδων της αστικής τάξης, που αποτελούν την πραγματική «ελίτ», πόσο απέχει από τις ανησυχίες του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων; Για το ίδιο πράγμα, δηλαδή για την καπιταλιστική ανάπτυξη, δεν λιβανίζουν μονότονα με κάθε ευκαιρία; Οπως είπε ο πρόεδρος των βιομηχάνων την περασμένη βδομάδα, «χωρίς σαφείς στόχους, μέσα και αποτελέσματα, δεν μπορούμε ούτε να σχεδιάσουμε, ούτε να αξιολογήσουμε την όποια πρόοδο της οικονομίας.(...) Χωρίς επενδύσεις, όμως, όλοι ξέρουμε πως δεν μπορεί να υπάρξει σταθερή ανάπτυξη». Πόσο απέχει αυτή η τοποθέτηση από την εκτίμηση του Στ. Πιτσιόρλα ότι τα επενδυτικά προγράμματα θα δημιουργήσουν διαφορετικό κλίμα στην οικονομία και αυτό το κλίμα με τη σειρά του θα τροφοδοτήσει την τάση για νέες επενδύσεις; `Η από την αισιοδοξία του Μ. Μπαλαούρα ότι θα υπάρξει θετική εξέλιξη για να προχωρήσουμε στην ποσοτική επέκταση και τελικά στον δρόμο να γίνουμε ξανά μια «κανονική» χώρα;
«Κανονική» χώρα για την εργατική τάξη και το λαό της δεν είναι αυτή που «αναπτύσσεται» με κριτήριο τα κέρδη του κεφαλαίου. Γιατί αυτή η ανάπτυξη μόνο φτώχεια, ανεργία και ανασφάλεια επιφυλάσσει, μέχρι να φέρει την επόμενη κρίση. «Κανονική» θα γίνει η χώρα με τους εργαζόμενους, τους παραγωγούς του πλούτου στο τιμόνι της, έξω από κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία, που θα καθορίζουν τι και πώς θα παράγεται με κριτήριο τη λαϊκή ευημερία, την ολόπλευρη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.