Ποιος πραγματικά είναι ο ηγέτης της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα

Ένα νέο ήρωα έχουν ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια τα μέσα ενημέρωσης στις ΗΠΑ στο πρόσωπο του ηγέτη της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα, Λεοπόλντο Λόπεζ.
Ενώ όμως τα διεθνή μέσα ενημέρωσης εστίασαν την προσοχή τους στο γεγονός ότι τέθηκε σε κατ’οίκον περιορισμό, κατηγορούμενος για την παρακίνηση βίαιων επεισοδίων στις πρόσφατες εκλογές που στοίχισαν τη ζωή τουλάχιστον δέκα ανθρώπων, ελάχιστοι ασχολήθηκαν με το παρελθόν του.
Γεννημένος στο εύπορο προάστιο Τσακάο του Καράκας – του οποίου αργότερα έγινε δήμαρχος – ο Λόπεζ είναι γόνος δυναστείας πολιτικών της Βενεζουέλας, η οποία φτάνει μέχρι τον πρώτο πρόεδρος της χώρας Κριστομπαλ Μεντόζα.
Ο ίδιος εξηγούσε σε δημοσιογράφους ότι ανήκει στο 1% των κατοίκων της χώρας που απέκτησαν υψηλή μόρφωση για να βοηθήσουν, όπως λέει, τη Βενεζουέλα.
Από το 1996- έως το 1999 ήταν σύμβουλος της εταιρείας πετρελαίου PDVSA από την οποία απομακρύνθηκε όταν κατηγορήθηκε ότι διασπάθιζε χρήματα με τα οποία χρηματοδοτούσε το πολιτικό του κόμμα Primero Justicia (η δικαιοσύνη πρώτα).
Το κόμμα του χρηματοδοτούνταν όμως και από το αμερικανικό NED, το Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, το οποίο παλαιότερα χρηματοδοτούσε τον δικτάτορα του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα, δεξιούς υποψήφιους στη Βολιβία και αντικαθεστωτικές οργανώσεις στο Ιράν, την Κούβα, την Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Σλοβακία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Κορέα και την Κίνα.
Η χρηματοδότηση του Λόπεζ από την Ουάσινγκτον εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων που χρησιμοποιούσαν αμερικανικές υπηρεσίες για την ενίσχυση αντικυβερνητικών δυνάμεων και το οποίο ήρθε στο φως από απόρρητα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας στο Καράκας.
Τον Απρίλιο του 2002, συναντάμε στον Λόπεζ ανάμεσα στους οργανωτές των βίαιων αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων, που έδωσαν το πρόσχημα για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Ούγκο Τσάβες.

Στις ημέρες που ακολούθησαν, ο Λόπεζ συνεργάστηκε με αρκετούς από τους πραξικοπηματίες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη υπουργών της κυβέρνησης Τσάβες ενώ κατηγορήθηκε και για την οργάνωση επιθέσεων που σημειώθηκαν εναντίον της πρεσβείας της Κούβας στο Καράκας.
Παρόλα αυτά ο Λόπεζ παρέμεινε ελεύθερος μετά το πραξικόπημα και τελικά δικάστηκε και καταδικάστηκε για σκάνδαλα διαφθοράς, που αφορούσαν και πάλι την χρηματοδότηση του κόμματός του αλλά και τη θητεία του ως δημάρχου.

Προς στιγμήν ο Λόπεζ φάνηκε να χάνει την αξία χρήσης του ακόμη και για τους υποστηρικτές του στην Ουάσινγκτον. Η αμερικανική πρεσβεία στο Καράκας, σε απόρρητα τηλεγραφήματά της, που κυκλοφόρησαν στο Wikileaks, τον αποκαλούσε «διασπαστική δύναμη» για την αντιπολίτευση ενώ τον χαρακτήριζε «υπερόπτη, εκδικητικό και διψασμένο για εξουσία».

Η σύζυγός του Λίλιαν Τιντόρι, η οποία έγινε γνωστή σαν παίκτρια του τηλεοπτικού παιχνιδιού Robinson: La Gran Aventura (το survivor της Βενεζουέλας) γυρίζει τον κόσμο προσκεκλημένη δεξιών πολιτικών κομμάτων – και πρόσφατα και του Ντόναλντ Τραμπ. Στις ομιλίες της παρουσιάζει τη Βενεζουέλα σαν ένα δικτατορικό καθεστώς. Στην Ελλάδα τις δράσεις της συνηθίζουν να προωθούν γνωστοί (για το μένος τους εναντίον της Βενεζουέλας) δημοσιογράφοι, όπως ο Ιάσονας Πιπίνης ενώ πληροφορίες ανέφεραν ότι κόμματα της αντιπολίτευσης σχεδίαζαν να την καλέσουν να μιλήσει στην Αθήνα..

Απροκάλυπτα τσιράκια του κεφαλαίου! – Οι ναζί καταψήφισαν την τροπολογία του ΚΚΕ για τα δεδουλευμένα

Οι ναζί της Χρυσής Αυγής τίμησαν τη σημερινή «επέτειο» τους για τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου και τον αγαπημένο τους δικτάτορα Μεταξά, καταψηφίζοντας την τροπολογία του ΚΚΕ για τα δεδουλευμένα.

Η τροπολογία υπερψηφίστηκε ως προς το πρώτο σκέλος, δηλαδή 

«θεωρείται μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας η αξιόλογη καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων αποδοχών του εργαζομένου από τον εργοδότη, ανεξαρτήτως της αιτίας της καθυστέρησης».

«Ναι» ψήφισαν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και Δημοκρατική Συμπαράταξη.

Οι ναζί της Χρυσής Αυγής – επιβεβαιώνοντας το ρόλο τους ως μακρύ χέρι του συστήματος και απροκάλυπτα τσιράκια του κεφαλαίου – καταψήφισαν, χωρίς ουσιαστικά καμία επίσημη αιτιολογία κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην ολομέλεια της Βουλής. «Παρών» ψήφισαν η Ένωση Κεντρώων και το Ποτάμι…

Να σημειωθεί πως η κυβέρνηση δεν έκανε δεκτό το δεύτερο σκέλος της τροπολογίας, με την αιτιολογία – μεταξύ άλλων- πως ήδη η μη καταβολή δεδουλευμένων με αναγκαστικό νόμο του 1945 συνιστά ποινικό αδίκημα και προβλέπεται και αυτόφωρη διαδικασία, όπως ανέφερε η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου. Ο βουλευτής του ΚΚΕ, Χρήστος Κατσώτης, σημείωσε πως το υπάρχων πλαίσιο δεν αρκεί και πως πρέπει να αυστηροποιηθεί, συμπληρώνοντας ότι το δεύτερο μέρος της τροπολογίας έδινε τη δυνατότητα της διεύρυνσης των ευθυνών για την απλήρωτη εργασία στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και στο βασικό μέτοχο της εταιρείας. Επίσης, ο βουλευτής του ΚΚΕ ανέφερε ότι αξιόλογος χρόνος γα την καταβολή των δεδουλευμένων πρέπει να είναι έως και ένας μήνας.

Οι «δουλειές» των ναζί 

Από την πλούσια δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής πίσω από το «αντισυστημικό» προσωπείο θυμηθήκαμε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.  Ο φασίστας βουλευτής, Γιάννης Λαγός, λέει ξεκάθαρα πως η Χρυσή Αυγή έχει άμεση σχέση με εφοπλιστικά συμφέροντα.

Ο φασίστας Λαγός υποστηρίζει: «Μας έχουν ζητήσει συνάντηση κάτω, άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να φέρουνε πλοία, είναι τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, θα κάνουμε συνάντηση μαζί τους πιθανόν και μέσα στην εβδομάδα, Nα καταφέρουμε να ξεκινήσει η δουλειά».

Το βίντεο είχε δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα jailgoldendawn.com («Για την πολιτική αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος») και το είχαμε αναδημοσιεύσει.  Σύμφωνα με το δημοσίευμα του jailgoldendawn.com το βίντεο είναι από τις 7 Ιουλίου 2015. 

Βιβλική ανάρτηση

Εν όψει της εκατοστής επετείου της Οκτωβριανής, κάθε χώρος/οργάνωση/εκδοτικός οίκος (πολλές φορές αυτά ταυτίζονται, αλλά όχι απαραίτητα) ετοιμάζουν ή βγάζουν ήδη διάφορες εκδόσεις για να τιμήσουν την επέτειο. Εδώ ισχύει το "ο καθένας ανάλογα με το μέγεθος και τις δυνατότητές του", αλλά απέχουμε πολύ ακόμα από το να φτάσουμε στο "σύμφωνα με τις ανάγκες" και τις απαιτήσεις του συγκεκριμένου καθήκοντος.

Το οποίο σημαίνει δύο πράγματα: αφενός πως πρέπει να μεγαλώσουμε, για να μπορούμε περισσότερα. Αφετέρου πως δεν πρέπει να σταματήσουμε μετά την εκατοστή επέτειο, που πρέπει να είναι απλώς έναυσμα για να βγουν ακόμα περισσότερες σχετικές εκδόσεις.

Ξεκινάμε από τα δικά μας χωράφια. Εκτός από το πολύ σημαντικό και μεστό κείμενο της διακήρυξης της κετουκε, το τμήμα για τη δουλειά στο συνδικαλισμό επιμελήθηκε μια έκδοση για τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, με επίκεντρο τη Σοβιετική Ένωση.

Στα θετικά της έκδοσης συμπεριλαμβάνονται τα εξής:
-είναι επίκαιρη, αποδεικνύοντας πως ο σοσιαλισμός του εικοστού αιώνα είχε λύσει προβλήματα, όπως την ανεργία, που στον καπιταλισμό παραμένουν ακόμα και σήμερα ανεπίλυτα και οξύνονται, γιατί είναι σύμφυτα με την ύπαρξή του.
-είναι εκλαϊκευτική και προσιτή στον καθένα, θυμίζοντας αρκετά στη μορφή μια σειρά μπροσούρες που είχε επιμεληθεί το ΚΣ της ΚΝΕ με τίτλο "αλήθειες και ψέματα για το σοσιαλισμό".
-είναι πολύτιμο εργαλείο για να ανοίξουν συζητήσεις για το σήμερα και τις δυνατότητες που μένουν αναξιοποίητες.
-είναι φτηνή, συνεπώς προσιτή από κάθε άποψη.
Και ας σημειωθεί παρεμπιπτόντως πως τις προάλλες παρουσιάστηκε στο κατάμεστο δημοτικό θέατρο του Αιγάλεω, δείγμα για το ενδιαφέρον που δείχνει ο κόσμος για αυτό το θέμα και την υπεράσπιση της προσφοράς του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Το αρνητικό κατά τη γνώμη μου είναι πως στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε εκδόσεις και στοιχεία της μπρεζνιεφικής εποχής -όπως το συλλεκτικό βιβλιαράκι "εκατό ερωτήσεις-απαντήσεις για την ΕΣΣΔ- και τα περισσότερα στοιχεία αναφέρονται στην περίοδο μέχρι το 75', ενώ ίσως να 'ταν πιο χρήσιμο να γίνει κάτι διαφορετικό και πιο γόνιμο.

Στο πλαίσιο της επετείου, εντάσσεται η κυκλοφορία της συλλογής κειμένων του Λένιν "απ' τη μαχητική πείρα των μπολσεβίκων", που εστιάζει αρκετά και στο οργανωτικό σκέλος της εξέγερσης ή της προετοιμασίας για επαναστατική δράση, ενώ έρχεται σαν συνέχεια άλλων εκδόσεων, όπως πχ το βιβλίο "η πορεία των μπολσεβίκων προς τη νίκη".

Μια άλλη πρόσφατη έκδοση είναι το βιβλίο για την ελληνικής καταγωγής ουντάρνικα, Πάσα (ή Πάσια) Αγγελίνα (άξιο τέκνο ενός καταξιωμένου λαού), η οποία έγινε οδηγός τρακτέρ κι εκπαίδευε άλλες γυναίκες για αυτή τη θέση, σπάζοντας το φράγμα της προκατάληψης, μαζί με αυτό των παραγωγικών δεικτών. Το βιβλίο συνοδεύεται από ένα ζουμερό πρόλογο του Αναστάση Γκίκα, ενώ παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η Πάσα συμπληρώνει το βιογραφικό ερωτηματολόγιο ενός αμερικάνικου περιοδικού (που θέλει να καταγράψει την πορεία της) και διαπιστώνει πως παρά την πληθώρα ερωτήσεων και τις λεπτομέρειες που καλείται να συμπληρώσει, λείπει το πιο σημαντικό. Κι αυτό δεν είναι τα δικά της ατομικά χαρακτηριστικά, αλλά οι κοινωνικές συνθήκες που τα ανέδειξαν στην ίδια και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, σαν τη δική της.

Δεν τις παρουσιάζω αναλυτικά, γιατί θα έβγαινα εκτός θέματος, αλλά σημειώνω παρεμπιπτόντως και μερικές άλλες εκδόσεις:
-το βιβλίο για τα ηρωικά στελέχη του ΚΚΕ και της κεντρικής του επιτροπής που δεν προσκύνησαν το αστικό κράτος και βρήκαν το θάνατο αγωνιζόμενοι κι αλύγιστοι, είτε στο μέτωπο του αγώνα, είτε στις φυλακές, είτε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Και μόνο ο τίτλος (παρμένος από την απολογία ενός μέλους της κετουκε) είναι ενδεικτικός για το (πολύ ενδιαφέρον) περιεχόμενο: δεν αναγνωρίζω κανένα νόμο, ούτε το κράτος σας...
-την επανέκδοση του έργου του Θέμου Κορνάρου για το στρατόπεδο Χαϊδαρίου (είχε προηγηθεί η αντίστοιχη επανέκδοση του βιβλίου του-χρονικού για το Μάη του 36' στη Θεσσαλονίκη).
-την έκδοση του ΣΠ Ηπείρου-Κέρκυρας-Λευκάδας της ΚΝΕ για τους ηρωικούς φαντάρους του Καλπακίου, όπου έγινε φέτος, προς τιμήν τους, και το διήμερο της οργάνωσης.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρουσίαση, ως προς μερικές, ενδεικτικές εκδόσεις του κόμματος σχετικές με την Οχτωβριανή Επανάσταση και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, σημειώνω μια βασική παράμετρο, που είναι κι η πιο σημαντική δυσκολία κατά τη γνώμη μου. Το κόμμα φαίνεται να δίνει -και δικαιολογημένα- βάρος στην επέτειο των δικών του εκατό χρόνων, στην ανάδειξη της ιστορίας του και της ηρωικής του διαδρομής. Συνεπώς υπάρχει μια "διάσπαση δυνάμεων" και κάποιες προτεραιότητες (γιατί προφανώς κι αποτελεί προτεραιότητα) δεν προχωρούν το ίδιο γρήγορα με τις υπόλοιπες.

Αυτή είναι καθαρά προσωπική εκτίμηση-εικασία, αλλά μπορεί να πέφτω τελείως έξω. Όπως δική μου εκτίμηση (που δε βασίζεται προφανώς σε κάποια πληροφόρηση) είναι πως ως το τέλος του 17', θα υπάρξουν και άλλες εκδόσεις, πχ ένα αφιέρωμα της ΚΟΜΕΠ ή κάποια συλλογική έκδοση, όπως αυτές που επιμελήθηκε το τμήμα ιστορίας της κετουκε για τα Δεκεμβριανά ή για τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Πρόσχωμεν...

Στο επόμενο μέρος, θα δούμε αντίστοιχες εκδόσεις και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες από τον (πολιτικό-εκδοτικό χώρο) του ευρύτερου αριστεροχωρίου -και όχι μόνο...

Τα «καλά» της «απελευθέρωσης»...

Είναι σαφές ότι και το νέο τσεκούρι στα «κοινωνικά τιμολόγια», όπως και οι αυξήσεις στους λογαριασμούς που έρχονται για τις ΥΚΩ, είναι μερικά ακόμα από τα «καλά» που προκύπτουν για το λαό από την «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, που υπηρετεί με συνέπεια και η σημερινή κυβέρνηση, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων, ενταγμένη και στο αντίστοιχο ευρωενωσιακό πλαίσιο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πρόταση της ΡΑΕ για περιορισμό του αριθμού των δικαιούχων εντάσσεται σαφώς στα όσα έχουν συμφωνηθεί για τη μείωση του μεριδίου της ΔΕΗ στη λιανική αγορά, ώστε ένα κομμάτι όσων δικαιούνται τις χαμηλότερες χρεώσεις να περάσει σε άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις του κλάδου, ενώ δεδομένο είναι πως όποιες κι αν είναι οι τελικές αποφάσεις θα κινηθούν με γνώμονα τη μείωση του συνολικού κόστους για τους παρόχους, τόσο της ΔΕΗ ΑΕ όσο και των λεγόμενων «εναλλακτικών».
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μάλιστα έχει αναδειχθεί πραγματικά στον καλύτερο «πλασιέ» της «απελευθέρωσης» στο χώρο της Ενέργειας, που στο ένα της σκέλος σημαίνει τεράστια και εγγυημένα κέρδη για τους επιχειρηματικούς ομίλους του χώρου, αλλά και γενναίες εκπτώσεις προς τις μεγάλες επιχειρήσεις και ενεργοβόρες βιομηχανίες, και στο άλλο ενεργειακή φτώχεια για το λαό.
Θυμίζουμε ότι ο πρωθυπουργός με προκλητικό τρόπο δήλωνε τον περασμένο Μάη πως η «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και η σημαντική ενίσχυση του «ανταγωνισμού», που προωθεί η κυβέρνηση για λογαριασμό των μονοπωλίων, θα οδηγήσουν σε «χαμηλότερες τιμές» τιμολογίων ηλεκτρισμού, ενώ από πάνω υποσχόταν ότι παραμένει «προτεραιότητα της κυβέρνησης η στήριξη και διεύρυνση των κοινωνικών τιμολογίων, που αποτελούν εργαλείο στήριξης για ευπαθείς και αδύναμες κοινωνικές ομάδες»!

Λίγο μετά, βέβαια, η ΔΕΗ δημοσίευε την προκήρυξη για την πρόσληψη «συμβούλου», με σκοπό την «ενίσχυση της εισπραξιμότητας» των ανεξόφλητων οφειλών, ξεκινώντας δηλαδή, με κάθε επισημότητα, το κυνήγι των λαϊκών νοικοκυριών που δεν έχουν να πληρώσουν, ενώ, σε ανεπίσημες τοποθετήσεις τους, ανώτατα στελέχη της επιχείρησης επισήμαιναν ότι «κοινωνικό τιμολόγιο σημαίνει παροχή ρεύματος με έκπτωση και όχι παροχή ρεύματος δωρεάν», πράγμα που σημαίνει ότι υπό καθεστώς «απελευθέρωσης» και «ανταγωνισμού» ακόμη και οι δικαιούχοι «κοινωνικού οικιακού τιμολογίου», μεταξύ των οποίων βαριά και χρονίως πάσχοντες, δεν θα εξαιρούνται από τις διακοπές ρεύματος, εάν δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους...

Αλλά και ο πρόεδρος της επιχείρησης, Μ. Παναγιωτάκης, είχε δηλώσει τον περασμένο Μάρτη στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής ότι «οι πολιτικές των διευκολύνσεων και το κοινωνικό πρόσωπο» της ΔΕΗ έχουν φτάσει «περίπου στα όριά τους», επιβεβαιώνοντας ότι η ΔΕΗ λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με αποκλειστικό γνώμονα την κερδοφορία της, είτε στο μετοχολόγιό της πλειοψηφεί το κράτος, είτε κάποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Είναι φανερό δηλαδή πως, απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, και αυτή η περίπτωση δείχνει πως κερδοφορία του κεφαλαίου και ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών είναι έννοιες ασύμβατες. Γι' αυτό και η πάλη που χρειάζεται να δυναμώσει, για ρεύμα φτηνό σε όλα τα λαϊκά νοικοκυριά, για να μην γίνει καμία διακοπή σε λαϊκές οικογένειες, για ανακούφιση των ανέργων από τις οφειλές στη ΔΕΗ, χρειάζεται να συνδυαστεί με μαζική απάντηση στα σχέδια κυβέρνησης - κεφαλαίου για παραπέρα «απελευθέρωση» της αγοράς Ενέργειας, που θα καταδικάσει ακόμα περισσότερους σε ενεργειακή φτώχεια, ενώ θα επιδεινώσει παραπέρα τις εργασιακές σχέσεις στη ΔΕΗ και συνολικά στον κλάδο. Η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, ρεύμα κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα, προϋποθέτει εργατική εξουσία και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Τ. Φ.

Δύο κόσμοι.

..

Οτι συγκρούονται δύο κόσμοι στη σημερινή πραγματικότητα είναι γνωστό. Από τη μια είναι ο κόσμος του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, που πασχίζουν για τις υψηλές επιδόσεις των κερδών τους. Ο κόσμος των εφοπλιστών, που μετράνε μεγάλα κέρδη, κρατική στήριξη και διευκολύνσεις, προκειμένου ο υπερπόντιος ελληνικός στόλος να διεκδικεί πρώτες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη, ή άλλοι να θησαυρίζουν από την εκμετάλλευση της ανάγκης για θαλάσσιες μεταφορές σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που ένα μεγάλο ποσοστό της είναι νησιωτικό. Η ο κόσμος των μεγαλοξενοδόχων και των επιχειρηματικών ομίλων στον Τουρισμό, που καταγράφουν μεγάλα ρεκόρ κερδών, την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι στη χώρα μας μετράνε και το ευρώ για μια βόλτα στη θάλασσα. Ακόμα είναι ο κόσμος των διαφόρων ινστιτούτων του κεφαλαίου, που ζητούν μειώσεις στα «περιττά κρατικά έξοδα» για δαπάνες Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας, που συνιστούν ακόμα πιο στενή σύνδεση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τις ανάγκες της «αγοράς» (βλ. των επιχειρήσεων). Είναι επίσης ο κόσμος των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, που θα εκμεταλλεύονται για χρόνια υποδομές στις οποίες θα έπρεπε να έχει πρόσβαση δωρεάν ο ελληνικός λαός, που όμως καλείται να πληρώνει δυσβάσταχτα διόδια.
Από την άλλη, είναι ο κόσμος των ναυτεργατών που δουλεύουν σε άθλιες εργασιακές συνθήκες και κακοπληρωμένοι, των εργαζομένων στα ξενοδοχεία σε καθεστώς γαλέρας, ο κόσμος των ανέργων, ο κόσμος των χιλιάδων απλήρωτων εργαζομένων - ομήρων της εργοδοσίας, του λαού που τρέμει μήπως του συμβεί κάτι και βρεθεί σε νοσοκομείο που υπολειτουργεί, με τους εργαζόμενους εκεί τις περισσότερες φορές να υπερβάλλουν εαυτούς για να τα βγάλουν πέρα, όλων αυτών για τους οποίους ο κόσμος των τουριστικών ρεκόρ είναι μια βιτρίνα, ενώ οι ίδιοι, που ζουν σε μια χώρα με πλούσια φυσική ομορφιά και με μεγάλες υποδομές, περιορίζονται στα ελάχιστα, αφού το δικαίωμα στις διακοπές γίνεται βουνό, λόγω των πανάκριβων τιμών, των διοδίων, των απλησίαστων εισιτηρίων στα καράβια.
Για τη σύγκρουση δύο κόσμων μιλάει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Από τη μια, λέει, είναι ο δικός της κόσμος, της δικαιοσύνης και της ευαισθησίας και, από την άλλη, του κακού νεοφιλελευθερισμού, που στηρίζει η ΝΔ. Για να κάνουμε όμως ένα λογαριασμό να δούμε, ποιον κόσμο στηρίζει η κυβέρνηση με την πολιτική της; Ποιον κόσμο άραγε στηρίζει η διατήρηση και επέκταση του αντεργατικού πλαισίου που είχαν φτιάξει οι προηγούμενοι; Οι διάφορες διευκολύνσεις και παροχές προς το κεφάλαιο; Οι νόμοι για την Ανώτατη Εκπαίδευση και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας που ο πρώτος θέτει ως υπέρτατο κριτήριο την πιο άμεση σύνδεση του εκπαιδευτικού έργου με τις επιχειρήσεις και ο δεύτερος φτιάχνει μηχανισμούς - «κόφτες» για τη μείωση των κρατικών δαπανών; Τα συχαρίκια, οι συστάσεις και τα «μπράβο» από τους επιχειρηματικούς ομίλους, διεθνή ινστιτούτα του κεφαλαίου, εκπροσώπους της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υπηρετεί τον ίδιο κόσμο που υπηρετούσαν και οι προηγούμενοι, τον κόσμο των επιχειρηματικών ομίλων, του μεγάλου κεφαλαίου. Και γι' αυτό δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να τσακίζει τη ζωή του λαού, των εργαζομένων. Γιατί έτσι μόνο υπηρετείται αυτός ο κόσμος.
Ολα τα άλλα είναι προπαγάνδα και αποπροσανατολισμός σε καβγάδες καλύτερης διαχείρισης των συμφερόντων αυτού του κόσμου. Κατά τ' άλλα οι από κοινού σημαιοφόροι των συμφερόντων αυτού του κόσμου, των μνημονίων που έχουν ψηφίσει αλλά και αυτών που θα φέρουν στο μέλλον τσακώνονται για τη σημαία! Υποκρισία και κοροϊδία στο μέγιστο βαθμό.

«Εμβληματικό» για τις ανάγκες του κεφαλαίου

Ως «εμβληματική μεταρρύθμιση στο χώρο της Υγείας» χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή, το νομοσχέδιο για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, αποκρύπτοντας τον βαθιά αντιλαϊκό και ταξικό χαρακτήρα του.
Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα των επιταγών του κεφαλαίου για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του, μέσω της παραπέρα περικοπής των κρατικών δαπανών και παροχών στον τομέα της Υγείας, με ακόμη πιο φτηνούς εργαζόμενους, χωρίς εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά τι ακριβώς ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός και τι ισχύει στην πραγματικότητα.

* * *

Μεταξύ άλλων λοιπόν, ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε:
-- «Εξασφαλίζουμε καθολική πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα Υγείας, δίχως ταξικούς και εισοδηματικούς φραγμούς (...) είναι θεμελιώδης αρχή της Ελλάδας που εμείς τουλάχιστον οραματιζόμαστε, μιας Ελλάδας ισότητας και δικαιοσύνης».
Στην πραγματικότητα, αυτό που προβλέπει το νομοσχέδιο είναι καθολικά ελάχιστες δωρεάν και ανεπαρκείς υπηρεσίες ΠΦΥ, χωρίς γιατρούς όλων των ειδικοτήτων και υπηρεσίες που απέχουν από τις τεράστιες δυνατότητες και εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας.
-- «Με το σημερινό νομοσχέδιο προχωράμε στη δημιουργία 239 ΤΟΜΥ, σε 65 αστικές περιοχές της χώρας. Κάθε Μονάδα έχει προσδιοριστεί γεωγραφικά με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχει πληθυσμιακή αναφορά περίπου δέκα χιλιάδες με δώδεκα χιλιάδες κατοίκους, γεγονός που θα καλύψει τον μεγαλύτερο αριθμό αναγκών κάθε πόλης, κάθε μεγάλου αστικού κέντρου», είπε ο Αλ. Τσίπρας, συμπληρώνοντας ότι οι συγκεκριμένες Μονάδες θα απαρτίζονται από έναν γενικό γιατρό ή παθολόγο και παιδίατρο, που θα αποτελούν τον οικογενειακό γιατρό στους ενήλικες και τα παιδιά.
Εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς την κοροϊδία της κυβέρνησης, καθώς οι παραπάνω αριθμοί επιβεβαιώνουν ότι είναι αδύνατο ο ένας γενικός γιατρός ή παθολόγος και ο παιδίατρος - που θα έχει ο καθένας στην ευθύνη του τουλάχιστον 2.000 άτομα (ενήλικες ή παιδιά) - να μπορούν παράλληλα να παρέχουν υπηρεσίες πρόληψης, προαγωγής της υγείας στην οικογένεια, στα σχολεία, στους χώρους δουλειάς, στους χρονίως πάσχοντες, προγραμματισμένη φροντίδα ενηλίκων και παιδιών, κατ' οίκον νοσηλεία, εκτίμηση ψυχικών νόσων, αντιμετώπιση οξέων προβλημάτων υγείας, καταγραφή επιδημιολογικών στοιχείων και όλα όσα αναφέρονται στο νομοσχέδιο. Ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε τις πρόσφατες εξαγγελίες της κυβέρνησης, σύμφωνα με τις οποίες ακόμη κι αυτές οι υποτυπώδεις ΤΟΜΥ θα απευθύνονται μόλις στο 30% του πληθυσμού.

* * *

Είπε ακόμα ο πρωθυπουργός:
-- «Το πρόγραμμα στην πρώτη φάση θα έχει τετραετή διάρκεια, να καλυφθεί κατά κύριο λόγο από τους κοινοτικούς πόρους».
Δηλαδή, η χρηματοδότηση ακόμα και αυτών των υποστελεχωμένων και ανεπαρκών Μονάδων δεν πρόκειται να προέλθει από αύξηση της κρατικής δαπάνης, αντίθετα σηματοδοτείται η προοπτική μεταφοράς της δαπάνης στο λαό με άμεσο (απευθείας πληρωμές) και έμμεσο τρόπο (φορολογία).
-- «Δίνουμε βάρος στην πρόληψη».
Στην πραγματικότητα, από τη μια δίνεται το «σινιάλο» για την υλοποίηση της ευρωενωσιακής κατεύθυνσης, σύμφωνα με την οποία η Πρόληψη ως κρατική ευθύνη θα περιορίζεται σε συμβουλές και ενημέρωση για μια σειρά θέματα, και από την άλλη θα συνεχιστεί το σφυροκόπημα του λαού με αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που επιδεινώνουν τη ζωή του.
-- «Για μας, όλες οι σχέσεις εργασίας στην Υγεία οφείλουν να είναι πλήρεις και σταθερές (...) προχωράμε στη μετατροπή των σχέσεων εργασίας, συνάπτοντας συμβάσεις πλήρους εργασίας των γιατρών, των οδοντιάτρων και των φαρμακοποιών του ΕΟΠΥΥ».
Σήμερα, μόνο στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, περίπου το 20 - 25% των εργαζομένων (πάνω από 15.000 εργαζόμενοι) δουλεύουν με ελαστικές σχέσεις εργασίας, με «πετσοκομμένα» ή και χωρίς δικαιώματα, και μισθούς πείνας, που σε κάποιες περιπτώσεις κάνουν μήνες να τους πάρουν.

* * *

Από την «πανηγυρική» και αποπροσανατολιστική εξαγγελία του πρωθυπουργού για μετατροπή των συμβάσεων μια μικρής μερίδας γιατρών του ΕΟΠΥΥ σε πλήρους εργασίας, απουσιάζει ο ακρογωνιαίος λίθος του αιτήματος που ικανοποιεί τις ανάγκες του συνόλου των εργαζομένων: Μόνιμη και σταθερή δουλειά, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
Ο λαός οφείλει να απορρίψει την αντεργατική και ανθυγιεινή μεταρρύθμιση και να διεκδικήσει την πλήρη ανάπτυξη ενός κρατικού και απολύτως δωρεάν συστήματος Υγείας και ΠΦΥ, με Κέντρα Υγείας και περιφερειακά ιατρεία, με σύγχρονο εξοπλισμό που να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες των λαϊκών οικογενειών όλο το 24ωρο, όλες τις μέρες του χρόνου, με πλήρη στελέχωση σε γιατρούς όλων των ειδικοτήτων και οικογενειακούς γιατρούς, με υγειονομικούς όλων των κλάδων που θα είναι μόνιμοι και θα έχουν πλήρη δικαιώματα.

Νίκη για τους απλήρωτους εργαζόμενους η υπερψήφιση της τροπολογίας του ΚΚΕ

       

Η τροπολογία του ΚΚΕ που αναφέρει ότι «θεωρείται μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας η αξιόλογη καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων αποδοχών του εργαζομένου από τον εργοδότη, ανεξαρτήτως της αιτίας της καθυστέρησης», υπερψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε να βάλει ζήτημα χρονικής πίστωσης χρόνου στον εργοδότη για να πληρώσει τους εργαζόμενους και η τροπολογία του ΚΚΕ ψηφίστηκε.

Το ΚΚΕ με την τροπολογία αυτή ανέτρεψε την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου σύμφωνα με την οποία ουσιαστικά επέβαλε στους εργαζόμενους να δουλεύουν απλήρωτοι γιατί αλλιώς η άρνηση να εργαστούν απλήρωτοι θα θεωρούνταν οικειοθελής αποχώρηση από την εργασία!

Η αποφασιστική παρέμβαση του ΚΚΕ με την τροπολογία που κατέθεσε ανατρέποντας την αντεργατική απόφαση του Αρείου Πάγου είναι αφορμή για να σκεφτεί ο λαός πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα με ισχυρές ταξικές δυνάμεις, με ισχυρό ταξικό κίνημα, πόσο πιο εύκολα ακόμα και στον καπιταλισμό θα ανατρέπονταν αντιλαϊκές αποφάσεις των δικαστηρίων και αντιλαϊκοί νόμοι των κυβερνήσεων και πόσο πιο εύκολα θα άνοιγε ο δρόμος για τον σοσιαλισμό!

Η ψήφιση της τροπολογίας του ΚΚΕ είναι μία νίκη και πρέπει να γίνει εφαλτήριο για την συσπείρωση δυνάμεων γύρω από την Λαϊκή Συμμαχία με κατεύθυνση να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική και να περάσει η εξουσία στους πραγματικούς παραγωγούς του πλούτου, στην εργατική τάξη.

Τάκης Φ.

ΠΕΡΙ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ

Διαβάζουμε στην Καθημερινή σε άρθρο του Α. Λακασά για την απόφαση του υπουργείου Παιδείας να ορίζονται οι σημαιοφόροι στα  δημοτικά σχολεία με κλήρωση: «Ο ΣΥΡΙΖΑ, πλήττοντας την έννοια της αριστείας, στοχεύει στην εξίσωση των μαθητών προς τα κάτω, καθώς δεν επιθυμεί να αμβλύνει υπέρ των αδυνάμων τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες του εκπαιδευτικού συστήματος και την ίδια στιγμή δεν θέλει να καταργήσει τις παρελάσεις δυσαρεστώντας τους ΑΝΕΛ». Στην ίδια περίοδο,  η περίφημη αριστεία των …φιλελεύθερων καπιταλιστών που συναντιέται  με την έγνοια για την άμβλυνση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, σηματοδοτούν τη σκόπιμη σύγχυση συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Με αποφάσεις σε θέματα ήσσονος σημασίας  η μεν κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ,  με το προοδευτικό περιτύλιγμα που τις συνοδεύει  θέλει να πείσει για το αριστερό της προφίλ η μεν αντιπολίτευση να πείσει για την ύπαρξή της και τη διαφοροποίησή της από την κυβέρνηση. Δεν υπάρχει καμιά διαφοροποίηση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, κι ούτε στο εκπαιδευτικό σύστημα μ’ αυτήν την απόφαση δρομολογείται η διαμόρφωση ενός άλλου τύπου ανθρώπου. Μικροπολιτική συμπεριφορά απλώς, κοκορομαχίες  που όμως στοχεύουν  να συντηρούν, όπως και άλλες τέτοιες παρόμοιες,  το πολιτικό σύστημα.

               Αυτό δεν σημαίνει πως ο λόγος περί αριστείας είναι απλές πομφόλυγες, παρόλο τον ευτελισμό της από τους πολιτικούς μας. Η αριστεία και η αξιοκρατία γίνεται η πιο προβεβλημένη ιδεολογία της καπιταλιστικής μας κοινωνίας, ιδιαίτερα όταν οι θέσεις και οι ευκαιρίες σ’ έναν καπιταλιστικό κόσμο σε κρίση είναι περιορισμένες και η υπόσχεση για ισότητα ευκαιριών εκ των πραγμάτων διαψεύδεται. Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης το κυρίαρχο σύστημα έχει κάνει σημαία του την αριστεία, όταν προβάλλει τους ικανούς και άξιους που έχουν ξεφύγει από τη φτώχεια, που μπόρεσαν και άνοιξαν νέους δρόμους στο επάγγελμά τους, που έκαναν σωστές επιλογές στις επενδύσεις τους κλπ. Και το υπονοούμενο συμπέρασμα δεν είναι άλλο πως όλοι οι υπόλοιποι που είναι χωρίς δουλειά, φτωχοί κι ανήμποροι είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την κατάστασή τους. Η αριστεία καθ’  ομοίωση του καπιταλιστικού συστήματος. Κι αγνοούμε ή αρνούμαστε το τεράστιο  ποσοστό υπευθυνότητας, τρυφερότητας, συμπόνιας  και συντροφικότητας που υπάρχει στον κόσμο παρόλη την απανθρωπιά του.

               Κάθε πολιτικό σύστημα και κάθε μορφή κοινωνίας στηρίζει και στηρίζεται σε μια θεωρία για τη φύση του ανθρώπου, την οποία δεχόμαστε χωρίς δισταγμό πως είναι όπως είναι. Θεωρούμε απόλυτα φυσικό να αναπτύσσουμε ανταγωνιστικότητα, ακόμα κι επιθετικότητα στη δουλειά μας και στη ζωή μας και να γίνεται σκοπός μας η επιτυχία στο χρηματικό κέρδος. Κι αυτός ο σκοπός ζωής γίνεται κοινά αποδεκτός, συνεπικουρούμενος και από αντίστοιχες επιστημονικές αντιλήψεις. Είναι όμως οι συνθήκες της κάθε κοινωνίας που φτιάχνουν  τον τύπο του ανθρώπου που ζει μέσα της κι εφόσον ο άνθρωπος δεν παύει ποτέ ν’ αλλάζει  το περιβάλλον και τις συνθήκες, αλλάζει και ο ίδιος. Δεν υπάρχει λοιπόν αμετάβλητη κληρονομική ανθρώπινη φύση που δεν αφήνει τους ανθρώπους να φερθούν διαφορετικά απ’ ό,τι  φέρονται τώρα.  

               Στις ταξικές κοινωνίες όπου η πλειοψηφία ελέγχεται από την εκμεταλλεύτρια τάξη, αυτή ασκεί την κυριαρχία της και επιβάλλει τη δικιά της φιλοσοφία και το δικό της σύστημα αξιών. Κι είναι το συγκεκριμένο οικονομικοπολιτικό σύστημα που εκμεταλλεύεται και αξιοποιεί εκείνες τις ικανότητες, πάθη και συμφέροντα που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία του και περιλαμβάνονται σε ό,τι ονομάζεται αριστεία. Αν στο    καπιταλιστικό  σύστημα η «φυσική επιλογή» αναπτύσσεται με τέτοιο τρόπο που να διακρίνονται άνθρωποι ανταγωνιστικοί, τολμηροί,  κτητικοί, άρπαγες, επινοητικοί για ατομικό κέρδος κλπ. είναι σαφές ότι από αυτό δεν προκύπτει  ότι ο άνθρωπος έχει μόνο αυτές τις ιδιότητες. Το πρόβλημα συνίσταται  στο ότι το σύστημα  απαιτεί για την πορεία και λειτουργία του ακριβώς τέτοιες ιδιότητες και ικανότητες. Κάθε άλλη ικανότητα, από την πλευρά των αναγκών του, είναι περιττή και επιζήμια.

 Στην εποχή μας η θεωρητική πανοπλία της καπιταλιστικής μας κοινωνίας με τη συνειδητά επεξεργασμένη  ατομιστική της φιλοσοφία εξωραΐζει τον κοινωνικό δαρβινισμό με την προβολή της αριστείας και αξιοκρατίας. Είναι γιατί θα πρέπει  να διατηρηθεί αρκετή αμοιβαία υπευθυνότητα, παραδοχή  της κοινωνικής υποχρέωσης και της εξυπηρέτησης της κοινότητα για να διατηρηθεί η συλλογική της ύπαρξη που προβάλλεται η αριστεία και τονίζεται αξιοκρατία, δηλ. η επικράτηση των ικανών, αυτών που αξίζουν περισσότερο στο υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα.  Κι έτσι και οι υπόλοιποι αποδέχονται την «μοίρα» τους ή αγωνίζονται έως θανάτου να αναδειχτούν σε άξιους. Κι αν ο κυρίαρχος λόγος μοιάζει να επιβραβεύει το οικονομικό κέρδος όταν δείχνει να υποτάσσεται σε ηθική σκέψη είναι περισσότερο για να παρηγορήσει  τους εξαθλιωμένους  καθησυχάζοντάς τους για  τη  «μοίρα» τους.

               Κι επειδή δεν είναι εύκολο να φανταστούμε οποιαδήποτε οργάνωση της κοινωνίας μ’ έναν διαφορετικό τρόπο από τον δικό μας είναι η γνώση του παρελθόντος, η ιστορική κατανόηση που θα μας βοηθήσει να ερμηνεύσουμε και να ξεφύγουμε από τις κατηγορίες που έχουν αποκρυσταλλωθεί  στο νου μας και που μας εμποδίζουν να δούμε οτιδήποτε άλλο έξω από τη δυνατότητα  της δικιάς μας εφήμερης και ξεχαρβαλωμένης πια οικονομικής τάξης. Για να μη θεωρούμε φυσικό οι προνομιούχοι να χρησιμοποιούν τους άλλους ανθρώπους σαν εργαλεία, σα μέσα για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Για να πιστέψουμε πως είναι δυνατόν ο μετασχηματισμός της κοινωνίας μας σε σοσιαλιστική που δεν θα αποβλέπει στο ιδιωτικό κέρδος αλλά στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών όλων των μελών της. Κι αυτό δεν είναι ουτοπιστικό όνειρο.

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ Τα κέρδη των ξενοδόχων προϋποθέτουν χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων

Στοιχεία του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων απλά επιβεβαιώνουν πως και τα φετινά «ρεκόρ» του Τουρισμού πατούν πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων

Από την πρόσφατη απεργιακή συγκέντρωση του κλάδου στην Αθήνα

Αυξημένες αφίξεις τουριστών και έσοδα στα ταμεία τους ετοιμάζονται να μετρήσουν τη φετινή χρονιά οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον Τουρισμό. Η ανοδική τάση στους δείκτες που ενδιαφέρουν τους μεγαλοξενοδόχους και άλλους επιχειρηματίες του κλάδου συνοδεύεται από την προβολή του Τουρισμού ως του «υποδείγματος» της ανάπτυξης, της «ατμομηχανής» της οικονομίας, της «βαριάς βιομηχανίας» της χώρας, της «ελπίδας» κάθε ανέργου για μια θέση δουλειάς. Συνοδεύεται όμως και από την αντίστροφη πορεία που ακολουθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων, από τη μεγάλη επιδείνωση των συνθηκών δουλειάς και αμοιβής.

Πίσω από τους «πανηγυρισμούς» των εργοδοτικών φορέων, της κυβέρνησης και των υπουργών της, όλων των κομμάτων που διαγκωνίζονται για το ποιος θα υπηρετήσει αποτελεσματικότερα τους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς και συμφέροντα, επικρατούν συνθήκες «γαλέρας» για τους εργαζόμενους στις ξενοδοχειακές μονάδες, στα πολυτελή εστιατόρια, στις επισιτιστικές αλυσίδες, συνολικά στις τουριστικές επιχειρήσεις.
Εντατικοποίηση, ατελείωτα ωράρια και ρεπό με το σταγονόμετρο, απλήρωτη και ανασφάλιστη δουλειά, ατομικές συμβάσεις και «ευέλικτες» μορφές εργασίας, «κουρέλιασμα» της κλαδικής Σύμβασης: Τα παραπάνω αποτελούν μερικά μόνο από τα «προνόμια» που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό. Την πραγματικότητα αυτή προσπάθησαν να φέρουν στο προσκήνιο τα κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία, μέσα από τη δράση τους, που κορυφώθηκε με την απεργία στην οποία προχώρησαν στις 20 Ιούλη. Αντίστοιχα, ο «Ριζοσπάστης» μέσα από μια σειρά ρεπορτάζ προσπάθησε το προηγούμενο διάστημα να αναδείξει πλευρές της πραγματικότητας που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στον κλάδο.
Στα μέσα της τουριστικής σεζόν, τη στιγμή που χιλιάδες εργαζόμενοι δουλεύουν στον κλάδο με «ευέλικτες» συνθήκες δουλειάς, αμείβονται με χαμηλούς μισθούς και μεροκάματα, αντιμετωπίζουν συνθήκες εντατικοποίησης ενώ έχουν ξεκινήσει να μετρούν τις μέρες αντίστροφα μέχρι να πεταχτούν ξανά στην ανεργία, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) αποτυπώνει τα φετινά «ρεκόρ» του Τουρισμού, μέσα από τις σελίδες της περιοδικής έκδοσης του Ινστιτούτου του.
Η έκδοση «Ελληνικός Τουρισμός. Εξελίξεις - Προοπτικές», που δημοσιεύτηκε στα τέλη του Ιούλη, αποτελεί δεξαμενή από την οποία μπορεί να αντληθεί πλήθος στοιχείων που επιβεβαιώνουν τα ζητήματα που ανέδειξαν οι εργαζόμενοι και στην πρόσφατη απεργιακή τους κινητοποίηση: Τα «ρεκόρ» και τα κέρδη των αφεντικών «χτίζονται» πάνω στην εκμετάλλευση των εργατών, στο αντεργατικό πλαίσιο που διαμορφώνουν οι κυβερνήσεις, στην πολύμορφη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων από το κράτος.

Σημαντική άνοδος στα έσοδα της φετινής σεζόν

Με βάση τα στοιχεία του ΣΕΤΕ, το 2017 οι διεθνείς αφίξεις αναμένεται να υπερβούν τα 26 εκατ., σημειώνοντας αύξηση (+4,8%) από τα 24,8 εκατ. αφίξεις που καταγράφηκαν το 2016. Στους παραπάνω αριθμούς, μάλιστα, δεν συμπεριλαμβάνονται οι επιβάτες κρουαζιέρας. Αντίστοιχα, τα έσοδα εκτιμάται πως θα κινηθούν μεταξύ 14,2 - 14,5 δισ. ευρώ (τουλάχιστον +10,9%) από 12,8 δισ. ευρώ το 2016 (13,2 δισ. ευρώ αν συνυπολογιστεί η κρουαζιέρα).
Στην καταγραφή των εσόδων δεν περιλαμβάνεται το μέρος της δαπάνης του τουρίστα που αφορά, για παράδειγμα, την αμοιβή και το κέρδος του Tour Operator, αλλά μόνο το μέρος της δαπάνης του τουρίστα που καταναλώθηκε στην Ελλάδα, όπως το έσοδο του ξενοδοχείου ή τη δαπάνη του τουρίστα στα καταστήματα. Αντίστοιχα, δεν περιλαμβάνονται τα έσοδα από τις αερομεταφορές και θαλάσσιες μεταφορές των εισερχόμενων τουριστών στη χώρα. Τα έσοδα των ελληνικών επιχειρήσεων από τη δραστηριότητα αυτή εκτιμώνται από το ΣΕΤΕ για το 2016 σε 1.370 εκατ. ευρώ (+9,0%) για τις αερομεταφορές και 118 εκατ. ευρώ για τις θαλάσσιες μεταφορές (έναντι 1.257 εκατ. και 121 εκατ. αντίστοιχα για το 2015).
«Εάν επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, τότε ο τουρισμός μπορεί να συμβάλει ακόμα πιο δυναμικά στην ελληνική οικονομία και να δώσει - τουλάχιστον φέτος - μια επιπλέον μονάδα στο ΑΕΠ της χώρας. Μια μονάδα η οποία θα υποστηρίξει την προσπάθεια της χώρας να πετύχει τους στόχους του Προγράμματος που έχει συμφωνηθεί με τους Θεσμούς», αναφέρει ο ΣΕΤΕ.
Οι μεγαλοεπιχειρηματίες του Τουρισμού «βλογάνε τα γένια τους» για τη συμβολή τους στο στόχο της ανάκαμψης της οικονομίας. Μέσα από τις σελίδες της πρόσφατης έκδοσης επαναλαμβάνουν το γνωστό «σουξέ»: Ο Τουρισμός είναι το «ανάχωμα στην ύφεση», η «ατμομηχανή για την μείωση της ανεργίας», ο «βασικός μοχλός για την επάνοδο της χώρας στην ανάπτυξη».

«Διαφύλαξη» της «ευελιξίας», της «ανταγωνιστικότητας», των αντιασφαλιστικών ανατροπών

Την ίδια στιγμή που οι ξενοδόχοι και λοιποί επιχειρηματίες καταγράφουν τα «ρεκόρ» που καταρρίπτουν, οι εργαζόμενοι μετρούν τις απώλειες που χρόνο με το χρόνο πολλαπλασιάζονται. Οι μισθοί συμπιέζονται μέχρι να φτάσουν τα 582 ευρώ της ΕΓΣΣΕ. Τα ωράρια «τεντώνονται» μέχρι τις 10 και 12 ώρες. Οι εργασιακές σχέσεις επιδεινώνονται με γρήγορο ρυθμό, με την επέκταση κάθε είδους και μορφής ελαστικής εργασίας. Η επίθεση στα ασφαλιστικά τους δικαιώματα αφορά τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, το εφάπαξ, την κατάργηση των ΒΑΕ στα οποία εντάσσονταν μια σειρά από ειδικότητες. Οι περικοπές ακόμα και στο επίδομα ανεργίας κάνουν την επιβίωσή τους από τη μια σεζόν στην επόμενη ακόμα πιο δύσκολη.
Μέσα στο τοπίο της «εργασιακής ζούγκλας» ξεχωριστή σημασία έχουν οι 14 μορφές ελαστικής εργασίας που καταγράφονται στον συγκεκριμένο κλάδο. Εποχική, «ενοικιαζόμενη», εκ περιτροπής, «έξτρα» είναι μερικές μόνο από τις μορφές εργασίας που «προσφέρουν» οι επιχειρηματίες του Τουρισμού στο προσωπικό τους, δίπλα στη μαθητεία, στην πρακτική άσκηση, στα προγράμματα «απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» για τους ανέργους. Αυτό το ψηφιδωτό της «ευελιξίας» ο ΣΕΤΕ ξεκαθαρίζει πως είναι απαραίτητο να «διαφυλαχθεί». Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «σε κάθε περίπτωση, η ισχύουσα σήμερα ουσιαστική ευελιξία και αποτελεσματικότητα λειτουργίας της αγοράς εργασίας θα πρέπει να διαφυλαχτεί στο ακέραιο από τις ελληνικές κυβερνήσεις».
Με αντίστοιχο τρόπο, υπογραμμίζει τη σημασία που έχει «η εφαρμογή των νέων παραμέτρων του συνταξιοδοτικού συστήματος που αποτρέπουν την πρόωρη συνταξιοδότηση», ενώ ρίχνει ...τροχιοδεικτικές βολές στην κατεύθυνση της «εκλογίκευσης των εισφορών και της διασύνδεσής τους με τις παροχές (ιδιαίτερα για τους ασφαλισμένους με άνω των 35 ετών ασφάλισης)» με στόχο να δοθεί «περαιτέρω ώθηση στην ανταγωνιστικότητα και στην ανάπτυξη της οικονομίας στην περίοδο 2021 - 2030».
Ο ΣΕΤΕ εξυμνεί την αντιλαϊκή επίθεση των διαδοχικών κυβερνήσεων, που συντέλεσαν στη «διεθνή ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων, ιδιαίτερα στον κλάδο του Τουρισμού. Αναγνωρίζει μάλιστα τη συνέχεια της πολιτικής που τσακίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, καθώς η μια κυβέρνηση δίνει τη σκυτάλη στην άλλη. «Το πρωτοφανές πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα το 2010 - 2016 επέφερε μια σημαντικότατη βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας ως προς τις τιμές και το κόστος», διαπιστώνει, ενώ προσθέτει πως «οι κατακτήσεις στον τομέα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» που είχαν επιτευχθεί έως το τέλος του 2014 «όχι μόνο δεν διαταράχθηκαν ουσιαστικά αλλά ενισχύθηκαν με νέες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στην περίοδο 2015 - 2017», αποδίδοντας τα «εύσημα» στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη των μεγαλοξενοδόχων

Η όρεξη των ξενοδόχων έχει ανοίξει. Στόχος τους είναι έως το 2021 να μετρήσουν 35 εκατ. τουρίστες και 20 δισ. ευρώ έσοδα. Προϋπόθεση για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι η «αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και επιχειρήσεων», η καλλιέργεια «φιλοεπενδυτικού πνεύματος», η δημιουργία «ενός ανταγωνιστικού και βιώσιμου τουριστικού προϊόντος σε διεθνές επίπεδο». Ο ΣΕΤΕ κάνει λόγο για «αναγκαίες επενδύσεις ύψους 5 - 7 δισ. ευρώ (...) για την κατασκευή νέων καταλυμάτων 4 και 5 αστέρων καθώς και για να ανακαινιστούν/ αναβαθμιστούν υπάρχουσες υποδομές, ώστε να είναι σε θέση ο κλάδος να προσελκύσει επισκέπτες υψηλής καταναλωτικής δυνατότητας και να αυξήσει τα έσοδα ανά επισκέπτη».
Με άλλα λόγια, οι μεγαλοεργοδότες του κλάδου του Τουρισμού αξιώνουν επιδοτήσεις και χρηματοδότηση, όπως αυτή που τους υπόσχεται η κυβέρνηση μέσα από τους «αναπτυξιακούς νόμους», εξασφάλιση της μέγιστης εκμετάλλευσης των εργαζομένων μέσα από κάθε είδους «ευέλικτη» εργασιακή σχέση, με μισθούς που δεν φτάνουν στο κόστος ούτε μιας διανυκτέρευσης στις πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες.

Νέο κύμα κατασχέσεων

Μπαράζ κατασχέσεων έχει εξαπολύσει εδώ και καιρό ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός σε τραπεζικούς λογαριασμούς και σε άλλα ποσά «σε χέρια τρίτων». Στόχος να βάλει στο χέρι τις ανείσπρακτες οφειλές λαϊκών νοικοκυριών, που είναι αντιμέτωπα με το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, την εμπορευματοποίηση κάθε είδους υπηρεσιών κοινωνικού χαρακτήρα και με τη διογκούμενη φορολεηλασία του πενιχρού εισοδήματος που τους απομένει από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους για λογαριασμό και σε όφελος του κεφαλαίου. Ενδεικτικά είναι τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), σύμφωνα με τα οποία, το α' τετράμηνο του 2017 (Γενάρης - Απρίλης) τα ληξιπρόθεσμα χρέη επιχειρήσεων και νοικοκυριών που βεβαιώθηκαν διαμορφώθηκαν στα 4 δισ. ευρώ, και οι οφειλέτες «υπό αναγκαστικά μέτρα είσπραξης» (κατασχέσεις κ.ά.) έφτασαν στο τέλος Απρίλη στους 906.100 έναντι 839.056 στο τέλος Δεκέμβρη 2016. Και είναι φυσικό να αυξάνεται ο αριθμός των οφειλετών όσο εξελίσσεται και εντείνεται η αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. Ηδη, εκτιμάται ότι υπάρχουν ακόμα 700.000 οφειλέτες στους οποίους θα επιβληθούν αναγκαστικά μέτρα είσπραξης.

* * *

Υπολογίζεται ότι η εφορία «τραβάει» απροειδοποίητα χρήματα κάθε μέρα από 650 - 750 τραπεζικούς λογαριασμούς, που στην πλειοψηφία τους αφορούν εργατικές - λαϊκές οικογένειες που δεν έχουν να πληρώσουν. Η συνέχεια θα είναι ακόμα χειρότερη για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, αν ισχύουν οι εκτιμήσεις ότι τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη θα εκτιναχτούν στα 12 - 13 δισ. ευρώ στα τέλη του χρόνου. Που σημαίνει ότι επίκειται κανονικό σαφάρι σε βάρος όσων δεν έχουν και δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους και τα χαράτσια που τους επιβάλλει το κράτος, στο όνομα της δημοσιονομικής εξυγίανσης και της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Και βέβαια το σαφάρι αυτό συνοδεύεται από το κυνήγι των εργατικών και λαϊκών οικογενειών από τις τράπεζες, με τη μεγάλη πλειοψηφία τους να πνίγεται από τραπεζικά δάνεια που δεν μπορεί να αποπληρώσει, οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, αυτοαπασχολούμενους, φτωχούς αγρότες και κτηνοτρόφους κυριολεκτικά σε απόγνωση. Η εξέλιξη είναι απόρροια των πολιτικών που ακολουθήθηκαν στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και οδηγεί τα λαϊκά στρώματα στην εξαθλίωση. Στον καπιταλισμό ο κρατικός προϋπολογισμός, του οποίου βασική πηγή εσόδων είναι η φορολεηλασία των λαϊκών νοικοκυριών, είναι να λειτουργεί ως εργαλείο αναδιανομής ενός τμήματος του κοινωνικού πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου. Τα νέα βάρη που φορτώνει το λαό μετατρέπονται ταυτόχρονα σε νέες ενισχύσεις του κεφαλαίου με τη μορφή φοροαπαλλαγών, επιδοτήσεων, επιχορηγήσεων και άλλων προνομίων. Δίκαιο φορολογικό σύστημα στο πλαίσιο αυτού του συστήματος δεν μπορεί να υπάρξει.

* * *

Απέναντι στη διαρκώς επιδεινούμενη για το λαό κατάσταση, το ΚΚΕ έχει κάνει σειρά παρεμβάσεων, μεταξύ άλλων για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές στο Δημόσιο. Στον πυρήνα της πρότασης του Κόμματος βρίσκεται η απαλλαγή της λαϊκής οικογένειας από τα φορολογικά βάρη, τα οποία πρέπει να επωμισθούν οι επιχειρήσεις, η μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία. Για το λόγο αυτό, και με στόχο την ανακούφιση των υπερχρεωμένων λαϊκών οικογενειών, των αυτοαπασχολούμενων και επαγγελματιών, το ΚΚΕ έχει προτείνει ρύθμιση για τις οφειλές στη φορολογική διοίκηση και στους φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, που είναι ενταγμένη στο πλαίσιο ανάκτησης των απωλειών και στη διεκδίκηση ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών. Τα χρέη που δημιουργούν και φορτώνουν στις πλάτες του λαού το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του δεν είναι φυσικό φαινόμενο, δεν είναι χρέη ούτε των εργατικών ούτε των λαϊκών οικογενειών. Είναι καθαρή ληστεία του λαϊκού εισοδήματος και ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσει ο λαός. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι το μόνο ικανό να αποτρέψει και να ακυρώσει κάθε προσπάθεια να στερηθεί μια λαϊκή οικογένεια το σπίτι της, να ληστέψουν ακόμα μεγαλύτερο μέρος από το εισόδημά της.