ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ

Για άλλη μια φορά η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, με το Ισραήλ να εξαπολύει αεροπορικές επιδρομές σαν απάντηση στην εκτόξευση ρουκετών από τους Παλαιστινίους,  είχε σαν αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς και τραυματίες ανάμεσα στους αμάχους παλαιστινίους. Για άλλη μια φορά ΕΕ  βεβαιώνει τη «θεμελιώδη προσήλωση της ΕΕ στην ασφάλεια του Ισραήλ», οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, ο ΟΗΕ καλεί «όλες τις πλευρές να αποκλιμακώσουν την ένταση».

               Καθώς η περιοδική αιματοχυσία με κλιμακούμενες εντάσεις συνεχίζεται στη Μ. Ανατολή, η  αναζήτηση μιας δίκαιης λύσης θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τη βασική αιτία αυτής της σύγκρουσης. Η απλή λογική μοιάζει να καταργείται όταν εμφανίζονται οι Παλαιστίνιοι ως τρομοκράτες που δεν έχουν καμιά άποψη που πρέπει να ακουστεί από την πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης σε μια πρωτοφανή χειραγώγησή τους. Και λησμονείται το βασικό, πως η πατρίδα τους καταλήφθηκε με τη βία για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

               Τότε, το 1948, 1,5 εκατομμύρια παλαιστίνιοι εκδιώχτηκαν από  τη γη τους και άλλο μισό εκατομμύριο μετά την νικηφόρα προέλαση των Ισραηλινών στον πόλεμο του ’67. Και έκτοτε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον αντισημιτισμό και την κριτική της πολιτικής του Ισραήλ όλο και θολώνει και   ο φόβος του αντισημιτισμού εκφράζεται ως ευαισθησία απέναντι σε κάθε επίκριση κατά του ισραηλινού  κράτους, ενώ η αντίθεση στην ισραηλινή πολιτική είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από τον αντισημιτισμό.   

Κι αν οι  αποφάσεις του ΟΗΕ για διχοτόμηση της Παλαιστίνης φάνηκαν ως συναισθηματική απάντηση στη φρίκη του ολοκαυτώματος  και την ενοχή  των δυτικών για τις φρικαλεότητες του ναζισμού δεν σημαίνει πως οι Παλαιστίνιοι θα έπρεπε να πληρώσουν για τα δικά τους εγκλήματα.

Στην πραγματικότητα ο τρόπος που δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ βασιζόταν στην αποικιοκρατική αντίληψη ότι τα δικαιώματα των αυτόχθονων κατοίκων πολύ λίγη σημασία έχουν, ενώ  συνδυάστηκε η αποικιακή κατάκτηση με τον εποικισμό. Το κράτος του Ισραήλ δίνει την εικόνα ενός προκεχωρημένου φυλακίου της ατλαντικής συμμαχίας στη Μ. Ανατολή και  θεωρείται από στρατηγική άποψη μέρος των ΗΠΑ και από αθλητική και πολιτισμική σκοπιά μέρος της Ευρώπης. 

Το Ισραήλ συμπεριφέρεται ως αποικιακή δύναμη. Προβαίνει  σε δολοφονίες άοπλων Παλαιστινίων, -γυναικών, παιδιών, δημοσιογράφων κλπ- και στη συνέχεια υποκρίνεται το αθώο θύμα όταν οι βίαιες προκλήσεις του προκαλούν απάντηση, τελείως άνιση –ρουκέτες έναντι αεροπορικών βομβαρδισμών. 

Τα ΜΜΕ στην καλύτερη περίπτωση αναλώνονται στην προβολή  συγκινητικών προσωπικών ιστοριών μένοντας έτσι στο σκοτάδι το συνολικό πρόβλημα. Οι συλλήψεις, φυλακίσεις, ακόμα και μικρών παιδιών, οι δολοφονίες είναι εργαλεία που χρησιμοποιεί το ισραηλινό σύστημα κατοχής και με το οποίο καταπιέζεται  κι ελέγχεται ο παλαιστινιακός λαός. Κι αν αυτές οι τακτικές σε τέτοια έκταση χρησιμοποιούνται από το Ισραήλ αυτό δεν σημαίνει πως είναι ξένες και για  άλλες ιμπεριαλιστικές καπιταλιστικές δυνάμεις. Στη δημοκρατική Γαλλία  η καταστολή γίνεται όλο και πιο βίαιη και αυθαίρετη, ενώ το νομικό οπλοστάσιο των αστικών κρατών ενισχύεται για να ελέγχονται και καταπιέζονται οι λαοί.

Τι θα πρέπει λοιπόν να κάνουν δυο εκατομμύρια άνθρωποι που ένας ξένος στρατός κατέχει τη γη τους για δεκαετίες, περιορισμένοι  σε μια στενή λωρίδα γης, στη Γάζα, που δεν τους επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση, με τη περίφημη διεθνή κοινότητα να καταδικάζει τη βίαιη αντίσταση; Κάθε ρουκέτα που εκτοξεύεται  από τη Γάζα σ’ αυτές τις συνθήκες δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του νομικού και ηθικού δικαιώματος των Παλαιστινίων να αντισταθούν στην ισραηλινή κατοχή και αποικισμό με όποιον τρόπο κρίνουν ενδεδειγμένο, συμπεριλαμβανομένου και του ένοπλου αγώνα;  Εξάλλου η ένοπλη αντίσταση δεν είναι μόνο ηθικά δικαιολογημένη, αλλά και ως ένα σημείο αποτελεσματική  και απλά ως αποτρεπτικό μέσο που μπορεί να χρησιμεύει για τον περιορισμό των καταστροφικών δυνατοτήτων του Ισραήλ.

               Η αλληλεγγύη που έχουν ανάγκη οι Παλαιστίνιοι δεν είναι απλώς εκείνη με τις γλυκερές αναθυμιάσεις ανθρωπισμού για τα κακόμοιρα τα παιδάκια που σκοτώνονται εξαιτίας μια ακατανόητης βίας. Είναι εκείνη η αλληλεγγύη αυτών που  αντλούν έμπνευση από τον αγώνα των Παλαιστινίων  για τους δικούς τους αγώνες, βλέποντας την Παλαιστίνη ως ένα από τα μέτωπα όπου αντιμετωπίζεται ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και αποικιοκρατία. Ο εχθρός για τους Παλαιστίνιους δεν βρίσκεται μόνο στο Ισραήλ. Βρίσκεται στην Ευρώπη και Αμερική που χρηματοδοτούν τους εποικισμούς, που προμηθεύουν το Ισραήλ με όπλα.

Ο αγώνας λοιπόν και οι διεκδικήσεις στην Ελλάδα ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή μας συνδέεται με τους δικούς τους αγώνες.  Κάθε  αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό τους βοηθά.

Κι ενώ η χώρα μας δεν έχει παρελθόν αποικιοκρατίας, όμως τα τελευταία χρόνια και με μια κυβέρνηση μάλιστα που αυτοχαρακτηρίζεται αριστερή, έχει αρχίσει να προωθεί όλα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή. Με την αστική της τάξη να προσπαθεί να βελτιώσει τη θέση της στους παγκόσμιους ανταγωνισμούς, φιλοδοξεί να παίξει έναν αποικιακό και ιμπεριαλιστικό ρόλο στη Μ. Ανατολή, χωρίς να νοιάζεται για τις επιπτώσεις στον ίδιο το λαό.  

Η συμμαχία με το Ισραήλ καθιστά την κυβέρνηση συνένοχη για κάθε δολοφονία, φυλάκιση, εκτόπιση στην Παλαιστίνη.

Και η συμμετοχή στη Γιουροβίζιον καθιστά και κάθε καλλιτέχνη που συμμετέχει συνένοχο για κάθε σταγόνα αίματος που χύνεται στην Παλαιστίνη.

Με τη δύναμη της ιστορίας, περνάμε απέναντι!

Κατιούσα

Μια γέφυρα, που δεν είναι όμως μεταβατική κτλ.
Η φωνή του Γιώργου Κιμούλη που ντύνει ηχητικά το βίντεο.
Το κλείσιμο με τις νότες από το “εκλογικό” τραγούδι της Μποφίλιου.
Ένα κεντρικό μήνυμα που θυμίζει μετάφραση από Doors…
Break on Through to the other side…
Ή ακόμα κι ένα παλιό σποτάκι με τη δικιά μας, Ελένη Γερασιμίδου…
Περνάς απέναντι!
Μια πολύ προσεγμένη παραγωγή.
Και η δύναμη της ιστορίας και του μαζικού κινήματος παρούσα, ενάντια στα κάλπικα διλήμματα.

Όλα αυτά μπορείτε να τα δείτε σε λιγότερο από ένα λεπτό, στο σποτάκι που ακολουθεί.

Υποζύγια στο διηνεκές...

Αφού πρώτα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέχεια της αντιλαϊκής πολιτικής που εφάρμοσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, «τσεκούρωσε» τα λαϊκά εισοδήματα και δημιούργησε ...υπερπλεόνασμα χρεών στις εφορίες, στα ασφαλιστικά ταμεία και στους δήμους, κυρίως σε ό,τι αφορά τους αυτοαπασχολούμενους και ΕΒΕ, έρχεται τώρα με το νομοσχέδιο για τις 120 δόσεις να προσφέρει «παρηγοριά στον άρρωστο», χωρίς να καταργεί κανέναν από τους μνημονιακούς νόμους που οδήγησαν χιλιάδες νοικοκυριά στο χείλος της καταστροφής και έχοντας απορρίψει πολλές φορές τα δίκαια αιτήματα των συνδικαλιστικών οργανώσεων για μέτρα ουσιαστικής ανακούφισης και προστασίας από τα χρέη. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση, με αυτήν τη μεταχρονολογημένη νομοθετική παρέμβαση, που την εξήγγειλε αμέτρητες φορές τους τελευταίους εννιά τουλάχιστον μήνες, επιχειρεί να εισπράξει όσο περισσότερα μπορεί από όσο περισσότερους, να βάλει τους υπερχρεωμένους ελευθεροεπαγγελματίες και εργαζόμενους σε μια διαρκή και πολύχρονη διαδικασία αποπληρωμής, απομυζώντας στο διηνεκές μέρος του εισοδήματός τους, σε συνδυασμό και με άλλες «ρυθμίσεις» που «τρέχουν», όπως για τη ΔΕΗ, τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια κ.τ.λ.

* * *

Ο ταξικός χαρακτήρας της πολιτικής της κυβέρνησης, που τσακίζει τις ανάγκες των πολλών για τα κέρδη των λίγων, αποτυπώνεται στο αντιλαϊκό πλαίσιο που διατηρείται άθικτο και οδηγεί στη συσσώρευση νέων χρεών από εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους. Ειδικά σε ό,τι αφορά τους ΕΒΕ, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε ή διατήρησε τη φορολόγηση από το πρώτο ευρώ, τον ΕΝΦΙΑ, το τέλος επιτηδεύματος, τα δημοτικά τέλη πάσης φύσεως που επιβάλλονται στη λογική της ανταποδοτικότητας, τις ασφαλιστικές εισφορές στο 20% του εισοδήματος. Ηταν αυτή που υποχρέωσε τη συντριπτική πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων να καταβάλλουν ένα μεγάλο μέρος του εισοδήματός τους σε ασφαλιστικές εισφορές, οι οποίες, βάσει του νόμου Κατρούγκαλου, θα τους αποφέρουν μια σύνταξη πείνας, της τάξης των 600 ευρώ περίπου και ακόμη πιο κάτω, έπειτα από 40 χρόνια δουλειάς. Πρόσθετα σε αυτά, με βάση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Σταθερότητας, που συνομολόγησε η κυβέρνηση με την τρόικα, επιβλήθηκε επιπλέον «χαράτσωμα» στους ελεύθερους επαγγελματίες από την 1η Γενάρη του 2018, αφού άλλαξε η βάση υπολογισμού των εισφορών τους, με τις καταβλητέες ασφαλιστικές εισφορές να προστίθενται στο ετήσιο φορολογητέο εισόδημα και με βάση αυτό να υπολογίζονται οι εισφορές του επόμενου έτους.

* * *

Η αδυναμία χιλιάδων ΕΒΕ να ανταποκριθούν στα χρέη που τους δημιούργησε η πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, ακόμα και με τις ρυθμίσεις που ανακοινώνονται κατά καιρούς, επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι 6 στους 10 που μπήκαν σε κάποια ρύθμιση δεν κατάφεραν τελικά να ανταποκριθούν και επέστρεψαν στο προηγούμενο καθεστώς των εκβιασμών και των κατασχέσεων, καθώς η κυβέρνηση διατηρεί σε πλήρη ισχύ όλο το αντιλαϊκό πλέγμα με τα αναγκαστικά μέτρα και τις κατασχέσεις κινητής και ακίνητης περιουσίας σε βάρος των οφειλετών. Και στην περίπτωση των 120 δόσεων, ο νόμος περιγράφει με σαφήνεια ότι σε περίπτωση που ο οφειλέτης χάσει τη ρύθμιση, οδηγείται και πάλι στο ΚΕΑΟ, οι οφειλές καθίστανται ληξιπρόθεσμες και απαιτητές, ενώ επιπλέον θα απαιτείται το σύνολο της αρχικής οφειλής, με όλες τις προσαυξήσεις και τους τόκους. Με λίγα λόγια, η νέα νομοθετική ρύθμιση για τη μεγάλη μάζα των αυτοαπασχολούμενων και μικρών ΕΒΕ, αν και προβάλλεται ως «σωτηρία» από την κυβέρνηση, παραμένει εξίσου δύσκολη και γεμάτη ανασφάλεια.

* * *

Ακόμα κι αυτή η ρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση, δεν χαρίστηκε σε αυτοαπασχολούμενους και εργαζόμενους. Κάτω από την πίεση των αγώνων, στους οποίους πρωτοστατεί το ΚΚΕ, η κυβέρνηση προσπαθεί να ελιχθεί απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια, που προκαλείται από τα αδιέξοδα της αντιλαϊκής πολιτικής της. Τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όμως, δεν πρόκειται να απαλλαγούν από το βραχνά των χρεών και ρυθμίσεις όπως αυτή θα παραμένουν δώρο άδωρο, όσο παραμένει άθικτο το αντιλαϊκό πλαίσιο που τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, συνθλίβει τους μικρούς ΕΒΕ και στηρίζει τα μονοπώλια. Εκεί πρέπει να συγκεντρώσουν τα πυρά τους αυτοαπασχολούμενοι και εργαζόμενοι, διεκδικώντας ουσιαστικά μέτρα ανακούφισης από τα χρέη, όπως η άμεση επαναφορά του αφορολόγητου ορίου στα 12.000 ευρώ, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και του τέλους επιτηδεύματος, η άμεση κατάργηση τόκων και προστίμων για τα χρέη στην εφορία, η άμεση έκδοση σύνταξης για όσους πληρούν τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης, με κατάργηση του πλαφόν των 20.000 ευρώ για ληξιπρόθεσμες οφειλές, η κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου κ.ά. Πραγματική συμβολή σ' αυτόν τον αγώνα θα αποτελέσει η καταδίκη του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων της ΕΕ και του κεφαλαίου στις εκλογές του Μάη, με ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, του μόνου κόμματος που παλεύει με συνέπεια στο πλευρό εργαζομένων και αυτοαπασχολούμενων και φωτίζει τη διέξοδο από τη σκοπιά των σύγχρονων αναγκών τους.

Φ.

Στο ίδιο ... κότερο

Ο τσακωμός ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ για τη «διαπλοκή με τις ελίτ» και τη διαφθορά περνάει σε «άλλη πίστα», με τη δημοσιοποίηση φωτογραφιών του πρωθυπουργού να παραθερίζει σε κότερο εφοπλιστή.
Ο μεταξύ τους καβγάς είναι το «προσεχώς» της αποπροσανατολιστικής αντιπαράθεσης, πάνω σε κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, που μεταφέρεται από σήμερα στη Βουλή, με αφορμή τη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.
Οσο αστεία είναι όμως η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ότι «μάχεται για τα συμφέροντα των πολλών, ενάντια στις ελίτ», άλλο τόσο φανερή είναι η αμηχανία της ΝΔ, επειδή η σημερινή κυβέρνηση της έχει πάρει την μπουκιά από το στόμα, αφού απολαμβάνει τη στήριξη μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Οπως και να χει, βεβαίως, το δίλημμα για το λαό δεν είναι σε ποιανού επιχειρηματία τα κότερα πίνουν τις σαμπάνιες τους και καπνίζουν τα πούρα τους τα στελέχη των αστικών κομμάτων, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ ή του ΚΙΝΑΛ.
Η ουσία είναι ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συνταξιδεύουν στο ίδιο «κότερο», αυτό του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, της αντιδραστικής ΕΕ, της πολιτικής που συνθλίβει τα δικαιώματα και τις ανάγκες της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας για τα κέρδη των λίγων.
Μαζί, στο ίδιο «κότερο» ήταν όταν π.χ. ψήφιζαν την εθελοντική και μάλιστα μειωμένη φορολογία για τους εφοπλιστές, οι οποίοι τέτοια υποχρέωση έχουν πια στην κυβέρνηση, που δίνουν στον πρωθυπουργό και ένα από τα σκάφη τους για να αναπαυτεί. Μαζί ψήφισαν όλες τις φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο, τις επιδοτήσεις στις μπίζνες των μονοπωλίων.
Στο ίδιο «κότερο» ήταν όταν ψήφιζαν μαζί το τρίτο μνημόνιο, όταν ο ένας ψήφιζε κι ο άλλος εφάρμοζε τους μνημονιακούς νόμους, π.χ. για τον κατώτατο μισθό.
Κι επειδή είναι στο ίδιο «κότερο», με «καραβοκύρη» τη μεγαλοεργοδοσία, μαζί επιτίθενται ακόμα και στο δικαίωμα της απεργίας στους τόπους δουλειάς, ενώ και οι δυο κουνάνε το δάχτυλο στους εργαζόμενους, όταν αυτοί διεκδικούν ανάκτηση των απωλειών που είχαν τα τελευταία χρόνια.
Μαζί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, και στο «πειρατικό» που κουρσεύει τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, που στραγγίζει το εισόδημα των εργαζομένων για να πιάνονται τα ματωμένα πλεονάσματα, που βγάζει στο σφυρί τη λαϊκή περιουσία με πλειστηριασμούς και κατασχέσεις, για να στηριχθούν οι τράπεζες και οι επενδύσεις των επιχειρηματικών ομίλων.
Συνεπιβάτες είναι στο σχεδιασμό της Ελλάδας - «προτιμώμενου εταίρου» των ΗΠΑ, ώστε να προωθούνται τα δολοφονικά τους σχέδια, επεκτείνοντας τις βάσεις, παρέχοντας «γην και ύδωρ» σε μια περιοχή που μυρίζει μπαρούτι για τους λαούς.
Οι τσακωμοί λοιπόν ανάμεσα στους «σκαφάτους» του κεφαλαίου δεν μπορούν να κρύψουν τη στρατηγική τους σύμπλευση.
Το ποιος «πείθει» περισσότερο το κεφάλαιο, για να του εμπιστευτεί τη συνέχιση μιας πολιτικής που τσακίζει τα εργατικά δικαιώματα, για να εξασφαλίσει την κερδοφορία του, είναι αδιάφορο για τα λαϊκά συμφέροντα.
Αυτή η αποκρουστική λασπομαχία ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ αποκαλύπτει το πραγματικό δίλημμα για το λαό, που υποφέρει από την πολιτική τους.
Το δίλημμα, λοιπόν, μπροστά και στην κάλπη των ευρωεκλογών, των περιφερειακών και τοπικών εκλογών, είναι αν στηρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ θα επιβραβευτεί αυτή η αντιλαϊκή πορεία, που προμηνύει τα χειρότερα για την «επόμενη μέρα», ή αν θα γίνουν βήματα στην οργάνωση της αντεπίθεσης, με το ΚΚΕ ακόμα πιο ισχυρό.
Αν ο λαός θα αξιοποιήσει το όπλο που έχει, την ισχυροποίηση του Κόμματος, για να βάλει εμπόδια και να αποσπάσει κατακτήσεις ή αν θα εγκλωβιστεί ξανά στην αναζήτηση του «εκλεκτού» των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών.
Με το ΚΚΕ ακόμα πιο δυνατό μπορεί να δοθεί η πιο αποφασιστική, η μόνη ελπιδοφόρα και αγωνιστική απάντηση σε αυτήν τη σαπίλα που αποπνέουν οι διαχειριστές του συστήματος.

Βίντεο της ΚΝΕ για τις σκαφάτες διακοπές Τσίπρα: «Έχω και κότερο… Πάμε μια βόλτα;»

Από iraklis3

Με καυστικό τρόπο η ΚΝΕ σατιρίζει τις διακοπές του Αλ. Τσίπρα με κότερο.
Μετά από τέτοιες διακοπές, είναι λογικό να φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ την εθελοντική εισφορά των εφοπλιστών…
Οι χάρες πρέπει να ξεπληρώνονται…

Χίλιες φορές “παράνομος”, παρά με αυτή τη “νομιμότητα”

07-05-2019

Οι κομμουνιστές δήμαρχοι αγωνίζονται μαζί με το λαό της πόλης τους, για να μην εφαρμοστούν, να ξεχειλώσουν, να αλλάξουν, να καταργηθούν αυτοί οι νόμοι – καρμανιόλες λαϊκών δικαιωμάτων. Κι οδηγούνται γι’ αυτό στα δικαστήρια.

Μάνος Δούκας

 

(Μην πάει ο νους σας στο κακό…)

Διάβασα σ’ ένα προεκλογικό πρόγραμμα κάποιου συνδυασμού τη φράση: «Βασική αρχή του “διαφορετικού” μοντέλου διοίκησης του δήμου: η απαρέγκλιτη τήρηση της νομιμότητας».

Μάλιστα. Μόνο που δεν είναι καθόλου διαφορετικό ή καινούριο αυτό το μοντέλο κι αυτή η νομιμότητα. Είναι το καθεστωτικό μοντέλο. Αυτό που ακούμε χρόνια τώρα, σ’ όλα τα δημοτικά συμβούλια, σαν πρόφαση και δικαιολογία, απέναντι σε κάθε πρόταση και κινητοποίηση, για διάφορα θέματα που αφορούν στην εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών. Προτάσεις και κινητοποιήσεις που κάνουμε σαν μαζικοί φορείς, σαν Λαϊκή Συσπείρωση ή και σαν ΚΚΕ. Αυτό το ακούμε και τώρα προεκλογικά, από τους περισσότερους συνδυασμούς. Π.χ. στη Δυτική Λέσβο το ίδιο λένε τρεις από τους τέσσερις συνδυασμούς. Κι ας με διαψεύσουν αν δεν είναι έτσι.

«Νομιμότητα» λοιπόν. Κι αναγκαστικά μερικές σκέψεις γύρω από αυτήν.




ΠΟΙΟΣ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ που ο «κυρ νόμιμος» θέλει να εφαρμόσει «απαρέγκλιτα»; Οι κυβερνήσεις των μνημονίων. Και με κριτήριο βέβαια να υπακούν στους νόμους και τις οδηγίες της ΕΕ, που «υπερισχύουν ακόμα και του συντάγματος». Η δήλωση «νομιμοφροσύνης» λοιπόν, αποτελεί ταυτόχρονα και δήλωση συμφωνίας και υποταγής στο νεοφιλελευθερισμό και στην τυφλή εφαρμογή των μνημονίων. Δήλωση όμως και για το ότι οι «ανεξάρτητοι» αυτοί «κυρ νόμιμοι», θα κάνουν μόνο ό,τι τους λέει το καθεστώς. Χωρίς όραμα. Χωρίς στόχους. Μόνο με φιλοδοξίες καρέκλας και απλής διαχείρισης της ήδη άσχημης κατάστασης.

ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ για τους δήμους, σαν αυτόν που διεκδικεί ο «κυρ νόμιμος»; Λένε οι εργάτες του δήμου να είναι ελάχιστοι και με ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Με μικρές συμβάσεις εργασίας και χωρίς μονιμότητα. Λένε στους πολίτες «ανταποδοτικότητα», δηλαδή «άμα δεν πληρώσεις, δεν παίρνεις ούτε πιστοποιητικό, ούτε πυροσβεστική, ούτε σχολείο, ούτε υγεία». Λένε αυξημένα δημοτικά τέλη, τροφεία στους παιδικούς σταθμούς, τέλη ύδρευσης, δημοτική φορολογία (επιπλέον της Ευρωπαϊκής και της κρατικής) για να φτιάχνει ο δήμος αποθεματικά, λες κι είναι εταιρεία. Και λένε κούρεμα αυτών των αποθεματικών για το «χρέος» και γενικότερα για τις ανάγκες του κεφαλαίου, όποτε θέλουν, κάθε τόσο. Λένε ιδιωτικοποιήσεις για τις επενδύσεις, πέρασμα στο υπερταμείο δημόσιων κτιρίων και δομών, δασών, ακτών, αρχαιολογικών χώρων κλπ. Λένε αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών από τη δημοτική φορολογία του πολίτη. Λένε τεράστια γραφειοκρατία για να πάρει ο δήμος ένα αυτοκίνητο, ή χαρτί για τα σχολεία.

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ;
Η δικαιοσύνη που είναι τυφλή. Αλλά που το ένα της το μάτι το έχει ορθάνοιχτο όταν δικάζονται εφοπλιστές, χρυσαυγίτες, πολιτικοί, τραπεζίτες και άλλοι μεγαλόσχημοι φυγόδικοι. Ή όταν  αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι Ρουπακιάδες και οι διάφοροι «αθώοι Παπαγεωργόπουλοι». Ή όταν βγάζει φωτογραφικές απαλλαγές σε υπόδικους. Ή όταν δε μπορεί να διαλευκάνει ποτέ τις πυρκαγιές και τις κλοπές υπηρεσιών όπου εξαφανίζονται πολύτιμα στοιχεία.
Αλλά καταδικάζει γιαγιάδες που μάζευαν παράνομα ρίγανη στο βουνό ή την πουλούσαν χωρίς ταμειακή μηχανή στη λαϊκή. Ή όταν βγάζει όλες τις μνημονιακές περικοπές (μισθοί, συντάξεις, επιδόματα χηρείας, αναπηρίας κλπ.) νόμιμες και συνταγματικές. Τα ίδια ισχύουν και στους δήμους.

Επί πλέον έχουν ένα σωρό μηχανισμούς ασφυκτικού ελέγχου (περιφέρεια, κυβέρνηση, επίτροποι κλπ.) μη τυχόν και βγει καμιά απόφαση που μειώνει τα δημοτικά τέλη, ή κάνει κάποιες συμβάσεις αορίστου χρόνου, ή καταργεί τα τροφεία κλπ. Θεσμοί που μπορούν να γυρίζουν πίσω αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων γιατί είναι έξω από αυτό που επιτρέπει το αφεντικό τους, το κεφάλαιο κι η ΕΕ. Θεσμοί που έχουν δικαίωμα ακόμα και να τιμωρούν δημοτικούς συμβούλους για το τι ψήφισαν ή και να βάζουν χέρι στα περιουσιακά τους στοιχεία, αν ψήφισαν κάτι «εκτός καθεστωτικής νομιμότητας».

ΜΠΟΡΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, «κυρ νόμιμέ μας». Προφανώς και ναι. Οι νόμοι είναι αποτέλεσμα συσχετισμού δυνάμεων κι αλλάζουν ή καταργούνται όταν αυτός αλλάζει. Ο αγώνας για την ανατροπή των νόμων είναι μόνιμος και είναι η μόνη νόμιμη άμυνα των πολλών απέναντι στα καθεστώτα των λίγων. Έτσι έδειξε ο Σπάρτακος κι ο Ροβεσπιέρος κι ο Κολοκοτρώνης κι ο Λένιν.



Έτσι και στους δήμους. Οι κομμουνιστές δήμαρχοι και γενικότερα οι αγωνιστές της Λαϊκής Συσπείρωσης σ’ όλους τους δήμους, αγωνίζονται μαζί με το λαό της πόλης τους, για να μην εφαρμοστούν, να ξεχειλώσουν, να αλλάξουν, να καταργηθούν αυτοί οι νόμοι – καρμανιόλες λαϊκών δικαιωμάτων. Κι οδηγούνται γι’ αυτό στα δικαστήρια. Αλλά τα καταφέρνουν σε κάποια θέματα. Καταφέρνουν να μειώσουν τα δημοτικά τέλη, τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς, τα εισιτήρια σε δημοτικούς χώρους πολιτισμού κι αθλητισμού. Να επιβάλουν δομές αλληλεγγύης έξω και ενάντια στη λογική των χρυσοπληρωμένων ΜΚΟ. Καταφέρνουν να διευρύνουν ολιγόμηνες συμβάσεις, σε αορίστου χρόνου. Να προσλάβουν κάποιες κατηγορίες προσωπικού παρά τις απαγορεύσεις. Να εμποδίσουν την καταπάτηση δημοτικών και δημόσιων χώρων και την παραχώρησή τους στους ιδιώτες. Να αξιοποιήσουν χώρους για λαϊκές χρήσεις, κόντρα στις ορέξεις ιδιωτών αρπακτικών που τους λένε επενδυτές.

Δέστε π.χ. στην Πάτρα. Ο Πελετίδης εγκαινιάζει κάθε τόσο νέους δημοτικούς χώρους, όπως πάρκα, δομές φιλοξενίας γερόντων, αστέγων, κακοποιημένων γυναικών, παραλίες, κατασκηνώσεις, χώρους για τα ζώα. Και κάθε τόσο τον τραβούν στα δικαστήρια. Ακόμα και γιατί ΔΕΝ προχώρησε σε απολύσεις στο Δήμο Πάτρας, όπως απαιτούσε από όλους τους δήμους η κυβερνητική πολιτική. Ή γιατί έκανε το σκουπιδότοπο του παραλιακού μετώπου πάρκο, πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους. Βέβαια πάντα με τη λαϊκή αλληλεγγύη και παρέμβαση αθωώνεται.

Γίνεται λοιπόν. Μπορούμε όλοι να το κάνουμε παντού. Και φυσικά να πούμε “ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ, ΠΑΡΑ Μ’ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ”. Και να στηρίξουμε αυτούς που αγωνίζονται με μοναδικό κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες κι όχι τις ευρωκυβερνητικές νομοθεσίες, που έτσι κι αλλιώς δε μας αρέσουν (σας αρέσουν τα μνημόνια;) και θέλουμε να τις ανατρέψουμε.  Δηλαδή να στηρίξουμε τα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Συσπείρωσης και του ΚΚΕ παντού. Στις ευρωεκλογές, στις περιφερειακές, στις δημοτικές και στις τοπικές εκλογές.



Υ.Γ. Τώρα βέβαια, μπορεί κάποιοι καθεστωτικοί υποψήφιοι, “ανεξάρτητοι” υπηρέτες του δεδομένου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, μέλη των κομμάτων που ψηφίζουν και στηρίζουν σαν υπνωτισμένοι τα μνημόνια, να βλέπουν τις εκλογές σαν ευκαιρία επίδειξης νομιμοφροσύνης (ή μήπως και… νομιμότητας). Ή και να βλέπουν την επίδειξη νομιμοφροσύνης και υποταγής, σαν ένα τρόπο να πείσουν τους πάτρωνές τους να τους σπρώξουν στην δημοτική εξουσία. Αλλά αυτά είναι ανάγκη να τα αντιληφθεί κι ο κόσμος. Και να ψηφίσει ό,τι τον συμφέρει με κοινωνικά κριτήρια.

 http://www.katiousa.gr

Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω ο Γρηγόρης Ψαριανός

Κατιούσα

Κάποτε έπαιζε τη Διεθνή στη ραδιοφωνική του εκπομπή, τα έπινε με τον Πανούτσο κι αυτός τον θεωρούσε αριστερό επαναστάτη -από εκεί να καταλάβεις πως δεν το σηκώνουν το ποτό. Σήμερα είναι έτοιμος να τραγουδήσει το “χιτάκι” του Ρόμπερτ Ουίλιαμς για τη μεγάλη εθνική παράταξη της Δεξιάς.
Σοκ. Ποιος να το περίμενε; Ο Γρηγόρης Ψαριανός αλλάζει κόμμα; Πάλι. Ποιος να το έλεγε πως ο αλύγιστος πολιτικός χαρακτήρας του με τις ατσάλινες αρχές θα οδηγούσε τον “εθνικό μας πολιτικό γυρολόγο” σε έναν ακόμα σταθμό, για να γεμίσει το βιογραφικό του και την τσέπη του με την αποζημίωση του βουλευτή…
Η αλήθεια είναι πως μας είχε προειδοποιήσει στο τουίτερ λέγοντας πως η 50χρονη αριστερή του παρένθεση έκλεισε, αλλά κανείς δεν είχε τόσο μεγάλη φαντασία για να προβλέψει τη μεταπήδησή του στη Νέα Δημοκρατία ή να καταλάβει πως δεν ήταν ήδη εκεί -μολονότι τυπικά ανήκε στο Ποτάμι ακόμα.
Με αυτόν ως αιχμή λοιπόν η ΝΔ θα προσπαθήσει να κλείσει την “αριστερή παρένθεση” του ΣΥΡΙΖΑ -μετά από αυτήν του Ψαριανού. Ο οποίος θα βρει στην Πειραιώς και έναν άλλο πολιτικό του φίλο -μεταγραφή από το Ποτάμι- τον Αμυρά, για να εμπλουτίσουν από κοινού το θίασο της ΝΔ.
Ο πάγος -στο ουίσκι του Γρηγόρη- έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε. Και το μόνο ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός του, αν κλείσει ο κύκλος του και στη ΝΔ. Άραγε σηκώνει μια μεταγραφή σε μια σοβαρή χρυσή αυγή;

Πρόταση ΔΝΤ: Ποινή στις αναλήψεις μετρητών!

Παρά την επέλαση των νεοφιλελεύθερων δοξασιών σε όλον τον κόσμο, τα απόνερα της πρόσφατης μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης όχι μόνο δεν λένε ν' αποτραβηχτούν τελείως αλλά άρχισαν ήδη να εκφράζονται φόβοι για ένα καινούργιο τσουνάμι, πολύ ισχυρότερο του προηγουμένου. Το χειρότερο δεν είναι ότι η παγκόσμια οικονομία αγκομαχάει και οι εκτιμήσεις για τους ρυθμούς ανάπτυξης γίνονται όλο και πιο συντηρητικές. Είναι ότι το διεθνές οπλοστάσιο κατά των κρίσεων έχει εξαντληθεί και, συνεπώς, οποιαδήποτε νέα κρίση θα μας βρει ανυπεράσπιστους.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Όπως έχουμε πει κατ' επανάληψη σε τούτη την μικρή δικτυακή γωνιά, οι καπιταλιστικές κρίσεις οφείλονται σε υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και το ξεπέρασμά τους δεν είναι δυνατόν να γίνει παρά μόνο με την καταστροφή αυτού του κεφαλαίου. Όταν ο εργοστασιάρχης έχει τις αποθήκες του γεμάτες με προϊόντα που δεν μπορεί να πουλήσει, σβήνει τις μηχανές αφού δεν έχει νόημα να συνεχίσει την παραγωγή ώσπου να ξεφορτωθεί το στοκ του. Ένας τρόπος να γίνει αυτό το επιθυμητό "ξεφόρτωμα" είναι καταστραφεί βίαια το στοκ από κάποιον εξωγενή παράγοντα, π.χ. να πιάσουν φωτιά οι αποθήκες ή να ξεσπάσει πόλεμος και να πέσει πάνω τους μια βόμβα. Ένας άλλος τρόπος είναι η καταστροφή αυτή να προέλθει από εσωτερικό παράγοντα, π.χ. να πτωχεύσει ή να αυτοκτονήσει ο εργοστασιάρχης και η περιουσία του να εκποιηθεί για πενταροδεκάρες.

Θεωρητικά, η οικονομική επιστήμη έχει λύσεις για όλα τα προβλήματα άρα έχει λύση και για το πρόβλημα τόσο της ύφεσης όσο και της αναιμικής οικονομικής ανάπτυξης. Τί προτείνει, λοιπόν, σε τέτοιες περιπτώσεις; Tόνωση της κατανάλωσης! Αύξηση της κατανάλωσης σημαίνει και αύξηση της παραγωγής, άρα αύξηση του ΑΕΠ και, τελικά, αύξηση του εισοδήματος (εφ' όσον πάντα ισχύει η ισότητα ΑΕΠ = ΑΕΕ, Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν = Ακαθάριστο Εγχώριο Εισόδημα). Όμως, πώς θα επιτευχθεί αυτή η τόνωση της κατανάλωσης;

Πριν μερικές δεκαετίες, ο Κέυνς είχε προτείνει -και εφαρμόσει- αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, δηλαδή της δημόσιας κατανάλωσης, προκειμένου να ξαναπάρει μπρος η οικονομία μετά την μεγάλη καταστροφή κεφαλαίων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή, ο Κέυνς έβαζε μπροστά το κράτος στην αύξηση της κατανάλωσης. Όμως, σε ένα περιβάλλον εμφορούμενο από τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες, τα κράτη οφείλουν να συρρικνώνονται, οπότε αφ' ενός μεν δεν επιτρέπεται να επενδύουν αφ' ετέρου δε πρέπει να μειώνουν (θεωρητικά, μέχρι μηδενισμού) τις δαπάνες τους. Άρα, πώς να τονωθεί η κατανάλωση;

Αναζητώντας απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει υιοθετήσει εδώ και πολλά χρόνια την πολιτική των μηδενικών -ή σχεδόν μηδενικών- επιτοκίων, με την ελπίδα ότι όσο φτηνότερο γίνεται το χρήμα τόσο περισσότερο θα εντείνεται η κυκλοφοριακή του ταχύτητα. Από δίπλα, οι εμπορικές τράπεζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατακρήμνισαν τα επιτόκια καταθέσεων, κάνοντας περίπου -ή εντελώς- ασύμφορη την στάθμευση κεφαλαίων σε καταθετικούς λογαριασμούς πάσης φύσεως. Η ιδέα είναι να παροτρυνθούν οι πολίτες να αυξήσουν την κατανάλωσή τους: "αφού δεν συμφέρει να βάλετε τα λεφτά σας στην τράπεζα, φάτε τα".

Να, λοιπόν, που γυρίζουμε σ' αυτά που λέγαμε πρωτύτερα. Με την ανάπτυξη να είναι από μηδενική ως αναιμική και την επόμενη κρίση επί θύραις, το κόλπο με την μείωση των επιτοκίων δεν μπορούμε πλέον να το χρησιμοποιήσουμε για να ξεφύγουμε από το στρίμωγμα αφού το μηδενισμένο επιτόκιο δεν γίνεται να μειωθεί περισσότερο. Έτσι δεν είναι; Ή μήπως όχι;

Σ' αυτή την δύσκολη στιγμή, έχει αρχίσει να εφαρμόζεται δειλά-δειλά μια ρηξικέλευθη λύση: αφού το επιτόκιο έχει μηδενιστεί αλλά πρέπει να μειωθεί κι άλλο, ας το ρίξουμε κάτω από το μηδέν! Αρνητικό επιτόκιο; Γιατί όχι; Θέλεις να φυλάς μετρητά στην τράπεζα, κύριε; Πλήρωνε! Η εφαρμογή αυτού του μέτρου άρχισε πριν λίγα χρόνια από την Ελβετία (με την παραλλαγή: Θέλεις να φυλάς μετρητά με την μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια; Πλήρωνε!) και ήδη αναζητούνται τρόποι επέκτασής του και σε άλλες χώρες.

Σε περιόδους κρίσης, όμως, υπάρχει και το πρόβλημα που μάθαμε να αποκαλούμε "bank run" ή "τραπεζική τού στρώματος", δηλαδή η ανάληψη των καταθέσεων από την τράπεζα και η φύλαξη των χρημάτων στο σπίτι, "κάτω από το στρώμα". Με το τραπεζικό σύστημα να μην έχει ακόμη επουλώσει τις πληγές του από την τελευταία κρίση, είναι σαφές ότι η εκδήλωση μιας νέας κρίσης και το συνακόλουθο "bank run" θα προκαλέσουν ανείπωτη καταστροφή. Οπότε;

Πέρυσι τον Αύγουστο, το ΔΝΤ έδωσε στην δημοσιότητα ένα "φύλλο εργασίας" δυο ερευνητριών του, με τίτλο "Monetary Policy with Negative Interest Rates: Decoupling Cash from Electronic Money (Νομισματική πολιτική με αρνητικά επιτόκια: Αποσύνδεση των μετρητών από το ηλεκτρονικό χρήμα)". Σ' αυτή την τριαντασέλιδη εργασία τους, οι δυο ερευνήτριες προτείνουν την επιβολή "ποινής" σε όποιον σηκώνει λεφτά από την τράπεζα! Η πρότασή τους αφήνει ανέγγιχτα τα ποσά που διακινούνται με ηλεκτρονικό τρόπο, με κάρτες κλπ αλλά πιάνει όλα τα μετρητά, ακόμη κι εκείνα που αναλαμβάνονται από ΑΤΜ.

Τί σημαίνουν όλα αυτά; Η "εργασία" προτείνει ενδεικτικά μια "ποινή" ύψους 3%. Δηλαδή: πας στο ΑΤΜ, σηκώνεις 100 ευρώ και ο λογαριασμός σου χρεώνεται με 103 ευρώ. Σε οξυμένες περιόδους, οι οποίες ευνοούν το "bank run", η εν λόγω ποινή μπορεί να αυξάνεται (σε ποσοστά ακόμη και υψηλότερα του 15%), καθιστώντας τις αναλήψεις μετρητών εξαιρετικά ασύμφορες. Σύμφωνα με τις ερευνήτριες, "η συζήτησή μας δείχνει ότι αυτό το σύστημα είναι τεχνικά εφικτό και δεν θα απαιτήσει δραστικές αλλαγές στους μηχανισμούς των κεντρικών τραπεζών".

Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, το ότι κάποιες ερευνήτριες του ΔΝΤ παρουσίασαν την παραπάνω "εργασία" δεν σημαίνει ότι η ΕΚΤ εξετάζει την κατ' αυτόν τον τρόπο υποτίμηση της αξίας των μετρητών, αν και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η πλήρης αντικατάσταση του φυσικού χρήματος από το ηλεκτρονικό συνιστά διακαή πόθο των απανταχού τεχνοκρατών. Από την άλλη, ο αναλυτής της Süddeutsche Zeitung Μάρκους Τζύνγκα παρατηρεί προσφυώς ότι "ξανά και ξανά το ΔΝΤ χρησιμοποιεί τα έγγραφα εργασίας του ως δοκιμαστικό μπαλόνι για να αντιληφθεί πώς εκλαμβάνονται ορισμένα θέματα, ακαδημαϊκά και πολιτικά". Με άλλα λόγια, μ' αυτή την "εργασία" το ΔΝΤ κάνει αυτό που λέει ο λαός: ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα.

Το κεφαλαιώδες πρόβλημα, την ύπαρξη του οποίου παραδέχονται και οι ίδιες οι συντάκτριες τής επίμαχης εργασίας, είναι το τεράστιο πολιτικό κόστος που θα φορτωθεί όποιος επιχειρήσει να εφαρμόσει τις παραπάνω προτάσεις. Οι ερευνήτριες κάνουν λόγο για "τεράστια επικοινωνιακή πρόκληση" αλλά μάλλον πρέπει να θεωρήσουμε αυτή την έκφραση ως εξαιρετικά μετριοπαθή. Οψόμεθα.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ γεννάει τον ΦΑΣΙΣΜΟ (και η Σοσιαλδημοκρατία τον ζεσταίνει)

Από Γιάννης Βεντούρας 

Γράφει ο Γιάννης Βεντούρας //

Αφού μετά από πρόταση των δημοτικών συμβούλων του ΚΚΕ, ο δήμος Αθηναίων αποφάσισε να μην παραχωρήσει χώρους στην φασιστική εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής για να προπαγανδίσει τους συνδυασμούς της, παρενέβη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (μέσω της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής) και δέχθηκε τις απαιτήσεις των φασιστών, ακυρώνοντας την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ σιγοντάρει και βοηθάει τους φασίστες εγκληματίες της Χρυσής Αυγής.
Είναι αυτός που τους έδωσε βήμα στις «πλατείες» το 2011-2013, που τα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια φωτογραφίζονται επανειλημμένως με τους εγκληματίες. Που προσπαθούν εναγωνίως να τους εντάξουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και να μειώσουν τις αντιστάσεις του λαού στον φασισμό. Είναι αυτοί που εναγκαλίσθηκαν με τα κρυπτοφασιστικά στοιχεία στους υπουργικούς θώκους. Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΑΖΑ που έχει ευθύνες για την καθυστέρηση της δίκης της Χρυσής Αυγής και έχει αφήσει ελεύθερους τους δολοφόνους.

Τα «αντιφασιστικά» μέτωπα και ο αγώνας ενάντια στην «ακροδεξιά», που διακηρύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν την ίδια αξία με τον «αντιδεξιό αγώνα» που έκανε το ΠΑΣΟΚ ενώ στην ουσία προωθούσε το ρατσιστικό και κρυπτοφασιστικό ΛΑΟΣ του Καραντζαφέρη.
Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πράττει κάτι καινούργιο. Κάνει ότι ακριβώς έκανε η σοσιαλδημοκρατία τον 20^ο αιώνα, που προετοίμασε την άνοδο του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Ακολουθεί την ίδια πολιτική των απανταχού «σοσιαλιστών» που στον 21^ο αιώνα δημιούργησαν την Λεπέν και ένα σωρό ακροδεξιές – φασιστικές κυβερνήσεις (Ουκρανία, Αυστρία, Ιταλία κλπ).
Ο Καπιταλισμός είναι η μήτρα που γεννάει τον φασισμό, αλλά η σοσιαλδημοκρατία είναι ο κόρφος που ζεσταίνει το αυγό του φιδιού.

Στα τάρταρα η τουριστική κίνηση ενόψει Eurovision στο Ισραήλ – Ως και 70% η πτώση τιμών στα ξενοδοχεία

Κατιούσα

Χαμηλότερη των προσδοκιών είναι η τουριστική κίνηση ενόψει Γιουροβίζιον στο Τελ Αβίβ, απογοητεύοντας τους ξενοδόχους που υπολόγιζαν στη γνώριμη πλημμυρίδα των φαν του διαγωνισμού στην πόλη.
Σύμφωνα με τον Γιόσι Φατάλ, πρόεδρο των ταξιδιωτικών πρακτόρων του Ισραήλ, χαρακτήρισε τα μεγέθη που είχαν ακουστεί πως θα καταφτάσουν για το διαγωνισμό ως «δίνη που βγήκε εκτός ελέγχου», προσπαθώντας παράλληλα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, λέγοντας πως 10 ή 20 χιλιάδες παραπάνω ή λιγότεροι τουρίστες δεν κάνουν ιδιαίτερη διαφορά. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ένωσης Ξενοδόχων του Τελ Αβίβ και του προέδρου της Οντέντ Γκρόφμαν, ο τελικός αριθμός ξένων επισκεπτών για τη Γιουροβίζιον δε θα ξεπεράσει τις 5 με 7 χιλιάδες, αρκετά κάτω από το ψυχολογικό όριο των 10.000 ταξιδιωτών που αναμένονταν. Αυτό θα σημάνει μια πληρότητα γύρω στο 75% στα ξενοδοχεία της πόλης, που πριν λίγες εβδομάδες υπήρχαν προβλέψεις πως δε θα επαρκούσαν καν για να καλύψουν τη ζήτηση.
Η διαμόρφωση των τιμών μάλιστα, δείχνει πως πολύ πιθανό το ενδιαφέρον των τουριστών να είναι ακόμα μικρότερο από αυτό που ανακοινώνουν οι τουριστικοί φορείς. Η πτώση αγγίζει ως και 70% σε σχέση με τις αρχικές τιμές, δείχνοντας μια μάλλον απεγνωσμένη απόπειρα προσέγγισης γιουροφάν της τελευταίας στιγμής. Ενδεικτικά το πολυτελές CUCU boutique Hotel προσφέρει δίκλινο με πρωινό τη βδομάδα 13 ως 19 Μάη που καλύπτει το διαγωνισμό, για 5.500 σεκέλ (1535 δολάρια), έναντι 19.000 που ήταν πριν λίγες βδομάδες. Παρόμοια είναι η εικόνα στο Orchid Tel Aviv, με πτώση από 18400 σε 6.800 σεκέλ και στο Άλμα, όπου η αρχική τιμή των 20.000 έπεσε στις 7500 χιλιάδες.
Σύμφωνα με τον Γκρόφμαν, υπάρχει αρκετή διαθεσιμότητα και δωμάτια για 700 ως 800 σέκελ ημερησίως. «Υπήρχαν πολλά δωμάτια για αποστολές που δε χρησιμοποιήθηκαν, και φαίνεται πως πολλοί επιχειρηματίες σκέφτηκαν να μην έρθουν γιατί σκέφτηκαν πως θα έχει συνωστισμό και θα είναι δύσκολα», προσπάθησε να δικαιολογήσει την έλλειψη ενδιαφέροντος ο Γκρόφμαν.
Μπορεί κάποιος να πει ότι η πτώση αυτή οφείλεται στην αναζωπύρωση της έντασης στη Λωρίδα της Γάζας, καθώς η ισραηλινή επιθετικότητα στα κατεχόμενα εδάφη προκαλεί κατά διαστήματα ρίψης ρουκετών, που ιδιαίτερα στο παρελθόν λειτουργούσαν αποτρεπτικά για τους τουρίστες. Φαίνεται προς το παρόν πάντως πως ο συγκεκριμένος παράγοντας, δεν επηρεάζει την υπόλοιπη τουριστική κίνηση σε άλλες περιοχές ή ημερομηνίες, αλλά αφορά συγκεκριμένα την επίμαχη περίοδο του διαγωνισμού. Είναι θεμιτό λοιπόν να εικάσει κανείς πως, ένα μέρος τουλάχιστον από το χλιαρό ενδιαφέρον εξηγείται από τη διεθνή καμπάνια μποϊκοτάζ του φετινού διαγωνισμού, στον οποίο ηγούνται σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης, με γνωστότερο και πιο ένθερμο υποστηρικτή το Ρότζερ Γουότερς.
Είναι σίγουρο πως οι ισραηλινές αρχές θα κάνουν το παν για να δώσουν την εικόνα ενός επιτυχημένου διαγωνισμού σε κατάμεστο χώρο. Ακόμα κι έτσι όμως, θα είναι σημαντικό η προσέλευση να είναι από τις χαμηλότερες που έχουν καταγραφεί στην ιστορία του θεσμού, χαλώντας κάτι από την προπαγανδιστική φιέστα του κράτους – δολοφόνου της Μέσης Ανατολής.
Με πληροφορίες από haaretz.com