Προβληματισμοί για τη γερμανική οικονομία

Χαρακτηριστικά στοιχεία των δυσκολιών και αντιφάσεων που αντιμετωπίζει η καπιταλιστική οικονομία και σε ισχυρά κράτη, όπως στη Γερμανία, τους φόβους του κεφαλαίου για ένα νέο κύκλο οικονομικής κρίσης, όπως επίσης και το γιατί ο εργασιακός μεσαίωνας θωρακίζει την καπιταλιστική κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα, περιέχονται σε ενημερωτικό δελτίο για το β' τρίμηνο φέτος, που απέστειλε πρόσφατα στην Αθήνα η ελληνική πρεσβεία στο Βερολίνο, με αντικείμενο τις οικονομικές εξελίξεις στη Γερμανία.
Η πρεσβεία, επικαλούμενη μελέτη του γερμανικού Ιδρύματος «Bertelsmann Stiftung», υπό τον τίτλο «Γερμανικές εξαγωγές: ένδειξη ανωτερότητας ή κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία;», αναφέρει σχετικά με τις εξαγωγικές επιδόσεις της Γερμανίας:
«Τα εμπορικά πλεονάσματα έχουν ευεργετικό αντίκτυπο στην οικονομία, καθώς αυξάνουν τα φορολογικά έσοδα, στηρίζουν την εγχώρια παραγωγή και την απασχόληση, μειώνοντας αντιστοίχως την απαραίτητη κρατική δαπάνη για επιδόματα ανεργίας και λοιπές κοινωνικές παροχές. Επιτρέπουν τη δημιουργία ρευστών διαθεσίμων και αποθεματικών, τα οποία δύνανται να διοχετευτούν σε προγράμματα δημοσίων επενδύσεων, αλλά και να προσφέρουν διασφάλιση έναντι μελλοντικών κινδύνων. Ταυτόχρονα, ωστόσο, δύνανται να αποτελέσουν πηγή μελλοντικών κινδύνων για την γερμανική οικονομία, καθώς:
1. Η υπερβολική εξάρτηση από τις εξαγωγές δύναται να προκαλέσει ιδιαίτερα ισχυρές αναταράξεις, σε περίπτωση μίας νέας παγκόσμιας ύφεσης.
2. Θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναυσμα λήψεως, από πλευράς των εμπορικών εταίρων της Γερμανίας, προστατευτικών αντιμέτρων, τα οποία θα έπλητταν καίρια μία εξηρτημένη από τις εξαγωγές οικονομία, όπως η γερμανική.
Παράλληλα, λόγω των υπερβολικών εμπορικών πλεονασμάτων, η Γερμανία κατηγορείται από χώρες με χαμηλότερα επίπεδα απασχόλησης ότι, ακολουθώντας πολιτική συνεχούς εξαγωγικής επέκτασης, στην ουσία εξάγει την ίδια ανεργία προς αυτές».

***

Η πρεσβεία προσθέτει, καταγράφοντας τους προβληματισμούς και τη σχετική διαπάλη στους κόλπους της γερμανικής αστικής τάξης: «Εν κατακλείδι, οι υψηλές επιδόσεις της γερμανικής οικονομίας στον εξαγωγικό τομέα και τα εμπορικά πλεονάσματα δεν θεωρούνται αρνητικά αφ' εαυτού. Προβληματισμός, ωστόσο, εγείρεται εκ του αντικτύπου της επισώρευσης υψηλών πλεονασμάτων επί σειράς ετών, τόσο στην ίδια την γερμανική οικονομία, επιτείνοντας την μονοδιάστατη εξαγωγική της εξάρτηση, όσο και στο πεδίο των εμπορικών της σχέσεων, υπό τον κίνδυνο πιθανών αντιμέτρων και εμπορικών "πολέμων". Ειδικά, η απουσία "μηχανισμού εξισορρόπησης", ήτοι της ανατίμησης του εθνικού νομίσματος, λόγω της συμμετοχής της Γερμανίας στην Ευρωζώνη, η οποία θα λειτουργούσε εξισορροπητικά έναντι της επισώρευσης υπερβολικών εμπορικών πλεονασμάτων, καθιστά απαραίτητη την ενεργοποίηση κρατικών πολιτικών για την τόνωση της εσωτερικής ζήτησης και κατανάλωσης και της, με αυτά συνδεόμενης, αύξησης των εισαγωγών».
Αντικειμενικά, μια τέτοια συζήτηση στο εσωτερικό της γερμανικής αστικής τάξης εμπλέκεται με τους προβληματισμούς και τις συζητήσεις για το μέλλον και τις προοπτικές της ΕΕ και της Ευρωζώνης, καθώς και των σχέσεων της Γερμανίας με αλλα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη όπως η ΗΠΑ, η Ρωσία κ.λπ., με τα οποία διατηρεί στενές οικονομικές σχέσεις.

***

Στο ίδιο ενημερωτικό δελτίο γίνεται εκτενής αναφορά στα «επαγγέλματα μειωμένου ωραρίου», τα λεγόμενα «mini jobs».
Επικαλούμενη η πρεσβεία έρευνα που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών RWI σχετικά με το θέμα, στο πολυπληθέστερο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας, το οποίο θεωρείται και πλέον αντιπροσωπευτικό της Γερμανίας συνολικά, κατέληξε στα εξής αποτελέσματα:
Μία στις πέντε δουλειές στη Γερμανία συνιστά εργασία μειωμένου ωραρίου. Σε σύνολο 31 εκατ. απασχολουμένων, το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί περίπου σε 7 εκατ. εργαζομένους. Σε αυτήν την κατηγορία απασχόλησης η αμοιβή δεν υπερβαίνει τα 450 ευρώ, ενώ ο εργαζόμενος δεν υποχρεούται να καταβάλλει «κοινωνικές εισφορές».
«Στόχος αρχικά ήταν η διευκόλυνση με τον τρόπο αυτό της εισόδου στην αγορά εργασίας. Εντούτοις, προηγούμενες μελέτες καταδεικνύουν ότι η μεταπήδηση, τελικά, σε επαγγέλματα πλήρους ωραρίου παραμένει σπάνια. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ το 2012 14% των εργαζομένων μειωμένου ωραρίου δήλωνε ότι απώτερος σκοπός τους ήταν η μετάβαση κάποια στιγμή σε εργασία πλήρους απασχόλησης, το 2016 το ποσοστό αυτό μειώθηκε σε 9%. Η πλειονότητα, δηλαδή, αντιμετωπίζει την μειωμένη απασχόληση ως πηγή πρόσθετου εισοδήματος και δεν επιθυμεί καμία αλλαγή», δίνει την εξήγησή της η πρεσβεία, επικαλούμενη προφανώς την προαναφερθείσα μελέτη και εξωραΐζοντας την καταδίκη των εργαζομένων σήμερα, παντού στην ΕΕ, κατ' απαίτηση του κεφαλαίου, σε μειωμένα και ελαστικά ωράρια, με μισθούς - χαρτζιλίκι, και ανύπαρκτα δικαιώματα.
Αλλωστε, όσο κι αν προσπαθούν να καλλωπίσουν την πραγματικότητα, δίνουν και οι ίδιοι μια εικόνα της φτώχειας και καταπίεσης για τους εργαζόμενους σε μια από τις θεωρούμενες ως «ατμομηχανές» της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας:
«Το 2012, άνω του ημίσεος των απασχολουμένων υπό καθεστώς μειωμένου ωραρίου ελάμβανε λιγότερο από 8,50 ευρώ την ώρα. Το 2016 το αντίστοιχο ποσοστό είχε μειωθεί στο 15%. Το μεγαλύτερο τμήμα των ημιαπασχολουμένων (40%) λαμβάνει ακριβώς τον κατώτατο μισθό ή και έως 9,99 ευρώ την ώρα. Το μέσο ωρομίσθιο, σημειώνοντας αύξηση 13%, διαμορφώθηκε στο επίπεδο των 10,63 ευρώ, ενώ ο αριθμός εργαζομένων μειωμένου ωραρίου σημείωσε πτώση». Το ωρομίσθιο αυτό, βέβαια, πρέπει να εκτιμηθεί σε αντιπαραβολή και με το γερμανικό κόστος ζωής.
Και ακόμα: «Οσον αφορά στο καθεστώς ασφάλισης και εργασιακών δικαιωμάτων (άδεια μετ' αποδοχών, αναρρωτική άδεια, διαλείμματα εν ώρα εργασίας), παρά τη σχετική βελτίωση από το 2012 και εντεύθεν, λιγότερο από το ήμισυ των εργαζομένων επωφελείται των σχετικών δυνατοτήτων».

Αγώνας ενάντια στο αντεργατικό πλαίσιο

Η τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ στη Βουλή, την περασμένη Δευτέρα, σχετικά με τους «εγκλωβισμένους» εργαζομένους, όπως ευφάνταστα τους βάφτισε η κυβερνητική προπαγάνδα, αφορά χιλιάδες εργαζομένους σε όλους τους κλάδους που η εργοδοσία κρατά ομήρους, να δουλεύουν επί μήνες, ακόμα και χρόνια σε κάποιες περιπτώσεις, χωρίς να τους πληρώνει αλλά και χωρίς να τους απολύει, για να μην πληρώνει αποζημιώσεις.
Τα σχετικά παραδείγματα που αποτύπωσε ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» και αφορούν εκατοντάδες εργαζόμενους σε κλινικές, εργοτάξια, βιομηχανίες, σε επιχειρήσεις στο Εμπόριο, είναι ενδεικτικά μόνο του αίσχους που ζουν χιλιάδες εργαζόμενοι, ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης.
Σε αντίθεση με τον νεολογισμό «εγκλωβισμένοι» που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση, παραπέμποντας λίγο - πολύ σε φυσικό φαινόμενο, αλλά και σε αντίθεση με την προσπάθεια υποβάθμισης του φαινομένου ως «ακραίου», η τακτική αυτή της εργοδοσίας, που γενικεύεται στους χώρους δουλειάς, αποτελεί καραμπινάτο αποτέλεσμα της σκληρής ταξικής πολιτικής που υλοποιεί και η σημερινή κυβέρνηση, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων.
Και εδώ μάλιστα επιβεβαιώνεται πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα σημεία της αντεργατικής πολιτικής, από τη γενίκευση της ευελιξίας έως το ζήτημα των Συμβάσεων, όχι μόνο δεν καταργεί το προηγούμενο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, αλλά πατώντας πάνω σε αυτό και παρουσιάζοντας προκλητικά ότι τάχα «δίνει λύσεις» προς όφελος των εργαζομένων, το επεκτείνει περαιτέρω.
Απόδειξη είναι και το πρόγραμμα για τους «εγκλωβισμένους» με πόρους του ΕΣΠΑ που ανακοίνωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός από το υπουργείο Εργασίας, που στην πραγματικότητα έρχεται να απαλλάξει τους επιχειρηματίες από την υποχρέωση να πληρώσουν τα δεδουλευμένα, να τους απαλλάξει από την απόδοση αποζημιώσεων και όλων των εργασιακών δικαιωμάτων στους εργαζόμενους, κάνει πλάτες στην εργοδοσία ώστε χωρίς την παραμικρή συνέπεια να εξαναγκάζει τους εργαζόμενους σε αποχώρηση από τη δουλειά.
Αυτό το αντεργατικό οπλοστάσιο που έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, με τη νομοθέτηση όλων των αστικών κυβερνήσεων διαχρονικά, αποτελεί και τη βάση με την οποία δικάζει και η αστική Δικαιοσύνη, δημιουργώντας και την αντίστοιχη νομολογία και τα «δεδικασμένα», όπως η πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου που χαρακτηρίζει «καταχρηστικές» τις επισχέσεις εργασίας για τους απλήρωτους εργαζόμενους όταν η εργοδοσία επικαλείται «οικονομική δυσπραγία» ή η προηγούμενη απόφαση που αποφαίνεται ότι ακόμη και η μακροχρόνια καθυστέρηση στην απόδοση των μισθών από την εργοδοσία δεν αποτελεί «βλαπτική μεταβολή» για τον εργαζόμενο.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, η τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ προβλέπει συνοπτικά ότι ανεξαρτήτως της αιτίας που επικαλείται ο εργοδότης η καθυστέρηση καταβολής δεδουλευμένων αποτελεί μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας, και προβλέπει - στο δεύτερο μέρος της - την αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου για τους εργοδότες, χρηματική ποινή και ποινή φυλάκισής τους, καθώς και εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων με τη διαδικασία του αυτόφωρου.
Η κυβέρνηση έσπευσε με σχετική ανακοίνωση να δηλώσει ότι θα κάνει δεκτή την τροπολογία του Κόμματος, όμως μόνο ως προς το πρώτο της μέρος και όχι το δεύτερο, που αφορά την αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου και τις συνέπειες για τους εργοδότες.
Το ζήτημα του «ξηλώματος» του αντεργατικού οπλοστασίου, που δίνει αβάντα στο κεφάλαιο να ξεσαλώνει στους χώρους δουλειάς για την ανάκαμψη των κερδών του, αποτελεί συνολικά υπόθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Δυναμώνοντας την οργάνωση και τον αγώνα των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, παλεύοντας για την ανάκτηση των απωλειών αλλά και για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.

Η Google ανέπτυξε έναν αλγόριθμο για τα fake news, που μάλλον κυνηγάει μόνο αντιπολεμικές ιστοσελίδες

Σπασμένο Παράθυρο

Απ’ ό,τι φαίνεται, την αλήθεια λένε μόνο όσοι θέλουν να βομβαρδίσουν κάτι.
Το εργάκι με τα ΜΜΕ είναι λίγο πολύ γνωστό. Σου δείχνουν κάποιον που πεινάει, για να σου πουν ότι ζεις με περισσότερα απ’ όσα αξίζεις. Σου δείχνουν ένα σκάνδαλο διαφθοράς, για να σου πουν ότι φταίει κάποιο συγκεκριμένο άτομο για το υπό κατάρρευση οικονομικό σύστημα. Σου δείχνουν έναν δικτάτορα, για να σου πουν ποια μεριά του πλανήτη θα κομματιάσουν αυτή τη βδομάδα.
Εκατοντάδες χιλιάδες εργατοώρες, αφιερώνονται παγκοσμίως στην παρουσίαση γεγονότων που θα συμβάλλουν προς αυτή τη την κατεύθυνση. Τις περισσότερες φορές απλά παρουσιάζοντας μια είδηση έτσι όπως συμφέρει να παρουσιαστεί και αλλά φορές κατασκευάζοντας μια είδηση απ’ το μηδέν. Δημιουργώντας δηλαδή hoaxes όπως τα είχαμε μάθει, ή fake news όπως προτιμούν να τα αποκαλούν οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ.
Μετά και την εκλογή του Τραμπ, οι φωνές που ήθελαν μεγαλύτερη πίεση ενάντια στη δημοσιοποίηση και τη διασπορά των fake news, αυξήθηκαν. Κολοσσοί ενημέρωσης, κοινωνικών δικτύων, αλλά και απλών πολυεθνικών όπως η Apple, δεσμεύτηκαν να κάνουν ό,τι μπορούν, ώστε ψεύτικες ειδήσεις, να μη γίνονται τόσο εύκολα γνωστές, όσο πριν. Καλή ευκαιρία βρήκαν επίσης και διάφοροι κομπογιαννίτες του διαδικτύου, που υπόσχονταν πως με το δικό τους αλγόριθμο μπορεί κανείς να βρει αμέσως τα fake news και “σας παρακαλούμε αν θέλει κάποιος να μας δώσει ένα ευρώ για να το τελειοποιήσουμε”.
Ναυαρχίδες της παγκόσμιας ενημέρωσης, όπως η Washington Post, της οποίας το αφεντικό έχει εμπορικές συναλλαγές με τη CIA ύψους 600 εκατ. δολαρίων, κατάφεραν να βρεθούν στην ιδιότυπη θέση να είναι ταυτόχρονα δημιουργοί αλλά και διώκτες των ψεύτικων ειδήσεων. Έτσι η φυλλάδα που είχε βγάλει την είδηση για τους Ρώσους χάκερς που πήραν τον έλεγχο του ηλεκτρικού δικτύου του Βερμόντ, δημοσίευσε επίσης (για το καλό μας) και μια λίστα με ιστοσελίδες που ίσως πρέπει να αποφεύγουμε αν θέλουμε έγκαιρη ενημέρωση.

Το περίεργο με αυτή τη λίστα, είναι πως στο μεγαλύτερο κομμάτι της, περιέχει αντιπολεμικές και αριστερές ιστοσελίδες, κάποιες από τις οποίες μάλιστα είναι πολύ πιο αξιόπιστες από τη φυλλάδα της CIA.
Όπως ήταν φυσικό, μία τόσο έγκριτη λίστα μίας τόσο έγκριτης φυλλάδας, δε θα έπρεπε και δε θα μπορούσε να μείνει αναξιοποίητη. Και αυτό ακριβώς σκέφτηκε και η Google. Η μηχανή αναζήτησης δηλαδή που χρησιμοποιεί ο πλανήτης, για να μάθει αν κάτι έχει γίνει ή όχι. Και συνήθως αν δεν υπάρχει στο google, δεν υπάρχει και στο ίντερνετ και άρα δεν έχει γίνει.
Η εταιρεία λοιπόν που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα τόσα πολλά πράγματα δωρεάν, αποφάσισε ξανά από την καλή της την καρδιά, να αναπτύξει έναν δικό της αλγόριθμο που θα μειώνει ή και θα εξαφανίζει τα fake news από τα αποτελέσματα αναζήτησης των χρηστών της.
Ένα πρόβλημα που προέκυψε από τον καιρό που δημιουργήθηκε αυτός ο αλγόριθμος, είναι πως αντιπολεμικές και αριστερές ιστοσελίδες, άρχισαν να πέφτουν σε επισκεψιμότητα με σταθερό ρυθμό. Και ναι, μπορεί ξαφνικά μια μέρα του Ιανουαρίου του 2017 να αποφάσισαν οι περισσότεροι αριστεροί στον πλανήτη, να μην είναι τόσο ενάντια στον πλανήτη και να μην ενημερώνονται πλέον από το μέσα που είχαν επιλέξει μέχρι τότε. Είναι ένα ενδεχόμενο, πράγματι. Ένα άλλο ενδεχόμενο όμως, είναι πως εκείνος ο αλγόριθμος της Google, είναι ένας τύπος που τον λένε αλγόριθμο, κάθεται σε ένα γραφείο της Google και κόβει όσες σελίδες δεν αρέσουν στην πολεμική βιομηχανία.
Πρώτο έκανε την καταγγελία το World Socialist Web Site, σε άρθρο του που αναλύει πώς μειώθηκε η κίνησή του, σε συνάρτηση μάλιστα με συγκεκριμένες λέξεις που μπορεί να αναζητούσε κάποιος χρήστης ενώ ταυτόχρονα μια πρόχειρη παρουσίαση έκανε και για άλλες σελίδες.

Και πράγματι αν κάποιος κοιτάξει το πώς κινήθηκε η επισκεψιμότητα αυτών των σελίδων το τελευταίο εξάμηνο, θα δει μια ομοιόμορφη και σταθερή πτωτικότητα.

Και ναι, μπορεί όλα αυτά να είναι θεωρίες συνωμοσίας Μπορεί πράγματι, μια εταιρεία που μονοπωλεί το ίντερνετ και τη διαδικτυακή ενημέρωση, να μην έχει καμία πρόθεση να συνεργαστεί σε επίπεδο προπαγάνδας με την πολεμική βιομηχανία και μια μυστική υπηρεσία, για να προωθήσει την άποψη πως πρέπει να βομβαρδίσουμε τα πάντα. Μπορεί και να έχει.
Μπορεί επίσης αυτό που ξεκινάει σιγά-σιγά από το εξωτερικό, να έρθει κάποια στιγμή και στην Ελλάδα. Μπορεί μία μέρα το πιο αξιόπιστο αλλά και μοναδικό μέσο ενημέρωσης στην Ελλάδα να θεωρείται το Πρώτο Θέμα. Μπορεί σε κάποιο σημείο, να μην μπορείτε να βρείτε κανένα άρθρο σε κάποια αναζήτηση στο google, που να μην έρχεται από την Καθημερινή, τη Lifo, το Vice και τον Σκάι. Ή μπορεί να είμαστε εμείς πολύ καχύποπτοι με την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Όπως και να ‘χει όμως, δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, γιατί ιδιωτική εταιρεία είναι. Σε όποιον δεν αρέσει, να μην τη χρησιμοποιεί. Μπορεί να χρησιμοποιεί άλλες μηχανές αναζήτησης. (;)

Καλύτερα δεν γίνεται…

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

 

 

Αν ο πολιτικός στόχος της κυβέρνησης είναι η ικανοποίηση των απαιτήσεων των δανειστών όπως αυτές είναι διατυπωμένες- και νομοθετημένες- μέσα στα μνημόνια, τότε η κυβέρνηση πράγματι μπορεί να υπερηφανεύεται ότι (έχει) κάνει καλή δουλειά.

Και έχει κάνει καλή δουλειά γιατί πρώτον, ικανοποιεί αυτούς που έχουν την πραγματική εξουσία στον τόπο δηλαδή τους δανειστές και δεύτερον γιατί ευνουχίζει από πολιτικά επιχειρήματα την αξιωματική αντιπολίτευση καθώς δεν έχει τίποτε περισσότερο να προσφέρει στους δανειστές παρά μόνο τη διαθεσιμότητά της να συνεχίσει το θεάρεστο αυτό έργο από το σημείο που θα το αφήσει κάποια στιγμή η παρούσα κυβέρνηση.


Υπάρχει, ωστόσο, ένα αρχικό και βασικό πρόβλημα/ ερώτημα  το οποίο αφορά και στα δύο κόμματα εξουσίας (καθώς και σε όλα εκείνα τα κόμματα που ξερογλείφονται  για ένα κοκαλάκι της): ο στόχος που θέτουν οι κυβερνήσεις,  δηλαδή η ικανοποίηση των απαιτήσεων των (μνημονίων) δανειστών, που οδηγεί τη χώρα και τους κατοίκους της;

Μια πρώτη εικόνα για το που βρισκόμαστε είναι η παρακάτω:

Ποσοστό ανεργίας των νέων 47%
  Μείωση μισθών τα τελευταία 6 χρόνια 40%
  Μείωση συντάξεων τα τελευταία 6 χρόνια 55%
  Πραγματικό ποσοστό ανεργίας 31%

Μια δεύτερη εικόνα για το που μάμε  είναι η ακόλουθη (από την Καθημερινή τα στοιχεία) και έχει να κάνει με τις αμοιβές που έχουν διαμορφωθεί στην πιάτσα για όσους έχουν ακόμη εργασία:

1. Οι ασφαλισμένοι της ηλικιακής ομάδας 15-19 ετών είναι μόλις 33.000 άτομα και η μέση αμοιβή διαμορφώνεται στα 315,34 ευρώ μεικτά ή στα 264,88 ευρώ αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές του εργαζομένου. Το 2009, οι νέοι ηλικίας 18 ετών εισέπρατταν 548 ευρώ μεικτά (κατά μέσο όρο), κάτι που σημαίνει ότι από τότε μέχρι σήμερα έχουν χάσει το 42% του μισθού τους.

2. Στην ηλικιακή ομάδα 20-24 ετών, η μέση αμοιβή έχει υποχωρήσει στα 454 ευρώ μεικτά ή στα 381 ευρώ καθαρά. Σε σύνολο περίπου δύο εκατομμυρίων ασφαλισμένων μισθωτών στο ΙΚΑ, στην ηλικιακή ομάδα των 20-24 ετών ανήκουν αυτήν τη στιγμή 178.000 άτομα, δηλαδή περίπου οι 8 στους 100. Και για τους ηλικίας 20 ετών, η μέση μείωση αποδοχών ανέρχεται στο 42% συγκριτικά με τον Δεκέμβριο του 2009.

3. Η ηλικιακή ομάδα 25-29 ετών με 257.198 «εκπροσώπους» ζει κατά μέσο όρο με 606 ευρώ μεικτά ή 509 ευρώ καθαρά αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Λόγω της μερικής απασχόλησης και της «βύθισης» του βασικού μισθού, έχει καταγραφεί μείωση της τάξεως των 36,49% συγκριτικά με τον Δεκέμβριο του 2009.

4. Στην ηλικία των 30-34 ετών ο μέσος μισθός τον Δεκέμβριο του 2009 έφτανε στα 1.146 ευρώ μεικτά, για να υποχωρήσει τον Ιούνιο του 2016 κατά 31% στα 785,82 ευρώ μεικτά ή στα 660 ευρώ καθαρά.

5. Από τα 35-39 ο μέσος καθαρός μισθός είναι 796 ευρώ (αντιστοιχεί σε μεικτές αποδοχές 968 ευρώ). Προ κρίσης, οι μέσες μεικτές αποδοχές έφταναν στα 1.310 ευρώ.

6. Οι σαραντάρηδες είχαν το 2009 μέσες μεικτές αποδοχές της τάξεως των 1.422 ευρώ (για όσους ανήκαν στο πρώτο μισό της δεκαετίας) έως 1.530 ευρώ. Οι εκπρόσωποι της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας εμφανίζονται –ποσοστιαία τουλάχιστον– να έχουν υποστεί μικρότερες περικοπές σε σχέση με τους νεότερους.

Αυτός ο όμορφος αγγελικά πλασμένος κόσμος γίνεται ακόμη ομορφότερος αν πάρει κάποιος υπόψη του και τα εξής:

Την εργοδοτική ασυδοσία: κανόνας η μη καταβολή δεδουλευμένων με την ανοχή των κρατικών μηχανισμών
  Την τυφλή δικαιοσύνη: με αποφάσεις που νομιμοποιούν την άθλια εργοδοτική τακτική
  Την περικοπή δαπανών: υγεία, παιδεία κλπ Ξεπούλημα: ότι από τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου έχει αξία προσφέρεται…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ο καλύτερος δυνατός κόσμος που μας προσφέρεται από τους δανειστές είναι αυτός που περιγράφουν οι πιο πάνω  αριθμοί καθώς και άλλοι (τα πλεονάσματα) οι οποίοι αποτυπώνουν το μέλλον μας για τον επόμενο μισό αιώνα τουλάχιστον.  Και η μόνη επιλογή που μας επιτρέπουν (οι δανειστές και το πολιτικό σύστημα) να έχουμε είναι αν θέλουμε να πεθάνουμε με κυβέρνηση της ρεαλιστικής αριστεράς ή της νεοφιλελεύθερης δεξιάς του Μητσοτάκη.

 Προφανώς η δημιουργία ενός τέτοιου αδιέξοδου είναι η μεγάλη επιτυχία της πρώτης φορά αριστερά κυβέρνησης…

Πηγή: topontiki.gr

Κυρώσεις και κόντρες διαρκείας

Μεγάλες διαστάσεις παίρνει η αντιπαράθεση ΗΠΑ και ΕΕ, και κυρίως Γερμανίας, μετά την απόφαση την προηγούμενη βδομάδα από το αμερικανικό Κογκρέσο να επιβάλει νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας (κάτι που πρέπει να εγκριθεί από τον Αμερικανό Πρόεδρο για να έχει ισχύ νόμου). Οι νέες κυρώσεις γίνονται τυπικά λόγω της σύγκρουσης στην Ουκρανία και τη φερόμενη ανάμειξη των Ρώσων στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές. Ο πραγματικός λόγος της αντιπαράθεσης που κλιμακώνεται σχετίζεται με τεράστια συμφέροντα σε πολλούς τομείς, με πιο χαρακτηριστικό αυτόν της Ενέργειας. Οι καπιταλιστές την ίδια ώρα που συνεργάζονται βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, και αυτό συμβαίνει είτε μέσα στις λυκοσυμμαχίες (βλέπε κόντρες στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ) είτε ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρές δυνάμεις, ΗΠΑ - Ρωσία, ΗΠΑ - Γερμανία, ΗΠΑ - Κίνα κ.λπ.

***

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ, που αφορούν και εταιρείες που συνεργάζονται με τη Ρωσία, δηλαδή ισχυρά ευρωπαϊκά μονοπώλια, έχουν δημιουργήσει ανησυχία σε χώρες της ΕΕ, γιατί θίγονται τα συμφέροντά τους για να ευνοηθούν αυτά των ΗΠΑ. Γι' αυτό και εξετάζονται σοβαρά αντικυρώσεις κατά των ΗΠΑ. Η υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, Μπριγκίτε Τσίπρις, σε επανειλημένες δηλώσεις της καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξετάσει το ενδεχόμενο αντικυρώσεων. Στην τελευταία της δήλωση στον δημοσιογραφικό όμιλο «Funke Mediengruppe» σημείωσε χαρακτηριστικά: «Φυσικά δεν θέλουμε έναν εμπορικό πόλεμο. Ομως είναι σημαντικό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξετάσει τώρα αντίμετρα».
Ενα, ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπου φαίνεται ανάγλυφα η αλληλεξάρτηση ευρωπαϊκών και ρωσικών μονοπωλίων και όπου εκδηλώνεται η σφοδρή αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, είναι αυτό της Ενέργειας και του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου, που τροφοδοτεί από τη Βαλτική Θάλασσα (Βόρειος Αγωγός 2 - «Νord Steam 2») τη Γερμανία και ολόκληρη την ΕΕ, πρωτίστως τις βιομηχανικές μονάδες, για τις οποίες ενδιαφέρονται πρωταρχικά οι αστικές κυβερνήσεις. Στο έργο αυτό, αξίας κάπου 9,5 δισ. ευρώ (που πηγαίνει παράλληλα με τον ήδη υπάρχοντα ομώνυμο πρώτο αγωγό), συμμετέχουν οι γερμανικές εταιρείες «Wintershall» και «Uniper», η βρετανο-ολλανδική «Shell», η αυστριακή OMV και η γαλλική «Engie», 26 ευρωπαϊκές τράπεζες, ανάμεσά τους η γερμανική «Deutsche Bank», η γαλλική «Societe Generale», η βρετανική «Royal Bank of Scotland» και άλλες, καθώς και η ρωσική «Gazprom».
Οι ΗΠΑ θέλουν να ακυρώσουν το έργο αυτό, που έχει προγραμματιστεί να ενταχθεί στο ενεργειακό δίκτυο το 2020, αξιοποιώντας και επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι Ευρωπαίοι εταίροι τους, όπως το θέμα της «απεξάρτησης της ΕΕ από τη ρωσική Ενέργεια». Εως τώρα η Ρωσία εξακολουθεί να καλύπτει πάνω από το 30% των αναγκών της ΕΕ, καθιστώντας την πρώτη στον τομέα αυτό, με αντίστοιχο ποσοστό και στο πετρέλαιο. Επικριτές επίσης υπάρχουν και μέσα στην ΕΕ, ειδικά στις Βαλτικές χώρες και την Πολωνία, ωστόσο μεγάλες δυνάμεις όπως η Γερμανία, η Γαλλία, Ιταλία κ.λπ., βλέπουν ότι τους συμφέρει η μεταφορά των καυσίμων με τους ρωσικούς αγωγούς, παρά η πιο κοστοβόρα χρήση υγροποιημένου φυσικού αερίου LNG. Yπάρχουν αναλύσεις που μιλάνε για τουλάχιστον 30% πιο ακριβό το LNG. Ακριβώς σε αυτό όμως είναι που θέλουν να μπουν «σφήνα» τα αμερικανικά μονοπώλια, για να προωθήσουν το δικό τους σχιστολιθικό αέριο LNG, που θα μεταφέρουν με πλοία και ήδη προχωρούν στη δημιουργία τερματικών σταθμών στα Βαλκάνια.

***

Σε αυτή τη μεγάλη γεωστρατηγική σκακιέρα εντάσσονται επομένως τα μέτρα που παίρνουν οι ΗΠΑ αλλά και η «γκρίνια» των αστικών κυβερνήσεων των ισχυρότερων χωρών της ΕΕ. Το κουβάρι των αλληλοδιαπλεκόμενων και αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων θα εξακολουθήσει να υπάρχει, όσο τα μονοπώλια ελέγχουν τον πλούτο που παράγουν οι λαοί. Οσο για τα περί δίκαιου συστήματος εμπορίου που χρησιμοποιούν διάφορες δυνάμεις, περί ισορροπημένης ανάπτυξης και «αμοιβαίων» (win - win) συνεργασιών, πρόκειται για ουτοπικές προσπάθειες εξανθρωπισμού δήθεν του καπιταλισμού. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, όπως «ο λύκος δεν πρόκειται ποτέ να φυλάξει τα πρόβατα». Οι λαοί μέσα από τις κολιγιές και τις κόντρες των εκμεταλλευτών τους πρέπει να αντλούν πείρα στην πάλη για οριστική κατάργησή τους.

Σενάρια αντιλαϊκά από χέρι

Εναν ακόμα «κλότσο» στο κουβάρι της «Βαρουφακειάδας» έδωσαν το Σαββατοκύριακο που πέρασε τα δημοσιεύματα με επιπλέον σημεία από το βιβλίο του πρώην υπουργού, αυτή τη φορά για τη φερόμενη πρόταση από τη γερμανική πλευρά για ένα «προσωρινό Grexit», καθώς και για διάφορα σενάρια για οικονομική στήριξη από κράτη εκτός ΕΕ.
Τα δημοσιεύματα, όπως ήταν λογικό, ξεκίνησαν με τη σειρά τους κι ένα νέο γύρο αντιπαράθεσης ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, φτάνοντας μέχρι τις απειλές για Eξεταστικές Eπιτροπές κ.λπ.
Η ουσία βεβαίως στην υπόθεση είναι ότι όλα τα σενάρια που επεξεργάστηκαν και επεξεργάζονται αστικά επιτελεία έχουν κοινό στόχο. Τη στήριξη της ανάκαμψης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, την κατοχύρωση αναβαθμισμένης γεωστρατηγικής θέσης στην περιοχή. Το ζήτημα είναι ο λαός να μην παρασύρεται από τα διάφορα εναλλακτικά σχέδια του κεφαλαίου, πιστεύοντας πως έτσι θα υπηρετήσει τα συμφέροντά του, όταν όλα τα σενάρια είναι από τη φύση τους αντιλαϊκά, αφού αλλάζει μόνο ο τρόπος με τον οποίο θα πληρώσει τα βάρη που του φορτώνει το κεφάλαιο.
Αν και είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου η παραμονή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, όπως και επιλογή των ισχυρών κρατών της ΕΕ και των ΗΠΑ, εντούτοις δεν είναι δυνατόν να μη μελετώνται και άλλα σχέδια, αν τα πράγματα μάλιστα έρθουν αλλιώς, με δεδομένο μάλιστα ότι η συνοχή ΕΕ και Ευρωζώνης δεν είναι και «μπετόν».
Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι ακριβώς επειδή αυτό, τα συμφέροντα δηλαδή του κεφαλαίου και την καλύτερη εξυπηρέτησή τους, έχουν στην «καρδιά τους» τα κάθε λογής σενάρια, οι «διαχωριστικές γραμμές» ανάμεσά τους ξεθωριάζουν κάθε φορά πολύ εύκολα, ενώ οι εκπρόσωποί τους με χαρακτηριστική ευκολία αλλάζουν «στρατόπεδα» και ρόλους, προκειμένου να στηριχτεί το κύριο, η ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.
Τα δε συνθήματα και ψευτοδιλήμματα που ανά καιρούς αξιοποιούνται για τον εγκλωβισμό του λαού στη στρατηγική του κεφαλαίου και στις διάφορες εκδοχές της, όπως π.χ. τα περιβόητα μνημόνιο - αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή κ.ο.κ., την άλλη κιόλας μέρα εγκαταλείπονται για να δώσουν τη θέση τους στο πραγματικό «μήνυμα» που υπάρχει πίσω τους και δεν είναι άλλο από το μήνυμα της ταξικής υποταγής, του καπιταλιστικού «μονόδρομου» και της μάταιης αναζήτησης «εναλλακτικών» εντός των τειχών του.
Σε αυτήν την κατεύθυνση άλλωστε αξιοποιήθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ από το σύστημα, για τη «δουλειά» που άφησαν στη μέση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Η χρεοκοπία των ψευτοριζοσπαστικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ, η απογοήτευση που έφερε σε όσους πίστεψαν στις αυταπάτες της φιλολαϊκής διαχείρισης του σάπιου συστήματος, αξιοποιούνται τώρα, διανθισμένες και με τα απαραίτητα «ανέκδοτα» των ημερών εκείνων, για να στείλουν το μήνυμα ότι ρεαλισμός είναι ο λαός να παραιτηθεί από κάθε ελπίδα και διεκδίκηση όσων έχασε και χάνει, πολύ περισσότερο των σύγχρονων αναγκών του, να σκύψει το κεφάλι και να βάλει πλάτη στους στόχους της ανάκαμψης των καπιταλιστικών κερδών.
Για άλλη μια φορά, βέβαια, επιβεβαιώνεται ότι η πραγματική διέξοδος για το λαό δε βρίσκεται στα διάφορα σενάρια του κεφαλαίου που τον οδηγούν στη χρεοκοπία αλλά στη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Αυτό το «σενάριο» θα πρέπει να το γράψει...

Το παραμύθι...

Η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας απαιτεί επίθεση διαρκείας στα εργατικά - λαϊκά στρώματα και ούτε βήμα πίσω από όσα έχουν συμφωνηθεί μέχρι στιγμής και περιγράφονται στα μνημόνια

Στην προσπάθειά της να συντηρήσει το παραμύθι περί «επιστροφής στην κανονικότητα στην αγορά εργασίας», την ίδια ώρα που κλιμακώνει ολομέτωπα την αντεργατική επίθεση προς όφελος του κεφαλαίου, η κυβέρνηση ξεπερνά κάθε όριο πρόκλησης απέναντι σε εργαζόμενους και ανέργους.

 Στο νέο... κεφάλαιο του παραμυθιού, χρησιμοποιούν τη μελέτη της Εθνικής Τράπεζας για την αγορά εργασίας και εστιάζουν επιλεκτικά στις εκτιμήσεις της για αύξηση της απασχόλησης την περίοδο 2014 - 2017 κατά 150.000 θέσεις, όπως και στο σενάριό της που προβλέπει 230.000 θέσεις εργασίας μέχρι το τέλος του 2019. Η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου, πανηγυρίζει με διαδικτυακή της ανάρτηση ότι «η διαπιστωμένη βελτίωση των οικονομικών δεικτών και η αύξηση της απασχόλησης είναι γεγονός». Αντίστοιχα, η «Αυγή» κάνει λόγο για «ιδιαίτερα ενθαρρυντικά σημάδια στην αύξηση της απασχόλησης» και «αξιοσημείωτη» δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης την τελευταία τριετία.

... και η πραγματικότητα

 

Τι «ξεχνάνε» και τι «θάβουν» εντελώς στα πανηγύρια τους; Μα τα όσα καταγράφει ξεκάθαρα και αναλυτικά η ίδια ακριβώς μελέτη, για τους παράγοντες στους οποίους οφείλονται αυτά τα «αξιοσημείωτα» αποτελέσματα στην αγορά εργασίας: Δηλαδή, τη μεγάλη μείωση των μισθών και του «κόστους εργασίας», την απογείωση της μερικής απασχόλησης και της ολιγόμηνης δουλειάς με ημερομηνία λήξης, το καθεστώς διάλυσης των Συλλογικών Συμβάσεων και την εισαγωγή του «υπο-κατώτατου» μισθού για τους νέους εργαζόμενους, την επιταχυνόμενη μείωση των αυτοαπασχολούμενων...

Οι «αξιοσημείωτες επιδόσεις» και τα «ενθαρρυντικά σημάδια» αφορούν αποκλειστικά στο κεφάλαιο και προϋποθέτουν την εμβάθυνση του εργασιακού μεσαίωνα. «Ασπρη μέρα» θα δει ο λαός μόνο όταν δώσει απάντηση στην αντεργατική κλιμάκωση και στα προκλητικά κυβερνητικά πανηγύρια που την συνοδεύουν.

Ευρωπαϊκή γκρίνια... 

 

Οι αντιδράσεις των Ευρωπαίων στις νέες κυρώσεις που οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν για τη Ρωσία είναι ενδεικτικές των διαστάσεων που αποκτούν οι αντιθέσεις Βρυξελλών - Ουάσιγκτον. Μάλιστα, η Γερμανίδα υπουργός Οικονομίας χαρακτήρισε τις κυρώσεις ένα ακόμα πρόβλημα (ειδικά) στις σχέσεις Βερολίνου - Ουάσιγκτον, ενώ ενδεικτικές είναι και οι δηλώσεις διαφόρων Ευρωπαίων για το ενδεχόμενο ακόμα και της επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων στις ΗΠΑ.

Πίσω από την ευρωπαϊκή αυτή «γκρίνια» κρύβεται ο μεγάλος βαθμός αλληλεξάρτησης οικονομικών συμφερόντων, που αφενός μπορεί να εμπλέκονται σε κόντρες ως ανταγωνιστές, αφετέρου συναντιούνται σε επενδυτικά και άλλα σχέδια. Για παράδειγμα, η Γερμανική Επιτροπή για τις Οικονομικές Σχέσεις με την Ανατολική Ευρώπη φέτος αναθεώρησε από 10% στο 20% τις προβλέψεις της για την ενίσχυση των γερμανικών εξαγωγών στη Ρωσία. Αλλωστε, είναι πολλοί οι ευρωπαϊκοί κολοσσοί που εμπλέκονται σε μεγάλα επιχειρηματικά σχέδια με ρωσικά κεφάλαια. Ενα παράδειγμα είναι η γαλλική εταιρεία «Engie», που συμμετέχει στην κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου «Nord Stream 2» (σ.σ. θα συνδέει Ρωσία - Γερμανία μέσω Βαλτικής). Η συγκεκριμένη, μάλιστα, ανακοίνωσε προχτές ότι αν εφαρμοστούν οι νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι πιθανό να μη συγχρηματοδοτήσει το έργο.

«Κουβάρι» ανεξάντλητο οι κολιγιές και οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων, πολλαπλά επικίνδυνο για τους λαούς.

Εκτός παιδικών σταθμών... 

 

Ολο και πιο κοντά έρχονται οι μέρες που χιλιάδες νέα ζευγάρια θα έρθουν αντιμέτωπα με την εφιαλτική πραγματικότητα να μην μπορούν να στείλουν το παιδί τους σε κάποιον παιδικό σταθμό. Μέχρι την έναρξη λειτουργίας των σταθμών την 1η Σεπτέμβρη, μεσολαβεί ένα μήνας και μέρα με τη μέρα επιβεβαιώνεται ότι δεκάδες χιλιάδες παιδιά θα μείνουν εκτός. Η τελευταία εξέλιξη είναι ότι περισσότερα από 15.000 κουπόνια χρηματοδότησης από το πρόγραμμα «Εναρμόνιση Οικογενειακής και Επαγγελματικής Ζωής» (ΕΣΠΑ), που προβλέπει τη δωρεάν φιλοξενία παιδιών σε παιδικούς σταθμούς, εκτιμάται ότι δεν θα μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν από τους δικαιούχους, εξαιτίας της έλλειψης προσφερόμενων θέσεων. Και αυτός ο αριθμός έρχεται να προστεθεί στις 50.000 εκείνων που έτσι κι αλλιώς θα κοπούν. Και σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται όσες οικογένειες δεν υπέβαλαν καν αίτηση. Να σημειώσουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα αδιάθετα κουπόνια που θα προκύψουν εστιάζεται στα νησιά και στις ορεινές περιοχές, όπου οι δομές είναι πολύ λιγότερες από τις ανάγκες.

Ριζοσπάστης

Οσο βασιλεύει το κέρδος των ομίλων δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακός σχεδιασμός για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών

Αποσπάσματα απ' την ομιλία του Μάκη Παπαδόπουλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στην Κάρυστο, με θέμα την άναρχη ανάπτυξη των Αιολικών Πάρκων στη Νότια Εύβοια και την πρόταση του ΚΚΕ για την Ενέργεια

Δεν είναι δύσκολο να απαντήσουμε στο ερώτημα ποιοι θα ωφεληθούν πραγματικά απ' τις νέες μεγάλες επενδύσεις σε αιολικά πάρκα στη Νότια Εύβοια.
Η αλήθεια είναι ότι οι μόνοι που έχουν λόγο να πανηγυρίζουν είναι οι μεγαλομέτοχοι μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων, που θα διασφαλίσουν μεγάλα κέρδη για τα επόμενα 20 χρόνια.
Ολες οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στήριξαν με πολλούς τρόπους την αύξηση των κερδών των ομίλων της πράσινης Ενέργειας, που επένδυσαν στα αιολικά πάρκα:
-- Οι ιδιώτες επενδυτές πουλούσαν στην κρατική χονδρεμπορική αγορά σε πολύ υψηλές τιμές αξιοποιώντας το περιβόητο Σύστημα Εγγυημένων Τιμών, με συμβάσεις που έφταναν σε διάρκεια τα 20 χρόνια.
Επίσης, διασφάλιζαν παχυλές κρατικές επιδοτήσεις με αναπτυξιακούς νόμους και προγράμματα ΕΣΠΑ.
Παράλληλα, έγιναν απανωτές νομοθετικές ρυθμίσεις που:
-- Κατεδάφισαν μισθούς, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα,
-- Κατάργησαν όρους προστασίας του περιβάλλοντος, για να διευκολυνθούν οι επενδύσεις στις δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις.
Η σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε και κινείται στην ίδια κατεύθυνση και ο χορός των εκατομμυρίων για τους λεγόμενους πράσινους επενδυτές συνεχίζεται.
Οι όποιες αλλαγές έγιναν αφορούν απλά τον νέο τρόπο κρατικής στήριξης της κερδοφορίας των ομίλων. Τώρα, αντί για το σύστημα σταθερών εγγυημένων τιμών, οι όμιλοι θα διαγωνίζονται για να διασφαλίσουν προσαυξήσεις, δηλαδή αυξημένες τιμές με τις οποίες θα αγοράζει το κράτος την παραγόμενη «πράσινη» ηλεκτρική ενέργεια.

Ο νέος μηχανισμός στήριξης των κερδών των επιχειρήσεων θα επιτρέψει στους πιο ισχυρούς ομίλους να επικρατήσουν πιο γρήγορα και το κέρδος να συγκεντρωθεί σε λιγότερα χέρια.
Ηδη, οι πέντε μεγαλύτεροι όμιλοι της σχετικής εγχώριας αγοράς ελέγχουν το 60% της συνολικής αιολικής ισχύος που είναι εγκατεστημένη στη χώρα.
Τη χρονιά που πέρασε, το σύνολο της αιολικής ισχύος αυξήθηκε κατά 11%, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι συνολικά ο κλάδος της πράσινης Ενέργειας βρίσκεται σε δυναμική τροχιά ανάπτυξης.
Πώς διασφαλίζονται όμως τα κέρδη αυτών των επενδύσεων; Ποιος τα διασφαλίζει, ποιος πληρώνει σε τελευταία ανάλυση;
Το παράδειγμα της Νότιας Εύβοιας μάς βοηθά να δώσουμε εύκολα μια σωστή απάντηση.
Τα λαϊκά νοικοκυριά πληρώνουν πανάκριβα το «πράσινο» ρεύμα και επιβαρύνονται τόσο ως καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας όσο και ως φορολογούμενοι, προκειμένου να ενισχυθούν οι μονοπωλιακοί όμιλοι.
Οι μόνιμες σχετικές θέσεις εργασίας στα αιολικά πάρκα της περιοχής περιορίζονται σε κάποιους συντηρητές και ορισμένους φύλακες, δηλαδή είναι ελάχιστες.
Η άνιση κατανομή των αιολικών εγκαταστάσεων στη χώρα μας είναι προφανής και γίνεται άναρχα με γνώμονα το κέρδος των ομίλων. Μια μόνο Περιφέρεια της χώρας, η Στερεά, σηκώνει το βάρος του 31% των συνολικών εγκαταστάσεων σε επίπεδο παραγόμενης ισχύος.

Στην ουσία, η Εύβοια αναλαμβάνει να σηκώσει ένα μεγάλο δυσανάλογο βάρος, αφού εδώ τα εγκατεστημένα αιολικά πάρκα καλύπτουν πάνω απ' το 12% της συνολικής ισχύος πανελλαδικά. Ο κορεσμός στη Νότια Εύβοια ξεπερνάει κάθε όριο, αφού ήδη λειτουργούν 34 αιολικά πάρκα και σχεδιάζονται πάνω από 20 νέα, για να δεχτούν πάνω από 200 νέες ανεμογεννήτριες.
Οσοι εξακολουθούν να επικαλούνται και να προβάλλουν ως επιχείρημα την προστασία του περιβάλλοντος θα πρέπει να μας απαντήσουν:
-- Βοηθά στην προστασία του περιβάλλοντος της περιοχής η νέα κατάληψη δασικής γης που ξεπερνά τα 7.500 στρέμματα, με εσωτερική οδοποιία που ξεπερνά τα 130 χλμ.;
-- Αγνοούν τις επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, που επισημαίνουν κινδύνους κατολισθήσεων απ' την υπερβολική διάνοιξη δρόμων μεγάλου πλάτους και σε απόκρημνες πλαγιές;
-- Βοηθά στην προστασία του περιβάλλοντος η δυνατότητα κάθε ομίλου να διαμορφώνει τους δικούς του διαφορετικούς ανταγωνιστικούς δρόμους μέσα στις δασικές εκτάσεις και την ίδια στιγμή να επιδοτούνται απ' το κράτος όλα αυτά τα περιττά έργα;
-- Αγνοούν, επίσης, τις 16 πυρκαγιές που ξέσπασαν το περασμένο καλοκαίρι στην περιοχή απ' τον ελλιπή καθαρισμό των πυλώνων μέσα στο καλοκαίρι;
-- Δεν έχουν ακούσει για εμπρησμούς που άνοιξαν και ανοίγουν στην πράξη το δρόμο για την αλλαγή χρήσης γης και την εγκατάσταση αιολικών πάρκων, όπως στην περίπτωση της Χίου;
-- Προσπερνούν χωρίς συζήτηση τους κινδύνους για τη δημόσια υγεία απ' τη μεγάλη αύξηση των υποδομών εναέριας μεταφοράς ρεύματος στην περιοχή;
-- Δεν γνωρίζουν τίποτα για τα «κουφάρια» των ανεμογεννητριών που τα εγκαταλείπουν οι εταιρείες όταν κρίνουν ασύμφορη την αντικατάστασή τους; Μπορούν να μας πουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις των ομίλων για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος και ποιος θα τις πληρώσει;
-- Θεωρούν απίθανο να διαταραχτεί απ' τα μπαζώματα και τις εκσκαφές η υδρολογική ισορροπία των υπόγειων και επιφανειακών υδάτων της Νότιας Εύβοιας;
Η κυβέρνηση έχει πάρει ήδη σαφή θέση και φαίνεται στην πράξη ποια συμφέροντα στηρίζει με την πολιτική της και με τα σκόπιμα κενά στις νομοθετικές ρυθμίσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι στο νομοθετικό πλαίσιο δεν προβλέπεται η σύνταξη υδρογεωλογικών μελετών και δε λαμβάνεται ουσιαστικά υπόψη η επίδραση των επενδύσεων σ' άλλους κλάδους της τοπικής οικονομίας, όπως στην περίπτωσή μας η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία.

Η αλήθεια για την «πράσινη» ανάπτυξη

Ολα αυτά τα προβλήματα δεν είναι τυχαία ούτε γεννήθηκαν σήμερα. Είναι συνέπειες μιας μακρόχρονης πολιτικής που εφαρμόζεται σ' όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ απ' τα τέλη της δεκαετίας του '90 για την προώθηση της «απελευθέρωσης» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Αξίζει να θυμηθούμε σύντομα τι ισχυριζόταν και τι διακήρυττε κάθε πολιτική δύναμη, για να δούμε ποιος έλεγε την αλήθεια και ποιος συνειδητά εξαπατούσε το λαό όλα αυτά τα χρόνια.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δήλωναν ότι η απελευθέρωση και ο ανταγωνισμός ιδιωτικών ομίλων θα ωφελήσει τον λαϊκό καταναλωτή, ότι δηλαδή θα έχουμε φθηνότερο ρεύμα, θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις καλοπληρωμένης εργασίας.
ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Συνασπισμός είχαν ήδη ψηφίσει τη Συνθήκη του Μάαστριχτ που διασφάλιζε την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου - εργασίας - εμπορευμάτων, της οποίας τέκνο είναι η «απελευθέρωση» του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας.
Το ΚΚΕ διακήρυξε απ' την πρώτη στιγμή πως ο στόχος της «απελευθέρωσης» δεν ήταν η λαϊκή ευημερία, αλλά το να βρεθεί μια προσωρινή διέξοδος σε κεφάλαια που λίμναζαν, σε κεφάλαια που είχαν υπερσυσσωρευτεί και δεν μπορούσαν να επενδυθούν με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους σ' άλλους τομείς της οικονομίας.
Οταν τα υπόλοιπα κόμματα διαφήμιζαν την πράσινη ανάπτυξη και την ηλεκτροπαραγωγή από ΑΠΕ ως επιλογή προστασίας του περιβάλλοντος, το ΚΚΕ αποκάλυπτε ότι οι πραγματικοί στόχοι της συγκεκριμένης πολιτικής της ΕΕ ήταν:
α) Να επιταχυνθεί η «απελευθέρωση» του ενεργειακού τομέα των κρατών - μελών της ΕΕ απ' την κρατική προστασία.
β) Να περιοριστεί η εξάρτηση της ΕΕ απ' τα εισαγόμενα καύσιμα, ώστε να μειωθεί η σημερινή υπεροχή των ΗΠΑ και της Ρωσίας στο σκέλος του πετρελαίου και του φυσικού αερίου έναντι της ΕΕ.
γ) Να προωθηθεί η σχετική ευρωενωσιακή τεχνολογία και τα αντίστοιχα «πράσινα» εμπορεύματα (όπως οι ανεμογεννήτριες) στη διεθνή αγορά.
Σήμερα, ξέρουμε ποιος ωφελήθηκε και ωφελείται απ' αυτήν την πολιτική και μπορούμε να διαπιστώσουμε ποιος προειδοποίησε έγκαιρα και είπε την αλήθεια στο λαό. Τα αρπακτικά της πράσινης Ενέργειας στηρίχτηκαν και στηρίζονται στις κρατικές ενισχύσεις και πουλούν πανάκριβα στην κρατική αγορά, χωρίς κανέναν επιχειρηματικό κίνδυνο. Η κρατική στήριξη ήταν τόσο ελκυστική για τους ιδιωτικούς ομίλους, ώστε μετά το 2002 η εγκατεστημένη ισχύς από ΑΠΕ να αυξάνεται με μέσο ετήσιο ρυθμό πάνω από 20%.
Γενικότερα στην ΕΕ την προηγούμενη διετία το 86% των νέων εγκαταστάσεων ηλεκτροπαραγωγής της ΕΕ ήταν από ΑΠΕ, λόγω της προνομιακής στήριξής τους απ' την κοινοτική πολιτική.
Για τον ίδιο λόγο, στην Ελλάδα για την επόμενη τριετία σχεδιάζονται νέες επενδύσεις που θα ξεπεράσουν το 1,5 δισ. ευρώ.
Σκεφτείτε επίσης ότι ένας μόνο ευρωπαϊκός (δανέζικος) όμιλος κατασκευής ανεμογεννητριών, η «Vestas», έχει πουλήσει υποδομή που καλύπτει το 51% της συνολικής αιολικής ισχύος στην Ελλάδα, ενώ το 2016 προμήθευσε το 73% των νέων ανεμογεννητριών στη χώρα μας.
Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε ποιος χρυσοπλήρωσε και χρυσοπληρώνει αυτήν τη θεαματική πορεία των κερδοφόρων επενδύσεων σ' όλη την Ελλάδα.
Η λαϊκή οικογένεια βίωσε απανωτές αυξήσεις των τιμών ηλεκτρικού ρεύματος την τελευταία 15ετία. Τα πράσινα τέλη εκτινάχτηκαν μετά το 2010. Δεν πρόκειται για ελληνικό φαινόμενο ούτε για στρέβλωση της «απελευθερωμένης» αγοράς.
Στις χώρες που ολοκληρώθηκε η «απελευθέρωση» την περασμένη δεκαετία, όπως η Βρετανία, η Ιρλανδία, η Σουηδία είχαμε αυξήσεις των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης που ξεπέρασαν και το 100% (π.χ. κάρτες χρονοχρέωσης όπως για σταθερά τηλέφωνα).
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνένοχος σ' όλη αυτήν την αντιλαϊκή πορεία, γιατί καλλιέργησε την αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή ενεργειακή πολιτική μέσα στο πλαίσιο της «απελευθερωμένης» αγοράς και της ιδιοκτησίας των μονοπωλιακών ομίλων.

Η υπεροχή του ενεργειακού σχεδιασμού της εργατικής εξουσίας

Ολα όσα προαναφέραμε οδηγούν σ' ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα:
Δεν υπάρχει λύση που να μπορεί να ικανοποιήσει το σύνολο των αναγκών του λαού στη Νότια Εύβοια και συνολικά στη χώρα μας, με βάση τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα;
Δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακός σχεδιασμός που να διασφαλίζει ταυτόχρονα και φθηνό ρεύμα για τη λαϊκή οικογένεια και προστασία της υγείας των κατοίκων και του περιβάλλοντος, των δασικών εκτάσεων, του υδροφόρου ορίζοντα και του υπεδάφους και σταθερές θέσεις εργασίας για καλύτερη ζωή με δικαιώματα για τους εργαζόμενους και μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας και να δίνει ώθηση στην ανάπτυξη των υπόλοιπων κλάδων της οικονομίας κάθε περιοχής;
Το ΚΚΕ απαντά ξεκάθαρα, χωρίς να μασά τα λόγια του:
Υπάρχει αυτή η λύση, υπάρχει διέξοδος προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Αλλά για να εφαρμοστεί χρειάζεται ριζική αλλαγή πορείας, πρέπει η εργατική τάξη, ο λαός να πάρει στα χέρια του το τιμόνι της εξουσίας και τα κλειδιά της οικονομίας.
Το πρόβλημα είναι πολιτικό και δεν μπορεί να λυθεί χωρίς σύγκρουση με τον πραγματικό αντίπαλο, την άρχουσα τάξη των καπιταλιστών, χωρίς ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.
Στις σημερινές συνθήκες, μέσα στη ζούγκλα της «απελευθερωμένης» αγοράς, ο κάθε μονοπωλιακός όμιλος αποφασίζει αν, πότε και πού θα επενδύσει, ποια ενεργειακή πηγή θα χρησιμοποιήσει με κριτήριο το ποσοστό του κέρδους του. Καμία αστική κυβέρνηση δεν μπορεί να υποχρεώσει το κεφάλαιο να επενδύσει και να λειτουργήσει με όρους που αντιστρατεύονται την κερδοφορία του. Με κριτήριο το κέρδος, ο κάθε επιχειρηματικός όμιλος έχει το δικό του σχέδιο και ανταγωνίζεται τους άλλους για να αποκτήσει μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς και να ισχυροποιήσει τη θέση του.
Οσο το κράτος υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακός σχεδιασμός για την ικανοποίηση των αναγκών του λαού. Κανένας κυβερνητικός σχεδιασμός στον καπιταλισμό δεν μπορεί να ξεπεράσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των ομίλων, την αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής και το περιοδικό ξέσπασμα των καπιταλιστικών κρίσεων.
Οσο το κέρδος των ομίλων θα βασιλεύει, όσο θα αποτελεί το κριτήριο της αναπτυξιακής πολιτικής, δεν μπορεί να υπάρξει ισόρροπη αξιοποίηση όλων των ενεργειακών πηγών της χώρας, του λιγνίτη, των υδρογονανθράκων, της αιολικής ενέργειας, του υδάτινου δυναμικού και των υπόλοιπων, για τη διασφάλιση της λαϊκής ευημερίας.
Οσο βαδίζουμε στο σημερινό δρόμο ανάπτυξης, που τα κλειδιά της οικονομίας τα κρατά στα χέρια του το μονοπωλιακό κεφάλαιο, θα αντιμετωπίζουμε συνεχώς κινδύνους όπως ο κορεσμός και η υπερσυγκέντρωση ανεμογεννητριών στη Νότια Εύβοια, οι διαφορετικοί περιττοί επικίνδυνοι δρόμοι πάνω στην Οχη (για κάθε εταιρεία) και το πανάκριβο «πράσινο» ρεύμα για κάθε λαϊκή οικογένεια.
Το ΚΚΕ μάς καλεί όλους μας στο δρόμο του αγώνα, της σύγκρουσης με τον πραγματικό αντίπαλο, για να απαλλαγεί η λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας απ' τους νόμους του καπιταλιστικού κέρδους.
Για να ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή ευημερία, απαιτείται να κοινωνικοποιηθούν τα εργοστάσια, τα μέσα παραγωγής, να καταργηθεί η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας, να εδραιωθούν οι σχέσις κοινωνικής ιδιοκτησίας, να υπάρξει επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός στην οικονομία.
Αναφερόμαστε σ' έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, όπου όλες οι εγχώριες ενεργειακές πηγές, τα μέσα παραγωγής, διανομής και μεταφοράς Ενέργειας θα αποτελούν κοινωνική, κρατική ιδιοκτησία, δηλαδή θα υπάρχει ενιαίος αποκλειστικά κρατικός φορέας Ενέργειας, ως μηχανισμός της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.
Τι θα πετύχουμε έχοντας ξεριζώσει το καπιταλιστικό κέρδος, ως κριτήριο της ενεργειακής πολιτικής; Θα πετύχουμε κεντρικό ενεργειακό σχεδιασμό που θα μπορεί να αναπτύξει την παραγωγή και να ικανοποιεί συνδυασμένα το σύνολο των κοινωνικών αναγκών.
Πάνω απ' όλα, θα αποκτήσουμε ενεργειακό σχεδιασμό που θα κατοχυρώνει ότι το ενεργειακό προϊόν θα αποτελεί πλέον για όλους κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα.
Ο ενιαίος, αποκλειστικά κρατικός φορέας Ενέργειας θα έχει τη δυνατότητα:
1) Να αξιοποιεί πλήρως και να κατανέμει συγκεντρωτικά, πανεθνικά όλους τους εκάστοτε διαθέσιμους υλικούς πόρους, τα μέσα παραγωγής, το εργατικό δυναμικό με βάση στόχους και προτεραιότητες που έχουν προκαθοριστεί.
2) Να αξιοποιεί συνδυασμένα όλες τις διαθέσιμες εγχώριες πηγές και όλες τις διαθέσιμες τεχνικές λύσεις, για να βελτιώνεται το ενεργειακό μείγμα, να προσδιορίζονται ισόρροπα οι κατάλληλες περιοχές και τα κατάλληλα μεγέθη για την αξιοποίηση κάθε πηγής Ενέργειας (π.χ. θα προσδιορίζει ότι δεν σηκώνει άλλα αιολικά πάρκα η Νότια Εύβοια).
3) Θα προωθεί την έρευνα για την αξιοποίηση νέων εγχώριων πηγών με διακρατικά αμοιβαίες επωφελείς συνεργασίες.
4) Θα αξιοποιεί την επιστημονική έρευνα για να προβλέπει έγκαιρα τις μελλοντικές ανάγκες και να ενσωματώνει γρήγορα τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες.
Η υπεροχή του επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού της εργατικής εξουσίας στηρίζεται στην κοινωνική ιδιοκτησία και στην ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων, στον εργατικό έλεγχο που μπορεί να διορθώσει έγκαιρα τα υποκειμενικά λάθη κάθε σχεδίου.
Γι' αυτό και τονίζουμε ότι θεμέλιο της εργατικής εξουσίας θα είναι η γενική συνέλευση των εργαζομένων σε κάθε παραγωγική μονάδα, κάθε κοινωνική υπηρεσία, που θα εκλέγει τους αντιπροσώπους της.

Να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας

Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά για να οργανωθεί η πάλη του λαού, βάζοντας στο επίκεντρο να ανακτήσει όλα όσα έχασε στα χρόνια της κρίσης, αλλά και να διεκδικήσει να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του.
Δεν περιμένουμε παθητικά να έρθει κάποια μεγάλη μέρα που θα λυθούν τα προβλήματά μας. Μπαίνουμε μπροστά στους καθημερινούς αγώνες, όπως για παράδειγμα ο δίκαιος αγώνας των κατοίκων της Νότιας Εύβοιας απέναντι στα νέα επενδυτικά σχέδια των ενεργειακών ομίλων που προωθούνται σε βάρος των λαϊκών αναγκών.
Ομως, για να αποκτήσουν αυτοί οι αγώνες συνέχεια, διάρκεια και νικηφόρα προοπτική, πρέπει να σημαδέψουν τον πραγματικό αντίπαλο, την άρχουσα τάξη των καπιταλιστών, συνολικά στην Ελλάδα και όχι μόνο στην Κάρυστο ή στην Εύβοια.
Δεν αρκεί να ανακόψουμε, να καθυστερήσουμε κάποια αντιλαϊκά σχέδια, κάποια αντιδραστικά μέτρα. Πρέπει να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας, να απαιτήσουμε να μειωθούν δραστικά τα τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας για τη λαϊκή κατανάλωση, να καταργηθούν τα πράσινα τέλη και οι έμμεσοι φόροι στα καύσιμα, να καταργηθούν οι ολιγόμηνες συμβάσεις, να κατοχυρωθεί η σταθερή εργασία με 35ωρο - 5ήμερο - 8ωρο, να μην παραδοθούν τα λιγνιτικά αποθέματα, το υδάτινο και αιολικό δυναμικό στους ιδιωτικούς ομίλους.
Πρέπει να δώσουμε τη μάχη ενάντια στην πολιτική της «απελευθέρωσης» όχι με τη σημαία του χτες, όχι με το αίτημα της επιστροφής στο καθεστώς των παλιών κρατικών μονοπωλίων, αλλά με τη σημαία τού αύριο, της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών, της κοινωνικής κρατικής ιδιοκτησίας, της εργατικής εξουσίας.
Ελάτε μαζί μας, δυναμώστε το ΚΚΕ παντού, για να δημιουργήσουμε σε κάθε κλάδο, σε κάθε περιοχή, σε κάθε λαϊκή γειτονιά, εστίες αντίστασης και αντεπίθεσης.

Φορτσάρει η κυβέρνηση για ενισχυμένο ρόλο σε επικίνδυνους σχεδιασμούς

Μέσω και της «αναβάθμισης δυνατοτήτων» η κυβέρνηση διεκδικεί επιπλέον ρόλους στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στην περιοχή (Φωτ. από ελληνική συμμετοχή στην ισραηλινή άσκηση «Blue Flag»)

Ενα περίγραμμα των σχεδιασμών της κυβέρνησης για γεωστρατηγική αναβάθμιση της ντόπιας αστικής τάξης μέσα από την ακόμα πιο ενεργή συμμετοχή της χώρας στους σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο, με την ανάληψη πρόσθετων ρόλων και έργου, και τα προς τούτο πλάνα εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, έδωσε ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, μιλώντας στην ιστοσελίδα «Think News».

«Σημαιοφόρος» των σχεδίων των ΗΠΑ στην περιοχή...

Κάνοντας έναν απολογισμό των όσων έχει κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για την προώθηση των ευρωατλαντικών σχεδίων στην περιοχή και την εμπέδωση της ιμπεριαλιστικής «σταθερότητας» ώστε να τρέξουν οι ενεργειακοί και άλλοι σχεδιασμοί, ο υπουργός στη συνέντευξή του αναφέρει: «Είμαστε λοιπόν σε αυτή τη φάση που, λόγω και της γεωπολιτικής κατάστασης της ευρύτερης, η Ελλάδα αποτελεί ένα σταθερό πυλώνα που μπορεί να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στην ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή. Θεωρώ ότι ήταν σημαντική η συνεργασία με το ΥΠΕΞ για να κάνουμε διμερείς σχέσεις με το Ισραήλ και να υπογράψουμε μια από τις πιο σημαντικές συμφωνίες που έχει το Ισραήλ με τρίτες χώρες - μόνο με τις ΗΠΑ έχει αντίστοιχη συμφωνία - να ενδυναμώσουμε τις σχέσεις μας με την Αίγυπτο, με την Ιορδανία, με τα ΗΑΕ αλλά και παράλληλα να παίξουμε σημαντικό ρόλο στην αλλαγή του στάτους, του στρατιωτικού, του αμυντικού, και των εξοπλιστικών στην περιοχή των Βαλκανίων, όπου χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία βλέπουμε να αλλάζουν πλέον το δόγμα τους και να περνούν προς τη Δύση. Υπάρχουν κι άλλες χώρες, όπως η Σερβία ή η Αλβανία, οι οποίες υπολογίζουν αν θέλετε στην Ελλάδα, σ' αυτόν τον σταθεροποιητικό ρόλο».
Μάλιστα, ο υπουργός επιβεβαιώνει ότι οι αναβαθμισμένοι αυτοί ρόλοι που διεκδικεί η αστική τάξη «πατάνε» πάνω στα αντίστοιχα σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή, προσθέτοντας πως «σε αυτή τη γεωπολιτική συγκυρία ήταν αναγκαίο να αποκατασταθούν στο καλύτερο σημείο οι αμυντικές μας σχέσεις με τις ΗΠΑ», και διαφημίζοντας τα «πλεονεκτήματα» της χώρας ως «διαμεσολαβητή» για την υλοποίηση των σχεδίων Τραμπ «να δημιουργηθεί στη Μεσόγειο μια ζώνη ασφαλείας», προσθέτει: «Εδώ πρέπει να πω ότι η Ελλάδα έχει τις εξής ιδιότητες που δεν τις έχει καμία άλλη χώρα στην περιοχή: Είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά και παράλληλα είναι συνομιλητής και με το Ισραήλ και με τον αραβικό κόσμο. Εχει άριστες σχέσεις με την ορθόδοξη Ρωσία και βλέπουμε πια ότι η προσπάθεια επίλυσης κρίσεων όπως στη Συρία απαιτεί τη συνεργασία όλων των χωρών και των συμμαχικών αλλά και των τρίτων».

...«ευκαιρίες» και ανταγωνισμοί...

Χαρακτηριστικό είναι και το πώς μέσα από ένα τέτοιο «φίλτρο» περνάει και το ζήτημα του ανταγωνισμού της ελληνικής αστικής τάξης με την τουρκική, με τις ενδοαστικές κόντρες στην Τουρκία και τις επιλογές της να παρουσιάζονται ως «χρυσή ευκαιρία» για την αναβάθμιση της ελληνικής εντός ΝΑΤΟικού πλαισίου και τον Π. Καμμένο να λέει: «Η Τουρκία μέχρι πρότινος ήταν ένας από τους ισχυρούς συμμάχους του ΝΑΤΟ, αλλά (...) σήμερα η πολιτική του Ερντογάν μετατρέπει την Τουρκία σε μια ισλαμική δημοκρατία (...) σε ένα δεύτερο Ιράν στην περιοχή (...)».
Μάλιστα, στο πλαίσιο αυτού του επικίνδυνου για τους λαούς «παιχνιδιού», ο Π. Καμμένος προχωράει και ένα βήμα παραπέρα, κατηγορώντας την Τουρκία για υπόθαλψη και χρηματοδότηση τρομοκρατικών οργανώσεων στο έδαφός της και στα Βαλκάνια, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν μπορεί να είσαι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ. Δεν μπορεί να λες ότι είμαι στο ΝΑΤΟ και παλεύω κατά της τρομοκρατίας και παράλληλα τα κεντρικά γραφεία των "Αδερφών Μουσουλμάνων" να βρίσκονται στην Τουρκία. Δεν μπορεί η Τουρκία, όπως η Αίγυπτος λέει, να φιλοξενεί τρομοκράτες και περίεργα χρήματα που έρχονται από διάφορες κατευθύνσεις διά της Τουρκίας να προχωρούν προς τα Βαλκάνια και να δημιουργούν ακραίες ισλαμιστικές φονταμενταλιστικές οργανώσεις, οι οποίες αποτελούν και τη μήτρα της τρομοκρατίας στην Ευρώπη. Εδώ λοιπόν είναι κι ο ρόλος της Ελλάδας. Πιστεύω ότι αυτόν το ρόλο είναι μια χρυσή ευκαιρία να τον κατανοήσουν όλοι οι Ελληνες».
Παράλληλα, αποτυπώνοντας και τις απαιτήσεις αλλά και τις αντιφάσεις μέσα από τις οποίες προωθούνται οι εν λόγω στόχοι της αστικής τάξης, ο Π. Καμμένος σημειώνει σε σχέση με την πρόσφατη συμφωνία Τουρκίας - Ρωσίας για προμήθεια των «S-400», αλλά και τα σχέδια για προμήθεια αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών 5ης γενιάς, «F-35», πως «δεν μπορεί η Τουρκία να αποκτήσει τα νέα "F-35" και παράλληλα τους "S-400" και να μην υπάρχει μια απάντηση από την πλευρά της Συμμαχίας», βάζοντας και το ερώτημα στους «συμμάχους» ΝΑΤΟικούς εάν το πραξικόπημα στην Τουρκία το έκαναν ακραίοι ισλαμιστές και πετύχαινε ποιος θα τους σταματούσε να στρέψουν τα υπερσύγχρονα τουρκικά μέσα εναντίον της Δύσης...
Εβαλε το ζήτημα και προς τη Μόσχα, λέγοντας πως «οι φίλοι και ομόδοξοι Ρώσοι πρέπει να καταλάβουν πως δεν μπορούν να εξοπλίζουν την Τουρκία με συστήματα τέτοια που θα ανατρέψουν την ισορροπία στο Αιγαίο. Είμαστε σε επαφή και με εκείνους»...

Ζητάνε όπλα και ανταλλάγματα...

Είναι ακριβώς μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο που η αστική τάξη παζαρεύει και τα αντίστοιχα ανταλλάγματα και σε «επιχειρησιακό» επίπεδο ώστε να μπορεί να παίξει ακόμα πιο ενεργό ρόλο στην προώθηση των επικίνδυνων ευρωατλαντικών σχεδίων, ζήτημα στο οποίο αναφέρθηκε αναλυτικά ο υπουργός Αμυνας στη συνέντευξή του, σημειώνοντας πως «είναι καιρός οι Ενοπλες Δυνάμεις να εκσυγχρονιστούν με νέα σύγχρονα μέσα» και προσθέτοντας ότι με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες της χώρας, στη διαδικασία αυτή καθοριστικά θα είναι ο ρόλος και η συνδρομή των ΗΠΑ.
Είπε χαρακτηριστικά: «Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος που θα έρθει με τη μορφή της βοήθειας (...) και αυτό έχει να κάνει και με την υπογραφή της στρατιωτικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή τη στιγμή δεν έχουμε τη δυνατότητα απ' τον προϋπολογισμό να αποκτήσουμε μέσα, τα οποία όμως χρειαζόμαστε όχι μόνο για τη δική μας ασφάλεια αλλά και για την ασφάλεια της Ευρώπης και της Συμμαχίας».
Μάλιστα, ο Π. Καμμένος αποκάλυψε ότι σε πρόσφατες συνομιλίες που είχε με τον υπουργό Αμυνας των ΗΠΑ, στις Βρυξέλλες, ανέδειξε την «απειλή ακραίων ισλαμιστών στην Τουρκία», τονίζοντας ότι «η αναβάθμιση της Ελλάδας εξοπλιστικά θα παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στη διατήρηση της ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή».
Ανάλογη συζήτηση φαίνεται να είχε και με την Γαλλίδα ομόλογό του, λέγοντας ότι της ζήτησε να μειωθεί το κόστος των εξοπλισμών. «Είμαστε σε αναμονή της αναδιαπραγμάτευσης. Χρειαζόμαστε και άλλα "Mirage" και με ανταλλαγή υλικών που δεν χρειαζόμαστε μπορούμε να το καταφέρουμε», είπε, προσθέτοντας πως η Ελλάδα έχει κοινά συμφέροντα με τη Γαλλία σε ό,τι αφορά τη Μεσόγειο.
Ο Π. Καμμένος ανέφερε: «Δεν μπορεί να μειωθεί ο στόλος των αεροσκαφών μας, κάτι που σημαίνει ότι εάν δεν αναβαθμιστούν τα "Block 30", θα πρέπει να αντικατασταθούν με άλλα αεροσκάφη. Εχουν γίνει αρκετές συζητήσεις και για "Mirage 2000" αλλά και βεβαίως για νέα αμερικανικής προελεύσεως αεροσκάφη. Δεν θέλω να πω παραπάνω. Νομίζω ότι είναι σαφές».
Βασικό στοιχείο της προσπάθειας ενίσχυσης της Πολεμικής Αεροπορίας είναι πάντως το πρόγραμμα αναβάθμισης των F-16C/D Block 50 και Block 52+, με ανάδοχο το αμερικανικό μονοπώλιο της «Lockheed Martin», για το οποίο ο υπουργός Αμυνας είπε πως «θα έχουμε σύντομα έγκριση της Βουλής και του ΚΥΣΕΑ. Περιμένουμε απάντηση από τις ΗΠΑ για τις λεπτομέρειες (σ.σ.: για το κόστος αναβάθμισης και τα χρονοδιαγράμματα) μέσα στις επόμενες ημέρες. Ελπίζω πριν από το τέλος Σεπτεμβρίου θα έχουμε προχωρήσει στην επόμενη φάση».
Αναφερόμενος στην πυραυλική άμυνα της χώρας, ο υπουργός είπε ότι προχωράει το λεγόμενο «follow on support» για τους ρωσικούς πυραύλους «S-300», που είναι εγκατεστημένοι στην Κρήτη, ενώ πρόσθεσε ότι και τα συστήματα «Patriot» αναβαθμίζουν το λογισμικό τους.

...για να κάνουν το «σερίφη» της Ανατολικής Μεσογείου

Εξίσου χαρακτηριστικά για τον προσανατολισμό των εξοπλισμών που «κουμπώνουν» με την προώθηση των επικίνδυνων σχεδίων στην ευρύτερη περιοχή, είναι και τα όσα σημείωσε, για μια ακόμα φορά, για το ότι «χρειάζεται η δυνατότητα μεγαλύτερων πλοίων που θα μπορούν να επιχειρούν στον ευαίσθητο τομέα μεταξύ Κρήτης - Σουέζ - Κύπρου και Μάλτας. Είναι μια περιοχή όπου αναπτύσσεται η παράνομη μεταφορά πετρελαίου, όπλων, ανθρώπων και ναρκωτικών που οδηγούν στη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας». Για να προσθέσει προκλητικά πως «γι' αυτό και υπάρχει αναβάθμιση της Σούδας»! «Ντύνοντας» δηλαδή την επέκταση και «αναβάθμιση» της συμφωνίας με τις ΗΠΑ για την «κρίσιμη» βάση τους στην Κρήτη που έχουν στα σκαριά, με όλα τα προσχήματα που αξιοποιούνται για να ξεδιπλώνονται οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και επεμβάσεις ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στην περιοχή.
Εξ ου και ο Π. Καμμένος αναφέρθηκε σε μια σειρά «εναλλακτικών» ενίσχυσης του Πολεμικού Ναυτικού για τον έλεγχο των εν λόγω χρυσοφόρων θαλάσσιων ζωνών, όπως:
-- Την αναζήτηση μεταχειρισμένων μονάδων κρούσεως επιφανείας από ευρωπαϊκά Πολεμικά Ναυτικά και συγκεκριμένα από Γερμανία και Ολλανδία. Φέρεται να «φωτογραφίζει» γερμανικές φρεγάτες τύπου F-123 και ολλανδικές τύπου Μ.
-- Την πιθανότητα παραχώρησης κάποιων αμερικανικών πολεμικών πλοίων με δυνατότητες αεράμυνας περιοχής «όχι απευθείας από τις ΗΠΑ αλλά από τρίτη συμμαχική χώρα των ΗΠΑ και όχι απαραιτήτως κράτος - μέλος του ΝΑΤΟ».
-- Την ομαλή και απρόσκοπτη διεξαγωγή του προγράμματος εκσυγχρονισμού των Αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας P3 (με ανάδοχο και εδώ τη «Lockheed Martin») με έμφαση στην παράδοση του πρώτου αεροσκάφους το Νοέμβρη του 2017.
Να σημειωθεί ακόμη πως ο Π. Καμμένος ισχυρίστηκε ότι χρειάζεται αναβάθμιση και το Πολεμικό Ναυτικό καθώς «το θέμα της ΑΟΖ», όπως είπε, «είναι πολύ κοντά». Μέσα στη βδομάδα και ο Αιγύπτιος υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτών Πόρων, Ταρέκ ελ Μόλα, υποστήριξε ότι η Αίγυπτος θα έχει σύντομα την τελική οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων με την Ελλάδα και την Κύπρο, καθότι έχει ολοκληρώσει την οριοθέτηση των συνόρων της με την Κύπρο και βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωση της διαδικασίας οριοθέτησης των συνόρων με την Ελλάδα.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, όποια σχέδια κι αν τελικά προχωρήσουν μέσα στο φόντο των ανταγωνισμών, τα συμφέροντα του κεφαλαίου δρομολογούν επικίνδυνες εξελίξεις, όπως και ένα νέο κύκλο εξοπλισμών, μακριά από τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, τους οποίους θα πληρώσουν και πάλι ο ελληνικός και οι υπόλοιποι λαοί της περιοχής, αν δε βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις.

«Επιστροφή στις αγορές» για το κεφάλαιο, μνημόνια διαρκείας για το λαό

Eurokinissi

Να συνεχίσει να κάνει «πετάλι» συνέστησε στον ελληνικό λαό ο επίτροπος Π. Μοσκοβισί, για να μην ξεστρατίσει το «ποδήλατο» της καπιταλιστικής ανάκαμψης

Τα κολακευτικά σχόλια από τους εκπροσώπους ιμπεριαλιστικών κέντρων προς την ελληνική κυβέρνηση, τα οποία ακολούθησαν την «επιτυχημένη έξοδο στις αγορές» την περασμένη βδομάδα, συνοδεύτηκαν από τη σταθερή επισήμανση για την «ανάγκη» προσήλωσης στην εφαρμογή των αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων». Εκπρόσωποι αστικών επιτελείων εντός και εκτός Ελλάδας, όπως ο ΣΕΒ, το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής κ.λπ., επισημαίνουν με κάθε ευκαιρία ότι η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας απαιτεί επίθεση διαρκείας στα εργατικά - λαϊκά στρώματα και ούτε βήμα πίσω από όσα έχουν συμφωνηθεί μέχρι στιγμής και περιγράφονται στα μνημόνια.

Αυτός ήταν ο κοινός τόπος των δηλώσεων τόσο της επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ελλάδα Ντ. Βελκουλέσκου όσο και του επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων Π. Μοσκοβισί. Η μεν πρώτη υπενθύμισε τη «φουλ ατζέντα» που έχει η κυβέρνηση μπροστά της, δείχνοντας κυρίως προς το Ασφαλιστικό και σημειώνοντας με νόημα ότι το συνταξιοδοτικό «παραμένει μη βιώσιμο». Εξέφρασε επίσης την επιμονή του Ταμείου σε αυστηρότερους κανόνες για τους συμβασιούχους, για «διεύρυνση της φορολογικής βάσης», αλλαγή του τρόπου έγκρισης των απεργιών κ.λπ. Ο δε Π. Μοσκοβισί, με τη χαρακτηριστική, εκλαϊκευτική τοποθέτηση ότι η Ελλάδα θα πρέπει «να συνεχίσει το "ποδήλατο", γιατί αν σταματήσει, θα πέσει...», ήταν αρκετά σαφής για το πού θα στηριχτεί η «επιστροφή στην κανονικότητα» για το κεφάλαιο: Στην αδιαπραγμάτευτη υλοποίηση όλων των αναδιαρθρώσεων, παλιών και νέων. Μάλιστα ο επίτροπος δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι η «Ελλάδα είναι στα μισά του δρόμου», αλλά και το ενδεχόμενο να εφαρμοστούν τα ψηφισμένα από την κυβέρνηση μέτρα νωρίτερα, δηλαδή το 2019 αντί το 2020. Δηλαδή, το «ευνοϊκό μομέντουμ» εξαργυρώνεται με ακόμα πιο γρήγορη μείωση του αφορολόγητου, περικοπές σε συντάξεις κ.λπ. Και όλα αυτά, την ίδια ώρα που συνεχίζεται η κυβερνητική προπαγανδιστική απάτη περί «τέλους της επιτροπείας»...
Αυτήν ακριβώς τη δυσμενή για τα λαϊκά στρώματα προοπτική προσπάθησε η κυβέρνηση να αποσιωπήσει, είτε με τα «μετριοπαθή» πανηγύρια της για την «επιστροφή στις αγορές», είτε με τα παραμύθια της περί «δίκαιης ανάπτυξης», την οποία δήθεν εξασφαλίζει με την πολιτική της.
Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι στην ομολογιακή έκδοση της περασμένης Τρίτης το λεγόμενο «κουπόνι» του πενταετούς ομολόγου (καταβάλλεται στους κατόχους των ομολόγων στη λήξη της χρονικής διάρκειας του ομολόγου) διαμορφώθηκε στο 4,375%, ενώ το ύψος της απόδοσης στο 4,625% (το ποσό που καταβάλλεται ετησίως), τιμές που σε απόλυτους αριθμούς είναι χαμηλότερες από την προηγούμενη έκδοση, του 2014. Με βάση αυτή την «απόδοση», η κυβέρνηση καλεί το λαό να αξιολογήσει το έργο της με κριτήριο τη συμπεριφορά των «αγορών». Ομως οι «αγορές» κάθε άλλο παρά «ευαγή ιδρύματα» είναι. Αυτό που επιβραβεύουν είναι την αποφασιστικότητα των αστικών κυβερνήσεων να προωθήσουν τη φτηνή εργατική δύναμη, δηλαδή τη διαμόρφωση «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος».
Συνολικά κατατέθηκαν, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών, πάνω από 200 επίσημες προσφορές συνολικού ύψους 6,5 δισ. ευρώ, η πλειοψηφία των οποίων, σύμφωνα με την κυβέρνηση, «αφορούσε πραγματικούς επενδυτές παγκόσμιου βεληνεκούς και όχι κερδοσκοπικά funds, γεγονός που αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας για την πορεία της ελληνικής οικονομίας». Τέλος, το ελληνικό Δημόσιο δανείστηκε το ποσό των 3 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα μισά περίπου είναι νέοι επενδυτές, ενώ τα υπόλοιπα αφορούν κατόχους ομολόγων του 2014, που τα αντάλλαξαν με το νεοεκδοθέν.

Σύμπλευση στα ουσιαστικά και καβγάδες στα επιμέρους

Η διαμάχη που ξεκίνησε στη συνέχεια ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για τα «χρόνια που χάθηκαν» από την προηγούμενη «έξοδο στις αγορές» και για την «επίδοση» που πέτυχε το νέο ομόλογο, δεν μπόρεσε για μια ακόμα φορά να κρύψει το γεγονός ότι κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση διαγκωνίζονται για το ποιος είναι πιο αποτελεσματικός στην προώθηση των «μεταρρυθμίσεων» που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Αυτή άλλωστε είναι και η βάση της «συναίνεσης» ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις, την οποία ζήτησε ο Αλ. Τσίπρας από τη Λαμία, μιλώντας στο 2ο «Αναπτυξιακό Συνέδριο».
Μάλιστα, το Γραφείο Προϋπολογισμού του κράτους στη Βουλή (ΓΠΚΒ) ήταν αρκετά διαφωτιστικό για το έδαφος που υπάρχει για αυτή τη «συναίνεση», επισημαίνοντας ότι για να μην διακοπεί η διαφαινόμενη «εύθραυστη ανάκαμψη» δεν πρέπει η χώρα να εγκαταλείψει το «μονοπάτι των μεταρρυθμίσεων», ούτε να υπάρξει «πολιτική αστάθεια». Σημειώνει ότι είναι αναγκαία η άμεση εφαρμογή του συμπληρωματικού μνημονίου και της συμφωνίας με το ΔΝΤ και τονίζει με νόημα: «Στο βαθμό που η κίνηση αυτή θα έχει συνέχεια και σε συνδυασμό με τις εκδηλούμενες τάσεις οικονομικής μεγέθυνσης - έστω και ασθενούς - για το 2017, είναι ένα θετικό βήμα προς τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης, με δεδομένη τη συμφωνία των μεγάλων πολιτικών κομμάτων στα ουσιαστικά στοιχεία του προγράμματος προσαρμογής (παρά τις επιμέρους διαφορές και τη διαφορετική πολιτική φιλοσοφία)».
Ως προς τα πιο συγκεκριμένα αναγκαία για τη «συνέχεια της εξόδου στις αγορές», το ΓΠΚΒ ξεχωρίζει τη ρύθμιση του χρέους, τη συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων», τη «σταθερότητα των θεσμών», τον εξορθολογισμό των δαπανών με καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, την ύπαρξη «εθνικού αναπτυξιακού σχεδιασμού» και τη διασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής». Οι παραπάνω «προϋποθέσεις» δεν αμφισβητούνται από καμιά αστική πολιτική δύναμη και σηματοδοτούν τη μονιμότητα της επίθεσης στα εργατικά - λαϊκά στρώματα.

Από κοντά κι ο ΣΕΒ ζητά «διευκολύνσεις»

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο ΣΕΒ, που στο τελευταίο οικονομικό δελτίο του υποστηρίζει ότι «η επιτυχής έξοδος στις αγορές ήδη θέτει de facto τέρμα στην πρακτική των καθυστερήσεων στις αξιολογήσεις και την παροχολογία» και προσθέτει ότι «η χώρα εισέρχεται πλέον σε μια μακροχρόνια περίοδο πλεονασματικής δημοσιονομικής διαχείρισης, όπου η κανονικότητα θα περιλαμβάνει ετήσια πρωτογενή πλεονάσματα σε συνεχή βάση». Το γεγονός αυτό, συνεχίζει ο ΣΕΒ, απαιτεί τη δημιουργία ενός μηχανισμού «ελάφρυνσης» του χρέους, με χρονική διάρκεια έως το 2060, που σε τακτά διαστήματα θα συμφωνούνται «διορθωτικές κινήσεις» μεταξύ των δύο πλευρών. Δεδομένο είναι πάντως ότι σε κάθε περίπτωση η ελληνική οικονομία «για 43 χρόνια (2017 - 2060) είναι αναγκασμένη να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα για να εξυπηρετεί το χρέος».
Τέλος, κατά τον ΣΕΒ η ταχύρυθμη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας πρέπει να αποτελέσει στο εξής «εθνικό στόχο», και η Ελλάδα να μετατραπεί σε «ένα επενδυτικό Ελντοράντο», όπου τα εισοδήματα θα φορολογούνται «με συνετό τρόπο», ο δημόσιος τομέας θα είναι «μικρού μεγέθους αλλά υψηλής παραγωγικότητας» και φυσικά θα παρέχονται διευκολύνσεις ο ιδιωτικός τομέας να κάνει κερδοφόρες επενδύσεις...
Ολα τα παραπάνω «τσαλακώνουν» το προπαγανδιστικό αφήγημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ότι δήθεν οι θυσίες του λαού βαίνουν προς το τέλος τους, ότι παύει η «επιτροπεία» και επέρχεται η «κανονικότητα». Οι επισημάνσεις που γίνονται από όλες τις αστικές δυνάμεις στέλνουν το μήνυμα στη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και σε κάθε επίδοξο αντικαταστάτη της, να «μην τολμήσει» να υπαναχωρήσει από τα συμφωνηθέντα. Είναι σαφές ότι η διαμόρφωση και η διατήρηση του «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος» θα κρέμεται σαν πέλεκυς πάνω από τα εναπομείναντα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, και αυτό θα «αξιολογείται» διαρκώς από κάθε λογής μηχανισμούς, «αγορών», αστικών επιτελείων, κυβερνήσεων, της ΕΕ, του ΔΝΤ κ.λπ. Συνεπώς, η διέξοδος για το λαό δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την «εμπιστοσύνη» που δείχνουν οι «αγορές» στο έργο της κυβέρνησης, ούτε στην «επιστροφή της κανονικότητας» της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Βρίσκεται στην πάλη για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας, ώστε να μπουν στο προσκήνιο οι σύγχρονες ανάγκες του.