Πρότυπα

Ανάμεσα στα υπόλοιπα παραμύθια που ξεχωρίζουν στην προσπάθεια της κυβέρνησης να στοιχειοθετήσει ότι τάχα η πρόσφατη συμφωνία με τους δανειστές σηματοδοτεί τη «νέα εποχή» για τον ελληνικό λαό είναι και αυτό για την ενίσχυση του «κοινωνικού κράτους», όπως λένε, με την επιστροφή στην «ευρωπαϊκή κανονικότητα», την ενίσχυση των υποδομών αυτών κ.ο.κ. Αποκαλυπτικά για το τι σημαίνουν αυτά για το λαό είναι τα όσα έχει δημοσιεύσει στα δύο τελευταία του φύλλα ο «Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου» για τους αντίστοιχους μηχανισμούς που υπάρχουν σε Γερμανία και Βρετανία. Οι μηχανισμοί αυτοί όχι μόνο δεν φτάνουν για να καλύψουν τις στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες, όχι μόνο λειτουργούν ως μοχλός ώστε να κόβονται όλα τα δικαιώματα ανέργων, «ευέλικτα» εργαζόμενων κ.ο.κ., αλλά και λειτουργούν ανοιχτά ως μηχανισμός καταστολής με στόχο, υπό την απειλή της πείνας, να τσακίζουν συνειδήσεις, να σαρώνουν δικαιώματα, να έχουν ανά πάσα ώρα και στιγμή ένα τσάμπα εργατικό δυναμικό «ετοιμοπαράδοτο» όπου, όποτε και αν το χρειαστούν το κεφάλαιο και το αστικό κράτος. Οι ομοιότητες κάθε άλλο παρά συμπτωματικές είναι. Καπιταλιστική ανάκαμψη σημαίνει κέρδη για τα αφεντικά, εκμετάλλευση και φτώχεια για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Οι μηχανισμοί διαχείρισης της φτώχειας δεν είναι «αντίμετρα» στην αντιλαϊκή πολιτική αλλά επέκτασή της και ασφαλιστική της δικλίδα. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να προσμένουν από καμία εκδοχή αστικής διαχείρισης. Με την πάλη τους να διεκδικήσουν ανάκτηση απωλειών, κάλυψη των σύγχρονων αναγκών τους.