Οι αγωνίες των ναυτικών, το Jumbo, η ψυχολογία της διαφήμισης...

Πολλή συζήτηση, και όχι άδικα γίνεται το τελευταίο διάστημα, για τη διαφήμιση του Jumpo με τους ναυτικούς και τη ζωή τους.
Στοχευμένη στο συναίσθημα, ανασύρει μνήμες στις οικογένειες των ναυτικών μας, που θυμούνται την αρμύρα της ζωής τους, τις αγωνίες τους, τη χαρά και συγκίνηση ενός τηλεφωνήματος.
Με μαεστρία δοσμένη, παρουσιάζει ένα πλοίο κάποιων δεκαετιών πίσω, με ελληνικότατο όνομα ενδεικτικό της προστασίας και του θρησκευτικού συναισθήματος «Μεγαλόχαρη», με Έλληνες ναυτικούς μέσα, με κοινές χαρές, πόθους και προσμονές, με τον «πρώτο» μηχανικό να δέχεται την οικογενειακή κλήση στον ασύρματο και φυσικά, η αδημονία του παιδιού να μιλήσει με τον πατέρα , να ακούσει τη φωνή του,μα και τα δώρα του .

Θα μπορούσε να ήταν και καπετάνιος, αλλά δεν επελέγη από το διαφημιστή κατά τη γνώμη μου, λόγω της θέσεώς του στην ιεραρχική πυραμίδα. Θα φάνταζε αποστασιοποιημένος από το πλήρωμα κι εδώ χρειάζονταν γήινες καταστάσεις , στο ενδιάμεσο , και αυτά τα κριτήρια τα πληρούν οι μηχανικοί που είναι και αξιωματικοί και «μουτζούρηδες».
Επειδή όμως στο καράβι, όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι, αυτό της ναυτεργατικής ζωής, δεν μπορεί να μη χτυπήσει η καρδιά στην αφήγηση της διαφήμισης, ο νους να μη γυρίσει πίσω, οι ταυτίσεις πάνω σε ίδια ή παρόμοια περιστατικά να εκλείψουν.
Η λύτρωση, στην αγωνία του πατέρα στο ερώτημα του παιδιού του, ερώτημα όλων των παιδιών των ναυτεργατών μας , τι μου πήρες, τι μου έφερες, έρχεται με την πράξη του Μαρκόνι που τον βγάζει από το αδιέξοδο ...

Αποκαθήλωση! Πλαστική σακούλα Jumpo - λογότυπος που και δεν ακούγεται και δεν φαίνεται, αλλά υπονοείται εμφανώς διαφημιστική τακτική γαρ-η οποία σακούλα, αποτελεί το ερέθισμα για τη δημιουργική φαντασία του «πρώτου» για λιμάνια και αγορά παιχνιδιών !
Το δάκρυ της θύμησης στην καμπίνα, η στιγμιαία χαρμολύπη για όσες στιγμές χάνονται ή χάθηκαν οριστικά από τη γυναίκα του και τα παιδιά, στο βωμό της ναυτεργατικής βιωτής!
Μπαίνει όμως ένα ερώτημα :
Όλος αυτό ο κόμπος που μας προκαλείται, πού καταλήγει ;
Στο εμπόριο συναισθημάτων, στην αγοραία αντίληψη του καπιταλισμού, πούλα τα όλα, πούλα και τη μάνα σου για να κερδίσεις !

Ξέχνα τον κ. Jumpo και τον κόσμο του, ξέχνα τα κέρδη του, τα γκέτο - καταστηματά του με τους ανθρώπους λάστιχο, τις απολύσεις σε όποιον σηκώνει κεφάλι.
Κατανάλωσε ταυτιζόμενος με εκφάνσεις της δίκης σου πραγματικότητας, όχι της δίκης τους !
Ξέχνα και τους εφοπλιστές που χτίσανε τα καράβια τους με το αίμα , τον πόνο, τον ιδρώτα και τις αγωνίες των ναυτεργατών και των οικογενειών τους, που πετάξανε τα κατώτερα πληρώματα σαν στυμμένες λεμονόκουπες από τα πλοία για να τα αντικαταστήσουν με φτηνό δυναμικό, που δεν υπογράφουν συμβάσεις, που τα θένε γαλέρες υποταγής και αυλοκολάκων , που φορολογούνται ...εθελοντικά !

Μέρες τώρα με τυραννούν αυτές οι σκέψεις , μέρες χαράς και να είναι πάντα για όλους, αλλά η ζωή, η βαθιά ταξική της διάσταση δυστυχώς τα φέρνει κάποιες φορές κουβάρι.
Αυτό τον «άνεμο κουβάρι» τον έχουν γευτεί δεκάδες ναυτεργατικές οικογένειες του νησιού μας, στο Βροντάδο , στη Συκιάδα, στη Λαγκάδα, στα Καρδάμυλα, όπου υπάρχουν ναυτότοποι.

Ανήκω σε μια τέτοια οικογένεια ναυτεργάτη, που δε θυμάμαι τη φωνή του ούτε τα παιχνίδια του, γιατί ήμουν έναμισάρης όταν χάθηκε στο ναυάγιο του Αίγλη το 1963.
Τον έχω όμως στη μνήμη μου από τις διηγήσεις της μάνας μου, τον φανταζόμουν σε ένα μακρινό ταξίδι και φρόντισα να μην ξεχνώ τον υγρό του τάφο του ίδιου και των 20 συντρόφων του.
Να μην ξεχνώ τα σαπιοκάραβα που χτίσανε τις αυτοκρατορίες, να μην ξεχνώ τη θέση μου.
Γι αυτό και ο κύριος Jumpo στην τελική δεν έχει να μου δώσει τίποτε με τη διαφήμισή του, πλην της εξυπνάδας του διαφημιστή να πλασάρει με τέχνη το προϊόν, μόνο που είναι η ζωή μας αυτό το προϊόν, η ζωή μας και οι πόνοι μας που θα τους πάρουμε μαζί μας.

Μ.Α.S.S.

«Ετών 15…»

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε πριν από 11 χρόνια (εδώ: rizospastis.gr/story.do?id=4852278). Δημοσιεύτηκε τρεις ημέρες μετά από την δολοφονία του Αλέξανδρου (Ριζοσπάστης, 9/12/2008). 

Φυσικά από τότε έχουν προστεθεί πολλά ακόμα στοιχεία. Και γεγονότα. Από το προβοκατόρικο έγκλημα στη Μαρφίν μέχρι την δολοφονία στη Γλάδστωνος. Κι από τις “πλάτες” στους φασίστες μέχρι την επί 6ετία ατιμωρησία των δολοφόνων του Φύσσα και την αποφυλάκιση Κορκονέα.

Στοιχεία και γεγονότα που καταδεικνύουν ότι το κράτος που περιγράφεται στο άρθρο, 

• αυτό που εσχάτως διώκει καθαρίστριες που δεν έχουν απολυτήριο Δημοτικού αλλά υπουργοποιεί ταγούς με πλαστούς τίτλους σπουδών, 
• που κατάσχει λογαριασμούς φτωχών αλλά φτιάχνει Ποινικούς Κώδικες αξιοποιήσιμους όταν πρόκειται για λογαριασμούς της Energa και της Ζήμενς, 
• που δίνει ασυλία σε τραπεζίτες την ώρα που “καταδιώκει” ανήλικους σε κινηματογράφους και παρακολουθεί τα ΜΑΤ να ξεγυμνώνουν 20χρονα παιδιά εν μέση οδό, 

παραμένει ίδιο

(απλώς κατά καιρούς εμπλουτίζονται τα χρώματα των διαχειριστών του). –

Νίκος Μπογιόπουλος 6/12/2019

Ετών 15…

«Αυτό που συνέβη είναι απίθανο». «Αυτό που συνέβη είναι απίστευτο». «Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές». Πρόκειται για φράσεις που κατά κόρον επαναλαμβάνονται από το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, όταν γνωστοποιήθηκε η δολοφονία του 15χρονου παιδιού στα Εξάρχεια.

Ευτυχώς, πάντως, τούτη τη φορά δεν ακούσαμε στι κάποιοι «έπεσαν από τα σύννεφα». Ισως, επειδή η απώλεια μιας τόσο νεανικής ζωής θέτει όρια ακόμα και στην επίδειξη υποκρισίας. Ισως, πάλι, γιατί αυτό που συνέβη στην Ελλάδα, στο κέντρο της Αθήνας στις 6 Δεκέμβρη του 2008 – στην πραγματικότητα – ΔΕΝ είναι κάτι το πρωτοφανές. Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί πριν από 23 χρόνια. Και τότε, στις 17 Νοέμβρη του 1985, ένας αστυνομικός πυροβόλησε. Και τότε ένας 15χρονος έπεσε νεκρός. Ηταν ο Καλτεζάς… 

***

Αυτό που συνέβη στις 6 Δεκέμβρη του 2008, δεν είναι ούτε κάτι το «απίστευτο», ούτε κάτι το «απίθανο», με την έννοια ότι πρόκειται για ένα συμβάν που δε θα μπορούσε να προβλεφτεί.

Η εκτέλεση στα Εξάρχεια αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που θα έπρεπε να αναμένεται με μαθηματική βεβαιότητα. Είναι το αποτέλεσμα ενός εμπεδωμένου κλίματος αυθαιρεσίας και κατασταλτικής ατιμωρησίας. Είναι η κτηνώδης αποθέωση της δράσης ενός μηχανισμού που εκπαιδεύεται να αντιμετωπίζει τον πολίτη, δηλαδή τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον ναυτεργάτη, τον φοιτητή, τον μαθητή, δηλαδή το λαό, σαν «εχθρό».

Ο στυγερός φόνος του 15χρονου είναι γέννημα της πολιτικής.

• Ενός κράτους που εδώ και 28 χρόνια δεν ενδιαφέρεται καν να αναζητήσει ποιος δολοφόνησε τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, το 1980.
• Ενός κράτους που το 1990 αθώωσε τον δολοφόνο του 15χρονου Καλτεζά.
• Ενός κράτους που ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για τους 4 νεκρούς του πυρπολημένου από την Αστυνομία «Κάπα Μαρούση».
• Ενός κράτους που οι πολιτικοί του ταγοί ουδέποτε έκρυψαν τους δεσμούς πολιτικού αίματος που τους ένωναν με το δολοφόνο του Τεμπονέρα.
• Ενός κράτους που ο πρωθυπουργός του το 2000 έκανε υπουργό στην κυβέρνησή του εκείνον που ο ίδιος, το 1990, τον αποκαλούσε από το βήμα της Βουλής «ηθικό αυτουργό» του φόνου του καθηγητή στην Πάτρα.
• Ενός κράτους, που άλλος πρωθυπουργός του απευθυνόταν στους αστυφύλακες με τη γνωστή και ιστορική έκτοτε φράση «εσείς είστε το κράτος».
• Ενός κράτους, που το 2002 έστελνε χαφιέδες της Ασφάλειας εφοδιασμένους ακόμα και με το υπηρεσιακό τους περίστροφο στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Αθήνας για να προβοκάρει τους διαδηλωτές.
• Ενός κράτους που απαγάγει Πακιστανούς και θέτει την υπόθεση στο αρχείο.
• Ενός κράτους που επιβραβεύει με το βαθμό του διοικητή αστυνομικού τμήματος τον επικεφαλής των θρασύδειλων που τσάκισαν τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, επικαλούμενοι ότι έπεσε πάνω στη ζαρντινιέρα.
• Ενός κράτους που δίνει την άδεια να πετούν πάνω από τον εναέριο χώρο του και να προσγειώνονται στα αεροδρόμιά του τα αεροπλάνα της CIA που μεταφέρουν απαχθέντες από και προς το Γκουαντανάμο.
• Ενός κράτους που πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης βάφτισε «πραίτορες» της τάξης και της ευνομίας τους ένστολους αλήτες που βιαιοπραγούν κατά πολιτών.
• Ενός κράτους, που έχει στις υπηρεσίες του κτήνη σαν τον «κύριο» που βασάνιζε μετανάστες στο τμήμα Ομονοίας.
• Ενός κράτους, που τα περίστροφά του «εκπυρσοκροτούν» στους σβέρκους Τσιγγανόπουλων ή βρίσκουν κατάστηθα 17χρονα Σερβόπουλα, όπως το 1999 στη Θεσσαλονίκη.
• Ενός κράτους, που έχει στις τάξεις της Αστυνομίας του αυτούς που έστηναν χουντογλέντια το 1997 και βιντεοσκοπούσαν τους κυκλικούς χορούς τους, καθώς ζητωκραύγαζαν υπέρ Παττακού και Μακαρέζου.
• Ενός κράτους, που πριν ο ειδικός φρουρός πυροβολήσει κατά του 15χρονου στα Εξάρχεια είχε αποδώσει τιμές σε άλλον ειδικό φρουρό, όταν είχε πυροβολήσει κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης έξω από το υπουργείο Αιγαίου.

Ο αναγνώστης διαπιστώνει από τον παραπάνω κατάλογο – που δεν είναι ολοκληρωμένος, είναι απλώς ενδεικτικός – ότι δεν αναφέρουμε ποιος κυβερνούσε στη μια ή στην άλλη περίπτωση, η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Δεν το κάνουμε τυχαία. Πιστεύουμε ότι έχει ελάχιστη σημασία. Αυτούς τους συμψηφισμούς τους αφήνουμε στους άθλιους εκπροσώπους των δύο κομμάτων που διαγκωνίζονται στα τηλεπαράθυρα για το ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο αθώος του αίματος. Σε ό,τι μας αφορά, εμμένουμε σε μια βασική διαπίστωση: Το κράτος στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω δεν είναι ούτε «γαλάζιο» ούτε «πράσινο». Είναι «γαλαζοπράσινο».

Πηγή: Ριζοσπάστης, 9/12/2008

Οι 200 συμμορίες και τα 60 γκέτο της Σουηδίας

Από Πάνος Αλεπλιώτης

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης // 

Ευάλωτες περιοχές με τρεις διαβαθμίσεις επικινδυνότητας είναι ο ορισμός που δίνει η Αστυνομία της Σουηδίας για να περιγράψει προάστια και περιοχές των πόλεων με χαμηλό οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο και εγκληματική επιρροή στις τοπικές κοινωνίες.
Οι εκθέσεις της Αστυνομίας δημοσιεύονται κάθε χρόνο και αναπαράγονται από όλα τα ΜΜΕ.
Σύμφωνα με την έκθεση της αστυνομίας, το 2017, υπήρχαν περίπου 5.000 μέλη στις περιοχές ενταγμένοι σε περίπου 200 δίκτυα-συμμορίες.
Οι περιοχές χωρίζονται σε Ευάλωτες, Επικίνδυνες και Ιδιαίτερα Ευάλωτες περιοχές. Το 2015 ήταν συνολικά 53 σε όλη την Σουηδία και έφτασαν τις 60 τον Ιούνιο του 2019.
Το 5,4% του πληθυσμού της Σουηδίας, 500.000 άνθρωποι κατοικούν σε αυτές τις περιοχές εκ των οποίων οι 200.000 σε περιοχές Ιδιαίτερα ευάλωτες! Τα δεδομένα απογραφής στις περιοχές αυτές είναι κάπως αβέβαια επειδή υπάρχει μεγάλος αριθμός ατόμων που είναι δηλωμένα στο ίδιο διαμέρισμα από 10 έως 30 άτομα.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των περιοχών;

Ανεργία

• Τον Φεβρουάριο του 2017 το ποσοστό απασχόλησης στην Σουηδία ήταν 66,7%, ενώ ήταν 49,5% σε Eυάλωτες περιοχές και 47,2% σε Iδιαίτερα Eυάλωτες περιοχές.
• Το 7,9% των κατοίκων σε ευάλωτες περιοχές είναι τελείως άνεργοι, σε σύγκριση με το 3,1% σε όλη τη χώρα.

Επίπεδα μόρφωσης

• Σύμφωνα με τις εκθέσεις της αστυνομίας του 2017, το 40% των παιδιών τελειώνουν το 9 τάξιο σχολείο στις ιδιαίτερα ευάλωτες περιοχές με μη προβιβάσιμους βαθμούς για το Λύκειο, σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο όπου το 12,8% δεν είχε επιλεξιμότητα για ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
• Η διαφορά είναι ιδιαίτερα εμφανής στην Τρίτη Γυμνασίου παιδιών με γονείς που γεννήθηκαν στη Σουηδία. Μόνο το 9% δεν έχει βαθμούς προαγωγής στο Λύκειο σε σχέση με 23% που δεν έχουν βαθμούς προαγωγής στις ευάλωτες περιοχές.
• Στις ευάλωτες περιοχές, λιγότεροι από τους μισούς έχουν αποφοιτήσει μετά από τέσσερα χρόνια στο τρίχρονο λύκειο.

Επιδόματα και εισόδημα

• Πάνω από το 13% των νοικοκυριών έχουν κάποια μορφή επιδοματικής βοήθειας. Το μέσο εισόδημα είναι 205.000 κορόνες για άτομα ηλικίας 20-64 ετών σε ευάλωτες περιοχές, και 189.000 κρ σε Ιδιαίτερα Ευάλωτες Περιοχές, σε σύγκριση με 321.000 κρ σε μη ευάλωτες περιοχές.

Μέσος όρος ηλικίας και εγκληματικότητας

• Σύμφωνα με κυβερνητική έκθεση του 2017, οι Ιδιαίτερα Ευάλωτες Περιοχές έχουν υψηλότερα ποσοστά ατόμων ηλικίας κάτω των 18 ετών από τον εθνικό μέσο όρο (21%). Κυμαίνεται από 26% έως και 36% σε διάφορες περιοχές όλης της χώρας.
• Ακόμη ότι άτομα ηλικίας 15-17 ετών έχουν καταχωρηθεί για περισσότερα εγκλήματα από εκείνα ηλικίας άνω των 41 ετών σε όλη την Σουηδία.

Θρησκευτικός φανατισμός

• Η πλειονότητα των ατόμων που έχουν ταξιδέψει από τη Σουηδία σε χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις για να συμμετάσχουν στη μάχη ζουν ή έχουν ζήσει σε ευάλωτες περιοχές, και πολλοί από αυτούς ήταν έγκλειστοι σε Φυλακές.
• Σύμφωνα με έκθεση του Σουηδικού Υπουργείου Αμύνης, το 70% των «ταξιδιωτών» τρομοκρατών προέρχονται από Ευάλωτες Περιοχές, οι που μεταβαίνουν στο εξωτερικό για να πολεμήσουν σε ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες, μεταξύ άλλων.
• Στις Ιδιαίτερα Ευάλωτες περιοχές υπάρχει ένα ριζοσπαστικό ισλαμικό περιβάλλον που στρατολογεί και χρηματοδοτεί την τρομοκρατία.
• Το ένα τέταρτο των σουηδικών τζαμιών χρηματοδοτούνται από τον Σ.Αραβία σύμφωνα με την έκθεση της αστυνομίας, ορισμένα τζαμιά που βρίσκονται σε ευάλωτες περιοχές ή κοντά σε αυτές συμβάλλουν στη ριζοσπαστικοποίηση.
• Υπάρχουν μαρτυρίες πως λειτουργούν αστυνομίες Ηθών που περιορίζουν την ελευθερία των γυναικών σε πυκνά από μετανάστες προάστια μερικές φορές για ζητήματα προσβολής της οικογενειακής τιμής αλλά και με θρησκευτικά κίνητρα με τη μορφή απειλών και βίας για προσβολή της θρησκείας.

Γεννημένοι στο εξωτερικό

• Οι Ιδιαίτερα Ευάλωτες περιοχές έχουν υψηλό ποσοστό κατοίκων που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό, από 45% έως 60%, σε σύγκριση με το 18,5% των ανθρώπων που γεννήθηκαν στο εξωτερικό στην υπόλοιπη χώρα με μετρήσεις του 2017, πολλοί δε έχουν έλλειψη γνώσης της Σουηδικής γλώσσας.
• Στις ευάλωτες περιοχές της Στοκχόλμης, η πλειονότητα του πληθυσμού έχει γεννηθεί στο εξωτερικό (53%), ενώ το 20% είναι γεννημένοι στην Σουηδία αλλά με ξένους γονείς σύμφωνα με έκθεση του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Στοκχόλμης το 2018. Όλες οι περιοχές χαρακτηρίζονται από:

Κριτήρια

• χαμηλή κοινωνικοοικονομική κατάσταση,
• εγκληματική επιρροή στην τοπική κοινότητα μέσω άμεσων πιέσεων, όπως απειλές και εκβιασμοί,
• δημόσια βία με κίνδυνο να βλάψει τρίτους,
• ανοιχτό λαθρεμπόριο ναρκωτικών και αντιδράσεις εναντίον της κοινωνίας
• η αστυνομία δυσκολεύεται ή είναι σχεδόν αδύνατο να ολοκληρώσει τις αποστολές της,
• ότι υπάρχουν παράλληλες κοινωνικές δομές,
• όπου οι κάτοικοι διστάζουν να συμμετάσχουν στη νομική διαδικασία καταγγελίας,
• όπου η κακοποίηση σαν απόδοση δικαιοσύνης είναι συνηθισμένο φαινόμενο, όπως και οι συστηματικές απειλές σε μάρτυρες και ενάγοντες.
• Είναι ακόμη περιοχές με βίαιο θρησκευτικό εξτρεμισμό από όπου άνθρωποι φεύγουν στο εξωτερικό συνήθως στην Συρία και στο Ιράκ για να συμμετάσχουν σε συγκρούσεις στις γραμμές του ΙΣΙΣ.
• Είναι περιοχές αντιθέσεων όπου οι φονταμενταλιστές περιορίζουν τις ελευθερίες των ανθρώπων όπως την θρησκευτική ελευθερία.
• Ακόμη περιοχές με εθνικό διαχωρισμό και με υψηλή συγκέντρωση εγκληματικών στοιχείων.
• είναι ζώνες όπου τα πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα δεν μπορούν να οδηγήσουν στις περιοχές αυτές χωρίς αστυνομική συνοδεία που εμποδίζει τις επιθέσεις.
• Σαν αποτέλεσμα των επιθέσεων, τα οχήματα των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης έχουν εξοπλιστεί με πιο ισχυρά παράθυρα και τζάμια για να αντέξουν στον πετροπόλεμο το δε προσωπικό έχει ειδικά γυαλιά σαν προστασία από εκτυφλωτικές ακτίνες λέιζερ και ειδικά προστατευτικά ακοής που προστατεύουν την ακοή από βλάβες που προκαλούν οι βόμβες κρότου.
• Οι επιθέσεις κατά των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης είναι συχνότερες στις ευάλωτες περιοχές της Στοκχόλμης, Για να ξεφύγουν από τις επιθέσεις, τα πυροσβεστικά οχήματα κινούνται χωρίς μπλε προειδοποιητικά φώτα και σειρήνες.

Εγκληματικότητα

• Η εγκληματικότητα στις σημερινές Ευάλωτες όλων των διαβαθμίσεων περιοχές καθώς και στις ιστορικά φτωχές γειτονιές περιλαμβάνει εξεγέρσεις, βιαιοπραγίες, πυροβολισμούς σε δημόσιους χώρους και οργανωμένο έγκλημα.
• Η αύξηση της βίας με όπλα και εκρηκτικά με χειροβομβίδες(!) στη Σουηδία συγκεντρώνεται στις ευάλωτες περιοχές.
• Σύμφωνα με έκθεση της αστυνομίας, η βασική εικόνα για την εγκληματικότητα των περιοχών είναι κυρίως ότι η διακίνηση ναρκωτικών πραγματοποιείται ανοικτά σε πολλές από τις περιοχές.
• Όταν οι εγκληματικές συμμορίες είναι εγκατεστημένες στο τοπικό περιβάλλον, μπορούν να θεωρηθούν ως εναλλακτικός παράγοντας εξουσίας ισοδύναμος με τις αρχές και η βαναυσότητα των συμμοριών σημαίνει ότι πολλοί δεν τολμούν να συνεργαστούν με την αστυνομία.

Επιθέσεις κατά της αστυνομίας

• Τον Μάιο του 2016, αστυνομική περίπολος στην πόλη Borås στην Δυτική Σουηδία δέχτηκε επίθεση από μια συμμορία και μια γυναίκα αστυνομικός κινδύνεψε από απόπειρα δολοφονίας με μαχαίρι.
• Στις 25 Ιουνίου, 2016, μια περίπολος της αστυνομίας που ερευνούσε έναν καυγά σε διαμέρισμα δέχτηκε επίθεση από περίπου δέκα άτομα με μοτοποδήλατα στην πόλη Γκέτεμποργκ.
• Τον Ιούνιο του 2016, νέοι που πετούσαν πέτρες επιτέθηκαν στην αστυνομία στην πόλη Växjö στην Νότια Σουηδία.
• Στις 10 Φεβρουαρίου 2017, στην συνοικία Rinkeby της Στοκχόλμης μια παρέα μεταξύ 20 και 30 ατόμων επιτέθηκαν σε αστυνομική περίπολο. Τρεις αστυνομικοί ζήτησαν ιατρική φροντίδα.
• Στις 21 Φεβρουαρίου 2017 μετά την σύλληψη ενός υπόπτου από αστυνομική περίπολο στο Rinkeby, μια συμμορία επιτέθηκε με πέτρες στους αστυνομικούς και στο περιπολικό τους
• Τον Ιανουάριο του 2018, σε αστυνομικό τμήμα στο Μάλμε μετά από έκρηξη βόμβας καταστράφηκαν αρκετά οχήματα και η πρόσοψη του κτιρίου.
• Το Σεπτέμβριο του 2019, ένας αστυνομικός φύλακας δέχθηκε επίθεση από 15-20 μέλη συμμοριών στην πόλη Borås .

Εξεγέρσεις

• Το 2009 και το 2012 ξέσπασαν εξεγέρσεις σε δύο συνοικίες της Στοκχόλμης. Νεαροί πέταξαν πέτρες στην αστυνομία, βανδάλισαν και έβαλαν φωτιά σε ένα σχολείο και σε αμάξια.
• Οι ταραχές το 2013 πήραν μεγάλη έκταση στην Στοκχόλμη. Το βράδυ της Κυριακής 19 Μαΐου 2013 στην συνοικία Husby της Στοκχόλμης τουλάχιστον 100 (!) οχήματα πυρπολήθηκαν.
• Οι ταραχές συνεχίστηκαν για άλλες πέντε νύχτες και η αναταραχή εξαπλώθηκε σε άλλα μέρη της Στοκχόλμης και επίσης στις πόλεις Borlänge, Falun, Gävle, Linköping, Växjö, Västerås, Umeå och Örebro, σε όλη την γεωγραφική έκταση της Σουηδίας από τον Βορρά μέχρι τον Νότο.
• Το 2016, στην πόλη Borlänge πυρπολήθηκαν αρκετά αυτοκίνητα και όταν η πυροσβεστική ήρθε για να σβήσει τις φωτιές δέχθηκε πετροπόλεμο.

Δημόσια παρέμβαση στις ευάλωτες περιοχές
Με την πάροδο των χρόνων με αρχή το 1995 και ως σήμερα, οι διάφορες κυβερνήσεις έχουν προϋπολογισμένη επιχορήγηση δισεκατομμυρίων σε ΜΚΟ και Δήμους με περιοχές που χαρακτηρίζονται από κοινωνικοοικονομικό και οικιστικό αποκλεισμό και οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις συμπίπτουν με τις ευάλωτες περιοχές όπως αναφέρει η αστυνομία. Αυτές οι παρεμβάσεις έχουν συμπεριλάβει: κτιριακές παρεμβάσεις στα σχολεία, στον περιβάλλοντα χώρο, στις αθλητικές εγκαταστάσεις, καλλωπισμούς και άλλα μέτρα όπως τοποθέτηση καμερών σε διάφορα σημεία, σεμινάρια πληροφόρησης κ.α
Όλες οι παρεμβάσεις έχουν κυριολεκτικά αποτύχει αφού η ανεργία, τα χαμηλά εισοδήματα, η έλλειψη κατοικιών και η πλημμελής μόρφωση παραμένουν άλυτα προβλήματα.
Έχουν παστώσει σε γκέτο και ωθήσει στην εγκληματικότητα, στην αναζήτηση άλλων ιδανικών, στο μίσος για την κοινωνία, εργαζόμενους με χαμηλά εισοδήματα, νέους ανθρώπους στην πλειονότητα ξένους. Τους έχουν καταδικάσει στην ανεργία, στην αμορφωσιά και στον θρησκευτικό φανατισμό.
Έχουν επιτρέψει ξένες δυνάμεις όπως την Σαουδική Αραβία να αλωνίζει μέσα στους μουσουλμάνους της Σουηδίας επί το πλείστον πρόσφυγες, αγγράματους και αναλφάβητους που δεν ξέρουν ούτε καν την γλώσσα, ούτε καν την κοινωνία που βρέθηκαν.
Τους έχουν στρέψει στην τυφλή αντίδραση στην κοινωνία που μεγαλώνουν με βανδαλισμούς και πετροπόλεμο, εμπορία ναρκωτικών ακόμη και μέχρι στο να προτιμούν τα βουνά της Συρίας και του Ιράκ και τον θάνατο παρά τον καθημερινό αγώνα στην κοινωνία που μεγαλώνουν και ζουν.
Όλα αυτά λειτουργούν σαν βούτυρο στο ψωμί στον άκρατο ρατσισμό των Εθνικιστών της Σουηδίας που κερδίζουν ψήφους και επιρροή στρέφοντας την κοινή γνώμη εναντίον των προσφύγων και των μεταναστών.
Αυτή είναι η πραγματικότητα του καπιταλισμού της Σουηδίας. Όσο και να την πασπαλίζουν την Σουηδία με την χρυσόσκονη του “μοντέλου” του καπιταλιστικού κόσμου οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και η κατάσταση αμετάβλητη για τα φτωχά εργατικά στρώματα όσο θα υπάρχει το σημερινό σύστημα.

Κρατική βία και αντιλαϊκή πολιτική πάνε μαζί – Έντεκα χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Κατιούσα

Έντεκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος (σ.σ. σήμερα) από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που έπεσε νεκρός στις 6 Δεκέμβρη του 2008, στις 9 το βράδυ, στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια, έχοντας δεχτεί μια σφαίρα που διαπέρασε την καρδιά του. Δολοφονήθηκε από τον ειδικό φρουρό της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα και τον συνάδελφό του Βασίλη Σαραλιώτη.

Ο Ε. Κορκονέας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση με άμεσο δόλο, ενώ ο Β. Σαραλιώτης καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση για συνέργεια στη δολοφονία και ένα χρόνο μετά αφέθηκε ελεύθερος. Ωστόσο, και ο δολοφόνος είναι ελεύθερος, καθώς μετά τη δίκη τους σε δεύτερο βαθμό, που ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι που μας πέρασε, το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο της Λαμίας, με μια απόφαση που προκάλεσε το αίσθημα δικαίου, μείωσε την ποινή του σε κάθειρξη 13 χρόνων και απάλλαξε τον Β. Σαραλιώτη από την κατηγορία για συνέργεια στη δολοφονία.
Να σημειωθεί ότι η ΚΝΕ αντέδρασε άμεσα μετά από αυτήν την προκλητική απόφαση και προχώρησε στις αρχές Αυγούστου σε παραστάσεις διαμαρτυρίας στον Αρειο Πάγο και στο υπουργείο Δικαιοσύνης, καταγγέλλοντας ότι δεν μπορούν να υπάρχουν «ελαφρυντικά» για τον δολοφόνο ενός 15χρονου παιδιού και επισημαίνοντας ότι αυτά είναι τα αποτελέσματα του νέου αντιδραστικού Ποινικού Κώδικα, που στρώνει το έδαφος για ένταση της καταστολής και της ασυδοσίας.
Σημειώνεται ότι στις αρχές Νοέμβρη, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης της αναγνώρισης ελαφρυντικού στον Κορκονέα, βάσει της οποίας «έσπασαν» τα ισόβια και ο δολοφόνος βρίσκεται εκτός φυλακής. Την αναίρεση θα κρίνει το αρμόδιο Ποινικό Τμήμα του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας.
Και η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, εξάλλου, ήταν ένα προαναγγελθέν έγκλημα από την κρατική βία και καταστολή, από μια πολιτική που διαχρονικά βλέπει ως εχθρό τον λαό και τη νεολαία που διεκδικεί, που αγωνίζεται, που αμφισβητεί. Οι ευθύνες της τότε κυβέρνησης ΝΔ και της ηγεσίας της Αστυνομίας είναι τεράστιες.
Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή ξεσήκωσε μαζικές διαμαρτυρίες σε όλη την Ελλάδα, ενάντια στην κρατική καταστολή. Χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές διαδήλωναν, προτάσσοντας τις ανάγκες τους για τα σχολεία, τις σπουδές και τη ζωή, κόντρα στην κρατική βία που, όπως και σήμερα, πάει χέρι χέρι με την ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής.
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, από την πρώτη μέρα, κάλεσαν σε συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στο Σύνταγμα, καταδικάζοντας τη δολοφονία και την κρατική καταστολή. Πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις, καλώντας η νεανική οργή να γίνει οργανωμένος, μαζικός και περιφρουρημένος αγώνας.
Στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων βρέθηκαν το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα που συσπειρώνονται σε αυτό, καλώντας την εργατική τάξη να κάνει δική της υπόθεση την καταδίκη της καταστολής και να τη συνδέσει με την πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής που τη γεννάει.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, αποδείχτηκε περίτρανα ότι καταστολή και αντιλαϊκή πολιτική πάνε μαζί. Ολες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, παράλληλα με την επίθεση στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας, αξιοποιούν την τρομοκρατία και την καταστολή απέναντι στις λαϊκές διεκδικήσεις. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν η άγρια επίθεση των ΜΑΤ στους φοιτητές που διαδήλωναν στη Σύνοδο Πρυτάνεων την περασμένη Παρασκευή, που έστειλε τέσσερις φοιτητές στο νοσοκομείο, ενώ δεν έχουν σταματήσει οι δίκες για μαθητές και φοιτητές που αγωνίζονται, η εισβολή αστυνομίας σε σχολεία που κινητοποιούνται, ακόμα και η «περιφρούρηση» από τα ΜΑΤ του αγάλματος του Τρούμαν και οι επιθέσεις σε όποιον τολμήσει να αγγίξει το λαομίσητο άγαλμα του εμπνευστή της ρίψης ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι! Ολα αυτά τα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια να επαναλαμβάνονται τόσο από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και τώρα από την κυβέρνηση της ΝΔ.

Και πάλι για το επίπεδο των μαθητών

Με αφορμή τα πρόσφατα αποτελέσματα του διαγωνισμού PISA του ΟΟΣΑ, άνοιξε πάλι στον Τύπο η συζήτηση για το επίπεδο των μαθητών του σχολείου. Φυσικά, οι χαμηλές αυτές επιδόσεις δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, ούτε καν αποκλειστικά εκπαιδευτικό πρόβλημα, όμως είναι υπαρκτό. Το επίπεδο των γνώσεων των μαθητών είναι πράγματι πεσμένο. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα γύρω από την PISA, που αποτυπώνει μετρήσιμα την πτώση του επιπέδου των μαθητών: Πώς γίνεται το ζήτημα των δεξιοτήτων, που είναι κυρίαρχο στα σχολικά βιβλία, να είναι αυτό που ελέγχεται στις αποτιμήσεις του ΟΟΣΑ και οι επιδόσεις των μαθητών μας να πέφτουν; Από την άλλη, ακόμα και χώρες που ήταν στις πρώτες θέσεις της PISA πριν από κάποια χρόνια, όπως η Φινλανδία, γιατί έχουν υποχωρήσει τόσες θέσεις; Τι φταίει;

* * *

Γενικά, ενώ η τάση ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων απαιτεί ανεβασμένο επίπεδο εκπαίδευσης, αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως, λόγω της κυριαρχίας των αστικών εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κάνει τις αντίστοιχες προσαρμογές. Αυτή η αντίφαση οδηγεί στο να συνυπάρχουν πιο έντονα στην εποχή μας:

• Από τη μια μεριά, η σχετική ημιμάθεια, η αδυναμία του ανθρώπου να συγκροτήσει ένα στέρεο μεθοδολογικό υπόβαθρο ανάλυσης του κόσμου, παρακολούθησης των αλλαγών με τη συσσώρευση γνώσεων.
• Από την άλλη, η πολλαπλότητα πηγών πληροφόρησης, η πρόσβαση ολοένα και περισσότερων ανθρώπων σε αυτές. Κυρίως η δυνατότητα που δίνει σήμερα η ανάπτυξη της επιστήμης, ώστε τα πορίσματά της να διαχέονται με παιδαγωγικό και φιλοσοφικά τεκμηριωμένο τρόπο στο σχολείο και γενικότερα στην Εκπαίδευση.

* * *

Η δεξιότητα, για να ενταχθεί αρμονικά και να παγιωθεί ως ικανότητα του ανθρώπου, χρειάζεται να ακουμπήσει σε έναν ευρύτερο τρόπο σκέψης. Αλλιώς χάνει τη δυναμική της. Η δεξιότητα αποτελεί μια απάντηση κατά βάση στο πώς γίνεται κάτι, δεν είναι απάντηση στο γιατί. Το γιατί όμως απαντιέται μέσα από τη συγκρότηση ενός λογικού τρόπου σκέψης, γνώση της σχέσης αιτίας - αποτελέσματος, φυσικά με διαβαθμίσεις ανάλογα με την ηλικία.
Οι μαθητές σήμερα διδάσκονται πολλά, όμως δεν αφομοιώνουν. Ενας μαθητής του Δημοτικού π.χ. είναι κυριολεκτικά χαμένος μέσα σε έναν κυκεώνα πληροφοριών που πρέπει να διαχειριστεί. Μαθαίνει τη μητρική του γλώσσα από συνταγές και προσκλήσεις σε πάρτι, διδάσκεται ότι ένα αποτέλεσμα στην αριθμητική μπορεί να δοθεί και στο «περίπου», η απλή μέθοδος των τριών σχεδόν εξαφανίζεται κ.ά. Στο Γυμνάσιο τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά, γιατί και εδώ τα βιβλία υπακούν στην ίδια λογική της διαθεματικότητας (της λογικής από το μέρος σε μέρος και όχι από το μέρος στο όλο και πάλι πίσω στο συγκεκριμένο). Ενώ στο Λύκειο, που είναι προθάλαμος των πανελλαδικών, εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι τα παιδιά δεν βοηθιούνται να αφομοιώσουν τα αντικείμενα που διδάσκονται και ο όγκος των πληροφοριών που συσσωρεύουν σβήνεται σε ένα διάστημα μετά τις εξετάσεις.
Ετσι, παρ' όλη την ένταση της προσπάθειας, το φόρτωμα της ύλης, την πληθώρα γνωστικών αντικειμένων, υπάρχει σοβαρή οπισθοχώρηση στην εκμάθηση και αφομοίωση ενός τρόπου σκέψης που ευνοεί το γενικό έναντι του ειδικού, την καθολική γνώση έναντι της συγκεκριμένης δεξιότητας, της φαντασίας έναντι του φορμαλισμού.

* * *

Αυτή είναι η έκφραση του λειτουργικού αναλφαβητισμού (όπου ο άνθρωπος, μολονότι γνωρίζει γραφή και ανάγνωση, δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για να λειτουργήσει με αυτάρκεια στην κοινωνική ομάδα που είναι ενταγμένος), που αποτελεί «σήμα κατατεθέν» του αστικού σχολείου σε κάθε φάση της ανάπτυξής του.
Φταίει η συσσώρευση γνώσεων, που κάθε φορά επιχειρείται είτε εξ ανάγκης είτε ως ένδειξη εκσυγχρονισμού, που σκοντάφτει και στην ανελαστικότητα του χρόνου διδασκαλίας. Κυρίως όμως οφείλεται στο ότι τα διαφορετικά γνωστικά πεδία, που θα έπρεπε να συλλειτουργούν, πορεύονται ανεξάρτητα σαν αυτόνομες λειτουργίες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η σύστοιχη και αρμονική επίδραση στην καλλιέργεια και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της συνείδησης.
Οι γνώσεις δεν παρουσιάζονται μόνο αποσπασματικές και αυτόνομες από το σύνολο, αλλά μένουν σε ένα καθαρά θεωρητικό επίπεδο και δεν συνδέονται με την πραγματικότητα, την πρακτική ζωή και την παραγωγική διαδικασία της κοινωνίας, έτσι ώστε και εμπέδωση και δημιουργική αφομοίωση της γνώσης να αποκτώνται.
Για παράδειγμα, συνδέονται στο σχολείο οι επιστημονικές ανακαλύψεις με τις πρακτικές ανάγκες που τις γέννησαν; Αυτό που φαίνεται στον μαθητή «έτοιμη γνώση» με τη μορφή του ορισμού ή του κανόνα δεν πρέπει να παρουσιαστεί στην εξέλιξή του, όπως ξεκίνησε σαν υπόθεση; `Η, ακόμα παραπέρα, πόσα εργαστήρια υπάρχουν σήμερα στα σχολεία για να γίνουν πειράματα ώστε να διευκολυνθεί η μετάβαση από την υπόθεση στην εμπειρία και ύστερα πάλι στη θεωρία;
Φυσικά, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ούτε και το παλιό, πιο κλασικό σχολείο, έδινε ολόπλευρη μόρφωση.

* * *

Λύση στο πρόβλημα μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα σε ένα άλλο σχολείο, σε μια άλλη κοινωνία. Και το ΚΚΕ έχει καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση για το πώς πρέπει να είναι το σχολείο των σύγχρονων αναγκών και δυνατοτήτων της εποχής μας, χωρίς να κρύβει ότι η πρόταση αυτή αφορά τη σοσιαλιστική κοινωνία.
Παράλληλα, στις σελίδες του «Ριζοσπάστη» (βλέπε στήλη «Τι μαθαίνουν τα παιδιά μας στο σχολείο»), στο περιοδικό «Θέματα Παιδείας», στο «Κόκκινο αερόστατο» υπάρχει μια πληθώρα άρθρων που όχι μόνο εντοπίζουν τα κακώς κείμενα των σχολικών βιβλίων, αλλά και επιδιώκουν να αντιπροτείνουν τρόπους και περιεχόμενο διδασκαλίας που μπορεί να συμβάλει, στο βαθμό του δυνατού, στην οικοδόμηση ενός ορθολογικού τρόπου σκέψης, να αποκαταστήσει χρόνιες ανεπάρκειες στο πώς σκέφτονται και μαθαίνουν οι μαθητές.
Είναι ευκαιρία να ανοιχτεί ακόμα πιο μαζικά ο προβληματισμός για το τι μαθαίνουν τα παιδιά μας στο σχολείο και στην κοινωνία που ζούμε. Γιατί εικόνα της κοινωνίας είναι το σχολείο και της μοιάζει και είναι αυτή που πρέπει να πέσει...

Κουρελόχαρτο

Τα μέτρα που προαναγγέλλει η κυβέρνηση για τον περιορισμό των διαδηλώσεων είναι συνέχεια των διατάξεων ενάντια στο απεργιακό δικαίωμα, της κατάργησης του ακαδημαϊκού ασύλου και των αλλαγών στους Ποινικούς Κώδικες, που αυστηροποιούν τη νομοθεσία σε βάρος όσων αγωνίζονται για την προστασία της λαϊκής κατοικίας.
Στόχος της είναι να βάλει επιπλέον εμπόδια στην προβολή και διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων και του λαού, σε μια περίοδο μάλιστα που κλιμακώνεται η αντιλαϊκή επίθεση σε όλα τα μέτωπα και βαθαίνει η ιμπεριαλιστική εμπλοκή της χώρας, εκθέτοντας το λαό σε μεγάλους κινδύνους, όπως δείχνουν και οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά. Επιβεβαιώνεται δηλαδή ότι αντιλαϊκή πολιτική και ένταση της καταστολής πάνε χέρι χέρι.
Αλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται να μπουν «στον πάγο» οι διαδηλώσεις, καθώς έχουν προηγηθεί άλλες εφτά προσπάθειες (!) από κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο, αφού οι απειλές για απαγορεύσεις έπεσαν στο κενό.
Αλλά και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έβαλε χοντρά το χέρι της στην ένταση της καταστολής, προλειαίνοντας το έδαφος για την κατάργηση του ασύλου, με το πόρισμα Παρασκευόπουλου και παίρνοντας μέτρα περιστολής του απεργιακού δικαιώματος, ξανάβγαλε «αύρες» στους δρόμους με τον λεγόμενο «Αίαντα», ενώ σε πολλές περιπτώσεις, εργαζόμενοι, νεολαίοι, ακόμα και συνταξιούχοι διαδηλωτές αντιμετωπίστηκαν με αγριότητα από τα ΜΑΤ.
Κοινός τόπος στην «επιχειρηματολογία» της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι ότι «δεν μπορούν οι μειοψηφίες να ταλαιπωρούν τις πλειοψηφίες και να θίγουν το δημόσιο συμφέρον».
Δεν είναι παράξενο ότι τα μέτρα για τον περιορισμό των διαδηλώσεων είναι πρώτα από όλα απαίτηση του ΣΕΒ και των άλλων εργοδοτικών ενώσεων, των μεγαλεμπόρων του κέντρου, των μεγαλοξενοδόχων και των άλλων τουριστικών επιχειρήσεων. Αυτών τα συμφέροντα θίγουν όταν διαδηλώνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, ενάντια στην πολιτική που στηρίζει τα κέρδη τους, εντείνοντας τη δική τους εκμετάλλευση.
Το συμφέρον αυτής της ισχνής μειοψηφίας, σε βάρος της συντριπτικής λαϊκής πλειοψηφίας που θίγεται από την αντιλαϊκή της πολιτική, ονομάζει η κυβέρνηση «δημόσιο συμφέρον» και παίρνει μέτρα ενάντια στις διαδηλώσεις.
Προσπαθούν μάλιστα να χρυσώσουν το χάπι και να ενσωματώσουν αντιδράσεις, λέγοντας ότι τα μέτρα θα αφορούν τις μικρές μόνο συγκεντρώσεις και ότι οι μεγαλύτερες δεν θα υπόκεινται σε τόσο αυστηρούς περιορισμούς. Πραγματικός τους στόχος, όμως, είναι να βάλουν στο γύψο συνολικά τις διαδηλώσεις, ειδικά εκείνες που ξεχωρίζουν για τη μαζικότητα και τη μαχητικότητά τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε να απειλήσει δημόσια τις «μειοψηφίες που διαδηλώνουν, ταλαιπωρώντας την πλειοψηφία» σε δύο περιπτώσεις: Η πρώτη ήταν στη διάρκεια της πανεργατικής απεργίας στις 2 Οκτώβρη, όταν χιλιάδες εργάτες, με τα πανό και τα συνθήματα Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και συνδικάτων, διαδήλωναν στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις ενάντια στο «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο, όπου μεταξύ άλλων αντεργατικών μέτρων περιλαμβανόταν και η διάταξη για τους περιορισμούς στη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση.
Τις ίδιες φοβέρες εξαπέλυσε και από το συνέδριο της ΝΔ στις 30 Νοέμβρη, τη μέρα που χιλιάδες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι διαδήλωναν ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση της κυβέρνησης, για σύγχρονα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Είναι φανερό επομένως πού στοχεύουν τα μέτρα για τις διαδηλώσεις.
Ο τελευταίος λόγος όμως ανήκει στους εργαζόμενους, που δεν παζαρεύουν το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι και τα συνδικάτα τους για τις μορφές του αγώνα. Και είναι στο χέρι τους, δυναμώνοντας τη συλλογική οργάνωση και πάλη ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου και των κομμάτων του, να κάνουν κουρελόχαρτο τις απαγορεύσεις, να δώσουν αποφασιστική απάντηση στην ένταση της καταστολής.

Οταν οι συμμαχίες τους αυτοαποκαλύπτονται

Eurokinissi

Οι εξελίξεις με την εντεινόμενη επιθετικότητα της ΝΑΤΟικής Τουρκίας και την αυθαίρετη συμφωνία με τη λεγόμενη κυβέρνηση της Λιβύης και η συζήτηση που αναπτύχθηκε πριν και μετά από τη συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν στο Λονδίνο, γκρεμίζουν με θόρυβο μύθους δεκαετιών που στόχο είχαν να αποκοιμίζουν, καθησυχάζοντας το λαό για τα «απάνεμα λιμάνια, την ασφάλεια και τις γερές πλάτες των ισχυρών συμμάχων μας», τα «κοινά σύνορα που ήταν... ευτυχές γεγονός ότι αποτελούν και σύνορα της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ» κ.ά.
Οι διαχρονικές αυτές διαβεβαιώσεις της ελληνικής αστικής τάξης καταρρίπτονται και προκαλούν κλαψουρίσματα για τις γνωστές άσφαιρες νουθετήσεις της ΕΕ, τις κάλπικες κυρώσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ, για την επαναλαμβανόμενη στάση «Πόντιου Πιλάτου» του ΝΑΤΟ, που αυτοσυστήνεται και πάλι για όσους κάνουν πως δεν το ήξεραν ότι «δεν είναι μέρος της διαδικασίας αντιμετώπισης τέτοιων ζητημάτων» (βλ. καθορισμό ΑΟΖ), προφανώς γιατί είναι μόνο πλαίσιο διαιώνισης και επιδείνωσής τους. Οι ομόφωνες άλλωστε αποφάσεις του ΝΑΤΟ στη Σύνοδο του Λονδίνου παρά τους σφοδρούς ανταγωνισμούς στο εσωτερικό του σηματοδοτούν κλιμάκωση των επικίνδυνων σχεδιασμών σε βάρος των λαών.
Ανάλογη διάψευση αυτών των μύθων αποτελούν άλλωστε και οι δηλώσεις του υψηλόβαθμου στελέχους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Ν. Μπερνς, που δεν ...ξεχνιούνται, όπως αυτή ότι «οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν την ελληνική κυριαρχία στη βραχονησίδα Ιμια και τις γύρω νησίδες», καθώς και η πρόσφατη δήλωση του ίδιου προς την Ελλάδα ότι «λυπάμαι που το λέω, αλλά αν η Ελλάδα χρειαστεί τη στήριξη των ΗΠΑ σε ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, δεν νομίζω ότι θα την έχει από τον Πρόεδρο Τραμπ».

Οι συμμαχικές υποχρεώσεις...

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί οι μύθοι που κατέρρευσαν. Ας θυμηθούμε όλα τα αστικά κόμματα που σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, όπως π.χ. αυτής στη Λιβύη, έσπευδαν να ισχυριστούν ότι μπορεί το ΚΚΕ να καταγγέλλει τους βομβαρδισμούς και τη συμμετοχή της χώρας μας με παροχή κάθε διευκόλυνσης σε αυτούς, αλλά ...«αυτά υπαγορεύουν οι συμμαχικές υποχρεώσεις μας» ακριβώς για να εξυπηρετηθεί κατά τ' άλλα ο μεγάλος «εθνικός σκοπός» τού να είμαστε σε ισχυρές συμμαχίες για προστασία. Τα γραμμάτια αυτών των «συμμαχικών υποχρεώσεων» λήγουν αυτές τις μέρες και ξεπληρώνονται πολύ ακριβά. Γιατί για το χάρβαλο στη Λιβύη με τις ψευτοκυβερνήσεις - προτεκτοράτα των ιμπεριαλιστών με επικεφαλής εκάστοτε φυλάρχους, έβαλαν την υπογραφή τους και οι ελληνικές κυβερνήσεις, που σήμερα με το αποκαλούμενο «συμφωνητικό Τουρκίας - Λιβύης», ο λαός μας «λούζεται» τις συνέπειες της στρατηγικής τους. Γιατί η λιβυκή κυβέρνηση της Τρίπολης δεν φύτρωσε, είναι προϊόν της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και αναγνωρισμένο στήριγμα της ΕΕ.

Ο κακός Τραμπ και το ...καλό Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Το γαρ πολύ της θλίψεως όσων για χρόνια πόνταραν σε αυτή την επιζήμια και επικίνδυνη για τους λαούς γραμμή, γεννά σήμερα παραφροσύνη. Γιατί συνιστά πραγματικά απελπισία με προκλητική ευκολία να ξεπερνούν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ τις τοποθετήσεις Τραμπ, σαν αυτή από το Λονδίνο που χαρακτήρισε την Τουρκία «πολύ καλή για την ασφάλεια στα Βαλκάνια» και το γεγονός ότι όσα προχωρά ο Ερντογάν αυτές τις μέρες, ακολουθούν τη συνάντησή του στην Ουάσινγκτον με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Τι επικαλούνται λοιπόν; Οτι μπορεί να υπάρχουν οι δηλώσεις Τραμπ, αλλά υπάρχει - λένε - και η τοποθέτηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Αλήθεια, ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ακολουθεί άλλη γραμμή από τον Πρόεδρο Τραμπ κι ας την εξετάσουμε πιο προσεκτικά από όσους επικεντρώνουν μόνο στους χαρακτηρισμούς της σχετικής ανακοίνωσης για την «τουρκολιβυκή κίνηση» ως «αντιπαραγωγική και προκλητική». Γιατί όλοι αυτοί προσπερνούν με ευκολία το γεγονός ότι η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ καλεί σε αυτοσυγκράτηση όλες τις πλευρές; Και πολύ περισσότερο, γιατί δεν λένε κουβέντα ότι η ίδια ανακοίνωση δίνει κατεύθυνση για την έναρξη διαπραγματεύσεων, δηλαδή ακριβώς γι' αυτό που επιδιώκει η αστική τάξη της Τουρκίας μέσα από αυτήν την προκλητικότητα, προκειμένου να κεφαλαιοποιήσει τις αξιώσεις της διαμορφώνοντας τετελεσμένα σε Αιγαίο και Κύπρο;
Αρκεί να θυμηθούμε ότι μπροστά στην επίσκεψη Πομπέο στην Ελλάδα όλες οι αστικές δυνάμεις και τα κόμματά τους ανεξαρτήτως κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν σταματούσαν εν χορώ να ποντάρουν στις πλάτες των ΗΠΑ και των άλλων συμμάχων μας. Το ΚΚΕ, που μόνο αυτό ήταν στο δρόμο εκείνες τις μέρες καταγγέλλοντας το Σύμφωνο Ελλάδας - ΗΠΑ και την εγκατάσταση 4 νέων αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας, κατηγορήθηκε από τις αστικές δυνάμεις, που με βάση το ...ποίημα της πρεσβείας μιλούσαν για «παρωχημένες» διαμαρτυρίες του ΚΚΕ που είναι «κολλημένο στο παρελθόν» και ότι «ο κόσμος άλλαξε και ο αντιαμερικανισμός, η αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ δεν έχουν πια νόημα» κ.λπ. Η διάψευση όλων αυτών ήρθε μόλις δύο εικοσιτετράωρα μετά, με το «πράσινο φως» των ΗΠΑ στην Τουρκία για εισβολή στη Συρία και το ταυτόχρονο άδειασμα των «στενών συμμάχων των ΗΠΑ» Κούρδων. Οσα ζούμε αυτές τις μέρες μπορούν να οδηγήσουν το λαό μας σε ασφαλή συμπεράσματα για το ποιος τελικά είχε δίκιο και ποιος άδικο.

...κι εσείς τι προτείνετε;

Για να βγουν ορισμένοι από τη σημερινή δύσκολη θέση για όσα στηρίζουν με τα μπούνια όλα αυτά τα χρόνια, ρωτούν πονηρά το ΚΚΕ «καλά κι εσείς τι προτείνετε;». Το λέμε καθαρά, άλλο δρόμο. Γιατί το ΚΚΕ είναι το μόνο Κόμμα που η πρότασή του δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά που μας έφεραν έως εδώ, στο αδιέξοδο του επικίνδυνου διλήμματος «συμβιβασμός και συνεκμετάλλευση ή πολεμική σύγκρουση». Απαντάμε σε ορισμένους που κουνούν το δάχτυλο στο ΚΚΕ ζητώντας του «ρεαλιστικές προτάσεις», ότι το ΚΚΕ δεν παραμυθιάζει το λαό πως μπορεί να υπάρξει κάποιος περίτεχνος διπλωματικός χειρισμός που θα ανασυρθεί από τα αζήτητα για να βγάλει το λαό από αυτά τα αδιέξοδα. Δεν υπάρχει κάποιος λυκοσύμμαχος που θα έρθει να «καθαρίσει» για λογαριασμό του λαού μας. Γι' αυτό αστικά κόμματα και επιτελεία στην Ελλάδα αναλώνονται στην αδιέξοδη αναζήτηση μιας από σπόντα άλλων συμφερόντων και ανταγωνισμών δήλωσης υποστήριξης, σαν αυτή του Μακρόν. Ομως μπορεί να αναρωτηθεί σήμερα ο λαός μας αν μπορούν τα κυριαρχικά δικαιώματα, το απαραβίαστο των συνόρων να προστατευθούν μέσα από μια καραμπόλα πρόσκαιρων μονοπωλιακών συμφερόντων ξένων και εναντίον αυτών του λαού μας. Το σημερινό πεδίο που διαμορφώθηκε με ευθύνη των αστικών τάξεων, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων και των ανταγωνισμών τους είναι ναρκοθετημένο. Γι' αυτό και η πολιτική εγκλωβισμού στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες είναι πολύ επικίνδυνη για τα λαϊκά συμφέροντα.
Στο ερώτημα τι θα έκανε ο λαός αν δεν είχε... κι αυτές τις συμμαχίες, απαντάμε ότι αυτές οι συμμαχίες είναι της αστικής τάξης και όχι του λαού. Κι αν δεν είχαν φορτωθεί αυτές στις πλάτες του, θα είχε ένα μεγάλο βάρος λιγότερο, χωρίς εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, χωρίς υπονομευτικές ενέργειες, δηλώσεις, τοποθετήσεις στο όνομα δήθεν υπεράσπισης των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Ομως, για να μπορέσει να ξεφορτωθεί αυτά τα βάρη η εργατική τάξη, ο λαός μας, χρειάζεται να πάρει στα χέρια του την εξουσία από την αστική τάξη και μόνο τότε οι συμμαχίες που ο ίδιος θα χαράξει μπορεί να είναι προς το δικό του συμφέρον. Γι' αυτό το ΚΚΕ ακολουθεί και προτείνει στο λαό δρόμο αμφισβήτησης και απόρριψης αυτών των συμμαχιών. Λέμε στο λαό να προβληματιστεί που τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούν τη γραμμή του «καλού παιδιού» στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, στις ΗΠΑ, όταν έχει αποδειχθεί ότι αυτή μόνο χειρότερα επιφυλάσσει. Λέμε ανοιχτά στο λαό να μην έχει καμία εμπιστοσύνη, αναμονή σε αυτές ή άλλες συμμαχίες που συνδέονται με τα συμφέροντα της αστικής τάξης της Ελλάδας και όχι τις προτεραιότητες του ελληνικού λαού, των λαών της περιοχής που επίσης στενάζουν από τις αντιλαϊκές δικές τους κυβερνήσεις. Το ΚΚΕ με ευθύνη αναδεικνύει σταθερά ότι πρέπει να είναι λαϊκή ιδιοκτησία ο ορυκτός πλούτος, για τον έλεγχο του οποίου οξύνονται οι ανταγωνισμοί των μονοπωλιακών ομίλων σήμερα και αποτελεί το υπόστρωμα όσων εκτυλίσσονται στην Ανατ. Μεσόγειο. Μόνο σε δρόμο διεκδίκησης αυτής της ιδιοκτησίας μπορεί ο ελληνικός λαός να περιμένει να απολαύσει προς το δικό του συμφέρον πραγματικά φτηνή Ενέργεια με ωφέλιμη συνεργασία και αμοιβαίο όφελος με τις άλλες χώρες.
Αποτελεί αίτημα αιχμής το «καμία αλλαγή συνόρων», αίτημα που συγκρούεται ευθέως με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, που μπορεί να συνενώσει στην πάλη όλους τους λαούς της περιοχής, ενάντια στον εθνικισμό, στην εγκατάσταση ξένων βάσεων, στην αποστολή στρατευμάτων σε ξένες χώρες. Για να μη χύσουν οι λαοί το αίμα τους για τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Δύσκολος, μας λένε, ο δρόμος που προτείνετε. Δύσκολος πράγματι, όμως ο μόνος υπέρ του λαού και όχι δεδομένα αντιλαϊκός, επικίνδυνος και τελικά επιζήμιος για τον ίδιο, προκειμένου να πάψει να πληρώνει το μάρμαρο για τα συμφέροντα του κεφαλαίου...

Του
Κώστα ΠΑΠΑΔΑΚΗ*
O Κ. Παπαδάκης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ευρωβουλευτής του Κόμματος

Παρέα με τους ναζί στο μνημόσυνο της χωροφυλακής στου Μακρυγιάννη ο Μπογδάνος και δυο ακόμα γαλάζιοι βουλευτές

Κατιούσα

Το “ορφανό” τέως εκλογικό κοινό της Χρυσής Αυγής, κι εννοούμε αυτό που δεν έχει ήδη μετακομίσει στο κυβερνών κόμμα, φαίνεται πως εποφθαλμιούν βουλευτές της ΝΔ, και στο, βαθμό που δεν υπάρχει κάποια κίνηση επίπληξης, πολλώ δε μάλλον αποπομπής των εν λόγω βουλευτών από την ηγεσία, είναι θεμιτό να θεωρείται επιδίωξη συνολικά της φιλελεύθερης ευρωπαϊκής παράταξης.
Πρωταγωνιστής σε αυτό τον ευγενή σκοπό δεν προκαλεί εντύπωση πως αποτελεί ο γνωστός και μη εξαιρετέος Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ο οποίος παρευρέθηκε την Κυριακή στο καθιερωμένο ακροδεξιό ετήσιο μνημόσυνο για τους πεσόντες χωροφύλακες στου Μακρυγιάννη κατά τα Δεκεμβριανά, μαζί με χουντικούς καραβανάδες, βασιλικούς και φυσικά τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Δεν πρόκειται για “μεμονωμένο” περιστατικό, καθώς στη σεμνή τελετή παρόντες ήταν και οι γαλάζιοι βουλευτές Μεσσηνίας και Πρέβεζας, Μίλτος Χρυσομάλλης και Στέργιος Γιαννάκης.
Η παρουσία βουλευτών της ΝΔ σε γιορτές μίσους ανά την επικράτεια δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο, παρά τη σχετική αραίωση των τελευταίων δεκαετιών, ούτε καν οι εναγκαλισμοί με χρυσαυγίτες για την περίσταση. Θυμίζουμε ότι το 2013, με κυβέρνηση ΝΔ, η τότε κυβερνητική βουλευτής Καστοριάς Μαρία Αντωνίου φωτογραφιζόταν αγκαζέ περιχαρής με την πρώην κοινοβουλευτική εκπρόσωπο της ΧΑ, Δήμητρα Σβερώνη, σε ακροδεξιά σύναξη στο Βίτσι.
Είναι ωστόσο αξιοσημείωτο ότι στην πιο κεντρική τελετή εθνικοφροσύνης, δηλαδή το μνημόσυνο στο πρώην σύνταγμα Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη, υπήρχε από το 1999, όταν δηλαδή ο τότε ηγέτης και μετέπειτα πρωθυπουργός της ΝΔ οικοδομούσε το προφίλ του “μεσαίου χώρου” για το κόμμα του, ένα είδος “καραντίνας” στους βουλευτές του κόμματος. Μάλιστα, ακόμα κι επί πρωθυπουργίας Σαμαρά, οι “παραβιάσεις” αφορούσαν μόνο αποστολές στεφάνων και συγκεκριμένα από τον Απόστολο Νεράτζη το 2000, τον Πάνο Παναγιωτόπουλο το 2012 και το Θάνο Πλεύρη το 2014.
Οι καιροί ωστόσο ωρίμασαν, ή μάλλον σάπισαν, επιτρέποντας τη δυναμική επάνοδο βουλευτών του παραδοσιακότερου αστικού κόμματος της χώρας σε γιορτές μίσους, προαναγγέλλοντας πιθανόν και το μέλλον. Θυμίζουμε εξάλλου πως η γενικότερη συντηρητική μετατόπιση του δημόσιου λόγου και πρακτικών είχε κι άλλου είδους απόνερα, όπως την παρουσία τοπικού βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημόσυνο “σφαγιασθέντων” δοσιλόγων στις Σέρρες, που στη συνέχεια έκανε πως δεν ήξερε, δεν άκουσε, δεν κατάλαβε και γενικά “περαστικός ήταν βρε παιδιά”.
Μπογδάνος και λοιποί δε φαίνεται να έτυχαν καλής υποδοχής από το χρυσαυγίτικο σκυλολόι με το οποίο πήγαν να συγχρωτιστούν, καθώς ο ανταγωνισμός για τα ακροδεξιά υπόγεια της δεξιάς πολυκατοικίας είναι πολύ οξύς. Το θέμα είναι ότι κατά τα φαινόμενα ο “πάγος” άνωθεν για τέτοιες εμφανίσεις έσπασε, ο δρόμος για μια ακόμα πιο ακροδεξιά ΝΔ χαράχτηκε.

Γαλλία: Πανεθνική απεργία σήμερα ενάντια στις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις Μακρόν στην Ασφάλιση

Από atexnos2019 atexnos2019

Σε 24ωρη απεργία σε όλη τη χώρα κατεβαίνουν σήμερα οι εργατοϋπάλληλοι της Γαλλίας, με αποφάσεις τριτοβάθμιων και πολλών δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, καταδικάζοντας τη νέα μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση Μακρόν για να τσακίσει τον δημόσιο χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης, να μετατρέψει τις κρατικές συντάξεις σε πενιχρά επιδόματα, ώστε να αναπτυχθούν ταχύτερα ο λεγόμενος δεύτερος και τρίτος πυλώνας του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης που επιδιώκεται σε όλη την ΕΕ, τα «επαγγελματικά ταμεία» (όπου τα αποθεματικά θα τζογάρονται και ανάλογα θα «αποδίδουν») και ο αυτοτελώς ιδιωτικός τομέας της ασφάλισης.
Τη δράση τους για την επιτυχία της απεργίας και των κινητοποιήσεων προετοιμάζουν εδώ και καιρό οι οργανώσεις που συσπειρώνονται στην Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ΠΣΟ), αποκαλύπτοντας τις οδυνηρές επιπτώσεις της μεταρρύθμισης και την ανάγκη οι εργαζόμενοι να ξεσηκωθούν.
«Μας αφορά όλους, πρέπει να κινητοποιηθούμε όλοι», τονίζουν σε κοινό τους απεργιακό κάλεσμα η οργάνωση των σιδηροδρομικών στην περιοχή των Βερσαλλιών (στα προάστια του Παρισιού) CGT Cheminots de Versaille και το συνδικάτο της περιοχής της CGT στην Ενέργεια (CGT Energie), σημειώνοντας πως «με την κοινωνική οπισθοδρόμηση δεν γίνεται να διαπραγματευτεί κανείς, μόνο να την αντιπαλέψει».
Στη Μασσαλία, το Εργατικό Κέντρο καλεί σε συγκέντρωση στις 10.30 π.μ. στο παλιό λιμάνι. Μάλιστα, ήδη έχει προγραμματίσει νέα κινητοποίηση και για το Σάββατο 7 Δεκέμβρη, στο σταθμό «Σαν Μισέλ» της Μασσαλίας. Γύρω στις 190 απεργιακές συγκεντρώσεις έχουν προγραμματιστεί σε όλη τη χώρα.
Στο πλευρό της εργατικής τάξης της Γαλλίας στέκεται η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ΠΣΟ), που σε ανακοίνωσή της τονίζει ότι «τώρα οι εργαζόμενοι της Γαλλίας μπορούν να ενισχύσουν περαιτέρω την αντίσταση των λαών της Ευρώπης ενάντια στα αντεργατικά μέτρα που προωθούνται σε κάθε γωνιά της ηπείρου, παραλύοντας και μπλοκάροντας την παραγωγή…».
Η ΠΣΟ «δεσμεύεται να παραμείνει αποφασιστικά στο πλευρό της εργατικής τάξης της Γαλλίας, στηρίζοντας τους δίκαιους αγώνες της για τον τερματισμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης».
Η ΠΣΟ καλεί όλους τους Γάλλους εργαζόμενους σε μαζική συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις, ανεξάρτητα από το συνδικάτο στο οποίο ανήκουν, όπως και να αψηφήσουν τη συμβιβαστική στάση της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ETUC) που σταθερά ευθυγραμμίζεται με την ευρωπαϊκή αστική τάξη.

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ-ΕΠΕΔΙΩΞΕ-ΣΧΕΔΙΑΣΕ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

  Διαβάστε το και κρατήστε το.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Δεκέμβριος ημπορεί να θεωρηθή «δώρον του υψίστου». Αλλά, δια να υπάρξη ο Δεκέμβριος, έπρεπε προηγουμένως να είχωμεν έλθει εις την Ελλάδα. Και τούτο ήτο δυνατόν μόνο με την συμμετοχήν και του ΚΚΕ εις την κυβέρνησιν, δηλαδή με τον Λίβανον. Και δια να ευρεθούν εδώ οι Βρετανοί, οι οποίοι ήσαν απαραίτητοι δια την Νίκην, έπρεπε προηγουμένως να είχεν υπογραφή το Σύμφωνον της Καζέρτας.

Από:

Κατιούσα

Αυτές τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη 1944, συνέβησαν εκείνα τα γεγονότα που οδήγησαν τελικά στον εμφύλιο. Πολλοί ακόμα άνθρωποι αναρωτιούνται: Ποιος προκάλεσε τον εμφύλιο; Ποιος τον επεδίωξε; Ποιος τον σχεδίασε;

Δείτε μια αποκαλυπτική επιστολή του «Γέρου της Δημοκρατίας τους», του πρωθυπουργού του Τσώρτσιλ, του (ας μη τον βρίσουμε άλλο) Γεωργίου Παπανδρέου στην «Καθημερινή» (δημοσιεύτηκε στις 2 Μαρτίου 1948). Κάντε ένα κουράγιο και διαβάστε το. Το καλύτερο είναι προς το τέλος…





«Φίλε κ. Διευθυντά,

Εις το χθεσινόν άρθρο σας, συνάγοντες «μάθημα» από το πάθημα της Τσεχοσλοβακίας, ενθυμείστε και τον ιδικόν μας Δεκέμβριον. Νομιμοποιείτε τοιουτοτρόπως την παρέμβασίν μου. Αλλά θα επεθύμουν πρώτα να διατυπώσω μερικάς γενικωτέρας απόψεις μου.

Γράφετε: «Το πάθημα της Τσεχοσλοβακίας πρέπει να μας διδάξει ότι ουδεμία λύσις υπάρχει μεταξύ της σταθεράς και ακάμπτου προσηλώσεως προς την εθνικήν μας ελευθερία από το ένα μέρος και της απολύτου υποδουλώσεώς μας από το άλλο. Οτι ουδεμία δήθεν ιδεολογική υποχώρησις ωφελεί. Με τους Σλάβους δυστυχώς συνεννόησις δεν υπάρχει».

Είμεθα σύμφωνοι. Και όπως γνωρίζετε είχον ανέκαθεν αυτήν την γνώμην, ακόμη και προ πέντε ετών, όταν τον Ιούλιον του 1943 απέστειλα από την κατεχόμενη Ελλάδα έκθεσιν προς την Ελληνικήν και την Βρετανικήν κυβέρνησιν και έκαμνα προβλέψεις δια το μέλλον, αι οποίαι σήμερον έχουν επαληθεύσει.

Πράγματι «ουδεμία δήθεν ιδεολογική υποχώρησις ωφελεί». Αλλά χρειάζεται διευκρίνισις: Δεν ωφελεί εάν δι’ αυτής επιδιώκωμεν να «κατευνάσωμεν» τον Κομμουνιστικόν Πανσλαβισμόν και να «συνεννοηθώμεν», όπως μωρώς επηγγέλετο το «Κέντρον».

Ωφελεί όμως δια να τον νικήσωμεν. Διότι όταν εις την μεγάλην ηθικήν δύναμιν της Ελευθερίας του Εθνους, υπέρ της οποίας παλαίομεν, προσθέσωμεν και την ηθικήν δύναμιν της Ατομικής Ελευθερίας και της Κοινωνικής Ευημερίας, τότε το ιδεώδες μας καθίσταται πλήρες και αντιστοίχως συντελείται πλήρως ο ηθικός αφοπλισμός του Κομμουνισμού.

Τότε κατακτώμεν ημείς και τας Μάζας και την Νεότητα, αυξάνομεν και τον αριθμόν και τον φανατισμόν του εθνικού μας Μετώπου και φθάνωμεν ασφαλέστερον εις την Νίκην. Αλλά βεβαίως υπό μίαν προϋπόθεσιν: Οτι αι ηθικαί αυταί δυνάμεις θα πρόκειται να συμπληρώσουν τας ενόπλους δυνάμεις του αγώνος και όχι να τας αναπληρώσουν – όπως φαίνεται να συνέβη εις την Τσεχοσλοβακίαν.

Και ερχόμεθα εις τον ιδικόν μας Δεκέμβριον. Γράφετε: «Ο Υψιστος μας έκαμε δώρον την Επανάστασιν και τα Δεκεμβριανά. Διότι τι θα συνέβαινε αν δεν εγίνοντο; Δια να μη γίνουν ήμεθα τότε εις κάθε υποχώρησιν έτοιμοι. Θα εδίδαμεν εις τους Κομμουνιστάς και ένα και δύο υπουργεία, ακόμα και πέντε. Σιγά – σιγά θα τους παραδίδαμεν – για να μη γίνει Επανάστασις και την Διοίκησιν και τον Στόλον και τον Στρατόν. Θα τους τα εδίδαμεν όλα».

Η διαφωνία μου είναι απόλυτος. Οχι ότι δεν υπήρξε «δώρον του Υψίστου» ο Δεκέμβρης… Αλλά ότι «θα τους τα εδίναμε όλα…». Διότι συνέβαινεν ακριβώς το αντίθετον: «Τους τα επαίρναμεν όλα…» Και διότι επεμείναμεν, απεφάσισαν την Στάσιν.

Γνωρίζω ότι υπάρχει ακόμη σύγχυσις, η οποία εμποδίζει την ορθήν εκτίμησιν εκείνης της εποχής. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν ημπορούν ακόμα να εννοήσουν. Και υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι αρνούνται να εννοήσουν. Απαντώ διά τους πρώτους – και επίσης διά την Ιστορίαν – διότι οι άνθρωποι που θα έλθουν θα είναι απροκατάληπτοι και θα θέλουν να εννοήσουν.

Κατέχομαι από την συνείδησιν ότι χάριν εις την πολιτικήν την οποίαν ηκολούθησα κατά τους κρισιμώτατους εκείνους μήνας, κατά τους οποίους η Μοίρα με είχεν επιφορτίσει με την ευθύνην της Ελλάδος, κατέστη δυνατή η συντριβή της Κομμουνιστικής Τυραννίας η οποία τότε ήτο παντοδύναμος και εδυνάστευε την Ελλάδα. Και πιστεύω ότι η πορεία των γεγονότων – και εις την Ελλάδα και εις την Ευρώπην – επαληθεύει την πρόβλεψιν του μεγάλου Βρετανού ηγέτου, ο οποίος μου ετηλεγράφει τον Ιανουάριον του 1945 ότι «η πολιτική μου θα εύρη την οφειλομένην επιβράβευσίν της εις τας ημέρας που έρχονται».
Θα επικαλεστώ κείμενα:
Την 26η Απριλίου 1944, όταν ανέλαβα την Κυβέρνησιν εις το Κάιρο, διεκήρυξα το σύνθημα: «Μία Πατρίς, μία Κυβέρνησις, εις Στρατός».

Εις το Συνέδριον του Λιβάνου την 17ην Μαΐου 1944, ομιλών ενώπιον και των εκπροσώπων του ΚΚΕ, είπα: «Το κύριον επίμαχον θέμα είναι το στρατιωτικόν, το θέμα της υλικής δυνάμεως. Η ώρα είναι ιστορική και οφείλομεν να ομιλήσωμεν ευκρινώς και απεριφράστως. Εάν το ΕΑΜ έχει την πρόθεσιν να χρησιμοποιήσει την υλικήν του δύναμιν ως όργανον εμφυλίου πολέμου και εξοντώσεως των αντιπάλων του, και αύριον, μετά το πέρας του πολέμου, υπό το ψευδώνυμον της Λαϊκής Δημοκρατίας, ως όργανον δυναμικής επικρατήσεως επί της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, τότε βεβαίως δεν υπάρχει στάδιον συνεννοήσεως. Το καθήκον μας τότε είναι να συνεγείρωμεν το έθνος και να επικαλεσθώμεν την επικουρίαν όλων των Μ. Συμμάχων μας εις τον διπλούν αγώνα και κατά του εξωτερικού εισβολέως και κατά του εσωτερικού εχθρού. Διότι ο Ελληνικός λαός δεν κάμνει επιλογήν τυράννων. Αρνείται την τυραννίαν…»

«Εάν όμως το ΕΑΜ έχει λάβει απόφασιν να εγκαταλείψη τους σκοπούς της δυναμικής επικρατήσεως και να αρκεσθή εις τα πολιτικά μέσα της πειθούς και αν κατά συνέπειαν δέχεται την κατάργησιν του ΕΛΑΣ καθώς και των άλλων ανταρτικών σωμάτων και την δημιουργίαν Εθνικού Στρατού, ο οποίος θα ανήκει μόνον εις την Πατρίδα και θα υπακούη εις τας διαταγάς της Κυβερνήσεως, τότε η συμμετοχή και του ΕΑΜ εις την Εθνικήν μας Ενωσιν θα ημπορή να θεωρήται γεγονός».

Την 6η Ιουλίου1944 απήντησα από το ραδιόφωνον του Καϊρου προς την Επιτροπήν των Βουνών, η οποία είχε ζητήσει επιπροσθέτως τα υπουργεία των Στρατιωτικών και των Εσωτερικών. Και είπα: «Αποδοχή των νέων όρων σημαίνει κατ’ ουσίαν: Στρατός ΕΑΜ. Ελεγχον της Αστυνομίας, της χωροφυλακής, της Διοικήσεως και της Δικαιοσύνης από το ΕΑΜ. Και έμπνευσιν της Παιδείας μας από το ΕΑΜ. Τώρα, πλέον, ημπορεί να γίνει πλήρης εξήγησις. Γνωρίζομεν τι μας ζητούν. Και απέναντι των αιτημάτων των λαμβάνωμεν επίσημον, υπεύθυνον θέσιν: Αρνούμεθα. Μας ζητούν να παραδώσουμε την Ελλάδα. Αρνούμεθα!

Την 21ην Αυγούστου 1944 συνηντήθην εις την Ρώμην με τον Βρετανόν Πρωθυπουργόν. Και όταν μου έθεσε το ερώτημα, ποια είναι η πολιτική μου, απήντησα: «Εξοπλισμός του Κράτους. Αφοπλισμός του ΕΑΜ».

Την 8ην Οκτωβρίου 1944 συνηντήθην πάλιν με τον Βρετανόν ηγέτην και τον υπουργόν των εξωτερικών κ. Ηντεν εις την Νεάπολιν της Ιταλίας. Εις το υπόμνημα το οποίον τους επέδωκα, προβλέπω ότι η επικείμενη Απελευθέρωσις θα είναι αναίμακτος και ότι κατόπιν το ΚΚΕ θα επιχειρήσει Στάσιν. Και οι δυο προβλέψεις επαληθεύθησαν. Εγραφα: «… Ελπίζω ότι το Εθνος θα εξέλθη από την δουλείαν ομαλώς και θα συντελεσθή αναιμάκτως η Απελευθέρωσις. Τούτο είναι ουσιώδες αλλά όχι οριστικόν. Το ΚΚΕ διαθέτει σήμερον δυναμικήν υπεροχήν χάρις εις τας οργανώσεις ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Οπως επανειλημμένως είχον την ευκαιρία να εξηγήσω, η Ελλάς αποτελείται σήμερον από μίαν μεγάλην αφοπλισμένην πλειοψηφίαν και αφετέρου από την ένοπλον μειοψηφίαν του ΚΚΕ. Εξάλλου η προσαρμογή του ΚΚΕ εις την Εθνικήν Ενωσιν έχει συντελεσθή υπό την σιωπηράν προϋπόθεσιν της παρουσίας εν Ελλάδι σημαντικών βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων. Εάν διεπιστούτο ότι ο όρος αυτός δεν υφίσταται, υπάρχει φόβος ότι το ΚΚΕ θα θέση εις ενέργειαν, κατά τρόπον συγκεκαλυμμένον ή απροκάλυπτον, την υλικήν του δύναμιν δια να γίνη κύριον της καταστάσεως. Τα ακόλουθα μέτρα είναι απαραίτητα προς αποτελεσματικήν αντιμετώπισιν της κρισίμου ταύτης καταστάσεως: 1) Η άμεσος αποστολή σημαντικών βρετανικών δυνάμεων. 2) Η άμεσος δημιουργία τακτικού Ελληνικού Στρατού και 3) Ο πλήρης εφοδιασμός της Ελλάδος».

Και την 18ην Οκτωβρίου 1944, εκφωνών τον λόγον της Απελευθερώσεως εις την πλατείαν Συντάγματος, επαναλάμβανον: «Βάσις του Εθνικού μας Στρατού δια το μέλλον θα είναι η τακτική στρατολογία. Θα γίνη συνείδησις και πράξις ότι ο Στρατός δεν βουλεύεται. Βουλεύεται μόνον ο Κυρίαρχος λαός, του οποίου την θέλησιν εκφράζει η Κυβέρνησις, και τας διαταγάς της κυβερνήσεως εκτελεί ο Στρατός… Θα γίνει συνείδησις και πράξις ότι ο Στρατός δεν ημπορεί να ανήκει ούτε εις κόμματα. Ανήκει μόνον εις την πατρίδα και υπακούει μόνον εις τας διαταγάς της Κυβερνήσεως…».

Και συνεπής προς την σταθεράν επαγγελίαν επηκολούθησε η εφαρμογή.

Η κυβέρνησις της Εθνικής Ενώσεως ανεσχηματίσθη εν Αθήναις την 23ην Οκτωβρίου. Και μετά δέκα ημέρας, την 3ην Νοεμβρίου 1944, προέβην εις τας ακολούθους ανακοινώσεις :

«Μετά την συντελεσθείσαν πλήρη Απελευθέρωσιν της Ελλάδος λήγει και η Αντίστασις. Είναι επομένως φυσικόν, ότι επακολουθεί η αποστράτευσις των Ανταρτικών Ομάδων ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, η οποία ωρίσθη δια την 10ην Δεκεμβρίου.

Και όταν έφθασεν η ώρα της πραγματοποιήσεως και το ΚΚΕ διεπίστωσεν ότι αι αποφάσεις μου δεν ήσαν απλαί λέξεις, αλλά πράξεις, και ότι, αφοπλιζόμενον, θα μετεβάλλετο πλέον από παντοδύναμος δυνάστης εις μικρόν πολιτικόν κόμμα μειοψηφίας, απετόλμησεν την Στάσιν.

Τα κείμενα απήντησαν… Αποδεικνύουν ότι όχι μόνον δεν είμεθα διατεθειμένοι «να τα δώσωμεν όλα» – δια να μη γίνει Επανάστασις, αλλά αντιθέτως «να τα πάρωμεν όλα…», έστω και αν επρόκειτο να επακολουθήσει Επανάστασις την οποίαν είχομεν προπαρασκευασθή – με την παρουσίαν των Βρετανών, την άφιξιν της ταξιαρχίας του Ρίμινι, την συγκρότησιν της Εθνοφυλακής και την συγκέντρωσιν των χωροφυλάκων εις Αθήνας – δια ν’ αντιμετωπίσωμεν. Το Σάββατον 2 Δεκεμβρίου παραμονήν της Στάσεως, ετηλεγράφησα εις τον Βασιλέα: «Υπουργοί Ακρας Αριστεράς αρνηθέντες υπογράψουν αποστράτευσιν παρητήθησαν. Παραίτησις σημαίνει δυστυχώς απαρχήν εμφυλίου πολέμου. Με όσην αποφασιστικότητα εξηντλήσαμεν τας προσπαθείας μας δια την αποτροπήν του εμφυλίου πολέμου, με την ίδιαν αποφασιστικότητα θα υπερασπίσωμεν την Ελλάδα εναντίον των εσωτερικών της εχθρών. Εύχομαι εις τον Θεόν η τραγική περίοδος να είναι σύντομος και πλήρης η επιβολή του Νόμου προς πραγματικήν Απελευθέρωσιν του στενάζοντος Ελληνικού Λαού».

Ολαι αι άλλαι παραχωρήσεις μου προς το ΚΚΕ – αι οποίαι τόσον επεκρίνοντο τότε από ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχον εμβαθύνει εις την υφισταμένην πραγματικήν κατάστασιν – ήσαν εντελώς δευτερεύουσαι και άνευ ουσιαστικής αξίας. Επειδή τότε μία ήτο η επείγουσα και υπέρτατη ανάγκη: Να αφοπλισθή το ΚΚΕ, και να εξοπλισθή το Κράτος. Κατόπιν, όλα τα άλλα, αυτομάτως θα επηκολούθουν.

Και δια τούτο η ημερομηνία της Αποστρατεύσεως – η 10η Δεκεμβρίου – έμενεν αμετακίνητος.

Οσοι θέλουν να κρίνουν δικαίως εκείνην την εποχήν, οφείλουν να αναπολήσουν την κατάστασιν του Απριλίου 1944, όταν ανέλαβον την Κυβέρνησιν.

Εις την Ανατολήν, αι ένοπλοι δυνάμεις μας είχον αποσυντεθεί από την Στάσιν. Και εις την Ελλάδα το ΚΚΕ είχε καταστή παντοδύναμον και είχε συγκροτήσει και την Κυβέρνησιν των Βουνών – την ΠΕΕΑ. Και η αγωνία, από την οποία αδιαλείπτως κατειχόμην ήτο: Πως θα καταλύετο; Δύο ήσαν τα στάδια δια να φθάσωμεν εις την Νίκην: Πρώτον, η έλευσις εις τας Αθήνας! Και δεύτερον, ο αφοπλισμός του ΚΚΕ.

Δια να έλθωμεν εις τας Αθήνας -ως αντίπαλοι του ΚΚΕ- δεν διεθέταμεν, δυστυχώς, ούτε εις το εσωτερικόν, ούτε εις το εξωτερικόν, ελληνικάς δυνάμεις, αριθμητικώς επαρκείς διά να αντιμετωπίσουν τας μυριάδας του ΕΛΑΣ, τακτικού και εφεδρικού, καθώς και την ευρυτάτην συνωμοτικήν οργάνωσιν του ΕΑΜ. Αλλά δεν υπήρχον επίσης τότε ούτε Βρετανικαί δυνάμεις διαθέσιμοι, διότι είχον απορροφηθή από τα τρία ευρωπαϊκά μέτωπα, τα οποία, κατά τους κρισίμους εκείνους μήνας – Σεπτέμβριον και Οκτώβριον 1944- επιέζοντο σφοδρώς από τον Χίτλερ, αποβλέποντα εις τον εξαναγκασμόν χωριστής ειρήνης… Και είχε μάλιστα φθάσει εις τόσον βαθμόν η έλλειψις διαθεσίμων Βρετανικών δυνάμεων, ώστε να αναγκασθώ μίαν ημέραν, εις τον πρεσβευτήν της Μεγ. Βρετανίας, ο οποίος μου ωμίλει περί αποστολής εις την Ελλάδα «εκατοντάδων» ή και «δεκάδων» ανδρών, να δώσω την απάντησιν, ότι «έχω την εντύπωσιν, ότι ομιλώ με αντιπρόσωπον του Λουξεμβούργου…».

Αλλά και αν ακόμη καθίστατο, μ’ όλα ταύτα, δυνατόν να εξευρίσκοντο δυνάμεις Βρετανικαί, και πάλι θα ήτο τότε πολιτικώς αδύνατος η απόβασις εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, λόγω της σφοδράς αντιδράσεως και των Αγγλων εργατικών και του Προέδρου Ρούσβελτ και της Σοβιετικής Ενώσεως. Δια να πεισθώμεν, φθάνει να ενθυμηθώμεν την γενικήν εξέγερσιν, την οποίαν είχε προκαλέσει η Βρεταννική επέμβασις κατά τον Δεκέμβριον και η οποία εκλόνισε την θέσιν του Τσώρτσιλ – και η οποία, εν τούτοις, είχεν επιχειρηθή υπό «απείρως ευμενεστέρας συνθήκας», διότι αι Βρετανικαί δυνάμεις υπεστήριζαν τότε την νόμιμον κυβέρνησιν και ευρίσκοντο εδώ πρεσκεκλημένοι και από τον ΕΛΑΣ, διά την διατήρησιν της τάξεως.

Ιδού, διατί, μόνον η συμμετοχή του ΚΚΕ εις την Κυβέρνησίν μας ήνοιγε τας πύλας της Ελλάδος. Και δια τούτο την επεδίωξα – και ευτυχώς κατωρθώθη… Καθώς επίσης, μόνον το σύμφωνον της Καζέρτας, όπου ο ΕΛΑΣ, διά του Αρχηγού του, υπέγραψε την υποταγήν του εις το Βρεταννικόν Στρατηγείον και προσεκάλεσε τους Βρεταννούς εις την Ελλάδα, καθιστά Συμμαχικώς εύκολον την παρουσίαν των.


Αλλά υπάρχει και το δεύτερον στάδιον, ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ. Διότι εφ’ όσον το ΚΚΕ παρέμεινε πάνοπλον, η Ελληνική Κυβέρνησις, καθώς ελέγαμεν τότε, ήτο απλώς «η περικεφαλαία του ΕΑΜικού Κράτους…»

Αλλά πότε θα έπρεπε ν’ αποφασισθή η αποστράτευσις; Θα έπρεπε ν’ αποφασισθή αμέσως, ή να αναβληθή δι’ αργότερον; Το ζήτημα του χρόνου ήτο κρισιμώτατον. Το ΚΚΕ εζήτει αναβολήν. Και αι γενικώτεραι συνθήκαι την ηυνόουν. Εφόσον εξηκολούθει ο πόλεμος εναντίον του Ναζισμού, ηδύνατο να θεωρηθή παράλογος η άμεσος αποστράτευσις δυνάμεων της Εθνικής Αντιστάσεως. Και δι’ αυτό ουδαμού της Ευρώπης συνέβη.

Αλλά μου ήτο σαφές, ότι ο χρόνος ειργάζετο υπέρ του ΚΚΕ.

Και εσωτερικώς, διότι θα εξησφάλιζεν εν τω μεταξύ την πλήρη διάβρωσιν – όπως φαίνεται να συνέβη εις την Τσεχοσλοβακίαν. Και εξωτερικώς, διότι τότε η Σοβιετική Ενωσις ευρίσκετο ακόμη εις την θανάσιμον εμπλοκήν με τον Ναζισμόν και επροφυλάσσετο να διαταράξη τας Συμμαχικάς σχέσεις της. Και δια τούτο ακριβώς παρέστησε, καθ’ όλον τον Δεκέμβριον, τον ουδέτερον – και μάλιστα μέχρι του σημείου να μας αναγγείλη την 30ην Δεκεμβρίου, την αποστολήν πρέσβεως, ενώ ακόμα αι μάχαι εμαίνοντο εις τας Αθήνας.

Και δια τούτο επέμεινα ανενδότως εις την άμεσον αποστράτευσιν. Και η 10η Δεκεμβρίου έμενεν αμετακίνητος.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Δεκέμβριος ημπορεί να θεωρηθή «δώρον του υψίστου». Αλλά, δια να υπάρξη ο Δεκέμβριος, έπρεπε προηγουμένως να είχωμεν έλθει εις την Ελλάδα. Και τούτο ήτο δυνατόν μόνο με την συμμετοχήν και του ΚΚΕ εις την κυβέρνησιν, δηλαδή με τον Λίβανον. Και δια να ευρεθούν εδώ οι Βρετανοί, οι οποίοι ήσαν απαραίτητοι δια την Νίκην, έπρεπε προηγουμένως να είχεν υπογραφή το Σύμφωνον της Καζέρτας. Και δια να γίνη η Στάσις – «το δώρον του Υψίστου» – έπρεπε προηγουμένως να επιμείνω εις την άμεσον αποστράτευσιν του ΕΛΑΣ και να θέσω το ΚΚΕ ενώπιον του διλήμματος ή να αποδεχθή ειρηνικώς τον αφοπλισμόν του ή να επιχειρήση την Στάσιν, υπό συνθήκας όμως πλέον, αι οποίαι ωδήγουν εις την συντριβήν του. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια».


Μετ’ εξαιρέτου τιμής.


Γ. Παπανδρέου 1/3/48»

-Οι εμφάσεις στο κείμενο του blog  
-Για να βγάζουμε Συμπεράσματα πως λειτουργούν οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αντίπαλης τάξης...