Κύμα μαζικής φυγής από το ευρωψηφοδέλτιο της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή

Από iraklis3

Δεν είναι μόνο οι τρεις ευρωβουλευτές της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή που αποχώρησαν, φαίνεται ότι υπάρχει ένα κύμα μαζικής φυγής. Σύμφωνα με το jailgoldendawn.com, από την πρώτη επτάδα του ευρωψηφοδελτίου της Χρυσής Αυγής το 2014, που καταρτίστηκε απουσία του Ν. Μιχαλολιάκου από τον (τότε ακόμα μη προφυλακισμένο) Ηλία Κασιδιάρη, οι 6 υποψήφιοι αποχώρησαν (οι 3 εξ αυτών εκλεγμένοι ευρωβουλευτές), πολλοί μάλιστα καταγγέλλοντας ανοιχτά την οργάνωση.
Ας τους δούμε έναν έναν:
1. Ελευθέριος Συναδινός (98.482 σταυροί, πρώτος στη σειρά)
Σε δήλωσή του την 20/4/2018, ο στρατηγός Ελευθέριος Συναδινός αποχώρησε από τη Χρυσή Αυγή καταγγέλλοντας ότι: “… εντός του κινήματος δημιουργήθηκε σταδιακά ένας στενός κύκλος άεργων προσώπων, με μηδενική προθυμία να αναλάβουν έστω και την ελάχιστη πρωτοβουλία να ανταποκριθούν στον παλμό ενός πένητος λαού και μιας εθνικά εξευτελισμένης χώρας. Ποτέ έως σήμερα δε δέχτηκα να συμβιβαστώ ή και να δεχτώ εκπτώσεις σε θέματα που αφορούσαν στην ηθική μου, στα πιστεύω μου και στην αξιοπρέπεια μου. Και δεν προτίθεμαι να το πράξω ειδικά τώρα που η πατρίδα μου δοκιμάζεται περισσότερο από ποτέ. Από σήμερα λοιπόν, θέτω εαυτόν εκτός ΧΑ δηλώνοντας ότι θα συνεχίσω και έτσι να αγωνίζομαι για την πατρίδα μου.”

Ο Συναδινός μάλιστα είχε αποκαλύψει ότι η εκλογή των τριών νυν ευρωβουλευτών (Συναδινού, Φουντούλη, Επιτήδειου) στάθηκε αφορμή για επίθεση του Μιχαλολιάκου σε βάρος του Κασιδιάρη, μέσα από τα κελιά της φυλακής το 2014.
Από τότε, ο Συναδινός έχει προβεί σε πολλές δηλώσεις στις οποίες καταφέρεται εναντίον των παλιών συναγωνιστών του για “οικονομικές ατασθαλίες”, αλλά και για ιδεολογικές συμπάθειες του ηγετικού πυρήνα της ΧΑ με τον Χίτλερ.
2. Λάμπρος Φουντούλης (90.026 σταυροί, δεύτερος στη σειρά)

Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του, την 29/4/2019, ο πατέρας του δολοφονημένου Γ. Φουντούλη, Λάμπρος Φουντούλης δήλωσε ότι “αποκλείστηκε” από την εκλογική λίστα της Χρυσής Αυγής, χωρίς να ξέρει αν “κάποιοι μέσα στη Χρυσή Αυγή με θεώρησαν ξένο σώμα… και αποφάσισαν να με αποκλείσουν” και συνέχισε: “Η Χρυσή Αυγή δεν θα σας προδώσει, εσείς μην προδώσετε τη ΧΑ, είχε πει πολλές φορές σε ομιλίες του ο Αρχηγός. Όσον αφορά εμένα, ένα είναι σίγουρο: πως εγώ δεν πρόδωσα τη Χρυσή Αυγή… Η απόφαση του Αρχηγού είναι σεβαστή, όμως δεν κρύβω την πικρία μου για το τρόπο που ελήφθη. Νομίζω πως άξιζα μια προσωπική επαφή για να μου ανακοινώσει την απόφασή του, για τους όποιους λόγους τον οδήγησαν σ’ αυτή…”.

3. Γεώργιος Επιτήδειος (84.909 σταυροί, τρίτος στη σειρά)
Με επιστολή του που δημοσιοποίησε την 23/4/2019 ο νυν ευρωβουλευτής Γ. Επιτήδειος δήλωσε την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή και “κάρφωσε” τον Μιχαλολιάκο λέγοντας: “Το όνομά μου δεν περιλήφθηκε στο ψηφοδέλτιο για τις Ευρωεκλογές διότι, όπως ενημερώθηκα τηλεφωνικά από τον Αρχηγό, μετά από δική μου πρωτοβουλία, λίγες ημέρες πριν ανακοινωθούν τα ονόματα των πρώτων υποψηφίων, η κάθοδός μου δημιουργεί πρόβλημα στην εκλογή παλαιών κομματικών στελεχών, διότι έχω πλεονέκτημα απέναντί τους, λόγω της θέσεώς μου. Όσον αφορά την μία και μόνο θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, δεν υπήρξε τέτοια συμφωνία. Εάν υπήρχε, θα την σεβόμουν. Επίσης, δεν υπήρξε προσωπική συνάντηση με αντικείμενο την υποψηφιότητά μου ή μη. Θεωρώ ότι αυτή την συνάντηση την δικαιούμουν… Επειδή θεωρώ πως δεν έχει νόημα να συνεχίσω να δραστηριοποιούμαι σε ένα πολιτικό χώρο όπου δεν εκτιμώνται το έργο και η προσφορά μου αλλά, άλλα πράγματα, Επιθυμώ να ανακοινώσω ότι αποχωρώ από τον Λαϊκό Σύνδεσμο «Χρυσή Αυγή»”.

Με αφορμή την αποχώρηση Επιτήδειου, ο στρατηγός Συναδινός προέβη σε νέες αποκαλύψεις ότι ο Μιχαλολιάκος απαιτούσε “μαύρα λεφτά” από τους ευρωβουλευτές που τελικά ανήλθαν στο ποσό του 1 εκατομμυρίου ευρώ.
4. Βασίλειος Χαλβατζούλης (46.739 σταυροί, πέμπτος στη σειρά)
Ο Χαλβατζούλης είναι καρδιοχειρούργος προερχόμενος από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας. Εξαιτίας προσωπικών και επαγγελματικών αντιπαραθέσεων με ανθρώπους του πολιτικού του χώρου, δέχτηκε την πρόταση που του έκανε ο αδελφός του Μιχαλολιάκου Τάκης Μιχαλόλιας να είναι υποψήφιος στις ευρωεκλογές του 2014. Στη συνέχεια, όμως, όταν δεν εκλέχτηκε επέστρεψε στον φυσικό πολιτικό του χώρο.
5. Ηλίας Ηλιακόπουλος (43.581 σταυροί, έκτος στη σειρά)
Η Χρυσή Αυγή πρόβαλε, αρχικά, με περηφάνια το βιογραφικό του δικηγόρου Ηλία Ηλιακόπουλου, που συμμετείχε στο ψηφοδέλτιo των ευρωεκλογών του 2014.

Ωστόσο, ο Ηλιακόπουλος αποχώρησε λόγω διαφωνίας του με τον Μιχαλολιάκο, αφού μεταξύ άλλων δεν επιθυμούσε (ως δικηγόρος…) να υπογράψει την “δήλωση συνενοχής” στην εγκληματική οργάνωση που υπέβαλε η υπεράσπιση της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής στις ανακρίτριες.

6. Γεώργιος Γαλέος (35.685 σταυροί, έβδομος στη σειρά)
Παρομοίως και για τον Γ. Γαλέο, η ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής καμάρωνε για το βιογραφικό του υποψηφίου της.

Ο Γαλέος διατέλεσε βουλευτής Αργολίδας της Χρυσής Αυγής για το διάστημα ανάμεσα στον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015. Ωστόσο, το 2018 οδηγήθηκε στην έξοδο, κάνοντας δήλωση αποχώρησης από τη Χρυσή Αυγή και εντάχθηκε στο ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ.

Και θα αναρωτηθείτε βέβαια:
Mα ποιος είναι ο μόνος της επτάδας που δεν έχει αποχωρήσει; Ποια προσωπικότητα στάθηκε επάξια και αντιστάθηκε στο κύμα φυγής των συναγωνιστών;
Πρόκειται για τον Αλεξανδράκη Κωνσταντίνο, επιστημονικό συνεργάτη της Χρυσής Αυγής, που έλαβε 53.589 σταυρούς και τερμάτισε τέταρτος στη σειρά (μπορείτε να διαβάσετε εδώ το κείμενο της τελετής ορκωμοσίας δοκίμων μελών κατά την οποία ορκίστηκε το συγκεκριμένο στέλεχος της ΧΑ).
Που βρίσκεται όμως το μυστικό;
Όπως είναι γνωστό σε όλους τους ασχολούμενους με τα εκλογικά, ψηφοφόροι που δεν γνωρίζουν συγκεκριμένα ονόματα σε ένα ψηφοδέλτιο, αλλά θέλουν να κάνουν χρήση του δικαιώματός τους να βάλουν σταυρό, συνηθίζουν να “σταυρώνουν” τα πρώτα ονόματα, αυτά δηλαδή που ξεκινούν από Α (Άλφα). Κι έτσι, από το πουθενά, ο Κ. Αλεξανδράκης (που ήταν πρώτος στη λίστα) βρέθηκε να λαμβάνει 53 χιλιάδες ψήφους και να είναι ο μόνος από την πρώτη επτάδα που δεν αποχώρησε από τη ναζιστική οργάνωση…
Πρόκειται για τη μοναδική επιτυχία του Κασιδιάρη, που ήταν ο αρχιτέκτονας του ευρωψηφοδελτίου του 2014, καθώς αν δεν υπήρχε ο Αλεξανδράκης, όλοι οι πρωτεύσαντες του ψηφοδελτίου σε σταυρούς θα είχαν αποχωρήσει.

Φέτος πάντως, την κατάρτιση του ευρωψηφοδελτίου ανέλαβε προσωπικά ο “Αρχηγός” Νικόλαος Μιχαλολιάκος, βάζοντας ως πρώτη προτεραιότητα την εκλογή στο Ευρωκοινοβούλιο του βουλευτή Πειραιά Γιάννη Λαγού.
Πηγή

Πατάτα με πατέντα!

Τον κολοσσό που λέγεται PepsiCo μάλλον τον ξέρετε. Ίσως, μάλιστα, να ξέρετε ότι σ' αυτή την υπερεταιρεία ανήκουν πολύ γνωστά προϊόντα, όπως τα αναψυκτικά Pepsi και Seven-Up, το τσάι Lipton, τα πατατάκια Lays και Ruffles, τα σνακ Doritos και Cheetos, οι νιφάδες βρώμης Quaker, το ενεργειακό ποτό Gatorade, το νερό και οι χυμοί Ηβη (στην Ελλάδα) κλπ.

Αν αναρωτιέστε προς τι ο λόγος για την PepsiCo σήμερα, ας όψεται η ραστώνη των τελευταίων ημερών, η οποία ευνόησε μερικές πολύωρες περιπλανήσεις μου στον αχανή κόσμο του διαδικτύου. Σε μια απ' αυτές, έπεσα σε ένα δημοσίευμα του CNN, το οποίο κατάφερε να με εκνευρίσει τόσο ώστε να το μοιραστώ μαζί σας. Ακούστε με και πείτε μου αν ο εκνευρισμός μου ήταν παράλογος

Κάπου στην Ινδία, λοιπόν, μια χούφτα αγρότες από το ινδικό κρατίδιο Γκουτζαράτ έβαλαν να καλλιεργήσουν πατάτες. Τέσσερις οικογένειες φουκαράδων όλες κι όλες αποφάσισαν να καλλιεργήσουν πατάτες και κόντεψε να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα επειδή τους πήραν χαμπάρι τα καρακόλια της PepsiCo. Τι δουλειά έχει η PepsiCo εδώ; Μα την ίδια δουλειά που έχει το κεφάλαιο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου: να βγάλει λεφτά! Αλλά ας γίνω σαφέστερος.

Είπαμε στην αρχή ότι στην PepsiCo ανήκουν και τα γνωστά μας πατατάκια Lays. Πήγε, λοιπόν, η εταιρεία στην Ινδία και παρουσίασε ένα πρόγραμμα καλλιέργειας πατάτας, στο οποίο καλούνταν να ενταχθούν όσοι παραγωγοί επιθυμούσαν. Με την κατάλληλη προπαγάνδα και την στήριξη των αρχών, το πρόγραμμα πήγε κατ' ευχήν για την εταιρεία και μπήκαν σ' αυτό χιλιάδες αγρότες, οι οποίοι συμφώνησαν να καλλιεργούν την ποικιλία πατάτας που θα τους υποδείκνυε η PepsiCo (τηρώντας, φυσικά, ορισμένα ποιοτικά δεδομένα) και η εταιρεία αναλάμβανε την υποχρέωση να αγοράζει το σύνολο της παραγωγής τους.

Στο μεταξύ, όμως, η PepsiCo κατάφερε κάτι το οποίο φαντάζει αδιανόητο σε όσους δεν έχουν ιδέα για τα διάφορα καπιταλιστικά παιχνίδια. Τι έκανε; Κατοχύρωσε στο όνομά της συγκεκριμένες ποικιλίες πατάτας, οι οποίες θα χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά στην παραγωγή των Lays! Με απλά λόγια: όποιος τολμούσε να καλλιεργήσει μια απ' αυτές τις ποικιλίες είτε για να εμπορευθεί το προϊόν είτε για να το καταναλώσει ο ίδιος, θα παρανομούσε!

Ε, λοιπόν, αυτήν ακριβώς την "παρανομία" διέπραξαν οι τέσσερις οικογένειες που αναφέραμε πιο πάνω. Τόλμησαν να καλλιεργήσουν "πατενταρισμένη" πατάτα, δίχως την άδεια της PepsiCo. Φυσικά, μόλις η εταιρεία πήρε χαμπάρι την "παρανομία", τους μήνυσε και ζήτησε από κάθε αγρότη αποζημίωση ύψους δέκα εκατομμυρίων ρουπιών (κάπου 143.000 δολλάρια), ποσό αστρονομικό για τους ινδούς φουκαράδες.

Πάντως, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η εταιρεία διατηρεί την κοινωνική ευαισθησία της και έδειξε αμέσως έμπρακτα την κατανόησή της. Αφού είχαν υποβληθεί οι μηνύσεις, έστειλε έναν από τους δικηγόρους της να προτείνει δικαστικό συμβιβασμό στους μηνυόμενους. Όπως δήλωσε εκπρόσωπος της PepsiCo στο CNN:

Τους είπαμε: γιατί δεν συμμετέχετε στο πρόγραμμά μας και θα σας παρέχουμε εμείς τους σπόρους; Ή ελάτε μαζί μας ή καλλιεργήστε άλλες πατάτες. Μ' αυτήν την προϋπόθεση είμαστε πρόθυμοι να αποσυρθούμε από την υπόθεση. (...) Η εταιρεία αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει την δικαστική προσφυγή ως έσχατη λύση για να προστατεύσει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον χιλιάδων αγροτών που ασχολούνται με το συνεργατικό πρόγραμμα καλλιέργειας πατάτας.

Ο δικηγόρος των αγροτών επιφυλάχτηκε να απαντήσει στην πρόταση συμβιβασμού μέχρι την τακτική δικάσιμο, η οποία είναι προγραμματισμένη για την 12η Ιουνίου.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει σάλο στην χώρα. Οι ενώσεις αγροτών και διάφοροι ακτιβιστές στην Ινδία κάλεσαν την ινδική κυβέρνηση να παρέμβει και να αναλάβει δράση κατά της PepsiCo. Σε επιστολή τους προς την κυβέρνηση δήλωσαν ότι τα δικαιώματα των αγροτών για την καλλιέργεια και την πώληση των καταχωρισμένων καλλιεργειών προστατεύονται από την αγροτική νομοθεσία της Ινδίας.

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν άριστα ότι δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος καπιταλιστικός κολοσσός κατοχυρώνει ή επιχειρεί να κατοχυρώσει αποκλειστικά δικαιώματα είτε σε χλωρίδα είτε σε πανίδα. Προ τετραετίας είχε ξεσπάσει σκάνδαλο στην Ευρώπη, καθώς η ελβετική εταιρεία Syngenta ζήτησε από το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας (European Patent Office EPO) το πατεντάρισμα επ' ονόματί της μιας σειράς λαχανικών όπως ντομάτες, πιπεριές, κουνουπίδια, καρότα και μαρούλια. Λίγο αργότερα, η διαβόητη Monsanto (σήμερα εξαγορασμένη από την γερμανική Bayer) ζήτησε να πατεντάρει ένα... γουρούνι, το οποίο προέκυψε από απλές διασταυρώσεις και όχι από επέμβαση στο DNA του.

Κλείνω γιατί άρχισα πάλι να εκνευρίζομαι. Αν έχετε όρεξη για περισσότερα επί του σημερινού θέματος, δείτε (α) "PepsiCo offers to settle with Indian farmers it sued over potatoes for Lays chips", CNN, 27/4/2019 και (β) "PepsiCo offers to settle with Indian potato farmers after backlash", The Guardian, 26/4/2019. Και, βέβαια, θυμηθείτε όσα λέγαμε εδώ πριν τρία χρόνια για την Syngenta: "Πατέντα και για το... φουσκί!", Cogito ergo sum, 26/7/2016.

Ο μεγάλος γελωτοποιός Βασίλης Κικίλιας…

       

02-05-2019

Σε κάθε του εμφάνιση ο Βασίλης Κικίλιας ως εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας μας κάνει να αναρωτιόμαστε πότε ήταν μεγαλύτερος γελωτοποιός: τότε που παρίστανε ότι έπαιζε μπάσκετ ή σήμερα που παριστάνει τον πολιτικό;! Προπαντός όταν εμφανίζεται για να υπερασπίσει το πραξικόπημα στη Βενεζουέλα απογειώνει την σάτιρα στα ουράνια. Ελπίζουμε να συνεχίσει έτσι ο Βασίλης Κικίλιας γιατί αυτός αξίζει στο κόμμα που έχει πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και αντιπρόεδρο τον Άδωνι Γεωργιάδη. Δυστυχώς όμως αυτός ο θίασος των γελωτοποιών δεν διεκδικεί να μας διασκεδάσει, αλλά να μας κυβερνήσει.

Τέτοια... πρόοδος

   Πηγή: Associated Press

Το «καβγαδάκι» που έχουν στήσει ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, για το ποιος δικαιούται να πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα των ισπανικών εκλογών και την πρωτιά του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, είναι παραπάνω από αποκαλυπτικό για τις «μεγάλες» διαφορές τους, αλλά και για το τι εννοούν όταν μιλάνε για «προοδευτικά» μέτωπα.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα αντιλαϊκά «κατορθώματα» της ισπανικής σοσιαλδημοκρατίας, την οποία τώρα παρουσιάζουν ως «πρότυπο» και «οδηγό», και τη νίκη της ως «μήνυμα ελπίδας», για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, προκειμένου να «ξεπλύνουν» την παλιά αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία και να εγκλωβίσουν το λαό στα «νέα» σχήματα διαχείρισης του κεφαλαίου.


Από τη διακυβέρνηση του Θαπατέρο το 2010, που ξεχαρβάλωσε τις εργασιακές σχέσεις, φτιάχνοντας όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο πάνω στο οποίο «πάτησαν» οι νόμοι της επόμενης «νεοφιλελεύθερης» κυβέρνησης, έως τη σημερινή διακυβέρνηση Σάντσεθ, με τη στήριξη των Ποδέμος, που το πρώτο... προοδευτικό της μέτρο ήταν να υλοποιήσει τον προϋπολογισμό της «δεξιάς» του Ραχόι, τα αντιλαϊκά έργα - και - της ισπανικής, όπως και της υπόλοιπης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, είναι καταγεγραμμένα.

Αλλωστε, και στην Ισπανία, που δεν μπήκε ποτέ σε μνημόνια, όπως και σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, σοσιαλδημοκράτες και «νεοφιλελεύθεροι», αυτοδύναμοι ή με κυβερνήσεις συνεργασίας, ενιαία και διαδοχικά υλοποίησαν (όπως και στη χώρα μας) τα αντιλαϊκά μέτρα που προβλέπει η συμμετοχή στην ΕΕ: Από τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, τις αναδιαρθρώσεις για τη θωράκιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, με την κατάργηση του σταθερού χρόνου εργασίας, την επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, την απελευθέρωση απολύσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεσπίτωμα λαϊκών οικογενειών για να θωρακιστούν οι τράπεζες κ.ο.κ.

Αυτό το αντιλαϊκό οπλοστάσιο, που άφησε άθικτο και το ενίσχυσε, επιχείρησε η ισπανική σοσιαλδημοκρατία, όπως ακριβώς και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, να καμουφλάρει πίσω από ορισμένα μέτρα ανακύκλωσης της φτώχειας ή υπερπροβάλλοντας άλλα μέτρα, όπως π.χ. την αύξηση του κατώτερου μισθού.

Είναι εξάλλου η «προοδευτική διακυβέρνηση» Σάντσεθ που όχι μόνο συνυπέγραψε όλες τις αντιδραστικές αποφάσεις ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά και από τις πρώτες που στήριξαν το αμερικανικό πραξικόπημα στη Βενεζουέλα και αναγνώρισαν τον αρχιπραξικοπηματία Γκουαϊδό ως μεταβατικό της πρόεδρο, μαζί με άλλους «σοσιαλιστές» συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με δεξιά κόμματα.

Για τέτοια... πρόοδο μιλάμε. Με αυτές τις δυνάμεις, στην Ισπανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ τον λαό να... υψώσει τείχος στην ακροδεξιά και τον φασισμό. Οι διαψευσμένες λαϊκές ελπίδες, τα συνεχή κάλπικα διλήμματα που οι ίδιοι θέτουν και βέβαια η στήριξη των ακροδεξιών δυνάμεων από το σύστημα που όλοι μαζί υπηρετούν, έστειλαν τους νοσταλγούς του Φράνκο στην ισπανική Βουλή.

Για μια ακόμα φορά, επιβεβαιώνεται ότι τίποτα το προοδευτικό δεν έχει να περιμένει ο λαός από τις δυνάμεις που στηρίζουν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, στήνοντας τη μια πίσω απ' την άλλη τις παγίδες και τα κάλπικα διλήμματα για τον εγκλωβισμό στην πολιτική του κεφαλαίου.

Το πραγματικά προοδευτικό είναι η πάλη για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, που στραγγαλίζονται στη μέγκενη της καπιταλιστικής οικονομίας, η πάλη για την αποδέσμευση από την ΕΕ, για την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών. 
Αυτόν τον ελπιδοφόρο δρόμο για τον λαό φωτίζει με τον αγώνα και τις θέσεις του το ΚΚΕ, και γι' αυτό ο λαός έχει κάθε λόγο να το ενισχύσει αποφασιστικά στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

• Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Αποψή μας», του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 2 Μάη.

902gr

Πραξικοπήματα, επεμβάσεις και υποκρισία

Για άλλη μια φορά στη Βενεζουέλα, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, σε συνεργασία με αστικές δυνάμεις που στηρίζουν τον προσανατολισμό της χώρας προς τις ΗΠΑ, χρησιμοποίησαν τη γνωστή «συνταγή» του στρατιωτικού πραξικοπήματος για την ανατροπή της κυβέρνησης Μαδούρο. Το σχέδιο, ως η «τελική φάση» της λεγόμενης «Επιχείρησης Απελευθέρωσης», εκδηλώθηκε το πρωί της Τρίτης 30 Απρίλη έξω από την αεροπορική βάση Καρλότα, κοντά στο Καράκας, που επιχειρήθηκε χωρίς επιτυχία να καταληφθεί, ενώ είναι βέβαιο ότι οι προσπάθειες θα συνεχιστούν. Οι αχυράνθρωποί τους - ο αυτοανακηρυχθείς πρόεδρος Χουάν Γκουαϊδό και ο υπόδικος Λεοπόλντο Λόπες, και οι δύο από το κόμμα «Λαϊκή Θέληση» της Σοσιαλιστικής Διεθνούς - εμφανίστηκαν ξημερώματα να καλούν σε πραξικόπημα του στρατού, έχοντας την ξεκάθαρη στήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία από χτες, μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος, απειλεί πλέον ανοιχτά με στρατιωτική επέμβαση.

****

Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των χωρών - μελών της, που εμφανίζονται υπέρ της «ειρηνικής επίλυσης» και της «δημοκρατίας», ουσιαστικά στηρίζουν την επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και την πιο ανοιχτή επιθετικότητα των ΗΠΑ. Σ' αυτήν την κατεύθυνση κινείται και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που εξελίσσεται σε σημαιοφόρο των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, με «παράσημο» την ιδιότητα του «γεωπολιτικού μεντεσέ» που αποδίδει στη χώρα ο Αμερικανός πρέσβης Τζ. Πάιατ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη Δευτέρα 22 Απρίλη ο Κώστας Δουζίνας, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, και ο Βαγγέλης Καλπαδάκης, διπλωματικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, συνάντησαν τον Φρανσίσκο Σούκρε, απεσταλμένο του «προέδρου» - μαριονέτα της Βενεζουέλας, που βρέθηκε στην Αθήνα. Τα δύο αυτά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξαν την επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας με «τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών στη Βενεζουέλα, όπως προτείνεται και από τις διεθνείς και ευρωπαϊκές διπλωματικές πρωτοβουλίες και από τον πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης της χώρας, Χ. Γκουαϊδό», χωρίς βέβαια να βγάλουν άχνα για την επέμβαση των ΗΠΑ. Μάλιστα, σε συνέντευξή του στο «Euronews», ο Κ. Δουζίνας συγκάλυψε πλήρως την ωμή επέμβαση και πρότεινε «να προχωρήσουμε σε λύση της μεγάλης αυτής πολιτικής αστάθειας και κρίσης στη Βενεζουέλα με τρόπο οργανωμένο, που θα απαντά στα προβλήματα των πολιτών και θα οδηγήσει σε άρση του αδιεξόδου που υπάρχει σήμερα». Για τη Βενεζουέλα συζήτησε και ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Κατρούγκαλος με τον Αμερικανό γερουσιαστή κουβανικής καταγωγής Ρόμπερτ Μενέντεζ, που μαζί με τον άλλο γερουσιαστή της μαφίας του Μαϊάμι, Μάρκο Ρούμπιο, προτείνουν ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση για την ανατροπή του Νικολάς Μαδούρο.

****

Στο μοτίβο της δήθεν «διαφοροποίησης» - επί της ουσίας της ταύτισης - κινήθηκε και η τοποθέτηση του Ελληνα ΥΠΕΞ το μεσημέρι της Τετάρτης (!), ο οποίος ενημέρωσε μέσω «Twitter» ότι «στην κρίση της Βενεζουέλας η Ελλάδα συντάσσεται με την Ευρώπη και τις θέσεις της ΑΕ της ΕΕ, Φ. Μογκερίνι, τις οποίες συνδιαμόρφωσε. Και σε αυτήν την περίπτωση φάνηκε ποια πολιτική δύναμη είναι δημοκρατική αλλά και πραγματικά ευρωπαϊκή. Με την Ευρώπη των πολλών, των λαών και των αξιών». Είναι η ίδια κυβέρνηση που έχει αναβαθμίσει όσο καμία άλλη τις σχέσεις με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον «διαβολικά καλό» Τραμπ και πανηγυρίζει για τη νίκη του σοσιαλδημοκράτη Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία, που σιγοντάρει το πραξικόπημα στη Βενεζουέλα. Χώρια που ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα δεν τολμά καν να αναφερθεί σε απόπειρα πραξικοπήματος. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι «καταδικάζει κάθε αντιδημοκρατική παρέμβαση ενάντια στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας» και καταλήγει στην ανακοίνωσή του: «Χρέος της διεθνούς κοινότητας είναι να μεσολαβήσει για την εκτόνωση της κρίσης και την αποφυγή της βίας και της αιματοχυσίας και όχι να πυροδοτήσει περαιτέρω την ένταση». Λες και η διεθνής κοινότητα, δηλαδή οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν είναι αυτοί που επεμβαίνουν άμεσα ή έμμεσα, οδηγώντας τη Βενεζουέλα στο χάος, όπως έκαναν παλιότερα και στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και αλλού. Η υποκρισία της ελληνικής κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ «χτυπάει κόκκινο».

****

Η σφοδρή σύγκρουση που εξελίσσεται στη Βενεζουέλα και προβάλλεται ως ζήτημα «αποκατάστασης της ελευθερίας και της δημοκρατίας» είναι επί της ουσίας η εξελισσόμενη προσπάθεια των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους στη Λατινική Αμερική (όπως η Κολομβία, η Βραζιλία, το Περού) να επανακτήσουν οι μονοπωλιακοί τους όμιλοι τον έλεγχο στον τεράστιο ορυκτό πλούτο της χώρας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.λπ.). Είναι ο ανταγωνισμός με τα μονοπώλια από τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν, που τα τελευταία χρόνια της σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης έχουν πετύχει μεγάλες συμφωνίες στον τομέα της Ενέργειας και όχι μόνο. Από την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, που κλιμακώνεται με κυρώσεις, εμπορικό αποκλεισμό και κλοπή περιουσιακών στοιχείων, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της Βενεζουέλας βλέπουν τις συνθήκες ζωής τους να χειροτερεύουν, ταυτόχρονα με την όξυνση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Αποδεικνύοντας και μ' αυτόν τον τρόπο ότι τα περί «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» αποτελούν χίμαιρες και αυταπάτες, εφόσον η καπιταλιστική ιδιοκτησία έμεινε απείραχτη.
Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, που συμβάλλει στη συνολική προσπάθεια άσκησης πίεσης στο λαό της Βενεζουέλας, όπως και σε άλλες περιπτώσεις (π.χ. συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ, που σφαγιάζει τον Παλαιστινιακό λαό) είναι συνειδητή στράτευση με τους θύτες των λαών, για τα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα στη χώρα μας έχουν χρέος να καταδικάσουν αυτήν τη στάση και να συμπαραταχθούν με το ΚΚΕ. Να το ενισχύσουν και στις επικείμενες κάλπες, ως το μόνο κόμμα που καταγγέλλει απερίφραστα και χωρίς «ήξεις - αφήξεις» τις ξένες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, και που αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος το μέλλον του.

Δ. Κ.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ούτε μια φορά (2/5/2019)

Σήμερα το «σόου» της «ανθρωπιστικής συναυλίας» στην Κολομβία (22/2/2019)

Κλιμακώνεται η προετοιμασία και στρατιωτικής επέμβασης (15/2/2019)

Υπό συνεχείς απειλές των ΗΠΑ (14/2/2019)

Συνεχίζεται η ωμή επέμβαση από ΗΠΑ και ΕΕ (9/2/2019)

Απειλή στρατιωτικής επέμβασης με πρόσχημα την «ανθρωπιστική βοήθεια» (6/2/2019)

Τέτοια... πρόοδος

Το «καβγαδάκι» που έχουν στήσει ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, για το ποιος δικαιούται να πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα των ισπανικών εκλογών και την πρωτιά του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, είναι παραπάνω από αποκαλυπτικό για τις «μεγάλες» διαφορές τους, αλλά και για το τι εννοούν όταν μιλάνε για «προοδευτικά» μέτωπα.
Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα αντιλαϊκά «κατορθώματα» της ισπανικής σοσιαλδημοκρατίας, την οποία τώρα παρουσιάζουν ως «πρότυπο» και «οδηγό», και τη νίκη της ως «μήνυμα ελπίδας», για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, προκειμένου να «ξεπλύνουν» την παλιά αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία και να εγκλωβίσουν το λαό στα «νέα» σχήματα διαχείρισης του κεφαλαίου.
Από τη διακυβέρνηση του Θαπατέρο το 2010, που ξεχαρβάλωσε τις εργασιακές σχέσεις, φτιάχνοντας όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο πάνω στο οποίο «πάτησαν» οι νόμοι της επόμενης «νεοφιλελεύθερης» κυβέρνησης, έως τη σημερινή διακυβέρνηση Σάντσεθ, με τη στήριξη των Ποδέμος, που το πρώτο... προοδευτικό της μέτρο ήταν να υλοποιήσει τον προϋπολογισμό της «δεξιάς» του Ραχόι, τα αντιλαϊκά έργα - και - της ισπανικής, όπως και της υπόλοιπης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, είναι καταγεγραμμένα.
Αλλωστε, και στην Ισπανία, που δεν μπήκε ποτέ σε μνημόνια, όπως και σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, σοσιαλδημοκράτες και «νεοφιλελεύθεροι», αυτοδύναμοι ή με κυβερνήσεις συνεργασίας, ενιαία και διαδοχικά υλοποίησαν (όπως και στη χώρα μας) τα αντιλαϊκά μέτρα που προβλέπει η συμμετοχή στην ΕΕ: Από τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, τις αναδιαρθρώσεις για τη θωράκιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, με την κατάργηση του σταθερού χρόνου εργασίας, την επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, την απελευθέρωση απολύσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεσπίτωμα λαϊκών οικογενειών για να θωρακιστούν οι τράπεζες κ.ο.κ.
Αυτό το αντιλαϊκό οπλοστάσιο, που άφησε άθικτο και το ενίσχυσε, επιχείρησε η ισπανική σοσιαλδημοκρατία, όπως ακριβώς και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, να καμουφλάρει πίσω από ορισμένα μέτρα ανακύκλωσης της φτώχειας ή υπερπροβάλλοντας άλλα μέτρα, όπως π.χ. την αύξηση του κατώτερου μισθού.
Είναι εξάλλου η «προοδευτική διακυβέρνηση» Σάντσεθ που όχι μόνο συνυπέγραψε όλες τις αντιδραστικές αποφάσεις ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά και από τις πρώτες που στήριξαν το αμερικανικό πραξικόπημα στη Βενεζουέλα και αναγνώρισαν τον αρχιπραξικοπηματία Γκουαϊδό ως μεταβατικό της πρόεδρο, μαζί με άλλους «σοσιαλιστές» συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με δεξιά κόμματα.
Για τέτοια... πρόοδο μιλάμε. Με αυτές τις δυνάμεις, στην Ισπανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ τον λαό να... υψώσει τείχος στην ακροδεξιά και τον φασισμό. Οι διαψευσμένες λαϊκές ελπίδες, τα συνεχή κάλπικα διλήμματα που οι ίδιοι θέτουν και βέβαια η στήριξη των ακροδεξιών δυνάμεων από το σύστημα που όλοι μαζί υπηρετούν, έστειλαν τους νοσταλγούς του Φράνκο στην ισπανική Βουλή.
Για μια ακόμα φορά, επιβεβαιώνεται ότι τίποτα το προοδευτικό δεν έχει να περιμένει ο λαός από τις δυνάμεις που στηρίζουν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, στήνοντας τη μια πίσω απ' την άλλη τις παγίδες και τα κάλπικα διλήμματα για τον εγκλωβισμό στην πολιτική του κεφαλαίου.
Το πραγματικά προοδευτικό είναι η πάλη για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, που στραγγαλίζονται στη μέγκενη της καπιταλιστικής οικονομίας, η πάλη για την αποδέσμευση από την ΕΕ, για την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών. Αυτόν τον ελπιδοφόρο δρόμο για τον λαό φωτίζει με τον αγώνα και τις θέσεις του το ΚΚΕ, και γι' αυτό ο λαός έχει κάθε λόγο να το ενισχύσει αποφασιστικά στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Αλήθειες και ψέματα για τον Στάλιν: Συνέντευξη με τον καθηγητή Grover Furr

Από nikos

Συνέντευξη – Επιμέλεια: Νίκος Μόττας //

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 140 χρόνων από τη γέννηση του Ιωσήφ. Β. Στάλιν μιλήσαμε με τον Grover Furr, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Montclair του Νιού Τζέρσι, γνωστό για τις μελέτες και το συγγραφικό του έργο πάνω στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης και ιδιαίτερα για την περίοδο της ηγεσίας του Ι.Β.Στάλιν. Από τα πλέον γνωστά βιβλία του είναι το “Khrushchev Lied” (Ο Χρουστσόφ είπε ψέματα) ενώ έχει συγγράψει πληθώρα ερευνητικών πονημάτων, μεταξύ άλλων για τη δολοφονία του Σεργκέι Κιρόφ, τις Δίκες της Μόσχας και την υπόθεση της «σφαγής στο Κατίν». Το 2007 το όνομα του Grover Furr συγκαταλέχθηκε από συντηρητικούς κύκλους των ΗΠΑ στον κατάλογο των «101 πιο επικίνδυνων ακαδημαϊκών στην Αμερική».

* * *  

-Εξήντα-πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν, το όνομα του παραμένει στο επίκεντρο του αντικομμουνισμού. Η αστική ιστοριογραφία και οι πολιτικές δυνάμεις της αστικής τάξης συνεχίζουν την συκοφάντηση του, αποκαλώντας τον «δικτάτορα» και «αιμοσταγή τύραννο» που- όπως ισχυρίζονται- «σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους». Γιατί οι αντικομμουνιστές εστιάζουν ακόμη και σήμερα τις επιθέσεις τους στον Στάλιν και ποιες είναι οι κύριες πηγές των ισχυρισμών τους;

Ο καθηγητής Grover Furr.

Οι υπερασπιστές του καπιταλισμού χρειάζεται να παρουσιάσουν τον κομμουνισμό ως κάτι απαίσιο! Γι’ αυτό, εκτός απ’ το να κρύβουν την φρίκη του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, χρειάζονται έναν «μπαμπούλα» στον οποίο να εστιάζουν, χρησιμοποιώντας τον σαν την επιτομή των «κακών» του κομμουνισμού. Ο Στάλιν υπήρξε ο ηγέτης της ΕΣΣΔ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος κατά την περίοδο των μεγαλύτερων τους θριάμβων και επομένως κατά την περίοδο της μεγαλύτερης απειλής ενάντια στον καπιταλισμό. Ως εκ τούτου, ο Στάλιν είναι φυσικό να αποτελεί στόχο σε κάθε περίπτωση.

Υπάρχουν, όμως, τουλάχιστον άλλοι δύο λόγοι. Ο πρώτος είναι ο Λέων Τρότσκι, ο οποίος είπε ψέματα για τον Στάλιν σε όλα όσα έγραψε από το 1928 έως τη δολοφονία του το 1940. Τα γραπτά του Τρότσκι, από το 1929 και έπειτα, αποτέλεσαν την πρώτη βασική πηγή ψεμάτων και συκοφαντιών ενάντια στον Στάλιν και την ΕΣΣΔ. Ο δεύτερος είναι ο Νικίτα Χρουστσόφ. Η «μυστική ομιλία» του στις 25 Φλεβάρη 1956 στο 20ο Συνέδριο [του ΚΚΣΕ] ήταν ένα ολέθριο πλήγμα για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Αποτέλεσε δε ένα ανεκτίμητο δώρο για τους αντικομμουνιστές όλου του κόσμου!

Έπειτα από το 22ο Συνέδριο του Κόμματος τον Οκτώβρη του 1961, όταν ο Χρουστσόφ και οι συνεργάτες του επιτέθηκαν ακόμη πιο άγρια στον Στάλιν, με ακόμη περισσότερα ψέματα, ο Χρουστσόφ και το ΚΚΣΕ στήριξαν την έκδοση εκατοντάδων βιβλίων και άρθρων που επιτίθονταν και ψευδολογούσαν ενάντια στον Στάλιν. Επίσης, υπό την αιγίδα του Χρουστσόφ, εκδόθηκαν εκατοντάδες βιβλία και άρθρα με επιθέσεις και ψέματα ενάντια στο Λαβρέντι Μπέρια, τη δολοφονία του οποίου οργάνωσε ο ίδιος ο Χρουστσόφ στις 26 Ιούνη 1953. Ο Μπέρια δεν είναι τόσο σημαντική φυσιογνωμία στην σοβιετική ιστορία όσο ο Στάλιν. Αλλά ο Χρουστσόφ και οι συνεργάτες του συκοφάντησαν τον Μπέρια το ίδιο αγρίως- αν όχι και περισσότερο- όπως έπραξαν με τον Στάλιν. Και αυτοί που είχαν υπάρξει πιο κοντά στον Στάλιν – οι Μόλοτοφ, Μαλένκοφ, Καγκανόβιτς- υποστήριξαν τον Χρουστσόφ σε αυτήν την αδίστακτη επίθεση εναντίον του, όπως και στην δολοφονία του Μπέρια.

Άμεσο αποτέλεσμα της αντισταλινικής εκστρατείας του Χρουστσόφ ήταν ο μισός περίπου αριθμός των κομμουνιστών διεθνώς- εκτός του σοσιαλιστικού μπλοκ – να εγκαταλείψουν τα κόμματα τους. Κάποιοι εξ’ αυτών πέρασαν κυριολεκτικά στο απέναντι πεζοδρόμιο και έγιναν μέλη τροτσκιστικών κομμάτων! Σε ότι αφορά τα ψέματα του Χρουστσόφ για τον Στάλιν και την Σοβιετική ιστορία, πρέπει να θυμόμαστε πως, την εποχή εκείνη, ελάχιστοι άνθρωποι αντιλήφθηκαν πραγματικά πως ήταν ψέματα. Κανείς δεν μπορούσε να αποδείξει ότι ήταν ψέματα, μιας και ο Χρουστσόφ ουδέποτε δημοσίευσε κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Ούτε ο Χρουστσόφ, ούτε οι διάδοχοι του, επέτρεψαν την πρόσβαση – ακόμη και σε ιστορικούς του Κόμματος- σε βασικά ντοκουμέντα των αρχείων.

Οι ψευδολογίες του Χρουστσόφ και των εκατοντάδων γραφιάδων του έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό από αντικομμουνιστές της Δύσης και αναδείχθηκαν σε βασική πηγή αντισταλινικών ψεμάτων για όλους τους αντικομμουνιστές συγγραφείς και «ακαδημαϊκούς» που ακολούθησαν, μέχρι και σήμερα. Κάποια απ’ τα σοβιετικά αντικομμουνιστικά έργα της εποχής του Χρουστσόφ δημοσιεύθηκαν στο δυτικό κόσμο και γνώρισαν ευρεία δημοσιότητα από τους καπιταλιστές. Ανάμεσα σε αυτούς τους συγγραφείς περιλαμβάνονται οι Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, Ρόι Μεντβέντεφ και Αλεξάντρ Νέκριτς.

Πολλά έργα δυτικών «ειδημόνων» περί της ΕΣΣΔ βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στις ψευδολογίες της χρουστσοφικής περιόδου. Σημαντικά παραδείγματα αυτών είναι τα έργα του Ρόμπερτ Κόνκουεστ και η βιογραφία του Μπουχάριν από τον αμερικανό ιστορικό Στίβεν Κοέν. Κατά την διάρκεια της ηγεσίας του Μπρέζνιεφ και των διαδόχων του, του Αντρόποφ και Τσερνιένκο, τα αντισταλινικά πονήματα και άρθρα σχεδόν εξαλείφθηκαν. Ο Μπρέζνιεφ και οι άλλοι σοβιετικοί ηγέτες αντιλήφθηκαν τη μεγάλη ζημιά που ο Χρουστσόφ – και τα εμπνευσμένα από τον Χρουστσόφ έργα – προκαλούσαν στην Σοβιετική Ένωση και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Είναι, όμως, σημαντικό να σημειώσουμε ότι αυτοί οι μετα-χρουστσοφικοί ηγέτες ουδέποτε αποκήρυξαν τα ψέματα του Χρουστσόφ για τον Στάλιν και την σταλινική περίοδο. Θα μπορούσαν να το έχουν πράξει. Τόσο οι ίδιοι, όσο και οι ερευνητές τους, είχαν πρόσβαση σε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, σε όλο το αρχειακό υλικό. Ήξεραν, ασφαλώς, ότι ο Χρουστσόφ είχε πει ψέματα. Όμως δεν απέρριψαν κανένα από αυτά τα ψέματα.

Προκύπτει, λοιπόν, ένα ερώτημα: Γιατί ο Χρουστσόφ έκανε ότι έκανε; Ανάμεσα στους λόγους είναι σίγουρα το γεγονός ότι ο Χρουστσόφ και η υπόλοιπη ηγεσία του Κόμματος είχε εγκαταλείψει την ιδέα του κομμουνισμού. Ήθελαν μια Σοβιετική Ένωση που να ήταν ισχυρή οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά. Δεν ήθελαν όμως να προχωρήσει η ΕΣΣΔ προς την κατεύθυνση μιας αληθινά κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο Στάλιν το ήθελε! Το πέρασμα στο επόμενο στάδιο [της σοσιαλιστικής οικοδόμησης] προς τον κομμουνισμό ήταν το θέμα του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος το 1952. Πρόκειται για το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κομματικό συνέδριο στην ιστορία της ΕΣΣΔ τα πρακτικά του οποίου ουδέποτε δημοσιεύθηκαν. Υπάρχουν πολλά περισσότερα που μπορούν να ειπωθούν για την προώθηση, εκ μέρους του Στάλιν, της κομμουνιστικής προοπτικής, όπως και για τις αποτυχημένες απόπειρες περαιτέρω εκδημοκρατισμού της Σοβιετικής Ένωσης, όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αναλυθεί στο πλαίσιο μιας συνέντευξης.

Ένα χρόνο και πλέον από τότε που έγινε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ξεκίνησε μια εκστρατεία ψεμάτων και συκοφαντιών για τον Στάλιν και ευρύτερα για την σοβιετική ιστορία που έκανε ακόμη και την αντίστοιχη καμπάνια του 1962-1964 επί Χρουστσόφ να μοιάζει μετριοπαθής! Για άλλη μια φορά, εκατοντάδες βιβλία και χιλιάδες άρθρα γράφτηκαν, επιτιθέμενα στον Στάλιν, παρουσιάζοντας την ΕΣΣΔ της σταλινικής περιόδου ως πεδίο τερατωδών εγκλημάτων και τον ίδιο τον Στάλιν ως αρχιεγκληματία. Και πάλι δεν υπήρχαν αποδείξεις, μονάχα επανάληψη των ψεμάτων της περιόδου του Χρουστσόφ αλλά και ανακάλυψη κι’ άλλων ψευδολογιών. Αυτή η αντισταλινική, αντικομμουνιστική επίθεση βοήθησε ιδεολογικά στο να στρωθεί ο δρόμος για την επιστροφή στον καπιταλισμό και την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Διότι, άπαξ και έχεις εγκαταλείψει τον προλεταριακό διεθνισμό, σε τι χρειάζεται ένα πολυεθνικό, πολυφυλετικό κράτος όπως η ΕΣΣΔ;

Τα ψέματα επί εποχής Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ αναφορικά με τον Στάλιν και την σταλινική περίοδο αποτελούν τη βασική πηγή της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται για ψευδολογίες πολύ χρήσιμες για τους καπιταλιστές και τους αντικομμουνιστές για την συκοφάντηση του κομμουνισμού. Τόσο χρήσιμες που είναι αδύνατο για έναν ιστορικό να βρει δουλειά ως καθηγητής σοβιετικής ιστορίας εάν δεν αποδέχεται ως αλήθειες τα αντικομμουνιστικά ψέματα της περιόδου του Χρουστσόφ και του Γκορμπατσόφ. Για παράδειγμα, είναι απαγορευμένο να δηλώνεις ότι ο Χρουστσόφ είπε ψέματα στη «μυστική ομιλία» του, παρ’ ότι οι ακαδημαϊκοί ερευνητές της σοβιετικής ιστορίας γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο Χρουστσόφ ψεύδονταν. Αλλά το να το παραδεχτείς ότι ο ίδιος και οι συνεργάτες του είπαν ψέματα – όπως είπαν ο Γκορμπατσόφ και οι δικοί του συνεργάτες – είναι σα να γκρεμίζεις και να απορρίπτεις όλη την αντικομμουνιστική ιστοριογραφία τουλάχιστον τριών γενεών «ακαδημαϊκών». Αυτό απαγορεύεται. Αυτά τα ψέματα ήταν και συνεχίζουν να είναι εξαιρετικά χρήσιμα για τους αντικομμουνιστές και τους καπιταλιστές ώστε να τα εγκαταλείψουν!

Φυσικά και ο Τρότσκι είπε ψέματα. Ελάχιστοι του έδωσαν σημασία μέχρι τη «μυστική ομιλία» του Χρουστσόφ. Τότε, ο Τρότσκι έμοιαζε σαν «προφήτης», ως «ο μόνος αληθινός κομμουνιστής», όπως ο ίδιος και οι οπαδοί του πάντοτε ισχυρίζονταν. Μετά την ομιλία Χρουστσόφ ο τροτσκισμός ξαναγεννήθηκε. Ο τροτσκισμός μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει διαδίδοντας αντισταλινικά και αντικομμουνιστικά ψεύδη! Γι’ αυτό σήμερα οι τροτσκιστές προωθούν όλα τα αντισταλινικά ψέματα – αυτά του Τρότσκι, του Χρουστσόφ και των συγγραφέων της περιόδου του, των δυτικών αντικομμουνιστών όπως ο Κόνκουεστ, ο Ρόμπερτ Τάκερ και τόσων άλλων, του Γκορμπατσόφ, των μετασοβιετικών αντικομμουνιστών ψευδολόγων όπως οι Όλεγκ Χλεβνιούκ, Γιοργκ Μπαμπερόφσκι, Νίκολας Γουέρθ, Ανδρέα Γρατσιόζι και Τίμοθι Σνάϊντερ που είναι ιδιαίτερα γνωστοί στην Ευρώπη. Ο τροτσκισμός διαθέτει κάποιο κύρος σε ανθρώπους που βλέπουν μέσα από το μαρξισμό και τον κομμουνισμό την απελευθέρωση από τον καπιταλισμό, αλλά που έχουν εμποτιστεί βαθιά από τα αντισταλινικά ψέματα που προωθούνται παντού από το 1956. Επομένως, ο τροτσκισμός αποτελεί μια σημαντική δύναμη, η οποία ωστόσο βασίζεται εξ’ ολοκλήρου σε ψεύδη. Πρόκειται για ένα είδος «δόγματος». Καμία κριτική δεν επιτρέπεται για τον «μεγάλο ηγέτη».

Ένα εύλογο συμπέρασμα είναι ότι κανένας αντικομμουνιστής, από τον Τρότσκι και τον Χρουστσόφ μέχρι τους πιο διαβασμένους, σύγχρονους «ειδικούς» του αντικομμουνισμού, δε μπορεί να αποδείξει ούτε ένα πραγματικό έγκλημα που να διέπραξε ο Στάλιν. Διότι δεν υπήρξε κανένα! Το λέω αυτό με σιγουριά διότι, εάν υπήρχαν τέτοια εγκλήματα, οι αφοσιωμένοι αυτοί αντικομμουνιστές ακαδημαϊκοί θα τα είχαν σίγουρα αποκαλύψει και δημοσιοποιήσει σε όλο τον κόσμο. Δεν έχουν βρει όμως κανένα αληθινό έγκλημα! Γι’ αυτό και αναγκάζονται να πουν ψέματα, να επινοήσουν πράγματα, να πλαστογραφήσουν…

-Ένα από τα πλέον συνηθισμένα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται ενάντια στον Στάλιν είναι ότι «σύναψε συμμαχία με την χιτλερική Γερμανία», με το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη-επίθεσης Ρίμπεντροπ-Μολότοφ που υπογράφτηκε στις 23 Αυγούστου 1939. Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί έναν από τους πυλώνες της αντιδραστικής θεωρίας «των δύο άκρων» που επιχειρεί την εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό και το φασισμό. Ποια είναι η ιστορική αλήθεια για το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ;

Όλα αυτά τα αναλύω με όλα τα σχετικά ντοκουμέντα στα κεφάλαια 7 και 8 του βιβλίου μου “Blood Lies”. Η ΕΣΣΔ επιχείρησε να δημιουργήσει μια συμμαχία – μια αμοιβαία αμυντική συμφωνία ενάντια στη ναζιστική Γερμανία – με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Πολωνία. Οι διαπραγματεύσεις κορυφώθηκαν τον Αύγουστο του 1939, όταν βρετανοί και γάλλοι απεσταλμένοι βρέθηκαν στη Μόσχα για συνομιλίες. Ωστόσο, οι απεσταλμένοι-εκπρόσωποι της Βρετανίας και της Γαλλίας δεν είχαν δικαιοδοσία να υπογράψουν οποιαδήποτε συμφωνία. Η πολωνική κυβέρνηση αρνήθηκε ακόμη και να σκεφτεί το ενδεχόμενο να επιτρέψει την παρουσία σοβιετικών δυνάμεων στο έδαφος της. Ήταν επομένως ξεκάθαρο στους σοβιετικούς ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία δεν ήθελαν πραγματικά μια συμφωνία συλλογικής ασφάλειας που θα τις δέσμευε να αντεπιτεθούν στη ναζιστική Γερμανία σε περίπτωση που οι γερμανοί επιτίθονταν πρώτοι σε οποιαδήποτε απ’ αυτές τις χώρες (η Πολωνία ήταν ο πιο προφανής στόχος της Γερμανίας). Η Βρετανία και η Γαλλία χρησιμοποιούσαν τις συνομιλίες ώστε να πιέσουν τη Γερμανία, με την οποία ήθελαν πράγματι να κάνουν κάποια συμφωνία.

Αυτή τους η στάση ήταν συνεπής με τη διπλωματία που ασκούσαν τα προηγούμενα χρόνια, ιδιαίτερα με την συμφωνία του Μονάχου, με την οποία Βρετανία και Γαλλία παρέδωσαν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στον Χίτλερ χωρίς καν να ρωτήσουν την τσέχικη κυβέρνηση. Οι βρετανοί και οι γάλλοι ήθελαν να ενθαρρύνουν τον Χίτλερ να επιτεθεί στην ΕΣΣΔ. Αλλά αυτό σήμαινε πως θα άφηναν τη Γερμανία να υποτάξει την Πολωνία, μιας και η Γερμανία δεν είχε σύνορα με την ΕΣΣΔ. Και αυτό ήταν που στην πραγματικότητα η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία έπραξαν. Υπέγραψαν αμοιβαίο αμυντικό σύμφωνο με την Πολωνία αλλά αρνήθηκαν να επιτεθούν στη Γερμανία ακόμη κι’ όταν η Πολωνία είχε ηττηθεί κατά κράτος τις πρώτες μέρες μετά τη γερμανική εισβολή.

Όταν το πολωνικό κράτος κατέρρευσε, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την ανατολική Πολωνία. Όμως, η «ανατολική Πολωνία» αποτελούσε τμήμα της σοβιετικής Ρωσίας μέχρι που η ιμπεριαλιστική πολωνική κυβέρνηση το άρπαξε δια της βίας στον Ρωσο-Πολωνικό πόλεμο του 1919-1921. Οι πολωνοί ουδέποτε ήταν πλειοψηφία στην περιοχή εκείνη. Ακόμη και το μετασοσιαλιστικό αντιδραστικό καθεστώς της Πολωνίας ουδέποτε έχει διεκδικήσει τα εδάφη αυτά μέχρι σήμερα.

Το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ δεν συνιστούσε «συμμαχία». Ήταν ένα σύμφωνο μη-επίθεσης μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας. Περιελάμβανε μια απόρρητη ρήτρα στην οποία ο Χίτλερ αναγνώριζε την σοβιετική δικαιοδοσία στο ανατολικό τμήμα της Πολωνίας, τις χώρες της Βαλτικής και την Φινλανδία. Αυτή η ρήτρα κρατούσε τα γερμανικά στρατεύματα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σοβιετικά σύνορα. Όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ αυτή η επιπλέον απόσταση που ο γερμανικός στρατός είχε να διασχίσει, συνέβαλε στο να αποσοβηθεί η κατάληψη και η καταστροφή της Μόσχας και του Λένινγκραντ.

-Είναι γνωστό ότι έχετε ερευνήσει εκτενώς την υπόθεση της «σφαγής του Κατίν» η οποία σύμφωνα με την αστική ιστοριογραφία ήταν ενα έγκλημα που διέπραξε η Σοβιετική Ένωση. Σε επίσημη ανακοίνωση που εξέδωσε τον Απρίλη του 1990 η κυβέρνηση Γκορμπατσόφ εξέφρασε την «ειλικρινή της θλίψη για την τραγωδία του Κατίν», αποκαλώντας την «ένα από τα χειρότερα εγκλήματα του σταλινισμού». Ένας αριθμός «αποχαρακτηρισθέντων» ρωσικών κρατικών εγγράφων έχουν παρουσιαστεί ως απόδειξη της- υποτιθέμενης- ενοχής του Στάλιν για τη μαζική σφαγή στο Κατίν. Κάνοντας μια σύνοψη των ευρημάτων της έρευνας σας, ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος για το έγκλημα στο Κατίν και ποια είναι τα σημεία-κλειδιά της υπόθεσης;

Οι γερμανοί σκότωσαν τους πολωνούς. Τα αποδεικτικά στοιχεία δεν αφήνουν περιθώριο για κανένα άλλο συμπέρασμα. Στα τέλη του 1991, ο Γκορμπατσόφ παρέδωσε στο Γέλτσιν τα έγγραφα που αναφέρατε, τα οποία είναι γνωστά ως «Κλειστό Πακέτο 1». Αυτά τα ντοκουμέντα, εάν ήταν αληθινά, θα αποδείκνυαν την σοβιετική ενοχή στην σφαγή του Κατίν. Ωστόσο, το 2010, το μέλος της Δούμα, βουλευτής του ΚΚ της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βίκτορ Ιλιούχιν παρουσίασε δημοσίως ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία τα έγγραφα του «Κλειστού Πακέτου 1» ήταν πλαστογραφημένα.

Το 2012, σε έκθεση ενός πολωνού αρχαιολόγου, όπου συνοψίζονται τα ευρήματα κοινής πολωνο-ουκρανικής ανασκαφής σε τοποθεσία μαζικών εκτελέσεων στο Βολιντίμιρ-Βολίνσκι (Ουκρανία), αναφέρεται ότι βρέθηκε σε μαζικό τάφο το διακριτικό σήμα ενός πολωνού αστυνομικού. Ο εν λόγω αστυνομικός είναι ένας απ’ τους πολωνούς που φέρονται να δολοφονήθηκαν από τους σοβιετικούς την άνοιξη του 1940 και να τάφηκαν κοντά στο Τβερ (τέως Καλίνιν), εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Ένα χρόνο πριν τη δημοσιοποίηση της αυτής της έκθεσης, το διακριτικό ενός άλλου πολωνού αστυνομικού – που επίσης υποτίθεται πως δολοφονήθηκε από τους σοβιετικούς στο Τβερ την άνοιξη του ’40 – είχε επίσης βρεθεί στον ίδιο μαζικό τάφο. Το θέμα συζητήθηκε στα πολωνικά και ουκρανικά ΜΜΕ, αν και η ανακάλυψη αυτή είχε παραληφθεί από το πόρισμα του πολωνού αρχαιολόγου. Η πολωνική έκθεση σημείωνε επίσης ότι τα θύματα του μαζικού τάφου είχαν αδιαμφισβήτητα δολοφονηθεί από τους γερμανούς του 1941. Ωστόσο, στο σχετικό πόρισμα των ουκρανών αρχαιολόγων δεν αναφέρονταν ούτε η εύρεση των δύο [αστυνομικών] διακριτικών που ανήκαν σε υποτιθέμενα θύματα του Κατίν, ούτε τα ευρήματα που αποδείκνυαν ότι οι άνθρωποι είχαν δολοφονηθεί από τους γερμανούς. Ενας δε ουκρανός αρχαιολόγος δήλωσε πως ήταν λάθος του πολωνού συναδέλφου του να αναφέρει τα σχετικά ευρήματα, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να «εγείρει αμφιβολίες» για την σφαγή στο Κατίν.

Το 2013 δημοσίευσα σχετικό άρθρο για τις ανακαλύψεις αυτές που, από μόνες τις, εγείρουν σοβαρότατες αμφιβολίες για τα περί σοβιετικής ενοχής στο Κατίν. Ήξερα όμως ότι έπρεπε να ψάξω περισσότερο την υπόθεση. Μεταξύ 2015 και 2018 διεξήγαγα μεγάλης κλίμακας έρευνα για την υπόθεση Κατίν. Αποφάσισα να προσεγγίσω το Κατίν ως μυστήριο, χωρίς κάποια προκατάληψη σχετικά με το ποια πλευρά – γερμανοί ή σοβιετικοί – είναι ένοχη. Στο βιβλίο μου “The Mystery of the Katyn Massacre: The Evidence, The Solution”, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλη του 2018, αναφέρω όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που πιθανότατα δε μπορούν να αμφισβητηθούν. Το αποτέλεσμα είναι ολοφάνερο, όσο και απρόσμενο. ΌΛΑ τα αδιαμφισβήτητα έγκυρα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν γερμανική ενοχή. ΚΑΝΕΝΑ απ’ αυτά δεν συνηγορεί ως προς την ενοχή των σοβιετικών.

Ασφαλώς, αυτό το συμπέρασμα δεν είναι «αποδεκτό», αποτελεί «ταμπού». Έχω ήδη γίνει δέκτης πάρα πολλών παρενοχλήσεων από πολωνούς εθνικιστές αλλά και από ακαδημαϊκούς ειδικούς στον τομέα της σοβιετικής ιστορίας. Θεωρείται απλώς αδιανόητο να συμπεραίνει κάποιος πως οι σοβιετικοί δεν ήταν ένοχοι και… ποιος νοιάστηκε για αποδείξεις!

Η σφαγή του Κατίν, λοιπόν, που υποτίθεται πως είναι το πλέον καλά τεκμηριωμένο «έγκλημα του Στάλιν» είναι ένα ψέμα!

-Αστοί ιστορικοί θεωρούν τις «Δίκες της Μόσχας» ως σκευωρίες με στόχο την ενοχοποίηση αθώων κατηγορούμενων και πως ο Στάλιν κατασκεύασε τις κατηγορίες. Ποια είναι η αλήθεια; Ήταν πράγματι οι κατηγορούμενοι (τροτσκιστές, ζινοβιεφικοί, «μπλοκ των δεξιών», κλπ) αθώοι;

Δεν έχει υπάρξει, ουδέποτε, καμία απόδειξη ότι οι Δίκες της Μόσχας, όπως και η υπόθεση Τουχατσέφσκι τον Ιούνη του 1937, ήταν «σκευωρίες» και πως οι κατηγορούμενοι βασανίστηκαν, απειλήθηκαν, κλπ, ώστε να προβούν σε ψευδείς ομολογίες. Στα πρώτα 12 κεφάλαια του βιβλίου μου Trotsky’s Amalgams (2015) εξετάζω και διασταυρώνω όσες περισσότερες δηλώσεις των κατηγορούμενων μπόρεσα. Νωρίτερα φέτος δημοσίευσα μια επικαιροποιημένη έκδοση της έρευνας αυτής ως ξεχωριστό βιβλίο (The Moscow Trials As Evidence).

Έχουμε συντριπτικές αποδείξεις ότι οι κατηγορούμενοι στις Δίκες της Μόσχας ήταν ένοχοι το λιγότερο για τα εγκλήματα που οι ίδιοι ομολόγησαν. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις, όπως επί παραδείγματι του Νικολάι Μπουχάριν, γνωρίζουμε πλέον ότι οι κατηγορούμενοι ήταν ένοχοι εγκλημάτων τα οποία ουδέποτε ομολόγησαν. Έχουμε επίσης πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων που επιβεβαιώνουν ότι ο Τρότσκι συνεργάστηκε πράγματι με τη ναζιστική Γερμανία και την φασιστική Ιταλία, όπως κατηγορήθηκε στις Δίκες της Μόσχας.

-Ο ιταλός μαρξιστής Ντομένικο Λοζούρντο- που πέθανε φέτος- είχε γράψει ότι «υπάρχουν δυο κρίσιμα χρονικά σημεία που διαμόρφωσαν την σύγχρονη άποψη που υπάρχει για τον Στάλιν: η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου το 1947 και το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ». Συμφωνείτε με την εκτίμηση αυτήν;

Συμφωνώ με τον καθηγητή Λοζούρντο, ο θάνατος του οποίου αποτελεί μεγάλη απώλεια για όλους εμάς που ψάχνουμε την αλήθεια για την παγκόσμια ιστορία και την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος του 20ου αιώνα. Κοιτώντας πίσω στο παρελθόν, ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Παρ’ όλα αυτά, για πολλούς εντός του κομμουνιστικού κινήματος, δεν έδειχνε αναπόφευκτος. Με το που ξεκίνησε, όλη η αντισταλινική αντικομμουνιστική προπαγάνδα μπήκε πολύ γρήγορα σε εφαρμογή.

-Πως εκτιμάτε την συνολική συμβολή του Ιωσήφ Στάλιν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση;

Κάτω από την ηγεσία του Στάλιν στην Σοβιετική Ένωση οικοδομήθηκε η σοσιαλιστική κοινωνία. Ο φασισμός ηττήθηκε. Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα διέδωσε τη θεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού σε όλο τον κόσμο. Ο ιμπεριαλισμός δέχθηκε θανάσιμο πλήγμα στο οποίο συνέβαλαν, με την αφοσιωμένη βοήθεια τους, μια σειρά κομμουνιστικά κόμματα. Ωστόσο, ο σοσιαλισμός της ΕΣΣΔ δεν εξελίχθηκε σταθερά προς την κατεύθυνση του κομμουνισμού, παρά το γεγονός ότι ακριβώς αυτό ήταν που ήθελε ο Στάλιν και που πίστευε πως θα συμβεί. Αντίθετα, την περίοδο του θανάτου του, στις 5 Μάρτη 1953, ο ίδιος ήταν πολιτικά απομονωμένος στην ηγεσία του ΚΚΣΕ.

Ο δρόμος προς τον κομμουνισμό εγκαταλείφθηκε. Ο Χρουστσόφ αντικατέστησε την ιδέα ότι η επανάσταση ήταν αναγκαία για την ανατροπή του καπιταλισμού με την λανθασμένη θεωρία του «ειρηνικού ανταγωνισμού» (σ.σ: ειρηνικής συνύπαρξης) με τον καπιταλισμό. Σύμφωνα μ’ αυτήν την θεωρία ήταν οι εκλογές, αντί της επανάστασης, που θα έφερναν τη νίκη του κομμουνισμού. Αυτό σήμαινε απόρριψη της εργατικής τάξης ως ηγέτιδας δύναμης της ιστορίας. Όμως η εργατική τάξη ήταν και συνεχίζει να είναι ικανή να παρεμποδίσει την καπιταλιστική παραγωγή και, στο βαθμό που είναι οργανωμένη από ένα επαναστατικό κόμμα, να κάνει την επανάσταση, να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να κατακτήσει την εξουσία.

Υπό την ηγεσία του Στάλιν η Σοβιετική Ένωση έκανε πράξη τη λενινιστική θεωρία του σοσιαλισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι η θεωρία του Λένιν και του Στάλιν για τον σοσιαλισμό δεν εμπεριείχε μοιραία λάθη. Από την έρευνα μου συμπεραίνω ότι η θεωρία των Λένιν-Στάλιν για τον σοσιαλισμό διατήρησε υπερβολικά πολλά στοιχεία της θεωρίας που αναπτύχθηκε από την Δεύτερη Σοσιαλιστική Διεθνή πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Από τη μια πλευρά, «σοσιαλισμός» σήμαινε ένα είδος καπιταλισμού με ισχυρό εργατικό κίνημα βασισμένο στα εργατικά συνδικάτα, αρκετά ισχυρό πολιτικά ώστε να αναγκάζει τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις να προβαίνουν σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις ώστε να γίνεται λιγότερο ανυπόφορη η ζωή των εργαζόμενων: υψηλότερη μισθοί και μια σειρά κοινωνικές παροχές. Από την άλλη πλευρά, ο «σοσιαλισμός» έφτασε στο σημείο να σημαίνει μια πλήρως βιομηχανοποιημένη κοινωνία στην οποία ο καπιταλισμός είχε ανατραπεί και η πολιτική εξουσία είχε περιέλθει στην εργατική τάξη μέσω του κομμουνιστικού κόμματος. Η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής είχε καταργηθεί. Τα σοβιέτ ήταν ο μηχανισμός που διοικούσε την κοινωνία προς όφελος της εργατικής τάξης. Οι εργάτες και οι αγρότες- όχι οι καπιταλιστές- ήταν οι προνομιούχοι. Αυτή είναι η λενινιστική θεωρία του σοσιαλισμού.

Ωστόσο, στο πλαίσιο αυτής της θεωρίας, οι σχέσεις παραγωγής παρέμειναν αρκετά όμοιες με τις αντίστοιχες που επικρατούσαν επί καπιταλισμού. Το χρήμα συνέχιζε να καθορίζει την κατανομή των αγαθών και των υπηρεσιών. Ήταν βέβαια αδύνατο να συσσωρεύσει κάποιος προσωπικό πλούτο και οι εργάτες μαζί με τους αγρότες απολάμβαναν πολύ περισσότερες κοινωνικές παροχές και δικαιώματα σε σχέση με οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα. Ωστόσο, οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, η συνεχιζόμενη διαφοροποίηση μεταξύ πόλης και υπαίθρου, η διαφορά πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, συνέχιζαν να υπάρχουν. Αυτές οι αδυναμίες αποδείχθηκαν ισχυρότερες από την πολιτική θέληση να προχωρήσει μπροστά η προοπτική της πραγμάτωσης μιας κομμουνιστικής κοινωνίας.

Η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης την περίοδο του Στάλιν είναι μια μεγάλη αποθήκη μαθημάτων, ένα «βιβλίο» το οποίο μπορούμε και πρέπει να μελετήσουμε, ώστε να αντλήσουμε μαθήματα, τόσο θετικά όσο και αρνητικά, για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα του 20ου αιώνα. Πρέπει να διδαχθούμε από όσα σωστά και ηρωικά έκαναν οι σοβιετικοί και – υπό την ηγεσία αυτών- η Κομιντέρν, προς την κατεύθυνση της κομμουνιστικής προοπτικής. Όπως πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε όσα λάθη έγιναν τα οποία σταδιακά απομάκρυναν την Σοβιετική Ένωση και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα από την ανάπτυξη του κομμουνισμού, οδηγώντας πίσω στον ληστρικό καπιταλισμό.

Χάρη στις κοσμοϊστορικές προσπάθειες των κομμουνιστών του 20ου αιώνα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ηγεσίας του Στάλιν, μπορούμε να μελετήσουμε αυτήν την εκπληκτική κληρονομιά. Στηριζόμενοι στους ώμους γιγάντων μπορούμε να δούμε μακρύτερα απ’ όσο μπόρεσαν αυτοί, χάρη στην εμπειρία που μας παρείχαν, προς την κατεύθυνση του κομμουνιστικού μέλλοντος της ισότητας και της ελευθερίας για το οποίο η ανθρωπότητα πασχίζει.

Βούλιαξε το κέντρο της Αθήνας από την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ…

        

01-05-2019

Η συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ κατάφερε να μαζέψει στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωσή της πέντε νοματαίους! Οι ξεδιάντροποι, που στα συνέδρια της ΓΣΕΕ για να φάνε και να πιούνε συμμετέχουν μαζικά, έλειπαν από την Πρωτομαγιάτικη Εργατοπατερική Εργοδοτική συγκέντρωση της ΓΣΕΕ. Μας έκαναν και γελάσαμε οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ με τις συγκεντρώσεις τους. Πέντε νοματαίοι στην Αθήνα και τρεις στη Θεσσαλονίκη. Αυτοί οι τύποι που απαξιώνουν τη μεγαλύτερη ημέρα της εργατικής τάξης, τολμούν να πιάνουν στο στόμα τους τούς αγωνιστές του ΠΑΜΕ, που βούλιαξαν δρόμους και πλατείες ολόκληρης της χώρας τιμώντας την Εργατική Πρωτομαγιά.

Το κέντρο της Αθήνας, όπως και της Θεσσαλονίκης, βούλιαξε, αλλά από τους χιλιάδες αγωνιστές του ΠΑΜΕ. Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ τα μόνα που μπορούν να βουλιάξουν είναι τα πέντε αστέρων ξενοδοχεία που κάνουν τα συνέδρια της Συνομοσπονδίας…

Οράτιος Μενιππίδης

ΚΚ Βενεζουέλας: Να συντρίψουμε την αποσταθεροποιητική συνωμοσία της ακροδεξιάς

Από iraklis3 στο Μαΐ 1, 2019 Διεθνή, Προτεινόμενο

Με ανακοίνωση που εξέδωσε, το ΚΚ Βενεζουέλας επισημαίνει τα εξής:
«Το ΚΚ Βενεζουέλας καταδικάζει τη νέα αποσταθεροποιητική πράξη της άκρας δεξιάς με επικεφαλής τη μαριονέτα, Χουάν Γκουάιδο και τον φυγόδικο, υπόλογο στη Δικαιοσύνη της Βενεζουέλας, Λεοπόλντο Λόπεζ, οι οποίοι στην υπηρεσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού αναπτύσσουν παραπέρα το πραξικόπημα.

Μπροστά σε αυτή τη νέα αποσταθεροποιητική κλιμάκωση, το ΚΚ Βενεζουέλας και η ΚΝ Βενεζουέλας κινητοποιούμαστε πανεθνικά και καλούμε όλο το λαό να οργανωθεί σε κάθε γωνιά του έθνους για να ηττηθούν οι τρομοκρατικές ενέργειες που προσπαθεί να πραγματοποιήσει η αντεθνική αντιπολίτευση.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αρμόζει στις Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις, μαζί με όλο το λαό, να διατηρήσουν την ενότητα και την εσωτερική τους συνοχή, να προωθήσουν και να εμβαθύνουν την πολιτικο-στρατιωτική ενότητα στην υπεράσπιση της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας της πατρίδας και των κατακτήσεων που έχουν επιτευχθεί από τον εργαζόμενο λαό της πόλης και της υπαίθρου.

Το ΚΚ Βενεζουέλας και η ΚΝ Βενεζουέλας καλούμε στην οργάνωση και στην ενεργό κινητοποίηση των εργαζομένων προς το Μιραφλόρες (προεδρικό μέγαρο) για να απορρίψουμε τις τρομοκρατικές ενέργειες των τμημάτων της ακροδεξιάς. Επίσης, συνυπογράφουμε το κάλεσμα για τη μέγιστη δυνατή κινητοποίηση εργατών, αγροτών, κοινοτήτων και λαού για αύριο, 1 Μαΐου».