20o-Για τα διαδικτυακά Μέσα του Κόμματος

Για τα διαδικτυακά Μέσα του Κόμματος

Για τα διαδικτυακά Μέσα του Κόμματος και την αναβάθμιση της παρέμβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Θα ήθελα να καταθέσω μια πρόταση για την αναβάθμιση της πολιτικής, ιδεολογικής, ενημερωτικής και πολιτιστικής παρέμβασης του Κόμματος στα διαδικτυακά Μέσα, επειδή:

* Συμφωνώ με τη διατύπωση των θέσεων: «Η ΚΕ, παρά κάποια μικρά βήματα, υστερεί ακόμα σοβαρά στη διαμόρφωση υποδομής στα θέματα προπαγάνδας, παρέμβασης στο Διαδίκτυο, σε όλη αυτήν την πολυμορφία και πληθώρα τεχνολογικών μέσων που υπάρχουν στην εποχή μας».

* Θεωρώ ότι υπάρχουν αναξιοποίητες δυνάμεις (κομματικά μέλη, πιστοί οπαδοί, ακόμα και φίλοι του Κόμματος) που θα μπορούσαν να συμβάλλουν σε αυτήν την προσπάθεια.

* Η διαμόρφωση γνώμης και η ενημέρωση όλο και περισσότερο εξαρτάται από την πληροφορία που διαχέεται μέσω των ηλεκτρονικών Μέσων, ιδιαίτερα στις νέες παραγωγικές ηλικίες και τη νεολαία .

Η πρότασή μου είναι η εξής:
-- Με ευθύνη της ΚΕ, να οριστούν σε κάθε Τομεακή Οργάνωση (είτε κλαδική, είτε εδαφική) υπεύθυνοι για τη δουλειά στα ηλεκτρονικά Μέσα.
-- Σε κάθε Τομεακή Οργάνωση να οργανωθεί σχετική ομάδα εργασίας, αποτελούμενη από κομματικά μέλη και πιστούς οπαδούς, με διάθεση προσφοράς, γνώση και πείρα, που θα καθοδηγείται από την αντίστοιχη Τομεακή Επιτροπή.
-- Κάθε Τομεακή Οργάνωση να φτιάξει ιστοσελίδα, που θα ενημερώνεται σε καθημερινή τουλάχιστον βάση και θα περιέχει πληθώρα θεμάτων και αφιερωμάτων. Ετσι, εκτός από την αναδημοσίευση του κεντρικού άρθρου του «Ριζοσπάστη» και τη σύνδεση με τον 902, θα μπορούσε να ενημερώνει για τοπικά ή κλαδικά ζητήματα της Τομεακής Οργάνωσης. Να οξύνει την ιδεολογική και πολιτική διαπάλη σε ιδιαίτερους τομείς, όπου παρεμβαίνουν ο ταξικός αντίπαλος και ο οπορτουνισμός. Να ετοιμάζει αφιερώματα, ιστορικά, εργατικά, μουσικά, που θα μπορεί κανείς να τα βλέπει, αλλά και που θα μπορούν να αξιοποιηθούν γενικότερα στη δράση του Κόμματος και του κινήματος. Να προβάλλει κλαδικούς και τοπικούς αγώνες που είναι σε εξέλιξη. Να προβάλλει την ερασιτεχνική πολιτιστική δημιουργία του ΠΑΜΕ, των σωματείων και των συλλόγων, κάνοντας ουσιαστική πολιτιστική παρέμβαση. Με λίγα λόγια να δίνει μια άλλη πρόταση για την περιήγηση στο Διαδίκτυο και να φέρνει σε επαφή με την πολιτική θέση του Κόμματος τους χρήστες.
Δεν έχω καμιά ψευδαίσθηση, ότι η παρέμβαση μέσω του Διαδικτύου, μπορεί να αντικαταστήσει την προσωπική επαφή, τις συσκέψεις, τις περιοδείες στους τόπους δουλειάς και ζωής, την οργανωμένη δουλειά του Κόμματος και της ΚΝΕ, την οργάνωση των εργαζομένων στα ταξικά σωματεία. Ομως χρειάζεται να δημιουργήσουμε την υποδομή που είναι απαραίτητη για να παρακολουθούμε, να απαντάμε και να παρεμβαίνουμε πολιτικά, ιδεολογικά, πολιτιστικά και στον χώρο του Διαδικτύου.
Εύχομαι το 20ό Συνέδριο του Κόμματός μας να κάνει βήματα στην υλοποίηση του συνθήματός του, με την πείρα των 99 χρόνων ηρωικών αγώνων του ΚΚΕ και με το βλέμμα στραμμένο στη νεολαία και το μέλλον.

Καββαδίας Γιώργος
Αργυράδες, Νότια Κέρκυρα

Δελτίο Κομινφόρμ VI

 Δελτίο Κομινφόρμ VI

Πέρυσι τέτοιο καιρό, το κλίμα ήταν διαφορετικό. Τα κανάλια πίεζαν την κυβέρνηση, γιατί περίμεναν τη διαδικασία με τις άδειες (που κατέληξε σε φιάσκο), οι αγρότες ήταν πάλι στους δρόμους, αλλά με πιο μαζικούς όρους -απ' όσο μπορώ να καταλάβω τουλάχιστον- κι η πανεργατική απεργία ήταν ίσως η μεγαλύτερη της τελευταίας τριετίας, ευχάριστη νότα από το πρόσφατο κινηματικό παρελθόν.

Φέτος η μόνη "πίεση" είναι για να κλείσει η αξιολόγηση -που έχει γίνει όρος-φετίχ. Και μόνο τα ΝΕΑ -που δεν είναι πια εδώ- πίεζαν λίγο την κυβέρνηση, για να πάρουν δάνειο και να συνεχίσουν να λειτουργούν. Αλλά δεν το έκαναν από θέση ισχύος και πάντως δεν είχαν αντίπαλο την κυβέρνηση που μέχρι και κυβερνητικό επίτροπο έβαλε στο συγκρότημα, για να βρει μια λύση.

Η δική μας αξιολόγηση "κλείνει" στις 21 Φλεβάρη, στο δρόμο και τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ -και όσο πιο μαζική είναι τόσο το καλύτερο. Ενώ μια βδομάδα πριν, είναι το κεντρικό συλλαλητήριο των αγροτών που είναι στα μπλόκα. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο για Βαλεντίνο;

* * *

Η επικαιρότητα μονοπωλήθηκε και από δύο σκάνδαλα (το πανάκριβο σπίτι που αγόρασε η Μαρέβα και το ταξίδι του Τσίπρα) αποφεύγοντας επιμελώς  όμως να ασχοληθεί με την ουσία του ταξιδιού και τις υψηλές συναντήσεις του Αλέξη και τις χρυσοφόρες μπίζνες για το κεφάλαιο (που θα φέρει όμως την ανάπτυξη). Τα υπόλοιπα είναι τόσο αδιάφορα, που αρκεί πως τα ανακίνησαν δύο κολοσσοί, σαν το Βαξεβάνη και τον Άδωνη, για να καταλάβεις τη βαρύτητά τους.

Εν τω μεταξύ, η ΔΦΑ θέλει να φτιάξει την αριστερή της λεζάντα με το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης. Όπου δεν αρκεί να είσαι οικονομικά εξαθλιωμένος για να το πάρεις, αν δεν πάρεις μια γεύση κι από την αθλιότητα στις ουρές του ΟΑΕΔ, αφού το ηλεκτρονικό σύστημα κατέρρευσε -εκτός κι αν το ανέτρεψαν αντεπαναστάτες. Ο μακροπρόθεσμος στόχος μοιάζει να είναι σκυμμένα κεφάλια, που θα γλείφουν τα ψίχουλα και θα λένε ευχαριστώ ή απλά θα σιχτιρίσουν με αυτήν την ταλαιπωρία και θα τα χαρίσουν στο κράτος. Έτσι κι αλλιώς τη λεζάντα της η κυβέρνηση την έχει κάνει.

Και φροντίζει να την επιβεβαιώνει κάθε τόσο, όπως τώρα στην Ουκρανία με τη νομιμοποίηση μιας ημι-φασιστικής κυβέρνησης που καταργεί τον εορτασμό της 8ης Μάρτη (ημέρα της γυναίκας) και ποινικοποιεί κάθε αναφορά στο σοβιετικό παρελθόν. Κι εις ανώτερα...

* * *

Την ίδια στιγμή, ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος στο Ριζοσπάστη συνεχίζεται με αυξημένο ενδιαφέρον. Ξεχωρίζω (χωρίς να ομαδοποιώ και να ταυτίζω μεταξύ τους) τις παρεμβάσεις δυο σφων που βάζουν το ζήτημα της βελτιωμένης παρουσίας του κόμματος στο διαδίκτυο (1η και 2η), μία άλλη παρέμβαση που δε μένει στην ανάγκη διάδοσης και αύξησης κυκλοφορίας του Ρίζου, αλλά προτείνει μερικά σημεία για το πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό, κι άλλη μία που βάζει σημαντικά ζητήματα στο μέτωπο της Τέχνης και του Πολιτισμού (εξηγώντας μάλιστα και τις διαφορές των δύο όρων).

* * *

Στο αθλητικό δελτίο, εκτός από την αγωνιστική δραστηριότητα, χτες ήταν η επέτειος του τραγικού θανάτου των 21 οπαδών της "Θύρας 7" στο Καραϊσκάκη (συνωστισμό θα το έλεγαν μάλλον κάποιοι ιστορικοί), που αμαύρωσε το θρίαμβο της ομάδας τους επί της ΑΕΚ.
36 χρόνια μετά, τα περισσότερα γήπεδα έχουν αποκτήσει θεωρητικά ασφαλείς εξόδους, καθίσματα-καρεκλάκια και ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας, αλλά το βασικό είναι πως έχουν αδειάσει. Λίγο η τηλεόραση, κάτι οι τιμές των εισιτηρίων που είναι αδικαιολόγητα υψηλές, κάτι το πρωτάθλημα που αντικειμενικά δε βλέπεται...
Έτσι ο κίνδυνος δυστυχημάτων ελαχιστοποιείται κι η πρόληψη αποδεικνύεται ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης...

Ας σημειωθεί, παρεμπιπτόντως, και το εξής. Συνηθίζουμε να λέμε και να πιστεύουμε πως το αφιόνι του ποδοσφαίρου γίνεται βαλβίδα ασφαλείας για το σύστημα, αποπροσανατολίζοντας τη νεολαία -κι όχι μόνο- από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής κι εκτονώνοντας την ορμή της σε ακίνδυνα -για το σύστημα- μονοπάτια.
Στον αντίποδα, υπάρχει όμως και μια αντίστροφη ανάγνωση, που λέει πως ο κόσμος του γηπέδου δεν είναι ακριβώς αντίπαλος για το μαζικό κίνημα και δεν πηγαίνει αντιπαραθετικά προς αυτό. Πριν από τριάντα χρόνια, βρισκόταν και τα δύο στο ζενίθ της μαζικότητάς τους κι ακολούθησαν παράλληλους βίους και σχεδόν ταυτόχρονη παρακμή, μαζί με κάθε τι άλλο μαζικό και συλλογικό από εκείνη την εποχή..

* * *

Πρωθύστερο υστερόγραφο: Δηλ θα έρθουν όντως οι Boney M;
Κοίτα να δεις... Ναι αλλά η φίρμα τους έχει πεθάνει. Και ξέρουν πως πρωταγωνιστούν άθελά τους σε δύο κορυφαίες ελληνικές ταινίες της εποχής; Το μάθε παιδί μου γράμματα και το Αλαλούμ;
Ρα-Ρα-Ράσπουτιν...

* * *

Κλείνουμε τη σημερινή ανάρτηση με ένα διήμερο ιστορικών εκδηλώσεων για το ΔΣΕ. Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θυμούνται μια πρόσφατη αναφορά σε τμήματα του αναρχικού χώρου που υπερασπίζονται κριτικά (με έμφαση στο κομμάτι της υπεράσπισης) τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ και νιώθουν (και) δική τους κληρονομιά την παρακαταθήκη που άφησε, αναδεικνύοντάς την με το δικό τους τρόπο.

Δεν ξέρω αν αυτή η περίπτωση υπάγεται στο παραπάνω σχήμα (ή αν την τσουβαλιάζω άδικα και κάνω συνειρμικά έναν άστοχο συσχετισμό, επειδή είδα την αφίσα τους σε Εξάρχεια και Indymedia). Όπως και να είναι, σημασία έχει αυτή καθαυτή η πρωτοβουλία και οι κρίσεις επί του περιεχομένου μπορούν να ακολουθήσουν. Η κε του μπλοκ σκόπευε ούτως ή άλλως να την προβάλλει, πόσο μάλλον αφού μου έστειλαν ενημερωτικό μήνυμα με το πρόγραμμα των εκδηλώσεων που ακολουθεί.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Παρασκευή 10 Φλεβάρη

18:30 Οι γυναίκες στο ΔΣΕ

19:30 Από τη Βάρκιζα στην ίδρυση του ΔΣΕ: ο αγώνας για την ανασυγκρότηση
του επαναστατικού κινήματος στις συνθήκες του μονόπλευρου εμφυλίου πολέμου

Εικαστική εγκατάσταση "Πηνελόπη": Μια αφήγηση για την πορεία των χιλίων
αόπλων της Ρούμελης

Σάββατο 11 Φλεβάρη

18:30 Ο λαϊκός επαναστατικός πόλεμος 1946-1949

20:30 Η ιστορική παρακαταθήκη του ΔΣΕ

Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας

Ακολουθεί το κείμενο που συνοδεύει το κάλεσμά τους στο συνέδριο.

Η ιστορία του ΔΣΕ είναι η ιστορία μιας λαϊκής επανάστασης! Διήμερο Εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, Πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη, 10 και 11 Φλεβάρη

Η ιστορία δεν είναι μια απλή εξάσκηση ακαδημαϊκών γνώσεων και μια απλή αλληλουχία σημαντικών γεγονότων. Η ιστορία είναι το ίδιο το αίμα που ποτίζει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι ταμπούρι, είναι προμαχώνας, είναι θέση μάχης στον διεξαγόμενο ταξικό πόλεμο. Η επαναστατική μνήμη δεν είναι νεκρό γράμμα, δεν είναι μαυσωλείο. Είναι ζώσα ιστορία, διδάσκει, πλάθει το παρόν μας και φωτίζει το μέλλον. Από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του χθες παίρνουμε τη σκυτάλη για να συνεχίσουμε την πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, δίχως αφέντες και δούλους. Για μια κοινότητα των ανθρώπινων αναγκών και όχι του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους. Ακόμα και όταν δεν ταυτιζόμαστε με τους αγώνες του χθες, τιμάμε τη μνήμη τους, πλουτίζουμε τη χλώρη και πλαταίνουμε τη γη στο περιβόλι που μας κληρονομήσαν. Βυθιζόμαστε στις ρίζες του παρελθόντος για να στήσουμε τον κορμό μας ακόμα πιο στέρεα στο παρόν και να υψώσουμε τα κλαδιά μας ακόμα ψηλότερα στο μέλλον. Η κληρονομιά του χθες δεν είναι στάχτη. Είναι ζωντανό κύτταρο της σημερινής μάχης.

Αυτός ο τόπος είναι πλούσιος σε κάστρα αγώνα. Και η ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού είναι ένα από αυτά. Η ένοπλη αναμέτρηση που έδωσε ο ΔΣΕ με το μοναρχοφασιστικό αστικό καθεστώς και τους ιμπεριαλιστές προστάτες του (Βρετανούς αρχικά, Αμερικάνους ακολούθως) ήταν η κορυφαία και πιο συγκλονιστική στιγμή της ταξική πάλης στην Ελλάδα. Εκεί που η αστική εξουσία αμφισβητήθηκε στα ίσια και επιδιώχθηκε στην πράξη η συνέχεια και ολοκλήρωση της λαϊκής εποποιίας του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Μιας εποποιίας βαθιά ταξικής, πατριωτικής και διεθνιστικής συνάμα, που συμπυκνώθηκε από τους στίχους του αντάρτικου: “Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”. Η στρατιωτική ήττα του 1949 δεν μειώνει σε τίποτα αυτούς τους ηρωικούς αγώνες. Κάθε ήττα, έλεγε η μεγάλη κομμουνίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ, σφυρηλατεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των διαδοχικών ιστορικών ηττών που ανοίγουν εν τέλει το πέρασμα για την μεγάλη και οριστική νίκη της κοινωνικής επανάστασης.

Ο κύκλος των εκδηλώσεων που θα ξεκινήσει με αφορμή τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, ας θεωρηθεί μια μικρή συμβολή στη σφυρηλάτηση της επαναστατικής μνήμης. Μιας μνήμης που μετουσιώνεται σε ζώσα Ιστορία. Και με τα λόγια το Βάλτερ Μπένγιαμιν, ας μετατρέψουμε την ταξική μνήμη σε κάλεσμα των ηττημένων της Ιστορίας για εκδίκηση!

Η «Αριστερά» «ξεπλένει» τον Ναζισμό!

 Η «Αριστερά» «ξεπλένει» τον Ναζισμό!

Νίκος Μπογιόπουλος (ηχητικό – Real Fm): «Την καλησπέρα μου στα ιδανικά σας», κ.Τσίπρα! Μετά τις φιέστες στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, επίσκεψη νομιμοποίησης του νεοναζιστικού καθεστώτος της Ουκρανίας! Η άνευ τσίπας  «Αριστερά» το τερμάτισε!   

Οι διακρατικές σχέσεις που οικοδομούνται στο πλαίσιο της συνδιαλλαγής και της συναλλαγής με ναζιστικά καθεστώτα, με ναζί, με καθεστώτα τα οποία έχουν οικοδομήσει την κρατική τους δομή πάνω στις παρακρατικές συμμορίες του φασισμού, θυμίζουν αυτό που έλεγε ο Πίντερ. Ο Πίντερ, το 1999, μιλώντας για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έλεγε: «Όποιος σφίγγει το χέρι του δολοφόνου δεν έχει ηθική».

Τα παραπάνω ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο δημοσιογράφος, Νίκος Μπογιόπουλος, σχολιάζοντας στον Real fm την επίσκεψη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην Ουκρανία.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ανέφερε ο δημοσιογράφος, είχε πει και κάτι σωστό: Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα για να κάνει μεγάλες ατιμίες. Η οικοδόμηση διακρατικών σχέσεων της Ελλάδας με νεοναζιστικά καθεστώτα όπως αυτό της Ουκρανίας αποτελεί μέγιστη ατιμία. Πολύ περισσότερο που σε αυτήν εδώ τη χώρα δικάζεται, υποτίθεται, το ναζιστικό φίδι που μαχαιρώνει ανθρώπους. Τους ομοϊδεάτες των εν Ελλάδι ναζί συναντάει σήμερα στην Ουκρανία ο Α. Τσίπρας. 

Όπως σημείωσε ο δημοσιογράφος οι διακρατικές σχέσεις που οικοδομεί ο φίλος των Αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Αλέξης Τσίπρας με το νεοναζιστικό καθεστώς της Ουκρανίας φέρνει στο νου τα λόγια του ποιητή Νίκου Καρούζου, που ταιριάζουν γάντι σε «αριστερούς» τύπου Τσίπρα: «Την καλησπέρα μου στα ιδανικά σας»

Παραθέτουμε ολόκληρο το ηχητικό – σχόλιο του Νίκου Μπογιόπουλου για την επίσκεψη του Α. Τσίπρα στην Ουκρανία, τα ΜΜΕ της οποίας πανηγυρίζουν για τη «νομιμοποίηση» που προσφέρει στο καθεστώς ένας… «αριστερός» πρωθυπουργός. 

«Ευρώ ή δραχμή;».

 «Ευρώ ή δραχμή;».

«Ευρώ ή δραχμή;».

Ιδού ο νέος αποπροσανατολισμός, το νέο «δίλημμα» στο οποίο απειλείται από τους εκβιαστές του ότι θα κληθεί να απαντήσει ο ελληνικός λαός.

Εκβιαστές, οι οποίοι με το γνωστό τους πάθος ως σεσημασμένοι του «μονόδρομου» γαυριούν: «Ευρώ »! «Ευρώ »!

*

Μέσα στον πανικό τους έχουν μετατρέψει το ίδιο το νόμισμά «τους» κάτι σαν «καθρεφτάκι», που το επιδεικνύουν στους «ιθαγενείς» για να τους ...ξεγελάσουν.

Η τακτική τους είναι μια πρώτης τάξεως απόδειξη,

αφ' ενός τού πόση αξία έχει το νόμισμά «τους», αφού οι ίδιοι το περιφέρουν σαν «καθρεφτάκι» και σαν «φύκι» που καμώνεται τη «μεταξωτή κορδέλα»,

αφ' ετέρου τού πόσο σέβονται τον ελληνικό λαό, στον οποίο συμπεριφέρονται σαν σε «ιθαγενή» που αυτοί, οι «κονκισταδόρες», του κουνάνε «μπιχλιμπίδια».

*

Φυσικά, ανεξαρτήτως των ισχυρισμών όλων αυτών των αστείων κομπογιαννιτών της πολιτικής οικονομίας,

το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ούτε ευρώ , ούτε δραχμή, ούτε τάλαντο, ούτε αρχαία μνα.

Παρά την καταρρακτώδη προπαγάνδα,

παρά το φετιχισμό του εμπορεύματος - νομίσματος που προσπαθούν να καλλιεργήσουν,

παρά τη μετατροπή του ευρώ σε «τοτέμ», πίσω από το οποίο η άρχουσα τάξη πασχίζει να κρυφτεί για να συνεχίσει τη βάρβαρη πολιτική της,

η ουσία είναι άλλη και απολύτως ευδιάκριτη:

*

Το νόμισμα, το κάθε νόμισμα, δεν είναι ο σκοπός. Δεν είναι η αρχή και δεν είναι το τέλος.

Είναι το επίπεδο της οικονομίας μιας χώρας, είναι το παραγωγικό της επίπεδο, είναι η θέση της στο πλαίσιο της αλληλεξάρτησης εντός του παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος και του παγκόσμιου «καταμερισμού εργασίας», που καθορίζουν την αξία και τη σημασία (και) του νομίσματός της.

*

Για παράδειγμα, αν αύριο η Ταγκανίκα ανακηρύξει ως επίσημο νόμισμά της το δολάριο, προφανώς δε θα γίνει Αμερική...

*

Οταν η Αργεντινή κατέρρευσε και χρεοκόπησε, νόμισμά της ήταν το δολάριο...

*

Η Κίνα ανεβαίνει την πυραμίδα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης χωρίς να έχει νόμισμα το ευρώ ή το δολάριο και η Ελβετία δε χρειάζεται το ευρώ ή το δολάριο για να λειτουργεί ως παγκόσμιος αποθησαυριστής...

***

Το νόμισμα είναι ένα «εργαλείο». Και όπως κάθε εργαλείο κρίνεται με βάση το «ποιανού» τη δουλειά κάνει.

Και είτε με τη δραχμή, είτε τώρα με το ευρώ , εκείνα που υπηρετούνται, δεδομένης της ανισομετρίας εντός της ΕΕ, είναι τα συμφέροντα της τάξης των κεφαλαιοκρατών,

είναι τα συμφέροντα της εγχώριας πλουτοκρατίας.

Η οποία γι' αυτό, άλλωστε, επέλεξε την προσχώρηση της χώρας στο ευρώ , καταθέτοντας από την πρώτη στιγμή ένα κομμάτι εθνικής κυριαρχίας (την οποία τώρα θυμούνται οι θιασώτες του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και της Ευρωζώνης) διά της απεμπόλησης της δυνατότητας άσκησης αυτοτελούς νομισματικής πολιτικής.

*

Σε ό,τι αφορά το λαό, όμως,

στον καπιταλισμό,

στην καπιταλιστική Ελλάδα

και για όσο θα υπάρχει καπιταλιστική Ελλάδα,

το ευρώ (η δραχμή, η αρχαία μνα, τα τάλαντα και τα γρόσια), το χρήμα, γενικά, αποτελεί και θα αποτελεί εκείνο το γενικό ισοδύναμο που αποτυπώνει την ανταλλακτική αξία των εμπορευμάτων και την αποκρυσταλλωμένη κοινωνική εργασία, μέσα στο καθεστώς της εκμετάλλευσης.

Από αυτήν την άποψη, λοιπόν, το ζήτημα για το λαό δεν είναι αν θα μετράει τη φτώχεια του σε ευρώ ή σε δραχμές.

Αν τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις θα τις μετράει σε ευρώ ή δραχμές.

Αν το σφετερισμό του μόχθου του από τους καπιταλιστές και τα μονοπώλια θα τον μετρά σε ευρώ ή σε δραχμές.

Αν την εκμετάλλευσή του και το ξεπούλημά του θα τα μετρά σε ευρώ ή σε δραχμές.

Το καίριο, το αποφασιστικό, το καθοριστικό, είναι η

αποτίναξη της εκμετάλλευσης. Με όποιο γενικό ισοδύναμο κι αν την μετρούν. Είτε σε ευρώ . Είτε σε δραχμές.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

απο τον Ριζοσπαστη

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Εντατικοποιούνται οι βομβαρδισμοί από τον ουκρανικό στρατό

ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Εντατικοποιούνται οι βομβαρδισμοί από τον ουκρανικό στρατό

Καταγγελίες από τους πολιτοφύλακες για προετοιμασία γενικευμένης σύγκρουσης. Προειδοποιήσεις από τη Ρωσία

Ουκρανικά άρματα μάχης μέσα στην πόλη της Αντβίγιφκα, η οποία αποτελεί επίκεντρο των επιθέσεων προς τον θύλακα του Ντονέτσκ που ελέγχουν οι πολιτοφυλακές

Copyright 2017 The Associated
Ουκρανικά άρματα μάχης μέσα στην πόλη της Αντβίγιφκα, η οποία αποτελεί επίκεντρο των επιθέσεων προς τον θύλακα του Ντονέτσκ που ελέγχουν οι πολιτοφυλακές
Συνεχίστηκαν και χτες οι βομβαρδισμοί από την πλευρά των δυνάμεων της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κιέβου, του στρατού και των εθνικιστικών ταγμάτων του φασιστικού «Δεξιού Τομέα» σε πολλές πόλεις των θυλάκων που ελέγχουν οι πολιτοφυλακές, στις αυτοαποκαλούμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ (ο όρος βεβαίως δεν ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο, αφού πρόκειται για αστικά καθεστώτα που προσβλέπουν προς τη Ρωσία). Στις πάνω από 750 επιθέσεις χτυπήθηκαν κατοικημένες περιοχές στο Ντονέτσκ, στην Γκόρλοφκα, στην Γιασινοβάταγια, στην Νόβαγια Μαριέφκα, στο Ντοκουχάεφσκ, στο Σπαρτάκ και πολλές άλλες.

Επίσης, όπως καταγγέλλουν οι πολιτοφυλακές από αντιαρματική ρουκέτα χτες το πρωί έπεσε νεκρός ένας από τους πιο γνωστούς διοικητές των πολιτοφυλακών, ο Μιχαήλ Τολστούκ, του λεγόμενου «Σομαλικού Τάγματος». Η επιχείρηση αποδόθηκε στις μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας, ενώ ανακοινώθηκε ότι γίνονται έρευνες σε όλη την επικράτεια του θύλακα για τον εντοπισμό των δραστών. Ο συγκεκριμένος 36χρονος διοικητής με το παρατσούκλι «Γκίβι» χαρακτηρίζεται «ήρωας του Ντονέτσκ» και θα τιμηθεί όπως και ο Αρσέν Πάβλοφ ή «Μοτορόλα», που επίσης εκτελέστηκε πέρσι τον Οκτώβρη, από βόμβα στο διαμέρισμα που διέμενε στο Ντονέτσκ. Οπως ανέφερε ο επικεφαλής της αυτοαποκαλούμενης ΛΔ του Ντονέτσκ Αλεξάντερ Ζακχαρτσένκο η ενέργεια αυτή δίνει το δικαίωμα να ζητήσουμε να «καταταχτεί η ουκρανική κυβέρνηση στην διεθνή λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων», ενώ προειδοποίησε ότι προετοιμάζεται γενικευμένη επίθεση του στρατού που θα απαντηθεί κατάλληλα από τους πολιτοφύλακες όποτε επιχειρηθεί.
Συγκέντρωση εξοπλισμού και πρόταση 5 σημείων

Σε ό,τι αφορά τις προετοιμασίες του στρατού στην περιοχή της γραμμής αντιπαράθεσης που όρισε η λεγόμενη συμφωνία του Μινσκ του Φλεβάρη του 2015 συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός στρατού και εξοπλισμού και συστοιχίες πυροβολικού. Ακόμα οι πολιτοφυλακές καταγγέλλουν την αυξημένη παρουσία ξένων ενόπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού που φέρνουν Σουηδοί και Λιθουανοί, που συνδράμουν την αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου. Επίσης, ο εκπρόσωπος των πολιτοφυλάκων, Εντουαρντ Μπασούριν, σημείωσε ότι έχουν καταθέσει στην αποστολή του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), που επιβλέπει την εκεχειρία, σχέδιο 5 σημείων που περιλαμβάνει: την ολική κατάπαυση του πυρός σε όλη την γραμμή αντιπαράθεσης, την απόσυρση όλων των βαρέων όπλων και περιοχές αποστρατιωτικοποιημένες σε απόσταση 1 χλμ. από την εταιρεία ύδρευσης του Ντονέτσκ, δυνατότητα αποκατάστασης των ζημιών στις υποδομές και πλήρη αποκατάσταση της κοινωνικής ζωής στην Γιασινοβάταγια και την Αντβιγιφκά. Ανέφερε ακόμα ότι η πρόταση απορρίφθηκε από την ουκρανική πλευρά, αλλά υπήρξε και μια απροθυμία από τον επικεφαλής του ΟΑΣΕ, Αλεξάντερ Χουγκ, να συνεχίσει τη διαμεσολάβηση για να υπάρξει μια διαπραγματευτική διαδικασία.

Από την πλευρά του, ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, απέδωσε την κλιμάκωση των επιθέσεων από την πλευρά της Ουκρανίας, στην προσπάθεια που αυτή κάνει για να αποσπάσει βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης εμφανίζοντας ως θύτη τη Ρωσία. Προειδοποίησε ότι «Βερολίνο, Βρυξέλλες και ΗΠΑ με την νέα ηγεσία ξέρουν ότι η κυβέρνηση του Κιέβου είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει ό,τι έχει συμφωνήσει στο Μινσκ και αυτό θα γίνει».

Επίσης, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Γκριγκόρι Καράσιν, κάλεσε την «διεθνή κοινότητα να σκεφτεί τις σχέσεις της με το καθεστώς της Ουκρανίας» και πρόσθεσε: «Ολο και περισσότερο δίνεται η εντύπωση ότι το Κίεβο κάνει τα πάντα για να σπάσει η συμφωνία του Μινσκ. Οι σημερινές αρχές δεν έχουν την παραμικρή θέληση να την εφαρμόσουν».

Αλλος είναι ο «δράκος»

Αλλος είναι ο «δράκος»

Με αφορμή την έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα, περίσσεψαν τις τελευταίες μέρες οι κορόνες της κυβέρνησης για το «κακό Ταμείο» που «μπλοκάρει την αξιολόγηση» και τις «παράλογες απαιτήσεις» του, σε αντιδιαστολή με τις εκτιμήσεις της ΕΕ ότι το χρέος είναι διαχειρίσιμο και ότι οι στόχοι για τα πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 είναι εφικτοί.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αξιοποιήσει προπαγανδιστικά τις υπαρκτές διαφορές και αντιθέσεις ανάμεσα στην Ευρωζώνη από τη μια και στο ΔΝΤ από την άλλη, στόχο έχει να αποπροσανατολίσει το λαό και να τον στοιχίσει πίσω από τη μια ή την άλλη έκφραση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής.
Γιατί αν υπάρχει κάτι στο οποίο συμπίπτουν όλοι οι «θεσμοί» του κουαρτέτου, δεν είναι άλλο από την ανάγκη να προχωρήσουν στην Ελλάδα οι μεταρρυθμίσεις που υπαγορεύει το κεφάλαιο, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία του.
Το στόχο αυτό υπηρετεί και η κυβέρνηση, η οποία υπερασπίζεται τη συνέπειά της έως τώρα στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής και διεκδικεί χρόνο και χώρο, προκειμένου πιο ευέλικτα να ελιχθεί απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια, χωρίς να παρεκκλίνει ρούπι από το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
Στη φάση που βρίσκεται τώρα η διαπραγμάτευση, η κυβέρνηση προβάλλει ως παράγοντα πίεσης για τη γρήγορη ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» την επίσπευση των διαδικασιών ένταξης στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, ως αναγκαία προϋπόθεση για να μην εκτροχιαστεί ο «οδικός χάρτης» του κεφαλαίου προς την ανάκαμψη.
Στη βάση αυτή, προετοιμάζει το έδαφος και παρουσιάζει τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα ως «αναγκαία θυσία» στο βωμό της οριστικής εξόδου από την κρίση, επιρρίπτοντας στο ΔΝΤ την ευθύνη για την αγριότητα αυτών των μέτρων και τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να νομοθετηθούν.
Στην πραγματικότητα, όμως, τα μέτρα που βρίσκονται στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, όπως η παραπέρα συρρίκνωση των φορολογικών εκπτώσεων (αφορολόγητο), ακόμα και η κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» στις συντάξεις, δεν είναι «άγνωστα» στην ευρωπαϊκή πλευρά του κουαρτέτου, ούτε βέβαια στην κυβέρνηση.
Η «διεύρυνση της φορολογικής βάσης», που σημαίνει νέα φορολογική επιβάρυνση στα λαϊκά νοικοκυριά, με μείωση του αφορολόγητου ορίου, φιγουράρει ως ένα από τα πιο επείγοντα μέτρα που ζητάει ο ΣΕΒ, προκειμένου να δημιουργηθούν προϋποθέσεις μείωσης της φορολογίας των επιχειρήσεων.
Η «μεταρρύθμιση» των Εργασιακών, με κατοχύρωση και διεύρυνση της σημερινής ζούγκλας στην αγορά εργασίας, περιγράφεται με τον πιο κυνικό τρόπο στις εκθέσεις που επισυνάπτει η ΕΚΤ στα οικονομικά της δελτία, δίνοντας κατεύθυνση στα κράτη - μέλη να ενισχύσουν τη νομοθεσία για τις επιχειρησιακές συμβάσεις σε βάρος των κλαδικών.
Θυμίζουμε επίσης ότι, όπως το ΔΝΤ θέτει την «προληπτική» ψήφιση των μέτρων και τη βιωσιμότητα του χρέους ως προϋποθέσεις για να συνεχίσει να συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα, έτσι και η ΕΚΤ προβάλλει την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» και τη βιωσιμότητα του ελληνικού κρατικού χρέους ως τους δύο αναγκαίους όρους για να εντάξει την Ελλάδα στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης, απ' όπου το κράτος θα αντλεί φτηνότερο χρήμα για τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Επομένως, καλό το παραμύθι της κυβέρνησης με τους «καλούς» και τους «κακούς» της διαπραγμάτευσης, αλλά δεν έχει «δράκο» και δεν πρέπει να ξεγελάσει, ούτε να φοβίσει το λαό. Ο μόνος πραγματικός «δράκος» που τον απειλεί και πρέπει να τον συντρίψει, είναι η αντιλαϊκή πολιτική για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, που υπηρετούν από κοινού κυβέρνηση - ΕΕ - ΔΝΤ, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους αντιθέσεις, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ τα ζητήματα διαχείρισης του χρέους στην Ελλάδα...

Οι προτάσεις του ΣΕΒ για την εκπαίδευση

Οι προτάσεις του ΣΕΒ για την εκπαίδευση

Με «12 προτάσεις πολιτικής για το ελληνικό σχολείο» που δημοσιοποίησε, ο ΣΕΒ «εκλαϊκεύει» τις αξιώσεις των επιχειρήσεων για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ανοίγει την ατζέντα των αναδιαρθρώσεων, με το τρίτο μνημόνιο να περιλαμβάνει μέτρα και για την εκπαίδευση, με ένα νέο γύρο αντιδραστικών αλλαγών να έχει ανοίξει, ο ΣΕΒ παρεμβαίνει με προτάσεις που αφορούν τη δομή, τη διοίκηση, τη χρηματοδότηση, το περιεχόμενο του σχολείου κ.ά. Μιλώντας όπως είναι φυσικό από τη σκοπιά των μεγάλων επιχειρήσεων στη χώρα μας, αποτυπώνει μια σειρά αλλαγές που θεωρεί αναγκαίες προκειμένου να εξυπηρετηθεί η σχέση εκπαίδευσης με την παραγωγή ως προς τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, υπηρετώντας καλύτερα την προσπάθεια της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Επιλέγει μάλιστα να δώσει το σύνθημα «η έξοδος από την κρίση ξεκινάει στα θρανία».

***

Στην πραγματικότητα ο ΣΕΒ ζητά επιτάχυνση μιας σειράς μεταρρυθμίσεων στη σχολική εκπαίδευση, αφού δεν πρόκειται για προτάσεις που ακούγονται πρώτη φορά. Αποτυπώνουν και κωδικοποιούν βασικές στρατηγικές επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου όπως εκφράζονται από τον ΟΟΣΑ, τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μπήκαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη δημόσια συζήτηση τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι για παράδειγμα πρώτη φορά που αναδεικνύεται το ζήτημα του «συγκεντρωτισμού» στην εκπαίδευση και η ανάγκη για μεγαλύτερη «αυτονομία». Ο ΣΕΒ λοιπόν ζητά «ενίσχυση της αυτονομίας των διοικήσεων των σχολείων στη λήψη αποφάσεων που αφορούν τη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού προγράμματος και τη διαχείριση του προϋπολογισμού του σχολείου», δηλαδή σχολεία με διαφορετικό περιεχόμενο, καταργώντας τον όποιο ενιαίο χαρακτήρα έχει η παροχή εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά, είτε ζουν σε φτωχογειτονιές είτε σε πιο προνομιούχους δήμους. Ζητά επίσης «αύξηση της εμπλοκής των τοπικών αρχών, ιδανικά με ανάληψη και μέρους της ευθύνης χρηματοδότησης και την αντίστοιχη ευθύνη εποπτείας». Στο «ιδανικό» αυτό βέβαια απαντάνε η ίδια η πραγματικότητα και η εμπειρία από τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τοπική Διοίκηση και στο χώρο της Παιδείας, με άμεση επιδείνωση των όρων για τη λαϊκή οικογένεια και με πολύ ενδεικτικό παράδειγμα τη μεταφορά της αρμοδιότητας των παιδικών σταθμών στους δήμους. Το αποκεντρωμένο αυτόνομο σχολείο που περιγράφεται παραπάνω είναι - όπως δείχνει και η διεθνής εμπειρία - ένα σχολείο πιο «φιλόξενο» στην παρέμβαση των ιδιωτών, ευάλωτο στην επιχειρηματική διείσδυση στο χώρο του, τόσο σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο όσο και τις υποδομές. Βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση γίνονται άλλωστε εδώ και χρόνια.

***

Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο του σχολείου, ο ΣΕΒ ζητά μεταξύ άλλων «ενίσχυση πόρων για τη διδασκαλία μαθημάτων Πληροφορικής, Επιχειρηματικότητας και Αγωγής του Πολίτη στις δύο βαθμίδες», δείχνοντας ποια στοιχεία του περιεχομένου του σχολείου θέλει να ενισχυθούν. Η Πληροφορική αποτελεί μία από τις βασικές δεξιότητες που ζητά η «αγορά» και σχετίζεται με τις εξελίξεις στην παραγωγή, ενώ η Αγωγή του Πολίτη σχετίζεται άμεσα με την καλλιέργεια στάσεων και αντιλήψεων. Η δε επιχειρηματικότητα, που έχει ήδη μπει στα σχολεία σαν πρόγραμμα, με τον ΣΕΒ να έχει πρωτοστατήσει σε αυτό, συνδέεται ειδικότερα με την προσπάθεια από μικρή ηλικία οι μελλοντικοί εργαζόμενοι να αφομοιώσουν τις «αξίες» της καπιταλιστικής αγοράς, να την υπηρετήσουν αποτελεσματικά χωρίς να την αμφισβητούν.
Στην έκθεσή του ο ΣΕΒ στέκεται ιδιαίτερα στο ζήτημα της αξιολόγησης, καθώς αποτελεί μεταξύ άλλων και το εργαλείο με το οποίο θα παρακολουθείται η εφαρμογή συγκεκριμένων πολιτικών, το κατά πόσο εξυπηρετείται η στρατηγική για την Παιδεία. Ετσι μιλά για «καθιέρωση εθνικών στρατηγικών στόχων βάσει των οποίων θα αξιολογούνται τα σχολεία, με παράλληλη ενίσχυση της εποπτείας της διοίκησης του σχολείου, ώστε η αυξημένη ελευθερία διαχείρισης να συνοδεύεται από ανάλογη λογοδοσία και επαρκή διαφάνεια». Σε άλλο σημείο αναφέρεται σε «ανάπτυξη συστημάτων αξιολόγησης, σε εθνικό επίπεδο και σε επίπεδο σχολικής μονάδας, τα αποτελέσματα της οποίας θα δημοσιοποιούν τα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία σε ένα πλαίσιο διαφάνειας, και θα αξιοποιούνται κυρίως ως πηγή πληροφόρησης και ως βάση για τη συνεχή βελτίωση του συστήματος συνολικά, της κάθε μονάδας χωριστά».

***

Διαβάζοντας τις θέσεις που έδωσε στη δημοσιότητα ο ΣΕΒ, δεν πρόκειται η λαϊκή οικογένεια να βρει μία πρόταση που θα απαντά στις πραγματικές καθημερινές ανάγκες της, στα εμπόδια που συναντά στον αγώνα για τη μόρφωση των παιδιών σε σχολεία από όπου λείπουν υποδομές, εκπαιδευτικοί, που το περιεχόμενό τους είναι φτωχό και πίσω από τις σύγχρονες δυνατότητες και απαιτήσεις. Αντίθετα, θα διακρίνει πράγματα που έχει ξανακούσει μέσα από δηλώσεις, εξαγγελίες, προτάσεις στελεχών και προηγούμενων αλλά και της τωρινής κυβέρνησης.
Δεν μπορεί να γίνει ούτε ένα βήμα πίσω στην απαίτηση για ολόπλευρη μόρφωση για όλα τα παιδιά, μέσα από ένα σχολείο δημόσιο και δωρεάν. Ενα σχολείο που περνά μέσα από το δρόμο της πάλης για ανατροπή αυτών των όρων στην οικονομία και την κοινωνία, που απαιτούν ένα σχολείο υποταγμένο στα συμφέροντα των μονοπωλίων και της κερδοφορίας τους. Δηλαδή μέσα από την πάλη για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, για μια παραγωγή που θα βάζει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών, με μια εξουσία που η εργατική τάξη μαζί με τους συμμάχους της, τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα θα κάνουν κουμάντο.

Όλα βοούν: ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ!

Η κυρία Μέρκελ απαιτεί τελεσιγραφικά την παραίτηση του ελληνικού λαού ακόμα και από τα ψίχουλα. Η κυρία Μέρκελ αρνείται (!) στους Έλληνες να έχουν τρεις δεκάρες ακόμα και για πετρέλαιο θέρμανσης. Αρνείται  στους Έλληνες γέροντες των 700 ευρώ να προστεθούν στην σφαγιασμένη τους σύνταξη ακόμα κι αυτά τα 2 ευρώ την ημέρα της 13^ης σύνταξης. Η κυρία Μέρκελ – η εκπρόσωπος της ηγεμονεύουσας στην ΕΕ ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, της Γερμανίας των μονοπωλίων, της Γερμανίας της «Ζήμενς», της «Χόχτιφ», της «Τίσεν», της «Ντόιτσε Μπανκ» και των υποβρυχίων που γέρνουν – είναι «εταίρος»; Είναι «φίλη»; Είναι «σύμμαχος»;
  

  Ο κ.Ντράγκι – ο πρώην αντιπρόεδρος της «Goldman Sachs» και νυν διοικητής της EKT – αφού μετέτρεψε τις μαύρες τρύπες των τραπεζών σε χρέος που μαζί  με τους εγχώριους «πατριώτες» το φόρτωσε στην καμπούρα του ελληνικού λαού, τώρα εκβιάζει τους Έλληνες με οικονομική ασφυξία. Ο κ.Ντράγκι, ο κεντρικός τραπεζίτης της ΕΕ,  είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;
    Ο κ.Ολάντ, ο… σοσιαλιστής, χαιρέτησε χτες την απόφαση της ΕΚΤ να ρίξει τροχιοδεικτική βολή υπονόμευσης της ελληνικής οικονομίας, λέγοντας ότι ήταν μια «νόμιμη και λογική» κίνηση εκ μέρους του Ντράγκι. Ο κ.Ολάντ είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»; 

   Ο κ.Γιούνκερ, ο κύριος που επί 18 χρόνια ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου έκανε πλάτες στις πολυεθνικές για να φοροαποφεύγουν μέσω της χώρας του, μας δήλωσε ότι το μόνο που αναγνωρίζει η Κομισιόν είναι τα Μνημόνια. Ότι το μόνο που ευαρεστείται να επιτρέψει στον ελληνικό λαό είναι να τον βλέπει να σέρνεται στα γόνατα. Ο κ. Γιούνκερ μας είπε… δημοκρατικότατα εκ μέρους της Κομισιόν του ότι «δεν θα ανατρέψουμε τα πάντα επειδή είχαμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα» στην Ελλάδα. Ο κ.Γιούνκερ (και η Κομισιόν του) είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;
    Ο κ.Ντομπρόφσκι, ο αντιπρόεδρος του Γιούνκερ, μας είπε χτες να μην διανοηθούμε να ακυρωθεί έστω και μια ιδιωτικοποίηση, να μην διανοηθούμε καν να πάει ο κατώτατος μισθός στο γλίσχρο επίπεδο των 751 ευρώ, να μη διανοηθούμε ότι δεν θα απολυθούν κάτι δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι ακόμα. Αυτός, ο Γιούνκερ του, η Κομισιόν τους, ο Ντάισελμπλουμ τους, το Eurogroup τους είναι «εταίροι»; Είναι «φίλοι»; Είναι «σύμμαχοι»;
    Ο κ.Σουλτς, ο πρόεδρος του «δημοκρατικού» λιβανιστηριού της ΕΕ που εδρεύει στο Στρασβούργο, απείλησε την Ελλάδα με χρεοκοπία και τον ελληνικό λαό με αφανισμό. Ο κ.Σουλτς και το «δημοκρατικό» του λιβανιστήρι είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

***

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών «φωνάζουν» για το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν το προφανές:
    Το θέμα δεν είναι η διαπραγματευτική δεινότητα ή οι καλές προθέσεις των διαπραγματευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα δεν είναι οι τσαχπινιές ή τα τσαλιμάκια στο πλαίσιο της «θεωρίας των παιγνίων». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το «παίγνιο». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης. Το θέμα είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση.
    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της, ο Σόιμπλε της, δεν είναι το  «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», όπως δήλωσε ο κ.Τσίπρας στη συνάντησή του με τον Ολάντ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και θα είναι το Διοικητήριο όπου στεγάζεται μια στυγνή «κομαντατούρ» της διεθνούς, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας πλουτοκρατίας. Είναι μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού και όλων των λαών της Ευρώπης.
    Το θέμα είναι ότι: Η ΕΕ είναι μια ζούγκλα που με ή χωρίς τρόικες, με ή χωρίς Μνημόνια, προωθεί πολιτικές που  ισοδυναμούν με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Που απαρτίζεται από γραβατωμένους κανίβαλους και χαμογελαστά πολιτικά παχύδερμα. Είναι το επιτελικό όργανο των πολυεθνικών που πυροδοτεί τα κρεματόρια των εργασιακών «Άουσβιτς» και χτίζει τα σκλαβοπάζαρα των κοινωνικών «Νταχάου».
    Το θέμα είναι ότι: Καμία διαπραγμάτευση εντός του «Άουσβιτς» δεν πρόκειται να αναιρέσει τους κανόνες λειτουργίας του «Άουσβιτς» – το «σύμφωνο του ευρώ», τους κανόνες «επιτήρησης και εποπτείας», το «σύμφωνο σταθερότητας» και λιτότητας, τα τετελεσμένα του Μάαστριχτ.
    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης που στο εσωτερικό της δεν βασιλεύει η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», αλλά  η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού.

***

     Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού κατεστημένου αποτελεί ένα σφαγείο των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων.
    Πρόκειται για την «ανταγωνιστικότητα» την οποία έκλινε σε όλες τις πτώσεις χτες ο Σόιμπλε στην συνέντευξη με τον Βαρουφάκη και η οποία κινεζοποιεί μισθούς και «αυτοκτονεί» ανθρώπους στην Ελλάδα.
    Αυτό το θυσιαστήριο δικαιωμάτων, η ΕΕ, είναι καραμπινάτη απάτη να εμφανίζεται σαν «μονόδρομος» και πολύ περισσότερο σαν εν δυνάμει «απάνεμο λιμάνι» των λαών!
    Αυτό το κολαστήριο είναι ασύγγνωστη αυταπάτη να λογίζεται σαν πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής.
    Στην περίπτωση που το κολαστήριο αντιμετωπιστεί σαν πεδίο διαπραγμάτευσης, τότε θα πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που – μοιραία - θα ξεκινάει με αυτό που είπε χτες ο κ.Βαρουφάκης. Που όταν ρωτήθηκε ποιο μέρος του μνημονιακού προγράμματος απορρίπτει η Ελλάδα, απάντησε ότι «το 60% - 70% του προγράμματος είναι μέτρα που θα παίρναμε κι εμείς»!
    Αλλά αν - πριν ξεκινήσεις τη διαπραγμάτευση - αποδέχεσαι το «60% με 70%» ενός προγράμματος κατά… 1.000% απάνθρωπου, τότε; Είναι άραγε μεμψιμοιρία να υποθέσει κανείς ότι το ξεκίνημα προϊδεάζει για το που θα μπορούσε να καταλήξει αυτή η διαπραγμάτευση;
    Δεν είναι μεμψιμοιρία. Είναι ρεαλιστική ανάλυση των δεδομένων. Που δεν έχει καμία σχέση με την «πεμπτοφαλαγγίτικη» χαιρεκακία κάποιων αθλίων της εγχώριας πολιτικής σκηνής, που αντιπολιτεύονται όπως κυβερνούσαν: Με πυξίδα τα μέιλ της τρόικας.
    Είναι ρεαλισμός στη βάση της ανάλυσης της πραγματικότητας. Που δεν έχει να κάνει με τις ανόητες προφητείες περί «κωλοτούμπας» του διαπραγματευτή. Έχει να κάνει με το πρόδηλο: Ότι στο Κολοσσαίο τα όρια της διαπραγμάτευσης δεν τα ορίζουν οι καλές προθέσεις του διαπραγματευτή. Τα ορίζουν οι τίγρεις του Κολοσσαίου.
    Είναι ψευδαίσθηση ότι στο Κολοσσαίο υπάρχει χώρος για διαπραγμάτευση. Στο Κολοσσαίο το ερώτημα ποτέ δεν ήταν τι θα κερδίσεις. Στο Κολοσσαίο το πολύ – πολύ που μπορείς να ελπίζεις είναι να αγωνιστείς για το ποια κομμάτια από τη σάρκα σου θα περισώσεις.

***  

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών βοούν: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.
    Φυσικά δεν αεροβατούμε. Το γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει αυτή την άποψη. Σεβαστό. Αλλά αυτό δεν αποτελεί τεκμήριο μη ορθότητας της άποψης ότι ο λαός μας μόνο ζημιές θα μετράει όσο βρίσκεται σε «συμμαχία», σε «εταιρική» σχέση εξάρτησης και αλληλεξάρτησης με μια ένωση λύκων που του πίνουν το αίμα. Όπως δεν αποτέλεσε τεκμήριο ορθότητας για την παραμονή στην εξουσία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ το γεγονός ότι ο λαός επί 40 χρόνια τους ανεχόταν.
   Ο ελληνικός λαός αξίζει να πεισθεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια «μικρή» χώρα που «δεν μπορεί» να αντιταχθεί – εφ’ όλης της ύλης – στους ισχυρούς. Αξίζει να πεισθεί ότι αυτός ο δύσκολος δρόμος είναι απείρως ευκολότερος από τον αδιάβατο δρόμο της διαρκούς αποδοχής των μικρότερων ή μεγαλύτερων εκβιασμών. Αξίζει να ακολουθήσει τη δική του σημαία. Να μην συμβιβαστεί με το «ολίγον έγκυος» ή με μια «θηλιά» που οι «Σόιμπλε» θα τη σφίγγουν ή θα την χαλαρώνουν κατά το δοκούν.
    Ο λαός μας αξίζει να βγει πιο θαρρετά στο προσκήνιο, να γίνει αυτοπροσώπως «διαπραγματευτής» πρωτοστατώντας για μια αληθινή Ευρώπη των λαών όπου ο καθένας χωριστά και όλοι οι λαοί μαζί δεν θα περιμένουν σαν «Δευτέρα Παρουσία» την «ανατροπή των συσχετισμών» από τα πάνω αφού θα έχουν ανατρέψει την ίδια την βαρβαρότητα από τα κάτω. Αξίζει να απειθαρχήσει και να ορθώσει το πατριωτικό, το διεθνιστικό και ανυπάκουο ανάστημά του απέναντι στην ένωση των «Σόιμπλε», μιας και δεν οφείλει να διαπραγματευτεί μαζί τους τίποτα απ’ όσα δικαιούται.
    Και η αξία αυτού του αναγκαίου δρόμου, αν κάτι υποδεικνύει σε συνθήκες που ο λαός δεν έχει πάρει ακόμα μια τέτοια απόφαση, είναι τούτο: Τις ευθύνες εκείνων που έχουν το χρέος, χωρίς να αποσπαστούν από το σημερινό λαϊκό αίσθημα, να επιμείνουν και να ηγηθούν με πειστικό, με αποφασιστικό και ενωτικό για το λαό τρόπο σε αυτή την προσπάθεια.

email: mpog@enikos.gr 

Η "Ομάδα των Τριάντα"

 Η "Ομάδα των Τριάντα"

Μιας και τούτες τις μέρες πιάσαμε στο στόμα μας τις τράπεζες, ας αφήσουμε την κουβέντα να ανοίξει λίγο περισσότερο. Για παράδειγμα, σήμερα μπορούμε να μιλήσουμε για την "Ομάδα των Τριάντα" ή "Group of Thirty", πιο γνωστό ως G30. Ναι, ξέρω ότι από Gx ο περισσότερος κόσμος έχει ακούσει κυρίως το G7 αλλά πιστέψτε με ότι και το G30 έχει πολύ ενδιαφέρον.

Πρώτα-πρώτα, ας δούμε τι πράγμα είναι αυτή η "Ομάδα των Τριάντα". Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπό της, είναι "ένας ιδιωτικός, μη κερδοσκοπικός, διεθνής οργανισμός που αποτελείται από διακεκριμένους εκπροσώπους τού ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα και της ακαδημαϊκής κοινότητας", ο οποίος "αποσκοπεί στο να εμβαθύνει στην κατανόηση των διεθνών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών θεμάτων και να διερευνά τις διεθνείς επιπτώσεις των αποφάσεων οι οποίες λαμβάνονται στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα". Όπως καμαρώνουν οι ίδιοι, τα χαρακτηριστικά τής Ομάδας είναι "η γνώση του παρελθόντος και η ανοιχτόμυαλη, προοδευτική σκέψη".

Η "Ομάδα των Τριάντα" προήλθε από μια ιδέα τού Τζέφφρυ Μπελ, η οποία υλοποιήθηκε το 1978, χάρη στην χρηματοδότησή της από το Ίδρυμα Ροκφέλλερ. Ο -εβδομηνταοχτάχρονος σήμερα- Μπελ είναι ένας βρεττανός οικονομολόγος, ο οποίος έχει διατελέσει καθηγητής στο London School of Economics και υψηλόβαθμο στέλεχος αρκετών τραπεζών. Το 1982 ίδρυσε την δική του εταιρεία συμβούλων, η οποία παρέχει χρηματοοικονομικές συμβουλές σε τράπεζες αλλά και κυβερνήσεις. Ο ίδιος υπήρξε οικονομικός σύμβουλος της κεντρικής τράπεζας της Βενεζουέλας επί 25 χρόνια και της κυβέρνησης της Τζαμάικας επί μια δεκαετία.

Από το "Διεθνές Τραπεζικό Σεμινάριο 2013" του G30: Ομιλητής ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ινδίας
Ρατζάν Ραγκουράμ. Δίπλα του ο ιδρυτής τού G30 Τζέφφρυ Μπελ. Άκρη δεξιά ο Ζαν Κλωντ Τρισέ.

Το γεγονός ότι η ίδρυση του G30 χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Ροκφέλλερ αρκεί από μόνο του για να δημιουργηθούν οι πρώτες εντυπώσεις. Οι δεύτερες εντυπώσεις έρχονται μόλις σημειώσουμε ότι σήμερα το G30 χρηματοδοτείται από διάφορες κεντρικές τράπεζες (και της Ελλάδος), από διάφορα υπουργεία οικονομικών (και της Ελλάδος) και από διάφορους λεφτάδες (Ροκφέλλερ, Σόρος κλπ). Μόλις προσθέσουμε ότι αυτή η "Ομάδα" θεωρείται παγκοσμίως ως λόμπυ των μεγάλων τραπεζών (κάτι σαν Τραπεζική Διεθνής, δηλαδή), οι εντυπώσεις γίνονται ζωηρότερες. Κι αν δούμε ποιοι έχουν διατελέσει κατά καιρούς μέλη τής "Ομάδας", τα χρώματα γίνονται εκτυφλωτικά. Για παράδειγμα, μερικοί απ' αυτούς τους "διεκακριμένους" που σήμερα ανήκουν στο G30 είναι οι:
* Μάριο Ντράγκι - διοικητής τής Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και τέως πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας,
* Ζαν Κλωντ Τρισέ - τέως διοικητής τής ΕΚΤ και τέως πρόεδρος του G30 (νυν επίτιμος πρόεδρος),
* Πωλ Βόλκερ - πρώην διοικητής τής Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed) και πρώην πρόεδρος του G30 (νυν επίτιμος πρόεδρος),
* Μπεν Μπερνάνκι - τέως διοικητής τής Fed,
* Μαρκ Κάρνεϋ - διοικητής τής Κεντρικής Τράπεζας της Αγγλίας,
* Ντομίνγκο Καβάγιο - πρώην διοικητής τής Κεντρικής Τράπεζας και υπουργός οικονομικών τής Αργεντινής, στενός συνεργάτης των κατά καιρούς δικτατόρων (για τα κατορθώματά του έχουμε μιλήσει αρκετά στην "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού"),
* Τίμοθυ Γκάιτνερ - πρώην υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ,
* Λώρενς Σάμμερς - πρώην υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ,
* Άξελ Βέμπερ - πρόεδρος της ελβετικής τράπεζας UBS,
* Τιτζάν Τιάμ - πρόεδρος της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse,
* Κέννεθ Ρογκόφ - πρώην επί κεφαλής οικονομολόγος τού ΔΝΤ (σημ.: κρατήστε αυτό το όνομα).


Εδώ θα κάνουμε μια στάση για να πούμε δυο λόγια για τον ρόλο των κεντρικών τραπεζών. Θεωρητικά, η κεντρική τράπεζα κάθε χώρας συνιστά την τέταρτη εξουσία (*), η οποία ασκεί την νομισματική πολιτική και λειτουργεί ανεξάρτητα και παράλληλα προς τις τρεις άλλες εξουσίες (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική). Δυστυχώς, επί του προκειμένου η πράξη απέχει πόρρω από την θεωρία, καθώς οι κεντρικές τράπεζες έχουν πρακτικά καταντήσει συνδικαλιστικά όργανα των εμπορικών τραπεζών και το βασικό τους έργο συνίσταται στην προάσπιση των συμφερόντων των τραπεζιτών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του ρόλου των κεντρικών τραπεζών συναντούμε εξετάζοντας την ανεξαρτησία τους. Θεωρητικώς πάντα, οι κεντρικές τράπεζες είναι πολιτικά ανεξάρτητες ώστε να μπορούν να κάνουν σωστά την δουλειά τους. Αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις τους λαμβάνονται κατά το δοκούν, δίχως να ελέγχονται από τις κυβερνήσεις των χωρών τους και δίχως οι διοικήσεις τους να απολογούνται ή να λογοδοτούν. Για να προστατεύεται η ανεξαρτησία τους, η Ευρωπαϊκή Ένωση απαγορεύει στην ΕΚΤ και στα μέλη της να χρηματοδοτούν κράτη. Δεν τους απαγορεύει, όμως, να δανείζουν με εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο εμπορικές τράπεζες, οι οποίες έχουν δικαίωμα να δανείσουν αυτά τα χρήματα σε κράτη, με σαφώς υψηλότερο επιτόκιο.

Μπουένος Άυρες, 1/12/2015: Ο Ντομίνγκο Καβάγιο ακούει ανέκφραστος την καταδίκη του
σε 3,5 χρόνων φυλάκιση για υπεξαίρεση που τέλεσε ως υπουργός οικονομικών (1991-1996).

Τώρα, βέβαια, αυτά τα περί ανεξαρτησίας σηκώνουν πολλή συζήτηση. Πόσο ανεξάρτητη μπορεί να είναι π.χ. η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, η περίφημη Fed, η οποία δεν ανήκει και δεν ανήκε ποτέ στο πολιτειακό δημόσιο αλλά ιδρύθηκε το 1913 από... τράπεζες; Υποτίθεται ότι η Fed ελέγχει την λειτουργία τής Γουώλ Στρητ αλλά πόσο αδιάβλητος μπορεί να είναι ο έλεγχος που κάνει κάποιος στα αφεντικά του; Επίσης, όταν κάποια από τις εμπορικές τράπεζες αντιμετωπίσει πρόβλημα, πόσο ακριβοδίκαιη και ανεξάρτητη θα είναι η απόφαση που θα πάρει η Fed σχετικά με την διάσωσή του; Ειδικά όταν η Fed έχει το προνόμιο να τυπώνει χρήμα όσο και όποτε θέλει...

Παρένθεση. Μη νομίσει κανείς ότι όσα είπαμε στην προηγούμενη παράγραφο αφορούν μόνο την Fed. Δημιούργημα άλλων τραπεζών είναι και η Τράπεζα της Αγγλίας. Το ίδιο και η Τράπεζα της Σουηδίας. Αλλά και η δική μας, η Τράπεζα της Ελλάδος, μη ξεχνάμε ότι δημιουργήθηκε με προίκα που της έδωσε η Εθνική Τράπεζα. Κλείνει η παρένθεση.


Αντί για επίλογο, σας έχω μια άσκηση σκέψης. Πιο πάνω δώσαμε ένα αδρό περίγραμμα του ρόλου που παίζουν οι κεντρικές τράπεζες ως προς τα συμφέροντα των άλλων τραπεζών. Υπ' αυτό το πρίσμα, πώς βλέπετε τον ρόλο τής "Ομάδας των Τριάντα" ως προς τα συμφέροντα των διαφόρων κεντρικών τραπεζών και των αστικών κυβερνήσεων, οι οποίες και το χρηματοδοτούν;

Άντε, να σας προσφέρω κι ένα κερασάκι. Η Ελλάδα άρχισε να χρηματοδοτεί το G30 μέσα στα χρόνια της κρίσης, προφανώς με λεφτά που μας περίσσεψαν από τα πρωτογενή πλεονάσματα. Η Τράπεζα της Ελλάδος άρχισε το 2014, επί Γιάννη Στουρνάρα. Εν μέρει λογικόν. Το υπουργείο οικονομικών άρχισε την δική του χρηματοδότηση το 2015. Επί αριστεράς. Πρώτη φορά.

----------------------------------------------------------------------

(*) Κακώς ο Τύπος αναφέρεται συχνά-πυκνά ως "τέταρτη εξουσία". Ο Τύπος δεν είναι εξουσία αλλά ο ελεγκτής όλων των εξουσιών, ασχέτως αν στην πράξη έχει εκφυλιστεί σε υπηρέτη τους.

Ύμνος σε ένα μαύρο σκυλί με άσπρα μαλλιά

 Ύμνος σε ένα μαύρο σκυλί με άσπρα μαλλιά

Αυτά καλό είναι να γράφονται νωρίς, όσο κάποιος βρίσκεται εν ζωή -κι αυτή ήταν η αρχική πρόθεση που δεν πρόλαβε να γίνει πράξη. Αλλιώς μοιάζουν με αγιογραφίες για το νεκρό που δεδικαίωται (που ως φράση, λέει, δε σημαίνει αυτό ακριβώς, αλλά όλοι έτσι το καταλαβαίνουμε και το μεταφράζουμε στην πράξη).

Ο Κηλαηδόνης (φοβερό όνομα για μουσικό κι ας μην ήταν τόσο καλλίφωνος) είχε γράψει τραγούδια για το μικρό ήρωα και τα fucking fifties -που για πολύ κόσμο ήταν όντως... "γαμιστερά", από άλλη άποψη όμως-, που ήταν βασικά μια ωδή στα παιδικά του χρόνια.
Αλλά εγώ τον έχω συνδέσει με τα δικά μου παιδικά χρόνια, που ο θηλυκός γονιός μου τραγουδούσε "τζιν-τζιν-τζιν, πώς του παν καλέ τα τζιν" κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που δεν τα πολυφόρεσα ποτέ στη συνέχεια -όπως και τα μπουφάν άλλωστε. Ανήκε πάντως στις πρώτες μουσικές μου αναμνήσεις μαζί με το "καταρρέω", που δεν ήξερα τι σημαίνει και το έλεγα "καταρρέου" -πώς αλλιώς θα έκανε ρίμα με τον Παπανδρέου;- ανησυχώντας -λέει- τους γονείς μου: τι έχει το παιδί και καταρρέει;

Είχε γράψει και μια ωδή στο κλαρίνο, αλλά εγώ τον εκτίμησα πολύ περισσότερο για το πιάνο και τον ήχο του που ήταν λαϊκός, χωρίς να είναι τόσο παραδοσιακός. Και βασικά για τον ύμνο των μαύρων σκυλιών -αν και το πραγματικό όνομα του τραγουδιού το έμαθα πολύ αργότερα- που ήταν ιδιοφυής στιχουργική σύλληψη (μες στην απλότητά της) και προσφέρεται για διάφορες στιχουργικές διασκευές (όπως αυτήν -ευτυχισμένα χρόνια).
Κι έχουμε άλλες δυο (πρώτη και δεύτερη) για το γιούπι για-για.

Συνδέθηκε από τις συγκυρίες (και την κακή μεταφορά στη μετάφραση) με το μοναχικό καουμπόι Λουκι(ανό) -που ήταν Λάκι- αλλά έκανε ένα από τα πιο μαζικά δρώμενα της ιστορίας, με το πάρτι στη Βουλιαγμένη, από αυτά που σε κάνουν να λες πως "δε γίνονται τέτοια πράγματα στις μέρες μας". Μουσικός απόηχος μιας εποχής που όλα ήταν (ή έμοιαζαν) πιο μαζικά και συλλογικά -ακόμα και τα πάρτι-συναυλίες. Αλλά το πιο "σοκαριστικό" από τα πλάνα που φτάνουν στις μέρες μας είναι πόσο λεπτή -πετσί και κόκαλο- ήταν τότε η νέα γενιά, πριν "φάει ψωμί" με την Αλλαγή και ικανοποιήσει το κατοχικό σύνδρομο του λαού μας, που παρέμενε αδικαίωτο σαν την πάλη των τάξεων.

Ο Κηλαηδόνης απέδωσε πολύ έξυπνα κάποιες απλές αλλά ιδιαίτερες στιγμές, όπως τη φρενίτιδα πριν από (αρχίζει) το ματς, που την αποδομεί έξοχα στον τελευταίο του στίχο, στις καθυστερήσεις: όποιος γνωρίζει τι φταίει για όλα αυτά, ας μου εξηγήσει μετά.
Τον μπερδεμένο καρπό της σεξουαλικής απελευθέρωσης, που θυμίζει (αν δεν περιγράφει) μικρούς χώρους κι οργανώσεις του αριστεροχωρίου: τα έφτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα... Πού βαδίζουμε σφοι; Στο αεροδρόμιο...
Το αντίκρισμα που έχουν στη σύγχρονη εποχή τα πτυχία. Ρολό λοιπόν το κάνανε κι όπως ήταν φυσικό, κι αφού το καμαρώσαν, το βάλανε στον...
Τη μετάθεση ευθυνών που τείνει να γίνει χαρακτηριστικό της "νεοελληνικής φυλής": φταίει και ο Χατζηπετρής (που χάνει σαφώς όμως στο πολιτικό κομμάτι).
Το άγχος από την καθημερινή δουλειά (κι όμως κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος, κάπου την έχουμε πατήσει κι οι δυο).
Τη γέννηση του καμικάζι -που δε σηκώνει κάτι τέτοια.
Πώς σκοτώνει μια παρέα την ώρα της (είπαμε για τον Τραβόλτα τι λεφτά να κονομά, κάναμε μετά μια βόλτα κι είπαμε να πάμε σινεμά).

Ναι δεν είναι πολιτικά και προβληματισμένα, αλλά είναι πολύ καλύτερα από άλλα που υποτίθεται ότι είναι κι έχουν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και το δημιουργό τους.

Το κεφάλαιο "πολιτικός Κηλαηδόνης" είναι λίγο περίεργο. Πιθανότατα ανοίγει και κλείνει με τα Μικροαστικά και τα Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας (που έχουν αξία πολιτικής μπροσούρας και τον βάζουν πάνω από διάφορους ντεμέκ πολιτικοποιημένους συνθέτες). Και δεν είναι τυχαίο μάλλον που η οργάνωση τον είχε καλέσει πριν από μερικά χρόνια στο φεστιβάλ για να πει συγκεκριμένα αυτά τα τραγούδια, κι όχι άλλα.

Δε χρειάζεται όμως να το τραβάμε από τα μαλλιά, για να το προεκτείνουμε με το ζόρι, όπως κάτι Σεκίτες σε μια εξόρμησή τους που είχαν κόψει ένα κομμάτι από ένα κομμάτι του: δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα, δε μας τρομάζει εμάς πληθωρισμός (...) θα μας τρομάξει τώρα ο καπιταλισμός. Αλλά το έκοβαν γιατί μετά έλεγε: "τα δεχτήκαμε κανονικά, σιγά-σιγά τα συνηθίσαμε κι αυτά..." περιγράφοντας με ακρίβεια πχ τα ξεσπάσματα της νέας δεκαετίας. Κι όμως εμάς δε μας τρομάξαν αρκετά...

Επίσης είναι άρρηκτα συνδεμένος με το Γιούπι Για-Για (Κουκουέ), Γιούπι-Γιούπι-Για (Εβίβα ΚΝΕ), που ήταν η κλασική κορύφωση στα ρεμπέτικα του Κασούρα στη ΛΔ του Βορρά, αλλά αφενός δεν είναι δικό του, αφετέρου δε νομίζω να έλεγε τη δική μας διασκευή (για την Αυγή, τώρα που έγινε φυλλάδα αστική).

Ο Κηλαηδόνης ήταν καλλιτέχνης της εποχής του, υπηρετώντας ως ένα βαθμό το μεταπολιτευτικό ριζοσπαστισμό, αλλά και τον εκφυλισμό της. Κατά βάθος ήταν νομίζω φίλος του Κουβέλη (έστειλε αν δεν κάνω λάθος χαιρετιστήριο μήνυμα στην ίδρυση της ΔΗΜΑΡ) και σε κάθε περίπτωση όχι πολύ μακριά από την πορεία της γυναίκας του, της Άννας Βαγενά, που έκανε πολύ αξιόλογες δουλειές στο θέατρο, αλλά έγινε βουλευτής του ΓΑΠ και μετά του μνημονιακού Σύριζα.

Ίσως σε κάποιους δικούς μας (όχι σε όλους, γιατί αλλιώς δε θα τον καλούσαμε ποτέ σε Φεστιβάλ) να υπήρχε μια προκατάληψη, όχι για την "πολιτική του μετάλλαξη" (δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ τέτοια) αλλά για την καλλιτεχνική του, και τη στροφή προς πιο ελαφριά πράγματα, για τη συνέχεια που δεν έδωσε ποτέ στα πρώτα ελπιδοφόρα δείγματά του. Τα επόμενα δείγματά του μπορεί να είχαν αρκετά να πουν (περισσότερα από διάφορα φλύαρα, δήθεν προβληματισμένα άσματα του καιρού μας) αλλά σίγουρα δεν αποτελούσαν κάποια πολιτι(στι)κή πρόταση. Ακόμα κι αν ο χαβαλές όμως δεν είναι παρά η έκφραση μιας παρακμής, αυτή είναι γλυκιά (σχεδόν ευχάριστη) όταν έχει ένα υπόβαθρο πίσω της. Χαβαλές από χαβαλέ διαφέρει δραματικά -αν όχι ποιοτικά.

Στο υστερόγραφο να πω ότι εντυπωσιάζομαι από διάφορες εκδηλώσεις συγκίνησης σε προφίλ και λογαριασμούς στα ΜΚΔ κι αναρωτιέμαι πού βρίσκονταν τόσο καιρό όλοι οι φανατικοί ακροατές του Λουκιανού, αν είναι όντως τέτοιοι ή ντύνονται για μια μέρα, ως πρόβα για τις απόκριες. Κι αν απλώς καταλαβαίνουν πως μεγάλωσαν κι αποχαιρετούν τα καλύτερά τους χρόνια, που αργοσβήνουν μαζί με τα συνοικιακά θερινά σινεμά και τις νύχτες με τα γιασεμιά.