Στόχος η φθορά των συνειδήσεων

Κατιούσα

Θυμάμαι τότε στο στρατό -την περίοδο του πρώτου πολέμου του Κόλπου- όπου οι αξιωματικοί παραδέχονταν ότι «σας τρέχουμε για να μην έχετε χρόνο να σκέφτεστε πέφτετε σε κατάθλιψη και  αυτοκτονείτε…»

Εκείνο το διάστημα είχα ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου «Στόχος η φθορά των Συνειδήσεων» του Εντουαρντ Ρόζενταλ . Ενα βιβλίο αποκαλυπτικό ,για τον τρόπο που επιχειρούν και καταφέρνουν να χειραγωγούν, τον τρόπο σκέψης, συμπεριφοράς και εν τέλει συνείδησης των ανθρώπων, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι-και όχι μόνο…

Στις μέρες μας, με αφορμή το τηλεφωνικό νούμερο «καταδότη» αλλά και τα τεκταινόμενα και γραφόμενα σε διάφορα ειδησεογραφικά site, μου έρχονται στο μυαλό διάφορες σκέψεις …

 Δεν καπνίζω! Το ξεκίνησα και το έκοψα στην πρώτη Γυμνασίου, όταν κατάλαβα ότι αθλητισμός και κάπνισμα είναι δύο άσπονδοι εχθροί…

 Αργότερα, που το «χόμπι» έγινε σπούδαγμα και το σπούδαγμα επάγγελμα, συνειδητοποίησα ότι το κάπνισμα είναι η λεωφόρος που θα σε οδηγήσει σε κείνο τον τύπο με τη πράσινη μπλούζα στην είσοδο του χειρουργείου να σου λέει «πρέπει να προσπαθήσεις να το ελαττώσεις…».

 Και να που η Πολιτεία «υιοθετεί» τη σκέψη μου και αποφασίζει όχι μόνο να με αποτρέψει από το «τσακ» του αναπτήρα αλλά να βγάλει από μέσα μου και το «ρουφιάνο» για το γείτονα, το συνάδελφο που δε «γουστάρω»!

 Από τις αρχές της δεκαετίας του 70 όμως η Πολιτεία ΗΞΕΡΕ!!! ότι το κάπνισμα βλάπτει, ότι το κάπνισμα σκοτώνει, ότι το κάπνισμα επιβάρυνε τα ασφαλιστικά ταμεία με δεκάδες εκατομμύρια κάθε χρόνο!

 Τι έκανε λοιπόν; Μεγάλωσε γενιές με τον “ανέμελο καβαλάρη του Marlboro “ ,με τον περιπετειώδη εργένη του Camel, με την «κυριλέ» κυρία Σαντέ με το λαϊκό Καρέλια και άλλα παρόμοια.

 Γέμισε με πολλά δις, τις τσέπες των καπνοβιομήχανων, «διαφήμιζε» -η Πολιτεία- το τσιγάρο παντού, συνειδητά!

 Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες, την ίδια στιγμή, αρνούνταν την ασφάλιση σε καπνιστές…

 Η υποκρισία σε όλο το μεγαλείο της…

Πώς όμως θα μπορούσες να ενοχοποιήσεις την εικόνα του Καρόλου Κουν με το τσιγάρο στο χέρι, το Σεφέρη με το τσιμπούκι του και το Ρίτσο στο ποίημα «…και το τσιγάρο κομμένο στη μέση γυρίζει από στόμα σε στόμα…»

Τι άλλαξε λοιπόν;
Απλούστατα η σύνταξη ‘’γίνεται’’ επίδομα και η ασφάλιση λειψή με αποτέλεσμα να στρέψουν τον κοσμάκη στην ιδιωτική ασφάλιση…
Έτσι κι αλλιώς δημόσια ασφάλιση ποτέ δεν υπήρχε στη πράξη, όπως δεν υπήρχαν δωρεάν παιδεία ,υγεία, αθλητισμός κ.α. Πάντα έπρεπε να βάλεις το χέρι βαθιά στη τσέπη, να τσοντάρεις για να έχεις πρόσβαση στα αυτονόητα…
Μήπως γονείς και μαθητές δεν γνωρίζουν ότι για να βγάλουν το περίφημο Δελτίο Υγείας ή για να συμμετάσχουν στους μαθητικούς αγώνες(sic) ,αναγκάζονται να πληρώσουν για εξετάσεις όπως καρδιολογικό έλεγχο ή όποιες άλλες εξετάσεις χρειαστούν;
Ποιο τηλέφωνο να πάρεις για να καταγγείλεις, ότι το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που χρειάζεσαι δεν «υπάρχει», το ραντεβού για το γιατρό κλείνεται δύο μήνες μετά και αν χρειάζεται να χειρουργηθείς, τότε πρέπει να έχεις και τη τύχη με το μέρος σου…;
Εσύ θα πάρεις τηλέφωνο, όχι για να καταγγείλεις τη πολιτική που ‘’απομυθοποιεί’’την κάνναβη και τα ‘’μαλακά’’ ναρκωτικά, όχι το ‘’στραγγαλισμό’’ του ΚΕΘΕΑ, όχι για την προώθηση της μεθαδόνης, όχι για τη ζωή που σου στερούν αλλά επειδή θα είσαι το ‘’καλό παιδί’’ και ας κάνεις στη ζούλα και κανένα τσιγάρο…
Τι και αν πνίγεσαι με την πρώτη βροχή, λόγω των σιδερένιων γιγάντων που στέκουν πάνω από το κεφάλι σου, τι και αν καίγεσαι κυριολεκτικά και μεταφορικά από την ανυπαρξία πολιτικής που να σε προστατεύει, τι και αν σε λίγο καιρό μέσα από το γαλάζιο της θάλασσας μας θα ξεπροβάλουν απειλητικά οι σύγχρονες Λερναίες Υδρες που θα απομυζήσουν τον δικό σου και των παιδιών σου πλούτο, ΕΣΥ… καλός, υπάκουος, υποτακτικός ,προβλέψιμος θα περιμένεις να «καρφώσεις» τον παππού στο καφενείο που μαζί με τη πρέφα θα αποπειραθεί να κάνει το τσιγαράκι του…
Όπως και οι «άλλοι» πενταψήφιοι αριθμοί έχουν κρυφές χρεώσεις έτσι και αυτός σε «χρεώνει», κλέβοντας από τη συνείδηση σου το πυρήνα της, την αξιοπρέπεια, την διεκδίκηση, το θάρρος και την ευθυκρισία…
Σε μαθαίνει ,σε προπονεί, να κρύβεσαι, να κοιτάζεις με το βλέμμα χαμηλωμένο τους άλλους μήπως και εσύ είσαι στο στόχαστρο, να «νιώθεις» δυνατός πίσω από μία γραμμή τηλεφώνου, να κρύβεσαι στο καβούκι σου…
Το δικαίωμά σου στη ζωή δεν προστατεύεται, όταν ζεις στο παρασκήνιο, όταν συμβιβάζεσαι, όταν μαθαίνεις στα παιδιά «το μέτρο του εφικτού», όταν «κρύβεις» το όνειρο…

Θυμήσου:Στόχος, η φθορά των συνειδήσεων.

Ο αντικομμουνιστικός οχετός του Δ. Δανίκα ξεχείλισε – Μια οφειλόμενη απάντηση

Από atexnos2019 atexnos2019

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Εκρηκτικό το μείγμα φανατικού αντικομμουνισμού και ημιμάθειας, οδηγεί με μαθηματικό τρόπο σε παραληρήματα. Όπως αυτό στο οποίο προέβη, μέσα από την στήλη του στο «Πρώτο Θέμα», ο γνωστός και μη εξαιρετέος Δημήτρης Δανίκας.
Ο οποίος Δανίκας αποφάσισε να καταπιαστεί με το τείχος του Βερολίνου για να μας πει κάποιες… «εντελώς αυτονόητες και ιστορικά τεκμηριωμένες» σκέψεις του. Το πόσο «αυτονόητες» και πόσο «ιστορικά τεκμηριωμένες» είναι οι σκέψεις του κ. Δανίκα για το τείχος του Βερολίνου και τον σοσιαλισμό αποδεικνύεται στο αισχρό αντικομμουνιστικό λιβελογράφημα του, από αυτά που μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.
Δυστυχώς για τον αρθρογράφο του «Πρώτου Θέματος», δεν πρωτοτυπεί πουθενά. Αντίθετα, επαναλαμβάνει τα γνωστά αντιστόρητα επιχειρήματα για το τείχος που «ορθώθηκε για την προστασία του καθεστώτος», το οποίο καθεστώς, όπως μας πληροφορεί ο κ. Δανίκας, «μόνο στα χαρτιά ήταν σοσιαλιστικό».
Δε γνωρίζουμε από που άντλησε τις πηγές του ο δημοσιογράφος ώστε να καταλήξει σε λογικές τύπου «το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνόμος είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι». Σε κάθε περίπτωση, του διέφυγε το γεγονός ότι, από το 1949 (έτος δημιουργίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας) έως το 1961 (ανέγερση τείχους) το δυτικό τμήμα της Γερμανίας είχε μετατραπεί σε αμερικανοΝΑΤΟική στρατιωτική βάση που λειτουργούσε ως ορμητήριο για καθημερινές επιθέσεις, σαμποτάζ, δολιοφθορές, υπονόμευση και προπαγανδιστικές ενέργειες κατά του ανατολικού τμήματος.
Στο χυδαίο αντικομμουνιστικό του παραλήρημα, ο Δ. Δανίκας κάνει λόγο για «διαφορά βιωτικού (sic) επιπέδου ανάμεσα στις δύο Γερμανίες». Πράγματι, τις κοινωνικές κατακτήσεις που πέτυχε ο σοσιαλισμός στη ΛΔ της Γερμανίας, οι εργαζόμενοι στη Δυτική Γερμανία δε μπορούσαν καν να τις φανταστούν. Την στιγμή, για παράδειγμα, που στην ΛΔ της Γερμανίας υπήρχαν δωρεάν και καθολικά προσβάσιμες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας, στην «ανεπτυγμένη» καπιταλιστική Δυτική Γερμανία δεν υπήρχαν καν βρεφονηπιακοί σταθμοί!
Αν ο Δανίκας – και ο κάθε Δανίκας – ήθελε να είναι ειλικρινής απέναντι στους αναγνώστες του και την ιστορική αλήθεια, θα έπρεπε να παραθέσει το τι ακολούθησε της πτώσης του τείχους. Αντί να αναμασάει τη γνωστή καραμέλα περί «Στάλιν», «Γκούλαγκ» και «Τσαουσέσκου», θα μπορούσε να μας πει για το πλιάτσικο ιδιωτικοποιήσεων που ακολούθησε της «επανένωσης» των δυο Γερμανιών. Θα μπορούσε, έστω συνοπτικά, να αναφέρει το τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων, τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, τη διάλυση των όποιων δομών κοινωνικής πρόνοιας είχαν απομείνει, την ελαχιστική εργασία, τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους των 400 ευρώ και πολλά άλλα. Αν ήθελαν να πουν την αλήθεια, ο Δανίκας και οι όμοιοί του, θα παρέθεταν τις έρευνες που έχουν διεξαχθεί στη Γερμανία τα τελευταία 20 χρόνια και που αποτυπώνουν την δυσαρέσκεια της πλειοψηφίας των γερμανών εργαζόμενων για τα αποτελέσματα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.
Αφού, όπως γράφει ο Δ. Δανίκας, η ΛΔ της Γερμανίας ήταν «ανελεύθερο καθεστώς» που «απέτυχε», τότε γιατί το 57% των ανατολικογερμανών εκφράζουν νοσταλγία γι’ αυτήν, αναφέροντας ότι είχε περισσότερες θετικές απ’ ότι κακές πλευρές; Γιατί η πλειοψηφία των ανατολικογερμανών και ένα σεβαστό ποσοστό των δυτικογερμανών (18%) εκτιμούν ότι στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας υπήρχε «μεγαλύτερη συνοχή μεταξύ των ανθρώπων, υψηλότερο επίπεδο κοινωνικής ασφάλειας, καλύτερο ατομικό βιοτικό επίπεδο, λιγότερη κοινωνική ανισότητα και υψηλότερη κοινωνική δικαιοσύνη»; (Έρευνα «Emnid», Der Spiegel, 3/7/2009).
Μιας όμως και ο Δ. Δανίκας αναφέρθηκε και στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου (αγαπημένο θέμα των απανταχού αντικομμουνιστών), καλό θα ήταν να μας εξηγήσει γιατί, τρεις δεκαετίες μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης, η πλειοψηφία των ρουμάνων δηλώνουν ότι σήμερα ζουν κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες απ’ ότι επί σοσιαλισμού. Σύμφωνα με έρευνα του «Ρουμάνικου Ινστιτούτου Αξιολόγησης και Στρατηγικής» (IRES) το 2011, το 45% των ρουμάνων απάντησαν ότι σήμερα θα ζούσαν καλύτερα αν στη χώρα τους δεν είχε επικρατήσει η αντεπενάσταση. Το 61% των συμμετεχόντων στην έρευνα δήλωσαν ότι σήμερα, σε συνθήκες καπιταλισμού, η ζωή είναι πολύ χειρότερη απ’ ότι επί σοσιαλισμού.
Σε ότι δε αφορά τον «κακό» και «αιμοβόρο» Ν. Τσαουσέσκου, το 84% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι κακώς εκτελέστηκε, χωρίς να υπάρξει δίκαιη δίκη, ενώ το 60% εξέφρασε λύπη για το θάνατό του. Παρόμοια αποτελέσματα έδειξε και έρευνα του 2019, με πάνω από το 60% των ρουμάνων να εκφράζουν θετική άποψη για την περίοδο του σοσιαλισμού (INSCOP Research & Εργαστήριο Ανάλυσης Πληροφοριών Πολέμου και Επικοινωνιών LARICS).
«Οι ιδέες κρίνονται με την πρακτική εφαρμογή τους» γράφει ο Δ.Δανίκας. Πράγματι, κ. Δανίκα. Ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα, παρά τα όποια προβλήματα και δυσκολίες αντιμετώπισε, απέδειξε την ανωτερότητα του έναντι του καπιταλιστικού συστήματος. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση, από την ΕΣΣΔ και τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης μέχρι την Κούβα, ανέδειξε τα τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα που παρέχει για την εργασία και τη ζωή των εργαζόμενων. Οι κοινωνικές κατακτήσεις στα σοσιαλιστικά κράτη ήταν και παραμένουν όνειρο απατηλό για τους εργαζόμενους στις καπιταλιστικές κοινωνίες.
Όσο η καπιταλιστική βαρβαρότητα αποκαλύπτεται στα μάτια των λαών, τόσο επιβεβαιώνεται και αναγνωρίζεται πλατιά η ανωτερότητα του σοσιαλισμού, ο οποίος, παρά τις αδυναμίες της πρώτης απόπειρας στην οικοδόμησή του, κατάφερε να λύσει ζωτικής σημασίας ζητήματα για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, που στον καπιταλισμό θεωρούνται σήμερα πολυτέλεια και επί πληρωμή αγαθά.
Η αστική τάξη και οι πραιτωριανοί τους δεν ξεμπέρδεψαν με το φάντασμα που πλανιέται πάνω από τα κεφάλια τους. Οι πανηγυρισμοί τους για το τέλος της Ιστορίας αποδείχθηκαν κούφιοι. Γι’ αυτό τρέμουν την πάλη των λαών και την παρακαταθήκη που άφησε ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε.
Γι΄ αυτό πένες, σαν του Δ. Δανίκα, οξύνουν τον αντικομμουνισμό, επιχειρώντας να αμαυρώσουν στην συνείδηση των εργαζόμενων και της νεολαίας τον σοσιαλισμό και την προοπτική της ταξικής πάλης. Θέλουν έναν λαό σιωπηλό, να κάθεται «στ’ αυγά του», αποδεχόμενος τη βάρβαρη καπιταλιστική καθημερινότητα.

Σώζοντας το Στάλιν – Έφυγε από τη ζωή η θρυλική σοβιετική κατάσκοπος Γκόαρ Βαρτανιάν

Κατιούσα

Επιβεβαιώθηκε την Τρίτη από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίας ο θάνατος της Γκόαρ Βαρτανιάν, κατάσκοπος της ΕΣΣΔ, που μαζί με το συνάδελφο και σύζυγό της Γκέβορκ Βαρτανιάν απέτρεψαν δολοφονική ενέργεια των ναζί κατά των Στάλιν, Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ στη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου.
Ο επικεφαλής των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών Σεργκέι Ναρύσκιν ανέφερε τη Βαρτανιάν ως «παράδειγμα πλήρους αφοσίωσης στην πατρίδα». Δεν επρόκειτο φυσικά για μια τυχαία πατρίδα, αλλά για την ΕΣΣΔ, που πράγματι υπηρέτησε πιστά το ζεύγος Βαρτανιάν. Η Γκόαρ ήρθε στον κόσμο το 1926, που λίγα χρόνια πριν είχε περάσει στη σφαίρα της σοβιετικής εξουσίας, ενώ αργότερα η οικογένειά της μετακόμισε στην Τεχεράνη. Στα 16 της χρόνια μπήκε σε αντιφασιστική ομάδα, όπου συνάντησε και το μετέπειτα σύζυγό της, Γκέβορκ, ο οποίος με τον επίσης κατάσκοπο πατέρα του είχε σταλεί στο Ιράν, την τότε Περσία. Στη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, η ομάδα των Βαρτανιάν ξεσκέπασε πάνω από 400 πράκτορες των ναζί στη χώρα.
Οι επιτυχίες αυτές οδήγησαν στο να τους ανατεθεί η ασφάλεια της Διάσκεψης της Τεχεράνης το 1943, δηλαδή της πρώτης τριμερούς συνάντησης ΕΣΣΔ-ΗΠΑ-Μεγάλης Βρετανίας. Οι Βαρτανιάν κατόρθωσαν να ανακαλύψουν και να ματαιώσουν την επιχείρηση «Long Jump», με την οποία σχεδιαζόταν να δολοφονηθούν οι τρεις ηγέτες από πράκτορες των ναζί. Η πρώτη ομάδα έξι ατόμων συνελήφθη από τους Σοβιετικούς ενώ μετέφερε όπλα με καμήλες, έχοντας προσγειωθεί νωρίτερα με αλεξίπτωτο, ενώ μια δεύτερη ομάδα δολοφόνων επρόκειτο να ακολουθήσει. Η σύλληψη των έξι ματαίωσε τα σχέδια των ναζί, που δεν έστειλαν άλλους άντρες στη χώρα. Αργότερα, η περιπέτεια αυτή θα βρίσκονταν στη βάση της πλοκής για τη γαλλοσοβιετική ταινία «Τεχεράνη 43», με πρωταγωνιστή των Αλέν Ντελόν.
Το ζεύγος Βαρτανιάν επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση το 1951 και αποφοίτησαν αμφότεροι από την Ακαδημία Ξένων Γλωσσών στο Γιερεβάν της Σοβιετικής Αρμενίας. Συνέχισαν τη δουλειά τους ως κατάσκοποι σε μια σειρά από χώρες ως το 1986, όταν και συνταξιοδοτήθηκαν, συνέχιζοντας να συμβάλλουν στην εκπαίδευση νεαρών πρακτόρων. Ο ίδιος έφυγε από τη ζωή το 2012, και στην κηδεία του παρευρέθηκε ο Βλάντιμιρ Πούτιν. Αργότερα αποκαλύφθηκε και γλυπτό του Βαρτανιάν στο κοιμητήριο, όπου αναμένεται να ταφεί και η σύζυγός του, πιθανότατα την Παρασκευή.

Μήπως τους βάζει ο Μπούτας; – Τρακτέρ κατέκλυσαν το Βερολίνο για να διαμαρτυρηθούν κατά του αγροτικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης

Κατιούσα

Aν ήταν στην Ελλάδα, το θέαμα κονβόι τρακτέρ ως 20 χλμ στην πρωτεύουσα θα προκαλούσε έξαλλες κραυγές αρίστων όπως “είναι υποκινούμενοι από το ΠΑΜΕ”, “πού είναι η αστυνομία”, “δυσφημίζεται η χώρα στο εξωτερικό”, “καταστρέφεται ο τουρισμός μας” κι άλλα παρόμοια. Τα γερμανικά αστικά ΜΜΕ, από την άλλη “περιορίζονται” στο να διεκτραγωδήσουν το κυκλοφοριακό χάος που προκάλεσε στο Βερολίνο η παρουσία περίπου 5000 τρακτέρ και 10000 αγροτών από όλη τη Γερμανία. Σε κάποιες περιπτώσεις, λιγότερο ψύχραιμες, οι αγρότες παρουσιάζονται περίπου ως δημόσιος κίνδυνος, καθώς περνούν τα κόκκινα φανάρια και “παραλίγο να πατήσουν” έναν αστυνομικό, όπως υποστήριξε ο ίδιος.
Η διαμαρτυρία αυτή δεν είναι η πρώτη στο είδος της, καθώς στο Αμβούργο πριν λίγες μέρες είχε συμβεί ανάλογη κινητοποιήση. Οι αγρότες διαμαρτύρονται για την αγροτική πολιτική της κυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού (Χριστιανοδημοκρατών – σοσιαλδημοκρατών), που επιβάλλει νέους, αυστηρότερους περιορισμούς στη χρήση φυτοφαρμάκων αλλά και εντομοκτόνων, με επίκληση της προστασίας του υδροφόρου ορίζοντα και της βιοποικιλότητας. Οι απασχολούμενοι στον κλάδο δεν είναι ενάντια στα μέτρα περιβαλλοντικής προστασίας, θεωρούν ωστόσο ότι ως τώρα αυτά λαμβάνονται με αποκλειστικά δική τους επιβάρυνση. Τα συνθήματά τους είναι “Μαζί κι όχι ενάντια” (στην προστασία της φύσης), “αν καταστραφεί ο αγρότης τα τρόφιμα θα εισάγονται”, “όποιος βασανίζει τον αγρότη μαυρίζεται”. Άκαρπη ωστόσο απέβη η συνάντηση των εκπροσώπων τους με τις αρμόδιες υπουργούς αγροτικές και περιβαλλοντικής πολιτικής, καθώς η κυβέρνηση εμμένει στην άμεση εφαρμογή των αυστηρότερων ρυθμίσεων, μεταθέτοντας ουσιαστικά την ευθύνη των μέτρων κατά της ρύπανσης στους αγρότες.
Αναδεικνύεται για μια ακόμα αφορά πόσο αδιέξοδη είναι η καπιταλιστική οικονομία, όπου αντί η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος να εναπόκειται σε έναν κεντρικό ορθολογικό σχεδιασμό, με μέριμνα για τους κλάδους που επηρεάζονται και παράλληλη διασφάλιση της διατροφικής επάρκειας του πληθυσμού. Αντ’ αυτού, το θέμα ανάγεται σε ατομικό ζήτημα συμμόρφωσης, αλλά και δαιμονοποίησης εν προκειμένω των αγροτών που παρουσιάζονται ως πρωταγωνιστές της ρύπανσης, ιδιαίτερα του υδροφόρου ορίζοντα, καλλιεργώντας έντεχνα τον κοινωνικό αυτοματισμό και ενισχύοντας ψευδοδιλήμματα όπως “οικολογική ευαισθησία vs παραγωγικότητα της αγροτικής παραγωγής”.

Επιστολή του Ηλία Σιώρα με αφορμή εργατικό ατύχημα και το θάνατο γιατρού

Από iraklis3

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι ευρωλάγνοι υποκριτές!

Κάθε πιθανής απόχρωσης και πρόφασης!

Δεν φτάνει που οδηγήσατε δεκάδες χιλιάδες συναδέλφους γιατρούς και υγειονομικούς κάθε ειδικότητας στην ανεργία, στην απόγνωση, στη μετανάστευση, τώρα μ’αυτές τις συνθήκες που ΕΣΕΙΣ φτιάξατε, ξεκάθαρα μας πετάτε στην αρρώστια, στην αναπηρία, στο θάνατο.

Θρηνούμε σήμερα, το θάνατο ενός εκλεκτού συναδέλφου επικουρικού καρδιολόγου που αγόγγυστα πρόσφερε τις υπηρεσίες του στα ΤΕΠ του Ευαγγελισμού, νέου επιστήμονα και οικογενειάρχη που βασανιζόταν χρόνια τώρα από τον κίνδυνο της απόλυσης, όπως και τόσοι άλλοι.

Μόνο τις τελευταίες 15-20 μέρες νοσηλεύσαμε άλλους 8 εργαζόμενους του νοσοκομείου μας με βαριές παθήσεις:

• 4 οξέα εμφράγματα (3 εργάτες, 1 γιατρός)
• 1 βαριά καρδιακή ανεπάρκεια (εργάτης)
• 1 εγκεφαλική αιμορραγία (νοσηλεύτρια)
• 1 με λέμφωμα (νοσηλεύτρια)
• 1 ασταθής στηθάγχη (νοσηλευτής)

Η νοσηρότητα θερίζει. Αμέτρητοι άλλοι συνάδελφοι νοσηλεύτηκαν με αυτά ή άλλα νοσήματα ή παρακολουθούνται. Κάποιοι ακόμη, δεν ξέρουν… Ο καρκίνος σαρώνει. Τα νοσήματα φθοράς του μυοσκελετικού συστήματος σακατεύουν. Η αρτηριακή υπέρταση και το burn out έχει ρημάξει ουκ ολίγους. Και τι ειρωνεία! Ο συνάδελφος που σήμερα έχασε τη ζωή του από αιφνίδιο θάνατο και άλλοι 4 νοσηλευτές κι εργάτες, είναι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ! ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ! Ένας τους δεν τα κατάφερε. Οι 3 εργάτες συμβασιούχοι έπαθαν το έμφραγμα εν ώρα υπηρεσίας. Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και άλλοι συνάδελφοι παλέψαμε γενναία και σώθηκαν.

ΕΣΕΙΣ που κυβερνήσατε και κυβερνάτε! Αφήστε στην άκρη τις υποκρισίες και τα παχιά ανέξοδα λόγια για τον «ηρωισμό» των υγειονομικών. Ξέρετε την κατάσταση με κάθε λεπτομέρεια. Για την ακρίβεια εσείς τη νομοθετήσατε, εσείς την εφαρμόζετε, εσείς υπογράφετε την καταδίκη μας. ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ:

• Φέρατε μόνιμο προσωπικό; (πάνω 800 λείπουν, από όλους τους κλάδους)
• Πήρατε μέτρα να σταματήσετε το αίσχος της επαναλαμβανόμενης διπλοβάρδιας (πρωί –νύχτα/ απόγευμα – πρωί);
• Δώσατε τα οφειλόμενα ρεπό στους ειδικευόμενους και όλο το προσωπικό; (>17.000 τα ρεπό που οφείλονται και τελικά … «χάνονται»!). Δώσατε μήπως τις κανονικές άδειες; Ακόμη οφείλονται οι άδειες του 2018, «δεν βγαίνει το πρόγραμμα» λέτε συχνά.
• Πήρατε μέτρα για το αίσχος των ράντζων, για τις επικίνδυνες συνθήκες στην ψυχιατρική, για τη βία ενάντια σε υγειονομικούς κ.λπ. Πήρατε μέτρα υγείας κι ασφάλειας σ’αυτό το χώρο που βρίθει παραγόντων κινδύνου;
• Φέρατε μήπως γιατρούς εργασίας και τεχνικούς ασφάλειας, ΜΟΝΙΜΟΥΣ, να ελέγχουν και να αποφασίζουν για τα απαραίτητα μέτρα όπως οι δικοί σας νόμοι υποχρεώνουν;
• Εντάξατε τους εργαζόμενους των νοσοκομείων που υπηρετούν σε άκρως επικίνδυνες κι ανθυγιεινές συνθήκες στα ΒΑΕ; Ή περιμένετε τάχα, να ευδοκιμήσει ο περιβόητος «διάλογος» ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για να …ενταχθούμε;
• Υπακούσατε στις αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων – που δήθεν τα έχετε περί πολλού- να αποκαταστήσετε τους μισθούς στα επίπεδα του 2012;
• Λειτουργήσατε νέες μονάδες, νέα χειρουργεία με ανάλογο προσωπικό και εξοπλισμό;
• Ελέγξατε ίσως, γιατί καθυστερεί το ΚΕΣΥ μήνες και μήνες να εγκρίνει την επανέναρξη των εμβολισμών στις εγκεφαλικές αιμορραγίες; Μήπως για να πλουτίζουν τα ιδιωτικά κέντρα;

……………………………

ΕΜΕΙΣ μπορούμε ως αύριο να ρωτάμε. Να θέτουμε τα αυτονόητα δικαιώματά μας και τα αμείλικτα αιτήματά μας. Είναι αυτή η δική μας φωνή, η προσφορά μας, η επιστημοσύνη μας που έχει αμαυρώσει ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ «ΕΙΝΑΙ». Μαζί και τους επίορκους υγειονομικούς.

Έχει όμως λάμψει στο πρόσωπο των ασθενών μας που είναι οι πραγματικοί σύμμαχοί μας!

Με αυτούς θα συμπορευτούμε. ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ.

Δεν υποχωρούμε. Κρατάμε παρακαταθήκη στην δική μας καθημερινότητα, τις διδαχές του ζεύγους Κιουρί, του Γεώργιου Παπανικολάου, της Αμαλίας Φλέμινγκ, του Πέτρου Κόκκαλη και των γιατρών – νοσηλευτών ηρώων της Αντίστασης, του Γρηγόρη Λαμπράκη, του Τσε Γκεβάρα και τόσων άλλων!

«Μην καρτεράτε να λυγίσουμε ούτε για μια στιγμή»!

ΗΛΙΑΣ ΣΙΩΡΑΣ

Καρδιολόγος

Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Ευαγγελισμός

Γεν. Γραμματέας ΕΙΝΑΠ

Περιφ. Σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση στην Περιφέρεια Αττικής

«Και κύλησαν στη μέση της πλατείας κομμένα τα κεφάλια τους…»

Κατιούσα

Ο Γιώργης Παυλόπουλος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας, στις 22 του Ιούνη 1924 και έφυγε από τη ζωή στις 26 του Νοέμβρη 2008. Ποιήματα και κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλά ελληνικά και ξένα λογοτεχνικά έντυπα και ανθολογίες. Κυκλοφόρησαν οι ποιητικές συλλογές του: “Το κατώγι” (1971), “Το σακί” (1980), “Τα αντικλείδια” (1988), “Τριαντατρία χαϊκού” (1990), “Λίγος άμμος” (1997), “Ποιήματα 1943-1997” (2001), “Πού είναι τα πουλιά” (2004), “Να μη τους ξεχάσω” (2008). Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές χώρες.
Στο συγκλονιστικό ποίημά του “Το σακί” το μεγαλείο των μαχητών του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα συγκρούεται με το σκοτάδι του κράτους και του παρακράτους των «εθνικόφρονων» αποβρασμάτων. Μπροστά στα μάτια του μικρού παιδιού απλώνονται δυο κόσμοι. Από τη μια ο κόσμος αυτών που πολέμησαν και αγωνίστηκαν με σημαία τα πανανθρώπινα ιδανικά του ΕΑΜ, για λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική προκοπή. Από την άλλη ο κόσμος όσων συνεργάστηκαν με τον καταχτητή, των δωσίλογων, των οργάνων του μοναρχοφασισμού και άλλων ξενόδουλων, εγκληματικών στοιχείων…

Το σακί
Ήμουν παιδί ακόμη δεν τους καλοθυμάμαι.
Μπήκανε στο χωριό μου ένα πρωί
μα δε σταθήκανε. Περάσανε
αργά πάνω στο χιόνι. Τα γένια τους
ανάμεσα στα σύννεφα και τις κοτρόνες
καθώς τους χώνευε το βουνό.
Μονάχα ο τελευταίος δε φεύγει απ’ το μυαλό μου.
Κράτα το άλογο, μου είπε
και βάζοντας το σκούφο του στην αμασχάλη
έσκυψε στο νερό να πιει
και τόνα μάτι του με κοίταζε απ’ το πλάι.
Κοίταζε τα κουρέλια μου
τα πόδια μου μες στις λινάτσες
τις ξόβεργες στα ξυλιασμένα χέρια μου
και πώς του χαμογέλαγα
κρατώντας τ’ άλογο με περηφάνια.
Το ίδιο εκείνο μάτι με κοίταζε τον άλλο χρόνο
αχνό βασιλεμένο
όταν αδειάσαν ματωμένο το σακί
και κύλησαν στη μέση της πλατείας
κομμένα τα κεφάλια τους.
Ήταν ο χρόνος που κατέβηκα στην πόλη
και πούλαγα τσιγάρα σε δρόμους και πλατείες.

Γιώργης Παυλόπουλος

“Δεν τον θέλετε στη Βουλή; Θα τον βλέπετε στην ΕΡΤ” – O Αντώνης Πανούτσος γίνεται “κρατικοδίαιτος δεινόσαυρος”

Κατιούσα

Παλιότερα νόμιζε ότι είναι αστείο να γράφει για τις δημόσιες υπαλλήλους που έχουν μεγάλη περιφέρεια γιατί κάθονται όλη την ώρα στην καρέκλα τους και ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ -πριν καν αυτός γίνει κόμμα εξουσίας και αποκαλύψει τον πασοκικό του χαρακτήρα.
Μετά θεωρούσε τον φίλο και συμπότη του Γρηγόρη Ψαριανό ένα είδος ακροαριστερού επαναστάτη -πριν ο Γρηγόρης ανακοινώσει πως έκλεισε τη δική του, προσωπική αριστερή παρένθεση.
Μετά άρχισε να γράφει στο Liberal, όπου μας έδειξε μεταξύ άλλων πώς μπορεί να γεμίσει το λιμάνι του Πειραιά με σάλια για την “επένδυση” της COSCO, που ενοχλείται από σωματεία και εργατικούς αγώνες-δικαιώματα.
Μετά έλεγε πως το δημόσιο -στο οποίο έχει δουλέψει και ο ίδιος ως παρουσιαστής της “Αθλητικής Κυριακής” στην ΕΡΤ- έχει δεινοσαυρικό χαρακτήρα, ενώ η ανάπτυξη έρχεται από τον ιδιωτικό τομέα. Και λίγους μήνες μετά σκέφτηκε πως είναι μια καλή ευκαιρία να γίνει και ο ίδιος “κρατικοδίαιτος δεινόσαυρος” για πολλοστή φορά στην καριέρα του.
Στην ίδια συνέντευξη, ο Πανούτσος λέει πόσο σημαντικός είναι ο μαζικός λαϊκός αθλητισμός (χωρίς αυτή τη διατύπωση) και προβάλλει ως πρότυπο για αυτό την ενιαία Γερμανία, από τη στιγμή που ο λαός της έπαψε να ανταγωνίζεται και να θέλει να δείξει ποιο σύστημα είναι το καλύτερο. Πριν από λίγα χρόνια, βέβαια, είχε απαξιώσει τη ΓΛΔ και τις δικές της ασύγκριτες δομές μαζικού λαϊκού αθλητισμού, λέγοντας πως ήταν μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν μπορούσε να ανέλθει κοινωνικά, όλοι βαριόντουσαν και για αυτό το έριχναν στον αθλητισμό.
Στο ενδιάμεσο ο Αντώνης Πανούτσος υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη. Απέτυχε να εκλεγεί αλλά το κόμμα του δεν τον άφησε έτσι και τον προσέλαβε ως ειδικό σύμβουλο-μετακλητό στην ΕΡΤ, που συνεχίζει να γράφει το δικό της σαξές-στόρι.

Ο Αντώνης Πανούτσος είναι μια ζωντανή απόδειξη πως κάθε φιλελές που σέβεται τον εαυτό του, μιλάει για το δεινοσαυρικό δημόσιο, αλλά έχει τελικά ως όνειρο να γίνει ο ίδιος κρατικοδίαιτος. Στην τελική ο Αντώνης δεν είναι καν 80 χρονών, όπως ο διευθυντής του νοσοκομείου -μια ανάδειξη που τελικά αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν οι “αντικρατιστές” της κυβέρνησης.

Ο φασίστας Τζήμερος ξαναχτυπά: «Δεν έφταιγαν οι Ναζί αλλά οι… αντάρτες»!

Από nikos

Τον φασίστα κι’ αν τον φτύνεις, το σάλιο σου χαλάς. Αυτό ισχύει για τον γνωστό και μη εξαιρετέο φασίστα Θάνο Τζήμερο, ο οποίος ξαναχτύπησε με νέο αντικομμουνιστικό έμεσμα στο διαδίκτυο. Σε ένα άθλιο και ανιστόρητο παραλήρημμα του, που δημοσιεύθημε στην ιστοσελίδα thessalonikipress.gr, το θρασύδειλο φασιστοειδές είχε το θράσος να καταπιαστεί με την Εθνική Αντίσταση την οποία μάλιστα αποκαλεί «εθνικό έγκλημα»! Χρησιμοποιώντας το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη, όπου οι Ναζί και οι ντόπιοι- πολιτικοί πρόγονοι των Τζήμερων- ταγματασφαλίτες, μακέλεψαν 147 ανθρώπους, ο εν λόγω τύπος μας λέει το εξής: Έφταιγε η αντίσταση των ανταρτών που… προκαλούσε την οργή των Ναζί!

Μάλιστα, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα ακόμη και απ’ τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές των Ναζί, ο Τζήμερος αποσαφηνίζει τη θέση του: «Επισημαίνω στους επαγγελματίες διαστρεβλωτές των απόψεών μου που θα γράψουν “ο Τζήμερος εξισώνει τους Ναζί με την Αντίσταση”, ότι δεν τους εξισώνω. Θεωρώ τις πράξεις των “αντιστασιακών” χειρότερες». Λογικό, βέβαια, για έναν ιδεολογικό και πολιτικό απόγονο των ταγματασφαλιτών να θεωρεί “έγκλημα” τις πράξεις των αντιστασιακών. Άλλωστε, ιδεολογικοί πρόγονοι του Τζήμερου ήταν αυτοί που, χέρι-χέρι με τους Ναζί κατακτητές, κατέσφαζαν με πρωτοφανή αγριότητα μωρά, γυναίκες και ηλικιωμένους σε μια σειρά πόλεις και χωριά της Ελλάδας: Δίστομο, Καλάβρυτα, Κομμένο, Χορτιάτης, Κάνδανος, Δομένικο, Λέχοβο και αλλού.

Ο φασίστας Τζήμερος- αυτή η φτηνή απομίμηση συνοικιακού χιτλερίσκου που μέσω διαδικτύου εξύβριζε το δολοφονημένο Παύλο Φύσσα και τη μητέρα του – δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από τους πατενταρισμένους Ναζί της εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Ο φασίστας Τζήμερος- αυτός ο «άντρακλας» που χτυπάει γυναίκες στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής- είναι γνήσιος εκπρόσωπος του χυδαιότερου, του πιό ξετσίπωτου, «ταγματασφαλιτισμού» που γνώρισε η χώρα στα μεταπολιτευτικά χρόνια.

Θα μπορούσαμε, ενδεχομένως, να προτρέψουμε τον Τζήμερο, σε ένα διάλειμμα του ανάμεσα στο σκίσιμο αφισών του ΠΑΜΕ και στον τραμπουκισμό γυναικών, να μελετήσει ιστορία. Θα ήταν ωστόσο μάταιο. Οι φασίστες ουδέποτε είχαν καλή σχέση με την ιστορία. Ούτε βέβαια η ιστορία μαζί τους, που όπως και τους ιδεολογικούς του προγόνους θα κατατάξει τον θρασύδειλο αυτό φασιστάκο εκεί που του αξίζει: Στον πολιτικό και ιστορικό σκουπιδοτενεκέ.

Καθεστώς πειθάρχησης

Να συστηθούμε καταρχάς. Ο γράφων είναι καπνιστής. «Βαρύς» μάλιστα. Αν και καπνιστής, θυμάται ακόμα με φρίκη τον εφιάλτη των παιδικών χρόνων, με τους επιβάτες να καπνίζουν αρειμανίως στο σαράβαλο πούλμαν του ΚΤΕΛ που μετέφερε τη φτωχολογιά για το κυριακάτικο μπάνιο. Ο εισπράκτορας μοίραζε σακούλες για τα παιδιά που ξερνοβολούσαν από το ντουμάνι.

Η εποχή αυτή ανήκει στο παρελθόν. Οπως στο παρελθόν ανήκει και η εποχή που στα καφενεία υπήρχαν πινακίδες, με σφραγίδα κάποιας υγειονομικής υπηρεσίας, που έγραφαν «απαγορεύεται το πτύειν». Είναι ζήτημα πολιτισμού να μην καπνίζει κάποιος στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα νοσοκομεία, στις σχολικές αίθουσες κτλ. Γιατί, όμως, να μην καπνίζει κάποιος στη δουλειά, αν αυτό δεν ενοχλεί τους συναδέλφους του; Γνωρίζω εργασιακούς χώρους όπου οι εργαζόμενοι καπνίζουν (παρά την απαγόρευση) και άλλους όπου οι εργαζόμενοι δεν κάπνιζαν και πριν την απαγόρευση. Αυτό το αποφάσισαν μεταξύ τους. Οι άνθρωποι μπορούν να βρουν τρόπους να συμβιώσουν, καθορίζοντας οι ίδιοι τους κανόνες της συμβίωσης. Και να βάλουν στη θέση τους τους ανάγωγους (που δυστυχώς πάντοτε υπάρχουν).

Αυτό που συμβαίνει με την αντικαπνιστική υστερία (και όχι εκστρατεία), στην οποία τέθηκε επικεφαλής ο ίδιος ο Μητσοτάκης, δεν έχει να κάνει με τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος σε καπνιστές και μη καπνιστές. Αλλωστε, ο καπνός δεν έχει βγει στην παρανομία, όπως και το αλκοόλ. Αντίθετα, πέρα από τα κέρδη των ελάχιστων μονοπωλίων που ελέγχουν παγκοσμίως την παραγωγή προϊόντων καπνού, έχει βρεθεί και ένας τρόπος να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία από τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης στον καπνό και στο αλκοόλ. Για να μην αναφερθούμε σε άλλα ζητήματα, όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση (και οι κομπίνες με τις οποίες την κρύβουν), το συνεχές διατροφικό σκάνδαλο (που όταν δημοσιοποιείται κάποια πτυχή του σπεύδουν μόνο για το κουκούλωμα), η ανεξέλεγκτη δράση της χημικής βιομηχανίας και οι καρκίνοι που τη συνοδεύουν, τα εργατικά «ατυχήματα», η προϊούσα φθορά της υγείας των εργατών σε συγκεκριμένους εργασιακούς χώρους κτλ.

Θα μπορούσαν να βρεθούν πολλοί τρόποι ευέλικτης εφαρμογής των αντικαπνιστικών διατάξεων, που να έχουν στο κέντρο τους όχι τα πρόστιμα, αλλά την κοινωνική αυτο-ρύθμιση. Κανένας δεν ανάβει τσιγάρο σ' έναν κινηματογράφο ή ένα θέατρο. Οχι επειδή απαγορεύεται, αλλά επειδή αυτό αποτελεί κοινωνική κατάκτηση (όποιος δοκιμάσει ν' ανάψει τσιγάρο θα φάει φάπες από τους υπόλοιπους θεατές). Μόνο ένας «αστοιχείωτος» θα άναβε τσιγάρο σ' ένα αυτοκίνητο στο οποίο υπάρχουν παιδιά. Αυτόν δε θα τον αποτρέψει η όποια απαγόρευση (θα βρει τρόπο να καπνίσει στη ζούλα), αλλά το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον. Ακόμα και στα ταβερνεία και στα κάθε είδους διασκεδαστήρια θα μπορούσε να βρεθεί λύση, αντί για τις… σόμπες του Κικίλια. Τα μαγαζιά θα μπορούσαν να χωρίζονται σε «καπνίζοντα» και «μη καπνίζοντα».

Αυτό που γίνεται με την αντικαπνιστική υστερία είναι -πέραν όλων των άλλων- μια εκστρατεία κοινωνικής πειθάρχησης. Στη Ρωσία του Πούτιν, όπου βρεθήκαμε το περασμένο καλοκαίρι, το κάπνισμα απαγορευόταν ακόμα και στους υπαίθριους χώρους των καφενείων και εστιατορίων. Επρεπε να βγεις στο δρόμο για να καπνίσεις! Και στα δημόσια πάρκα απαγορευόταν ακόμα και μπίρα να πιεις (έπινες όμως όσο αλκοόλ ήθελες στα μπαρ απέναντι από το πάρκο)! Αυτό δεν είναι υγειινισμός, αλλά μαζική πειθάρχηση από ένα αυταρχικό-κατασταλτικό κράτος.

Την ίδια ακριβώς λογική, της μαζικής κοινωνικής πειθάρχησης, υπηρετεί και η καθιέρωση του ρουφιανοτηλέφωνου. Πέρα από τα ευτράπελα που θα υπάρξουν, στόχος είναι να καταστεί η μπατσαρία ρυθμιστής των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Να σηκώνει ο άλλος το τηλέφωνο και να «δίνει» αυτόν που καπνίζει στο καφενείο της γειτονιάς. Να ρουφιανεύει ο ένας τον άλλο στο κράτος, τον «μέγα προστάτη».

Πηγή: "Κόντρα"

Κρύβουν την πραγματική εικόνα

Για ακόμα μια βδομάδα, χιλιάδες φοιτητές σε όλη τη χώρα συζητούν σε Γενικές Συνελεύσεις, παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις και συνεχίζουν να δίνουν απάντηση σε όσα ετοιμάζεται να φέρει η κυβέρνηση για τα πανεπιστήμια, με κινητοποιήσεις και δράσεις μέσα στα ιδρύματα και τους δρόμους. Καταγγέλλουν τις κυβερνητικές επιθέσεις και την καταστολή, υπερασπίζονται το πανεπιστημιακό άσυλο, προτάσσουν την ανάγκη για αύξηση της χρηματοδότησης στην Ανώτατη Εκπαίδευση, τις ανάγκες τους για ενίσχυση της φοιτητικής μέριμνας, για πραγματικά δωρεάν σπουδές, για όλα όσα δικαιούνται σήμερα ως φοιτητές και αύριο ως απόφοιτοι. Στο πλαίσιο αυτό, διαδήλωσαν πολλές φορές το τελευταίο διάστημα, ενώ ανά ίδρυμα παίρνουν πολύμορφες πρωτοβουλίες μέσα στις σχολές, με παραστάσεις διαμαρτυρίας στις διοικήσεις, όπου σε πολλές περιπτώσεις μετρούν βήματα και κατακτήσεις.

***

Η μαζική συμμετοχή στις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων και ο πλούσιος προβληματισμός, οι ελπιδοφόρες διεργασίες στα πανεπιστήμια, είναι η καλύτερη απάντηση στην επιχείρηση συκοφάντησης του αγώνα των φοιτητών, που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση, με τη συνδρομή μερίδας των Μέσων Ενημέρωσης. Γιατί, για άλλη μια φορά, κυριάρχησαν σε εφημερίδες και κανάλια οι επιθέσεις που σημειώθηκαν στην πρώην ΑΣΟΕΕ και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, γεγονότα που οι ίδιοι οι φοιτητές απομόνωσαν και κατήγγειλαν στις συνελεύσεις τους, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν κόντρα σε κάθε προσπάθεια διάλυσής τους. Στην πραγματικότητα, κυβέρνηση και αστικά επιτελεία αξιοποιούν, για μια ακόμα φορά, ομάδες και ενέργειες που καμία σχέση δεν έχουν με τους φοιτητικούς συλλόγους, για να συκοφαντήσουν τις μαζικές διαδικασίες των φοιτητών.
Και είναι επίσης χαρακτηριστικό το εξής: Τόσο καιρό που οι φοιτητές βρίσκονται στους δρόμους, αγωνίζονται και διεκδικούν λύσεις στα οξυμένα προβλήματά τους, τα ίδια αστικά ΜΜΕ δεν βρίσκουν τίποτα να πουν για τις διεκδικήσεις τους. Οταν, όμως, μία συνέλευση (στις τόσες που γίνονται κάθε βδομάδα), αυτή της πρώην ΑΣΟΕΕ, «μίλησε» για «ηλεκτρονική ψηφοφορία στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών», ξαφνικά έγινε θέμα που καλύφθηκε μετά ...βαΐων και κλάδων! Στο ίδιο πνεύμα, υπερπροβάλλονται «ανεξάρτητα σχήματα», σχήματα που αντιτίθενται στις κινητοποιήσεις, αναμασάται με κάθε ευκαιρία η συζήτηση για τον ρόλο των παρατάξεων στις σχολές, δίνεται βήμα σε αντιδραστικές απόψεις, προκειμένου οι φοιτητές να κρατιούνται μακριά από τις αγωνιστικές διεκδικήσεις για όσα αφορούν στις σπουδές, στη ζωή και το μέλλον τους.

***

Είναι παραπάνω από φανερό ότι όλες αυτές οι προσπάθειες επιδιώκουν να κρύψουν την πραγματική εικόνα των πανεπιστημίων, να αντιστρέψουν την πραγματικότητα. Θέλουν να κρύψουν το γεγονός ότι χιλιάδες φοιτητές αγωνιούν για τις σπουδές, τη μόρφωση, τα πτυχία και το εργασιακό τους μέλλον. Για αυτά συζητούν στις συνελεύσεις τους, από αυτά απορρέουν οι διεκδικήσεις τους. Αυτές οι ανησυχίες των φοιτητών έχουν τη σφραγίδα της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων που υλοποίησαν τις κατευθύνσεις της ΕΕ και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Γι' αυτό επιλέγουν το δρόμο του αγώνα, για να διεκδικήσουν όσα δικαιούνται και κανένας δεν θα τους τα χαρίσει. Αυτός ο αγώνας μπορεί να δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Είναι στο χέρι των φοιτητών να το κάνουν πράξη, ακόμα πιο μαζικά, μαχητικά, να περάσουν στην αντεπίθεση.