Ο πόλεμος χτυπάει την πόρτα μας

 Ο πόλεμος χτυπάει την πόρτα μας

Μερικές πρόχειρες (αν όχι βιαστικές) κωδικοποιημένες σημειώσεις.

-Τι ενδιαφέρον μπορεί να παρουσιάζει στις μέρες μας ένα διεθνές σοσιαλιστικό συνέδριο το 1912; Πολύ μεγάλο. Γιατί ήταν το συνέδριο της 2ης σοσιαλιστικής διεθνούς στη Βασιλεία, που πήρε σημαντικές αποφάσεις για τη στάση και τα καθήκοντα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων ενάντια στον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο (άλλο αν στην πράξη ελάχιστα από αυτά τις εφάρμοσαν).

Έναν αιώνα μετά, η σοσιαλδημοκρατία έχει περάσει ανοιχτά στην υπηρεσία της αστικής τάξης. Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα παλεύει τις τελευταίες δεκαετίες να ξεπεράσει την κρίση μετά την αντεπανάσταση. Κι η ανθρωπότητα -ή μάλλον για την ακρίβεια, οι αστικές τάξεις του πλανήτη- οδεύουν ολοταχώς προς μια γενικευμένη σύρραξη κι έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

-Το γαϊτανάκι των συμφερόντων που συγκρούονται στη Συρία εμπλέκει μια σειρά χώρες και ουδείς γνωρίζει πού θα σταματήσει ένα πιθανό ξέσπασμα: από τον Περσικό ως τη Μεσόγειο, από τα Βαλκάνια ως τον Καύκασο και την Κασπία, και από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα, οι εξελίξεις επηρεάζουν δεκάδες χώρες, λιγότερο ή περισσότερο άμεσα.

Το Ιράν μπορεί να είναι ο επόμενος στόχος των "ανθρωπιστικών επεμβάσεων". Ενώ η Τουρκία μπορεί να γίνει η επόμενη Συρία. Ο πόλεμος δεν είναι -γενικά κι αόριστα- στη γειτονιά μας. Ήδη χτυπάει την πόρτα μας -και περιμένει να δει αν είμαστε μέσα. Όσοι δεν αισθάνονται ασφάλεια (ίσα-ίσα) βλέποντας τον Καμμένο ντυμένο Ράμπο, έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν -και βασικά να δρουν.

-Πρώτα ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα που παραβίαζε ο Μιλόσεβιτς κι οι εθνοκαθάρσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Μετά η Αλ Κάιντα στο Αφγανιστάν και τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ. Η Αραβική Άνοιξη, τα πυρηνικά του Κιμ, τα χημικά του Άσαντ. Οι ίδιες δικαιολογίες επαναλαμβάνονται συστηματικά ως προσχήματα, χωρίς να ενδιαφέρονται καν για τα προσχήματα και την πραγματικότητα.

Το εντυπωσιακό είναι πως σε αντίθεση με άλλες φορές (πχ Λιβύη) ακόμα και στα ΜΜΕ των ΗΠΑ υπάρχουν φωνές που αμφισβητούν ανοιχτά την εκδοχή που παρουσιάζει η κυβέρνησή τους και τους λόγους που προβάλλει.

-Δεν είναι ασφαλώς θέμα που προσφέρεται για κομπορρημοσύνη, αλλά οι θέσεις του ΚΚΕ για την όξυνση των αντιφάσεων και η εκτίμηση για το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης επιβεβαιώνονται με τραγικό τρόπο, λίγες μόλις μέρες μετά το 20ό συνέδριο. Προφανώς το ζητούμενο δεν είναι η επιβεβαίωση, αλλά η οργάνωση της πάλης των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο (που τον γεννά, όπως το σύννεφο τη βροχή). Είναι πολύ σημαντικό όμως, απαράβατος όρος και προϋπόθεση, να έχεις σωστά εργαλεία και κριτήριο για την ανάλυση της πραγματικότητας. Να μην ξεπέφτεις στο επίπεδο όσων αποτιμούσαν θετικά την περίοδο Ομπάμα, τους βομβαρδισμούς και τις δικές του "ειρηνευτικές επεμβάσεις" ή όσους τάσσονταν ανοιχτά υπέρ της μακελάρισσας Χίλαρι, στις αμερικάνικες εκλογές. Να μην ξεπέφτεις ούτε στο επίπεδο της ΛαΕ, που επιλέγει φανερά ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο (Ρωσία) και σχεδόν πανηγύριζε για την εκλογή Τραμπ και την "αντιπολεμική". "αντιΝΑΤΟϊκή" προεκλογική ρητορεία του.

-Η επίθεση αυτή είναι πολύ διδακτική και χρήσιμη για όσους δε γαντζώνονται στις ιδεοληψίες τους και μπορούν να καταλάβουν κάποια πράγματα. Μπορεί να υπάρχουν μερίδες του κεφαλαίου με ανταγωνιστικά συμφέροντα και διαφορετικές επιμέρους στοχεύσεις, να υπάρχουν οξυμένες ενδοαστικές αντιθέσεις -που εκφράστηκαν και στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ- αλλά η αστική τάξη έχει ενιαία στρατηγική στόχευση και παραμένει ενωμένη στον πόλεμο και την εκμετάλλευση των λαών. Η πολιτική μιας μεγάλης ιμπεριαλιστικής δύναμης καθορίζεται αυστηρά κι αποκλειστικά απ' τα συμφέροντά της και τους αμείλικτους νόμους της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Δεν αλλάζει με βάση τα πρόσωπα και την εναλλαγή κυβερνήσεων.

-Απερίφραστη καταδίκη σημαίνει καταδίκη, σαφής και κατηγορηματική, χωρίς "ναι μεν αλλά" για τις επιθέσεις με χημικά όπλα, που λειτούργησαν αντικειμενικά προβοκατόρικα, ανεξάρτητα από το ποιος τις εξαπέλυσε στην πραγματικότητα.

-Η ίδια η πραγματικότητα αναδεικνύει τον επίκαιρο χαρακτήρα της πάλης ενάντια στον πόλεμο και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς -που μπαίνει και στα υλικά του πρόσφατου συνεδρίου. Η κρίση δεν αφήνει σε δεύτερη μοίρα το ζήτημα του πολέμου και τις συνέπειές του. Αντιθέτως, συνδέεται οργανικά μαζί του και αναδεικνύει τη σημασία του. Και το βασικό ζητούμενο είναι να ενταθεί και να μαζικοποιηθεί στην πράξη η πάλη αυτή το επόμενο διάστημα, με αίτημα αιχμής να κλείσει η βάση της Σούδας, να σταματήσει η συστηματική της αξιοποίηση στα πλαίσια των επιχειρήσεων και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Η δολοφονια της ΗΛΕΚΤΡΑΣ

Μια ηρωίδα του λαού μας

Η οδός Ελπίδος στην πλ. Βικτωρίας, όπου στην Κατοχή βρισκόταν το ξενοδοχείο «Κρυστάλ», άντρο της Ασφάλειας. Εδώ δολοφονήθηκε η Ηλέκτρα

«Ηλέκτρα μας.
Η ώρα της λευτεριάς έφτασε, μα συ δε λείπεις.
Είναι τ' όνομά σου γραμμένο πλάι - πλάι
στ' όνομα της λευτεριάς
το αίμα σου μέσα στις φλέβες μας, η καρδιά σου
στην καρδιά μας»
Γ. Ρίτσος
«Ο κάτωθι υπογεγραμμένος ιατροδικαστής Πέτρος Τζαφέρης, μεταβάς σήμερον την 26ην Ιουλίου 1944 εις το ενταύθα νεκροτομείον, ενήργησα λεπτομερή αυτοψίαν και νεκροψίαν επί του πτώματος αγνώστου γυναικός ετών 39 περίπου.
Πληροφορίαι: Μετεφέρθη διά του υπ' αριθμ. 375 εγγράφου του Σταθμού Α` Βοηθειών, παραληφθείσα εκ του ξενοδοχείου "Κρυστάλ".
Νεκροψία: Το τριχωτόν της κεφαλής έχει αποκοπή ατέχνως και ανωμάλως διά μαχαιριδίου. Κατά το πρόσθιον τμήμα της κόμης παρατηρείται φρύξις των τριχών. Από της ρινός και του στόματος φαίνεται έρευσεν αίμα. Από της μιας μασχάλης προς την ετέραν διά του στήθους και συνεχιζόμενα όπισθεν του κορμού υπάρχουσι δύο παράλληλα αποτυπώματα, δίδοντα την εντύπωσιν ότι παρήχθησαν εκ της πιέσεως χοντρού σχοινίου. Φαίνεται ότι το σώμα της θανούσης απαιωρήθη εν ζωή διά των μασχαλών. Κατά τους καρπούς των χειρών παρατηρούνται εντυπώματα εκ σχοινίου. Κατά τη ράχιν της ρινός και αμφοτέρας τας παρειάς και τα βλέφαρα παρατηρούνται εκχυμώσεις κυανώδεις ως και εξοίδησις. Οι χαρακτήρες δεικνύουσι ότι εγένετο συνεπεία γρονθοκοπημάτων. Κατά τας οπισθίας επιφανείας αμφοτέρων των βραχιόνων παρατηρούνται εκχυμώσεις. Κατά τους γλουτούς, μηρούς, κνήμας και άκρους πόδας, υπάρχουσι εκχυμώσεις συρρέουσαι ταινιοειδείς, χρώματος κυανώδους, λίαν πυκναί και έντονοι. Κατά τα κατώτερα των κνημών και άκρους πόδας, παρατηρείται εξοίδωσις κυανού βαθμού. Αι εκχυμώσεις αύται ως και οι των βραχιόνων, παρήχθησαν κατόπιν δράσεων σκληρών και αμβλέων οργάνων (μαστιγίων, βουνεύρων, πλεκτού σύρματος, σχοινίου, αλύσεως κλπ.), βιαιότατα κατενεχθέντων. Το τριχωτόν του εφηβαίου παρουσιάζει φρύξιν των τριχών. Κατά τη ραχιαίαν επιφάνειαν του αριστερού άκρου του ποδός παρατηρείται έγκαυμα δευτέρου βαθμού εκτάσεως ταλλήρου. Κατά τη μετατάρσιον χώραν του αυτού ποδός έτερον έγκαυμα δίδον όμως τους χαρακτήρας του μετά θάνατον γενομένου. Αι τρίχες των μηρών και κνημών παρουσιάζουν φρύξιν. Φαίνεται ότι εγκαύματα και φρύξις οφείλονται εις επίθεσιν κατ' αυτά ανημμένων σιγαρέτων.

Το γλυπτό της Ασπασίας Παπαδοπεράκη «Μνημείο για την Ηλέκτρα» φιλοτεχνήθηκε για το Δήμο Ηρακλείου Αττικής

Η διάνοιξις των μαλακών μορίων της κεφαλής έδειξεν εκχυμώσεις κατ' αυτά. Η διάνοιξις της κρανιακής κάμψης έδειξεν οίδημα της λεπτής μήνιγγος και διεύρυνσιν των αγγείων αυτής. Ο στόμαχος περιείχε τροφάς εξ άρτου και ντομάτας.
Συμπέρασμα: Επί του πτώματος βεβαιούνται κακώσεις προκληθείσαι εκ μαστιγώσεως ήτις εγένετο διά διαφόρων οργάνων (μαστιγίου, βουνεύρου, αλύσεως, πλεκτού σύρματος), άτινα έδρασαν αλλεπαλλήλως και βιαιότατα, ως και κακώσεις εξ απαιωρήσεως από των μασχαλών, επίσης εγκαύματα εν ζωή και μετά θάνατον γενόμενα. Ο θάνατος οφείλεται κυρίως εις τας κακώσεις καθ' όσον τα εγκαύματα είναι μικράς εκτάσεως.
Σημείωσις: Η ταυτότης της θανούσης εξηκριβώθη υπό της Σημάνσεως, ένθα ήτο σεσημασμένη ως κομμουνίστρια υπ' αριθ. 59953. Το πτώμα ανήκε εις την Αποστόλου Ηλέκτραν του Νικολάου»¹.
Παραθέσαμε ολόκληρη την ιατροδικαστική έκθεση γύρω από τις συνθήκες θανάτου της ηρωικής αυτής γυναίκας, της κομμουνίστριας Ηλέκτρας Αποστόλου, δεδομένου ότι δεν μπορεί καμία άλλη περιγραφή να περιγράψει με μεγαλύτερη ακρίβεια το μαρτύριό της. Ενα μαρτύριο που είχε και συνέχεια, παρόλο που συνηθίζεται ο θάνατος να προκαλεί το στοιχειώδη σεβασμό των ζωντανών στους νεκρούς: Την επομένη, 27 Ιουλίου 1944, το πτώμα της Ηλέκτρας Αποστόλου βρέθηκε πεταμένο στους δρόμους της Αθήνας. Φαίνεται πως το μίσος των ελληνόφωνων και γερμανόφωνων αρχών κατοχής απέναντι στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης δε σταματούσε με το θάνατο. Πόσο μάλλον, όταν αυτοί οι αγωνιστές είχαν επιδείξει κι έναν ξεχωριστό ηρωισμό. Ποια, όμως, ήταν τούτη εδώ η αγωνίστρια, που συγκέντρωσε πάνω της τόσο μένος;

Ξεχωριστή κομμουνίστρια

Η Ηλέκτρα Αποστόλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1912 και σε ηλικία 14 χρονών, το 1926, οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ. Υπάρχουν, όμως, και μαρτυρίες που λένε πως με το λαϊκό κίνημα συνδέθηκε το 1925, όταν ήταν 13 ετών. Η Μέλπω Αξιώτη, για παράδειγμα, περιγράφει ως εξής το πολιτικό βάπτισμα της νεαρής κομμουνίστριας²: «Στα 1925, τότε που το ΚΚΕ έμπαινε μέσα στο στίβο της εθνικής ζωής κι άρχιζε τη μεγάλη πορεία του, μια μέρα σ' έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας στεκόταν ένα κοριτσάκι με δύο μαύρες κοτσιδούλες κι ένα κολλαριστό άσπρο φουστανάκι κι έριχνε κρυφές ματιές τριγύρω. "Βρε τι κάνεις εδώ;", της λέει ένας γνωστός που περνά και που ήξερε καλά την οικογένεια. "Σουτ, του γνέφει η μικρή, μην πεις τίποτα στο σπίτι. Μοιράζω προκηρύξεις". Από τότε αρχίζει η πολιτική δράση της Ηλέκτρας Αποστόλου. Ηταν τότε 13 χρονών. Καταγόταν από αστική οικογένεια. Μα, από μικρό παιδί είχε προσέξει τη φτώχεια και την αδικία που υπάρχει στον κόσμο, και το μυαλό της άρχισε να ψάχνει για να καταλάβει τις αιτίες που χώριζαν την κοινωνία στα δύο, και τον τρόπο για να λείψουν οι αδικίες». Τα ίδια υποστηρίζει πάνω - κάτω και ο Ν. Κιτόπουλος, προσθέτοντας πως το οικογενειακό της περιβάλλον οδήγησε την Ηλέκτρα στην ανάγκη να συγκρουστεί μαζί του και στο τέλος, σε ηλικία 18 ετών, να φύγει από το σπίτι της³.

Το σπίτι, όπου έμενε η Ηλέκτρα, στο Ηράκλειο Αττικής

Εν πάση περιπτώσει, η Ηλέκτρα πολύ γρήγορα έγινε από τα πιο δραστήρια στελέχη της ΟΚΝΕ στην πρωτεύουσα, ενώ το 1930 αναδείχτηκε μέλος της καθοδήγησης της ΟΚΝΕ Αθήνας και, ταυτόχρονα, έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στα 1933 διηύθυνε την εφημερίδα της ΟΚΝΕ «ΝΕΟΛΑΙΑ», είχε υπό την ευθύνη της το τμήμα της εργαζόμενης νεολαίας και ανέπτυξε ξεχωριστή δραστηριότητα στην οργάνωση της αντιφασιστικής πάλης του λαού, όπου το ΚΚΕ είχε ρίξει ιδιαίτερο βάρος. Ηταν τέτοια η δράση της Ηλέκτρας στον τομέα αυτό, που πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Αντιφασιστικό και Αντιπολεμικό Συνέδριο Γυναικών, που έγινε στο Παρίσι, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας.
Το 1935 πήρε μέρος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων (ΚΔΝ), εκπροσωπώντας μαζί με άλλους Ελληνες νεολαίους την ΟΚΝΕ. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Β. Μπαρτζιώτα, ο ίδιος και η Ηλέκτρα έμειναν για ένα διάστημα στη Μόσχα, αυτός ως εκπρόσωπος της ΟΚΝΕ στην ΚΔΝ κι εκείνη ως βοηθός του. «Χρησιμοποιήσαμε - γράφει ο Β. Μπαρτζιώτας⁴ - το διάστημα αυτό για να πλουτίσουμε τις θεωρητικές μας γνώσεις και ν' αφομοιώσουμε την πλούσια ενιαιομετωπική πείρα του διεθνούς κινήματος νέων».
Οταν γύρισε στην Ελλάδα, η Ηλέκτρα έγινε μέλος του Γραφείου της ΚΕ της ΟΚΝΕ. Για την επαναστατική της δράση, φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλές φορές. Η Μεταξική Δικτατορία την έκλεισε στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ κι όταν αποφυλακίστηκε πέρασε στην παρανομία και στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ανέλαβε γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας - Θράκης. Το 1939, όμως, συλλήφθηκε και στάλθηκε εξορία στην Ανάφη⁵. Σύμφωνα, όμως, με τον Κ. Μπίρκα, η Ηλέκτρα έφτασε εξόριστη στην Ανάφη «μια μέρα του Ιούλη του 1938»⁶. Τέλος πάντων, λίγο πριν εξοριστεί στην Ανάφη, κατά τη μεταγωγή της, γέννησε στο κρατητήριο την κόρη της.

Η αξεπέραστη πατριώτισσα

Η Ηλέκτρα με την κόρη της Αγνή

Το Σεπτέμβρη του 1942, η Ηλέκτρα δραπέτευσε από το Τμήμα Μεταγωγών Αθήνας. Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνώρισαν, η ίδια περιέγραφε ως εξής εκείνη τη δραπέτευσή της⁷: «Απ' τό νησί (σ.σ. απ' την Ανάφη) έκανα αίτηση, σε συνεννόηση με την ομάδα, να μεταφερθώ στο νοσοκομείο για εγχείρηση στο στομάχι. Υστερ' από πολλά, η αίτησή μου έγινε δεκτή και μ' έφεραν συνοδεία με το παιδί μου στο Τμήμα Μεταγωγών της Αθήνας. Εκεί περίμενα μερικές μέρες για να αδειάσει θέση στο Νοσοκομείο. Οσο περνούσαν οι μέρες, τόσο το αποφάσιζα να το σκάσω από κει μέσα, παρόλο που 'χαμε πει να το σκάσω απ' το νοσοκομείο... Ζητάω από κάτι γυναίκες της Εθνικής Αλληλεγγύης να μου φέρουν ένα παλιοφούστανο κι ένα τσεμπέρι και αφού μου τα 'φεραν, τους παραδίδω το παιδί. Ολα τώρα τα 'χα έτοιμα και περίμενα. Τ' απόγευμα, μόλις άρχισε να σουρουπώνει, κάθισα στη συνηθισμένη μου θέση στο κατώφλι του κρατητηρίου. Τέτοια ώρα, μου άνοιγαν λίγο κάθε βράδυ για να πάρω αέρα. Εκανα την άρρωστη και την αδιάφορη και δεν κοιτούσα καθόλου το σκοπό. Μόλις σουρούπωσε, περνάει κατά τύχη ένας χωροφύλακας και μου δίνει μια τσανάκα με μακαρόνια να του τα φυλάξω, ώσπου να γυρίσει. Απ' τον ουρανό τα γύρευα και μου 'ρθαν στη γη. Κοιτάω να δω τι γίνεται ο σκοπός. Είχε γυρίσει την πλάτη του και κουβέντιαζε με μια γυναίκα. Πετιέμαι σαν αστραπή μέσα στο κρατητήριο, αλλάζω βιαστικά, βάζω το τσεμπέρι στο κεφάλι, παίρνω την τσανάκα με τα μακαρόνια στο χέρι και δρόμο για την έξοδο. Περνάω την αυλή χωρίς να βιάζομαι και φτάνω στο σκοπό της μεγάλης σιδερένια πόρτας. "Καληνύχτα" του λέω. "Καληνύχτα κυρά μου", απαντάει. Εγινε, όπως είχα υπολογίσει. Με πέρασε για μία απ' τις καθαρίστριες. Βγαίνω στο δρόμο και περπατάω σιγά - σιγά, ώσπου να στρίψω τη γωνιά. Μόλις έστριψα, παρατάω τα μακαρόνια σ' ένα πεζούλι και το βάζω στα πόδια, ώσπου χάθηκα μέσα στο πλήθος».
Αμέσως μετά τη δραπέτευσή της, η Ηλέκτρα ανέλαβε την καθοδήγηση της οργάνωσης «Λεύτερη Νέα» και με την ίδρυση της ΕΠΟΝ έγινε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της. Στη συνέχεια, πέρασε στην κομματική δουλιά κι έγινε μέλος της καθοδήγησης και υπεύθυνη της διαφώτισης της ΚΟΑ. Ηταν η επικεφαλής της ομάδας που έφτιαχνε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στην Αθήνα, βοηθώντας τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις κατά των κατακτητών.
Η Ηλέκτρα συλλήφθηκε από την Ειδική Ασφάλεια - που έδρευε στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ» - στις 25 Ιουλίου του 1944, βασανίστηκε απάνθρωπα και δολοφονήθηκε. Δολοφόνοι της, όπως αποκάλυψε μετά την απελευθέρωση ο «Ριζοσπάστης»⁸, ήταν ο Λάμπου, που αργότερα έγινε υποστράτηγος Χωροφυλακής με συνεργάτες τον Παρθενίου, ένα κατακάθι της κοινωνίας, και τον Μηνά Καθρέπτη (δεξί χέρι του Παρθενίου), χαρακτηριστική περίπτωση κτηνανθρώπου.
Η Ηλέκτρα, ως κομμουνίστρια, λαϊκή αγωνίστρια και πατριώτισσα, κράτησε υπέροχη στάση απέναντι στους βασανιστές της. «Από άνθρωπο του ΕΛΑΣ που είχαμε και μέσα στην "Ειδική Ασφάλεια" - γράφει ο Β. Μπαρτζιώτας⁹ - μάθαμε για τα βασανιστήρια και την ηρωική στάση της αξέχαστης Ηλέκτρας μας... Η ηρωική μας Ηλέκτρα απαντούσε αγέρωχα στις ερωτήσεις των βασανιστών της:
- Από πού είσαι;
- Από την Ελλάδα!
- Πού κατοικείς;
- Στην Ελλάδα!
- Πώς σε λένε;
- Είμαι Ελληνίδα!
- Ποιοι είναι οι συνεργάτες σου;
- Ολοι οι Ελληνες!».

Ιερό σύμβολο του λαού και του Κόμματος

Αυτή ήταν η Ηλέκτρα Αποστόλου κι έτσι θα τη γνωρίζουν όλες οι επόμενες γενιές των Ελλήνων και των κομμουνιστών. Στο τελευταίο τεύχος της ΚΟΜΕΠ πριν την απελευθέρωση, η Αύρα Παρτσαλίδου έχει ένα άρθρο για την Ηλέκτρα, όπου, μεταξύ άλλων, γράφει¹⁰: «Το παραμορφωμένο, καμένο σώμα της Ηλέκτρας υψώνεται σαν φοβερό σύμβολο της ανεξάντλητης δύναμης του λαού και του Κόμματός του - του ΚΚΕ - της απέραντης αφοσίωσης των μελών του στην υπόθεση του ελληνικού λαού. Είναι το σύμβολο χιλιάδων Ελλήνων, που πέθαναν κάτω από τα βόλια των φασιστών κατακτητών και των ντόπιων υπηρετών τους. Είναι το σύμβολο της ελληνικής λευτεριάς που ζυγώνει... Μέσα απ' το καμένο κορμί της Ηλέκτρας, μέσ' απ' τη στάχτη της, ξαναγεννιούνται χιλιάδες καινούριοι αγωνιστές. Μέσ' απ' τα ματωμένα κορμιά της ατέλειωτης στρατιάς των ηρώων μας, γεννιέται η λεύτερη, λαοκρατούμενη Ελλάδα».
Σ' ένα άλλο άρθρο της, γραμμένο στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, η Αύρα Παρτσαλίδου σημειώνει για την Ηλέκτρα¹¹: «Με την ηρωική της ζωή και το μαρτυρικό της θάνατο, έγινε το σύμβολο της μαχόμενης γυναίκας του τόπου μας... Τώρα η Ηλέκτρα είναι μια μεγάλη ηρωίδα. Τ' όνομά της έχει φτάσει μακριά, πέρα απ' τα σύνορα της πατρίδας μας. Τη διεκδικούν οι αγωνιζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου σαν ηρωίδα του παγκόσμιου γυναικείου κινήματος. Αν μπορούσαν οι νεκροί να μιλήσουν, η Ηλέκτρα θα μας έλεγε σεμνά και με την απλότητα που τη χαρακτήριζε: "Τέτοια έγινα, γιατί τέτοια μ' έκανε το κόμμα μου".
Ποια ήτανε ακόμα η Ηλέκτρα;
Η Ηλέκτρα ήταν ένα άξιο και γενναίο παιδί του περήφανου κι αδούλωτου λαού μας, που 'χει χύσει άφθονο το αίμα του για να λευτερώσει τον τόπο μας απ' τους κάθε λογής κατακτητές και ντόπιους εχθρούς».
1 «Ριζοσπάστης» 10/11/1944
2 Μ. Αξιώτη: «Η Ελληνίδα», περιοδικό «Ελληνική Αριστερά», τεύχος 25 - 26 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 1966, σελ. 120
3 Ν. Κιτόπουλου: «Ηλέκτρα Αποστόλου», περιοδικό «Νέος Κόσμος», τεύχος 8/1965, σελ. 55
4 Β. Μπαρτζιώτας: «Εξήντα χρόνια Κομμουνιστής», εκδόσεις ΣΕ, σελ. 131
5 «Ηρωες και Μάρτυρες», εκδοτικό «ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ», 1954, σελ. 21.
6 Κ. Μπίρκα: «Ηλέκτρα Αποστόλου - η αθάνατη ηρωίδα του έθνους», Αθήνα 1978, σελ. 21
7 Α. Παρτσαλίδου: «Ηλέκτρα», περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός» τεύχος 8/1949, επανέκδοση «Ριζοσπάστης» 1996, τόμος Β`, σελ. 551 - 552
8 «Ριζοσπάστης» 10/11/1944
9 Β. Μπαρτζιώτα: «Εθνική Αντίσταση και Δεκέμβρης 1944», εκδόσεις ΣΕ, σελ. 255
10 ΚΟΜΕΠ, τεύχος 30, Σεπτέμβρης 1944, στον τόμο «Κομμουνιστική Επιθεώρηση της εποχής της φασιστικής κατοχής 1941 - 1944», Αθήνα Οκτώβρης 1946, σελ. 690
11 Α. Παρτσαλίδου: «Ηλέκτρα», περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός» τεύχος 8/1949, επανέκδοση «Ριζοσπάστης» 1996, τόμος Β`, σελ. 550.

Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας – 8 Μάρτη η σημερινή μας αναφορά σε μια από τις γυναίκες που έγραψαν λαμπρές σελίδες στην ιστορία των αγώνων του λαού μας· τις χιλιάδες γυναίκες κομμουνίστριες και αγωνίστριες που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και δε λογάριασαν εξορίες, φυλακές και βασανιστήρια, ούτε πανίσχυρους καταχτητές, ούτε κι αυτόν ακόμα το θάνατο.
Τιμάμε τη Μέρα της Γυναίκας, τιμάμε τη γυναίκα, έχοντας πάντα στη μνήμη και στην καρδιά μας την ηρωίδα Ηλέκτρα Αποστόλου και τις γυναίκες-ηρωίδες εκείνες που πρόσφεραν τη ζωή τους στο βωμό της εθνικής και κοινωνικής λευτεριάς, που εμπνέουν τους σύγχρονους αγώνες της εργατικής τάξης, του λαού μας, και στις σημερινές δύσκολες συνθήκες.
Μεταφέρουμε στο διαδίκτυο την μαρτυρία της Μέλπως Αξιώτη για την Ηλέκτρα Αποστόλου. Μαρτυρία πολύτιμη, που εκτός από τα στοιχεία για την γνωριμία και κοινή δράση τους ενάντια στους Γερμανούς καταχτητές, σκιαγραφεί το πορτραίτο της αγωνίστριας-κομμουνίστριας, της γυναίκας-μάνας, της ηρωίδας Ηλέκτρας, που είχε το μεγαλείο να σταθεί μέχρι το τέλος όρθια, αφοσιωμένη στο αγωνιστικό της καθήκον.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην περιοδική έκδοση «Ελληνική Αριστερά, Μηνιαία Πολιτική Επιθεώρηση της Ε.Δ.Α.» (8-9/1965) και προέρχεται από την πλούσια αρχειοθήκη των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας.

Το «Μνημείο για την Ηλέκτρα» στο Δήμο Ηρακλείου Αττικής, φιλοτεχνημένο από την Ασπασία Παπαδοπεράκη

Η Ελληνίδα

Στις 26 Ιουλίου έκλεισαν 21 χρόνια από τη μέρα του μαρτυρικού θανάτου της ηρωίδας Ηλέκτρας Αποστόλου. Αφιέρωμα στη μνήμη της αυτές οι λίγες σελίδες, γραμμένες από μια παλιά της συντρόφισσα.
Σαν ήμουν μικρό παιδί περνούσα από μια πλατεία όπου ήταν ένα άγαλμα. Ρωτώ μια πιο μεγάλη που ήταν μαζί μου: «Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;». «Δεν είναι άνθρωπος –μου λέει- είναι ήρωας». Μεγάλωσα με την ιδέα πως οι ήρωες δεν είναι άνθρωποι. Τι ήταν, ούτε κι εγώ δεν ήξερα. Κάτι σα λίγο ζωντανό, σα λίγο παραμύθι, σαν και τα δυο μαζί, κάτι που δεν είδε κανείς ποτέ, από κείνα που τα πιστεύεις εκεί που θάπρεπε νάταν απίστευτα.
Ωστόσο είχα την τύχη να γνωρίσω στη ζωή μου από κοντά, μια τέτοια μορφή και να δω πως, πριν απ’ όλα, αυτή η γυναίκα ήταν άνθρωπος.
Κι όμως, είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα να μιλήσεις για τέτοιους ανθρώπους, που ξεπέρασαν πια το ανθρώπινο και που για τις παιδικές ψυχές –μα και για τους μεγάλους- είναι από κείνα που τα πιστεύεις εκεί που θάπρεπε νάταν απίστευτα.
Θα προσπαθήσω να μιλήσω για την Ηλέκτρα. Κι ακριβώς σ’ ό,τι είχε το ανθρώπινο.
Ήμασταν μια ομάδα του παράνομου τύπου στη χιτλερική κατοχή στα 1944. Είχαμε μαζευτεί σ’ ένα σπίτι για την ταχτική βδομαδιάτικη συνεδρίαση. Εκείνη τη μέρα η συντρόφισσα που μας καθοδηγούσε ήρθε μαζί με μια άλλη κοπέλα: «Από δω και μπρος, μας λέει αμέσως, εγώ δε θα ξανάρθω πια. Θάχετε τη συντρόφισσα Μαίρη».
Εγώ μελαγχόλησα από μέσα μου. Σα νάφευγε ένας φίλος και νάρχεται ένας ξένος που δεν τον είχες μάθει ακόμα. Κι η συντρόφισσα Μαίρη ήταν εντελώς το αντίθετο από την προηγούμενη. Μελαχρινή, πολύ ψηλή, μάλλον αδύνατη μέσα σ’ ένα ριχτό πράσινο παλτό, κι έτσι όπως λέμε συχνά σε πρώτες συναντήσεις για να ξοφλούμε στα γρήγορα: όχι όμορφη. Μας είπε δυο-τρεις κουβέντες, τις πρώτες της κουβέντες, που δεν ήταν σε τίποτα ξέχωρες. Τότε είδα πως τα μάτια της είχαν ένα παράξενο φως. Πιο ύστερα κατάλαβα πως εκείνο το φως ήταν το φως της Ηλέκτρας. Το φως που δίνει στη μορφή όλο το ψυχικό της νόημα.
Δεν θα μπορούσα να πω πότε ακριβώς, και πώς, έμαθα το πραγματικό της όνομα. Αλλά θυμούμαι πως αυτό έγινε πολύ σύντομα. Λες και το μεγαλείο της είχε μια τέτοια δύναμη, που ούτε οι συνωμοτικοί κανόνες δεν άντεχαν μπροστά του και τσάκιζαν. Και σα να μη μας τόπε κανείς, μα νάταν χαραγμένο πάνω στο μέτωπό της: «Εγώ είμαι η Ηλέκτρα». Δεν έχω κανένα άλλο όνομα.
Ήταν ένα σπιτάκι μοναχικό και απόμερο, κι εκεί ερχόταν η Ηλέκτρα και κουβεντιάζαμε για τις δουλειές μας. Μέσα σ’ αυτό το σπιτάκι γνώρισα μια απ’ τις πιο ξέχωρες ζωές της ελληνικής πραγματικότητας και που γι’ αυτό ακριβώς ήταν πανανθρώπινη. Μια από κείνες τις ολοκληρωμένες φυσιογνωμίες, που πλάθουν και διαπαιδαγωγούν μες στις γραμμές τους τα Κομμουνιστικά Κόμματα.

Το σπίτι, όπου έμενε η Ηλέκτρα, στο Ηράκλειο Αττικής

Στα 1925, τότε που το ΚΚΕ έμπαινε μέσα στο στίβο της εθνικής ζωής κι άρχιζε τη μεγάλη πορεία του, μια μέρα σ’ έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας στεκόταν ένα κοριτσάκι με δυο μαύρες κοτσιδούλες κι ένα κολαριστό άσπρο φουστανάκι, κι έριχνε κρυφές ματιές τριγύρω. «Βρε, τι κάνεις εδώ;» της λέει κάποιος γνωστός που περνά και που ήξερε καλά την οικογένεια. «Σουτ, του γνέφει η μικρή, μην πεις τίποτα στο σπίτι. Μοιράζω προκηρύξεις».
Από τότε αρχίζει η πολιτική δράση της Ηλέκτρας Αποστόλου. Ήταν τότε 13 χρονών.
Καταγόταν από αστική οικογένεια. Μα από μικρό παιδί είχε προσέξει τη φτώχια και την αδικία που υπάρχει στον κόσμο και το μυαλό της άρχισε να ψάχνει για να καταλάβει τις αιτίες που χώριζαν την κοινωνία στα δυο, και τον τρόπο για να λείψουν αυτές οι αδικίες. Εκείνον τον καιρό πήγαινε στη Γερμανική Σχολή της Αθήνας κι εκεί πρωτοοργανώνει εράνους για τους πολιτικούς εξορίστους που βρίσκονταν στα ξερονήσια. Τον ίδιο χρόνο γίνεται μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας κι αργότερα στέλεχός της. Ήταν η πιο μικρή στα χρόνια Ελληνίδα αγωνίστρια.
Στα 1931 μπαίνει στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Από τότε η δράση της πλαταίνει, περιοδεύει σ’ επαρχιακά κέντρα, ξεσηκώνει τις γυναίκες, οργανώνει γυναικείες συγκεντρώσεις ενάντια στο φασισμό που σηκώνει παντού κεφάλι. Παίρνει μέρος σε διεθνή συνέδρια και στην οργάνωση του Αντιφασιστικού Συνεδρίου το 1936 στην Αθήνα. Σ’ όλες αυτές τις εκδηλώσεις κάνουν μεγάλη εντύπωση οι λόγοι της, οι επεμβάσεις της, το τόσο ώριμο ήδη πολιτικό της κριτήριο.
Με τη δικτατορία του Μεταξά πιάνεται απ’ τις πρώτες και κλείνεται στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί περνά το μεγάλο εκείνο σχολειό που είναι η φυλακή για τους συνειδητούς πολιτικούς κρατούμενους, αλλά ταυτόχρονα βάζει εκεί μέσα και τη δικιά της προσωπική σφραγίδα. Οργανώνει όλες τις γυναίκες, τις διαπαιδαγωγεί, τις ανεβάζει πολιτικά, με το λόγο και το παράδειγμά της, μαθαίνει γράμματα στις αναλφάβητες, τους κάνει μάθημα μουσικής, τους διαβάζει απ’ τα γερμανικά ποιήματα του Γκαίτε, βγάζει μέσα στη φυλακή την εφημερίδα το «Κοκκινοπίπερο». Μες στο κελί της υπάρχει πάντα ένα μπουκετάκι λουλούδια σ’ ένα ντενεκεδάκι της κονσέρβας.
Αποφυλακίζεται στα 1938 και δουλεύει ένα χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Ξαναπιάνεται ετοιμόγεννη, γεννά κρατούμενη σ’ ένα νοσοκομείο και 7 ημερών λεχώνα στέλνεται με το μωρό της εξορία στην Ανάφη. Η καρδιά της περνά τότε όλα τα μαρτύρια που περνούν οι μανάδες: πώς να θρέψουν τα βρέφη όταν συχνά αναγκάζονται να τα ταΐσουν τσουκνίδες, πώς να τα σώσουν απ’ το θάνατο όταν δεν έχουν το παραμικρό φάρμακο.
Μα κι η ίδια είναι άρρωστη, έχει έλκος στο στομάχι. Μ’ αυτήν την αφορμή συνεννοείται με το Κόμμα, κάνει αίτηση και καταφέρνει να τη στείλουν για εγχείρηση στην Αθήνα. Από κει έχει συνεννοηθεί πως θα προσπαθήσει να δραπετεύσει. Την πάνε συνοδεία μαζί με το παιδί της στο τμήμα Μεταγωγών της Αθήνας, δίνει αμέσως το παιδί της σε φίλους για να μπορέσει να κινηθεί πιο εύκολα κι ετοιμάζεται. Μεταμφιέζεται σε καθαρίστρια κι από τη δεύτερη κιόλας μέρα που της ανοίγουν μια στιγμή το κελί, κατά το βράδυ, για να πάρει αέρα, ξεγελά το σκοπό, τον καληνυχτίζει με μεγάλη ψυχραιμία και βγαίνει.

Η Ηλέκτρα με την κόρη της Αγνή

Είναι Σεπτέμβρης του 1942. Η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από τα’ την μπότα του ξένου κατακτητή, το Κομμουνιστικό Κόμμα σε βαθιά παρανομία, ο ελληνικός λαός οργανώνει την αντίστασή του. Η Ηλέκτρα βγαίνει κι αρχίζει να παλεύει για το Κόμμα της, δηλαδή για την Ελλάδα. Πρωτοστατεί στην οργάνωση της Νεολαίας και στην ίδρυση της ΕΠΟΝ. Στην ιδρυτική συνεδρίαση της ΕΠΟΝ εκλέγεται μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου. Η Αθήνα τότε αποχτά έναν πολύτιμο καθοδηγητή για την πάλη του λαού, κι η Ηλέκτρα αρχίζει το υστερνό κεφάλαιο του βιβλίου της ζωής της, που θα κλείσει σε λίγο με το μεγαλείο του θανάτου της.
Μέσα σ’ εκείνο το σπιτάκι όπου συναντιόμασταν, μια μέρα ήμουν πικραμένη γιατί είχε πιαστεί μια φίλη μου. Η Ηλέκτρα με ρωτά: «Φαντάζεσαι πως δε θα λυγίσει, πως θα σταθεί ψηλά;». Της είπα πως ήμουν σίγουρη. «Ε, τότε, μου λέει, μη στενοχωριέσαι». Μέσα σ’ αυτή τη φράση ήταν όλη η Ηλέκτρα – κομμουνίστρια. Όλη η χαρά κι όλο το μεγαλείο ήταν για κείνη να στέκεται ο άνθρωπος ψηλά. Στο αγωνιστικό του καθήκον.
Μια μέρα έρχεται και βαστούσε δυο τενεκεδένια κουβαδάκια, από κείνα που παίζουν τα παιδιά. «Τα πήρα για την κόρη μου, μου λέει, μα μες στο σπίτι που μένει είναι κι άλλο παιδάκι, κι έτσι τους πήρα δυο». Ύστερα έσκασε στα γέλια και λέει: «Δυο μερών λεφτά κοστίζουν για μένα ετούτα δω που βλέπεις». Και καθώς τη ρωτούσα γιατί δεν κάθεται λίγο: «Πάω να λούσω το παιδί», λες και με κείνη τη λέξη ονόμαζε ταυτόχρονα όλα τα παιδιά της γης. Και μια μέρα που τόφερε το παιδί να το δω, δε θα ξεχάσω πώς ξάστραψε το μούτρο της όταν της είπα πως είναι όμορφο. Εκείνο έκανε σκανταλιές κι η Ηλέκτρα πήγαινε να το μαλώσει, αλλά πάλι βαστιότανε και του χαμογελούσε. «Το ξέρω, λέει, πως πρέπει βέβαια να τα μαλώνεις τα παιδιά, μα δε μου βαστά η καρδιά, γιατί δεν τόχω βλέπεις μαζί μου, το βλέπω πολύ λίγο».
Μια μέρα είχαμε συνεδρίαση μ’ αγόρια της ΕΠΟΝ μέσα στο γραφείο ενός γιατρού, όπου πηγαίναμε για πρώτη φορά κι η Ηλέκτρα ήταν άγρυπνη καθώς δεν ήξερε τα λημέρια. Την έβλεπα που κοίταζε κρυφά-κρυφά τριγύρω και σαν κάτι να πρόσεχε. Όπως πηγαίναμε ν’ αρχίσουμε τη συνεδρίαση, μας λέει: «Δεν ακούτε κάτι περίεργο, σαν κάποιο κρότο;». Εγώ τότε δεν είχα μικρό ρολόι κι όταν ήταν κανένα σοβαρό ραντεβού στο δρόμο, για να μην τυχόν το χάσω, έπαιρνα μαζί μου ένα μεγάλο ρολόι του τραπεζιού. Κατάλαβα τι άκουγε η Ηλέκτρα και βγάζω το ρολόι από την τσάντα και το δείχνω. Η Ηλέκτρα γελούσε σα μικρό παιδί, γελούσαμε κι εμείς, σταματούσε και ξανάρχιζε, λες και δεν είχε στο νου της καμιάν άλλη φροντίδα. Ύστερα σοβάρεψε και λέει: «Με συγχωρείτε σύντροφοι, μα η αλήθεια είναι πως είχα καιρό να γελάσω». Κι άρχισε αμέσως τη συνεδρίαση. Και τώρα έβλεπες μπροστά σου όλη τη σοβαρότητα κι όλον τον στοχασμό του καθοδηγητή. Την προσοχή που έβαζε και στα πιο μικρά ζητήματα. Την πρωτοβουλία που έπαιρνε και στις πιο δύσκολες λύσεις. Την ακλόνητη αδιαλλαξία όπου μ’ εκείνη αντιμετώπιζε τα λάθη ή τις αμέλειες στη δουλειά. Και ταυτόχρονα τη στοργή που είχε για τον άνθρωπο. Σε κοίταζε στα μάτια για να δει τι έχεις μέσα σου. Σε ρωτούσε για την υγεία σου. Ή σε ρωτούσε μήπως δεν έχεις λεφτά. Κι αν δεν είχε να σε ρωτήσει τίποτα, σου χαμογελούσε. Όσοι είχαμε την τύχη να τη γνωρίζουμε, γνωρίσαμε μια αληθινή κομμουνίστρια.
Κι η σκλαβωμένη Αθήνα, τ’ απόμερα σοκάκια της κι οι συνοικισμοί της, είχανε μάθει να περνά εκείνη η ψηλή κοπέλα που είχε κάτι λυγερά πόδια σαν τις καρυάτιδες και στο πρόσωπο ριχτό ένα αραχνένιο μαντήλι, τάχατες για τον ήλιο. Μα δεν ήταν βέβαια για τον ήλιο, ήταν για να ξεγελάσει τον μόνο εχθρό που είχε η Ηλέκτρα: τον χαφιέ.
Η Ηλέκτρα βάδιζε και πήγαινε απ’ τα Πατήσια στην Καλλιθέα, απ’ του Ψυρρή στην Καισαριανή, πεζή ώρες ατέλειωτες γιατί ήτανε παράνομη, σφίγγοντας το στομάχι της που της πονούσε πάντα. «Και δεν μπορώ να καθίσω μήτε σ’ ένα παγκάκι», μας έλεγε.
Το 1944 η Ηλέκτρα ήταν μέλος του Γραφείου της Κομματικής Οργάνωσης της Αθήνας, υπεύθυνη για τη διαφώτιση. Πάνω σ’ αυτό το τιμημένο ταμπούρι την δολοφονήσανε. Ήταν 32 χρονών.
Ήταν μια Δευτέρα, καλοκαίρι, όταν η Ηλέκτρα πέρασε από κείνο το σπιτάκι που συναντιόμαστε, μια στιγμή στα κλεφτάτα, για να πει πως θαρχόταν την άλλη μέρα να δουλέψουμε. «Θαρθώ το μεσημέρι να φάμε και να μου κάμετε λιγάκι από κείνο το ζυμωτό ψωμί που μ’ ωφελεί στο στομάχι μου». Τόλεγε όταν η πόρτα έκλεινε πια από πίσω της. Δεν ήξερα πως εκείνη η στιγμή ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα.
Την άλλη μέρα, Τρίτη, 25 του Ιούλη 1944, απάνω στο τραπέζι το ζυμωτό ψωμί την περίμενε. Μα η Ηλέκτρα δεν ήρθε. Εκείνη ακριβώς την ώρα περνούσε το μαρτύριό της στην ασφάλεια. Είχε βγει έξω εκείνη τη μέρα πρωί-πρωί, όπως έβγαινε πάντα. Στη διασταύρωση των οδών Γ΄ Σεπτεμβρίου και Αγίου Μελετίου τη συνάντησε ένας χαφιές που ήταν παλιά βασανιστής της. Τη γνώρισε. Εκείνη ήταν ολομόναχη, βαστούσε ένα άδειο μπουκάλι και γύρεψε να παλέψει μ’ εκείνο ενάντια στο χαφιέ. Περνούσαν δυο Γερμανοί στρατιώτες, ο χαφιές τους σταμάτησε για να του δώσουν βοήθεια, μα εκείνοι δεν στάθηκαν. Ο χαφιές φώναξε ένα ταξί που περνούσε και την έβαλε μέσα. Είχε τύχει μια γνωστή κοπέλα να βγαίνει εκείνη την ώρα από το σπίτι της, παρακολούθησε όλη τη φοβερή σκηνή, κι έτσι μάθαμε αμέσως τη σύλληψη της Ηλέκτρας.

Η οδός Ελπίδος στην πλ. Βικτωρίας, όπου στην Κατοχή βρισκόταν το ξενοδοχείο «Κρυστάλ», άντρο της Ασφάλειας. Εδώ δολοφονήθηκε η Ηλέκτρα

Ο χαφιές την πήγε κατευθείαν λίγο πιο κάτω, στην οδό Ελπίδος, όπου ήταν τότε ένα απ’ τα τρομερά κέντρα βασανιστηρίων της ασφάλειας. Βασανίστηκε προσωπικά απ’ τους τρεις πιο απάνθρωπους βασανιστές εκείνης της εποχής: τον Λάμπου, τον Καθρέφτη και τον Μόρφη. Εκείνο το βράδυ η ασφάλεια έδωσε κρασί στα όργανά της, γιατί καθώς τους είπε: «Σήμερα πιάστηκε μεγάλο ψάρι». Είχε πιαστεί, αλήθεια, μια μεγάλη Ελληνίδα.
Κι αν κανένας δεν τόξερε, τόμαθε από κείνη την περίφημη απολογία της. Οι χαφιέδες την ανακρίνουν:
― Πώς σε λένε;
― Ελληνίδα.
― Που κάθεσαι;
― Στην Αθήνα.
― Τι δουλειά κάνεις;
― Υπηρετώ τον ελληνικό λαό.
Η απολογία αυτή θα μείνει για τους Έλληνες ένα εθνικό κειμήλιο, όπως οι αθάνατες τραγωδίες μας της αρχαιότητας.
Ως το πρωί της άλλης μέρας την είχαν αποτελειώσει με βασανιστήρια. Και την πέταξαν στο δρόμο. Το αυτοκίνητο του Δήμου που μάζευε τότε τα πτώματα, την πήγε στο Νεκροτομείο.
Η επίσημη ιατροδικαστική έκθεση και η φωτογραφία του νεκρού κατακρεουργημένου σώματος που καταφέραμε να πάρουμε στα χέρια μας, είναι ένα απίστευτο ανατριχιαστικό ντοκουμέντο που δημοσιεύτηκε ύστερα απ’ την απελευθέρωση. Η Ηλέκτρα κρεμάστηκε ανάποδα με χοντρά σύρματα που της αυλάκωσαν βαθιά το στήθος, όλο το κάτω μέρος του κορμιού κάηκε, μ’ αναμμένα τσιγάρα, καθώς επίσης κάηκαν και τα γεννητικά όργανα, οι κρόταφοι και το στομάχι χτυπήθηκαν με σιδερένια εργαλεία που προκάλεσαν αιμάτωμα και φέρανε το θάνατο. «Ο σ τ ό μ α χ ο ς π ε ρ ι ε ί χ ε ά ρ τ ο ν κ α ι τ ο μ ά τ α ν». Μ’ αυτή τη φράση τελειώνει η ιατροδικαστική έκθεση.
Η ομάδα μας του παράνομου τύπου που καθοδηγούσε η Ηλέκτρα, έβγαζε τις εφημερίδες «Γυναικεία Δράση» και «Σοβιετικά Νέα». Τα φύλλα της εκείνης της βδομάδας τυπώθηκαν με άρθρα της Ηλέκτρας, όταν η ίδια δεν ζούσε πια. Η ομάδα μας κυκλοφόρησε αμέσως μια σύντομη βιογραφία της.
Η Αθήνα που τη γνώρισε και την αγάπησε τόσο, κι όλη η Ελλάδα που άκουσε τη δράση της και τον ηρωικό το θάνατό της, σηκώθηκε στο πόδι και τίμησε την εθνική αγωνίστρια. Στη μνήμη της και για να εκδικηθούν το χαμό της, πολλές Ελληνίδες γίναν τότε μέλη του ΚΚΕ.
Στις 26 Ιουλίου 1945, τον πρώτο χρόνο της απελευθέρωσης, απ’ τη χιτλερική κατοχή, οργανώθηκε στην Αθήνα ένα τεράστιο συλλαλητήριο-μνημόσυνο για τις γυναίκες που πέσανε για τη λευτεριά της πατρίδας, και ανάμεσά τους, για μια από τις πιο άξιες, την Ηλέκτρα.
Δίπλα στους τόσους άλλους τιμημένους μας νεκρούς, η Ελλάδα χρωστά να στήσει στην Ηλέκτρα ένα μνημείο όπου θα πρέπει να χαραχτεί από κάτω:
Τη λέγανε Ελληνίδα.
Κατοικούσε στην Αθήνα.
Υπηρετούσε τον ελληνικό λαό.
Σ’ αυτό που είπε η ίδια, κανείς δε θα μπορούσε να προσθέσει τίποτα. Σ’ ευχαριστούμε, Ηλέκτρα, για ό,τι μας έμαθες.

Μέλπω Αξιώτη

(Οι φωτογραφίες από 902.gr και Ριζοσπάστη)

Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ιμπεριαλιστική προβοκάτσια και η πολεμική και προπαγανδιστική εκμετάλλευσή της

 Η Ιμπεριαλιστική προβοκάτσια και η πολεμική και προπαγανδιστική εκμετάλλευσή της

Ο Τράμπ βομβαρδίζει και τα κανάλια (ΕΡΤ 1 08:10, 7/4/2017) εντελώς συμπτωματικά(!!!) δείχνει το ντοκιμαντέρ για «Τα παιδιά της Συρίας» του προπαγανδιστικού ευρωκαναλιού.

Τάχα χύνουν δάκρυα για τα παιδιά που επλήγησαν, …«σίγουρα, σιγουρότατα»… από χημικά του Άσσαντ!

Τυχαία; Μα πως θα συνεχίσουν να βομβαρδίζουν οι ιμπεριαλιστές όλη τη Μ. Ανατολή χωρίς τα χημικά του Ασσαντ, τα χημικά του Σαντάμ, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον Καντάφι και χωρίς τους τρομοκράτες που οι ίδιοι εξόπλισαν από τους Ταλιμπάν και τη Αλ Κάιντα μέχρι τις συμμορίες στη Συρία και το Ισλαμικό Κράτος;

Πως αλλιώς θα μπορούσαν να ληστέψουν τους λαούς και την πιο πλούσια ενεργειακή περιοχή του κόσμου για λογαριασμό των μονοπωλίων τους;

Όσοι ακόμη πιστεύουν στις αμερικανιές των ψεμάτων για τους βομβαρδισμούς, όπως έκαναν και με τον «δικτάτορα Σαντάμ» και τον "δικτάτορα Μιλόσεβιτς" (αναλόγως των "αναγκών" τους!) και όσοι υμνούν ακόμη την «Αραβική άνοιξη» των μισθφορικών συμοριών στη Συρία «καταδικάζοντας τη βία από όπου και αν προέρχεται», δηλαδή από το καθεστώς Άσσαντ …λέγε και συριζαίο… καλά θα κάνουν να ανακρούσουν πρύμα γιατί πάνω από τα κεφάλια τους επικρέμεται η ίδια απειλή κι ας μη τη βλέπουν. Παντού υπάρχουν λόγοι να αφανίσουν τους λαούς και να τους κλέψουν τον πλούτο τους και η Ελλάδα είναι καλό φιλέτο, ας μη το συνειδητοποιούμε και ας τη λένε σκοπίμως κάποιοι «Ψωροκωσταινα».

Στεργιος Βασιλειου

Ποιοι δηλητηριάζουν τις Ενοπλες Δυνάμεις;

Ποιοι δηλητηριάζουν τις Ενοπλες Δυνάμεις;

Η εφημερίδα «Ελεύθερη Ωρα», την Πέμπτη 6 Απρίλη, δημοσίευσε ένα φασιστοειδές αντικομμουνιστικό άρθρο, με υπογραφή του επικεφαλής της «Ελλήνων Πολιτείας».
Αρχικά θα πρέπει να αναφέρουμε ορισμένες από τις πιο πρόσφατες ανακοινώσεις - δελτία Τύπου της «Ελλήνων Πολιτείας» σε θέματα της επικαιρότητας, για να γίνει κατανοητό περί τίνος πρόκειται.
Σε δελτίο Τύπου, τον Ιούνη του 2016 αναφέρουν: «Η επιστροφή της τέως βασιλικής οικογένειας και η επάνοδός της στην πολιτική σκηνή της χώρας είναι περισσότερο κοντά από ποτέ». Υποστήριξαν, επίσης, τη «δημιουργία του πρώτου "hot spot" για Ελληνες πολίτες, άστεγους και άπορους» στο Βοτανικό. Σημειώνουμε ότι από τους δεκαπέντε που η αστυνομία βρήκε στο συγκεκριμένο χώρο, συνέλαβε τους δέκα, διότι ήταν κατηγορούμενοι για διάφορα αδικήματα που είχαν διαπράξει. Επίσης, στις 10 Νοέμβρη 2016 δήλωσαν ότι «η εκλογή Τραμπ θα δώσει οξυγόνο ζωής στην Πατρίδα μας».
Πρόκειται, λοιπόν, για άθλιους χουντοβασιλικούς φασίστες και μέσα από το άρθρο αυτό, με προκλητικότητα επιδίδονται σε ένα ακατάσχετο αντικομμουνιστικό υβρεολόγιο, μιλούν για «παιδομάζωμα» και άλλα άθλια αντικομμουνιστικά κατασκευάσματα της εποχής της Φρειδερίκης και άλλων παρόμοιων. Της εποχής, δηλαδή, των διώξεων, των φυλακίσεων των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών.
Ο «αρθρογράφος» κάνει ιδιαίτερη αναφορά στις υποψηφιότητες δύο απόστρατων, υποψήφιων με το ΚΚΕ στις βουλευτικές εκλογές το 2015. Χαρακτηρίζει, μάλιστα, τις υποψηφιότητες σαν «το πραγματικό "αυγό του φιδιού" στις Ενοπλες Δυνάμεις της Πατρίδας μας!».
Καταρχάς το αυγό του φιδιού είναι όλοι αυτοί οι ναζί και οι χουντοφασίστες που προσπαθούν να δηλητηριάσουν το προσωπικό των ΕΔ και των ΣΑ και να τους στρέψουν ενάντια στο λαό.
Η τοποθέτηση το 2015 του αείμνηστου και αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα, πλοιάρχου ε.α. Αντώνη Κακαρά, την οποία παραθέτουμε, αποτελεί τιμή για το λαό και το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και αποστομωτική απάντηση στους χουντοβασιλικούς φασίστες.
Είπε τότε σε ομιλία του προλογίζοντας τους υποψήφιους:
«Κατ΄ αρχήν κάτι για τους συναδέλφους στρατιωτικούς. Υποστηρίζω το ΚΚΕ γιατί με την επιλογή του Υποναυάρχου I. Ντουνιαδάκη ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου στην Α' Πειραιώς, τιμά και τα Μόνιμα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.
Υποστηρίζω όμως το ΚΚΕ, και γιατί εκτός που με καλύπτει συνειδησιακά και ιδεολογικά:
Το πολεμάνε οι λίγοι με τα τεράστια συμφέροντα και όσοι τους εκπροσωπούν, φανερά, κρυφά, πλάγια, υπόγεια, ύπουλα.
Δεν νόθευσε την ιστορία του, ιστορία προσφορών και αγώνα, δεν υπέστειλε τους στόχους του, δεν μεταλλάχτηκε υπηρετώντας άλλα συμφέροντα εκτός των εργαζομένων, των αδικούμενων, των κατατρεγμένων, δεν πρόδωσε την εμπιστοσύνη των μελών, των οπαδών και των υποστηρικτών του.
Τα μέλη και τα στελέχη του αγωνίζονται με ανιδιοτέλεια, αταλάντευτοι, ασυμπίεστοι, χωρίς τυμπανοκρουσίες και αυτοπροβολές. Για το συμφέρον του τόπου και του λαού (που είναι το ίδιο). Αρα μιλάμε για πατριώτες και το ΚΚΕ είναι Πατριωτικό Κόμμα.
Γιατί όταν διακηρύσσει πως παλεύει για αλλαγή, την εννοεί ουσιαστική, εκ βάθρων, άρα επαναστατική αλλαγή στη διαχείριση του πλούτου της χώρας, των μέσων παραγωγής, της δύναμης των εργαζομένων. Και δεν παίζει με τις λέξεις και τις έννοιές τους. Δεν σκαμπανεβάζει συνθήματα κοροϊδεύοντας τον κόσμο. Δεν αλλάζει "ρούχα" επιδιώκοντας να σαγηνέψει και εγκλωβίσει τον απελπισμένο.
Βλέπω τις οργανώσεις του να συμπαρίστανται και να βοηθάνε ουσιαστικά στην ανάγκη του άνεργου, του ανήμπορου, του θύματος των πολέμων, του πρόσφυγα. Τις βλέπω να παλεύουν για την ειρήνη, κατά των ιμπεριαλιστών και των φονιάδων των λαών.
Υποστηρίζω το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, γιατί ποτέ μέχρι σήμερα δεν πρόδωσε, ούτε εξαπάτησε. Γιατί είναι το αρχαιότερο Κόμμα, που ούτε για μια στιγμή δεν έλειψε από τους αγώνες για ελευθερία, για δικαιοσύνη, για προκοπή του τόπου. Ενώ κανένα άλλο κόμμα δεν μπόρεσε να σταθεί περισσότερο από μια γενιά, κανένα άλλο κόμμα δεν υπηρέτησε ουσιαστικά, πιστά και με αυτοθυσίες, τα συμφέροντα των φτωχών, των αδυνάτων, των εργαζομένων, της Πατρίδας... Κανένα, εκτός του ΚΚΕ».
Τονίζουμε, επίσης, ότι το ΚΚΕ και ο λαός μας είναι περήφανοι που μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, γνήσιοι πατριώτες αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδας μας, διάλεξαν το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης το 1940 - 1944 στον καταχτητή. Χιλιάδες πολέμησαν στα πεδία των μαχών τους φασίστες καταχτητές και χιλιάδες οργανώθηκαν στις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Δεν διάλεξαν τον προδοτικό ρόλο του συνεργάτη των Γερμανών, των Ιταλών, των Βούλγαρων, των Ταγμάτων Ασφαλείας, των κουκουλοφόρων.
Αξίζει εδώ να προσθέσουμε ότι τον Ιούνη του 1943 κηρύχτηκε απεργία των κατωτέρων αστυνομικών υπαλλήλων της Αθήνας, που διήρκεσε οκτώ μέρες. Η απεργία αυτή αποτέλεσε ξεχωριστό γεγονός για την Ιστορία του αντιστασιακού κινήματος στην αστυνομία σε όλο τον κόσμο. Τάχθηκαν και με αυτόν τον τρόπο στο πλευρό του λαού μας στον αγώνα ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό.
Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας έχουν κάθε δικαίωμα και σήμερα να έχουν ιδεολογικές και πολιτικές απόψεις. Να παίρνουν θέση για τα προβλήματα που τους απασχολούν. Οι ίδιοι, το οικογενειακό τους περιβάλλον δέχονται τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής.
Σήμερα ο λαός, οι απόστρατοι, η στρατευμένη νεολαία, το προσωπικό των ΕΔ και των ΣΑ παρακολουθεί με ανησυχία την κλιμάκωση της εμπλοκής της πατρίδας μας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, καθώς και τις εντεινόμενες πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Η συμμετοχή της Ελλάδας σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων, η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, οι βάσεις δεν έχουν καμιά σχέση με την άμυνα της Ελλάδας. Πρέπει να δυναμώσει το λαϊκό κίνημα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Επιφυλακή απέναντι σε επικίνδυνες εξελίξεις

Επιφυλακή απέναντι σε επικίνδυνες εξελίξεις

Η χτεσινή πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ στη Συρία, με πρόσχημα τη χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς Ασαντ, αποτελεί ένα επιπλέον στοιχείο όξυνσης στην αντιπαράθεση, που εξελίσσεται εδώ και χρόνια στην περιοχή της Μ. Ανατολής και ιδιαίτερα στην περιοχή της Συρίας και του Ιράκ, ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα διεθνούς και περιφερειακής εμβέλειας και ιδιαίτερα ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία.
Από τις ίδιες τις εξελίξεις, περνάει σε δεύτερη μοίρα το αν και ποιος έκανε χρήση χημικών όπλων, ζήτημα που βεβαίως ακόμα δεν έχει διασαφηνιστεί. Σημασία έχει ότι οι ΗΠΑ έψαχναν ευκαιρία να ξαναμπούν στο «παιχνίδι» της Συρίας, στο οποίο απ' ό,τι φαίνεται το προηγούμενο διάστημα είχαν παραμεριστεί σε σχέση με τη Ρωσία και το ρόλο που έπαιξε στη στήριξη και σταθεροποίηση του καθεστώτος Ασαντ.
Κάπου, κάποια στιγμή, κάποιο πρόσχημα θα έφερναν οι ίδιες οι εξελίξεις, είτε θα δημιουργούνταν. Αλλωστε, το παιχνίδι των προσχημάτων είναι πολύ παλιό. Η πιο πρόσφατη ιστορία καταμετρά διάφορα τέτοια, στον πόλεμο του Κόλπου το 1991, στη Γιουγκοσλαβία το 1999, στο Αφγανιστάν το 2001 και το Ιράκ το 2003, που αξιοποιήθηκαν για επεμβάσεις και στην πορεία αποδείχτηκαν κατασκευασμένα.
Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι παρ' όλες τις αρχικές δηλώσεις της αμερικανικής ηγεσίας υπό τον Τραμπ για συνεννόηση με τη Ρωσία στο ζήτημα της Συρίας, τα συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων στην περιοχή είναι ισχυρά και δεν πρόκειται να μείνουν αδιάφορα για τη διαμόρφωση της μελλοντικής κατάστασης. Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των αντιθέσεων δεν είναι ζήτημα προθέσεων και επιθυμιών, αλλά ζήτημα σύγκρουσης αντικειμενικών συμφερόντων.
Με δεδομένες τις εξελίξεις που υπάρχουν στην Ουκρανία, με σχετική αναζωπύρωση των πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά και την όξυνση που σημειώνεται στην περιοχή της Ανατολικής Ασίας, με επίκεντρο τα μέτωπα της Κορέας και της Θάλασσας της Ανατολικής και Νότιας Κίνας, είναι καθαρό ότι τα μέτωπα των αντιπαραθέσεων είναι ανοιχτά.
Για τη χώρα μας, όλα αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία, με δεδομένο ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προωθεί την εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, με αποφασιστικότητα ίσως και πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με άλλες προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις.
Οι πρόσφατες επισκέψεις των υπουργών Αμυνας και Εξωτερικών στις ΗΠΑ είχαν το χαρακτήρα ανάδειξης της Ελλάδας πυλώνα στήριξης των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών. Γι' αυτό, άλλωστε, είναι κοροϊδία τα περί «δύναμης ειρήνης και ασφάλειας» στην περιοχή. Για του λόγου το αληθές, δύο από τα πλοία που επιχείρησαν ενάντια στη Συρία, χτες τα ξημερώματα, είχαν ελλιμενιστεί στη ΝΑΤΟική βάση της Σούδας.
Είναι, λοιπόν, αναγκαίο άμεσα να αντιμετωπιστεί η προπαγάνδα που εκπορεύεται από αστικά επιτελεία και αναπαράγει ουσιαστικά τα προσχήματα για την ιμπεριαλιστική επίθεση, περί προστασίας των αμάχων, τη χρήση χημικών όπλων κ.λπ. Ταυτόχρονα, είναι αναγκαίο να δυναμώσει η εργατική - λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στη συμμετοχή της Ελλάδας στους επικίνδυνους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, ενάντια στις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης για αναβάθμιση του ρόλου της, διεκδικώντας άμεσα το κλείσιμο της βάσης της Σούδας.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, η πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ που ανακοινώθηκε χτες στο συλλαλητήριο της Αθήνας, να συνδεθούν οι Πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις με μια πλατιά δραστηριότητα των εργατικών σωματείων ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.

ΣΥΡΙΖΑ: «Αγωνιστικά» ταγμένος με τους εκμεταλλευτές!

ΣΥΡΙΖΑ: «Αγωνιστικά» ταγμένος με τους εκμεταλλευτές!

Με την ομιλία του, την Πέμπτη, στην έναρξη του συνεδρίου της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να πείσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, στα δύο και πλέον χρόνια της διακυβέρνησής του, έχει τάχα αλλάξει ριζικά το τοπίο προς όφελος του λαού και της νεολαίας. Με «αγωνιστικές» κορόνες, για τη «σοβαρή πολιτική μάχη» ενάντια σε «δυνάμεις που προσπαθούν να επιβάλουν στη χώρα συνθήκες κοινωνικής ισοπέδωσης», με δακρύβρεχτες αναφορές στη νέα γενιά, με κάλπικες υποσχέσεις για παροχές, και με προσπάθεια να καπηλευτεί την Ιστορία του Κομμουνιστικού Κινήματος, επιχείρησε να κρύψει το αντιλαϊκό έργο της κυβέρνησης, να συγκαλύψει τη νέα επίθεση που ετοιμάζεται. Στην ίδια ρότα υπεράσπισης της κυβερνητικής πολιτικής κυμάνθηκε και η ομιλία του γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι: «2,5 χρόνια τώρα είδαν τον κόσμο να γυρίζει ανάποδα», αφού πραγματοποιήθηκαν πολλά από αυτά για τα οποία πάλευαν! Δεν πρόκειται φυσικά παρά για ένα καλοπαιγμένο έργο, που τον τελευταίο καιρό προβάλλει η κυβέρνηση, προσπαθώντας να πείσει ότι τα χειρότερα τελείωσαν, ότι η διαπραγμάτευση που διεξάγει είναι προς όφελος του λαού και των παιδιών του, ότι για τα αντιλαϊκά μέτρα που ψηφίστηκαν ευθύνονται οι «αδιάλλακτοι» Ευρωπαίοι, με σκοπό να σβήσει κάθε διεκδίκηση ανάκτησης απωλειών ή αντίστασης στα όσα καινούρια αντιλαϊκά μέτρα διαπραγματεύεται η κυβέρνηση για την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης».

***

Μοναδική μάχη της κυβέρνησης είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτό είναι που διαπραγματεύεται με «αγωνιστικό» πνεύμα η κυβέρνηση, με τους θεσμούς της ΕΕ και ΔΝΤ. Ολα τα αντιλαϊκά μέτρα που ψήφισε, το κόψιμο μισθών και συντάξεων, η μείωση του αφορολόγητου, οι αυξήσεις των εισφορών και των ορίων συνταξιοδότησης, οι ιδιωτικοποιήσεις, τα λεγόμενα «αναπτυξιακά» μέτρα, που περιλαμβάνουν φοροαπαλλαγές και μείωση ασφαλιστικών εισφορών για τους επιχειρηματικούς ομίλους, η NATOποίηση του Αιγαίου, δεν επιβλήθηκαν στην κυβέρνηση «από τα έξω». Ηταν επιλογή της για να διασφαλίσει την κερδοφορία των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, για να μην βγουν ζημιωμένοι οι εκμεταλλευτές του λαού. Γι' αυτό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν βρέθηκε ποτέ στο στρατόπεδο των ηττημένων, όπως επιχείρησαν να παρουσιάσουν την «κωλοτούμπα» της το καλοκαίρι του 2015, και την υπογραφή του 3ου μνημονίου. Ηταν πάντα με το στρατόπεδο των καπιταλιστών, της αστικής τάξης της Ελλάδας, που έβγαινε και βγαίνει κερδισμένη από τα βαριά αντιλαϊκά μέτρα, αυτά που φόρτωσαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα στην πλάτη της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Και αυτό είναι γεγονός, άσχετα αν το ελληνικό κεφάλαιο δεν πετυχαίνει όλα όσα θέλει στον ανταγωνισμό του με άλλα καπιταλιστικά κράτη της ΕΕ.

***

Οσον αφορά τη νέα γενιά, στην οποία με μεγάλη έμφαση αναφέρθηκε στην ομιλία του ο Αλ. Τσίπρας, προσπαθώντας να παρουσιάσει την κυβέρνηση αμέτοχη ευθυνών για την κατάσταση που βιώνουν οι νέοι σήμερα, να θυμίσουμε ότι με πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον Γενάρη του 2017, υπολογίζονται σε 1.116.790 άτομα οι άνεργοι και σε 23,5% το ποσοστό της ανεργίας, το οποίο εκτοξεύεται σε πάνω από 40% για τους νέους έως 34 ετών. Ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε τις «περγαμηνές» της κυβέρνησης στα αντιλαϊκά μέτρα που στοχεύουν ιδιαίτερα τη νεολαία, όπως οι αντιδραστικές αλλαγές στην Παιδεία, που προβλέπουν νέες περικοπές, αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών, κινητικότητα, φτηνή μαθητεία για τα ΕΠΑΛ, επιτάχυνση της διαδικασίας «αξιολόγησης» της Εκπαίδευσης με κριτήριο την πιο στενή σύνδεσή της με τις ανάγκες της κερδοφορίας των μονοπωλίων, επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης και πενιχρούς μισθούς. Τα όσα υποσχέθηκε δεν αποτελούν παρά «καλοπιάσματα» στη νεολαία, την οποία η κυβερνητική πολιτική καταδικάζει στην ανεργία, την απληρωσιά και τη δουλειά δίχως δικαιώματα, προσπαθώντας να κρύψει ότι ετοιμάζονται μέτρα με το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης», ένα νέο 4ο μνημόνιο. Εξάλλου, η «θαλπωρή» του ΣΥΡΙΖΑ στη νεολαία αποδείχθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια και με τις διώξεις μαθητών σε πολλές περιοχές τις Ελλάδας.

***

Η προσπάθεια να καπηλευτούν την Ιστορία του Κομμουνιστικού Κινήματος, με αναφορές στον Μαρξ και τον Μπελογιάννη, τόσο από τον πρωθυπουργό όσο και από τον γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να κρύψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί έναν ικανότατο υπηρέτη του συστήματος που καταδικάζει χιλιάδες νέους στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση. Οι χιλιάδες ήρωες του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, επώνυμοι και ανώνυμοι, πάλεψαν για την ανατροπή του καπιταλισμού, που ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νεολαία του με τόση αφοσίωση προασπίζονται. Πάλεψαν για την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας, που η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ συκοφαντεί, σαν δήθεν καθεστώς χωρίς ελευθερία και δημοκρατία, προβάλλοντας το ιδεολόγημα του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα», που στην ουσία του είναι καπιταλισμός, με φιλολαϊκό περιτύλιγμα αλλά σάπιο πάντα περιεχόμενο. Οι κούφιες και αποπροσανατολιστικές φανφάρες της κυβέρνησης πρέπει να πέσουν στο κενό. Να πάρει το μήνυμα ότι οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα, ανάμεσά τους και οι χιλιάδες νέοι, απορρίπτουν τα παζάρια της με τους «θεσμούς» και όλες τις αντιλαϊκές συμφωνίες. Η μόνη λύση είναι να ανέβει η ετοιμότητα των εργαζομένων και του λαού, δίνοντας απάντηση σε παλιά και νέα μέτρα, με την οργάνωση της πάλης τους, με επίκεντρο τους χώρους δουλειάς και ανειρήνευτο μέτωπο με την εργοδοσία και την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντά της. Με επιθετικές διεκδικήσεις και ανάπτυξη αγώνων με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του λαού.

Ο Ασαντ «ρίχνει χημικά»,

Αιφνιδιαστικούς βομβαρδισμούς με πυραύλους εξαπέλυσαν τα ξημερώματα της Παρασκευής οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον αεροπορικής βάσης των κυβερνητικών δυνάμεων του Μπασάρ Αλ Άσαντ στη Συρία, σε μία κίνηση που απειλεί να βάλει «φωτιά στην πυριτιδαποθήκη» της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής.

Επίσημη δικαιολογία των ΗΠΑ ήταν η «επίθεση με χημικά όπλα» την οποία απέδωσαν στη συριακή κυβέρνηση.

Εύστοχο σχόλιο του Στάθη (από το enikos.gr) που αποκαλύπτει την αθέατη πλευρά της επίθεσης των ΗΠΑ στη Συρία:

Αίφνης το «καθεστώς Ασαντ» (ξανά «καθεστώς» ο Ασαντ) βομβάρδισε παιδιά και αμάχους στη Συρία. Και άρχισε η «καμπάνια» (ήδη βρισκόμαστε στην τρίτη μέρα) σε όλον τον παγκόσμιο τηλεοπτικό ιστό. Η ίδια μονότονη προπαγάνδα. Η ίδια σιχαμένη χειραγωγούμενη δημοσιογραφία: ο Ασαντ βομβαρδίζει αμάχους - οι Αμερικανοί ποτέ. Ο Ασαντ «ρίχνει χημικά», ο Σαντάμ «είχε χημικά».

Τώρα, το ερώτημα «γιατί να χρησιμοποιήσει χημικά ο Ασαντ σε μια στιγμή που βρίσκεται στα πάνω του;» δεν πρέπει να απασχολήσει κανέναν μας, διότι όλοι είμαστε κρετίνοι.

Προς κρετίνους λοιπόν απευθυνόμενη η «Liberation», κυκλοφόρησε με ένα μαύρο ή μάλλον φαιό εξώφυλλο, στο οποίον αποτυπώνονται νεκρά παιδιά με τίτλο «Τα παιδιά του Ασαντ». Παραδόξως η ίδια εφημερίδα δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ με ανάλογο εξώφυλλο και τίτλο «Τα παιδιά του Ομπάμα» ή του Μπους ή του Μπλαιρ, διότι, ως γνωστόν, η Δύση δεν έχει ποτέ σκοτώσει παιδάκια, ούτε καθημερινώς σκοτώνει παιδιά και αμάχους στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη, στο Σουδάν, στη Σομαλία, στη Μαύρη Αφρική, στην Ουκρανία - πουθενά η Δύση

δεν έχει σκοτώσει παιδάκια, ώστε να συγκινηθεί η «Λιμπερασιόν» και να γίνουμε όλοι «Σαρλί Εμπντό».

Τίποτα! Αυτού του είδους τα ΜΜΕ απλώς έχουν ξεκινήσει για μιαν ακόμα φορά την προπαγάνδα που χρειάζονται ως προκάλυψη οι στρατιωτικές επιχειρήσεις - κάτι ετοιμάζει πάλι η Δύση στη Συρία κι ως εκ τούτου άρχισαν πάλι να κλαίνε οι κροκόδειλοι για όσους σκοτώνουν...

Αίφνης το «καθεστώς Ασαντ» (ξανά «καθεστώς» ο Ασαντ) βομβάρδισε παιδιά και αμάχους στη Συρία. Και άρχισε η «καμπάνια» (ήδη βρισκόμαστε στην τρίτη μέρα) σε όλον τον παγκόσμιο τηλεοπτικό ιστό. Η ίδια μονότονη προπαγάνδα. Η ίδια σιχαμένη χειραγωγούμενη δημοσιογραφία: ο Ασαντ βομβαρδίζει αμάχους - οι Αμερικανοί ποτέ. Ο Ασαντ «ρίχνει χημικά», ο Σαντάμ «είχε χημικά».

Τώρα, το ερώτημα «γιατί να χρησιμοποιήσει χημικά ο Ασαντ σε μια στιγμή που βρίσκεται στα πάνω του;» δεν πρέπει να απασχολήσει κανέναν μας, διότι όλοι είμαστε κρετίνοι.

Προς κρετίνους λοιπόν απευθυνόμενη η «Liberation», κυκλοφόρησε με ένα μαύρο ή μάλλον φαιό εξώφυλλο, στο οποίον αποτυπώνονται νεκρά παιδιά με τίτλο «Τα παιδιά του Ασαντ». Παραδόξως η ίδια εφημερίδα δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ με ανάλογο εξώφυλλο και τίτλο «Τα παιδιά του Ομπάμα» ή του Μπους ή του Μπλαιρ, διότι, ως γνωστόν, η Δύση δεν έχει ποτέ σκοτώσει παιδάκια, ούτε καθημερινώς σκοτώνει παιδιά και αμάχους στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη, στο Σουδάν, στη Σομαλία, στη Μαύρη Αφρική, στην Ουκρανία - πουθενά η Δύση

δεν έχει σκοτώσει παιδάκια, ώστε να συγκινηθεί η «Λιμπερασιόν» και να γίνουμε όλοι «Σαρλί Εμπντό».

Τίποτα! Αυτού του είδους τα ΜΜΕ απλώς έχουν ξεκινήσει για μιαν ακόμα φορά την προπαγάνδα που χρειάζονται ως προκάλυψη οι στρατιωτικές επιχειρήσεις - κάτι ετοιμάζει πάλι η Δύση στη Συρία κι ως εκ τούτου άρχισαν πάλι να κλαίνε οι κροκόδειλοι για όσους σκοτώνουν...

έλλειψη φαντασίας από τη Μοσάντ, τη Cia

Η εφεύρεση των δήθεν χημικών όπλων κι η χρήση τους από τη Συρία είναι κωμικοτραγική επινόηση και δεν αξίζει σχολιασμού...

Παρότι διαδόθηκε ταχύτατα από όλα τα ΜΜΕ  σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Έχουμε μια κακή επανάληψη της προβοκάτσιας του 2013, που δείχνει την απελπισία, την έλλειψη φαντασίας από τη Μοσάντ, τη Cia και τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες.

ΕΧΟΥΣΙ ΓΝΩΣΙΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

 ΕΧΟΥΣΙ ΓΝΩΣΙΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

 

 

Με το 20^ο συνέδριο του ΚΚΕ οι κριτικές, με θετικό ή αρνητικό πρόσημο αναλόγως οπτικής και σκοπιμοτήτων, ένθεν κακείθεν επικεντρώνονται στη συστημικότητά του και το ρόλο του στο αστικό καθεστώς. Είναι το κομβικό σημείο όπου συναντώνται αστοί και υπερεπαναστάτες, οι μεν για να επαινέσουν τη σύνεση του κόμματος ( π.χ. άρθρο του Μ. Κοττάκη στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ «Συστήνω σε συντηρητικούς πολίτες να μελετήσουν την ομιλία Κουτσούμπα στο 20ό Συνέδριο του Κόμματος. Θα εντυπωσιαστείτε, αγαπητοί, με τη συμφωνία σας σε βασικές θέσεις του ΚΚΕ),  οι δε για να το κατηγορήσουν για την έλλειψη επαναστατικότητας (π.χ από τον Εργατικό Αγώνα,Η μεγάλη τραγωδία είναι, πως ένα τέτοιο κόμμα, με τη γνωστή ηρωική ιστορία του, διασύρεται με αυτήν την πρακτική της ηγετικής ομάδας του, ευνουχίζεται και διαρκώς συρρικνώνεται και με τις ανεδαφικές και αδιέξοδες θέσεις του, όπως για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι να έρθει ο σοσιαλισμός!!! κλπ, δεν μπορεί να παίξει τον ιστορικό του ρόλο υπέρ του λαού»).  

 
            Στα κοινωνικά δίκτυα οι κριτικές παίρνουν ένα πιο φιλοσοφικό χαρακτήρα αναλύοντας την τροτσκιστική στροφή του ΚΚΕ. Γενικά όμως, εντυπωσιάζει η ρηχότητα των υπαινιγμών, (π.χ. από ρεπορτάζ της ΕφΣυν, «τρία μέχρι πρότινος μέλη της Κ.Ε. «μετακόμισαν» στην ΚΕΟΕ» ή «Στο συνέδριο έλαβαν τον λόγο 70 σύνεδροι, επτά λιγότεροι σε σχέση με το 19ο Συνέδριο») η ευκολία στην ανάλυση, ( π.χ. από το ΠΡΙΝ «Στην εισήγηση του Δ. Κουτσούμπα, το πρώτο στοιχείο που ξεχωρίζει είναι η υποτίμηση της καπιταλιστικής κρίσης και της διεθνούς της διάστασης») η κοινοτοπία στο συμπέρασμα, («Εντύπωση προκαλεί και η δήλωση ότι το ΚΚΕ «έχει μελετήσει σχέδιο δράσης και πρότασης» για το ενδεχόμενο αποπομπής από το ευρώ και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, με διεκδικήσεις για άμεση ανακούφιση και ανάκτηση απωλειών. Το ερώτημα είναι γιατί στη σημερινή εξαθλίωση πλατιών λαϊκών στρωμάτων δεν αντιστοιχεί κάτι ανάλογο, παρά μόνο κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας και «οικονομία δυνάμεων»), η  λογική που  λαχανιασμένα προσπαθεί να συνδέσει και να γεφυρώσει  τα χάσματα που δημιουργεί η σκόπιμη επιλεκτικότητα στην ανάδειξη θέσεών του ΚΚΕ και  η διαστρέβλωση τους (από το ΙΣΚΡΑ π.χ. «Αναρωτιούνται πολλοί στον κομμουνιστικό αριστερό χώρο αν άξιζε τον κόπο να διεξάγει το ΚΚΕ ένα ολόκληρο Συνέδριο αφιερωμένο, περίπου, στη ”μάχη” ενάντια στους οπορτουνιστές (βλέπε ΛΑ.Ε) και ιδιαιτέρως στην κατατρομοκράτηση του λαού με το ενδεχόμενο εθνικού νομίσματος. Διότι, δυστυχώς, σε αυτές τις δυο κατευθύνσεις αφιερώθηκε στην πραγματικότητα το 20ο Συνέδριο».)

           Αν  διυλίζονται λοιπόν οι αποφάσεις, αλλά και τα πάντα γύρω από το συνέδριο, είναι γιατί  όλες αυτές οι απόψεις γεμάτες ταυτολογίες,  όπου το ζητούμενο εκλαμβάνεται ως δεδομένο, που αναπτύσσονται  με συστηματικό τρόπο έχουν στόχευση συγκεκριμένη: Η επιδοκιμασία του ΚΚΕ για τη σύνεσή του από τους ταξικούς του αντιπάλους είναι ο έμμεσος τρόπος εξουδετέρωσής του καθιστώντας το αναξιόπιστο, ενώ οι κατηγορίες από τους αυτοαποκαλούμενους συμμάχους πως το ΚΚΕ δεν συλλαμβάνει  σωστά και έγκαιρα τις ανάγκες της ιστορικής στιγμής για μεγαλύτερη επαναστατικότητα πετυχαίνει το ίδιο. Οι …ανυπόμονοι επαναστάτες προτείνουν ρήξεις εδώ και τώρα χωρίς προβληματισμό ούτε για τις προϋποθέσεις ούτε για το στόχο, ενώ αυτές οι ρήξεις (π.χ. έξοδος από ευρώ)  χωρίς το λαό οργανωμένο μαζικά σε ταξικό  κοινωνικό-πολιτικό κίνημα που να τις επιβάλλει με  τους όρους του,  στην τελική θα εξυπηρετήσουν την κυρίαρχη τάξη ή τμήματά της.

            Γι’ αυτό κι όλες αυτές οι κατηγόριες, που προσπαθούν να πάρουν τη μορφή κριτικής,  εκφρασμένες με φραστικές καινοτομίες ή συναισθηματικές κορώνες, έχουν  μόνο δευτερεύουσα σημασία. Πριν και πίσω από όλα αυτά,  προέχει η πολιτική ιδεολογία και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί, γιατί οι αιτίες μιας σύγκρουσης πολλές φορές δεν ταυτίζονται  με το πεδίο στο οποίο αυτή διεξάγεται. Μοιάζει λοιπόν στην πραγματικότητα  η σύγκρουση με το ΚΚΕ  να μην είναι η διαφωνία με κάποιες του  αποφάσεις, αλλά να είναι διαφωνία με το ίδιο το ΚΚΕ ως κόμμα της εργατικής τάξης και με τον τρόπο οργάνωσής του και λειτουργίας του, ακυρώνοντας την ίδια την ύπαρξή του· κι έτσι  τορπιλίζεται η προσπάθεια ανάπτυξης ταξικής συνείδησης και οργάνωσης συλλογικών μορφών δράσης με ταξικό προσανατολισμό. Για να μη  δημιουργηθεί ένα ευρύ πολιτικό-κοινωνικό κίνημα με μεγάλη επιρροή και ριζωμένο στο λαό, απλωμένο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, συνδεδεμένο στενά με τις λαϊκές μάζες στον αγώνα για διεκδίκηση καλύτερης ζωής και μπολιασμένο με το όραμα του σοσιαλισμού –όπως στη δεκαετία του ’40. Στην πραγματικότητα δηλ. συνεχίζεται η προσπάθεια για  το ξερίζωμα του ΚΚΕ από την ελληνική κοινωνία, με όποιον τρόπο. Στρατιωτικό  στον εμφύλιο, πολιτικό στα μετεμφυλιακά χρόνια και ιδεολογικό στη μεταπολίτευση.

            ΄Εχουσι τὴν γνῶσιν οἱ φύλακες…

 

Αναρτήθηκε από Dies brumalis

Ολοι σήμερα στα συλλαλητήρια ενάντια σε παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα-ΚΕΡΚΥΡΑ 7.30 ΠΛ.ΣΑΡΟΚΟ

Στην Αθήνα, στις 6.30 μ.μ. στην Ομόνοια - Στη Θεσσαλονίκη, στις 7 μ.μ. στο Αγαλμα Βενιζέλου

Από τη σύσκεψη της Λαϊκής Επιτροπής Καλλιθέας

Με τα συλλαλητήρια που οργανώνουν σήμερα σε δεκάδες πόλεις όλης της χώρας, ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, Σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα δίνουν την απάντησή τους στα αντιλαϊκά παζάρια κυβέρνησης και κουαρτέτου που συνεχίζονται στη σημερινή συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ, δίνουν απάντηση στα νέα βάρβαρα μέτρα που έρχονται να προστεθούν στο ήδη νομοθετημένο αντιλαϊκό οπλοστάσιο του κεφαλαίου.
«Κάτω τα μέτρα και τα αντίμετρα κυβέρνησης - ΕΕ - μονοπωλίων. Διεκδικούμε τις σύγχρονες ανάγκες μας». Με αυτό το σύνθημα ετοιμάζονται να διαδηλώσουν χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι και νέες, στέλνοντας μήνυμα αντίστασης και κλιμάκωσης της πάλης ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική.
Στην Αθήνα, το συλλαλητήριο θα γίνει στις 6.30 μ.μ. στην Ομόνοια, στη Θεσσαλονίκη, στις 7 μ.μ. στο Αγαλμα Βενιζέλου και στον Πειραιά, στις 6.30 μ.μ. στην πλατεία Καραϊσκάκη. Συγκεντρώσεις έχουν οριστεί σε 62 συνολικά πόλεις της χώρας.
Κάλεσμα συμμετοχής έχουν απευθύνει η ΠΑΣΕΒΕ, η ΟΓΕ και το ΜΑΣ, ενώ το «παρών» στα συλλαλητήρια στις περιοχές τους δηλώνουν οι Ομοσπονδίες Αγροτικών Συλλόγων Κέρκυρας και Λέσβου.
Για την επιτυχία των σημερινών συλλαλητηρίων, την ενημέρωση των εργαζομένων για τον χαρακτήρα του νέου αντιλαϊκού πακέτου και την άνοδο της οργάνωσής τους, προηγήθηκε μια πλούσια δραστηριότητα, με περιοδείες και εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς, συσκέψεις, συγκεντρώσεις και Γενικές Συνελεύσεις. Με τη σειρά τους, οι σημερινές κινητοποιήσεις έρχονται να δώσουν ώθηση στο συνολικότερο σχεδιασμό που ήδη βάζουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, με βάση το κάλεσμα του ΠΑΜΕ για την προετοιμασία γενικής απεργιακής απάντησης ενάντια στα νέα αντιλαϊκά μέτρα, με ετοιμότητα απέναντι σε όποιον ελιγμό κι αν επιχειρήσουν η κυβέρνηση και οι «εταίροι» του κεφαλαίου.

Περιοδεία στα εργοτάξια της Ιόνιας Οδού

Περιοδεία του Συνδικάτου Οικοδόμων Ιωαννίνων στα εργοτάξια της Ιόνιας Οδού

Σε αυτό το πλαίσιο, το Συνδικάτο Οικοδόμων Ιωαννίνων πραγματοποίησε χτες περιοδεία σε τέσσερα εργοτάξια κατασκευής της Ιόνιας Οδού, καλώντας στο συλλαλητήριο που διοργανώνει σήμερα το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων.
Στους εργαζόμενους μίλησε ο Νίκος Εξαρχος, μέλος της διοίκησης του Συνδικάτου Οικοδόμων και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου. Ανέδειξε τη στόχευση των νέων αντεργατικών μέτρων και στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία τόσο της μαζικής συμμετοχής στο συλλαλητήριο, όσο και της οργάνωσης των εργαζομένων στους τόπους δουλειάς, προκειμένου να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Πληθαίνουν τα καλέσματα για κλιμάκωση της πάλης

Η Πανελλαδική Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών (ΠΟΕΕΠ) καλεί τα σωματεία - μέλη της και όλους τους εργαζόμενους του κλάδου να συμμετέχουν μαζικά στα σημερινά συλλαλητήρια, ενάντια στα νέα, ακόμη πιο σκληρά, μέτρα που ετοιμάζουν εναντίον των εργαζομένων για λογαριασμό της ντόπιας και ξένης εργοδοσίας. «Μπορούμε να τους σταματήσουμε με τη δύναμη της οργάνωσης, της ενότητας και της αλληλεγγύης των εργαζομένων, παραμερίζοντας τις συμβιβασμένες ηγεσίες από τα συνδικάτα και ανοίγοντας το δρόμο για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος», σημειώνει.
Το Σωματείο εργαζομένων στην επιχείρηση catering «Newrest», που δραστηριοποιείται στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών (ΔΑΑ), σχολιάζοντας τους πανηγυρισμούς του ΔΑΑ και της κυβέρνησης για τα ρεκόρ επιβατικής κίνησης και για τις νέες πτήσεις, τονίζει: «Ξέρουμε καλά πως η εταιρεία, μονοπώλιο στον κλάδο, αυξάνει τα κέρδη της κάθε χρόνο και περισσότερο από τον κόπο το δικό μας, από την εντατικοποίηση της εργασίας, από τη δική μας σκληρή δουλειά. Η συνέχεια στο παραμύθι της ανάπτυξης εμπεριέχει το νέο βαρύ λογαριασμό που ετοιμάζουν σε όλους τους εργαζόμενους και έχουν συμφωνήσει τα κόμματα που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο». Το Σωματείο καλεί σε συμμετοχή στα συλλαλητήρια σε Ομόνοια και Λαύριο.

Πρωτοβουλίες Λαϊκών Επιτροπών

Σε συσκέψεις προχώρησαν τις προηγούμενες μέρες Λαϊκές Επιτροπές, προετοιμάζοντας τη συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια.
Η Λαϊκή Επιτροπή Καλλιθέας τη Δευτέρα 3/4 διοργάνωσε ανοιχτή σύσκεψη στο ξενοδοχείο «Athens Ledra», οι εργαζόμενοι του οποίου παλεύουν εδώ και δέκα μήνες για το δικαίωμα στη δουλειά. Στη συζήτηση πήραν μέρος εκπρόσωποι από τα σωματεία στο «Athens Ledra», στο δήμο Καλλιθέας, το ΣΕΤΗΠ, το Σύλλογο ΕΒΕ Καλλιθέας, το Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ και το Σύλλογο Γυναικών Καλλιθέας. Κοινή συνισταμένη των παρεμβάσεων ήταν το συμπέρασμα ότι οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους δεν έχουν να περιμένουν τίποτα θετικό από τις διαπραγματεύσεις, αλλά πρέπει να απαντήσουν με οργάνωση και αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες τους.
Με ανακοίνωσή της, η Λαϊκή Επιτροπή Μπραχαμίου καλεί σε μαζική συμμετοχή το λαό της περιοχής στο συλλαλητήριο. Οπως αναφέρει, η ανάπτυξη για την οποία αγωνιούν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, «για την εργατική τάξη είναι οι μισθοί πείνας, τα 9ωρα - 12ωρα και η κυριακάτικη εργασία των εμποροϋπαλλήλων των "Mall", είναι οι συμβασιούχοι των δήμων και των άλλων δημόσιων υπηρεσιών. Η ανάπτυξή τους για τις λαϊκές οικογένειες του Μπραχαμίου είναι οι απλήρωτοι ξενοδοχοϋπάλληλοι, τα 12ωρα των εργαζομένων στις καφετέριες, οι ανασφάλιστοι στις κατασκευές, είναι τα εργατικά ατυχήματα και οι απλήρωτες υπερωρίες. Η ανάπτυξή τους για τους σπουδαστές των ΙΕΚ και ΕΠΑΛ του Μπραχαμίου είναι η ανεργία, η απλήρωτη πρακτική και τα 511 ευρώ μεικτά. Η ανάπτυξή τους για τους μαγαζάτορες, τους μικρούς ΕΒΕ και τους αυτοαπασχολούμενους του Μπραχαμίου είναι τα λουκέτα και τα χρέη».