«Γιατί φοβούνται τη δύναμη των εργαζομένων!»

 

 – Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, δημοσιεύεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που κυκλοφορεί σήμερα. Το άρθρο έχει ως εξής:

Όταν ομολογούν τους φόβους τους

Μαζί με τις ανατροπές του αιώνα και το “ξεχείλωμα” του εργάσιμου χρόνου, το νομοσχέδιο-τερατούργημα της ΝΔ επιχειρεί ένα βαρύ πλήγμα στη συνδικαλιστική δράση και το απεργιακό δικαίωμα, επεκτείνοντας προηγούμενους νόμους, ιδιαίτερα το νόμο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην ουσία επιδιώκουν να βάλουν νέα εμπόδια στην πάλη του εργατικού κινήματος, φωτογραφίζοντας τα ταξικά σωματεία, επιδιώκουν να μετατρέψουν την απεργία σε μια συμβολική πράξη, επιστρατεύοντας ακόμα και το ηλεκτρονικό φακέλωμα, διώξεις συνδικαλιστών κλπ.

Τίθεται επομένως το ερώτημα: Αν ο οργανωμένος συλλογικός αγώνας των εργαζομένων είναι κάτι “ξεπερασμένο” ή “αναποτελεσματικό”, όπως ισχυρίζονται διάφοροι από όλο το φάσμα των αστικών κομμάτων, γιατί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο επιδιώκουν να τον “βάλουν στο γύψο”; Και μάλιστα σε μία περίοδο που το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα δεν διανύει και την καλύτερή του φάση, εξαιτίας κυρίως της χρόνιας, διαλυτικής δράσης του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού…

Η απάντηση είναι αυτονόητη: Γιατί φοβούνται τη δύναμη των εργαζομένων! Οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου αποτελούν την επίσημη ομολογία αυτού του φόβου! Φοβούνται ένα κίνημα που οργανώνει την πάλη των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, ένα κίνημα χειραφετημένο από τη στρατηγική του κεφαλαίου, που δεν θα γίνεται σκαλοπάτι για να “ανεβοκατεβαίνουν” κυβερνήσεις, αλλά θα συγκρούεται με το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα, διεκδικώντας την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Σε αυτήν την κατεύθυνση δρα το ΚΚΕ, δίνοντας όλες του τις δυνάμεις, αναδεικνύοντας πως σήμερα “πρόοδος” είναι η μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και όχι οι συνθήκες δουλειάς του 1920. Οι μάχες της περιόδου είναι μία σπουδαία παρακαταθήκη για να πεταχτεί στον “κάλαθο των αχρήστων” το αντεργατικό τερατούργημα, να μπουν οι βάσεις μιας πραγματικής εργατικής – λαϊκής συνολικής αντεπίθεσης.

Η «Αρι­στε­ρά» του μπά­φου

 

 Οι πρό­σφα­τες αθλιό­τη­τες που εκ­στό­μι­σε σε συ­νε­ντεύ­ξεις
του ο σύμ­βου­λος του Αλ. Τσί­πρα και στέ­λε­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κ. Κα­ρα­νί­κας απο­τε­λούν αντα­νά­κλα­ση της ιδε­ο­λο­γι­κής και πο­λι­τι­κής ιδιο­συ­γκρα­σί­ας της «Αρι­στε­ράς» που εκ­προ­σω­πεί.

Πρό­κει­ται για εκεί­νη την «Αρι­στε­ρά» η οποία ανέ­κα­θεν επι­θυ­μού­σε έναν λαό «ναρ­κω­μέ­νο» από τις αυ­τα­πά­τες της δια­χεί­ρι­σης του συ­στή­μα­τος. Μια νε­ο­λαία που, αντί να αγω­νί­ζε­ται ενά­ντια στην υπάρ­χου­σα βαρ­βα­ρό­τη­τα και εκ­με­τάλ­λευ­ση, να ανα­ζη­τά διέ­ξο­δο από την ατο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στις ψευ­δαι­σθή­σεις των ου­σιών.

Η «Αρι­στε­ρά» του Κα­ρα­νί­κα έχει φρο­ντί­σει εδώ και δε­κα­ε­τί­ες να λει­τουρ­γεί ως το «όπιο» της ερ­γα­τι­κής τάξης. Στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ’90 την «πό­τι­ζε» με τις αυ­τα­πά­τες ενός υπο­τι­θέ­με­νου κα­λύ­τε­ρου κό­σμου που θα ανα­δύ­ο­νταν από τις αντε­πα­να­στα­τι­κές ανα­τρο­πές στις σο­σια­λι­στι­κές χώρες ενώ, ταυ­τό­χρο­να, υπερ­ψή­φι­ζε την Συν­θή­κη του Μά­α­στρι­χτ συμ­με­τέ­χο­ντας – από κοι­νού με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – στην θε­με­λί­ω­ση του ευ­ρω­ε­νω­σια­κού τε­ρα­τουρ­γή­μα­τος.

Όταν ενέ­σκη­ψε η κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση, η ίδια «Αρι­στε­ρά» λει­τούρ­γη­σε και πάλι ως το μακρύ χέρι του συ­στή­μα­τος, φρο­ντί­ζο­ντας να κάνει την δου­λειά που αδυ­να­τού­σαν να φέ­ρουν σε πέρας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο εγκλώ­βι­σε – και στην συ­νέ­χεια διο­χέ­τευ­σε – την δί­καιη αγα­νά­κτη­ση με­γά­λου τμή­μα­τος του λαού σε ακίν­δυ­να για την αστι­κή τάξη μο­νο­πά­τια, αλλά εμπό­τι­σε χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους και νέους με το «χασίς» της «κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς». Τα έργα και οι ημέ­ρες της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι γνω­στά.

Το θέμα των ναρ­κω­τι­κών, πέραν της επι­στη­μο­νι­κής του βάσης, είναι βαθιά πο­λι­τι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό. Η «σκλα­βιά» της μα­στού­ρας και της εξάρ­τη­σης είναι άμεσα συν­δε­δε­μέ­νη με την αλ­λο­τρί­ω­ση του σύγ­χρο­νου αν­θρώ­που. Τι πιο βο­λι­κό για την άρ­χου­σα τάξη από μια νε­ο­λαία με «ναρ­κω­μέ­νη» σκέψη, με ζωή σε «κα­τα­στο­λή», έρ­μαιο και βορά στα νύχια της εκ­με­τάλ­λευ­σης και της χει­ρα­γώ­γη­σης.

Η πο­λι­τι­κή κα­τα­δί­κη της, από τους ερ­γα­ζό­με­νους, τα λαϊκά στρώ­μα­τα, τη νε­ο­λαία, είναι το λι­γό­τε­ρο που αρ­μό­ζει στην «Αρι­στε­ρά» του μπά­φου.

Νίκος Μότ­τας

Ενα «περίεργο» Ευρωπαϊκό, πολλοί επικίνδυνοι πειραματισμοί, ακόμα περισσότερα κέρδη

Στη μείωση της χασούρας από την περσινή αναβολή ευελπιστεί η UEFA

Με καθυστέρηση ενός χρόνου, το πρώτο σφύριγμα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου ακούστηκε την Παρασκευή 11 Ιούνη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης, με τον αγώνα Ιταλίας - Τουρκίας για τον 1ο όμιλο και τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους να λαχταρούν να δουν καλή μπάλα. Εστω και κόντρα στα «προγνωστικά», με τους παίκτες να «σέρνονται» μετά από μια - κοντά - διπλή σεζόν, και με την ατμόσφαιρα - ελέω πανδημίας - να θυμίζει κάτι από... θάλαμο νοσοκομείου.

Ας όψονται τα συμφέροντα και τα κέρδη που παίζονται γύρω από τη διοργάνωση (χορηγίες, διαφημίσεις, πίεση από εταιρείες στοιχημάτων κ.λπ.), που δεν σήκωναν άλλη αναβολή.

Το Euro 2020 που γίνεται το 2021

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ιδιόμορφο Ευρωπαϊκό, όπως δείχνει και η διατήρηση της περσινής του ονομασίας, «Euro 2020», και μάλιστα διατηρώντας την πρωτοτυπία που είχε αρχικά αποφασιστεί, αφού λόγω του επετειακού χαρακτήρα της διοργάνωσης - που το 2020 συμπλήρωσε 60 χρόνια - οι αγώνες θα διεξαχθούν σε 11 ευρωπαϊκές χώρες και όχι σε μία ή δύο όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Με την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου να ευελπιστεί - έστω και υπό τις ειδικές συνθήκες που επιβάλλει η κατάσταση με την πανδημία και με καθυστέρηση 12 μηνών - να σώσει το κορυφαίο προϊόν της σε επίπεδο Εθνικών ομάδων, αλλά και τα κέρδη που συσχετίζονται με αυτό.

Γιατί μπορεί επίσημα η UEFA να ανακοίνωσε πως αυτό έγινε για να διατηρηθεί ο επετειακός χαρακτήρας της διοργάνωσης και ως «υπενθύμιση για το πώς όλη η ποδοσφαιρική οικογένεια θα συσπειρωθεί για να αντεπεξέλθει στις συνθήκες της πανδημίας και τις δύσκολες στιγμές που η Ευρώπη και ο κόσμος περνούν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο» - αν και δεν έδειξε την ίδια «ευαισθησία» για την απληρωσιά και τα τεράστια προβλήματα χιλιάδων αθλητών, προπονητών και των οικογενειών τους αυτόν τον έναν χρόνο - στην πραγματικότητα όμως είναι κοινό μυστικό ότι αυτό έγινε με γνώμονα τις χορηγικές συμφωνίες τεράστιων ποσών που είχαν επιτευχθεί πολύ πριν το 2020 με τις πολυεθνικές.

Μέχρι την ανακοίνωση της αναβολής - περίπου τον Απρίλη του 2020 - η UEFA είχε ήδη αντλήσει σημαντικούς πόρους από τις συμφωνίες για τη διοργάνωση αλλά και από την πώληση προϊόντων με το συγκεκριμένο «brand name», με τη διαδικασία παραγωγής μάλιστα να μη διακόπτεται. Ετσι η οποιαδήποτε αλλαγή ονομασίας - έστω κι αν επρόκειτο για τη χρονιά - θα ισοδυναμούσε με μεγάλη οικονομική χασούρα τόσο για την ίδια την UEFA όσο και για τους χορηγούς. Δείγμα κι αυτό των παιχνιδιών κέρδους που παίζονται στο έδαφος του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου.

Επικίνδυνοι πειραματισμοί με τους φιλάθλους...

«Μια κάποια λύση» έπρεπε όμως να βρεθεί και στο πλέον σημαντικό κομμάτι για τα κέρδη της διοργάνωσης, αυτό της παρουσίας των φιλάθλων, που - μαζί με τα τηλεοπτικά και λοιπά συμβόλαια - λειτουργούν ως η κινητήρια δύναμη στον «μύλο» των κερδών του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου.

Οι προσδοκίες των διοικούντων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου για γεμάτα γήπεδα και μετακινήσεις φιλάθλων από χώρα σε χώρα δεν ευδοκίμησαν, λόγω και της γενικότερης κατάστασης με την πανδημία. Η λύση τελικά βρέθηκε με... πειραματισμούς και τα σχέδια να περιλαμβάνουν την παρουσία συγκεκριμένου αριθμού φιλάθλων στα 11 γήπεδα της διοργάνωσης.

Αυτό προέκυψε κατόπιν ειδικών συμφωνιών της UEFA με τις κυβερνήσεις των ισάριθμων διοργανωτριών χωρών, προκειμένου να παρακαμφθεί το υγειονομικό πρωτόκολλο που ίσχυε σε κάθε χώρα, σε άλλη μια επιβεβαίωση ότι αυτά δεν καθορίζονται με «καθαρά επιστημονικά κριτήρια» και κριτήριο την υγεία των λαών, όπως λένε οι κυβερνήσεις, και η ελληνική, αλλά με κριτήριο, σε όλα τα «γήπεδα», τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.

Εξάλλου, χαρακτηριστικό είναι και το πώς λύθηκαν «με συνοπτικές διαδικασίες» και τα όποια προβλήματα, όπως π.χ. συνέβη στην περίπτωση του Μπιλμπάο, όπου η τοπική κυβέρνηση της Χώρας των Βάσκων δεν επέτρεψε την παρουσία φιλάθλων, με αποτέλεσμα η UEFA να προχωρήσει σε αλλαγή έδρας και να ορίσει τη Σεβίλλη, ενώ σε μια αντίστοιχη περίπτωση διαφωνίας με την ιρλανδική κυβέρνηση, οι αγώνες της φάσης των ομίλων που επρόκειτο να διεξαχθούν στο Δουβλίνο μεταφέρθηκαν τελικά στο Λονδίνο, που αρχικά είχε οριστεί μόνο για τη διεξαγωγή των ημιτελικών, του τελικού και του μικρού τελικού. Ενώ μόλις την τελευταία στιγμή επιτεύχθηκε συμφωνία με τους αρμοδίους της Γερμανίας σχετικά με τον αριθμό φιλάθλων που θα υπάρχουν στο στάδιο «Alianz Arena» του Μονάχου.

...και τους αθλητές

Η «μπάλα» παίρνει φυσικά και τους αθλητές. Ο προβληματισμός εστιάζεται σε δύο τομείς: Τον κίνδυνο ύπαρξης θετικών κρουσμάτων και την υπερβολική κούραση των παικτών.

Ηδη λίγο πριν την έναρξη, Ισπανία και Σουηδία ήταν δύο από τις Εθνικές ομάδες που χτυπήθηκαν από κρούσματα κορονοϊού, προκαλώντας αναστάτωση τόσο στις ίδιες όσο και στους προσεχείς αντιπάλους τους στη διοργάνωση. Ενώ δεν ήταν λίγα τα μέλη των εθνικών αποστολών που κατηγόρησαν τη διοργανώτρια UEFA για έλλειψη γενικότερου σχεδίου προστασίας των μελών των ομάδων της διοργάνωσης. Την κατηγόρησαν επίσης για την επιμονή της στην πραγματοποίηση της διοργάνωσης σε 11 διαφορετικές χώρες αντί για την επιλογή ενός σχεδίου τύπου «φούσκας» και την πραγματοποίηση των αγώνων σε συγκεκριμένα στάδια. Κάτι που σαφώς θα είχε λιγότερο ρίσκο ...αλλά και μικρότερη προοπτική για περισσότερα κέρδη για τους διοργανωτές.

Σοβαροί προβληματισμοί όμως επικρατούν και για την κατάσταση στην οποία θα βρεθούν οι περισσότεροι διεθνείς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι στα γήπεδα της διοργάνωσης θα συμπληρώσουν έναν χρόνο συνεχόμενης ενεργού δράσης, με ελάχιστα διαστήματα διακοπής. Σημειωτέον, μετά το περσινό παγκόσμιο lockdown (και) στον αθλητισμό, η UEFA και οι περισσότερες ευρωπαϊκές Λίγκες, προκειμένου να αντισταθμίσουν τη χασούρα της διακοπής του Μάρτη του 2020, αποφάσισαν πριν την έναρξη της νέας αγωνιστικής σεζόν τη συνέχιση και ολοκλήρωση των διοργανώσεων που είχαν διακοπεί.

Ετσι, σύμφωνα και με δηλώσεις των ειδικών των ομάδων, ο κίνδυνος για σοβαρούς τραυματισμούς είναι ιδιαίτερα αυξημένος για τους ποδοσφαιριστές στο φετινό Euro. Mε τους τελευταίους, φυσικά, δεμένους με τα «χρυσά συμβόλαια» των πολυεθνικών, να καλούνται να ξεπεράσουν την κούραση και να βρεθούν στις επάλξεις της ...παράστασης των κερδών.

Θανάσης Παφίλης – “Απολίθωμα είστε εσείς και το σύστημα σας”

 

 (VIDEO)

Μπορεί τα αστικά κόμματα να ξημεροβραδιάζονται με την καραμέλα για το “ξύλινο” και “οπισθοδρομικό” ΚΚΕ, η παρέμβαση του Θανάση Παφίλη στη βουλή για το προωθούμενο εργασιακό έκτρωμα θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση, για το τι είναι προοδευτικό και τι “απολιθωμένο” σήμερα. Ανάμεσα σε άλλα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος σημείωσε πως:

Ένα ερώτημα θα σας βάλω. Κανένα άλλο. Ποιος είναι προοδευτικός, αυτός που λέει πως έναν αιώνα μετά, με απίστευτη εξέλιξη της επιστήμης, της τεχνολογίας, της παραγωγικότητας της εργασίας, οι εργαζόμενοι πρέπει να δουλεύουν λιγότερο, να πληρώνονται περισσότερο και να έχουν περισσότερο κοινωνικό χρόνο, όπως λέει το ΚΚΕ, ή εσείς που λέτε να δουλέψει 18 ώρες για να πάρει 4 μέρες ρεπό. Τις δυο θα είναι οφ τελείως. Θα γυρνάει στο σπίτι του πτώμα. Ποια παιδιά θα δει; Ξέρετε πού ζείτε; […] Τι του λέτε; Πέθανε 4 μέρες – που μπορεί να είναι 4 εβδομάδες, για να πάρεις πέντε μέρες ρεπό.” Πρόσθεσε επίσης πως στις συνέπειες των υπερωριών αναφέρεται και ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας, που φυσικά δεν ελέγχεται από το ΚΚΕ. Κατέληξε αιχμηρά λέγοντας πως “Απολίθωμα είστε εσείς και το σύστημά σας”.

Ολόκληρη την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί:

Κυρανάκης, μια φιλεργατική διάνοια: “Αν αρρωστήσει ο εργαζόμενος, θα δουλέψει παραπάνω μια άλλη μέρα. Αυτό το σκεφτήκατε;”…

 

Μπορεί να αγανακτείτε κατά καιρούς (δηλαδή μόνιμα) με διάφορα στελέχη της κυβέρνησης, αλλά αν σκεφτείτε πόσο ελπιδοφόρα είναι η νέα γαλάζια γενιά και τα φιντανάκια που έρχονται και (αυτο)παρουσιάζονται ως βαρύ πυροβολικό της παράταξης, μέχρι που θα αρχίσετε να νοσταλγείτε τους παλιότερους.

Κλασική περίπτωση (φιλελέ βλάβης) ο Κ. Κυρανάκης που πολλές φορές αδυνατεί να σκεφτεί πολιτικά -ή πολιτικάντικα- και να μακιγιάρει όσα σκέφτεται, οπότε η πηχτή σκέψη του αποκαλύπτει όλες τις νεοφιλελεύθερες και μισανθρωπικές αρετές της. Καλή ώρα όπως σήμερα, στη συζήτηση για το αντεργατικό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη.

Το μάζεμα των ελιών πχ μπορεί να είναι αστείο για εσάς, ενδεχομένως να μην το θεωρείτε σοβαρό. Τι γίνεται αν κάποιος έχει ένα θέμα υγείας, του ίδιου ή της οικογένειάς του, και του δίνει επιτέλους το εργασιακό νομοσχέδιο, η ΝΔ, όχι η Αριστερά, η Νέα Δημοκρατία του δίνει την ευκαιρία να δουλέψει κατ’ επιλογήν, κατ’ επιθυμίαν, περισσότερο ένα χρονικό διάστημα και λιγότερο ένα άλλο. Τι γίνεται με αυτούς; Νοιαζόμαστε καθόλου για αυτούς;

Η έννοια και το δικαίωμα της αναρρωτικής άδειας, που είναι -θεωρητικά- κατοχυρωμένη, ούτε περνάει από το μυαλό της φιλελεύθερης διάνοιας. Όσοι αρρωσταίνουν ή πρέπει να παρευρεθούν σε μια δύσκολη στιγμή στενού συγγενικού τους προσώπου, μπορούν να λείψουν από τη δουλειά, αρκεί να αναπληρώσουν τις “χαμένες ώρες” για το αφεντικό τους. Χωρίς άδεια και άλλα τέτοια αναχρονιστικά, αλλά με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που κάνει τις ζωές τους λάστιχο.

Και φυσικά όλα αυτά, σε ελεύθερη, προαιρετική βάση, και επειδή θα το ζητήσει ο ίδιος ο εργαζόμενος, χωρίς προφανώς να απαιτηθεί ή -πόσο μάλλον- να του επιβληθεί από το αφεντικό. Συμβαίνουν άλλωστε τέτοια πράγματα στην ελεύθερη αγορά;

Ο Κυρανάκης καμαρώνει για την φιλεργατική πολιτική της κυβέρνησης και καταφέρνει να βρει ένα ακόμα πιο κωμικοτραγικό “επιχείρημα” από το μάζεμα των ελιών του Χατζηδάκη.

Όσο μιλάνε, τόσο φανερώνουν την βρώμικη ουσία του νομοσχεδίου που γυρνάει το ρολόι της ιστορίας πολλά χρόνια πίσω. Όσοι αρνούνται να δεχτούν την κοροϊδία, έναν δρόμο έχουν.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

 

 

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή που ο υπουργός εργασίας Κ. Χατζηδάκης της  κυβέρνησης Μητσοτάκη δημοσιοποίησε το αντεργατικό νομοσχέδιο, ξεκίνησε τον αγώνα για την ακύρωσή του καλώντας όλους τους εργαζόμενους σε μαζικό ξεσηκωμό ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης, για να μην γίνει νόμος αυτό το νομοσχέδιο που είναι ««οδοστρωτήρας όσων δικαιωμάτων έχουν απομείνει» στους εργαζόμενους και «γυρίζει στις συνθήκες ζωής και εργασίας του 19ου αιώνα». Η  απεργία της 10^ης Ιουνίου, στην οποία σύρθηκε και  η ΓΣΕΕ που απέβλεπε σε σύγχυση με την επιλογή των ημερομηνιών, πρέπει να είναι ηχηρό μήνυμα της αποφασιστικότητας των εργαζομένων με την μαζική συμμετοχή τους σ’ αυτήν.

        Αυτή η   μορφή  πάλης  των εργαζομένων δεν είναι ούτε ξεπερασμένη ούτε και ανώδυνη για το σύστημα, ιδίως όταν η συμμετοχή στην απεργία είναι μαζική και μπορεί να γίνει το μέτρο που θα αποκαλύψει τη δική μας αποφασιστικότητα αντίδρασης. Γιατί η απεργία, παρά τα επί χρόνια διάφορα φληναφήματα περί ξεπερασμένου μέσου αγωνιστικής κινητοποίησης, συνεχίζει να εμπνέει φόβο στους κυβερνώντες, αντίθετα με τα λεγόμενα των γραφειοκρατών και κυβερνητικών συνδικαλιστών που παίζουν  τον ρόλο του φύλακα των συμφερόντων των κυβερνώντων τάξεων και αυτό που προσπαθούν είναι να εκτονώνουν το κίνημα των μαζών  εναντίον του καπιταλιστικού καθεστώτος.

       Γι’ αυτό και στο αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη η κυβέρνηση Μητσοτάκη φρόντισε να συμπεριλάβει και το θέμα της απεργίας,   δυσκολεύοντας την προκήρυξή της έτι περαιτέρω, μέχρι εξαφανίσεως. Ολοκληρώνει έτσι, συμπληρώνοντάς το, το έργο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ,  η οποία  με υπουργό εργασίας την Ε. Αχτσιόγλου,   τον Ιανουάριο του ’18 είχε ψηφίσει διάταξη που επέβαλλε εμπόδια στην κήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία, αυξάνοντας την απαιτούμενη απαρτία για τη λήψη απόφασης. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ  ως αντιπολίτευση πια, δυσκολεύεται να πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι σ’ αυτό το νομοσχέδιο. Δεν είναι μόνο ο πρόεδρός του Α. Τσίπρας που δηλώνει πως δεσμεύεται ότι «αυτές οι βαθιές αντιλαϊκές ρυθμίσεις θα καταργηθούν  μόλις δοθεί η δυνατότητα σε μια προοδευτική κυβέρνηση», δίνοντας έμφαση στο «βαθιά αντιλαϊκές ρυθμίσεις» και στην αμφισημία του ορισμού τους, που ενισχύει η χρήση της λέξης «δυνατότητα» για την κατάργησή τους. Αντίστοιχη υπόσχεση για τα μνημόνια δεν πραγματοποιήθηκε με την δικαιολογία πως δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Από κοντά, είναι και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Γ. Κυρίτσης, που απαξιώνουν εμπράκτως την απεργία,  σαμποτάροντας  την αυριανή, όταν δηλώνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως έτσι κι αλλιώς θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο όσο μαζική κι αν είναι η αυριανή απεργία. Δεν επιδιώκεται στην πραγματικότητα παρά με τον κατακερματισμό των εργαζομένων και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό να παρακαμφθούν οι εργαζόμενοι και κυρίως η συλλογική πραγματική αντιπροσώπευσή τους, για να θεωρηθεί πως αρκεί η αλλαγή συσχετισμών στο επίπεδο κομμάτων εξουσίας  για ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, όπως ευαγγελίζεται και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ για ….δεύτερη φορά. 

       Δεκαετίες τώρα, χωρίς να καταργείται τυπικά το δικαίωμα στην απεργία η κυρίαρχη εξουσία καταφέρνει με νομοθετικές ρυθμίσεις να περιορίζει τη δυνατότητα προκήρυξής της, να εξουδετερώνει  τα αποτελέσματά της με τον κοινωνικό αυτοματισμό, να την απαξιώνει με τη συνεχή αρνητική προπαγάνδα. Σε κάθε απεργία επαναλαμβάνεται  το  ίδιο επιχείρημα για το δικαίωμα στην εργασία, που ξεχνιέται όταν η ανεργία ανεβαίνει στα ύψη, όσων δεν απεργούν, εξωραΐζοντας τη συμπεριφορά του απεργοσπάστη.

         Και μένει μόνο ο κομμουνιστικός λόγος να υπερασπίζεται την απεργία,  γιατί στην πραγματικότητα είναι το μόνο μέσο για να αποκαλυφθεί ο κυρίαρχος ρόλος και η δύναμη των εργαζομένων στην παραγωγή, αφού χωρίς αυτούς «γρανάζι δεν γυρνά». Αντίθετα, η σοσιαλδημοκρατία και όλες οι συναφείς παραλλαγές, λειτουργώντας ως άλλοθι δημοκρατικότητας της αστικής τάξης, υποκρίνεται ρεαλισμό στην ιδεολογία και στρατηγική στο όνομα της εξέλιξης, ενάντια στους λαϊκούς αγώνες και στο όραμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού των παραγωγικών σχέσεων. Δεν επεδίωξε ποτέ να φέρει καμιά μεταρρύθμιση στη δομή και η πίεσή της στις μεγάλες βιομηχανικές χώρες, την εποχή της ανάπτυξης του καπιταλισμού μεταπολεμικά, στηριγμένη στην εργατική τάξη που ήταν οργανωμένη  σε συνδικάτα, δεν πέτυχε παρά μόνο μέτρα που συμβιβάζονται με τις  καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις, καθώς και με την ιδιοκτησία και τη διαχείριση των μέσων παραγωγής  από την αστική τάξη. Η σοσιαλδημοκρατία οξείδωσε χρόνια τώρα την ταξική συνείδηση των εργαζομένων, λειτούργησε ως εκμαυλιστής  των συνδικάτων, προώθησε θεωρίες της κοινωνικής συναίνεσης, των προνομιούχων και του ευρωμονόδρομου. Από το ΠΑΣΟΚ της  μεταπολίτευσης μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ της οικονομικής κρίσης όλες οι θεωρίες  και πρακτικές τους χρησιμοποιήθηκαν για να  παραλύουν τον ταξικό αγώνα και αντικειμενικά να λειτουργούν ως απορροφητικοί μηχανισμοί απέναντι στους κοινωνικούς κραδασμούς. Και τώρα, είτε ως ΠΑΣΟΚ μετεξελιγμένο σε ΚΙΝΑΛ είτε ως ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα παρεμφερή,  είναι έτοιμοι για   συναίνεση και εφαρμογή  κάθε αντεργατικού μέτρου  που διαμορφώνει συνθήκες εργασιακές ενός αιώνα πριν. 

        Η  συνδικαλιστική πάλη γίνεται προσπάθεια από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να εκφυλιστεί και να εξασθενήσει, παραμένοντας κάτω από τον έλεγχο της κυρίαρχης εξουσίας, που επιμένει να αναγνωρίζει για αντίπαλό της τον συνδαιτυμόνα της  ΣΥΡΙΖΑ, για να διευκολυνθεί  το πολιτικό παιχνίδι της αστικής δημοκρατίας. Υπάρχει  όμως το ΚΚΕ, που στη σημερινή συγκυρία δημιουργεί τους όρους ανατροπής της εφαρμοζόμενης πολιτικής, ανατρέποντας τους σχεδιασμούς του κυβερνητικού συνδικαλισμού, με την οικοδόμηση λαϊκού κινήματος το οποίο συνενώνει όσους δέχονται την καπιταλιστική επίθεση και  αμφισβητεί έμπρακτα τις επιλογές της κυρίαρχης τάξης, με όραμα τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Οι μαξιμαλιστικές προτάσεις για απεργία διαρκείας, άλλοθι για κάθε είδους συμβιβασμό, μοιάζει να επαναφέρουν μεσσιανικές αντιλήψεις, όπου αρκεί ο λόγος και η πρόθεση για να πραγματοποιηθεί ένας αγώνας, χωρίς προσπάθεια για συσπείρωση  ευρύτερων στρωμάτων  εργαζομένων και με αδιαφορία  για τον τρόπο οργάνωσής της. 

       Χρόνια τώρα καλλιεργείται η απαισιοδοξία, η ηττοπάθεια, η αποδοχή της μοίρας, η αποστροφή προς την πολιτική για να διαμορφώνεται το πρότυπο του ανήμπορου ανθρωπάκου, του αναδιπλωμένου στον εαυτό του, με μπόλικη φτώχεια και αδυναμία αντίδρασης, ώστε η εξουσία της αστικής τάξης να εξασφαλίζει απρόσκοπτα τα συμφέροντά της. Κόντρα σε όλα αυτά το Κομμουνιστικό Κόμμα οργανώνει τους αγώνες των εργαζομένων εμπνέοντας στο κίνημα αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Γιατί κανένας δεν πρέπει να είναι μόνος απέναντι στο πρόβλημά του, να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σαν μια μοναχική ύπαρξη απέναντι στην ασύδοτη εργοδοτική δύναμη και τσακισμένος να ζαρώνει στο χώρο του για να γίνεται αόρατος περιμένοντας τον από μηχανής θεό του καπιταλισμού. 

          Πριν 20 χρόνια, στις 26 Απριλίου 2001, η λαοθάλασσα που διαδήλωνε σε όλη την Ελλάδα, με την καθολική απεργία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα,  ενάντια στο Ασφαλιστικό νομοσχέδιο του Τ. Γιαννίτση ανάγκασε την κυβέρνηση Σημίτη σε άτακτη υποχώρηση. Βέβαια, τα επόμενα χρόνια της οικονομικής κρίσης  τα κόμματα της Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ βρήκαν την ευκαιρία επιρρίπτοντας την ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας στο λαό να αναφέρουν  αυτό το παράδειγμα υποχώρησης τους όχι ως αποτέλεσμα του φόβου τους μπροστά στη λαϊκή οργή, αλλά σαν απόδειξη της επικράτησης του λαϊκισμού που τον ταυτίζουν με την καταστροφή. Επειδή όμως ξέρουν πόσο αδύναμοι είναι μπροστά στη λαϊκή οργή, γι’ αυτό παίρνουν όλα τα μέτρα τους παραπλανώντας ή καταστέλλοντας τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων.             

            Η δύναμή μας είναι η συλλογική μας στάση και δράση. Το τι θα γίνει τελικά είναι αποτέλεσμα και του τι εμείς αποδεχόμαστε και τι όχι και θα εξαρτηθεί  από τη μαζικότητα  της συμμετοχής στην απεργία και τα συλλαλητήρια.

Πριν 135 χρόνια

 

 

Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου, η οποία αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της πάλης των τάξεων στη νεότερη εποχή.

Το Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η Αστική τάξη προτιμά να την γιορτάζουμε  σαν μέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης.Η μέρα ομως έχει θεσπιστεί ως εργατική απεργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.

Εργατική Πρωτομαγιά

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.

Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.

Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».

Την 1η Μαΐου του 1886, 600.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket.

Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα και περίστροφα.

Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια χειροβομβίδα εκτοξεύτηκε από την πλευρά των διαδηλωτών εναντίον των ένστολων και επί τόπου σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί.

Στην συνέχεια, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως.

Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, επίσημα οκτώ νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις διαδηλωτές έχουν επαληθευτεί.

. Οκτώ συλληφθέντες διαδηλωτές δικάστηκαν, τέσσερις εξ αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο και άλλος ένας αφαίρεσε μόνος του τη ζωή του στην φυλακή. Η διεθνής προβολή αυτής της δίκης δημιούργησε τα θεμέλια της Εργατικής Πρωτομαγιάς ως Εργατικής Γιορτής.

Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Τα πρώτα εργατικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας τον 19ο αιώνα. Η πρώτη απεργία στον τότε υπό οθωμανική διοίκηση ελλαδικό χώρο, έλαβε χώρα την Πρωτομαγιά του 1888 στην πόλη της Δράμας, από τους καπνεργάτες με κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες εργάζονταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως

Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο νεοελληνικό κράτος, από το Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2.000 εργάτες διαδήλωσαν ζητώντας οκτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί η σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη

Το 1936 κορυφώνονται οι διαδηλώσεις από τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στον Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Οι εργατικές κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν στην πόλη τον Μάιο του 1936, με τη μεγάλη απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά, με συνολικά δώδεκα νεκρούς ανάμεσα στους οποίους και ο 25χρονος αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης, στη διασταύρωση Εγνατία και Βενιζέλου. Η φωτογραφία που απαθανάτισε την μητέρα του να τον θρηνεί μόνη στο μέσον του δρόμου, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατία, δημοσιεύθηκε στον Τύπο και αποτέλεσε την έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για την συγγραφή της συλλογής του Ο Επιτάφιος.

 
Το 1937 καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά ως "Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας", και η τελευταία εβδομάδα του Απριλίου ως «Εβδοµάς Εργατικής Αµίλλης».
 
Mεγάλο ρόλο έπαιξε ο Γενικός Γραμματέας της Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας Εμμανουήλ Ξανθάκης Ιδρυτής και πρωτεργάτης της Ομοσπονδίας!

Στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944, η εργατική Πρωτομαγιά συνέπεσε με την εκτέλεση 200 Ελλήνων πατριωτών, κομμουνιστών και αριστερών αγωνιστών, ως αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού στρατηγού και των τριών συνοδών του, που έγινε στις 27 Απριλίου 1944 σε τοποθεσία κοντά στους Μολάους Λακωνίας . Οι 200 της Καισαριανής μεταφέρθηκαν απ' το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, όπου ήταν κρατούμενοι, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκεί εκτελέστηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Η ίδια ημέρα είναι ημέρα ιστορικής τιμής και μνήμης.

Στο πρώτο κράτος των εργατών ,στην ΕΣΣΔ 

Ο ημερήσιος εργάσιμος χρόνος ήταν σταθερός. Οι «Αρχές της νομοθεσίας της ΕΣΣΔ και των Ενωσιακών Δημοκρατιών για την εργασία» προέβλεπαν ότι η διάρκεια του εργάσιμου χρόνου των εργατοϋπαλλήλων στις επιχειρήσεις, τα ιδρύματα και οργανώσεις, δεν μπορεί να ξεπερνά τις 41 ώρες τη βδομάδα. Για τους εργατοϋπαλλήλους ηλικίας 16-18 χρόνων είχε καθιερωθεί μειωμένη εργάσιμη βδομάδα 36 ωρών, για τους εργατοϋπαλλήλους 15-16 χρόνων εργάσιμη βδομάδα 24 ωρών και για όσους δούλευαν σε ανθυγιεινές εργασίες εργάσιμη βδομάδα μέχρι 36 ώρες. Μειωμένη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου είχε καθιερωθεί επίσης για τους δασκάλους, τους γιατρούς και μερικές άλλες ειδικότητες. Για τη νυχτερινή εργασία (από τις 10 το βράδυ έως τις 6 το πρωί) η διάρκεια της δουλιάς ήταν μειωμένη κατά μία ώρα. Η καθιερωμένη μέση διάρκεια της εργάσιμης βδομάδας των ενήλικων εργατών στη βιομηχανία έφτασε τις 40,7 ώρες το 1976, από 47,8 ώρες το 1955 (58,5 ώρες το 1913) (στοιχεία έως το 1976).

Σήμερα ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

Σε μια ευρηματική ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων στη «Vodafone - 360 Connect» και λοιπές θυγατρικές, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μιλάνε για όσα βιώνουν καθημερινά στους χώρους δουλειάς και δείχνουν τις συνέπειες που θα έχει παραπέρα για τη ζωή τους η εφαρμογή του αντεργατικού εκτρώματος. Μια πραγματικότητα που βιώνουν σε διαφορετικές εκδοχές οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο δουλειάς. Η στήλη τούς παραχωρεί σήμερα το χώρο της και στηρίζει το κάλεσμά τους: «Στις 10 Ιούνη Απεργούμε»!

* * *

Δημήτρης 28χρ, Digital: Θυμάμαι τον πατέρα μου, από τους πρώτους μηχανικούς τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα, να δουλεύει 7 ώρες λόγω της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που είχε υπογράψει το σωματείο στην εταιρεία του. Στην πρώτη μου δουλειά σε μικρή εταιρεία πληροφορικής υπέγραψα σύμβαση για 8,5 ώρες και δούλευα τουλάχιστον 11, τώρα στη «Vodafone» έχω υπογράψει για 9ωρο. Αν θεσμοθετηθεί το νόμιμο 10ωρο με το νέο νομοσχέδιο, πότε θα κλείνω το laptop;

Χριστίνα 25χρ, LCM: Πριν την πανδημία δούλευα σε κατάστημα ρούχων, έχω ζήσει τι σημαίνει το σπαστό ωράριο. Τώρα το νομοσχέδιο θέλει να το φέρει και σε εμάς τους 6ωρους, να μπορούμε να δουλεύουμε επιπλέον 2 ώρες οποιαδήποτε στιγμή μέσα στην ημέρα, μήπως για αυτό τους βολεύει να μείνουμε σπίτι;

Ελένη 30χρ, Skynet: Δουλεύω στην αιχμή της τεχνολογίας, διαδικασίες που έπαιρναν ώρες για να ολοκληρωθούν καταφέρνουμε να τις αυτοματοποιήσουμε σε λίγα λεπτά. Είμαι από τους λίγους που κλείνουν το laptop με το που τελειώνει το 9ωρό μου, ακόμα και τότε χτυπάνε TEAMS, Skype, e-mails στο κινητό. Μήπως αντί για δικαίωμα στην αποσύνδεση και την ψηφιακή κάρτα, πρέπει να παλεύουμε για υποχρέωση της εταιρείας να μην μας απασχολεί - ενοχλεί εκτός του ωραρίου;

Γιώργος 33χρ, ΣΥΖΕΥΞΙΣ: Εχω πάει στο γραφείο μόνο τη μέρα της πρόσληψής μου, μετά έμαθα ότι τα γραφεία αυτά ξενοικιάστηκαν, μου έδειξαν φωτογραφία από τα μελλοντικά μας γραφεία που και αυτά όμως ακούω ότι θα κλείσουν. Δεν έχω γνωρίσει από κοντά τους συναδέλφους μου, έχω αναγκαστεί να αγοράσω γραφείο, οθόνη. Μήπως ήταν καλύτερα όταν στο σαλόνι χαλαρώναμε με φίλους, αντί να δουλεύουμε;

Εύη 26χρ, Accenture για Vodafone: Οι ατελείωτες, καθημερινές υπερωρίες που δουλεύω, ήταν ένας τρόπος να γίνεται ο μισθός μου πιο βιώσιμος, το νομοσχέδιο λέει ότι αντί να με πληρώνουν θα μου δίνουν ρεπό όταν πέφτει η δουλειά. Δύο χρόνια τώρα δεν έχει πέσει ποτέ, θα μειωθεί ξαφνικά;

Αγγελος 34χρ, TSR: Δουλεύω αρκετά χρόνια στο TSR, κάποιες φορές απεργώ, κάποιες όχι, τώρα που δεν είμαστε όλοι μαζί στο Φάληρο είναι πιο δύσκολα, αλλά την Πέμπτη πρέπει να απεργήσω. Γιατί ξέρω ότι το σωματείο μου δεν θα δώσει ποτέ τα ονόματα των μελών του στην εταιρεία και στο υπουργείο, όσους νόμους και αν ψηφίσουν. Θα συνεχίσει να κάνει Γενικές Συνελεύσεις, να μας ενημερώνει, να αγωνίζεται.

Γιάννης 32χρ, Business CCU: Σε τρεις μήνες περιμένω παιδί, χαίρομαι που με το νέο νομοσχέδιο θα έχω 14 μέρες άδεια. Προβληματίζομαι όμως γιατί με 10 ώρες δουλειά κάθε μέρα και δουλειά την Κυριακή, μάλλον θα αργήσω να το ξαναδώ.

Μαρία 41χρ, Back Office: Στο τμήμα μου πρότειναν «οικειοθελώς» να αποχωρήσουμε από την εταιρεία. Να βρεθούμε ξαφνικά άνεργοι και να εργαστούμε κάπου αλλού με χειρότερους όρους και μισθούς. Μας ανακοίνωσαν μάλιστα ότι θα φροντίσει η «Vodafone» να μας βρει δουλειά, μέσω συνεργαζόμενης εταιρείας. Δεν μας χρειάζονται πια, έτσι μας είπαν. Μήπως να σκεφτούμε όμως εμείς τι χρειαζόμαστε και όχι τι θέλει η εταιρεία;

Στις 10 Ιούνη απεργούμε. Ολοι μαζί βρισκόμαστε στο πανό του Σωματείου μας στις 9.30 π.μ. στην πλατεία Κάνιγγος. Μαζί με το Κλαδικό μας Συνδικάτο, το ΣΕΤΗΠ και τα υπόλοιπα επιχειρησιακά του κλάδου. Συσπειρωνόμαστε στο ΠΑΜΕ.

Προτάσσουμε το δικό μας σχέδιο που περιλαμβάνει αυξήσεις στους μισθούς, μείωση του εργάσιμου χρόνου, διαχωρισμό της προσωπικής ζωής μας από τη δουλειά, Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, συνολικά μισθούς και δικαιώματα αντίστοιχα της εποχής μας και της τεχνολογικής και επιστημονικής εξέλιξης.

Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο έκτρωμα! Δεν διορθώνεται!

Να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ

Σταθερός ημερήσιος εργάσιμος χρόνος, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.

Τομές και παρεκκλίσεις

...

Στις παρεμβάσεις τους στη Bουλή για το νομοσχέδιο - έκτρωμα, η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα ένα πράγμα φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού: Τη στρατηγική που το νομοσχέδιο υπηρετεί, αυτή της έντασης της εκμετάλλευσης, της μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης, που αποτελούν όρους για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Αυτήν τη στρατηγική υπερασπίζεται η κυβέρνηση όταν λέει ότι με το νομοσχέδιο ενισχύεται η «ανταγωνιστικότητα της οικονομίας». Ανταγωνιστικός εργαζόμενος για το κεφάλαιο, όμως, είναι αυτός που θα εργάζεται από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς πρόσθετη αμοιβή, που θα απολύεται πιο εύκολα, που η εργοδοσία χωρίς κανένα εμπόδιο θα μπορεί να τον κάνει λάστιχο, που δεν θα έχει στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα και που θα στέκεται ξεμοναχιασμένος απέναντι στις ορέξεις του εργοδότη.

Αυτές είναι οι «τομές» και οι «εκσυγχρονισμοί» που φέρνει το νομοσχέδιο, σύμφωνα και με τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές», όπως επαναλαμβάνει μονότονα ο υπουργός Εργασίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του παρουσιάζει το νομοσχέδιο περίπου ως «παρέκκλιση» από τα ευρωπαϊκά κεκτημένα. Ξεπλένοντας την ΕΕ, στα κιτάπια της οποίας περιγράφονται ένα προς ένα τα άρθρα του νομοσχεδίου, η ειδική αγορήτρια του ΣΥΡΙΖΑ έλεγε χτες στη Βουλή ότι «όλη η ΕΕ στρέφεται σε μια διαφορετική πορεία», ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ έρχεται «αυτοβούλως» να εφαρμόσει τέτοια αντεργατικά μέτρα!

Στην «υπεράσπιση του 8ώρου» και των εργασιακών δικαιωμάτων, μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός από την Κομισιόν αναγορεύει ως «σύμμαχο» και τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, κατηγορώντας τη ΝΔ ότι ...τον αγνοεί!

Να λοιπόν πού πρέπει να αναζητήσουν την «ελπίδα» οι εργαζόμενοι απέναντι στον αντεργατικό οδοστρωτήρα: Στην ΕΕ, στον Μπάιντεν και βέβαια σε μια επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως ενημέρωσε τις προάλλες ο βουλευτής Κυρίτσης, δηλώνοντας βέβαιος ότι το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί και επομένως ο αγώνας των εργαζομένων «δεν πιάνει μία» μπροστά στην ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να γίνει αυτός «χαλίφης στη θέση του χαλίφη» της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Αν δεν είναι αυτό ανοιχτό κάλεσμα σε απεργοσπασία, τότε τι είναι;

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί επίσης τη ΝΔ ότι με αυτό το νομοσχέδιο «καταδικάζει» την ανάκαμψη, επειδή αυτή χρειάζεται «δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική συνοχή». Προβάλλει δηλαδή τον εαυτό του ως τον πιο ικανό στην ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, δείχνοντας ότι στην πραγματικότητα δεν διαφωνεί στο «τι» πρέπει να γίνει από τη σκοπιά του κεφαλαίου, αλλά στο «πώς». Γι' αυτό άλλωστε ο πυρήνας του δικού του σχεδίου για την «πράσινη» και ψηφιακή ανάκαμψη δεν διαφέρει καθόλου απ' αυτόν της ΝΔ.

Από αυτήν την άποψη, δεν προκαλεί εντύπωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε την κυβέρνηση να αποσύρει τον «βασικό κορμό» του νομοσχεδίου, και όχι να πεταχτεί στα σκουπίδια, όπως ζητάνε οι εργαζόμενοι, αναπαράγοντας τη «λογική» κυβέρνησης - εργατοπατέρων ότι το έκτρωμα περιέχει και θετικά στοιχεία, που το καθιστούν διαπραγματεύσιμο και ανοιχτό σε βελτιώσεις.

«Ωραίο περιτύλιγμα» στο νομοσχέδιο βλέπει και το ΚΙΝΑΛ, που το παρουσιάζει ως άθροισμα «θετικών και αρνητικών ρυθμίσεων». Η «αγωνία» του, μετά από τρία μνημόνια και εκατοντάδες αντεργατικούς νόμους που ψήφισε τα τελευταία μόνο χρόνια, είναι ότι το νομοσχέδιο δεν υπηρετεί ένα «σχέδιο διαμόρφωσης για αξιοπρεπή εργασία και υγιή επιχειρηματικότητα» και ότι η ΝΔ «νομοθετεί χωρίς κοινωνικό διάλογο»!

Στον ανταγωνισμό του μάλιστα με τον ΣΥΡΙΖΑ, για το ποιος θα ξεπλύνει καλύτερα τις διεθνείς συμμαχίες και την αντιλαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου, το ΚΙΝΑΛ καταλογίζει στη ΝΔ ότι είναι ...εκτός γραμμής ακόμα και από τον ΟΟΣΑ, που έχει πρωτοστατήσει σε αντεργατικές - αντιλαϊκές ανατροπές και στη χώρα μας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την «εργαλειοθήκη» που υλοποίησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η σημερινή.

Οσο για το ΜέΡΑ25, ανακάλυψε... τον «μετακαπιταλισμό» που έπαψε να ενδιαφέρεται για το κέρδος (!) - και άρα τα αντεργατικά μέτρα κάποιο καπρίτσιο θα είναι - και περιγράφει ως «λύση» ένα «άλλο», «δημοκρατικό» Ταμείο Ανάκαμψης, σερβίροντας τις ίδιες αυταπάτες που κατέρρευσαν με πάταγο την περίοδο μετά το 2015.

Κάτω από αυτές τις «σημαίες», που είναι ξένες για τα συμφέροντα και τις ανάγκες των εργαζομένων, θέλουν να βάλουν τους χιλιάδες απεργούς οι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η απεργία όμως που αποφάσισαν, σχεδίασαν και οργάνωσαν εκατοντάδες εργατικά συνδικάτα σε όλη τη χώρα στέλνει το δικό της ηχηρό μήνυμα: Το νομοσχέδιο είναι αντεργατικό από την πρώτη μέχρι την τελευταία του γραμμή, απορρίπτεται, είναι για τα σκουπίδια! Ο αγώνας συνεχίζεται από αύριο, με προοπτική κλιμάκωσης. Για να μην περάσει το νομοσχέδιο, να καταργηθεί όλο το αντεργατικό πλαίσιο όλων των κομμάτων, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο και σύγχρονα δικαιώματα.

Μια Σαλονικιά θυμάται ...

 

 

Η γιαγιά μου έλεγε μια ιστορία από τη ζωή της που όταν ήμουν μικρή δεν μπορούσα να αντιληφθώ το μέγεθος της εκμετάλλευσης.

Μου έλεγε λοιπόν πως δούλευε σε ένα καπνεργοστάσιο, πριν τον πόλεμο, και είχε ήδη δύο μικρά παιδιά (τα οποία πέθαιναν στην Κατοχή από την πείνα εξαιτίας της επίταξης των προιόντων που είχαν επιβάλει οι ναζιστές στον ελληνικό λαό).

Το εργοστάσιο ήταν χιλιόμετρα μακριά (η γιαγιά έμενε στις προσφυγικές παράγκες της Νεάπολης) και έπρεπε να περπατάει ώρες για να πάει και άλλες τόσες για να έρθει.

Δηλ. δουλειά από το χάραμα μέχρι αργά το βράδυ.

Για ένα ξεροκόμματο (εννοείται τους πρόσφυγες τους εκμεταλλεύονταν διπλά).

Ήθελε λοιπόν η γυναίκα να ψωνίσει σαν άνθρωπος! Ήθελε να πάρει γάλα για τα παιδιά της και τρόφιμα! Και δεν είχε χρόνο μάνα μου.

Όποτε γυρνούσε σπίτι το βράδυ το μπακάλικο της γειτονιάς ήταν κλειστό.

Μια νύχτα λοιπόν (και όχι μέρα) έκατσε έξω από το μαγαζί και έκλαιγε απαρηγόρητη και απεγνωσμένη.

Πέρασε ένας χωροφύλακας και την ρώτησε το λόγο.

Και εκείνη του είπε πως δεν προλαβαίνει ποτέ να πετύχει το μπακάλικο ανοιχτό.

Τότε ο χωροφύλακας βρήκε τον μαγαζάτορα και τον διέταξε να ανοίξει το μαγαζί του για να μπορέσει να πάρει τρόφιμα η γιαγιά μου. Περιττό να σας πω, είχε μείνει έκπληκτη!

Στην ιστορία αυτή δύο είναι τα συμπεράσματα.

Πρώτον, ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που συνάντησε "φιλικό" χωροφύλακα στη ζωή της και

Δεύτερον, τη δεκαετία του 30 δούλευαν ατελείωτες ώρες και δεν είχαν χρόνο ούτε για την οικογένεια ούτε καν για τα ψώνια της ημέρας.

Και το επιμύθιο: Στη δεκαετία αυτή ο ελληνικός λαός πάλεψε με απεργίες και αγώνες δύσκολους μέσα από τα Συνδικάτα και καθιέρωσε το 8ωρο, την Κοινωνική Ασφάλιση και εργασιακά δικαιώματα. Καμία κυβέρνηση δεν τα χάρισε και αν δεν υπήρχαν οι ΑΠΕΡΓΟΙ εργάτες θα ζούσαμε ακόμη όπως η γιαγιά μου.

Η κυβέρνηση καταθέτει νομοσχέδιο το οποίο, μεταξύ πολλών αρνητικών για τη ζωή των εργαζομένων, καταργεί το 8ωρο και θεσπίζει τις 13 ώρες δουλειά, καταργώντας σχεδόν και την αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης! Καταργούν την Κυριακάτικη αργία.

Το νέο νομοσχέδιο δεν προστατεύει τους εργαζόμενους, αλλά τους εργοδότες.

Το νομοσχέδιο μας πηγαίνει πίσω στα χρόνια της γιαγιάς μου!

Επειδή δε θέλω στα εγγόνια μου να διηγούμαι ιστορίες ανάλογες και επειδή θέλω μια ζωή ανθρώπινη για μένα και τα παιδιά μου, αύριο θα είμαι στην απεργία, στις 10. 30πμ στο Αγ. Βενιζέλου.

Έλα κι εσύ που το διάβασες και επιθυμείς μια ζωή ανθρώπινη με ελεύθερο χρόνο και δικαιώματα.

Θέσκα Κατερίνα