Μέρλιν, Ελπίδος, Γ΄ Σεπτεμβρίου, «Κρυστάλ»: Τα φοβερά άντρα της Ειδικής Ασφάλειας

Κατιούσα

Προθάλαμος τον Χαϊδαρίου ήταν τα κρατητήρια της Ελληνικής Ειδικής Ασφάλειας (που, όπως είναι γνωστό, είχε ιδρυθεί από τη δικτατορία του Θ. Πάγκαλου και αποστολή της αποκλειστική ήταν η δίωξη των κομμουνιστών. Στη δικτατορία του Μεταξά στελέχη της μετεκπαιδεύτηκαν στο Βερολίνο του Χίτλερ και στα χρόνια της κατοχής συνεργάζονταν στενά με τα γερμανικά Ες-Ες και τα Ες-Ντε). Κάθε αγωνιστής που συλλαμβανόταν, πριν κλειστεί στο ελληνικό αυτό Νταχάου, το Χαϊδάρι, οδηγούνταν σ’ ένα από τα τέσσερα άντρα – κρατητήρια της Ειδικής, που ήταν αντίστοιχα στις οδούς Μέρλιν, Ελπίδος, Γ΄ Σεπτεμβρίου και στο «Κρυστάλ». Επρόκειτο για άντρα του αίματος και του τρόμου. Οποίος έμπαινε εκεί μέσα σπάνια έβγαινε ζωντανός. Τόσο φρικτά ήταν τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν. Ένα μέρος, των όσων έχουν συμβεί εκεί μέσα, αποκαλύφθηκε στη δίκη των δωσίλογων στη Αθήνα, όπου δικάστηκαν οι κτηνάνθρωποι της Ειδικής.
Ο Ζαμαρίας, θυρωρός της πολυκατοικίας της οδού Μέρλιν, όπου είχαν εγκατασταθεί τα Ες-Ες και η Ειδική Ασφάλεια, περιέγραψε σ’ αυτήν τη δίκη που ήταν μάρτυρας κατηγορίας, με τα μελανότερα χρώματα τα όργια που γίνονταν εκεί μέσα από τους Γερμανούς και τους πράχτορές τους Έλληνες.

Φωτογραφία 1 – Οδός Μέρλιν 6…

«Τις εκτελέσεις – είπε – τις έκαναν στο γκαράζ. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι τρύπες από ριπές πολυβόλου και κομμάτια από ανθρώπινα κρανία Ό,τι γινόταν εκεί μέσα είναι αδύνατο να περιγραφτεί, συνέχισε. Από τα υπόγεια έφταναν σπαραχτικές οι κραυγές και τα βογγητά των πατριωτών που βασανίζονταν.
Μια μέρα – είπε – είδα μέσα σ’ ένα γραφείο της πολυκατοικίας έναν καλοντυμένο κύριο. Μαζί του ήταν και ένας Γερμανός που κρατούσε ένα σκοινί. Την άλλη μέρα ο καλοντυμένος αυτός κύριος βρέθηκε νεκρός στη διασταύρωση των οδών Πινδάρου και Σόλωνος, με καθαρά τα ίχνη στραγγαλισμού. Οι εφημερίδες έγραψαν, τότε, ότι τον σκότωσαν οι ΕΑΜίτες».
Σε ερώτηση του εισαγγελέα αν αυτοί που εκτελέστηκαν εκεί μέσα ήταν πολλοί ο Ζαμαρίας απάντησε ότι ήταν πάρα πολλοί και χαρακτηριστικά ανέφερε ότι, την τελευταία μέρα που έφυγαν οι Γερμανοί, πήγε ένας ταγματάρχης των ταγμάτων ασφαλείας και πήρε 28 σάκους γεμάτους με ρούχα εκτελεσθέντων.

Φωτογραφία 2 – Οδός Ελπίδος 5. Εδώ στεγάζονταν το παράρτημα της Ειδικής Ασφάλειας με τα κρατητήρια και το 4ο Γραφείο της αντικομμουνιστικής κίνησης (Πηγή φωτογραφίας: Ελευθεροτυπία)

Συνεχίζοντας ανέφερε ότι στην υπηρεσία των Ες-Ες υπηρετούσαν 180 Έλληνες οπλοφόροι – καταδότες και 86 διερμηνείς. Στους καταδότες ήταν και ένας παπάς. «Με τα – Ες-Ες – είπε, πήγαιναν και έκαναν συνεργασίες και πολλοί αξιωματικοί της χωροφυλακής και τσολιάδες των ταγμάτων ασφαλείας που οδηγούσαν φουρνιές κρατουμένων πατριωτών».     Άλλος μάρτυρας κατέθεσε ότι πριν εκτελεστούν στο Χαϊδάρι, βασανίστηκαν εκεί οι: Πασιανίδης Βαγγέλης και Βαρβέρη, και οι δύο τους στελέχη της ΕΠΟΝ.
«Της Βαρβέρη – είπε – της έβαλαν ηλεκτρικό σύρμα στα γεννητικά της όργανα για να μαρτυρήσει. Του Πασιανίδη του είχαν σπάσει από τα βασανιστήρια τα δόντια και το τύμπανο του αυτιού του».
Επίσης στη Μέρλιν πέθανε από τα βασανιστήρια ο πατριώτης ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ (;) του Χρήστου. Στο μεταξύ, από τον πατέρα του, πήραν 110 χρυσές λίρες με την υπόσχεσή πως θα αφήσουν ελεύθερο το γιο του.

Φωτογραφία 3 – Γερμανοί ανακριτές και συνεργάτες τους ετοιμάζουν τροφή για τα πολυβόλα στα εκτελεστικά αποσπάσματα… (Πηγή φωτογραφίας: Θανάση Χατζή, Η νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε, Εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1983)

Τα όσα γίνονταν εκεί, σ’ αυτή την κόλαση της οδού Μέρλιν, δεν έγιναν και δυστυχώς ούτε θα γίνουν ποτέ γνωστά. Γιατί στη μεταπελευθερωτική Ελλάδα κυριάρχησαν, χάρη στους Αγγλοαμερικάνους και πάλι, οι δωσίλογοι και οι συνδωσίλογοι που δεν επέτρεψαν να γίνει σχετική έρευνα. Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, το κίνημα, της Εθνικής Αντίστασης γενικότερα που είχαν κάθε λόγο (γιατί εκεί βασανίστηκαν και θανατώθηκαν εκατοντάδες και ίσως και χιλιάδες μέλη και στελέχη τους) να φέρουν στο φως το κτηνώδες καθεστώς της Μέρλιν, διώχτηκαν και σύντομα τέθηκαν και πάλι, όπως επί Γερμανών, εκτός νόμου.

Φωτογραφία 4 – Η οδός Ελπίδος στην πλ. Βικτωρίας, όπου στην Κατοχή βρισκόταν το ξενοδοχείο «Κρυστάλ», άντρο της Ασφάλειας. Εδώ δολοφονήθηκε η Ηλέκτρα Αποστόλου (Πηγή φωτογραφίας: Ριζοσπάστης).

Μια εικόνα και μόνο για το τι συνέβαινε στα χρόνια της Κατοχής σε ένα άλλο άντρο της Ειδικής, το «Κρυστάλ», μπορεί να δώσει η ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας και νεκροτομίας που έγινε στο πτώμα της αξέχαστης Ελληνίδας αγωνίστριας Ηλέκτρας Αποστόλου, στελέχους του ΚΚΕ και της Εθνικής Αντίστασης(…)*
Οσοι δεν πέθαναν από τα μαρτύρια στους τόπους βασανισμού, παραδίδονταν στους Γερμανούς και μεταφέρονταν στο Χαϊδάρι για εκτέλεση. Πολλές φορές οι κρατούμενοι επέστρεφαν και για δεύτερη φορά στα άντρα αυτά για συμπληρωματική «ανάκριση». Και κανείς δεν γνωρίζει σήμερα πόσοι άνθρωποι, αγωνιστές κομμουνιστές έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή στα χέρια των κακούργων της Ειδικής – οργάνων των Ναζί
Η Ελληνική Ειδική Ασφάλεια είχε οργανώσει ειδικές ομάδες που είχε θέσει στη διάθεση των Ες-Ες και της γερμανικής αστυνομίας Ες-Ντε για τη δίωξη των αγωνιστών. Αυτές οι ομάδες έπιαναν και παρέδιδαν στους Γερμανούς ή κατέδιδαν αγωνιστές και μετά τη σύλληψη αυτών που κατέδιδαν ανταμείβονταν με λίρες. Αυτοί πρώτοι υπέβαλαν σε ανάκριση με βασανιστήρια τους συλληφθέντες και μετά τους παρέδιδαν στους Γερμανούς, που τους έστελναν πολλές φορές με φορείο γιατί δεν μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους στο Χαϊδάρι ή στις φυλακές Χατζηκώστα, ένα άλλο κολαστήριο της Κατοχής. Παράλληλα οι κτηνάνθρωποι αυτοί με πρώτο και καλύτερο τον διοικητή της Ειδικής Λάμπου, πίεζαν τους συγγενείς των κρατουμένων να τους δώσουν λύτρα -τόσες χρυσές λίρες- για ν’  αποφυλακίσουν τον άνθρωπό τους. Αλλά και όταν τύχαινε να τον απελευθερώσουν από τη μια πόρτα, από την άλλη τον ξανάπιαναν. Και στη δίκη των δωσιλόγων καταγγέλθηκαν παρόμοιες περιπτώσεις Οι ασυνείδητοι εμπορεύονταν με το χειρότερο τρόπο και χρηματίζονταν προσφέροντας τη χειρότερη υπηρεσία στους καταχτητές παραδίδοντας στα χέρια τους αγωνιστές της λευτεριάς.

Φωτογραφία 5 – Οι εικονιζόμενοι παράβγαιναν τους χιτλερικούς σε αγριότητα: 1) Λάμπου, Διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας, 2) Παρθενίου, 3) Κουρεμπανάς, 4) Βλαχόπουλος, 5) Φλώρος (Πηγή φωτογραφίας: Θανάση Χατζή, Η νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε, Εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1983)

Στα άντρα αυτά εφαρμόζονταν μέθοδες βασανισμού μεσαιωνικές. Στην οδό Μέρλιν είχαν εγκαταστήσει σύνεργα όλων των ειδών βασανισμού. Χοντρά ξύλα, βούρδουλες με λάστιχο, συρματόσχοινο ή από ουρά ψαριού με μυτερούς κόμπους, τροχαλίες για κρέμασμα και αιώρηση τον σώματος κ.ά. Με όλα αυτά χτυπούσαν στο κορμί, καταξέσχιζαν τις σάρκες αφού χτυπούσαν τους κρατούμενους σχεδόν πάπα ολόγυμνους. Οι βασανισμοί ήταν εξαντλητικοί. Στα διαλείμματα υποχρέωναν τους κρατούμενους να στέκονται όρθιοι με τα χέρια ψηλά ή πλάγια και το κεφάλι στραμμένο προς τον τοίχο, (ώστε να μη βλέπουν τι γίνεται γύρω τους. Άλλους τους υπέβαλαν στο μαρτύριο της φάλαγγας χτυπώντας τους στα γυμνά πέλματα με ξύλα. Άλλους τους κρέμαγαν ανάποδα, τους καψάλιζαν με αναμμένες εφημερίδες ή με καμινέτα στο πρόσωπο, στα χέρια, στα πόδια τους έβαζαν βραστά αυγά στις μασχάλες, τους έδεναν στο καλοριφέρ. Τους έκαιγαν με αναμμένα τσιγάρα κάρβουνα ή πυρακτωμένα σίδερα. Μιας κοπέλας της έχωσαν ένα πυρακτωμένο σίδερο στα γεννητικά της όργανα και μισοπεθαμένη την μετέφεραν και την πέταξαν σ’ ένα ξηροπήγαδο στο Τατόι. Άλλους τους υποχρέωναν να κάθονται πάνω σε πυρακτωμένο ηλεκτρικό μάτι, προξενώντας τους έτσι φοβερά εγκαύματα. Άλλων ξερίζωναν τα νύχια ή τους έσπαγαν τα δόντια με τις λαβές του πιστολιού τους. Η τροχαλία και η «χελώνα» ήταν επίσης δύο φοβερές μέθοδες βασανισμού. Τους έφερναν τα χέρια πίσω στην πλάτη, τα έδεναν ή τους περνούσαν τις χειροπέδες, τις έδεναν μ’ ένα σχοινί της τροχαλίας και τους κρεμούσαν. Με τον τρόπο αυτό οι αρθρώσεις των ώμων έβγαιναν και τα χέρια παρέλυαν. Άλλοτε έτσι κρεμασμένους τους τραβούσαν από τα πόδια, τους έκαιγαν τους ζεμάτιζαν με νερό στα πόδια τους. Από τους πόνους οι κρατούμενοι λιποθυμούσαν και τότε τους κατέβαζαν από την τροχαλία και για να συνέλθουν τους κατάβρεχαν με βρώμικα νερά. Με τέτοια νερά τους πότιζαν κιόλας. Τα χέρια αυτών που υποβάλλονταν σε τέτοια βασανιστήρια για μήνες έμεναν παράλυτα.
Η «χελώνα» ήταν ένα σιδερένιο στεφάνι με σταυρωτά ελάσματα βίδες και καλώδια. Το φορούσαν στο κεφάλι, έσφιγγαν τις βίδες σε σημείο που να προκαλούνται ανυπόφοροι πόνοι και ύστερα το φόρτιζαν με ηλεκτρικό ρεύμα διαφόρων εντάσεων. Τα βασανιστήρια αυτά διαρκούσαν πολλές ώρες. Ακολουθούσαν κλωτσιές, χτυπήματα, φάλαγγα και μετά επαναλαμβάνονταν όλα και πάλι από την αρχή. Και έτσι, όπως ήταν μισολιπόθυμοι, τους σβαρνούσαν στο κατασκότεινο κελί και εκεί τους άφηναν δύο και τρεις μέρες αβοήθητους για να πεθάνουν χωρίς νερό ή φαγητό.

Φωτογραφία 6 – Δωμάτιο-κρατητήριο στο βασανιστήριο της οδού Μέρλιν (Πηγή φωτογραφίας: Θανάση Χατζή, Η νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε, Εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1983)

Οι τοίχοι των θαλάμων των βασανιστηρίου ήταν γεμάτοι αίματα, μυαλά και κομμάτια από ανθρώπινο δέρμα. Εκεί πολλοί είχαν γράψει με τα δάκτυλά τους βουτηγμένα στο αίμα τα ονόματά τους.
Σχετικά με το τι συνέβαινε στο «Κρυστάλ» ο Χαρ. Κυβέλος, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, κατέθεσε τα παρακάτω στη δίκη του Λάμπου, διοικητή της Ειδικής Ασφάλειας: «Το Μάρτη 1944 η Ειδική επέδραμε στο ξενοδοχείο όπου έμενα με την οικογένειά μου. Η ομάδα Παρθενίου αποτελούμενη από 150 άνδρες εγκαταστάθηκε στο Β΄ πάτωμα, η ομάδα Παναγιωτόπουλου με δύναμη 100 ανδρών στο πρώτο. Βλέπαμε να φέρνουν συνεχώς κρατούμενους, ακούγαμε τις σπαρακτικές κραυγές τους την ώρα των βασανιστηρίων. Είδαμε πατέρες και μανάδες να φωνάζουν απ’ έξω: “Αφήστε μας να φιλήσουμε για τελευταία φορά τα παιδιά μας”. Μια μέρα ανέβηκα για κάποια δουλειά στο δεύτερο πάτωμα και είδα σ’ ένα δωμάτιο δύο γυμνούς νέους εντελώς παραμορφωμένους. Στο αποχωρητήριο αντίκρισα τρία πτώματα γυμνά. Είδα τραυματίες να τους μεταφέρουν οι χωροφύλακες αναίσθητους από το ξύλο. Μια μέρα έφεραν 20 εργάτες και εργάτριες της Εριουργίας. Μεταξύ τους ήταν ένας αδελφός και μια αδελφή. Τους έβαλαν σε χωριστά δωμάτια με τις πόρτες ανοιχτές και άρχισαν να δέρνουν τον αδελφό με συρματόσχοινο και του χάραζαν το σώμα και τα πόδια. Ο βασανιστής Καθρέφτης έλεγε στο κορίτσι “Ακούς αυτόν που φωνάζει; Είναι ο αδελφός σου. Τα ίδια θα σου κάνουμε και σένα αν δεν μαρτυρήσεις” . Όταν είδε τον αδελφό της να τον μεταφέρουν μισοπεθαμένο, η κοπέλα τρελάθηκε.

Φωτογραφία 7 – Δεριγνύ και 3ης Σεπτεμβρίου: Κτήριο της Ειδικής Ασφάλειας (Πηγή φωτογραφίας: Ελευθεροτυπία)

Έναν έμπορο και έναν καθηγητή τους έδερναν από το πρωί ως το βράδυ. Μια μέρα ο Σισμανόγλου ζήτησε στο τηλέφωνο τον Παρθενίου. Άκουσα τον τελευταίο να του λέει: “Μπράβο, καλά τους έκανες. Πάρε ό,τι έχουν, φόρτωσέ τους σ’ ένα καροτσάκι και πήγαινε τους στο νεκροτομείο”. Το βράδυ έμαθα ότι είχε σκοτώσει δύο στα Πατήσια. Μια άλλη βραδιά πήραν τρεις νέους και τους εκτέλεσαν στην πλατεία Κυριακού».

* «Ο κάτωθι υπογεγραμμένος ιατροδικαστής Πέτρος Τζαφέρης, μεταβάς σήμερον την 26ην Ιουλίου 1944 εις το ενταύθα νεκροτομείον, ενήργησα λεπτομερή αυτοψίαν και νεκροψίαν επί του πτώματος αγνώστου γυναικός ετών 39 περίπου.

Η ηρωίδα του λαού Ηλέκτρα Αποστόλου

Πληροφορίαι: Μετεφέρθη διά του υπ’ αριθμ. 375 εγγράφου του Σταθμού Α` Βοηθειών, παραληφθείσα εκ του ξενοδοχείου “Κρυστάλ”.
Νεκροψία: Το τριχωτόν της κεφαλής έχει αποκοπή ατέχνως και ανωμάλως διά μαχαιριδίου. Κατά το πρόσθιον τμήμα της κόμης παρατηρείται φρύξις των τριχών. Από της ρινός και του στόματος φαίνεται έρευσεν αίμα. Από της μιας μασχάλης προς την ετέραν διά του στήθους και συνεχιζόμενα όπισθεν του κορμού υπάρχουσι δύο παράλληλα αποτυπώματα, δίδοντα την εντύπωσιν ότι παρήχθησαν εκ της πιέσεως χοντρού σχοινίου.
Φαίνεται ότι το σώμα της θανούσης απαιωρήθη εν ζωή διά των μασχαλών. Κατά τους καρπούς των χειρών παρατηρούνται εντυπώματα εκ σχοινίου. Κατά τη ράχιν της ρινός και αμφοτέρας τας παρειάς και τα βλέφαρα παρατηρούνται εκχυμώσεις κυανώδεις ως και εξοίδησις. Οι χαρακτήρες δεικνύουσι ότι εγένετο συνεπεία γρονθοκοπημάτων. Κατά τας οπισθίας επιφανείας αμφοτέρων των βραχιόνων παρατηρούνται εκχυμώσεις. Κατά τους γλουτούς, μηρούς, κνήμας και άκρους πόδας, υπάρχουσι εκχυμώσεις συρρέουσαι ταινιοειδείς, χρώματος κυανώδους, λίαν πυκναί και έντονοι. Κατά τα κατώτερα των κνημών και άκρους πόδας, παρατηρείται εξοίδωσις κυανού βαθμού.
Αι εκχυμώσεις αύται ως και οι των βραχιόνων, παρήχθησαν κατόπιν δράσεων σκληρών και αμβλέων οργάνων (μαστιγίων, βουνεύρων, πλεκτού σύρματος, σχοινίου, αλύσεως κλπ.), βιαιότατα κατενεχθέντων. Το τριχωτόν του εφηβαίου παρουσιάζει φρύξιν των τριχών. Κατά τη ραχιαίαν επιφάνειαν του αριστερού άκρου του ποδός παρατηρείται έγκαυμα δευτέρου βαθμού εκτάσεως ταλλήρου. Κατά τη μετατάρσιον χώραν του αυτού ποδός έτερον έγκαυμα δίδον όμως τους χαρακτήρας του μετά θάνατον γενομένου. Αι τρίχες των μηρών και κνημών παρουσιάζουν φρύξιν. Φαίνεται ότι εγκαύματα και φρύξις οφείλονται εις επίθεσιν κατ’ αυτά ανημμένων σιγαρέτων.
Η διάνοιξις των μαλακών μορίων της κεφαλής έδειξεν εκχυμώσεις κατ’ αυτά. Η διάνοιξις της κρανιακής κάμψης έδειξεν οίδημα της λεπτής μήνιγγος και διεύρυνσιν των αγγείων αυτής. Ο στόμαχος περιείχε τροφάς εξ άρτου και ντομάτας.
Συμπέρασμα: Επί του πτώματος βεβαιούνται κακώσεις προκληθείσαι εκ μαστιγώσεως ήτις εγένετο διά διαφόρων οργάνων (μαστιγίου, βουνεύρου, αλύσεως, πλεκτού σύρματος), άτινα έδρασαν αλλεπαλλήλως και βιαιότατα, ως και κακώσεις εξ απαιωρήσεως από των μασχαλών, επίσης εγκαύματα εν ζωή και μετά θάνατον γενόμενα. Ο θάνατος οφείλεται κυρίως εις τας κακώσεις καθ’ όσον τα εγκαύματα είναι μικράς εκτάσεως.
Σημείωσις: Η ταυτότης της θανούσης εξηκριβώθη υπό της Σημάνσεως, ένθα ήτο σεσημασμένη ως κομμουνίστρια υπ’ αριθ. 59953. Το πτώμα ανήκε εις την Αποστόλου Ηλέκτραν του Νικολάου».
Πηγές
Κείμενο: Έπεσαν για τη ζωή, Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ
Φωτογραφίες 1,8: Διαδίκτυο – 2,7: Ελευθεροτυπία – 4: Ριζοσπάστης – 3,5,6: Θανάση Χατζή, Η νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε, Εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1983
Έκθεση νεκροψίας Ηλ. Αποστόλου: Ριζοσπάστης

Η ιστορία πίσω από δύο «αθώα» μπλουζάκια του ισραηλινού στρατού και της Μοσάντ

Από το prensa-rebelde.blogspot.com (πηγή: resumenlatinoamericano.org)

 

Μια φωτογραφία των γιων του νεοεκλεγέντα Βραζιλιανού προέδρου Zαίρ Μπολσονάρο με μπλουζάκια του στρατού του Ισραήλ και της Μοσάντ, κάνουν τον γύρο του διαδίκτυου αυτές τις μέρες.

 

Ξεκινήσαμε να επαληθεύουμε την εικόνα και το ιστορικό της. Η φωτογραφία, η οποία δείχνει τους Eντουάρντο και  Κάρλος Μπολσονάρο να περπατούν στο Ισραήλ, τράβηξε την προσοχή στα κοινωνικά δίκτυα μετά την εκλογική νίκη του ακροδεξιού Μπολσονάρο. Τα δύο αδέρφια,εμφανίζονται στη φωτογραφία με μπλουζάκια της υπηρεσίας πληροφοριών του Ισραήλ, της Μοσσάντ και των Ένοπλων Δυνάμεων του Ισραήλ. 

 

Η εικόνα έχει κυκλοφορήσει σε κοινωνικά δίκτυα και chat. Μια αναζήτηση σε φόρουμ όπως το 4Chan και μηχανών αναζήτησης εικόνων, αποκάλυψε ότι η πρώτη διαθέσιμη online εικόνα, προήλθε από τον ίδιο τον Εντουάρντο, τον γιο του Βραζιλιάνου Προέδρου. 

 

Ο Εντουάρντο, που είναι σήμερα μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Βραζιλίας και του Φιλελεύθερου κόμματος του πατέρα του, δημοσίευσε τη φωτογραφία στο Twitter τον Μάιο του 2016, όταν βρισκόταν στο Ισραήλ με την οικογένειά του. “Μια χώρα του Πρώτου Κόσμου που εκτιμά τις ένοπλες δυνάμεις της και την αστυνομία”, έγραψε τότε στην λεζάντα της φωτογραφίας. 

 

Στο tweet επισημαίνει επίσης τον αδερφό του Κάρλος, Βουλευτή σήμερα της τοπικής βουλής του Ρίο ντε Τζανέιρο και μέλος του δεξιού Χριστιανικού Κοινωνικού Κόμματος . Ο Μπολσονάρο έχει έναν ακόμα γιο, τον Φλάβιο, ο οποίο επίσης συμμετείχε στο ταξίδι. Και οι τρεις γιοι, προέρχονται από τον πρώτο από τους τρεις γάμους του Μπολσονάρο. 

 

Σε αυτό το ταξίδι, η οικογένεια Μπολσονάρο περιόδευσε τη χώρα, συναντήθηκε με μέλη της Κνεσέτ και παρ ότι καθολικοί, βαφτίστηκαν στον ποταμό Ιορδάνη από ευαγγελιστή ιερέα. Οι ευαγγελιστές ψηφοφόροι της Βραζιλίας αποτελούν το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος. 

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Εντουάρντο επιδεικνύει τον μιλιταρισμό του. Φέτος προκάλεσε σάλο όταν εμφανίστηκε με μπλουζάκι με το πρόσωπο του συνταγματάρχη Μπριλχάντε Ούστρα της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών της Βραζιλίας , που κατηγορήθηκε για βασανιστήρια στη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα τις δεκαετίες του 60 και του 80. 

 

Τον Μάιο, ο Eντουάρντο δημοσίευσε ένα αμφισβητούμενο σκίτσο που ισχυρίζονταν ότι δείχνει τη διαφορά μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, εμφανίζοντας έναν Ισραηλινό στρατιώτη να προστατεύει μια γυναίκα και ένα παιδί και έναν παλαιστίνιο μαχητή να κρύβεται πίσω από μια γυναίκα. 

 

Ο Έντουάρντο έστειλε επίσης μήνυμα στον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου την ημέρα των εγκαινίων της βορειοαμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ: “Του χρόνου θα είναι η σειρά της Βραζιλίας”. 

 

Ο πατέρας του έχει ήδη δηλώσει ότι θα ήταν πρόθυμος να μετακινήσει την πρεσβεία της Βραζιλίας στην Ιερουσαλήμ μετά την απόφαση να μετακίνησης της πρεσβείας των ΗΠΑ πέρυσι. Ο νέος πρόεδρος δηλώνει εμφανώς την υποστήριξή του στο Ισραήλ από το 2017, λέγοντας ότι “η καρδιά του είναι πράσινη, κίτρινη, μπλε και άσπρη” (τα χρώματα της σημαίαςτης Βραζιλίας και του Ισραήλ). 

 

Εν τω μεταξύ, ο Φλάβιο, ο μεγαλύτερος γιος του Μπολσονάρο, αυτή τη στιγμή σχεδιάζει ένα ταξίδι στο Ισραήλ για να αγοράσει μερικά στρατιωτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και να εξετάσει τη δυνατότητα αγοράς εξοπλισμού αναγνώρισης προσώπου για να εγκατασταθούν στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αναφέρει το ΜΜΕ Renova Media . 

Τζο Μακάρθι – Ο Μέγας Ιεροεξεταστής του αμερικανικού αντικομμουνισμού

Κατιούσα

Μπορεί ο Τζο Μακάρθι να μην εγκαινίασε τις ψυχροπολεμικές διώξεις κατά των κομμουνιστών στις ΗΠΑ, οι οποίες ήταν ήδη σε εξέλιξη κάποια χρόνια πριν ο ίδιος εμφανιστεί στο προσκήνιο, ο ίδιος όμως με το σταυροφορικό του μένος έδωσε μια νέα ποιότητα στο δεύτερο κύμα «κόκκινου τρόμου» (μετά το πρώτο τα χρόνια 1919-1921). Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως επρόκειτο για «προσωπικό του επίτευγμα», αλλά πως ο ζήλος του εναρμονίστηκε απόλυτα με την γενικότερη όξυνση του Ψυχρού Πολέμου, και τις αυξημένες ανησυχίες μετά την απόκτηση της ατομικής βόμβας από την ΕΣΣΔ, την επικράτηση του Μάο στην Κίνα, και τον πόλεμο της Κορέας.
Ο Μακάρθι ήταν το πέμπτο από εφτά παιδιά Ιρλανδών αγροτών και γεννήθηκε σαν σήμερα το 1908 στο Γκραντ Σουτ του Ουισκόνσιν. Διέκοψε για κάποια χρόνια το σχολείο για να βιοποριστεί, ανοίγοντας μεταξύ άλλων ορνιθοτροφείο και μπακάλικο. Το 1928 κατόρθωσε να πάρει το απολυτήριό του και σπούδασε στο πανεπιστήμιο Μαρκέτ. Άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος και το 1939 εξελέγη δικαστής κομητείας. Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στην Υπηρεσία Πληροφοριών της Αεροπορίας, φιλοτεχνώντας έντεχνα το προφίλ του σκληροτράχηλου πολεμιστή, περιλαμβανομένου ενός δήθεν τραυματισμού κι ενός πλαστού επαίνου ανδρείας.
Σε κάθε περίπτωση η προπαγανδιστική του αυτοπροβολή ήταν αποτελεσματική, καθώς στις εκλογές του 1946 εξελέγη γερουσιαστής Ουισκόνσιν με το ρεπουμπλικανικό κόμμα με 61,2% των ψήφων, αποτελώντας το νεότερο μέλος εκείνης της γερουσίας. Τα πρώτα χρόνια της θητείας του δεν ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτα, καθώς διακρίθηκε κυρίως ως λομπίστας της  Pepsi (κάτι που του έδωσε το παρατσούκλι The Pepsi Cola Kid) και εργολαβικών εταιρειών. Η μοναδική στιγμή που «ξεχώρισε» ο Μακάρθι εκείνη την περίοδο, ήταν η επιμονή του στη μετατροπή των θανατικών ποινών στρατιωτών των Βάφεν Ες-Ες που είχαν διαπράξει τη σφαγή του Μalmedy κατά Αμερικανών αιχμαλώτων πολέμου. Εκείνη τη περίοδο, σύμφωνα με δημοσκόπηση μεταξύ δημοσιογράφων που κάλυπταν τη Γερουσία, ο Μακάρθι ανακηρύχθηκε «ο χειρότερος γερουσιαστής» εκείνης της θητείας.

Ήδη από το 1947 είχε ταχθεί υπέρ της απαγόρευσης του ΚΚ ΗΠΑ, προειδοποιώντας ότι η χώρα έχανε «τον πόλεμο κατά της Ρωσίας». Το άστρο του όμως έμελλε να ανατείλει στις αρχές του 1950, όταν σε συγκέντρωση γυναικών του Ρεπουμπλικανικού κόμματος ανακοίνωσε πως διέθετε λίστα 205 «μελών του κομμουνιστικού κόμματος», που, παρότι εν γνώσει του υπουργού εξωτερικών Ντιν Άτσεσον, «συνέχιζαν να δουλεύουν στο υπουργείο εξωτερικών και να καθορίζουν την πολιτική του».
Παρότι τέτοια λίστα δεν υφίστατο, με διάψευση του ίδιου του –εξίσου αντικομμουνιστή – Τρούμαν, οι πρόσφατες επιτυχίες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου είχαν προκαλέσει πανικό σε ευρύτατα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας και ιδίως των ιθυνόντων της, καθιστώντας την αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων αναγκαία όσο ποτέ.
Η εκλογή του ρεπουμπλικάνου Ντουάιτ Άϊζενχάουερ το 1952 έδωσε νέα ώθηση στην εκστρατεία του Μακάρθι, που επανεξελέγη με 54%. Ο γερουσιαστής τοποθετήθηκε επικεφαλής της Επιτροπής Κυβερνητικών Επιχειρήσεων «GOC», όπου θεωρούνταν πως «δε θα προκαλούσε ζημιά», όπως το διατύπωναν συνάδελφοί του στο ρεπουμπλικανικό κόμμα, που αντιπαθούσαν τον εριστικό του τρόπο, χωρίς να διαφωνούν στην πολιτική στόχευση.
Ο Μακάρθι πάντως δεν είχε σκοπό να περάσει στην αφάνεια, κι ως επικεφαλής της επιτροπής, η οποία ήταν σε άτυπο ανταγωνισμό με τη διαβόητη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων (HUAC) και το υπουργείο δικαιοσύνης,κάλεσε 653 «μάρτυρες», με στόχο την αποκάλυψη κομμουνιστών κα συμπαθούντων στην κυβέρνηση και τις υπηρεσίες των ΗΠΑ.
Τα χρόνια που ακολούθησαν, κλήθηκαν 653 «μάρτυρες» στην επιτροπή, που στην πραγματικότητα αντιμετωπίζονταν ως κατηγορούμενοι σε μια άτυπη δίκη, στην οποία τα ατομικά δικαιώματα συστηματικά παραβιάζονταν. Όσοι αρνούνταν είτε να αποκηρύξουν ανοιχτά οποιαδήποτε σχέση με τον κομμουνισμό, είτε να καταγγείλλουν άλλα άτομα, είχαν να αντιμετωπίσουν τη διαπόμπευση, καθώς τα ονόματά τους δίδονταν στη δημοσιότητα. Υπήρχαν και απόρρητες συνεδρίες της επιτροπής, (Executive Sessions) των οποίων τα πρακτικά δόθηκαν στη δημοσιότητα μόλις το 2003.
H επίθεση του Μακάρθι σε υψηλόβαθμους πολιτικούς υπαλλήλους, αλλά ιδίως σε μέλη των ενόπλων δυνάμεων, σήμανε την αρχή του τέλους του. Στα ΜΜΕ, που ως τότε σε μεγάλο βαθμό τον είχαν στηρίξει ή τουλάχιστον ανεχτεί, άρχισαν σταδιακά να πυκνώνουν οι κριτικές φωνές, όπως εκείνη του φιλελεύθερου δημοσιογράφου Έντουαρντ Μάροου (που αποτέλεσε και θέμα της ταινίας «Καληνύχτα και Καλή Τύχη» του Τζωρτζ Κλούνεϊ), που μέσω της εκπομπής του See it now, άρχισε να αποδομεί τη δημόσια εικόνα, χρησιμοποιώντας κατά κόρον υλικό με τον ίδιο τον γερουσιαστή από τις μαγνητοσκοπημένες συνεδριάσεις της επιτροπής.
Ο ίδιος ο Άιζενχάουερ για πολύ καιρό δίσταζε να προχωρήσει σε δημόσια ρήξη με το Μακάρθι, μολονότι με πολύ δειλά βήματα άρχισε να αποστασιοποιείται από τις πιο ακραίες εκφάνσεις της δράσης του. Ο ίδιος ο γερουσιαστής άρχισε να θεωρεί την κυβέρνηση υπερβολικά μαλακή έναντι της κομμουνιστικής απειλής, έχοντας υποψίες ακόμα και για την “ιδεολογική καθαρότητα” του Αμερικανού προέδρου.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι εν τέλει η πτώση της ισχύος του Μακάρθι προήλθε χάρη στην επιμονή των εσωκομματικών του αντιπάλων, που αντιλαμβανόταν ότι ο υστερικός αντικομμουνισμός του εν τέλει εξέθετε την αμερικανική κυβέρνηση και υπονόμευε την αξιοπιστία της αντισοβιετικής σταυροφορίας. Πρωταγωνιστής σε αυτή την εξέλιξη ήταν ο γερουσιαστής Ραλφ Φλάντερς, στον οποίο αποδίδεται η δήλωση πως διέκρινε ομοιότητες μεταξύ του μακαρθικού και χιτλερικού αντικομμουνισμού.
Μετά από αίτημα του Φλάντερ, συστάθηκε εξεταστική επιτροπή σε βάρος του Μακάρθι, που έληξε στις 2 Δεκέμβρη 1954 με καταδίκη του Μακάρθι με πλειοψηφία 67 ψήφων υπέρ και 22 κατά. Ο Μακάρθι παρέμεινε γερουσιαστής Ουισκόνσιν ως το τέλος της ζωής του, χάνοντας όμως την ηγεσία της GOC, ουσιαστικά απώλεσε τη βάση της επιρροής του, περνώντας στο πολιτικό περιθώριο.
Στις 28 Απρίλη 1957 μπήκε σε ναυτικό νοσοκομείο του Μαίρυλαντ, όπου εξέπνευσε λίγες μέρες μετά, στις 2 Μάη 1957, επισήμως λόγω «οξείας ηπατίτιδας», στην πραγματικότητα κατά πάσα πιθανότητα λόγω κίρρωσης του ήπατος, που οφειλόταν στο χρόνιο αλκοολισμό του.
Η πτώση και μετά ο θάνατος του Μακάρθι δε σήμανε πάντως το τέλος των αντικομμουνιστικών διώξεων, που συνεχίστηκαν με μειούμενη ένταση ως τα τέλη της δεκαετίας του ’50, για να να αναζωπυρωθούν, αν και συνήθως με πιο έμμεσους τρόπους, την περίοδο της άνθισης του κινήματος των Αφροαμερικανών και της αυξανόμενης εναντίωσης στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Μακάρθι χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές από την αστική ιστοριογραφία ως ένας βολικός αποκλειστικός ένοχος της καταστολής του μεταπολεμικού αμερικανικού κράτος, ενώ του έχει ασκηθεί και κριτική για την “αποτελεσματικότητά” του, με το επιχείρημα ότι “δεν ξεσκέπασε ούτε ένα σοβιετικό κατάσκοπο”. Υπάρχουν βέβαια και ιστορικοί που έχουν υποστηρίξει ανοιχτά το γερουσιαστή, θεωρώντας πως η δυσφήμηση του υποτιμά το μέγεθος του κομμουνιστικού κινδύνου την εποχή της δράσης του, και το εκτεταμένο δίκτυο κατασκόπων που δρούσε τότε στις ΗΠΑ.

Απόλυση συνδικαλίστριας του ΠΑΜΕ με τρία παιδιά σε συνεργασία ΓΣΕΕ και ΣΕΒ

Κατιούσα

Δεν έχουν τελειωμό τα περιστατικά διώξεων κάθε μορφής σε βάρος του ταξικού συνδκαλιστικού κινήματος, την ώρα που ασφαλίτικοι μηχανισμοί κατακλύζουν τις δράσεις και τις συγκεντρώσεις των εργαζομένων, με πολύ πρόσφατο το παράδειγμα του ασφαλίτη που τράβηξε όπλο στη σημερινή συγκέντρωση των οικοδόμων. Αυτή τη φορά στο στόχαστρο βρέθηκε συνδικαλίστρια της ΕΛΙΝΥΑΕ στην Τρίπολη, εκλεγμένη με το ΠΑΜΕ στο σωματείο της ΕΛΙΝΥΑΕ και το ΕΚ Αρκαδίας και μητέρα τριών παιδιών, με συμπαιγνία της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ στη διοίκηση του οργανισμού. Το ΠΑΜΕ εξέδωσε άμεσα ανακοίνωση απαιτώντας την ανάκληση της απόλυσης, και καταγγέλλοντας το βρώμικο ρόλο της ΓΣΕΕ, που από μηχανισμό εκφυλισμού του εργατικού κινήματος μετατρέπεται ενεργά πια σε υπάλληλο των αφεντικών, επιφορτισμένο με τις διώξεις “ενοχλητικών”. Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση:

Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωσή του αναφέρει:
«Η πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ομάδα Βασιλόπουλου – ΣΥΡΙΖΑ) υπηρετούν το ρόλο τους στην πράξη:
1. Τη Δευτέρα 12 Νοέμβρη η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ σε αγαστή συνεργασία με τον ΣΕΒ στη διοίκηση του ΕΛΙΝΥΑΕ (του Ελληνικού Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας) ανακοίνωσε την απόλυση της εργαζόμενης στο Παράρτημα Τρίπολης η οποία είναι μητέρα τριών παιδιών και ταυτόχρονα συνδικαλιστικό στέλεχος εκλεγμένη στο ΔΣ του Σωματείου του ΕΛΙΝΥΑΕ και στο ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Αρκαδίας.
Η απόλυση της συναδέλφου, μέλους του ΔΣ του Σωματείου του ΕΛΙΝΥΑΕ, αποτελεί δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης από την ίδια την ηγεσία της ΓΣΕΕ, που αφού έφερε τα ΜΑΤ και τους ασφαλίτες στα συνέδρια των εργατών, ανοιχτά και χωρίς προσχήματα απολύει και διώκει συνδικαλιστές. Tιμά την ονομασία που της έδωσε το ταξικό κίνημα, Γενική Συνομοσπονδία Εργοδοτών Ελλάδας και έχει στην ηγεσία της εργοδότες (ιδιοκτήτες ΑΕ κλπ.).
Η απόλυση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα προσπάθεια της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να φιμώσει τις αντιδράσεις των εργαζομένων μέσα στο ΕΛΙΝΥΑΕ ενάντια στην παράδοσή του στους βιομήχανους. Τη στιγμή που η “ανάπτυξη” τσακίζει κόκαλα στους χώρους δουλειάς, γινόμαστε μάρτυρες στα καθημερινά εργοδοτικά εγκλήματα με δεκάδες συναδέλφους μας, εργαζόμενους να σακατεύονται ή να δολοφονούνται στο βωμό του κέρδους.
Τη στιγμή που τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, η προστασία της ζωής και της υγείας του εργαζόμενου θεωρείται κόστος, η ηγεσία της ΓΣΕΕ από τη μια απολύει εργαζόμενους του ΕΛΙΝΥΑΕ, μειώνει το προσωπικό και το υποχρηματοδοτεί.
Από την άλλη έχει παραδώσει πλήρως τον έλεγχό του, άρα και τον όποιο έλεγχο της προστασίας της υγείας και της ζωής των εργαζομένων στους βιομήχανους, στον ΣΕΒ, σ’ αυτούς που ευθύνονται για τις δολοφονίες των εργατών και τους εκατοντάδες αναπήρους, για να αυγατίζουν τα κέρδη τους.
Μάλιστα, μεταξύ των μελών του ΔΣ του ΕΛΙΝΥΑΕ είναι και η πρώην γενική γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Άννα Στρατινάκη, που θυμίζουμε ότι: 1) Υπέγραψε ως πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας (ΑΣΕ) τις ομαδικές απολύσεις των εργαζομένων στην “Ελληνική Χαλυβουργία”, 2) επί της θητείας της συνδιαμόρφωσε και προώθησε την απόφαση για κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και το χτύπημα των νέων με τους μισθούς των 511 ευρώ.
Πλέον ο ρόλος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ δεν είναι απλά του υπονομευτή, του απεργοσπάστη, του εκπροσώπου της ιδεολογίας της ταξικής συνεργασίας μέσα στα συνδικάτα.
Η ηγεσία της ΓΣΕΕ φορά με περηφάνια το καπέλο του εκπροσώπου της εργοδοσίας, του διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού, του αφεντικού που απολύει και διώκει τους εργαζόμενους και τους αγωνιστές συνδικαλιστές.
Είναι επικίνδυνοι – Πρέπει να απομονωθούν.
Απαιτούμε την άμεση ανάκληση της απόλυσης και όλων των απολύσεων που έχουν προηγηθεί, όπως επίσης και την ανάκληση της απόφασης για το κλείσιμο παραρτημάτων».

Πατρίς-θρησκεία-ναζιστοσυμμορία!

Τι εκπροσωπούν οι χρυσαυγίτες; Τι ενσαρκώνουν στην ελληνική κοινωνία; Κρατηθείτε: Την προστάτιδα δύναμη της… Ορθοδοξίας! Έτσι είπαν τα ναζιστόμουτρα κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο κοινοβούλιο για την αναθεώρηση του Συντάγματος. “Κάτω τα χέρια από την Ελλάδα και την Ορθοδοξία” αναφώνησαν ο Μιχαλολιάκος και υπόλοιπα χιτλερόμουτρα στη Βουλή. 
    Αυτά τα… αγγελούδια, λοιπόν, πιάνοντας το νήμα των χουνταίων προπατόρων τους και παίζοντας το χαρτί του «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», δηλώνουν ότι εκείνο που έχουν αναλάβει να διαφυλάξουν και να διακονήσουν στον τόπο (στα διαλλείματα προφανώς των δολοφονιών, των πογκρόμ και των λιντσαρισμάτων που διαπράττουν), είναι την «του Χριστού την πίστη την αγία»…  
    Και σε αυτή την «θεία» δραστηριότητά τους έχουν την ανοιχτή (!) στήριξη του αστικού κράτους και των θεσμών του, έχουν την στήριξη του μαύρου παπαδαριού, έχουν την αβάντα των σεσημασμένων του «δημοκρατικού συνταγματικού τόξου», που έδωσαν την δυνατότητα στους ναζί να συμμετέχουν κοινοβουλευτικώς και στην διαδικασία αναθεώρησης του αστικού (φυσικά) Συντάγματος, της αστικής (φυσικά) δημοκρατίας.
    Πάμε, τώρα, να δούμε την πραγματική πίστη αυτού του ναζιστικού οχετού, που το περασμένο Πάσχα ποζάριζε στο αεροδρόμιο κατά την έλευση του Αγίου Φωτός μαζί με παπάδες, με τον τότε υπουργό της κυβέρνησης Αμανατίδη, με τον τότε ΑΝΕΛίτη αντιπρόεδρο της Βουλής (και σημερινό συνοδοιπόρο του ακροδεξιού Μπαλτάκου) Δημήτρη Καμμένο  και τους λοιπούς ταγούς της ελληνοορθοδοξίας:

    Είναι αυτοί: «Είμαστε ναζιστές – Είμαστε παγανιστές» κραύγαζαν – πριν αρχίσουν να κρύβονται σαν «λεβέντες» που είναι – από το περιοδικό “Χρυσή Αυγή”, το επίσημο όργανο της συμμορίας τους (τεύχος υπ’ αριθμ. 2).

“Μονάχα δήλωση ότι αποκηρύσσω τον πατέρα μου και όχι τις ιδέες μου, μπορώ να υπογράψω…”

Κατιούσα

Στο σημερινό αφιέρωμα παίρνουμε κάποια αποσπάσματα από την Εισαγωγή στην έκδοση της Σύγχρονης Εποχής από την ΚΕ του ΚΚΕ, που παρουσιάζει τα βιογραφικά και την αυτοθυσία 28 παλιών μελών της που έδωσαν τη ζωή τους για τα ιδανικά τους και εκτελέστηκαν από τα όργανα του αστικού κράτους, γιατί πολεμούσαν την εξουσία του. Ο τίτλος είναι παρμένος από το συγκλονιστικό παράδειγμα της Αλίκης Τσουκαλά, που προτίμησε να αποκηρύξει τον πατέρα της παρά τις ιδέες της, κι ενώ θα της αρκούσε μια προφορική δήλωση για να γλιτώσει και να συνεχίσει τις σπουδές της.

“Δεν αναγνωρίζω κανένα νόμο σας. Ούτε το κράτος σας…”, ήταν τα θαρραλέα, επαναστατικά λόγια του Αρίστου Βασιλειάδη, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, με τα οποία απευθύνθηκε στους στρατοδίκες το 1949. Με αυτά αντίκρισε την καταδίκη του “τρις εις θάνατον” ένα από τα χιλιάδες μέλη και στελέχη του Κόμματος που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα, με το κεφάλι ψηλά. Ένα από τα 28 στελέχη των κεντρικών καθοδηγητικών οργάνων του ΚΚΕ που έπεσαν στις επάλξεις του αγώνα της εργατικής τάξης.
Μέλη και στελέχη του Κόμματος στάθηκαν αλύγιστα απέναντι στην πίεση για υποταγή, που πολλές φορές συνοδευόταν με την υπόσχεση για μια “κανονική ζωή”. Παλεύοντας για να ζήσουν καλύτερα οι εργαζόμενοι, οι κομμουνιστές ήταν αναγκασμένοι να ζουν χειρότερα, με συνέπειες στις προσωπικές τους σχέσεις, στην οικογενειακή τους ζωή. Οι ανάγκες της ππάλης σχεδόν πάντα επέβαλλαν να είναι μακριά από τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα.
Η Ασφάλεια, η χωροφυλακή, ο στρατός χρησιμοποίησαν κάθε είδους βασανιστήρια για να λυγίσουν τους κομμουνιστές. Χρησιμοποιήθηκαν μεσαιωνικοί τρόποι βασανισμού. Η Ηλέκτρα Αποστόλου είχε πει: “Εγώ, όταν πιάνομαι, δε νιώθω καμιά ανησυχία για την απολογία μου, γιατί, μόλις περάσω εκείνα τα κατώφλια, βάζω στο νου μου πως δεν έχω πια μνήμη, δεν έχω αφτιά, δεν έχω γλώσσα. Δεν έχω ούτε μιας μέρας παρελθόν”. Πιάστηκε στις 25 Ιούνη 1944. Την επομένη το πρωί, το νεκρό κορμί της, μισοκαμένο και παραμορφωμένο από τα βασανιστήρια, βρέθηκε πεταμένο στο δρόμο. Σύμφωνα με μαρτυρίες χωροφύλακα και την ιατροδικαστική έκθεση, οι Έλληνες βασανιστές της Ειδικής Ασφάλειας έμπηγαν πυρακτωμένο σίδερο στο κορμί της.
(Τις επόμενες μέρες ο ΕΛΑΣ της Αθήνας πήρε εκδίκηση γι’ αυτό το φρικτό έγκλημα. Έτσι, άρχισαν να βρίσκονται στους δρόμους της Αθήνας νεκροί ασφαλίτες και άλλοι συνεργάτες των ναζί, έχοντας καρφιτσωμένα χαρτάκια: Ηλέκτρα 1, Ηλέκτρα 2, Ηλέκτρα 3…)
Η βαθιά πίστη στην υπόθεση της εργατικής τάξης και στο ΚΚΕ είχε ως αποτέλεσμα την αλύγιστη στάση στις ανακρίσεις και στα βασανιστήρια της θανατικής καταδίκης κι εκτέλεσης. Η επαναστατική προετοιμασία γι’ αυτό το ενδεχόενο φυσικά ήταν στο μυαλό των κομμουνιστών. Σε αρκετά απομνημονεύματα όσων πέρασαν από το “πανεπιστήμιο” της Ακροναυπλίας καταγράφεται η περίπτωση του “φοιτητή” Βαγγέλη Καββαδία: Σ’ ένα θεατρικό ενσάρκωνε το ρόλο ενός δικαζόμενου του πατέρα του να κάνει δήλωση μετανοίας και τελικά καταδικάζεται σε θάνατο. Μετά από μια δεκαετία περίπου, ο Βαγγέλης Καββαδίας, ως μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος στον παράνομο μηχανισμό, βρέθηκε ακριβώς στην ίδια θέση, στην αίθουσα του στρατοδικείου, με τον πατέρα του και τη σύζυγό του να τον παρακαλούν να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Όμως αυτός απέκρουσε τις πιέσεις τους. Το Βαγγέλη Καββαδία συνέχιζαν να τον βασανίζουν και μετά από την καταδίκη του σε θάνατο, αντιμετώπισε όμως παλικαρίσια το εκτελεστικό απόσπασμα με τα εξής λόγια: “Δεν προδίδω εγώ τους συντρόφους μου στ’ αφεντικά σας, τους μοναρχοφασίστες. Εγώ είμαι στέλεχος του Κόμματος και πεθαίνω φωνάζοντας: Ζήτω το ΚΚΕ!”
Στην ίδια χρονιά (1949) λίγους μήνες νωρίτερα, στο Στρατοδικείο της Χαλκίδας δικαζόταν μια 21χρονη κοπέλα, η Αλίκη Τσουκαλά, πλάι στον παλιό κομμουνιστή Τάκη Φίτσιο και άλλους. Η γενναία απολογία της καθήλωσε ακόμα και τους στρατοδίκες. Το μόνο που είπε ο πρόεδρος του στρατοδικείου ήταν: “Κάνε μας μίαν προφορικήν δήλωσιν αποκηρύξεως και είσαι ελεύθερη να συνεχίσεις τας σπουδάς σου”. Εκείνη τη στιγμή ο πατέρας της έπεσε γονατιστός μπροστά της ζητώντας την να υπακούσει τον πρόεδρο του στρατοδικείου. Η 21χρονη Αλίκη απάντησε ΟΧΙ: “Μονάχα δήλωση ότι αποκηρύσσω τον πατέρα μου και όχι τις ιδέες μου, μπορώ να σας υπογράψω!” Η απόφαση του Στρατοδικείου για την Αλίκη ήταν ότι “αποβαίνει επιβλαβής διά την πατρίδα” και καταδικάζεται… “δις εις θάνατον”! Εκτελέστηκε πλάι στον Τάκη Φίτσιο και άλλους κομμουνιστές.
Δίπλα στα πρώτα εκείνα στελέχη δούλεψαν πολλές ακόμα ηρωικές μορφές -μέλη, αλλά και φίλοι του Κόμματος- δίνοντας πολλά στον αγώνα. Τέτοια περίπτωση είναι η Κατερίνα Τριανταφυλλίδου, αστή που έκρυβε στο σπίτι της στελέχη του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Πιάστηκε και δικάστηκε στην ίδια δίκη με το Νίκο Μπελογιάννη. Ήταν ήδη πάνω από 60 ετών και άρρωστη με καρκίνο και, όταν την ρώτησαν οι στρατοδίκες αν ήταν μέλος του ΚΚΕ, απάντησε: “Είμαι πολύ γρια πια για να έχω αυτήν την τιμή”. Καταδικάστηκε σε ισόβια, αρνήθηκε να υποβληθεί σε θεραπεία και πέθανε στη φυλακή.

Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του αφιερώματος της Κατιούσα στα 100 χρόνια του ΚΚΕ και τα 50 χρόνια της ΚΝΕ

Ιουστινιανός Α’ – Οπισθοδρομική μεγαλοφυΐα

Κατιούσα

Ο Ιουστινιανός Α’ μπορεί να μην πάτησε ποτέ το πόδι του στη Ραβένα της Ιταλίας, κι έτσι πιθανότατα δεν είδε ποτέ το περίφημο ψηφιδωτό που κατασκευάστηκε προς τιμήν του ίδιου και της Θεοδώρας στον ναό του Αγίου Βιταλίου στην πόλη. Πιθανότατα όμως θα ενέκρινε την μεγαλόπρεπη κι επιβλητική παρουσίασή του, ως αδιαμφισβήτητου άρχοντα του imperium, που με τόσο κόπο (κυρίως των υπηκόων του) κατόρθωσε βραχύβια να ανασυστήσει. Νοσταλγός της αρχαιότητας, αφιέρωσε τη ζωή τη στην αναβίωση της παλιάς ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, σε μια προσπάθεια καταδικασμένη και στον πυρήνα της αντιδραστική, καθώς το ζήτημα δεν ήταν απλώς η αποκατάσταση της συνοριακής της έκτασης, αλλά οι ριζικά διαφορετικές  συνθήκες μιας κοινωνίας που είχε πάρει πλέον, τόσο στο ανατολικό, όσο και στο –κι επίσημα διαλυθέν από το 476 – δυτικό τμήμα της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας, αποφασιστικά το δρόμο από την ύστερη αρχαιότητα στο Μεσαίωνα.
Γεννήθηκε το 483 σε αγροτική οικογένεια στο Ταυρήσιο, κοντά στα σημερινά Σκόπια της ΠΓΔΜ, σε μια περίοδο πριν τις σλαβικές εγκαταστάσεις του όψιμου 6^ου και 7^ου αι. Ήταν ανηψιός του μετέπετια αυτοκράτορα Ιουστίνου Α’, ο οποίος φρόντισε για την εξέλιξή του. Έλαβε επιμελημένη μόρφωση στα λατινικά, που ήταν η μητρική του, αλλά και τα ελληνικά, τα οποία λέγεται ότι δεν κατέκτησε ποτέ πλήρως. Με την άνοδο του θείου του στον αυτοκρατορικό θρόνο το 518 εξελίσσεται σε δεξί του χέρι και αναδείχθηκε σύντομα σε καίσαρα και συμβασιλέα ως το 527, αξιοποιώντας όχι μόνο τις προσωπικές του ικανότητες, αλλά και τα πλούσια χρηματικά αποθέματα που είχε αφήσει ο προηγούμενος αυτοκράτορας Αναστάσιος Α’. Λίγα χρόνια πριν είχε παντρευτεί την πρώην εταίρα του ιπποδρόμου Θεοδώρα, πείθοντας το θείο του να περάσει νόμο που καταργούσε τη διάταξη απαγόρευσης συγκλητικών με γυναίκες ταπεινής καταγωγής. Η Θεοδώρα αποδείχτηκε πολύτιμο στήριγμα του Ιουστινιανού σε κρίσιμες καμπές της διακυβέρνησής του, παρότι σε αντίθεση με τον αυστηρά ορθόδοξο σύζυγό της είχε μονοφυσιτικές συμπάθειες.
Μετά το θάνατο του Ιουστίνου το 527 γίνεται μοναδικός κυβερνήτης της αυτοκρατορίας, έχοντας σειρά εσωτερικών κι εξωτερικών προκλήσεων ν’αντιμετωπίσει. Κορυφαίο γεγονός της πρώτης περιόδου της βασιλείας του είναι η καταστολή της «Στάσης του Νίκα» το 532, δηλαδή της εξέγερσης των Δήμων των Βένετων και των Πρασίνων στον ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης. Ο Ιουστινιανός σκέφτηκε να δραπετεύσει από την πρωτεύουσα, με τη Θεοδώρα να τον συγκρατεί την τελευταία στιγμή. Η αιματηρή καταστολή των εξεγερμένων από τους στρατηγούς Βελισάριο, Ναρσή και Μούνδο, με 30.000 θύματα, σήμανε την απαρχή της περιθωριοποίησης των δήμων ως πολιτειακών παραγόντων της αυτοκρατορίας, αλλά και τη γενικότερη κατάπνιξη των όποιων υπολειμμάτων θεσμικής λαϊκής έκφρασης στο βυζαντινό πολίτευμα.
Την ίδια χρονιά ο Ιουστινιανός κατόρθωσε να σταθεροποιήσει την κατάσταση και στο βασικό εξωτερικό μέτωπο, εκείνο εναντίον των Περσών, υπογράφοντας τη λεγόμενη «Απέραντο ειρήνη» με το βασιλιά Χοσρόη. Η συνθήκη δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή για τους Βυζαντινούς, επέτρεψε ωστόσο την απόσπαση στρατιωτικών δυνάμεων για να ξεκινήσει το μεγαλεπήβολο όνειρο ζωής του αυτοκράτορα, η «reconquista»  (επανακτάκτηση) των παλιών ρωμαϊκών εδαφών στη Δύση. Ως το 540 η προέλαση των Βυζαντινών ήταν θεαματική, με τη Βόρεια Αφρική αρχικά και την Σικελία και την Ιταλία να εντάσσονται, τυπικά τουλάχιστον εκ νέου στη ρωμαϊκή σφαίρα επιρροής (μια και οι Βυζαντινοί πρακτικά δεν σταμάτησαν ποτέ να θεωρούν εαυτούς Ρωμαίους). Την ίδια περίοδο ο Ιουστινιανός εδραίωσε την υστεροφημία του μέσω του φιλόδοξου οικοδομικού του προγράμματος, μέρος του οποίου υπήρξε και η οικοδόμηση της Αγίας Σοφίας από τον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο το 537, κυρίως όμως χάρη στο σπουδαίο νομοθετικό του έργο, που αποτελεί και την πιο ουσιαστική παρακαταθήκη του στην ιστορία.
Η Ιουστινιάνεια νομοθεσία, που έγινε με την καθοριστική συμβολή του Τριβωνιανού και του Καππαδόκη, αποτελούμενη από τον Ιουστινιάνειο Κώδικα, τον Πανδέκτη, τις Εισηγήσεις και τις Νεαρές (οι μόνοι νόμοι που εκδόθηκαν στα ελληνικά, αντί των λατινικών, για να γίνονται κατανοητοί από την κατά βάση ελληνόφωνη πλειονότητα των κατοίκων), αποτέλεσε τη βάση της μετέπειτα βυζαντινής νομοθεσίας, επηρεάζοντας αργότερα τόσο το δίκαιο των εκχριστιανισμένων σλαβικών λαών, αλλά και το δίκαιο της δύσης, από τον 11^ο αιώνα κι εξής. Η νομοθεσία δεν αποτελούσε απλώς κωδικοποίηση της ως τότε ρωμαϊκής νομοθεσίας, με απάλειψη παρωχημένων διατάξεων, αλλά και εμπλουτισμό της βάσει των κύριων ιδεολογικών συνισταμένων της εποχής, τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική ιδέα, το χριστιανισμό και τις επιδράσεις της αρχαιοελληνικής παιδείας.
Η τελευταία πάντως, πνέοντας ήδη τα λοίσθια λόγω της σύνδεσής της με την εθνική θρησκεία, δέχτηκε ένα σημαντικό πλήγμα με το κλείσιμο της Φιλοσοφικής Σχολής των Αθηνών το 529, μέτρο το οποίο εντασσόταν σε ένα γενικότερο κύμα διώξεων κατά των τελευταίων παγανιστικών θυλάκων στην αυτοκρατορία.
Τα επόμενα χρόνια ωστόσο σημαδεύονται από την πρακτική απώλεια της Ιταλίας, που μετατρέπεται σε κρανίου τόπου λόγω του πολέμου, του λιμού και των ενδημικών ασθενειών, στις οποίες ήρθε να προστεθεί η λεγόμενη «πανώλη του Ιουστινιανού» το 542, που εξαπλώθηκε κι εκτός αυτοκρατορικών συνόρων, αποδεκατίζοντας μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Επιπλέον, η αυτοκρατορία είχε να αντιμετωπίσει νέες εισβολές εχθρικών φύλων στα βόρεια σύνορά της, αλλά και την επανάκαμψη των Περσών στα ανατολικά. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του ήταν φαινομενικά επιτυχημένα, καθώς υπό την ηγεσία του ικανού στρατηγού Ναρσή, ανακτήθηκε η Ιταλία με την ολοκληρωτική ήττα των Οστρογότθων, ενώ πρόσκαιρα έπεσε σε βυζαντινά χέρια και η νότια Ιβηρική, που ελεγχόταν από Βησιγότθους. Οι επιτυχίες αυτές ήταν απολύτως επιφανειακές και προσωρινές, κάτι που αποδείχτηκε ιδιαίτερα στην ιταλική περίπτωση περίτρανη με την εύκολη επικράτηση των Λογγοβάρδων το 568, τρία μόλις χρόνια μετά το θάνατο του Ιουστινιανού σαν σήμερα το 565.
Ο Ιουστινιανός έφυγε αφήνοντας πίσω του άδεια ταμεία, έντονο θρησκευτικό διχασμό λόγω της κατασταλτικής του πολιτικής έναντι των μονοφυσιτών της Ανατολής και καθημαγμένες πολλές περιοχές, έρμαια στις εισβολές νέων εχθρών από το βορρά κι ακόμα πιο ευεπίφορες στον εξαγροτισμό και την αποαστικοποίηση που προανήγγειλε την οριστική μετάβαση στο Μεσαίωνα. Η ιδέα μιας πολιτικά και δογματικά ενιαίας αυτοκρατορίας δεν εγκατέλειψε ποτέ τους διαδόχους του Ιουστινιανού, ποτέ όμως δεν επανέλαβαν στον ίδιο βαθμό το εγχείρημά του. Η επιχείρηση ανακοπής του ιστορικού ρου τελικά είχε τα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτέλεσματα βραχυπρόθεσμα και μεσομπρόθεσμα, ενισχύοντας τις φυγόκεντρες τάσεις, που με τη σειρά τους καθόρισαν πάντως τη διαμόρωση της τυπικά “βυζαντινής” φυσιογνωμίας της αυτοκρατορίας στους αιώνες που ακολούθησαν.

Φιλολαϊκές αλλαγές και ανατροπές φέρνει μόνο η μαζική, λαϊκή συνειδητή δράση

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στη χτεσινή συζήτηση

Από τις κινητοποιήσεις συνδικάτων ενάντια στην περιστολή του απεργιακού δικαιώματος

Κυρίες και κύριοι,
Θέλουμε από το βήμα να καταγγείλουμε τη σημερινή διαδικασία στη Βουλή, που έρχεται να αποδείξει τη συμπαιγνία, για να παίζετε - όσο γίνεται καλύτερα σε αυτά τα πλαίσια - το δικομματικό παιχνίδι και μάλιστα με θέματα άσχετα και με τη συζήτηση της συνταγματικής αναθεώρησης, δυστυχώς, με τη συμβολή αυτή τη φορά και του προέδρου της Βουλής.
Παίρνετε μεγάλο κατήφορο, κύριοι της κυβέρνησης, προειδοποιούμε γι' αυτήν την κατάσταση, έχει πρώτη ευθύνη το κυβερνητικό κόμμα, έχει τεράστια επίσης η αξιωματική αντιπολίτευση, που αποδέχεται αυτήν την απαράδεκτη διαδικασία. Και βέβαια εδώ δεν πρόκειται για τα λεπτά, να προσθέσουμε το χρόνο που μιλάει ο καθένας, αλλά για την ίδια τη διαδικασία, η οποία διακόπτεται απαράδεκτα, γιατί όλα αυτά, οι απαντήσεις του κ. Τσίπρα στον κ. Μητσοτάκη, οι ανταπαντήσεις, οι δευτερολογίες και τριτολογίες κατά τη διάρκεια της διαδικασίας - και το ίδιο να επαναλαμβάνεται στη συνέχεια - διακόπτουν τη συζήτηση. Ενώ, θα μπορούσε πολύ καλά ο κ. πρωθυπουργός να μαζέψει όσα λέει ο κ. Μητσοτάκης, όσα λέει η κα Γεννηματά, όσα λέει το ΚΚΕ, όσα λένε τα άλλα πολιτικά κόμματα, να κάνει τη δευτερολογία του ολοκληρωμένα απαντώντας σε όλους, αν θέλει, ή σε έναν, ή σε δύο, ή σε τρεις, να απαντήσουν και οι υπόλοιποι όσοι θέλουν και βεβαίως να κάνει την τριτολογία στο τέλος, να κλείσει τη συγκεκριμένη συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα που συζητάμε.

Eurokinissi

Δεν ακολουθήθηκε αυτή η διαδικασία. Θεωρούμε ότι έγινε με σκοπιμότητα και με συμφωνία από κάποια επιτελεία πριν και βεβαίως έρχονται εδώ πέρα διάφορες πληροφορίες που κυκλοφορούσαν από το πρωί σήμερα, κ. πρόεδρε της Βουλής, ότι υπάρχει τέτοια σκοπιμότητα για να φτάσουμε 7 η ώρα το βράδυ, που υποτίθεται κάπως θα έκλεινε η διαδικασία και ακόμα να έχουν μιλήσει τρεις και τέσσερις φορές ο κ. Τσίπρας και ο κ. Μητσοτάκης και λίγο μετά η κα Γεννηματά.

Βαθιά αντιδραστικοί οι στόχοι της συνταγματικής αναθεώρησης

Από την πρώτη στιγμή το ΚΚΕ έχει επισημάνει ότι η συγκεκριμένη συνταγματική αναθεώρηση υπηρετεί δύο αλληλένδετους στόχους:
Από τη μια μεριά, προωθεί ανάγκες του σημερινού σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος, προκειμένου αυτό να εξασφαλίσει απρόσκοπτα την κυριαρχία του.
Από την άλλη, υπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες, προεκλογικού χαρακτήρα, προκειμένου να στηθεί, ξαναλέμε, αυτός ο κάλπικος διπολικός καβγάς, ανάμεσα κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, αλλά και για να εμφανιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι κάτι προχωράει από τις τόσες προεκλογικές διακηρύξεις του, που οι περισσότερες μένουν στα συρτάρια, προσπαθώντας να χρυσώσει το χάπι της μεγάλης κατηφόρας του. Και επαναλαμβάνω, ένα μικρό δείγμα αυτού ήταν η σημερινή διαδικασία, η συζήτηση - παρωδία.
Αλλωστε, πλέον, όλοι ξέρουμε ότι όλα αυτά τα διπολικά - δικομματικά παιχνίδια είναι μέρος του αστικού πολιτικού συστήματος που υπηρετείτε, προκειμένου να εγκλωβίζεται η λαϊκή δυσαρέσκεια και να μετατοπίζεται πότε στον έναν πόλο, πότε στον άλλο, με τις φτερουγίτσες ανάλογα, στο όνομα κάθε φορά του «μικρότερου κακού». Το οποίο, βέβαια, στην πορεία των πραγμάτων, εξελίσσεται σε ίδιο ή και μεγαλύτερο κακό.
Κύριοι της κυβέρνησης,
Ο πρώτος βασικός στόχος σας είναι να εξασφαλίσετε την κυβερνητική πολιτική σταθερότητα, την «πολιτική συνέχεια», όπως την λέτε εσείς, που σε απλά λόγια όμως σημαίνει, να μη διαταράσσεται η εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής από την εκάστοτε πολιτική συγκυρία.
Οπως είναι, για παράδειγμα, η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας ή από την πίεση ακόμα περισσότερο που μπορεί να ασκήσει ο λαϊκός παράγοντας σε μια δεδομένη στιγμή.
Και μάλιστα στο σημείο αυτό κάνετε και μια ακόμα δήλωση μετάνοιας, από τις πολλές που έχετε κάνει όλα αυτά τα χρόνια.
Μετά τις δηλώσεις μετάνοιας προς τις τρόικες, προς τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, προς το γερμανικό κατεστημένο, προς την Μέρκελ και τους συνοδοιπόρους της, σαν κι αυτή που είδαμε προχτές, με τις γονυκλισίες σας στο συνέδριο του SPD, της αμαρτωλής γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, της ίδιας που δολοφόνησε την Ρόζα Λούξεμπουργκ, που την αναφέρατε σήμερα, κ. Τσίπρα.
Μετά από όλα αυτά, κάνετε και μια ακόμη δήλωση μετανοίας για τη στάση σας το 2014, κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκλογής, γιατί προφανώς εκ των υστέρων την κρίνετε ως αρνητική, με βάση, τουλάχιστον, όσα προτείνετε τώρα, ότι δεν πρέπει η προεδρική εκλογή να διαταράσσει την κυβερνητική πολιτική σταθερότητα.
Δεύτερος στόχος σας είναι να κάνετε κι εσείς, μετά τους προηγούμενους, μια προσπάθεια αναπαλαίωσης αυτού του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, ένα μακιγιάζ δηλαδή.
Σε μια περίοδο, μάλιστα, που αυτή η σαπίλα αναδίνεται και φαίνεται όλο και περισσότερο, ανεξάρτητα αν και πόσο ο λαός μας επιλέγει ή, αν θέλετε, και πιστεύει αυτήν τη στιγμή την ανατροπή αυτού του συστήματος.
Κι εσείς προσφέρετε χείρα βοηθείας, για να «κερδίσει το πολιτικό αυτό σύστημα τη χαμένη του αξιοπιστία», όπως πάλι λέτε, δικά σας λόγια.
Και επειδή αυτοί οι στόχοι προφανώς δεν είναι προοδευτικοί - ίσα ίσα, είναι καραμπινάτοι αντιδραστικοί - γι' αυτό ακριβώς συμπίπτετε σε αυτούς τους στόχους και με τον έτερο πόλο, τη ΝΔ.
Γιατί και η ΝΔ και άλλα κόμματα μιλάνε για την ανάγκη αυτή, να μη διαταράσσεται η πολιτική «συνέχεια» και «σταθερότητα».

Οι συντηρητικές προτάσεις ντύνονται με μεγαλόστομες διακηρύξεις

Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που αντιδραστικοί στόχοι περιβάλλονται με πομπώδη συνθήματα, με μεγαλόστομες διακηρύξεις, όπως, «τομή στη δημοκρατία», «εμβάθυνση της δημοκρατίας», εμφανίζονται ως «πρόοδος», ως «ρήξη» με το πολύ συντηρητικό και φθαρμένο πολιτικό σύστημα.
Πολλές φορές τα πιο αυταρχικά, τα πιο αντιδημοκρατικά, αντιλαϊκά μέτρα, ακόμα και ο ίδιος ο αποκρουστικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ντύνονται με συνθήματα για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» δήθεν, για την «ελευθερία», για την «ειρήνη» και πάει λέγοντας.
Κι εσείς έχετε αποδειχθεί «μανούλες» στο παιχνίδι των λέξεων, διαστρεβλώνοντας τις έννοιες της προόδου και της συντήρησης. Ομως:
-- Συντήρηση είναι το να μιλάς για «τα υπερεθνικά κέντρα, που χειραγωγούν τη λαϊκή βούληση», αλλά να μην ακουμπάς καν τα συνταγματικά άρθρα, όπως το άρθρο 28, το άρθρο 80, που κατοχυρώνουν αυτά τα λεγόμενα υπερεθνικά κέντρα και την υπεροχή, για παράδειγμα, του ευρωενωσιακού δικαίου σε βάρος του ελληνικού δικαίου.
-- Συντήρηση είναι να δέχεσαι την παρουσία ξένων στρατιωτικών βάσεων, στρατευμάτων στο ελληνικό έδαφος και να αποδέχεσαι τα αντίστοιχα άρθρα του Συντάγματος που την επιτρέπουν.
-- Συντήρηση είναι να αναγνωρίζεις τυπικά ορισμένα δικαιώματα στο Σύνταγμα και να τα υπονομεύεις με χίλιους τρόπους, όπως, για παράδειγμα, είναι το δικαίωμα στην απεργία.
-- Συντήρηση είναι να μην ακουμπάς καν αναγκαίους, υπερώριμους εκσυγχρονισμούς, κατοχυρωμένους αλλού εδώ και αιώνες σε άλλες χώρες, όπως είναι ο πλήρης διαχωρισμός κράτους - Εκκλησίας και να τους προσπερνάς με ημίμετρα. Και να προσθέτεις μάλιστα και ένα νέο, επιχειρηματικό αυτή τη φορά, εναγκαλισμό με την Εκκλησία, όπως είναι το Ταμείο αξιοποίησης εκκλησιαστικής περιουσίας, στο οποίο εντάσσετε και αμφισβητούμενες εκτάσεις, για να αποσπάσετε αυτήν τη φορά τη συναίνεση της Εκκλησίας στις, περιορισμένου χαρακτήρα, αλλαγές τις οποίες προτείνετε.

Κάλπικα τα περί «λαϊκής κυριαρχίας» στις συνθήκες της ταξικής εκμετάλλευσης

Ολα αυτά είναι συντήρηση και πάνω από όλα συντήρηση είναι το ίδιο το αστικό Σύνταγμα, το οποίο κατοχυρώνει την εξουσία και τις διεθνείς συμμαχίες της κυρίαρχης εκμεταλλεύτριας τάξης.
Το οποίο, πλέον, έχετε αναλάβει όχι μόνο να το υπερασπιστείτε απλώς, αλλά και να το μακιγιάρετε συνεχώς, για να μη φαίνεται ο ταξικός, αντιλαϊκός και ξεπερασμένος χαρακτήρας του.
Και επειδή σας αρέσει η Ιστορία, θυμίζουμε ότι το Σύνταγμα, στην αρχική τυπική του μορφή, ήταν καρπός των αστικών επαναστάσεων, στις πιο πολλές περιπτώσεις ένοπλων, με το αίμα του λαού να ρέει ποτάμι.
Ηταν προϊόν πολεμικών αναμετρήσεων, την περίοδο κατά την οποία ο καπιταλισμός και το πολιτικό του σύστημα ήταν προοδευτικότερο σε σχέση με τη φεουδαρχία και η αστική τάξη ήταν η ανερχόμενη τότε επαναστατική τάξη σε σχέση με τους φεουδάρχες.
Από τη στιγμή, όμως, που η αστική τάξη πήρε όλη την εξουσία στα χέρια της, εδραιώνοντας τη δικτατορία της, έχασε οριστικά τον όποιο προοδευτικό ρόλο έπαιζε, έγινε τάξη καταπίεσης με βασικό αντίπαλο την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, που τα συμφέροντά τους αντικειμενικά είναι πιο κοντά σε αυτά της εργατικής, όπως είναι οι αυτοαπασχολούμενοι, οι επαγγελματίες, οι αγρότες κ.λπ.
Η αναφορά στο αστικό Σύνταγμα, σε όλες τις χώρες και στη δική μας, για την ισότητα των πολιτών, είναι ψευδεπίγραφη, γιατί είναι μόνο τυπική.
Αφού εξισώνει τον κάτοχο του κεφαλαίου με τον κάτοχο της εργατικής δύναμης.
Γιατί δεν είναι ουσιαστικά και πραγματικά ίσος ο εργάτης, ο φτωχός άνθρωπος, ο μεροκαματιάρης, ο βιοπαλαιστής, με αυτόν που έχει στα χέρια του τον πλούτο, που έχει στην ιδιοκτησία του πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, στις οποίες προσλαμβάνει και απολύει, που έχει στα χέρια του Μέσα Ενημέρωσης και άλλους μηχανισμούς, άρα όχι μόνο επηρεάζει, αλλά και χειραγωγεί τη λαϊκή συνείδηση, την ελεύθερη βούληση, όπως λέτε εσείς, που φυσικά μόνο ελεύθερη δεν είναι.
Το ίδιο κάλπικη, τυπική, είναι η λεγόμενη «λαϊκή κυριαρχία», μέσω του γενικού εκλογικού δικαιώματος, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια στις συνθήκες εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας παντού της αντιδραστικής πλέον ιστορικά αστικής ιδεολογίας, μέσα από πολυπλόκαμους τυπικούς και άτυπους μηχανισμούς.

Οι υποκριτικές διακηρύξεις υπονομεύονται στην πράξη από τους εκατοντάδες αντιλαϊκούς νόμους

Ο ταξικός χαρακτήρας του Συντάγματος φαίνεται και από το γεγονός ότι αυτός ο χαρακτήρας καθορίζει το σύνολο των εξειδικευμένων νόμων και των αξόνων λειτουργίας και δράσης του πολιτικού συστήματος.
Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα πάμπολλα γενικόλογα άρθρα του Συντάγματος, που διακηρύσσουν μια σειρά δικαιώματα, τα οποία βέβαια υπονομεύονται στην πράξη με ρήτρες, διάφορα «παραθυράκια», με εξαιρέσεις και φυσικά με εκατοντάδες αντιλαϊκούς νόμους, που εσείς ψηφίζετε.
-- Στο Σύνταγμα, για παράδειγμα, διακηρύσσεται το δικαίωμα στην εργασία. Και η ανεργία είναι στο 20%, ενώ οι 3 στους 10, δηλαδή ένα 30% επιπλέον ακόμα, δουλεύουν με μερική απασχόληση.
-- Στο Σύνταγμα διακηρύσσεται το δικαίωμα στην κατοικία. Πόσο όμως αυτό εμποδίζει αυτή η κατοικία να επιβαρύνεται με δυσβάστακτους φόρους, όπως ο ΕΝΦΙΑ, ή και να κατάσχεται για χρέη προς τις τράπεζες; Οπως κάνετε κι εσείς με το μπαράζ πλειστηριασμών που έρχεται και με την αναθεώρηση ακόμα και αυτού του περιορισμένου νόμου Κατσέλη.
-- Στο Σύνταγμα, επίσης, διακηρύσσεται το δικαίωμα στην απεργία. Και την ίδια στιγμή επιβάλλονται εξαιρέσεις ή θεσπίζονται νόμοι, όπως ο δικός σας νόμος, που χτυπάει το δικαίωμα αυτό στην πράξη, με αποτέλεσμα 9 στις 10 απεργίες να βγαίνουν παράνομες και καταχρηστικές.
Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
Γιατί το υπέρτατο δικαίωμα που αναγνωρίζει το Σύνταγμα και συνολικά το σύστημά σας, είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δηλαδή τα βάθρα της αστικής εξουσίας.
Και μπροστά σε αυτό, που παρουσιάζεται άλλοτε ως «δημόσιο συμφέρον», άλλοτε ως «δημόσια ασφάλεια», όλα τα άλλα υποχωρούν.
Τέτοιον χαρακτήρα, υποκριτικό, ψεύτικο, θα έχουν και όποια δικαιώματα προτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ να αναγνωριστούν στο Σύνταγμα, τη στιγμή που και εσείς οι ίδιοι, ως κυβέρνηση, αλλά και άλλα κόμματα, θα τα υπονομεύουν στην πράξη.
Ο κ. Τσίπρας, για παράδειγμα, μίλησε για το άρθρο που αφορά τις Συλλογικές Συμβάσεις, την ίδια στιγμή που η κυβέρνησή του ψήφισε νόμο που προβλέπει ότι ο κατώτατος μισθός θα ορίζεται με απόφαση του υπουργού κι όχι με συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Πρόσθεσε, μάλιστα, ο κ. Τσίπρας ότι, με βάση το θεσμό αυτό, οι «κοινωνικοί εταίροι» θα αποφασίζουν για τους μισθούς, λόγου χάρη, λες και δεν υπάρχουν αντεργατικοί νόμοι που καθορίζουν τα πάντα.
Το ζήτημα όμως δεν σταματά εδώ. Και μόνο ο όρος «κοινωνικός εταιρισμός» δείχνει τι κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ποια είναι η πολιτική του.
Πολλές φορές, βέβαια, επειδή το Σύνταγμα έρχεται συνήθως εκ των υστέρων να προσαρμοστεί σε ανάγκες του συστήματος και να δώσει νομιμότητα σε ό,τι ήδη έχει εμφανισθεί, υπήρξαν περιπτώσεις που τυπικά παραβιάστηκε το Σύνταγμα, πετάχτηκε στον «κάλαθο των αχρήστων», για να στηριχθεί μια επιλογή που δεν είχε κατοχυρωθεί ακόμη συνταγματικά.
Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που τα ΝΑΤΟικά στρατεύματα περνούσαν πολλές φορές μέσα από ελληνικό έδαφος για να πολεμήσουν κατά της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε καν έγκριση της Βουλής με βάση τα προβλεπόμενα.
Και σε πολλές άλλες ακόμα περιπτώσεις.
Δεν είναι λίγες οι φορές που η πλειοψηφία της Βουλής υιοθέτησε επιλογές που ήταν στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας ή και σε αντίθεση με άρθρα του Συντάγματος.
Ακόμα και σε κραυγαλέες τέτοιες περιπτώσεις, η κυβερνητική πλειοψηφία, με την ψήφο της, έσβηνε κάθε τέτοια ή παρόμοια αυθαιρεσία.

Επιδιώκεται η θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος από την προοπτική ανόδου της ταξικής πάλης

Ας πάμε τώρα λίγο στις επιμέρους προτάσεις και της κυβέρνησης και άλλων κομμάτων:
Ο ΣΥΡΙΖΑ, με βάση και την πείρα από το 2012 και μετά, αλλά με βάση και την ευρωπαϊκή πείρα, επιδιώκει τη θωράκιση του πολιτικού συστήματος και με κυβερνήσεις συνεργασίας, όσο το δυνατόν αδιαπέραστες από τη λαϊκή αγανάκτηση και διεκδίκηση, μόνο και μόνο για να συνεχίσει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.
Επιδιώκει να προλάβει πιθανούς τριγμούς και ρωγμές, κυρίως από την προοπτική ανόδου της ταξικής πάλης, που μπορεί να δημιουργήσει αστάθεια σε αυτό το σύστημα.
Μια τέτοια «αστάθεια», βέβαια, είναι θεμιτή και δημιουργική, συμβάλλει να ανοίγει ο δρόμος για αλλαγές και ανατροπές σε όφελος των πολλών, των λαϊκών συμφερόντων.
Γι' αυτόν το λόγο, άλλωστε, στο επίκεντρο του προβληματισμού όλων των άλλων κομμάτων είναι το άρθρο για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, έτσι ώστε να μη χρησιμοποιείται για να διαλύεται η κυβέρνηση και η Βουλή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προβλέπει μόνο τη δυνατότητα εκλογής του ΠτΔ από τον λαό, αλλά και άσχετα από τον τρόπο εκλογής, προβλέπει την ισχυροποίηση του θεσμού με διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Επίσης, για να εμποδίσει πρόωρες εκλογές προτείνει η ψήφος δυσπιστίας να μην οδηγεί σε πτώση της κυβέρνησης, αλλά να λειτουργεί αυτή με τέτοιο τρόπο, ώστε να δώσει τη δυνατότητα να συνεχιστεί η διακυβέρνηση με κυβέρνηση που έχασε την πλειοψηφία.
Το πιο εντυπωσιακό είναι μάλιστα ότι αυτό εμφανίζεται ως παράδειγμα δημοκρατίας! Ελεος, δηλαδή!
Στην πραγματικότητα πρόκειται για συμπληρωματικά μέτρα θωράκισης του συστήματος, αφού ήδη υπάρχουν ένα σωρό άρθρα, που έχουν στόχο την καταστολή, την αποτροπή με κάθε τρόπο στο να μπορέσει η πραγματική πλειοψηφία, ο λαϊκός παράγοντας, να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.
Αφορά, για παράδειγμα, το Αρθρο 48 και την κατάσταση πολιορκίας, ένα άρθρο, βέβαια, που υπάρχει στο ελληνικό Σύνταγμα από το 1833, με ειδική μορφή, και επαναλαμβάνεται σε όλα τα αστικά Συντάγματα έκτοτε.

Συναντώνται στην αναστήλωση του κύρους του αστικού πολιτικού συστήματος

Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα δεν συναντιούνται μόνο σε αυτό, στην προσπάθεια διευθέτησης των μεταξύ τους διαφορών για να μην κλονίζεται η κυβερνητική σταθερότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα, με τις κατά καιρούς θέσεις και τοποθετήσεις τους, συναντιούνται και στην προσπάθεια αναστήλωσης του όποιου κλονισμένου κύρους αυτού του πολιτικού συστήματος, ακόμα και του αστικού κοινοβουλίου, που το έχετε απαξιώσει έτσι κι αλλιώς στα μάτια του λαού, εξαιτίας κυρίως των αντιλαϊκών πολιτικών σας, των εκατοντάδων μνημονιακών νόμων που έχετε ψηφίσει. Απαξίωση βέβαια που έχει και διαφορετικές αφετηρίες, με τις οποίες ξέρετε πάρα πολύ καλά εδώ μέσα, και ο ελληνικός λαός που μας ακούει, ότι είμαστε κάθετα αντίθετοι.
Γνωρίζετε όλοι σας σε αυτήν την αίθουσα ότι το ΚΚΕ είναι ο πιο συνεπής πολέμιος των διαφόρων αντιδραστικών, ακροδεξιών, φασιστικών πράξεων απαξίωσής του από σκοταδιστικές δυνάμεις.
Την ίδια στιγμή, όμως, καταγγέλλουμε ότι είναι βούτυρο στο ψωμί τέτοιων δυνάμεων η πρεμούρα σας, και μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης, να εμφανίσετε ηθικοποιημένο και εξυγιασμένο το φθαρμένο αυτό σύστημα.
Ομως, παίζετε αυτόν τον επικίνδυνο ρόλο, γιατί ο στόχος σας είναι άλλος.
Θέλετε κυρίως να προλάβετε τις όποιες σημερινές ή αυριανές, δεν έχει σημασία πότε, ρωγμές μπορεί να επιφέρει στη σταθερότητα του συστήματος το ανερχόμενο εργατικό - λαϊκό κίνημα και μια αντίστοιχη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων, που θα ανοίγει δρόμο πραγματικά προς τα εμπρός, προς την πραγματική και όχι επίπλαστη σαν τη δική σας πρόοδο.
Μαζί φυσικά με αυτήν την προσπάθεια εξελίσσεται όλη αυτή η αποπροσανατολιστική και επικίνδυνη θεωρία, ότι δήθεν για την κρίση στην Ελλάδα δεν φταίει το ίδιο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά η λειτουργία του εγχώριου πολιτικού συστήματος, λες και η κρίση είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.
Βεβαίως, όλοι αυτοί οι φωστήρες, που έχουν αναλάβει μάλιστα και την εξυγίανση του συστήματος, θα πρέπει να αναζητήσουν άλλους λόγους και αιτίες, όταν χτυπήσει μια νέα κρίση, κάτι το οποίο όχι μόνο δεν είναι απίθανο, αλλά ήδη προβλέπεται από μια σειρά σοβαρά επιτελεία οικονομικών μελετών και ερευνών.

Παραπλανητικά τα περί καταπολέμησης της διαφθοράς και «δημοκρατίας»

Στην επιχείρηση «ηθικοποίησης» του συστήματος εντάσσεται και το υπερώριμο αίτημα για την κατάργηση του Αρθρου 86, που αφορά την ευθύνη υπουργών, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα ούτε ένας λογικός άνθρωπος που να μην ζητά να μην έχουν διαφορετική μεταχείριση οι υπουργοί από τους απλούς ανθρώπους του λαού μας, στην περίπτωση που κάποιοι από αυτούς τους υπουργούς βαρύνονται με υποψία ή διαπιστωμένο αδίκημα.
Βεβαίως, από ό,τι βλέπουμε, κι εδώ καταφεύγετε σε ημίμετρα.
Γιατί, από ό,τι φαίνεται - με βάση τα όσα έχετε πει - τον τελικό λόγο θα τον έχει πάλι η Βουλή και η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία, με κάποιες μικροαλλαγές.
Η θέση που εμείς έχουμε επανειλημμένα διατυπώσει, είναι να φύγουν όλα, μα όλα τα εμπόδια για να προχωρά η έρευνα ή η δίωξη για τον συγκεκριμένο υπουργό, όπως σε όλες τις περιπτώσεις των υπολοίπων συμπολιτών μας.
Οπως, επίσης, δεν βγάζετε «κιχ» για τον διορισμό της ηγεσίας των ανωτέρων δικαστηρίων από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Γιατί να διορίζεται η δικαιοσύνη; Για να την χειραγωγείτε περισσότερο και καλύτερα εσείς οι ίδιοι, οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Στα ίδια πλαίσια εντάσσονται και άλλες σκέψεις για τα προνόμια βουλευτών, που χρησιμοποιείτε παραπλανητικά, ως δήθεν εργαλείο καταπολέμησης της διαφθοράς.
Εδώ βρίσκεται επίσης η μεγάλη κοροϊδία σε βάρος του λαού μας.
Η διαφθορά ανθεί μέσα στην ίδια την καπιταλιστική αγορά, η ανταγωνιστικότητα περικλείει μέσα της εξαγορές, εκβιασμούς, κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, μίζες, φωτογραφικούς διαγωνισμούς, φτάνει έως και τις μαφιόζικες δολοφονίες.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε ένα κράτος μπορεί κάτι να θεωρείται νόμιμο και το ίδιο σε άλλο μη νόμιμο. Αρα δεν υπάρχει στο αστικό σύστημα ένα ενιαίο μέτρο ηθικής και νομιμότητας.
Ο κ. Τσίπρας, μιλώντας στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα, έβαλε ένα ρητορικό ερώτημα, που συσχετίστηκε με τις θητείες των βουλευτών. Αυτό το ερώτημα έχει να κάνει με το αν η βουλευτική ιδιότητα είναι επάγγελμα ή προσφορά. Σήμερα την προσφορά την είπε λειτούργημα.
Λες και η προσφορά, το λειτούργημα τέλος πάντων, του βουλευτή είναι κάτι αυτοτελές και δεν σχετίζεται με το περιεχόμενο, με το αν ψηφίζει νόμους που γκρεμίζουν μισθούς, γκρεμίζουν συντάξεις, αν δίνει τη συγκατάθεσή του σε νέες πολεμικές στρατιωτικές βάσεις στη χώρα μας, αν συμφωνεί με την εγκατάσταση πυρηνικών, για παράδειγμα, αν συμφωνεί σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε πόλεμο αύριο.
Τότε και οι ναζιστές, οι φασίστες βουλευτές, με βάση την πρωθυπουργική ρήση, θα έπρεπε να επαίρονται από τη σκοπιά τους για τη δική τους προσφορά! Για το δικό τους ναζιστικό λειτούργημα.
Οσον αφορά την ασυλία των βουλευτών, υπάρχει ήδη η πείρα που έχει δοκιμάσει το ΚΚΕ στην πλάτη του, με την καταδίκη για παράδειγμα του ευρωβουλευτή μας, του Σωτήρη Ζαριανόπουλου, στη Θεσσαλονίκη, γιατί αποκάλεσε ναζιστική την εγκληματική οργάνωση της ΧΑ.
Για μας είναι καθαρό ότι η άρση ασυλίας δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ή να χρησιμοποιείται για τη δίωξη της πολιτικής δράσης του βουλευτή.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΣΥΡΙΖΑ βαφτίζει και τα δημοψηφίσματα που προτείνει, «άμεση δημοκρατία», ως «συμμετοχική δημοκρατία», αν και δεν έχει ακόμα στεγνώσει το μελάνι ούτε είναι μακριά μας το καλοκαίρι του 2015, όταν χρησιμοποίησε το δημοψήφισμα, κάνοντας σκόπιμα τα στραβά μάτια για το πώς τα λαϊκά δημοψηφίσματα γίνονται όπλο της κυρίαρχης πολιτικής κατά κανόνα και πώς τα ΟΧΙ γίνονται ΝΑΙ εν μια νυκτί.
Και αυτό μη νομίζετε ότι αφορά μόνο την Ελλάδα.
Αφορά και άλλες χώρες, όπως είναι η Γαλλία ή η Ιρλανδία, όπου και εκεί τα ζήσαμε, δημοψηφίσματα που δεν ήταν αρεστά, ανατράπηκαν στην πορεία, μέσα από εκβιασμούς και πιέσεις.
Δεν μας κάνει πλέον εντύπωση. Αλλωστε, ξέρουμε ότι έχει πολύ καλούς δασκάλους ο κ. Τσίπρας!

Οι κάλπικες αντιπαραθέσεις δεν κρύβουν τη στρατηγική σας ταύτιση

Από κει και πέρα, φυσικά, δεν λείπουν και οι διάφορες αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων, για να συντηρούν, όπως είπαμε, αυτόν τον κάλπικο διπολικό καβγά, να κρύβουν τη σύγκλισή τους σε μεγάλα και κρίσιμα ζητήματα, αλλά και σε ζητήματα της συνταγματικής αναθεώρησης.
Το κάθε κόμμα, και ο ΣΥΡΙΖΑ, με διαφορετικό τρόπο, παίρνει υπόψη το βάρος π.χ. ιστορικών παραδόσεων ή τη μεγάλη γοητεία που ασκούν ορισμένοι αστικοί εκσυγχρονισμοί, που δεν θίγουν όμως τα συμφέροντα του συστήματος.
Για να δούμε ορισμένα από αυτά.
Η ΝΔ, λόγου χάρη, φοβάται τον υπερώριμο εκσυγχρονισμό του διαχωρισμού του κράτους από την Εκκλησία. Τον φοβάται όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας ένα μεσοβέζικο υποκριτικό άρθρο, για «διακριτούς ρόλους» λέει. Ομως ο χωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος είναι πραγματικά ώριμος και δεν έχει βέβαια καμία σχέση αυτό με τη θρησκευτική πίστη, με τα θρησκευτικά πιστεύω, το αντίθετο μάλιστα, ούτε πλήττει τον λαϊκό κλήρο, τους ιερείς για την απρόσκοπτη τέλεση των τελετουργικών διαδικασιών, των θρησκευτικών τους καθηκόντων, με αξιοπρεπείς μισθούς, με δικαιώματα εργασιακά και μια σειρά τέτοια ζητήματα, κυρίως για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Το αντίθετο συμβαίνει σήμερα με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ.
Αλλο: Η ΝΔ, και άλλα κόμματα, είναι πιο ξεκάθαρη στη θέση για ιδιωτικά ΑΕΙ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται αντιστεκόμενος, την ίδια στιγμή, όμως, με βάση τις γενικότερες κατευθύνσεις της ΕΕ, τα μέτρα του υπουργείου Παιδείας, τους νόμους της αγοράς, η ιδιωτική Παιδεία έχει εξαπλωθεί, έχει γιγαντωθεί, ενώ τα πανεπιστήμια λειτουργούν ως ιδιωτικά ιδρύματα της αγοράς στην πράξη.
Κρατά λοιπόν και ένα άρθρο, κάνοντας βέβαια στην πράξη άλλα, μόνο και μόνο για να περνάει αυτόν τον πλαστό διαχωρισμό «πρόοδος» από τη μια μεριά, που είναι υποτίθεται ο ΣΥΡΙΖΑ, «συντήρηση», που είναι η ΝΔ κ.λπ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να επιλέγει ένα αναλογικότερο - από το σημερινό - εκλογικό σύστημα και όχι βέβαια τη γνήσια απλή αναλογική, με μια γενική διατύπωση μάλιστα που μπορεί να τροποποιείται ανάλογα και κατά περίσταση. Κάνετε υποχώρηση ακόμα κι από αυτό που είχατε ψηφίσει πριν δυο χρόνια, αφού λέτε ότι 10% των εδρών - 30 έδρες δηλαδή - θα μπορεί να μη διανέμεται αναλογικά, αλλά να δίνεται προφανώς μπόνους στο πρώτο κόμμα. Αλλη μια μεγαλοπρεπής κωλοτούμπα.
Η ΝΔ υποστηρίζει κατά βάση το υπάρχον εκλογικό σύστημα. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι τέλειωσαν οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις, η δε ΝΔ ελπίζει ότι υπάρχει κάποια ελπίδα ακόμα για μια τέτοια αυτοδύναμη κυβέρνηση δικιά της.
Επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εναρμονίσει καλύτερα ορισμένα άρθρα που αφορούν στην Ενέργεια, το Νερό, τις Ανεξάρτητες Αρχές, με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην ελληνική οικονομία.
Πίσω όμως από τον δημόσιο έλεγχο στα δίκτυα, υποκρύπτεται όχι η αντι-νεοφιλελεύθερη ατζέντα, όπως λέτε, αλλά η πρόθεση να προχωρήσει πιο γρήγορα η απελευθέρωση σε αυτούς τους τομείς, με το Δημόσιο να παίζει το ρόλο του «τροχονόμου» των επιχειρηματικών συμφερόντων.
Τέτοιες διαφορές φυσικά και υπάρχουν μεταξύ σας, δεν ανατρέπουν όμως τη μεγάλη στρατηγική ταύτισή σας, την οποία βλέπει περισσότερο σήμερα από ό,τι χτες ο ελληνικός λαός και η οποία δεν αποκλείουμε κάποια στιγμή αργότερα να οδηγήσει σε αυτόν το μεγάλο συνασπισμό, όπως έγινε πριν με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Ο εναγκαλισμός σας άλλωστε με την αμαρτωλή - το ξαναλέμε - γερμανική σοσιαλδημοκρατία, η οποία έχει πολύ μεγάλη πείρα σε τέτοιους είδους συνεργασίες και μεγάλους συνασπισμούς, αυτό ακριβώς δείχνει.

Το αστικό κράτος δεν γίνεται προοδευτικό ούτε ουδέτερο ταξικά

Το ΚΚΕ, με βάση τις θέσεις του, θα πάρει μέρος στη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης.
Αλλωστε, από το Σύνταγμα του 1975 και στις αναθεωρήσεις που ακολούθησαν, συγκεντρώναμε πάντα την προσοχή μας είτε στην κατάργηση είτε στη θετική τροποποίηση άρθρων που αφορούσαν π.χ. συνδικαλιστικές ελευθερίες, κατάργηση αντιδημοκρατικών άρθρων κ.λπ.
Είτε θέταμε ζητήματα που δεν πρόβλεπε η κυβερνητική πρόταση, όπως π.χ. τη διεκδίκηση της απλής αναλογικής, παλιότερα θα θυμάστε την καθιέρωση ως επίσημης γλώσσας της δημοτικής, τον πλήρη διαχωρισμό του κράτους από την Εκκλησία διαχρονικά κ.λπ.
Αυτό θα κάνουμε και τώρα. Προτείνοντας αλλαγές συγκεκριμένες σε μια σειρά άρθρα.
Αναφέρω ενδεικτικά μόνο σήμερα.
-- Το Αρθρο 48, περί κατάστασης πολιορκίας», που στοχοποιεί τον ονομαζόμενο «εσωτερικό εχθρό», δηλαδή το εργατικό - λαϊκό κίνημα και κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (όπως π.χ. μια πολεμική εμπλοκή, που δεν αποκλείεται, και βέβαια αρκετοί μέσα εδώ, που χαμογελάνε ή χαζογελάνε εδώ κάποιοι κύριοι και κυρίες, θα τη ζήσουν στο πετσί τους), αναστέλλει μια σειρά δικαιώματα, όπως είναι της απεργίας, του συνεταιρίζεσθαι, της ελευθερίας του Τύπου, δίνει τη δυνατότητα ακόμα και για τη συγκρότηση έκτακτων δικαστηρίων.
-- Τα Αρθρα 28 και 80, που αφορούν επίσης την εκχώρηση αρμοδιοτήτων σε διακρατικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ερμηνεύουν το Σύνταγμα υπό το πρίσμα και την αίρεση του ευρωενωσιακού δικαίου.
-- Το Αρθρο 27, που αφορά την παρουσία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και βάσεων στην Ελλάδα.
-- Το Αρθρο 107, που αφορά την προστασία του ξένου και εφοπλιστικού κεφαλαίου στην Ελλάδα.
-- Τη διεύρυνση του δικαιώματος στην απεργία, άλλο άρθρο κ.ο.κ.
Εχει νόημα η αξιοποίηση των όποιων νόμων λιγοστεύουν τα νομικά εμπόδια στη συνδικαλιστική και πολιτική δράση, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζουμε ότι η ελευθερία δράσης περιορίζεται έως και καταργείται, από την άσκηση της εργοδοτικής βίας, από τις δυνάμεις της καταστολής και άλλα σχετικά.
Γνωρίζουμε, φυσικά, πάρα πολύ καλά και τα στενά όρια αυτής εδώ της δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, όσον αφορά το λαό μας, το εργατικό - λαϊκό κίνημα, τα συμφέροντά του, αλλά και την ευρυχωρία της σε κάποιες άλλες περιπτώσεις.
Η αστική δημοκρατία, βλέπετε, χωρά - όπως έχει δείξει όλη η Ιστορία και της πατρίδας μας αλλά και όλης της ανθρωπότητας - και τον κοινοβουλευτισμό και την προσωρινή άρση ή τον περιορισμό του κοινοβουλευτισμού και το φασιστικό του κλαδί.
Οπως, επίσης, γνωρίζουμε ότι το εργατικό, το λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει με τη δράση του να καθιστά όλους τους αντιλαϊκούς νόμους ανενεργούς.
Το κράτος αυτό, το αστικό κράτος δεν ηθικοποιείται, δεν γίνεται προοδευτικό ούτε ουδέτερο ταξικά. Ετσι είναι και το Σύνταγμά του.
Το αστικό κράτος και το Σύνταγμά του αλλάζει ριζικά, ανατρέπεται σε ριζοσπαστική, προοδευτική, λαϊκή κατεύθυνση με τη μαζική, εργατική - λαϊκή συνειδητή δράση.
Οταν περνά ο λαός στην κοινωνία της πραγματικής ισότητας που εξαλείφει όχι μόνο την ταξική εκμετάλλευση, αλλά στην πορεία της καταργεί και κάθε μορφής αντίθεση που κληρονομεί από τον καπιταλισμό.

Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, συνεχίζουμε τον αγώνα!

Η επιστροφή ενός μέρους των οφειλόμενων αναδρομικών, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με τη μορφή ενός εφάπαξ επιδόματος από 1 Ιούλη 2012 μέχρι το Δεκέμβρη του 2016, που δεν θα επηρεάζει τους εν ενεργεία μισθούς και συντάξεις, ούτε βέβαια και τον επανυπολογισμό των συντάξεων και την αναπροσαρμογή τους σύμφωνα με το άρθρο 14 του ν. 4387/2016 (Α΄85) (γνωστός ως νόμος Κατρούγκαλου) με τις αντίστοιχες επιπτώσεις σε μερίσματα και επικουρική σύνταξη και τη μη κατάργηση του αντισυνταγματικού μέτρου της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων, φυσικά και δεν είναι ό,τι ορίζουν οι αποφάσεις του ΣτΕ. Ούτε βέβαια η «ψαλιδισμένη» επιστροφή αποτελεί εκπλήρωση «ηθικής υποχρέωσης», όπως την παρουσίασε ο πρωθυπουργός. Η υποχρεωτικότητα της εφαρμογής των δικαστικών αποφάσεων (άρθρο 95 του Συντάγματος, δυστυχώς) βαφτίζεται «ηθική υποχρέωση».
Τα ψέματα έχουν «κοντά ποδάρια». Ούτε η νομοθετική ρύθμιση του 2014 των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ για την επιστροφή του 50% με δόσεις σε μορφή επιδόματος ούτε και η πρόσφατη τροπολογία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ (σε άσχετο νομοθέτημα) που επικαλούνταν το «σχίσιμο των μνημονίων» αποτελούν αλλαγή πολιτικής ούτε βέβαια και εναρμονισμό με την επιταγή του Συντάγματος να εφαρμόζει η εκάστοτε κυβέρνηση τις δικαστικές αποφάσεις. Εάν δεν είχαν πραγματοποιηθεί μεγάλες διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις από τις συνδικαλιστικές ενώσεις των εν ενεργεία, αποστράτων και των συνεργαζόμενων συνταξιουχικών ενώσεων στους δρόμους, τίποτα δεν θα είχε κερδηθεί, ούτε και αυτό το «ξεροκόμματο» για δημιουργία εντυπώσεων. Τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα από ό,τι είναι.

* * *

Θυμίζουμε ότι η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε (τροπολογία) έγινε με παράλληλο τρόπο με εκείνη την πρώτη κατά 50% επιστροφή των αναδρομικών το 2014 από την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ με τη μερική και σταδιακή επιστροφή των αναδρομικών ως εφάπαξ επίδομα και χωρίς αναπροσαρμογή των μισθών και συντάξεων.
Χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας μας.
Είναι φανερό ότι η παραπάνω νομοθετική ρύθμιση για τους «κόφτες» των μισθών και συντάξεων στις αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων (Συμβούλιο της Επικρατείας, Ελεγκτικό Συνέδριο, Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο) είτε με την επίκληση του νόμου Κατρούγκαλου είτε με τις ρυθμίσεις της θέσης σε ισχύ του νέου μισθολογίου, βάζει «ταφόπλακα» σε προσμονές, σε δημιουργία «επίπλαστου» κλίματος ευφορίας περί «κανονικότητας» και λήξης των επάρατων μνημονίων, παράλληλα, όμως, αποτελεί και τον προάγγελο της εξέλιξης των διεκδικήσεων χιλιάδων εργαζομένων και συνταξιούχων για την επιστροφή των περικοπών και δώρων. Πράγματι, η ρύθμιση του άρθρου που ψηφίστηκε πρόσφατα, ότι «η καταβολή του ποσού της προηγούμενης παραγράφου δεν επηρεάζει το ύφος της καταβαλλόμενης σύνταξης που έχει ληφθεί υπόψη για τον επανυπολογισμό και την αναπροσαρμογή που προβλέπεται στο άρθρο 14 του ν. 4387/2016 (Α' 85)», αποτελεί και τον μπούσουλα της κυβέρνησης για απόρριψη των παραπάνω διεκδικήσεων.
Εξάλλου, για ποια «κανονικότητα και τέλος μνημονίων» μπορεί να μιλά κάποιος όταν εκατοντάδες εφαρμοστικών νόμων και φυσικά ο νόμος Κατρούγκαλου είναι ενεργοί και εφαρμόζονται βυθίζοντας στα «τάρταρα» μισθούς και συντάξεις; Και τι ευαγγελίζονται τα κόμματα που προηγήθηκαν στην κυβέρνηση με την ψήφιση μνημονίων ενάντια στο εργατικό και συνταξιουχικό κόσμο αλλά και λοιπά κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην ΚΚΕ; Φυσικά, τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής εξαθλίωσης των εργαζομένων και συνταξιούχων και την περιβόητη «ανάπτυξη» των επιχειρηματικών ομίλων για την αναθέρμανση της οικονομίας. Αλήθεια, όμως, για ποιον; Για τον άνεργο νέο που ίσως βρει κάποια εργασία με εξευτελιστικά ημερομίσθια και μισθούς που δεν θα φτάνουν για την αποπληρωμή του ενοικίου και των λογαριασμών (κοινοχρήστων, ρεύματος, ύδρευσης, τηλεφώνου); Για τον εργαζόμενο ή συνταξιούχο που θα συνεχίζει - στην καλύτερη περίπτωση - να φυτοζωεί; Αυτό θέλουμε;

* * *

Δεν ξεγελιόμαστε. Αγωνιζόμαστε με μεγαλύτερη μαζικότητα και επιμονή μαζί με όλους τους εργαζόμενους και συνταξιούχους για την κατάργηση των μνημονιακών νόμων που μας φτωχοποίησαν. Διεκδικούμε την επιστροφή όλων των απωλειών στα εισοδήματα και τις συντάξεις μας και την επαναφορά τους στα επίπεδα του 2009.
Εργασία με αξιοπρεπείς μισθούς για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, δωρεάν μόρφωση χωρίς να βάζουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη μας. Συντάξεις που να μας επιτρέπουν να ζούμε χωρίς στερήσεις. Δωρεάν Υγεία, Πρόνοια και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Ολοι οι συνταξιούχοι στη συγκέντρωση στις 20 Νοέμβρη στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης (πρ. Κοτζιά) και στην απεργία στις 28 Νοέμβρη!

Σάββας ΘΕΟΔΩΡΗΣ
Αντιστράτηγος Πυροσβεστικού Σώματος ε.α., μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ενωσης Αποστράτων Πυροσβεστικού Σώματος