Ο "οδοστρωτήρας" Γενς Σπαν

 Ο "οδοστρωτήρας" Γενς Σπαν

Τον Γενς Σπαν (Jens Spahn) ίσως να μη τον γνωρίζετε αλλά καλό είναι να τον μάθετε επειδή μάλλον θα μας απασχολήσει τα επόμενα χρόνια. Μιλάμε για τον αναπληρωτή υπουργό οικονομικών τής Γερμανίας, ο οποίος μπορεί να είναι μόλις 36 ετών αλλά θεωρείται από τους ταχέως ανερχόμενους πολιτικούς. Ήδη του έχουν κολλήσει το παρατσούκλι "οδοστρωτήρας" ενώ τον αποκαλούν και "Herr Mut", δηλαδή "Κύριος Θάρρος", επειδή το 2013 τόλμησε να μιλήσει δημόσια για την ομοφυλοφιλία του.

Ο Σπαν είναι ένας ακραιφνής νεοφιλελεύθερος που δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του ακόμη και για την καγκελλαρία, κάτι που τον κάνει εξαιρετικά συμπαθή στον Σώυμπλε, ο οποίος τον θεωρεί ως δεξί του χέρι. Για το πολιτικό του μέλλον επενδύει πολλά στις ακραία συντηρητικές του ιδέες. Έχει ταχθεί υπέρ της απαγόρευσης της μπούργκας και της μαντήλας σε δημόσιους χώρους, θεωρεί τους μουσουλμάνους επικίνδυνους για την γερμανική κοινωνία επειδή "έχουν μεγαλώσει σε κοινωνίες στις οποίες ο άνδρας μετράει περισσότερο από τη γυναίκα και ο αντισημιτισμός και η ομοφοβία ανήκουν στην καθημερινότητα", υποστηρίζει ότι οι μετανάστες προκαλούν "διαταραχή του κράτους μας", ζητάει "περισσότερη τάξη και ασφάλεια" και δεν διστάζει να κάνει λόγο για "κακώς εννοούμενη ανοχή". Αυτές οι θέσεις, σε συνδυασμό με τις άριστες σχέσεις που διατηρεί με τα ΜΜΕ, τον κάνουν αρεστό σε όλο και περισσότερους γερμανούς. Βέβαια, για να δημιουργηθούν αυτές οι άριστες σχέσεις με τα ΜΜΕ, έχει βάλει το χεράκι του και ο σύντροφός του, ο οποίος είναι δημοσιογράφος στο κοσμικό περιοδικό Bunte, έκδοση του πανίσχυρου εκδοτικού ομίλου Burda.

Βόλφγκανγκ Σώυμπλε και Γενς Σπαν στα έδρανα της βουλής

Τις προάλλες, λοιπόν, ο χερ Σπαν έδωσε μια συνέντευξη στο κρατικό γερμανικό ραδιόφωνο DLF, στην οποία αναφέρθηκε εκτενώς και στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον ιστότοπο του DLF, ο γερμανός αναπληρωτής υπουργός οικονομικών είπε τα εξής ενδιαφέροντα:

Είναι πολύ πιθανό να υπάρξει συμφωνία με το ΔΝΤ, η οποία να μην απαιτεί κανένα κούρεμα. Τελικά, αυτό που προέχει τώρα δεν είναι το χρέος αλλά το πώς θα έρθει η ανάπτυξη. Η Γερμανία θέλει να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Βεβαίως, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει υλοποιήσει περισσότερες μεταρρυθμίσεις απ' ό,τι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί. Όμως, κάθε συζήτηση για κούρεμα θα εκλαμβανόταν ως άδικη από χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία.

Πραγματικός οδοστρωτήρας! Το νεοσυντηρητικό δεξί χέρι τού Σώυμπλε αποδίδει εύσημα στην αριστερή κυβέρνησή μας και αδειάζει πολλούς. Πρώτα-πρώτα, αδειάζει όσους επιμένουν εθελοτυφλώντας να μιλούν για "σκληρές διαπραγματεύσεις", για "εκβιασμούς", για "αντιστάσεις" και για "κόκκινες γραμμές", δίχως να καταλαβαίνουν πως η ντεμέκ αριστεροσύνη τού Τσίπρα και της παρέας του έχει καταντήσει φερετζές που προσπαθεί -πλην ανεπιτυχώς- να κρύψει την αδήριτη πραγματικότητα της πιστής και αταλάντευτης υπακοής τους στα κελεύσματα του κεφαλαίου.

Δεύτερον, αδειάζει τους "παραιτηθείτε", τους "φύγετε" και όλα τα άλλα φυτά που συνιστούν την αντιπολιτευτική πανίδα, από την Νέα Δημοκρατία ως την Ένωση Κεντρώων κι από την Πασοκική Συμπαράταξη ως το Ποτάμι. Όλοι αυτοί στηρίζουν την αντιπολιτευτική τους ρητορεία λίγο-πολύ στην ίδια βάση: φύγετε εσείς που δεν τα κάνετε καλά, να αναλάβουμε εμείς που τα κάνουμε καλύτερα. Ο Σπαν διατυπώνει επίσημα ακόμη μια φορά την άποψη των Βρυξελλών, αυτό δηλαδή που καταλαβαίνουν όλοι όσοι διαθέτουν κοινό νου: ο ΣυΡιζΑ κάνει μια χαρά την δουλειά μας και τα καταφέρνει καλύτερα από τους προηγούμενους, άρα δεν υπάρχει λόγος για οποιαδήποτε αλλαγή.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συνέντευξη Σπαν δόθηκε λίγο πριν ανοίξει ο νέος κύκλος "διαπραγματεύσεων" της κυβέρνησης με τους "θεσμούς". Ας θυμηθούμε ότι η κυβερνητική προπαγάνδα υποστηρίζει δυο πράγματα: αφ' ενός μεν ότι είμαστε διατεθειμένοι κάτι να παραχωρήσουμε προκειμένου να ανοίξει η κουβέντα για ελάφρυνση του χρέους, αφ' ετέρου δε πως όποια νέα μέτρα κι αν ληφθούν, θα είναι "δημοσιονομικά ουδέτερα". Ο γερμανός τα ξεκόβει και τα δυο με μια φράση: "αυτό που προέχει τώρα δεν είναι το χρέος αλλά το πώς θα έρθει η ανάπτυξη". Σε ελεύθερη μετάφραση: ξεχάστε το κούρεμα και μαζέψτε κανένα φράγκο για να ενισχύσετε τους επενδυτές.

Εδώ αξίζει τον κόπο να ανατρέξω λίγο στις σημειώσεις μου. Στις 13 Αυγούστου 2015 (τότε που υπογράφαμε το τρίτο μας μνημόνιο), σε μια άλλη ραδιοφωνική του συνέντευξη στο DLF, ο Γενς Σπαν είχε πει περίπου τα ίδια: "Ένα λεγόμενο κούρεμα, όπου θα αποποιηθείς μέρος του χρέους, δεν είναι νόμιμο αλλά κάτω από τον όρο ελάφρυνση χρέους μπορείς επίσης να συζητήσεις την επέκταση ωρίμανσης, την οριοθέτηση μιας περιόδου χωρίς πληρωμές τόκων ή δόσεις αποπληρωμής και μπορούμε να το συζητήσουμε αυτό, αυτό το λέγαμε από ανέκαθεν". Και είχε συμπληρώσει με νόημα: "Ολόκληρη η γερμανική κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει καταφέρει να κάνει μια καλή συμφωνία. Υπάρχει μια εποικοδομητική προσέγγιση, μια βούληση για μεταρρυθμίσεις, υπάρχει μια συνειδητοποίηση ότι η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει αν θέλει να παραμείνει στην ευρωζώνη".

Ο διάσημος αφορισμός τού Τζιάννι Ανιέλλι (από την Corriere della sera, 17/6/1996, σελ. 5).

Δεν μπορώ να κλείσω τούτο το κείμενο δίχως να σημειώσω την ευαισθησία που έχει ο Σπαν (και, κατ' επέκταση, η Ευρωπαϊκή Ένωση) στις... αδικίες. Πάνω απ' όλα η δικαιοσύνη! Κι όπως φαίνεται, δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο αν (ξανα)περικοπούν οι συντάξεις, μόνο αν (ξανα)μειωθεί το αφορολόγητο, μόνο αν (ξανα)αποδομηθούν τα εργασιακά κεκτημένα, μόνο αν (ξανα)δοθούν κίνητρα, χρήμα και απαλλαγές στο κεφάλαιο, μόνο αν (ξανα)ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, μόνο αν (ξανα)πέσει τσεκούρι στις κοινωνικές δαπάνες για να (ξανα)αβγατίσει το πρωτογενές πλεόνασμα.

Όσο για τον Μητσοτάκη και την δική του παρέα, που βιάζονται να αναλάβουν την εξουσία για να διορθώσουν τα "κακώς κείμενα", ας κάνουν λίγο κράτει. Καλό είναι να έχουν κατά νου τόσο την θετική άποψη του Γενς Σπαν για την σημερινή κυβέρνηση όσο και τον γνωστό αφορισμό τού Τζιάννι Ανιέλλι για τις "αριστερές" κυβερνήσεις γενικώτερα: "Ορισμένες μεταρρυθμίσεις τις κάνει καλύτερα η αριστερά. Αν έχουν κόστος σε κοινωνικό επίπεδο, τα καταφέρνει καλύτερα από μια κυβέρνηση της κεντροδεξιάς".

Κοινωνικοποίηση κι αυτοδιαχείριση

 Κοινωνικοποίηση κι αυτοδιαχείριση

Ξεκινώντας με τη διασαφήνιση των όρων, νομίζω πως αρχικά πρέπει να συμφωνήσουμε -ή και όχι- πως η "εθνικοποίηση" ως έννοια βασικά ταυτίζεται με την κρατικοποίηση. Έχω υπόψη μου ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, το σύνθημα της εθνικοποίησης της γης, ως θέση των μπολσεβίκων, που αναγκάστηκαν τελικά να υποχωρήσουν και να δεχτούν τη θέση των εσέρων για αναδιανομή της γης στους άπορους αγρότες (το οποίο διαιώνιζε την ιδιωτική ιδιοκτησία και απλώς μετατόπιζε χρονικά τη σύγκρουση με τα αστικά στρώματα της υπαίθρου).

Το αγροτικό ζήτημα όμως, έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, καθώς προωθήθηκε τελικά η κολεκτιβοποίηση, δηλ η δημιουργία αγροτικών συνεταιρισμών ως μεταβατικής μορφής, και δευτερευόντως τα σοβχόζ (δηλ οι κρατικοί συνεταιρισμοί). Κάτι που δεν είναι προφανώς άσχετο με το μέσο παραγωγής -τη γη- και τη φύση του, πχ σε σχέση με τον κοινωνικό χαρακτήρα των βιομηχανικών μονοπωλίων.

Το δεύτερο σημείο που πρέπει να διευκρινιστεί, γιατί έχουμε ταλαιπωρηθεί πολύ από τη σχετική σύγχυση, που διεισδύει ενίοτε και στις γραμμές μας, είναι η κρατικοποίηση που συναρτάται άμεσα από τον τύπο του κράτους στον οποίο αναφέρεται.
Σε αυτήν ακριβώς πατάει η ρετσινιά του κρατισμού, που επιχειρούν να μας κολλήσουν οι φιλελέδες -και διάφορα ιδεολογικά αδελφάκια τους, με πιο "ριζοσπαστικό" πρόσωπο- αδυνατώντας βασικά να ξεχωρίσουν -ή μάλλον συγχέοντας σκόπιμα- δυο λογιών άχυρα: το δημόσιο τομέα μιας καπιταλιστικής χώρας και την κρατική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής μιας σοσιαλιστικής χώρας.
Παλιά τους τέχνη κόσκινο, να φαίνονται ως αντίπαλοι του κράτους, μη σου πω κι αντιεξουσιαστές (σαν τον αναρχικό τραπεζίτη του Πεσόα και τον αντιεξουσιαστή ΓΑΠ, ενώ αποτελούν το πιο σάπιο, κρατικοδίαιτο κομμάτι της κοινωνίας.

Βρίσκουν όμως κατά καιρούς πάτημα και σε δικά "μας" (εντός ή εκτός εισαγωγικών) ολισθήματα κι αδυναμίες. Γιατί, όσο σωστό κι απαραίτητο είναι να υπερασπιζόμαστε σήμερα το δημόσιο, δωρεάν χαρακτήρα κάποιων αγαθών, υπηρεσιών κτλ, τόσο λανθασμένη είναι η λογική πως η κρατικοποίηση ορισμένων παραγωγικών τομέων μας προσεγγίζει στο στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού. Μια λογική που διαπερνά σαν κόκκινο νήμα διάφορα μεταβατικά προγράμματα των καιρών μας, εφευρίσκοντας ένα... δυαδικό σύστημα, μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού (δηλ στάδιο).

Αυτά περιγράφουν σε γενικές γραμμές το δίπολο (νεο)φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας (παρά τα αδιέξοδα και την κρίση ταυτότητας ιδίως της τελευταίας) που εγκλωβίζει δυστυχώς ως τις μέρες μας κόμματα κι οργανώσεις ανά την υφήλιο, που αυτοπροσδιορίζονται μεν ως κομμουνιστικά, αλλά επιμένουν να μην αφομοιώνουν τα διδάγματα της ιστορικής πείρας για τις διάφορες φάσεις ανάπτυξης του καπιταλισμού και τις επακόλουθες, ευέλικτες μετατοπίσεις των διάφορων αστικών, πολιτικών πόλων: από τη σοσιαλμανία του Καραμανλή, μέχρι τη νεοφιλελεύθερη "μετάλλαξη" της σοσιαλδημοκρατίας και τις συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) που υπερβαίνουν αυτό το δίπολο.

Το ωραίο της υπόθεσης όμως είναι η απόπειρα σοσιαλδημοκρατικής καταγγελίας του κρατισμού, που συναντά το αναρχικό όραμα της αυτοδιαχείρισης των επιχειρήσεων, που δρουν με περισσότερη ελευθερία, χωρίς τις νόρμες και το ασφυκτικό πλαίσιο του κεντρικού σχεδιασμού (που είναι βασική παραγωγική σχέση του σοσιαλισμού).
Παρεμπιπτόντως, αν κάποιοι αναρχικοί αγανακτούν με το παραπάνω "τσουβάλιασμα", μπορούν να αναλογιστούν (αν)αρχικά γιατί επιμένουν να βάζουν όλους τους τύπους κρατών (εργατικό, αστικό, κοκ) στο ίδιο τσουβάλι.

Στη δική μας χώρα, η ελληνική ιδιαιτερότητα εκφράστηκε μεταξύ άλλων και με μια "ιδιαίτερη" μορφή σοσιαλδημοκρατίας -το ΠαΣοΚ- που απέρριπτε αρχικά την ένταξη στη Σοσιαλιστική Διεθνή, καταγγέλλοντας το ρεφορμισμό της -sic. Ένα "κίνημα" που δεν περιορίστηκε στον κλασικού τύπου εκφυλισμό του κοινωνικού κράτους, του δημόσιου τομέα, των συνεταιρισμών, κτλ, αλλά πρόβαλλε έναν κατά φαντασία σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Ο οποίος σε αντίθεση με το "κρατικό μοντέλο" του υπαρκτού, έβαζε ως στόχο την κοινωνικοποίηση (των προβληματικών, που τις παρέδωσε ξανά στο κεφάλαιο, καθαρές από χρέη) κι όχι απλώς την κρατικοποίηση.

Μια "κοινωνικοποίηση" που στο σχετικό νομοσχέδιο επιχείρησε να κατοχυρώσει τον ασφυκτικό (μη κρατικό υποτίθεται) περιορισμό κι έλεγχο των απεργιών.
Και δεν είναι τυχαίο πως έδενε με το σύνθημα της αυτοδιαχείρισης και δανειζόταν πολλά στοιχεία από τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο και το δικό της "αδέσμευτο" τρίτο δρόμο προς τον καπιταλισμό.
Δεν είναι τυχαίο επίσης πως στη Σοβιετική Ένωση, το σύνθημα της αυτοδιαχείρισης λειτούργησε ως μοχλός για τη μεγαλύτερη αυτονόμηση των επιχειρήσεων -δηλ του κεφαλαίου- και την επιτάχυνση της διαδικασίας της παλινόρθωσης.

Την αυτοδιαχείριση πολλοί αγάπησαν, το σοσιαλισμό κανείς τους.
Στο σοσιαλισμό το κράτος (η δικτατορία του προλεταριάτου, δηλ η εργατική τάξη) απαλλοτριώνει τα μέσα παραγωγής εξ ονόματος της κοινωνίας -με την οποία δεν ταυτίζεται, και ούτε μπορεί να γίνει αυτό μονομιάς, γιατί τότε θα εξέλιπε η ιστορική αναγκαιότητα του κράτους και θα το καταργούσαμε εξ αρχής.

Η αυτοδιαχείριση μιας επιχείρησης ως στόχος, χωρίς τα παραπάνω -πόσο μάλλον απέναντί τους- είναι καταδικασμένη να καταλήξει στην αναγέννηση του στενού ιδιωτικού πνεύματος, ακόμα κι αν το ντύσουμε με ωραίες φράσεις ή τη μορφή ενός "συλλογικού εγωισμού", και σε ένα βάθος χρόνου στην καπιταλιστική παλινόρθωση.

Μένει ανοιχτό ως ζήτημα η σχέση μεταξύ κρατικοποίησης και κοινωνικοποίησης, που ήταν και ο βασικός λόγος για να γραφτεί αυτό το κείμενο -που για αλλού αυτό ξεκίνησε, αλλά ξεστράτισε στην πορεία κι αλλού η ζωή το βρήκε.

Συγκέντρωση σήμερα ενάντια στα αντιλαϊκά παζάρια κυβέρνησης - κουαρτέτου Στο ξενοδοχείο «Hilton» στις 6.30 μ.μ.

Συγκέντρωση σήμερα ενάντια στα αντιλαϊκά παζάρια κυβέρνησης - κουαρτέτου

Στο ξενοδοχείο «Hilton» στις 6.30 μ.μ.

Eurokinissi

Σε συγκέντρωση, σήμερα Τετάρτη, στις 6.30 μ.μ., στο χώρο των αντιλαϊκών παζαριών μεταξύ της κυβέρνησης και του κουαρτέτου, στο ξενοδοχείο «Hilton», καλεί τους εργαζόμενους της Αττικής το ΠΑΜΕ.
Αναλυτικά, στο κάλεσμά του τονίζει τα εξής:
«Κυβέρνηση - ΕΕ - ΔΝΤ - ΣΕΒ ετοιμάζουν νέα επίθεση με νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, με κατάργηση όσων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν απομείνει, με νέα φοροληστεία. Ολα αυτά θα προστεθούν πάνω στα προηγούμενα μέτρα, οδηγώντας την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε απόγνωση.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να εξαπατήσει για άλλη μια φορά προβάλλοντας δήθεν αντίμετρα στα μέτρα, παρουσιάζοντάς τα ουδέτερα, όπως έλεγε και με το Ασφαλιστικό ότι δε θα μειώνονταν οι συντάξεις.
Κανείς δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα!
Καμία ανοχή στα ψέματα της κυβέρνησης.
Καμία ανοχή στα παιχνίδια των διαπραγματεύσεων, στα νέα βάρβαρα μέτρα!
Να οργανώσουμε την αντεπίθεση απέναντι στους εκπροσώπους του κεφαλαίου.
Ολοι στον αγώνα. Να δείξουμε τη δύναμή μας.
Να απαιτήσουμε τις απώλειές μας, τις πραγματικές μας ανάγκες.
Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους σε συγκέντρωση, την Τετάρτη 1/3, στο χώρο των "διαπραγματεύσεων".
Ολες και όλοι στο "Ηilton" στις 6.30 μ.μ.».

• Στη σημερινή συγκέντρωση καλούν επίσης με ανακοινώσεις τους η ΠΑΣΕΒΕ, η ΟΓΕ και η ΟΒΣΑ.

Το παραμύθι της «μετα-λιτότητας»

Το παραμύθι της «μετα-λιτότητας»

Ενα από τα βασικά «συστατικά» της κυβερνητικής επιχείρησης εξαπάτησης, που βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες, είναι η προσπάθεια να παρουσιαστούν τα «αντισταθμίσματα», τα οποία διαπραγματεύεται η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου, ως «αναπτυξιακά μέτρα», υπέρ τάχα του λαού, και ως απόδειξη ότι μπαίνουμε πλέον στην «εποχή της μετα-λιτότητας».
Στο πλαίσιο αυτό, η κυβερνητική προπαγάνδα περιστρέφεται γύρω από το περιβόητο «Εθνικό Σχέδιο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης», που θα περιλαμβάνει 13 περιφερειακά σχέδια και σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη έχει ως «βασική παραδοχή» ότι «απαιτούνται δομικές αλλαγές στη διάρθρωση της οικονομίας», με «δεδομένο» ότι «η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, ως κύρια πολιτική για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, δεν επέφερε θετικά αποτελέσματα σε σχέση με τις επενδύσεις, αλλά ούτε και σε σχέση με τις εξαγωγές».
Το ζητούμενο, σύμφωνα πάντα με το κυβερνητικό αφήγημα, είναι «η μετάβαση της χώρας σε μια οικονομία που θα παράγει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλότερης προστιθέμενης αξίας, η οποία θα προσελκύει άμεσες ξένες επενδύσεις».
Στην πραγματικότητα, προσπαθούν να πείσουν το λαό ότι με τα μέτρα που ετοιμάζονται τώρα να νομοθετήσουν, τελειώνει τάχα η εποχή των περικοπών και της λιτότητας και ότι ξεκινάει μια νέα περίοδος «αναπτυξιακών αναδιαρθρώσεων» στο κράτος, στην οικονομία και στην κοινωνία, απ' όπου έχουν να κερδίσουν όλοι.
Και μόνο το γεγονός ότι η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ προβλέπει τη νομοθέτηση νέων αντιλαϊκών μέτρων με ορίζοντα πολύ πέρα από το 2019, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ διατείνεται ότι «τελειώνει η λιτότητα», αποδεικνύει ότι στη «συνταγή» διαχείρισης της κυβέρνησης κάθε άλλο παρά «ξένο σώμα» είναι τα μέτρα που τσακίζουν περαιτέρω την τιμή της εργατικής δύναμης και επιχειρούν, ταυτόχρονα, να απαξιώσουν παραπέρα τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια που λειτουργούν ως «βαρίδι» για την καπιταλιστική ανάκαμψη.
Σε κάθε περίπτωση, το όποιο «τέλος της λιτότητας» αφορά το εγχώριο κεφάλαιο, που αναζητά νέο ζεστό χρήμα, φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές, και όχι βέβαια το λαό, που θα συνεχίσει να φορτώνεται τα σπασμένα για να «βγαίνουν» τα ματωμένα πλεονάσματα και οι υπόλοιποι αντιλαϊκοί στόχοι.
Ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι εκείνο που παρουσιάζει η κυβέρνηση ως «αναπτυξιακό μοντέλο» υπέρ του λαού, σηματοδοτεί την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.
Αλλωστε, η «υψηλή προστιθέμενη αξία» για το κεφάλαιο, που λέει η κυβέρνηση, αλλά και η αύξηση της παραγωγικότητας, ως βασικό στοιχείο της «ανταγωνιστικότητας» και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, έχουν ως προϋπόθεση το βάθεμα της εργασιακής εκμετάλλευσης.
Εξάλλου, και η προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων δεν θα γίνει στο κενό, αλλά στο έδαφος που διαμορφώνουν η ισοπέδωση εργατικών - συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, οι νέες προκλητικές φοροαπαλλαγές και λοιπές διευκολύνσεις του αστικού κράτους προς το κεφάλαιο, όπως αποτυπώνονται από βδομάδα σε βδομάδα στα σχετικά δελτία του ΣΕΒ.
Ο προσανατολισμός στην «ενίσχυση των συνεργασιών των επιχειρήσεων», σε μέτρα δηλαδή διευκόλυνσης της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, ως προϋπόθεση για ένα νέο γύρο καπιταλιστικής συσσώρευσης, σημαίνει ταυτόχρονα ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.
Τέλος, ο «εξαγωγικός προσανατολισμός» μιας τέτοιας ανάπτυξης αποτυπώνει ότι κάθε άλλο παρά η κάλυψη των λαϊκών αναγκών μπορεί να βρεθεί στο επίκεντρο των διαφόρων εκδοχών της αστικής διαχείρισης.
Οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες έτσι κι αλλιώς δε «χωράνε» σε καμία από τις εκδοχές και τα σχέδια για την καπιταλιστική ανάκαμψη, που περνάει απαραίτητα μέσα από την ένταση της εκμετάλλευσης και την ισοπέδωση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Οι μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελος της εργατικής τάξης μόνο σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, με πάλη για να περάσουν ο τεράστιος πλούτος που παράγει, τα μέσα παραγωγής και η εξουσία στα δικά της χέρια.

Με αφορμή την αθώωση του κομμουνιστή δημάρχου Πάτρας

Με αφορμή την αθώωση του κομμουνιστή δημάρχου Πάτρας

Με αφορμή την αθωωτική απόφαση για τον δήμαρχο Πάτρας, Κώστα Πελετίδη, αξίζει να σταθούμε σε ένα βασικό ζήτημα: Οτι με τη λαϊκή κινητοποίηση, που εκφράστηκε όλο το προηγούμενο διάστημα, με αφορμή την πολιτική στάση του δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου Πάτρας, μπορεί να ακυρώνονται η δράση και οι ενέργειες της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Επιβεβαιώνεται δηλαδή ότι η εργατική - λαϊκή κινητοποίηση έχει μεγάλες δυνατότητες στο να βάζει εμπόδια στη δράση των φασιστοειδών. Το να μην παραχωρηθεί - μετά από απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου - χώρος στους φασίστες για να στάζουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο ή το να μη δοθούν στοιχεία στους χρυσαυγίτες για το πόσα παιδιά μεταναστών φιλοξενούνται στους παιδικούς σταθμούς, είναι μία συνεπής πολιτική επιλογή της διοίκησης του δήμου, που έρχεται ως συνέχεια της συνολικότερης ταξικής πολιτικής στάσης της απέναντι σε οτιδήποτε χτυπά τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, το εργατικό - λαϊκό κίνημα, της προσπάθειας να στηρίξει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων απέναντι στην αντεργατική, αντιλαϊκή επίθεση. Αυτό είναι το ουσιαστικό που πρέπει να κρατήσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα. Οσα έγιναν, λοιπόν, είναι απόρροια της συνολικής στάσης υπεράσπισης των εργαζομένων, στήριξης των προσπαθειών και της πάλης του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Αξίζει να θυμίσουμε ορισμένες πρωτοβουλίες της μέχρι τώρα θητείας της διοίκησης του δήμου.

* * *

Ο Δήμος Πάτρας οργάνωσε τον Απρίλη του 2016 τη μεγάλη πορεία κατά της ανεργίας. Οκτώ μέρες πορείας αγώνα 220 χιλιομέτρων, από Πάτρα έως Αθήνα, με σύνθημα «Δουλειά για όλους, δουλειά με δικαιώματα». Που για να γίνει πράξη, κινητοποιήθηκαν Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, σωματεία, συνδικάτα, φορείς, έγιναν δεκάδες λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές, συναντήσεις με φορείς, επισκέψεις σε χώρους δουλειάς. Ακόμα, πήρε σημαντικές πρωτοβουλίες για μεγάλες κινητοποιήσεις, ώστε να γίνει πράξη η παραχώρηση της λιμενικής ζώνης, του θαλάσσιου μετώπου της Πάτρας για χρήση από το λαό της πόλης και να φύγει από την ιδιοκτησία του ΤΑΙΠΕΔ, να εξαιρεθεί από το νέο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων, να μην παραχωρηθεί σε επιχειρηματίες.
Αλλο παράδειγμα: Ο δήμος με συνεχείς παρεμβάσεις ζήτησε και ζητά κονδύλια από την κεντρική διοίκηση για να μη σταματήσουν να παρέχονται υπηρεσίες στους δημότες, να μπορούν να γίνουν προσλήψεις προσωπικού, να γίνουν έργα υποδομής ζωτικής σημασίας, όπως αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, διαχείρισης απορριμμάτων. Οργάνωσε κινητοποιήσεις, ακόμα και στην Αθήνα, για να μην απολυθούν συμβασιούχοι, κόντρα στους νόμους και τις αποφάσεις των αστικών κυβερνήσεων. Μάλιστα, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο έγινε παμπατραϊκή κινητοποίηση τον περασμένο Δεκέμβρη, ενώ είχαν προηγηθεί πολλές άλλες για τον ίδιο λόγο. Επίσης, ο Δήμος Πάτρας οργάνωσε και οργανώνει κινητοποιήσεις για το θέμα της κάλυψης όλων των αναγκών των λαϊκών οικογενειών, για φιλοξενία των παιδιών τους σε παιδικούς σταθμούς. Πολλές ήταν οι συναντήσεις με τους γονείς των παιδιών που φιλοξενούνται στο Δημοτικό Βρεφοκομείο και τους παιδικούς σταθμούς του δήμου καθώς και με γονείς τα παιδιά των οποίων έχουν αποκλειστεί από τους παιδικούς σταθμούς, με στόχο από κοινού να διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα που τους στερούσαν προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά και η σημερινή ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η οποία επέβαλε ακόμα χειρότερους όρους για να μπορέσει να πάει ένα παιδί σε παιδικό σταθμό.

* * *

Ολα τα παραπάνω τι συνιστούν; Συνιστούν ένα συνολικό πλαίσιο πολιτικής στάσης που δεν μπορεί παρά να οδηγεί και σε αντιπαράθεση με τους χρυσαυγίτες, που εχθρεύονται ανοιχτά το εργατικό - λαϊκό κίνημα, συγκροτούν τάγματα εφόδου ενάντια σε συνδικαλιστές, δουλεύουν για τη διάσπαση των εργαζομένων με βάση το χρώμα, την καταγωγή και τη θρησκεία, επιδιώκουν την υποταγή τους στα συμφέροντα του κεφαλαίου, φτιάχνοντας μέχρι και δουλεμπορικά γραφεία. Δεν μπορεί, λοιπόν, να λες ότι βρίσκεσαι στο πλευρό του εργατικού-λαϊκού κινήματος - και μάλιστα με έργα και όχι με λόγια - και να μην προσπαθείς ταυτόχρονα για την απομόνωση των φασιστών. Η στάση του κομμουνιστή δημάρχου δεν έχει καμία σχέση με όσους «όψιμους αντιφασίστες» πίσω από την καταγγελία της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να συγκαλύψουν την ανοχή τους στο σύστημα και τα οικονομικά συμφέροντα που γεννάνε και τρέφουν τις ναζιστικές - φασιστικές δυνάμεις. Είναι μία συνειδητή πολιτική επιλογή που μάλιστα έρχεται κόντρα στο ίδιο το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του, που έβαλαν το λιθαράκι τους για να κάτσει στο εδώλιο ο Κώστας Πελετίδης και που φροντίζουν οποτεδήποτε η διοίκηση του Δήμου Πάτρας επιχειρεί να πάρει μια απόφαση υπέρ των συμφερόντων των λαϊκών οικογενειών, να την σταματήσουν γιατί δεν... προβλέπεται από την αστική νομοθεσία. Είναι μια πολιτική επιλογή κόντρα σε λογικές ουδετερότητας και, πολύ περισσότερο, σε λογικές που οδηγούν στο να νομιμοποιούν στη συνείδηση του λαού τους φασίστες με φωτογραφήσεις στο Καστελόριζο ή με δηλώσεις του τύπου «πρέπει να προτιμήσουμε τη σύγκλιση με τη Χρυσή Αυγή»...

Είσαι το ίδιο ένοχος με αυτούς που βρίζεις

Όταν οι Χαλυβουργοί απεργούσαν δεν τους στήριξες γιατί δεν έρχεται έτσι η ανάπτυξη.

Όταν απεργούσαν οι υπάλληλοι του ΜΕΤΡΟ αγανακτούσες γιατί δεν μπορείς να πας στη δουλειά σου εγκαιρα και άνετα.

Όταν απεργούσαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές εκνευριζόσουν με τους χαραμοφάηδες που κάνουν τρεις μήνες διακοπές.

Όταν διαμαρτύρονταν οι δημοτικοί υπάλληλοι αδιαφορούσες γιατί μπήκαν με βύσμα.

Όταν οι ναυτεργάτες έκλειναν τα λιμάνια φοβόσουν μήπως ξενερώσουν οι τουρίστες.

Όταν απεργούσαν οι εργαζόμενοι στην phone marketing αδιαφορούσες γιατί δεν το ήξερες καν.

Όταν μικροεπαγγελματίες κινητοποιούνταν εναντίον του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές, έτρεχες στο σούπερ μάρκετ για να αγοράσεις με το υστέρημά σου γάλα και ψωμί ή λιαζόσουν σε μια καφετέρια διαμαρτυρόμενος για την τιμή του καφέ.

Όταν τα πάνοπλα «παιδιά μας» χτυπούσαν τις καθαρίστριες εσύ έβλεπες μουντιάλ και αναρωτιόσουν γιατί παίζει ακόμα ο Κατσουράνης.

Όταν σου είπε το αφεντικό να δουλέψεις ανασφάλιστος για 300 ευρώ είπες ευχαριστώ και σκέφτηκες πόσο καλός είναι που δεν σε πετάει στο δρόμο.

Όταν είδες τον φίλο σου να απολύεται αισθάνθηκες ανακουφισμένος έστω και με τα λίγα που παίρνεις. Έτσι κι αλλιώς την φτώχια σου την θεωρείς περηφάνια.

Όταν πήγες στα voucher και στα ΚΟΧ για λίγα περιορισμένης χρονικής διάρκειας ψίχουλα είπες ¨κάτι είναι κι αυτό».

Σήμερα σου ζητάνε να δουλεύεις για λίγα κουπόνια. Θα το καταπιείς και θα ελπίζεις σε καλύτερες μέρες. Έτσι κι αλλιώς μέχρι να σου πάρει το σπίτι η τράπεζα έχεις καιρό. Άλλωστε πάντα υπάρχουν πιθανοί σωτήρες. Μπορεί να είναι ο Σαμαράς, ο Τσίπρας, ένας ναζί μπράβος, ο θεός, ο παϊσιος που το προφήτεψε, οι ρώσοι, οι άλλοι που θα ξεσηκωθούν και θα μας λυτρώσουν. Πάντα κάποιος «άλλος». Όχι εσύ. Εσύ πιστεύεις πως μπορείς να συνεχίσεις να σκύβεις μπροστά στο αφεντικό σου και να εφευρίσκεις δικαιολογίες για την ταξική σου ασυνειδησία. Μπορεί κάποτε να είχες δικαιολογίες. Τώρα όχι. Είχες άπειρες ευκαιρίες να συνειδητοποιήσεις, να κατανοήσεις, να αγωνιστείς. Δεν ήθελες να τις αρπάξεις. Είσαι το ίδιο ένοχος με αυτούς που βρίζεις. Άλλωστε η ταξική εκμετάλλευση είναι σαν το τανγκό: Χρειάζεται δύο…

Πηγή: https://2310net.wordpress.com/2014/06/18/%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B3%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82/

ΠΡΟΣ ΝΕΑ ΠΟΛΩΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ;

 ΠΡΟΣ ΝΕΑ ΠΟΛΩΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ;

Εν μέσω δηλώσεων,  αντιφατικών πολλών απ’ αυτών,  για το τι συμφωνήθηκε στο γιουρογκρουπ της 20^ης Φεβρουαρίου, δηλώσεων για ανασκευή της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ότι τα μέτρα που συμφωνούνται στο πλαίσιο ενός Μνημονίου δεν είναι υποχρεωτικό να είναι συμβατά με το κοινοτικό κεκτημένο, δηλώσεων απειλητικών ή εθνικιστικών ή ψύχραιμων κλπ.  ένθεν κακείθεν του Αιγαίου  για νησιά του, δηλώσεων του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα για επίσπευση της ολοκλήρωσης της δεύτερης αξιολόγησης, βρήκαν χώρο στα ΜΜΕ και ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να προβληθούν και οι απόψεις για έξοδο από ευρώ, με τον Κ. Λαπαβίτσα να παρουσιάζει πρόταση για το εθνικό νόμισμα,  με τέτοιον τρόπο σαν να εφαρμόζεται στην πράξη η προ δεκαπενθημέρου προτροπή του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Ν. Ξυδάκη πως «δεν πρέπει να υπάρχουν ταμπού όταν κουβεντιάζουμε για τη μοίρα του λαού» αναφερόμενος στο θέμα επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

               Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, δηλ. έξοδος από την ευρωζώνη, από την αρχή της κρίσης δεν αποκλειόταν ούτε από τμήμα της εγχώριας αστικής τάξης ούτε της ευρωπαϊκής –απλώς αθροίζονται οι συνέπειες κι όσο βγαίνουν μ’  αρνητικό πρόσημο για τα συμφέροντά τους αναβάλλεται. Η προβολή όμως που δίνεται τελευταία σε απόψεις για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, χωρίς τώρα πια απαραιτήτως να θεωρείται το απόλυτο κακό, πιθανόν να είναι ένδειξη ότι δρομολογείται μεθοδικά, πιστεύοντας πως έχει θωρακιστεί η ΕΕ από τις συνέπειες,  η έξοδός της χώρας από την ευρωζώνη. Μοιάζει μάλιστα όλη αυτή η συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα να γίνεται με πρωτοβουλία πολιτικών σχηματισμών και ανθρώπων που αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί, οπότε η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα παίρνει χαρακτηριστικά μιας αγωνιστικής διαδικασίας προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Κι έτσι συνεχίζεται ο εγκλωβισμός μας σε ένα φαύλο κύκλο επαναλαμβανόμενων αδιεξόδων χρησιμοποιώντας για την έξοδό μας τα μέσα που η κυρίαρχη τάξη επιτρέπει, στα προνομιακά πεδία που αυτή ελέγχει. Παγιδεύεται το εργατικό κίνημα ενάντια στο κεφάλαιο μεταξύ της αντιδραστικής  «δεξιάς» αστικής τάξης  και της «προοδευτικής αριστερής» πτέρυγάς της –τη βλάπτουν εξ ίσου και οι δυο. Είναι που ο καπιταλισμός στη μακραίωνη ιστορία του κατάφερε να δίνει την εντύπωση πως μπορεί να αντιστέκεται στις επιθέσεις των αντιπάλων του κι ακόμα χειρότερο, ότι καταφέρνει να τους ενσωματώνει, να τους μετατρέπει σε ιδεολογικά στοιχεία της αναπαραγωγής του. Δεν είναι οι σοσιαλδημοκράτες που κατέληξαν να διαχειρίζονται και να διευρύνουν τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, δεν είναι οι κομμουνιστικές  χώρες στις οποίες η επανάσταση πέτυχε όπου εγκαθιδρύθηκαν τελικά καπιταλιστικές σχέσεις;

               Και πάλι βρισκόμαστε μπερδεμένοι ανάμεσα σ’ ελπίδες και οράματα και επαναστατικό λόγο που κατάντησαν παραπλανητικά συνθήματα για κατανάλωση, και πώς  να ξεχωρίσει κανείς όλες αυτές τις αυθεντίες που λειτουργούν κάτω από ένα  «επαναστατικό» προσωπείο υποστηρίζοντας καμουφλαρισμένα αντιλήψεις της άρχουσας τάξης; Και χανόμαστε σε αναλύσεις οικονομικές που αλληλοαναιρούνται, χωρίς να μπορούμε να κατανοήσουμε συνολικά την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα, μπλοκάροντας σκέψη και δράση.

Κι έτσι,  μετά την άρση, με την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, της αντίθεσης μνημόνιο-αντιμνημόνιο δημιουργείται ένα νέο πλαίσιο πολωτικής αντιπαράθεσης, ευρώ-δραχμή, για να διαμορφωθεί εκατέρωθεν το κλίμα ενός νέου φανατισμού. Στην ουσία θα λειτουργεί σαν ένας  φτηνός αντιπερισπασμός αποσκοπώντας  να μετατοπίσει το επίκεντρο του ενδιαφέροντος από την επιβεβλημένη από ΕΕ εξαθλίωση σ’ εκείνην που επιβάλλει η επιλογή της νομισματικής αλλαγής. Μια επιλογή που θα γίνει όμως με τους όρους της ΕΕ και σε χρόνο πρόσφορο για τα συμφέροντά της. Άλλωστε, από την αρχή των μνημονίων η επιλογή των πόλων αντιπαράθεσης ήταν κυρίως καρπός διεργασιών σε επίπεδο κορυφής με τεχνικά χαρακτηριστικά. Περισσότερο έμοιαζε η άρχουσα τάξη να επιλέγει το είδος της  πόλωσης που την ευνοούσε για να μη χάνει το παιχνίδι της εξουσίας,  εγκλωβίζοντας έτσι το όποιο λαϊκό κίνημα στην προοπτική της. Όπως η αντίθεση στο μνημόνιο συσπείρωσε ετερόκλητα πολιτικά σχήματα με προσωπείο κοινωνικού μεταρρυθμιστή, το ίδιο επιδιώκεται με την νέα αντίθεση που έρχεται με τις ευλογίες της άρχουσας τάξης, ευρώ-εθνικό νόμισμα. Και μ’ όλα αυτά χάνεται η πραγματική κοινωνική πόλωση, ανάμεσα στον κεφαλαιοκράτη και εργαζόμενο. Και κάθε φορά η διπολική αντίθεση δεν αγγίζει καθόλου το ζήτημα  της βασικής κοινωνικής αντίθεσης κεφάλαιο-εργασία. Κι όταν ο κομμουνιστικός λόγος το θέτει κατηγορείται από την αριστερή επαναστατικότητα ότι υποκλίνεται στην μικροαστική και αστική ιδεολογία,  υπονομεύοντας τη δυναμική των μαζικών αγώνων με την απροθυμία του να την υπερβεί κι αναβάλλοντας το μετασχηματισμό της κοινωνίας στο απώτατο μέλλον.

Πότε ο κυπριακό, πότε το είδος νομίσματος, πότε οι μορφές πάλης μπαίνουν στο στόχαστρο μιας κριτικής προς το ΚΚΕ εξ αριστερών,  την οποία, διακηρύττεται,   η αγωνία της επαναστατικής προοπτικής εφοδιάζει με επιχειρήματα οικοδομώντας όμως, κριτική στην κριτική, το ιδεολογικό και πολιτικό του αφοπλισμό. Κατηγορείται το ΚΚΕ για ξεκάθαρη ανεπάρκεια και στοχοποιείται ως βασικός παράγοντας της αποδιοργάνωσης, της αδρανοποίησης και της μικρής αποτελεσματικότητας δυνάμεων που διακηρύττουν την στράτευσή τους στον κομμουνισμό. Στην πραγματικότητα, αφού  δεν έγινε κατορθωτή  η σύμπραξη αριστεράς με ΚΚΕ στην προηγούμενη αντίθεση μνημόνιο –αντιμνημόνιο, απαιτείται τώρα, στο όνομα της επανάστασης μάλιστα, να ηγηθεί το ΚΚΕ στη νέα αντίθεση ευρώ –εθνικό νόμισμα, ξεμπερδεύοντας επιτέλους και μ’ αυτό, αφού …ξεκάθαρα ενσωματώνεται κι αυτό  κι ό,τι εκπροσωπεί στο καπιταλιστικό σύστημα.

Και κάπως έτσι η κυρίαρχη τάξη οικειοποείται όλες τις ιδέες που μπορεί να εμπνέουν την εργατική τάξη, ενώ βρίσκει ένα πλήθος δικαιολογίες για να προωθεί ξανά αρχαϊκά συστήματα εκμετάλλευσης με νέο ένδυμα, ακόμα και μαρξιστικό.

AVAAZ: Το φαινόμενο του clicktivism και η τεράστια απάτη

 AVAAZ: Το φαινόμενο του clicktivism και η τεράστια απάτη

Όποιο ψήφισμα κι αν ανοίξεις, θα δεις από κάτω τον διεθνή οργανισμό, τύπου ΜΚΟ, με την επωνυμία «AVAAZ». Εκστρατείες συλλογής υπογραφών για το περιβάλλον, τον γορίλα, το κλίμα, τον καρκίνο, αλλά και για το το Νομπέλ στην Ελλάδα, για το “Μένουμε Ευρώπη”, για τους πλειστηριασμούς σπιτιών, για να φύγει ο Λάκης από τον ALPHA, για την κατάργηση των Τμημάτων Ένταξης των ΑΜΕΑ, κι ένα σωρό άλλα «ευαίσθητα» θέματα «κοινωνικής συνείδησης», που στοχεύουν στην συναισθηματική ενεργοποίηση του αποδέκτη και το αίσθημα του δικαίου. 

Το νέο φρούτο του “κλικ-ακτιβισμού” αποτελεί την τελευταία λέξη της μόδας σχετικά με την ενεργοποίηση αποκλειστικά κατευθυνόμενων και με ύποπτους στόχους παγκόσμιων «δικτύων αλληλεγγύης», δικτύων, δηλαδή, που κάτω από ταμπέλες ευαίσθητων κοινωνικών θεμάτων επιχειρούν να χειραγωγήσουν και να εγκλωβίσουν την κοινή γνώμη ενώ ταυτόχρονα, με τον έντεχνο τρόπο της συνυπογραφής σε ένα αίτημα, εκτονώνουν την ενεργητική δράση σε μια ανώδυνη διαμαρτυρία και αποτρέπουν κοινωνικές ομάδες από την ανάληψη πρωτοβουλιών και ενεργών δράσεων απέναντι σε ένα σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό θέμα. Ένα από τα πιο δραστήρια και διάσημα τέτοια παγκόσμια δίκτυα της νεο-προπαγάνδας είναι και το AVAAZ. 

Από: ΘΕΩΝΗ ΚΑΠΛΑΝΙΔΟΥ

Μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο για την εν λόγω οργάνωση, μας βγάζει πολλά “λαβράκια”. Κατ’ αρχήν έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε από ποιους έχει ιδρυθεί αυτή η οργάνωση και ασφαλώς από ποιους χρηματοδοτείται. Σύμφωνα με την Wikipedia, “To Avaaz.org συν-ιδρύθηκε από το Res Publica μιας διεθνή ομάδα αστικής πίεσης, και το Moveon.org, μια online κοινότητα που έχει πρωτοπορήσει στη διαδικτυακή πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ιδρυτική ομάδα αποτελείται επίσης και από επιχειρηματίες από έξι χώρες που είναι κορυφαίοι παγκοσμίως στην κοινωνική επιχειρηματικότητα και σε αυτούς περιλαμβάνονται ο ιδρυτικός πρόεδρος και εκτελεστικός διευθυντής Ricken Patel, και οι Tom Perriello, Tom Pravda, Eli Pariser, Andrea Woodhouse, Jeremy Heimans, και David Madden.” Στην ουσία πρόκειται για την αφρόκρεμμα του αμερικανικού κατεστημένου, ενώ ύποπτο είναι και το παρασκήνιο των χρηματοδοτήσεων στις οποίες εμπλέκεται το ίδρυμα Ροκφέλερ και ο πολύς Τζωρτζ Σώρρος. Περισσότερες και αναλυτικές πληροφορίες για το background των ιδρυτικών στελεχών, τους ιδρυτικούς οργανισμούς και τις χρηματοδοτήσεις στο άρθρο:http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/07/avaaz.html

Η AVAAZ, εκτός των άλλων, έχει στο ενεργητικό της καμπάνιες υπέρ της εισβολής στη Λιβύη «που χρησιμοποιήθηκε ως ασπίδα για τη συγκεκαλυμμένη εισβολή των ΗΠΑ και τη δολοφονία και τη διαπόμπευση του αρχηγού του κράτους[1]» καθώς και για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία: «Στη Συρία, για παράδειγμα, μεταξύ του 2012 και τα τέλη του 2013, ακριβώς τη στιγμή που οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ προσπαθούνν να εκβιάσουν την κοινή γνώμη για έναν πόλεμο με τον Ασάντ, καθώς ήρθε σε επίπεδο βάσης, εμφανίστηκαν ξαφνικά στο Avaaz αλλεπάληλα ψηφίσματα ζητώντας από τη Δύση να στείλει “3.000 διεθνείς παρατηρητές” και να επιβάλει ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από ολόκληρη τη χώρα[2]». Έχει συμμετέχει στη ρωσο-φοβική προπαγάνδα με το διάσημο ψήφισμα “Pussy Riot”[3], ενώ αποτελεί και έναν από τους χρηματοδότες με ύποπτα κίνητρα (σύμφωνα με επίσημες καταγγελίες) της ΜΚΟ «MOAS», η οποία δραστηριοποιείται στο Αιγαίο για «έρευνα και διάσωση» προσφύγων, και εμφανίζεται να διαθέτει πανάκριβο και υπερσύγχρονο εξοπλισμό και υπερσύγχρονα «drones»[4]. Παράλληλα, την ίδια στιγμή που διεξάγει υπέρ της ΝΔ δημοψηφίσματα για να «μείνουμε Ευρώπη» (http://neodimokratis.gr/polites-maz...) διενεργεί και δημοψήφισμα για ανάκληση της απόφασης για τα Τμήματα Ένταξης, βάζοντας ως βιτρίνα τον Σύλλογο Αναπληρωτών Καθηγητών Ειδικής Αγωγής (https://secure.avaaz.org/el/petition/Ypoyrgos_Paideias_k_Nikos_Filis_Na_aposyrei_tin_tropologia_katargisis_ton_tmimaton_entaxis_Eidikis_Agogis/?pv=8&fb_action_ids=10208480836077624&fb_action_types=avaaz-org%3Ais_interested). Με άλλα λόγια και στηρίζει την καπιταλιστική πολιτική της Ευρώπης που είναι υπαίτιος για όλες τις... «περικοπές» και τις επιθέσεις στα λαϊκά στρώμματα, και δείχνει ευαισθησία σ’ αυτές ακριβώς τις κοινωνικές περικοπές. Συχνά δε, μέσα από τα ψηφίσματα, τρέπει υποσυνείδητα τον αποδέκτη σε μια κατάσταση συνδιαλλαγής με τους κεφαλαιοκράτες και τις κυβερνήσεις που τους στηρίζουν, χαρακτηριστικό το κείμενο συλλογής υπογραφών για τους πλειστηριασμούς σπιτιών (https://secure.avaaz.org/el/petition/Ohi_stoys_pleistiriasmoys_akiniton_ton_yperhreomenon_Ellinon_3/?snshhgb). 

Το κουβάρι είναι μακρύ και πολύπλοκο. Το βέβαιο πάντως είναι πως τέτοιου είδους οργανισμοί, και ασφαλώς ο συγκεκριμένος, ασφαλώς δεν έχουν δημιουργηθεί ούτε για πλάκα, ούτε για όσα γενικόλογα και θολά περιγράφουν στην αρχική τους σελίδα (η αρχική της AVAAZ εδώ: http://www.avaaz.org/el/about.php). Προβάλλουν έναν τρόπο ανώδυνης διαμαρτυρίας, όπου με μια υπογραφή ο αποδέκτης κάνει το χρέος του ή παίρνει θέση απέναντι σε σοβαρά θέματα, παραιτούμενος από οποιοδήποτε βαθύτερο προβληματισμό και πολύ περισσότερο από τη συλλογική αγωνιστική δράση και ενεργητική στάση απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Παράλληλα, ο οργανισμός αυτός συγκεντρώνει εκατομμύρια χρήστες – μέλη – οπαδούς, συχνά χρησιμοποιώντας ως βιτρίνα άλλους Οργανισμούς, ΜΚΟ, Συλλόγους κλπ, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται όλοι αυτοί οι χρήστες του διαδικτύου ως εύκολοι αποδέκτες προπαγάνδας ή εξαπάτησης.

Τέτοιου είδους καμπάνιες μέσω διαδικτύου, στην ουσία επιτελούν βασικό πολιτικό ρόλο υπέρ της διατήρησης και υποστήριξης της ισχύουσας τάξης πραγμάτων, πόρρω μακράν από όσα “ευαίσθητα” και “δίκαια” προβάλλουν στα κείμενα των ψηφισμάτων και των προπαγανδιστικών μηνυμάτων τους. Παίζουν επίσης σημαντικό ιδεολογικό ρόλο, καθώς με το κύρος τους και τις γενικόλογες αρχές και διακυρήξεις - τέτοιες που ο μέσος κοινός νους υιοθετεί αυτόματα ως ορθές και ευκτέες - επιδρούν καταλυτικά σε εκατομμύρια πολιτών, διαπλάθουν την κοινή γνώμη, την κατευθύνουν και κυρίως την εξασκούν σε μια παθητική“διαδικτυακή δημοκρατία” όπου με το πάτημα ενός κουμπιού ο πολίτης “εκφράζει άποψη” ή “παίρνει θέση”. Πολύ βολικά όλα αυτά, σε μια πολιτική παγκοσμιοποίηση που θέλει τους πολίτες παθητικοποιημένους. Αυτή δε η νέα τάση “συμμετοχής στα κοινά” έχει μελετηθεί ως νεο-κοινωνικό φαινόμενο με τον τίτλο «δημοκρατία του κλικαρίσματος» ή “clicktivism” (νεολογισμός από το activism). Κι αυτό καθόλου τυχαίο, εκτιμώ.

Γι αυτό λοιπόν, όταν βλέπουμε στους τοίχους μας καλέσματα για ψηφίσματα, ας είμαστε πολύ – μα πολύ! - υποψιασμένοι. Τόσο για τις προθέσεις της οργάνωσης που διενεργεί την καμπάνια συλλογής υπογραφών, όσο και για την ίδια τη διαδικασία αυτή και τους στόχους της.

Θ.Κ.

Πηγές, Υποσημειώσεις:

[1] http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/07/avaaz.html

[2] http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/07/avaaz.html

[3] http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/07/avaaz.html

[4] http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=16%2F1%2F2016&pageNo=17

απο το zanterevolucion.

Δυο σκηνές

 Δυο σκηνές

Σκηνή πρώτη

19 Φεβρουαρίου 2017, κάπου στην Πλάκα. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος εγκαινιάζει το Αρχοντικό της Αγίας Φιλοθέης της αθηναίας, ένα ιστορικό κτήριο ηλικίας πέντε αιώνων περίπου, το οποίο ανακαινίστηκε και θα λειτουργεί πλέον ως μουσείο. Το κτήριο ανήκει στην αρχιεπισκοπή και την ευθύνη τής λειτουργίας του ανέλαβε ο φιλανθρωπικός οργανισμός τής εκκλησίας, η γνωστή μας Μ.Κ.Ο. "Αποστολή".

Φυσικά, στην εκδήλωση παρίστανται πολλοί ρασοφόροι (μέχρι και ο μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας) αλλά και εκπρόσωποι της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Εννοείται ότι όλοι αυτοί δεν βρίσκονται εκεί τυχαία. Είναι όλοι προσκεκλημένοι τής αρχιεπισκοπής. Αντιγράφω από το "Βήμα ορθοδοξίας" και υπογραμμίζω δυο ονόματα:

Στην εκδήλωση παρέστησαν η εκπρόσωπος του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. και Τομεάρχης Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Νίκη Κεραμέως, ο ιδρυτής και γενικός γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή Νίκος Μιχαλολιάκος, ο Πρόεδρος της Κ.Ο. Ένωση Κεντρώων Βασίλειος Λεβέντης, ο Εκπρόσωπος της Φώφης Γεννηματά Γραμματέας του Τομέα Παιδείας, Άγγελος Τόλκας, ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης, ο Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κωνσταντίνος Ζουράρις, οι Βουλευτές Κώστας Σκανδαλίδης, Ελένη Ζαρούλια και Μάριος Γεωργιάδης, Εκπρόσωποι Υπουργείων, Περιφέρειας Αττικής, Δήμων, Αρχηγοί, Υπαρχηγοί και Εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας αλλά και πλήθος κόσμου γέμισε ασφυκτικά το Αρχοντικό της Αγίας Φιλοθέης.

Φωτογραφίες (δημοσιευμένες στον ιστότοπο της Χρυσής Αυγής) από τα εγκαίνια τού μουσείου τής εκκλησίας,
με τον αρχιφασίστα Μιχαλολιάκο σε πλήρη δράση. Κάτω αριστερά, με την σύζυγό του Ελένη Ζαρούλια.

Σκηνή δεύτερη

23 Φεβρουαρίου 2017, δικαστικό μέγαρο Πάτρας. Ο δήμαρχος πατρέων, ως μηνυόμενος από την Χρυσή Αυγή, κατηγορείται για παράβαση καθήκοντος και απολογείται κατά την δεύτερη και τελευταία ημέρα τής δίκης:

Καθήκον του δημάρχου να είναι δίπλα στον πατραϊκό λαό και να διαφυλάσσει την ενότητά του. Είναι τυχαίο ότι δέκα παρατάξεις συμφωνούν και η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν ομόφωνη; Τη μήνυση εναντίον της Δημοτικής Αρχής και του δημάρχου υπογράφει ο Μιχαλολιάκος, που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Με ερώτησή τους μας ζητάνε να χωρίσουμε τα παιδιά στο βρεφοκομείο σε δικά μας και ξένα. Υπάρχει παιδί ξένο; Είναι τυχαίο ότι είναι στα Δικαστήρια γιατί έχουν τάγματα εφόδου; Είναι αυτοί που φωνάζουν σε μια μάνα που έχασε το παιδί της "πού είναι το παιδί σου τώρα" (...) Θέλουμε δημάρχους να σιωπούν; Οι δήμαρχοι δεν είναι για να στολίζουν καρέκλες. Αλλά θα πρέπει να παλεύουν, ώστε τα παιδιά μας να έχουν αξίες. Πρέπει να τα μαθαίνουμε να είναι άνθρωποι με καρδιά και ψυχή. Αλλιώς δεν είναι άνθρωποι. Και μια κοινωνία που δεν βγάζει ανθρώπους, δεν μπορεί να προχωρήσει.

Λίγο αργότερα, το δικαστήριο κηρύσσει ομόφωνα αθώο τον δήμαρχο. Η απόφαση γίνεται δεκτή με χειροκροτήματα όχι μόνο από τους παριστάμενους μέσα στην αίθουσα, όχι μόνο από τις εκατοντάδες λαού που βρισκόταν έξω από το μέγαρο αλλά από το σύνολο των πατρινών (πλην φασιστών, βεβαίως). Μετά την εκφώνηση της απόφασης, ο δήμαρχος δηλώνει:

Ο δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο συνεχίζουν να υπερασπίζονται με συνέπεια τα λαϊκά συμφέροντα. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε το χρέος μας, να μη διευκολύνουμε τη δράση της Χρυσής Αυγής, τη ναζιστική της ιδεολογία, από την οποία εκπορεύεται ο εγκληματικός της χαρακτήρας. Συνεχίζουμε μαζί με το λαό και τις οργανώσεις του, που όλο αυτό το διάστημα στήριξαν τη Δημοτική Αρχή, για να απομονωθεί η δράση ενός μορφώματος που εκφράζει την πιο ακραία μορφή της ταξικής εκμετάλλευσης. Μαζί με το λαό μας στον αγώνα για να παίρνει ανάσες η λαϊκή οικογένεια, που δοκιμάζεται από τα βάρβαρα μέτρα των μέχρι σήμερα αστικών κυβερνήσεων. 

Και να μη θες να τις δεις, οι διαφορές στις δυο σκηνές βγάζουν μάτι. Στην πρώτη, η εκκλησία κάνει ό,τι μπορεί για να νομιμοποιήσει τους φασίστες δολοφόνους, αντιμετωπίζοντάς τους ισότιμα με υπουργούς, βουλευτές, στρατιωτικούς κλπ. Στην δεύτερη, ένας δήμαρχος υπόσχεται να συνεχίσει τον αγώνα για απομόνωση και καταδίκη αυτών των δολοφόνων. Τα σχόλια περιττεύουν.


Θα κλείσουμε με λίγο αλλά αρκετά ενδιαφέρον παρασκήνιο. Λίγη ώρα πριν αρχίσει η δίκη τού δημάρχου στις 13 Φεβρουαρίου, ο μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος έστειλε προσωπικό μήνυμα συμπαράστασης στον δήμαρχο. Αυτή η ενέργεια του μητροπολίτη εξόργισε τον χρυσαυγήτη τέως βουλευτή Αχαΐας Μιχάλη Αρβανίτη (συνήγορο πολιτικής αγωγής στην δίκη), ο οποίος, αφού χαρακτηρίζει ως "ηλίθιους" όσους συμπαραστάθηκαν στον δήμαρχο, απειλεί τον Χρυσόστομο με μηνύσεις (προσέξτε το καουμπόυκο στυλ "ο θεός συγχωρεί, εγώ ποτέ") και ζητά "δικαίωση" από την Ιερά Σύνοδο για την στάση τού Χρυσόστομου. Ιδού τα χειρόγραφά του (κλικ για μεγέθυνση):

Και το κερασάκι. Προσέξτε την ημερομηνία τής επιστολής με την οποία ο φασίστας Αρβανίτης ζητάει από την Ιερά Σύνοδο να "λάβη εγκαίρως θέσιν" (δεξιά): 19 Φεβρουαρίου 2017. Είναι η ημέρα κατά την οποία ο αρχιεπίσκοπος υποδέχεται τον Μιχαλολιάκο στα εγκαίνια του κτηρίου τής Πλάκας, ως επισήμως προσκληθέντα μετά της συζύγου του. Αυτό θα πει να παίρνει κανείς θέση "εγκαίρως". Πιο "εγκαίρως"... πεθαίνεις! 

Θα σέβεστε

 Θα σέβεστε

Νομίζω πως η μόδα ξεκίνησε από το ραδιοφωνικό Fight-Club, αλλά μπορεί απλώς να την πήρα εκεί είδηση πρώτη φορά (αριστερά). Όπως και να έχει, είναι σαφώς προτιμότερη από το πολυφορεμένο "respect" των τελευταίων χρόνων. Είναι ζήτημα όμως ποιος ακριβώς και με ποια κριτήρια θα γίνει σεβαστός. Αρκεί μια απλοϊκή ετυμολογική ανάλυση της λέξης (ΣΕΒ και αστός) για να καταλάβουμε πως η αστική σκοπιά καραδοκεί στη γωνία.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Σεβασμός πχ στον πασόκο Κατρούγκαλο που θέλει προσέγγιση με τους αυθεντικούς πασόκους, αλλά έχει την έμμονη ιδέα πως είναι κομμουνιστής.
Σεβασμός στον αρχι-πασόκο αρχηγό του, που έλεγε στον κοσμάκη πως θα σκίσει το μνημόνιο και ξέσκισε αυτόν τελικά, χωρίς αναισθητικό και δικαιώματα. Τον τούμπαρε πάλι όμως, γιατί έβγαλε λέει έρπη απ' τη στενοχώρια του.

Θα σέβεστε τους πασόκους συναδέλφους του πασόκου Κατρούγκαλου, που έχουν το απόλυτο στα μνημόνια, "ναι σε όλα" και τρία στα τρία.
Σεβασμός στον πασόκο συνάδελφό του, υπουργό, που την βγήκε στο κόμμα από τα αριστερά το 89', εξυμνώντας την Περεστρόικα, κι έφτασε να τραγουδά μαζί με άλλους ΥπΕξ του ΝΑΤΟ το We are the world, για τα οικουμενικά προβλήματα, που μας απασχολούν όλους...

Σεβασμός στο γραφικό Λεβέντη, που θέλει οικουμενική κυβέρνηση για τα οικουμενικά προβλήματα και την οικουμένη όλη (που είναι πλεονασμός, γιατί η οικουμένη τα περιλαμβάνει έτσι και αλλιώς όλα).
Σεβασμός στις παραδοσιακές πολιτικές οικογένειες (Παπανδρέου, Καραμανλή, κτλ) αλλά και στους Λεβέντηδες, που βγήκαν στον αφρό, χωρίς να ανήκουν σε κάποιο τζάκι...

Γενικά θα σέβεστε κάθε τι σάπιο, χάνοντας τον αυτοσεβασμό σας και την αξιοπρέπειά σας. Κι όταν πάει η κουβέντα στους κομμουνιστές, θα μπαίνει μπρος το κόλπο του μικρού Καραμανλή, που 'λεγε πάντα "σέβομαι το κομμουνιστικό κόμμα, αλλά..." για να το παίξει μετριοπαθής -μεσαίος χώρος και έτσι- και να αποφύγει την πολιτική αντιπαράθεση. Κάτι σαν "θα σου έλεγα τι άποψη έχω για εσένα, αλλά.. σέβομαι".

Το κόμμα θα το σεβαστούν πραγματικά, όταν γίνει δυνατό και αρχίσουν να το φοβούνται. Μέχρι τότε του αξίζει σεβασμός από όλους (μας), γιατί...

Γιατί έμεινε σταθερό, χωρίς να είναι ακίνητο, και αταλάντευτο, παρά τους επιμέρους κλυδωνισμούς. Δεν έχασε ποτέ τον πολιτικό του βηματισμό, παρά τις τρικλοποδιές και τα εμπόδια που βρήκε στο δρόμο του.

Γιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σε αυτόν τον τόπο, θα βρεις από κάτω το ΚΚΕ και το χνάρι των κομμουνιστών.
Γιατί πήγε κόντρα στο ρεύμα της αντεπανάστασης, και δε λύγισε παρά μόνο όσο λυγάει στην κακοκαιριά το κυπαρίσσι...

Γιατί όταν ήταν στα όρια της κοινοβουλευτικής επιβίωσης, κατέβασε στο δρόμο πολλαπλάσιο κόσμο από την κυβερνώσα "αριστερά" και όλο το αριστεροχώρι. Ο λαός έχει ένστικτο και ξέρει τι επιλέγει και για ποια δουλειά.
Για πασοκιές και κυβερνητικά πόστα, πατήστε Σύριζα.
Για μαζικές, διεκδικητικές κινητοποιήσεις, πατήστε ΚΚΕ.

Θα το σέβεστε, όχι για την ηλικία του, αλλά για την ιστορία του.
Όχι για το παρελθόν του, αλλά για την κοινωνία του μέλλοντος και τον αγώνα του να τη φέρει στο παρόν.
Εξάλλου ο σεβασμός κερδίζεται κάθε μέρα, με όσα λες και κάνεις, δεν επιβάλλεται κληρονομικώ δικαίω.

Θα σέβεστε το κόμμα, γιατί είχε την πρώτη γυναίκα πολιτικό αρχηγό, έδωσε πρώτο δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, τις έβγαλε στο βουνό να πολεμήσουν για την έφοδο στον ουρανό, σε κορυφές που κανείς αστός ηγέτης δεν μπόρεσε ποτέ να φτάσει.
Γιατί γέννησε χιλιάδες επώνυμους κι ανώνυμους μαχητές, ήρωες, καλλιτέχνες της ζωής και του αγώνα.

Θα σέβεστε, γιατί προειδοποίησε εγκαίρως για τη θύελλα που έρχεται και καταφέρνει να έχει πάντα δίκιο -άλλο αν πολλοί το αποστρέφονται, γιατί η αλήθεια δεν είναι ευχάριστη.

Μα πάνω απ' όλα, γιατί δε θέλει απλά σεβασμό και τυπικές συμπεριφορές, μια επίπεδη κι αδιάφορη σχέση. Αλλά μια έντονη σχέση, σχεδόν ερωτική, ολόψυχο δόσιμο, που σε αδειάζει για να σε αφήσει γεμάτο, σε φτάνει στα όριά σου, για να τα επεκτείνεις και να βρεις στοιχεία που δεν ήξερες πως έχεις σου.