ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ

Η παραίτηση, εξαιτίας της συμφωνίας των Πρεσπών,  του Π. Καμμένου από την κυβέρνηση Τσίπρα, με τις εκατέρωθεν ευχαριστίες και ευγενείς φιλοφρονήσεις, στάθηκε αφορμή για τα ΜΜΕ να μιλήσουν για στημένο σώου και θεατρική παράσταση. Σ’ αυτήν την σκηνοθετημένη πολιτική πράξη λοιπόν, ο πρωταγωνιστής, πρώην υπουργός Άμυνας, και τα ΜΜΕ, τα οποία μεταφέρουν στο κοινό πληροφορίες και γνώμες στήνοντας θεατρικά σκηνικά, μοιάζει να συνεργάζονται θαυμάσια για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Να μην μένουν περιθώρια να σκεφτούμε, πνιγμένοι από λέξεις χωρίς νόημα και εικόνες σκηνοθετημένες. Τόση προσπάθεια για να μη βρούμε καμιά επαφή με την πραγματικότητα κάτω από το βουνό λέξεων και εικόνων που μας έχει σκεπάσει. Για να  εστιάζουμε στην  αναπαράσταση της πραγματικότητας που θορυβεί για να πείσει για την αυθεντικότητά της.

               Κι ενώ την  οικονομικοπολιτική πραγματικότητά μας έχει σφραγίσει, τα τελευταία οκτώ χρόνια, μια σειρά μέτρων λιτότητας που φτωχοποίησε μεγάλο τμήμα των εργαζομένων, και η επιβολή της δημοσιονομικής πειθαρχίας, με στόχο τη μείωση των δημοσίων δαπανών για την υγεία, εκπαίδευση και κοινωνικές υπηρεσίες, η αναπαράστασή της από τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο τονίζει τον αναγκαστικό χαρακτήρα αυτών των επιλογών που η ολοκλήρωσή τους οδηγεί σ’ ένα καλύτερο μέλλον. Σ’ αυτό το μέλλον προστέθηκε εδώ και μερικούς μήνες και η επίλυση του ονοματολογικού στη διένεξή μας με τη γείτονα χώρα.                        

Κι αν οι μεταρρυθμίσεις που μονιμοποιούν τη λιτότητα, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και  σ’ όλη την Ευρώπη,  έγιναν στο όνομα της ανταγωνιστικότητας με σκοπό την επανασχεδίαση πλήρως των εργασιακών σχέσεων και των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας, η συμφωνία των Πρεσπών, που φέρνει την ευρωατλαντική ενσωμάτωση της γείτονος χώρας, δεν μπορεί να αξιολογηθεί παραγκωνίζοντας την ιμπεριαλιστική γεωπολιτική. Γιατί δεν μπορεί να ξεχαστεί ο ρόλος της στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αρχής γενομένης από  την αποφασιστικότητα της Γερμανίας για αναγνώριση ανεξαρτησίας της Σλοβενίας και Κροατίας, για να προκύψουν κράτη και προτεκτοράτα, μικρά κι αδύναμα, και γι’ αυτό πιο εύκολα ελέγξιμα.  

Τα Βαλκάνια είναι γνωστά για την τραγική τους ιστορία και είναι ο τόπος της πιο αιματηρής σύγκρουσης στην Ευρώπη από τον Β Παγκόσμιο πόλεμο. ΗΠΑ και Ευρώπη δεν είναι οι μόνοι παίκτες στην περιοχή, αφού η Ρωσία έχει καταστήσει σαφή την πρόθεσή της για παρεμβάσεις εάν απειλούνται τα συμφέροντά της.

 Γι’ αυτό και δεν είναι περίεργο που  οι διάφορες προσεγγίσεις στο Μακεδονικό ζήτημα περιπλέκουν σε αντιφάσεις συνηγόρους και αντιπάλους της συμφωνίας των Πρεσπών.

Με τη συμφωνία θα μπορούσε να έχει βάση ο ισχυρισμός πως παραβιάζεται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, αφού το όνομα δεν θα προσδιορίζεται από τους κατοίκους του κράτους, αλλά θα  υπαγορεύεται  από παραμέτρους που θεωρεί αποδεκτές  ένας πιο ισχυρός γείτονας. Μόνο που και αυτός ο σχετικά ισχυρός γείτονας παίζει μέσα στα όρια που του επιτρέπουν οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί στους οποίους είναι ενταγμένος και με τους οποίους δεν έρχεται σε αντίθεση. Γι’ αυτό και το όνομα δεν είναι απλώς θέμα γεωγραφικού ή ιστορικού προσδιορισμού.  Κυριολεκτικά, γίνεται ζήτημα πολιτικής ή και μικροπολιτικής – αρχής γενομένης από Αντώνη Σαμαρά.

Στα Βαλκάνια όμως τα πολιτικά ζητήματα συχνότατα μετατρέπονται σε γεωπολιτικά. Κι αυτό, γιατί η περιοχή αποτελείται από αμοιβαία ανταγωνιστικά κράτη, που είναι εύκολα θηράματα για τον ιμπεριαλισμό. Το ζήτημα του ονόματος λοιπόν  δεν αποτελεί εξαίρεση.

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η επιθετική επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια υπήρξε κεντρική στρατηγική των ΗΠΑ και των ευρωπαίων συμμάχων τους. Εκτός από την αναπτυσσόμενη αντίδραση μιας ακόμη αρκετά  αποδυναμωμένης Ρωσίας, μερικά από τα πιο δύσκολα εμπόδια για τη συνολική επιτυχία αυτής της στρατηγικής εντοπίζονται στα Βαλκάνια, όπου κάποιες χώρες δεν έχουν ακόμη προσχωρήσει στο ΝΑΤΟ. Αυτά τα εμπόδια επικεντρώθηκαν στη Σερβία, η οποία είχε βομβαρδιστεί  από το ΝΑΤΟ το 1999. Κι ένα άλλο βασικό εμπόδιο ήταν η πΓΔΜ, δηλ. το βέτο της Ελλάδας για τη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ λόγω της διαφωνίας για το όνομα. Η στρατηγική λοιπόν της διεύρυνσης στα Βαλκάνια, που κατευθύνεται από ΗΠΑ, επαναδραστηριοποιήθηκε  με αίσθημα επείγουσας ανάγκης τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, με τελευταίο να εντάσσεται στο ΝΑΤΟ το 2017 το μικροσκοπικό Μαυροβούνιο.

Επομένως και  η συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να αξιολογηθεί παραγκωνίζοντας την ιμπεριαλιστική γεωπολιτική.

               Εξάλλου, η ιμπεριαλιστική διάσταση του μακεδονικού ζητήματος φαίνεται από το ίδιο το ερώτημα του δημοψηφίσματος στην πΓΔΜ  που συνέδεε τη συμφωνία  με την ένταξη στο ΝΑΤΟ και ΕΕ. Οι πρωθυπουργοί των δυο κρατών, Τσίπρας και Ζάεφ στην υπηρεσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

               Ακόμα όμως κι αν προσεγγιστεί η συμφωνία διαχωρίζοντάς τη από γεωπολιτικά συμφέροντα, πως είναι απλά μια συμφωνία της Ελλάδος-Μακεδονίας, η οποία «επιλύει» μια μακρόχρονη τοπική διαμάχη και η οποία μπορεί να διεκδικήσει και προοδευτική πιστοποίηση, η παρέλαση τόσων αξιωματούχων σε Ελλάδα και πΓΔΜ, ιδιαίτερα την εποχή του δημοψηφίσματος, από ΗΠΑ και ΕΕ δεν σου επιτρέπει να απομονώσεις το γεγονός.

 Η συμφωνία ανοίγει την πόρτα για  στρατιωτική επέκταση του ΝΑΤΟ στη Βόρεια Μακεδονία και στα Βαλκάνια. Και η απόδειξη είναι πως  το ΝΑΤΟ χρειάστηκε λιγότερο από ένα μήνα από την ημερομηνία της τελετής υπογραφής της συμφωνίας στις Πρέσπες για να καλέσει επίσημα τη Βόρεια Μακεδονία να συμμετάσχει στη συμμαχία.

               Στην  Ελλάδα που είναι γονατισμένη οικονομικά,  με εθνικιστικές κορώνες ή υποσχέσεις ευημερίας αναπαριστά ο κυρίαρχος λόγος  μια εικονική πραγματικότητα που παραπλανά ή εφησυχάζει. Το βέβαιο όμως είναι πως στα επόμενα χρόνια ο λαός της θ’ αγκομαχά εξαιτίας της συνεχούς και μόνιμης λιτότητας, ενώ η  κυρίαρχη τάξη προσδεμένη στο άρμα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών θα προσπαθεί να τον παρασύρει, ήδη σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει.

               Η Βόρεια Μακεδονία ένα τέταρτο του αιώνα αναζητά ταυτότητα σε εθνικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά και γλωσσικά χαρακτηριστικά που να συνδυάζονται σε μια συλλογική ταυτότητα για τις διάφορες ομάδες των κατοίκων της,  ανατρέχοντας για τις  ρίζες της σύγχρονης μακεδονικής ταυτότητας ακόμα και στην αρχαία Μακεδονία. Το βέβαιο είναι πως η συμμετοχή τους στο ΝΑΤΟ θα τους υποχρεώσει να βγάλουν το απαραίτητο 2% του ΑΕΠ για μια στρατιωτική συμμαχία στην οποία η φωνή τους θα μετράει ελάχιστα και τα συμφέροντά τους ακόμα λιγότερο.

               Στο τέλος,  την όποια  προσπάθεια διαχωρισμού της συμφωνίας από την ιμπεριαλιστική γεωπολιτική θα την διαψεύσουν τα γεγονότα. Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο ισχυρή από τους  εκφραζόμενους ευσεβείς πόθους –όπως διατυπώνονται μάλιστα στην εκδήλωση «Το στοίχημα  της συμφωνίας των  Πρεσπών», μια προσπάθεια για νεκραναστάσεις.

Ενα αποκαλυπτικό πόρισμα

Η δημοσίευση στοιχείων του πορίσματος των εμπειρογνωμόνων προς το υπουργείο Εργασίας για την διαμόρφωση του κατώτατου μισθού έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχωρά ακάθεκτη στην εφαρμογή ενός καραμπινάτου μνημονιακού νόμου (4272/2013), με τον οποίο πρωτίστως εξασφαλίζει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, ενώ ταυτόχρονα κατοχυρώνει το «προνόμιο» της εκάστοτε κυβέρνησης να ορίζει αυτή τον κατώτατο μισθό κάθε χρόνο, για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων, ανάλογα με τα σκαμπανεβάσματα της οικονομίας. Επιφέρει έτσι ένα ακόμα χτύπημα στο δικαίωμα των συνδικάτων για συλλογική διαπραγμάτευση και συνολικά για τη σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με τις ενώσεις των εργοδοτών. Με τον τρόπο αυτό, η λεγόμενη Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας μετατρέπεται σε «πουκάμισο αδειανό», γίνεται εργαλείο παρέμβασης εκ μέρους της κυβέρνησης συνολικά στο ζήτημα των μισθών, αφού o κατώτατος μισθός επηρεάζει αποφασιστικά το ύψος όλων των αμοιβών της εργατικής τάξης και το περιεχόμενο όλων των ΣΣΕ. Με τον ίδιο τρόπο, επηρεάζει και καθορίζει μια σειρά από άλλα επιδόματα, όπως της ανεργίας κ.ά. τα οποία θα συνεχίζουν να βρίσκονται σε εξευτελιστικά επίπεδα.

* * *

Το πόρισμα προτείνει μια μικρή αύξηση στον κατώτατο μισθό, της τάξης του 5% έως 10%, η οποία έτσι και αλλιώς θα εκμηδενιστεί από την αναμενόμενη μείωση του αφορολόγητου. Σε άλλο σημείο του πορίσματος καταγράφεται ότι ο εναρμονισμένος δείκτης ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας για τη χώρα μας βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα από το 1996, έχοντας επιτύχει βελτίωση σε σχέση με το 2009 κατά 36,1%. Σε αυτό το αποτέλεσμα αποφασιστική είναι η συμβολή και της σημερινής κυβέρνησης, που στα χνάρια των προηγούμενων κράτησε για τέσσερα ολόκληρα χρόνια καθηλωμένο τον κατώτατο μισθό στα εξευτελιστικά επίπεδα του 2012, διατήρησε το αίσχος του «υποκατώτατου», ενώ ενίσχυσε τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις με νέες φοροαπαλλαγές, προνόμια και ενισχύσεις, όταν στον αντίποδα ρήμαξε με σκληρή φορολογία τα λαϊκά νοικοκυριά. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι σωρευτικά η πολιτική τόσο των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε σε τόσο χαμηλά επίπεδα τον κατώτατο μισθό και το ωρομίσθιο, που - όπως συμπεραίνεται στο πόρισμα - σε όρους αγοραστικής δύναμης βρίσκεται σήμερα στα ίδια επίπεδα με το 1980 και σε ποσοστό 4,2% κάτω από το επίπεδο του 1995! Και μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι προκειμένου να «εξευμενίσει» τις επιχειρήσεις, ακόμα και αυτή την κατάργηση του «υποκατώτατου» για τους κάτω των 25 ετών, την οποία προτίθεται να κάνει, τη συνοδεύει με χρηματοδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών των νέων κατά 50% μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, φορτώνοντας το κόστος στους φορολογούμενους.

***

Αλλωστε, παρά τις τυμπανοκρουσίες και τα παχιά λόγια της κυβέρνησης, ακόμα και μια αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 10% θα οδηγήσει - σύμφωνα με το πόρισμα - σε αύξηση του μισθολογικού κόστους μόλις κατά 2,86% στο σύνολο της οικονομίας, ενώ για τις μεγάλες επιχειρήσεις με πάνω από 50 εργαζόμενους η «επιβάρυνση» στο μισθολογικό κόστος υπολογίζεται σε μόλις 1%! Αυτό θα σημάνει για τις μεγάλες επιχειρήσεις η αύξηση του κατώτερου μισθού, που η κυβέρνηση πλασάρει ως τη «μεγάλη ανατροπή» και ως απόδειξη τάχα μιας πιο «φιλεργατικής» πολιτικής μετά τα μνημόνια. Την ίδια στιγμή βέβαια, για λογαριασμό των μονοπωλιακών ομίλων, η κυβέρνηση διατηρεί άθικτο όλο το αντεργατικό πλαίσιο, όλες τις μορφές «ευελιξίας» που αυξάνουν την κερδοφορία τους και την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές είναι όμως και οι διαπιστώσεις του πορίσματος ότι αυτή η ισχνή αύξηση που προτείνεται «δεν θα θέσει σε κίνδυνο την ανάκτηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της χώρας», ενώ «μπορεί μέσω της μικρής τόνωσης της ζήτησης να επηρεάσει θετικά τις επενδύσεις». Μπορεί επίσης να οδηγήσει «σε αύξηση των φορολογικών εσόδων και των ασφαλιστικών εισφορών», αλλά και «να βοηθήσει στην αποπληρωμή των δανείων των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και στην αύξηση της ικανότητας χορήγησης δανείων από τις τράπεζες». Με τέτοια κριτήρια αποφασίζουν να δώσουν ακόμα και αυτά τα ψίχουλα σε όσους φυτοζωούν με τον κατώτατο μισθό! Ούτε λίγο ούτε πολύ, η επιτροπή των εμπειρογνωμόνων αναγνωρίζει ότι η αναμόρφωση του κατώτατου μισθού, με τον τρόπο που γίνεται και στο εύρος που προωθείται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται με κριτήριο τη διασφάλιση των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.

***

Ολα τα παραπάνω μαρτυρούν ότι και αυτή η παρέμβαση της κυβέρνησης όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, όχι μόνο δεν σηματοδοτεί βήματα προς την αποκατάσταση απωλειών της περασμένης περιόδου, αλλά γίνεται και σε πλήρη εναρμόνιση με τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων, οι οποίες θα συνεχίσουν να εξασφαλίζουν τη διαρκή καθήλωση όλων των μισθών και την αύξηση της κερδοφορίας τους, όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Γι' αυτό δεν πρέπει ο λαός να πατήσει την μπανανόφλουδα. Η διέξοδος δεν βρίσκεται στο συμβιβασμό με αυτήν την πολιτική, αλλά στην πάλη για την ανατροπή της, με τη διεκδίκηση όλων όσα έχασαν τα λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης, με την πάλη για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Κάλπικος «προοδευτισμός»

Το κάλπικο περιεχόμενο του «προοδευτισμού», που από χτες επιχειρούν να προσδώσουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο προσυμφωνημένο τους «διαζύγιο» με τον επί τέσσερα χρόνια ακροδεξιό τους εταίρο, αποτυπώθηκε στην εκδήλωση που οργανώθηκε από «παλιές καραβάνες» του ΠΑΣΟΚ και ομιλητή τον Αλ. Τσίπρα, το βράδυ της Κυριακής, με θέμα τη συμφωνία των Πρεσπών.
Η ίδια εξάλλου η συμφωνία που ο πρωθυπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει ως «προοδευτική τομή» προς το συμφέρον της ασφάλειας, της ειρήνης και της ευημερίας των λαών της περιοχής, μιλάει από μόνη της.
Πρόκειται για συμφωνία που φέρει τη «βούλα» των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ που την επέβαλαν, εξυπηρετεί τα δολοφονικά τους σχέδια στα Βαλκάνια απέναντι σε άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, και γι' αυτό με μαθηματική ακρίβεια ανοίγει τον ασκό του Αιόλου σε νέους μεγάλους κινδύνους για τους λαούς της περιοχής διατηρώντας ακόμη και τα σπέρματα του αλυτρωτισμού, προκειμένου να αποτελούν μια διαρκή «εστία» αποσταθεροποίησης, ανάλογα με τα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Το πόσο κάλπικες είναι οι διαχωριστικές γραμμές επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι μαζί ο ΣΥΡΙΖΑ και το ακροδεξιό συνεταιράκι του υπηρέτησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια την πρωτόγνωρη εμπλοκή στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, μετέτρεψαν τη χώρα σε απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση και έκαναν τα πάντα ώστε «το καράβι να στραφεί προς τις ΗΠΑ», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Π. Καμμένος στη συνέντευξη Τύπου.
Ενώ το ίδιο ισχύει και με όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, που ανεξάρτητα από το αν εμφανίζονται με την προβιά του εθνικισμού ή προσπαθούν να ψαρέψουν στα βρώμικα νερά του, στοιχίζονται πίσω από τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου.
Πάει πολύ λοιπόν η κυβέρνηση να παρουσιάζει τη βρώμικη αμερικανοΝΑΤΟική συμφωνία, που εξυπηρετεί τα σχέδια του κεφαλαίου, όπως και τις υπόλοιπες ευρωατλαντικές «διευθετήσεις» και το ξέπλυμα της ΕΕ, ως το «ζύγι» της «προοδευτικότητας».
Είναι βέβαια ενδεικτικό κι αυτό, αλλά και η συνολική αντιλαϊκή πολιτική που παρουσιάζεται ως «μεγάλες φιλολαϊκές τομές» που μένει να υλοποιηθούν, τόσο των κάλπικων διαχωριστικών γραμμών που στήνονται για τον εγκλωβισμό του λαού, όσο και για το πόσο «προοδευτικά» για το λαό είναι τα «πλατιά προοδευτικά και δημοκρατικά μέτωπα» στα οποία κάλεσε χτες ξανά ο πρωθυπουργός, απευθύνοντας «προσκλητήριο» σε πρώην υπουργούς και στελέχη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που πρωταγωνίστησαν από κυβερνητικές θέσεις στο τσάκισμα του λαού, καθώς και σε διάφορους πολιτικούς «γυρολόγους».
Ετσι κι αλλιώς, όσες ταμπέλες κι αν βάλουν, κοινό τους έδαφος είναι τα ζητούμενα του κεφαλαίου και γι' αυτό η χαρακτηριστική ευκολία των «μεταγραφών» ανάμεσα στα αστικά κόμματα.
Ο λαός μπορεί να κάνει τη διαφορά, καταψηφίζοντας αυτή και κάθε κυβέρνηση που θα συνεχίσουν να τσακίζουν το λαό και να τον μπλέκουν σε μεγάλους κινδύνους για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, δυναμώνοντας παντού το ΚΚΕ, περνώντας στην αντεπίθεση για όσα δικαιούται.

Επί ποδός πολέμου κάδρων

Λιάνα Κανέλλη

Το μικρό κάδρο είναι και φλου και φλούο. Τραβάει την προσοχή υπαινικτικά εμφύλια με καμμένο ποστάρισμα αγήματος και έπαρσης σημαίας στο Γράμμο, το κυνήγι  του θησαυρού Κουντουρά κάπου στην Κίνα και τα σταυρωτά ψηφοδέλτια του Μαυρωτά. Ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ φοράει πολιτικά κι αναλαμβάνει την ηγεσία του ΥΠΕΘΑ . Ο Τσίπρας ως νονός πάει στο Μέγαρο που παίζει ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΟ ( οπερέτα ) να κάνει τον βαφτιστικό με τα μαρτυρικά για τα βαφτίσια των Σκοπίων να τα βαστάνε ο Μπίστης, ο Ραγκούσης και τ’ άλλα τα καλόκακα παιδιά. Η εμπιστοσύνη γίνεται ψήφος μετά από τριήμερο ξέσκισμα. Τα ψίχουλα άλλοθι.
Στο μεγάλο κάδρο τώρα. Τζίφος η πρώτη γεώτρηση της exxon mobil στο οικόπεδο 10 της Κύπρου. Ο Λευκός Οίκος απειλεί με εμπάργκο τη Γερμανία αν εφαρμοστεί η υπογραφή με τη Ρωσία που έβαλαν πέντε γερμανικές εταιρείες στη συμφωνία με την GAZPROM για τον αγωγό φυσικού αερίου απευθείας μέσω Βόρειας Θάλασσας απ’τη Μόσχα στο Βερολίνο και την ΕΕ. Οι Τούρκοι καραδοκούν να την πέσουν όπου τους πει το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι. Ο Πούτιν ταξιδεύει σε λίγες μέρες στο Βελιγράδι για να υπογράψει καμιά δεκαριά συμφωνίες με τη Σερβία. Ανοίγει πλέον και η Αλβανική τράπουλα με μπαλαντέρ το Κόσσοβο και ο Ζάεφ πάει Μόναχο μέσω Θεσσαλονίκης για να γεμίσει οδηγίες την ατζέντα που του κάναν δώρο την πρωτοχρονιά.
Αν είναι να στήσετε καραούλι ή να σκύψετε σε κλειδαρότρυπα χρησιμοποιήστε την εντός εκτός κάδρου χυδαία υποτιμημένη από τους “παίκτες” νοημοσύνη σας και κοιταχτείτε στον καθρέφτη . Παζαρεύετε ή όχι;

Γονείς έλουσαν με οξύ την κόρη τους και την αποκεφάλισαν για λόγους “τιμής” – Διαδηλώσεις σε πόλεις της Ινδίας

Κατιούσα

Οργή προκαλεί στην Ινδία η φρικιαστική δολοφονία 16χρονης κοπέλας από την ίδια της την οικογένεια, επειδή τόλμησε «να κλεφτεί» με έναν άνδρα. Το έγκλημα έγινε σε χωριό κοντά στην πόλη Γκάγια του κρατιδίου Μπιχάρ.
Σύμφωνα με τοπικά μέσα, οι δράστες περιέλουσαν με οξύ την κοπέλα και στη συνέχεια την αποκεφάλισαν, με την αστυνομία να υποστηρίζει πως πρόκειται για «έγκλημα τιμής». Από την πλευρά της, η οικογένεια ισχυρίζεται πως νεαρή βιάστηκε και δολοφονήθηκε, εκδοχή που δε συνάδει με την ιατροδικαστική έκθεση που αποκλείει το βιασμό, όπως και με το γεγονός πως οι συγγενείς της κοπέλας δεν εμφανίστηκαν στην αστυνομία για να καταγγείλουν το έγκλημα – παρά μόνο την εξαφάνιση – κι αρνούνται να δώσουν κατάθεση με αστεία προσχήματα.
Το κορίτσι το είχε σκάσει από το σπίτι της με έναν άντρα στις 28 Δεκέμβρη, επιστρέφοντας μετά από 3 μέρες. Οι γονείς της εξοργισμένοι σχεδίασαν τη δολοφονία της, με τη βοήθεια ενός φίλου τους χασάπη. Μάλιστα η ίδια η αδερφή του θύματος κατέθεσε πως είδε τελευταία φορά την κοπέλα με έναν άνδρα που η αστυνομία πιστοποίησε αργότερα ως χασάπη. Ο χασάπης κατά την αστυνομία ήδη έχει ομολογήσει το συμβάν, η οικογένειά όμως παραδόξως δεν έχει ακόμα συλληφθεί.
Διαδηλωτές σε πόλεις της χώρας οργάνωσαν πορείες με κεριά για να καταγγείλουν το νέο «έγκλημα τιμής», ένα από τα 69 που έχουν καταγραφεί από το 2016 στη χώρα, με εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για πολύ υψηλότερο αριθμό θυμάτων, που συγκαλύπτεται από το νόμο της σιωπής και την ανοχή σε εγκλήματα κατά γυναικών που θεωρούνται πως «πρόδωσαν» τις παραδοσιακές αξίες της κοινότητάς τους.
Με πληροφορίες από telesurtv.net

Δήλωση της υποψήφιας περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων με τη Λαϊκή Συσπείρωση Αλεξάνδρας Μπαλού για την επίθεση των ΜΑΤ στους εκπαιδευτικούς

Καταδικάζουμε την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των εκπαιδευτικών οι οποίοι:

·         διαδήλωναν ενάντια σε ένα νομοσχέδιο που διαιωνίζει την ομηρία και την ανεργία τους και διατηρεί τα χιλιάδες κενά στα σχολεία,

·         διεκδικούσαν σταθερή και μόνιμη εργασία βασική και αναγκαία προϋπόθεση για να λειτουργεί ομαλά ένα σχολείο.

Η κάλυψη των μορφωτικών και εκπαιδευτικών αναγκών των παιδιών δε χωράει στην πολιτική των περικοπών και της ιδιωτικοποίησης της ΠΑΙΔΕΙΑΣ που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παίρνοντας τη σκυτάλη από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Ούτε μπορεί να σπάσει ο ενιαίος-δωρεάν χαρακτήρας της ΠΑΙΔΕΙΑΣ και να μεταφερθεί στις πλάτες του λαού μέσω της μεταφοράς της στις περιφέρειες και στους Δήμους που προωθεί η κυβέρνηση συνεπικουρούμενη από εκλεγμένους αλλά και υποψήφιους “τοπικούς άρχοντες” που στηρίζονται από το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ ή αυτοαποκαλούνται ανεξάρτητοι αλλά είναι δεσμευμένοι στο άρμα της ιδιωτικοποίησης και ανταποδοτικότητας των πάντων.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ δηλώνει παρούσα στους αγώνες των εκπαιδευτικών, των γονέων, των μαθητών και φοιτητών γιατί όπως έλεγαν οι μαθητές και οι φοιτητές στα συλλαλητήριά τους “η μόρφωση δεν είναι κονσέρβα να πουλιέται δικαίωμά μας είναι με αγώνες καταχτιέται”.

13/1/2019

Η καπιταλιστική Παιδεία

Στο 1,5 τρισ. δολάρια τα χρωστούμενα 44 εκ. Αμερικανών που πήραν φοιτητικό δάνειο!

Η Αμερικανίδα Τόνι Βίνσεντ … για να σπουδάσει αναγκάστηκε να πάρει ένα μεγάλο δάνειο και όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της χρωστούσε περίπου 100.000 δολάρια.

Σήμερα, με το πτυχίο της … εργάζεται σε μια μη κυβερνητική οργάνωση και συντονίζει διάφορα πρότζεκτ στον τομέα της υγείας. Ο μισθός της, όπως λέει, δεν φτάνει για να αποπληρώσει γρήγορα το δάνειό της. Στο ξεκίνημα της καριέρας της, μετά τρία χρόνια εργασίας χρωστάει ακόμη 80.000 δολάρια.

Στην ίδια μοίρα με την Τόνι Βίνσεντ βρίσκονται άλλα 44 εκατομμύρια Αμερικανοί που έχουν πάρει φοιτητικό δάνειο. Όλοι μαζί χρωστούν στο κράτος 1,5 τρισ. δολάρια. Υψηλότερα είναι μόνο τα ενυπόθηκα δάνεια. Τα δημόσια φοιτητικά δάνεια αντιστοιχούν περίπου στο 7% του συνολικού χρέους των ΗΠΑ. Σε αυτά προστίθενται και τα ιδιωτικά δάνεια ύψους 64,2 δισ. δολαρίων.

Ο «ΟΔΗΓΟΣ»

Τι έγραφε ο πατριάρχης του νεοφιλελευθερισμού Φ. Α. Χάγιεκ το 1959 στο «Σύνταγμα της Ελευθερίας»:

(517) Πράγματι μπορεί σύντομα ν’ ανακαλύψουμε ότι η λύση έγκειται στο να πάψει η κυβέρνηση να είναι ο κύριος χορηγός παιδείας…

Όπως έδειξε ο καθηγητής Μίλτον Φρίντμαν,⁵ τώρα θα ήταν εντελώς εφαρμόσιμο να πληρώνονται τα κόστη της γενικής παιδείας με δημόσια κονδύλια χωρίς να υπάρχουν κυβερνητικά σχολεία, δίνοντας στους γονείς κουπόνια…

Σε σχέση με τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού θα ήταν αναμφίβολα δυνατό να αφεθεί η οργάνωση και η διεύθυνση της παιδείας εξ ολοκλήρου στις ιδιωτικές προσπάθειες…

518 …μια κοινωνία η οποία επιθυμεί να έχει μέγιστη οικονομική απόδοση με περιορισμένες δαπάνες για την παιδεία, θα πρέπει πάντα να επικεντρώνεται στην ανώτατη παιδεία μιας συγκριτικά μικρής ελίτ…

519…έχουμε περισσότερους διανοουμένους από ό,τι μπορούμε ν’ απασχολήσουμε επικερδώς. Ελάχιστοι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι για την πολιτική σταθερότητα από την ύπαρξη ενός πνευματικού προλεταριάτου που δεν βρίσκει καμιά διέξοδο για τη μόρφωσή του.

(519) Η καλύτερη λύση θα ήταν να δίνεται (στους φοιτητές) η δυνατότητα να δανείζονται το κεφάλαιο και αργότερα να το εξοφλούν με τα αυξημένα εισοδήματά τους...

ΕΛΛΑΔΑ. Στις 100 πιο σημαντικές μόνο μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου τη διετία 2009-2011 υπάγονται τα «Φοιτητικά δάνεια σε όλους και όχι μόνο στους μεταπτυχιακούς σπουδαστές».

ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ: Το σύνολο της Παιδείας ήταν δωρεάν μαζί και οι άλλες παροχές, όπως οι φοιτητικές εστίες, ενώ δίνονταν επιπλέον χορηγίες και υποτροφίες από το κράτος και από επιχειρήσεις που συνήπταν συμβόλαια μελλοντικής απασχόλησης, προκειμένου να προλάβουν να εξασφαλίσουν την αξιοποίηση των ικανοτήτων των αποφοίτων από αυτές.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΣΗΜΕΡΑ

Σε 1,5 τρισ. δολάρια τα χρωστούμενα 44 εκ. Αμερικανών που πήραν φοιτητικό δάνειο

Καθημερινή, 12.01.2019 : 23:39

Σε 1,5 τρισ. δολάρια τα χρωστούμενα των Αμερικανών που πήραν φοιτητικό δάνειο

Εδώ και χρόνια, τα ΜΜΕ συγκρίνουν το πρόβλημα με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers και την οικονομική κρίση που ξέσπασε στη συνέχεια. Πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν λόγο για «φούσκα» και ανησυχούν ότι το πρόβλημα που δημιούργησαν τότε τα ενυπόθηκα δάνεια των Αμερικανών μπορεί να προκαλέσουν σύντομα τα φοιτητικά δάνεια.

Η Αμερικανίδα Τόνι Βίνσεντ αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο πριν από τρία χρόνια. Για να σπουδάσει αναγκάστηκε να πάρει ένα μεγάλο δάνειο. Οταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της χρωστούσε περίπου 100.000 δολάρια. 15.000 δολάρια κόστισε το μπάτσελορ που έκανε σε δημόσιο πανεπιστήμιο και 85.000 δολάρια το μάστερ στο πανεπιστήμιο George Washington.

Σήμερα, με το πτυχίο της στη δημόσια υγεία, η 32χρονη εργάζεται σε μια μη κυβερνητική οργάνωση και συντονίζει διάφορα πρότζεκτ στον τομέα της υγείας. Ο μισθός της, όπως λέει, δεν φτάνει για να αποπληρώσει γρήγορα το δάνειό της. Στο ξεκίνημα της καριέρας της, μετά τρία χρόνια εργασίας χρωστάει ακόμη 80.000 δολάρια.

Στην ίδια μοίρα με την Τόνι Βίνσεντ βρίσκονται άλλα 44 εκατομμύρια Αμερικανοί που έχουν πάρει φοιτητικό δάνειο. Ολοι μαζί χρωστούν στο κράτος 1,5 τρισ. δολάρια. Υψηλότερα είναι μόνο τα ενυπόθηκα δάνεια. Τα δημόσια φοιτητικά δάνεια αντιστοιχούν περίπου στο 7% του συνολικού χρέους των ΗΠΑ. Σε αυτά προστίθενται και τα ιδιωτικά δάνεια ύψους 64,2 δισ. δολαρίων.

Ο Τζον Φάνσμιθ είναι διευθυντής του πανεπιστημιακού συνδέσμου American Council on Education, που εκπροσωπεί 18.000 πανεπιστήμια σε όλη τη χώρα. Ο Φάνσμιθ υποστηρίζει ότι σήμερα σπουδάζουν περισσότεροι Αμερικανοί απ’ ό,τι παλιά και έτσι περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν φοιτητικά δάνεια και αυξάνεται το συνολικό χρέος. «Η εξέλιξη αυτή δεν είναι αρνητική», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Πράγματι, το φθινόπωρο το 2018 σπούδαζαν περίπου 20 εκατ. φοιτητές στα αμερικανικά πανεπιστήμια, 5 εκατ. περισσότεροι απ’ ό,τι το ίδιο διάστημα του 2000. Ωστόσο το κόστος των σπουδών έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Από το 1988 έως σήμερα και ανάλογα με το ίδρυμα και τη διάρκεια των σπουδών το κόστος μπορεί να έχει μέχρι και τετραπλασιαστεί.

Στο 90% των περιπτώσεων, πιστωτής είναι το κράτος. Αυτό σημαίνει ότι για εκείνους τους φοιτητές που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν το δάνειό τους, πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στο μέλλον όλο και περισσότεροι φοιτητές δεν θα είναι πλέον σε θέση να αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Εδώ και χρόνια, τα ΜΜΕ συγκρίνουν το πρόβλημα με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers και την οικονομική κρίση που ξέσπασε στη συνέχεια. Πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν λόγο για «φούσκα» και ανησυχούν ότι το πρόβλημα που δημιούργησαν τότε τα ενυπόθηκα δάνεια των Αμερικανών μπορεί να προκαλέσουν σύντομα τα φοιτητικά δάνεια.

Τα χρέη των φοιτητών ενδέχεται να έχουν και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην αμερικανική οικονομία. Οι υπερχρεωμένοι νέοι αγοράζουν λιγότερα αυτοκίνητα, λιγότερα σπίτια και γενικά καταναλώνουν λιγότερο.

Παλαιότερα, η διακυβέρνηση Ομπάμα θέλησε να στηρίξει ορισμένους φοιτητές με το λεγόμενο Student Loan Forgiveness Program. Σύμφωνα με αυτό, θα διαγραφόταν εν μέρει το χρέος όσων φοιτητών εργάζονταν μετά τις σπουδές τους στο δημόσιο. Τώρα όμως το υπουργείο Παιδείας της διακυβέρνησης Τραμπ ανακοίνωσε ότι 99,5% των αιτήσεων απορρίφθηκαν. Η Ουάσιγκτον μάλιστα εξετάζει την πλήρη αναστολή του προγράμματος.

http://www.kathimerini.gr/1004313/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/se-15-tris-dolaria-ta-xrwstoymena-twn-amerikanwn-poy-phran-foithtiko-daneio

Ο καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία των εργαζομένων – Χιλιάδες νεκροί στη δουλειά και στον ανεπτυγμένο Καναδά

Κατιούσα

Τα εργατικά «ατυχήματα» δεν αυξάνονται μόνο στη «μεταμνημονιακή» Ελλάδα, αλλά είναι μια σκληρή πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν στον αγώνα τους για το μεροκάματα εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε χώρες – πρότυπα καπιταλιστικής ανάπτυξης όπως ο Καναδάς. Τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για 1000 νεκρούς από αίτια που σχετίζονται με την εργασία του, πρόσφατη έρευνα ωστόσο ανεβάζει τον αριθμό τουλάχιστον στο δεκαπλάσιο.
Σύμφωνα με τους ερευνητές οι επίσημες στατιστικές βασίζονται στην υπηρεσία AWCBC δηλαδή το Σύμβουλιο Εργατικών Αποζημιώσεων του Καναδά, που περιλαμβάνει μόνο όσες περιπτώσεις δκαιούνται αποζημίωσης. Αυτό σημαίνει πως όσοι εργάτες δεν καλύπτονται, πέθαναν από εργασιακές ασθένειες ή έχασαν τη ζωή τους καθ’ οδόν από και προς την εργασία τους δεν περιλαμβάνονται στα στοιχεία.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν πως η κατάσταση αυτή μοιάζει με τη συμπερίληψη μόνο των δολοφονιών που έχουν διαλευκανθεί στις εγκληματολογικές στατιστικές, χωρίς τις απόπειρες δολοφονίες, τις άλυτες υποθέσεις ή τους ύποπτους θανάτους.
Σύμφωνα με τον καθηγητή εγκληματολογίας στο πανεπιστήμιο της Οτάβα Στίβεν Μπιτλ, η αντίληψη περί εργασιακών δυστυχημάτων είναι πολύ στενή κι αφήνει απέξω την πλειονότητα των θανάτων που σχετίζονται με τη δουλειά του θύματος. Πέρσι το Συμβούλιο Αποζημιώσεων ενέκρινε ποσά για 904 περιπτώσεις, είτε άμεσων δυστυχημάτων είτε ασθενειών που οφείλονταν στην εργασία. Ο Μπιτλ εκτιμά πως ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων κυμαίνεται μεταξύ 10 και 13 χιλιάδων ετησίως.
Περίπου δυο εκατομμύρια Καναδοί εργαζόμενοι αποκλείονται από τις επίσημες στατιστικές, καθώς δεν καλύπτονται από το Συμβούλιο Αποζημιώσεων. Πρόκειται για οικιακούς βοηθούς, αγρότες, τραπεζοϋπαλλήλους και αυτοαπασχολούμενους. Υπάρχουν περιοχές μάλιστα, όπως το Οντάριο, όπου μόνο 24% των εργαζομένων καλύπτονται από το Συμβούλιο.
Επίσης υπάρχουν περιστατικά θανάτων που επέρχονται μέρες μετά τη νοσηλεία του εργαζόμενου, οι οποίοι δεν καταγράφονται ως εργατικά δυστυχήματα. Χωρίς καταγραφή μένουν συνήθως και οι νεκροί αγρότες, που εκτιμάται πως ανέρχονται σε 64 το χρόνο.
Ο Μπιτλ επέλεξε συνειδητά να συμπεριλάβει στις εκτιμήσεις του και τους θανάτους σε τροχαία στη διάρκεια προσέλευσης ή επιστροφής από την εργασία, τους οποίους αποτιμά σε 460 κάθε χρόνο. Ο καθηγητής εξηγεί την επιλογή του λέγοντας πως υπάρχει η νοοτροπία πως ο εργαζόμενος πρέπει να είναι στη δουλειά του, ανεξάρτητα από το αν είναι άρρωστος ή αν ο καιρός είναι τόσο άσχημος που δε θα έπρεπε να οδηγεί εκείνη την ώρα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα μαθητευόμενου σε ραδιοφωνικό σταθμό της Αλμπέρτα το 2013, που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο μετά από 16ωρη βάρδια στο σταθμό.
Η έρευνα προτείνει επίσης να συμπεριληφθούν στους θανάτους σχετιζόμενους με την εργασία κι εκείνη πχ μιας συζύγου που χάνει τη ζωή της πλένοντας ρούχα με χημικά από τη δουλειά του άντρα της.
Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα είναι οι αυτοκτονίες που προκαλούνται – εν μέρει τουλάχιστον – από την πίεση στο χώρο δουλειάς. Σύμφωνα με τον Μπιτλ, μεταξύ 10 και 17% των αυτοκτονιών ετησίως, δηλαδή μεταξύ 400 και 800 περιπτώσεων, συνδέονται με την εργασία των αυτόχειρων.
Ανεξερεύνητος σε μεγάλο βαθμό παραμένει ο αριθμός συσχέτισης της εργασίας με κρούσματα καρκίνου και άλλων ασθενειών. Το συμβούλιο αποζημιώσεων εγκρίνει συνήθως 500 ως 600 περιπτώσεις αποζημίωσης για θάνατο από επαγγελματική ασθένεια, κατά τον Μπιτλ ωστόσο, ο πραγματικός αριθμός ανέρχεται σε τουλάχιστον 8000 νεκρούς.
Με πληροφορίες από cbc.ca

Το Ιράν δεν διαπραγματεύεται τις ποσότητες του πετρελαίου που εξαγάγει

        

Ο Ιρανός υπουργός Πετρελαίου, Θάμερ Γκαντχμπάν στη διάρκεια επίσκεψης στο Ιράκ διαβεβαίωσε πως η χώρα του δεν θα διαπραγματευτεί με κανέναν τις ποσότητες πετρελαίου που θα εξαχθούν στο εξωτερικό όσο οι ΗΠΑ συνεχίζουν τις κυρώσεις σε βάρος της. Εξήγησε ακόμη πως δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία με τον Ιρακινό ομόλογό του για την εκμετάλλευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων από τις χώρες τους. Επίσης ο Ιρανός Πρόεδρος, Χασάν Ροχανί, διαβεβαίωσε πως η χώρα του θα εκτοξεύσει σύντομα δύο δορυφόρους στο Διάστημα με χρήση πυραύλων ιρανικής κατασκευής

Η Μεγάλη Επίθεση των Σοβιετικών στην Πολωνία σώζει τους συμμάχους στη Δύση

Μάνος Δούκας

Στις 16/12/44, 6 μήνες μετά την απόβαση στο Νορμανδία, οι σύμμαχοι είναι ακόμα μέσα στη Γαλλία. Ξεκινά η μεγάλη αντεπίθεση του Χίτλερ στις Αρδένες, που κατάφερε να δημιουργήσει πανικό και να σπείρει την αποδιοργάνωση στα νώτα των αμερικανικών στρατευμάτων και μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου να έχει διεισδύσει στην άμυνα των συμμαχικών στρατευμάτων σε βάθος 90 περίπου χιλιομέτρων. Οι δυτικοί σύμμαχοι αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες (είχαμε γράψει γι  αυτό στις 16/12/18). Στις 3/1/45, έκαναν κι εκείνοι μια αντεπίθεση, χωρίς όμως επιτυχία. Η κατάσταση των συμμαχικών δυνάμεων στο δυτικό μέτωπο παρέμενε κρίσιμη. Η απόβαση στη Νορμανδία κινδύνευε. Μια δεύτερη «Δουνκέρκη» (εκκένωση) ήταν προ των πυλών. Σε κείνες ακριβώς τις συνθήκες, ολόκληρη η Δύση έστρεφε τα μάτια της προς την Σοβιετική Ανατολή, αναζητώντας τη διέξοδο στα στρατεύματα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ήταν 6 Ιανουαρίου του 1945, όταν ο Στάλιν έλαβε από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ ένα αγωνιώδες τηλεγράφημα : «Εις την Δύσιν» – έγραφε ο Βρετανός πρωθυπουργός – «διεξάγονται πολύ σκληρές μάχες και σε κάθε στιγμή είναι δυνατόν να απαιτηθούν από την Ανώτατη Διοίκηση μεγάλες αποφάσεις. Γνωρίζετε και από την προσωπική σας πείρα πόσον ανησυχητική είναι η κατάσταση, όταν αναγκάζεται κανείς να αμύνεται σε πολύ ευρύ μέτωπο, ύστερα από προσωρινή απώλεια της πρωτοβουλίας. Ο στρατηγός Αϊνζεχάουερ επιθυμεί πολύ και είναι απαραίτητο να γνωρίζει σε γενικές γραμμές τι σκοπεύετε να πράξετε, δεδομένου ότι τούτο θα έχει βεβαίως αντίκτυπο επί όλων των δικών του και των δικών μας αποφάσεων. Θα Σας είμαι υπόχρεος αν με πληροφορήσετε κατά πόσον μπορούμε να υπολογίζουμε σε μεγάλη ρωσική επίθεση στο μέτωπο του Βίσλα ή σε κάθε άλλο τόπο κατά την διάρκειαν του Ιανουαρίου ή σε κάθε άλλη στιγμή που Σεις θα δεχθείτε ενδεχομένως να ανακοινώσετε. Το ζήτημα τούτο το θεωρώ κατεπείγον».
Στις 7/1/1945 ο Στάλιν έστειλε τη δική του απάντηση στο αγωνιώδες μήνυμα του Τσόρτσιλ. «…Ετοιμαζόμαστε» – έγραφε ο Σοβιετικός ηγέτης – «για επίθεση, αλλά ο καιρός τώρα δεν ευνοεί την επίθεσή μας. Εν τούτοις το Επιτελείο της Ανώτατης Διοίκησης υπολογίζοντας την θέση των συμμάχων μας, αποφάσισε να τελειώσει με σύντονο ρυθμό τις προετοιμασίας και αδιαφορώντας για τον καιρό, θα αρχίσει ευρείας κλίμακας επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών σ’ όλο το  κεντρικό μέτωπο, το βραδύτερο εντός του δευτέρου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου. Να μην αμφιβάλλετε ότι θα πράξουμε ό,τι είναι δυνατόν, για να συνδράμουμε τα ένδοξα συμμαχικά μας στρατεύματα».
Η μεγάλη σοβιετική στρατιωτική επίθεση ξεκίνησε στις 12/1/1945.
Την αρχή έκανε το Πρώτο Ουκρανικό Μέτωπο από τις θέσεις εξόρμησης δυτικά του Σαντομίρ (κεντρική Πολωνία). Στις 14/1, το Δεύτερο Λευκορωσικό Μέτωπο ξεδίπλωσε τη δική του επίθεση από την αριστερή όχθη του Βιστούλα νότια της Βαρσοβίας.

Το άγαλμα της αντιφασιστικής νίκης στη Βαρσοβία

Στις 15/1 ήταν η σειρά του Τρίτου Λευκορωσικού Μετώπου να εξαπολύσει επίθεση στην Ανατολική Πρωσία(Βόρεια Πολωνία). Ταυτόχρονα το Τέταρτο Ουκρανικό Μέτωπο εξαπέλυσε επίθεση στα Καρπάθια (Ρουμανία). Η επίθεση των σοβιετικών στρατιωτικών δυνάμεων ήταν τεραστίων διαστάσεων. Κάλυπτε ένα μέτωπο 1.200 χιλιομέτρων – από τη Βαλτική ως τα Καρπάθια – με τη συμμετοχή 150 μεραρχιών. Ολόκληρος ο κόσμος είχε μείνει άφωνος. «Είναι ίσως η πιο μεγάλη επίδειξη στρατιωτικής δύναμης που έχει δει ποτέ ο κόσμος» έγραφαν οι αγγλικές εφημερίδες και το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει ότι «ποτέ δεν έγινε στην πολεμική ιστορία μια τέτοια επίθεση».
Αντικειμενικοί στόχοι: Απελευθέρωση Πολωνίας. Κυρίως της Βαρσοβίας. Συνθηκολόγηση της Ουγγαρίας. Να προωθηθούν πιο κοντά στο Βερολίνο. Να χαλαρώσουν τα δυτικά στρατεύματα.
Τελικά, οι χιτλερικοί υποχωρώντας, αναγκάστηκαν να αλλάξουν τακτική. Μετέφεραν δεκάδες ακόμα μεραρχίες από τη δύση στην Ανατολή, όπου αντιμετώπιζαν τις κεραυνοβόλες σοβιετικές στρατιές. Ουσιαστικά οι Χιτλερικοί εγκατέλειψαν κάθε είδους άμυνα στο δυτικό μέτωπο κι είχαν “ανοιχτό μέτωπο” στη δύση (π.χ. πέρασμα γραμμής Ζήγκφριντ χωρίς αντίσταση,  ποταμού Ρήνου όπου οι Γερμανοί δεν ανατίναξαν τις γέφυρες κλπ.) απέναντι στους δυτικούς που δε συναντούσαν καμιά σχεδόν αντίσταση..
Φιλοδοξία του Χίτλερ ήταν να προχωρήσει σε χωριστές διαπραγματεύσεις και χωριστή ειρήνη με τους Δυτικούς, ώστε στη συνέχεια να συμμαχήσει μαζί τους, και να αντιμετωπίσουν μαζί τους σοβιετικούς. Οι Αγγλοαμερικάνοι το συζητούσαν. Στις αρχές Μαρτίου του 1945, το γερμανικό στρατηγείο έστειλε στην Ελβετία τον στρατηγό Βόλφ για να κάνει διαπραγματεύσεις με αντιπροσώπους των ΗΠΑ και της Αγγλίας. Η σοβιετική κυβέρνηση, επέμεινε να πάρουν μέρος στις διαπραγματεύσεις και εκπρόσωποι του σοβιετικού στρατηγείου, αλλά αυτό απορρίφθηκε από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας. Μάλιστα τους απαντούσαν ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται. Επρόκειτο για μια σαφέστατη παραβίαση των αρχών της αντιχιτλερικής συμμαχίας.
Ο Στάλιν, σε μήνυμά του προς τον Ρούσβελτ, στις 3/4/1945, ήταν απολύτως κατηγορηματικός: «Οι διαπραγματεύσεις – έγραφε – διεξήχθησαν και τερματίστηκαν για συμφωνία με τους Γερμανούς, σύμφωνα με την οποία ο Γερμανός διοικητής στο δυτικό μέτωπο στρατάρχης Κέσσελριγκ δέχθηκε να ανοίξει το μέτωπο και να αφήσει να διέλθουν προς την ανατολή τα αγγλο- αμερικανικά στρατεύματα και οι Αγγλο-αμερικανοί υποσχέθηκαν αντ’ αυτού να ελαφρύνουν διά τους Γερμανούς τους όρους της ανακωχής».
Από τα τέλη Μαρτίου του ’45 τα γερμανικά στρατεύματα στο δυτικό μέτωπο πέρασαν ουσιαστικά στο «συμβολικό» πόλεμο. Οι λίγες δυνάμεις των Γερμανών που έμειναν εκεί παραδίδονταν χωρίς σοβαρή αντίσταση, ενώ ο κύριος στρατιωτικός όγκος μεταφέρθηκε στο ανατολικό μέτωπο, όπου ως το τέλος έδωσε σκληρότατες μάχες με το σοβιετικό στρατό. Παρ’ όλα αυτά τίποτα δεν ήταν σε θέση να φράξει το δρόμο του Κόκκινου Στρατού προς το Βερολίνο, αν και οι χιτλερικοί προσπάθησαν με κάθε δυνατό τρόπο, χωρίς βεβαίως να το καταφέρουν, να το παραδώσουν στους Δυτικούς.

ΒΙΒΛΙΑ- ΠΗΓΕΣ

1. Στρατάρχη Ζούκωφ Απομνημονεύματα. «Αναμνήσεις και στοχασμοί».
2. Υπουργείο Άμυνας ΕΣΣΔ. Β Παγκόσμιος Πόλεμος
3. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Σύγχρονη Εποχή. Τόμος δεύτερος.
4. «Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η αλληλογραφία Στάλιν-Τσώρτσιλ-Ρούσβελτ». Υπ. Εξ. ΕΣΣΔ.
5. David Irving. «Ο πόλεμος του Χίτλερ».
6. B. H. Liddel Hart. Οι Γερμανοί στρατηγοί μιλάνε.
7. «Β’ παγκόσμιος πόλεμος». Ουίνστον Τσώρτσιλ.
8. «Συμμαχία. Ρούσβελτ-Στάλιν-Τσώρτσιλ». Jonathan Fendy
9. «Αγαπητέ κύριε Σταλιν. Γ. Στάλιν-Φ.Ρούσελτ : Αλληλογραφία 1941-1945».
10. «Ο πόλεμος των στρατηγών». David Irving.
11. «Μοιραίες επιλογές». Ian Kershaw

Άρθρο του Ριζοσπάστη.
Video: Από την Αμερικανοσοβιετική σειρά «Ο άγνωστος πόλεμος. Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Η απελευθέρωση της Πολωνίας». Διάρκεια περίπου 50 λεπτά.