14 Ιαν 2012

ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ 1972 - 1973



ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ 1972 - 1973
Από την αφύπνιση στην εξέγερση
Αν το 1973 υπήρξε ο χρόνος κορύφωσης των φοιτητικών αγώνων ενάντια στη δικτατορία και τους ξένους προστάτες της, το 1972 ήταν ο χρόνος αφύπνισης του φοιτητικού κινήματος. Με κεντρικό αίτημα την κατάργηση των διορισμένων διοικήσεων στους φοιτητικούς συλλόγους και την πραγματοποίηση ελεύθερων εκλογών, ώστε οι ίδιοι οι φοιτητές να εκλέξουν τα συλλογικά τους όργανα, από τις αρχές του 1972, παρατηρείται μια συσπείρωση και μια κινητικότητα του φοιτητικού κόσμου, που συνεχώς, μέρα με τη μέρα, αυξάνει αλματωδώς.
Είναι γεγονός ότι από την πρώτη χρονιά που διορίστηκαν διοικήσεις στους φοιτητικούς συλλόγους (1969) υπήρχε και απόφαση του Πρωτοδικείου, η οποία όριζε ότι με το πέρας της θητείας αυτών των διοικήσεων έπρεπε να διενεργηθούν εκλογές για την ανάδειξη νέων. Κι όμως, το καθεστώς ξαναδιορίζει διοικήσεις για τα ακαδημαϊκά έτη 1970 - '71, 1971 - '72 και το ίδιο θα έκανε για την περίοδο 1972 - '73, αν αυτή τη φορά δε συναντούσε τη φοιτητική αντίδραση. Συγκεκριμένα, οι φοιτητές αντιδρούν στις διορισμένες διοικήσεις με κάθε μέσο: Με το θεσμό των παράνομα εκλεγμένων επιτροπών που θα κυριαρχήσει σύντομα σ' όλο το φοιτητικό χώρο, κόντρα στις διορισμένες διοικήσεις, με κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις, με ψηφίσματα διαμαρτυρίας, καθώς και με προσφυγές στο Πρωτοδικείο, όπως αυτή των φοιτητών της Νομικής Αθηνών στις 21 Μάρτη του 1972. Η κατάσταση αυτή, καθώς και οι αποφάσεις των Πρωτοδικείων για διενέργεια εκλογών στους φοιτητικούς συλλόγους το αργότερο μέχρι τις 10 Γενάρη του 1973 υποχρεώνει τη χούντα και τα όργανά της να προκηρύξουν εκλογές για τις 20 Νοέμβρη 1972. Ομως, προηγουμένως έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα, ώστε το αποτέλεσμα να είναι στα μέτρα του καθεστώτος: Εξαγγέλλονται 5 μέρες πριν τις εκλογές μέτρα υπέρ των φοιτητών, στρατεύονται δέκα συνδικαλιστές φοιτητές, γιατί "δεν επέδειξαν εθνικήν διαγωγήν", οι πιο δραστήριοι κουβαλιούνται μαζικά στην Ασφάλεια για τις σχετικές συστάσεις, δηλαδή για τρομοκράτηση των ίδιων και των συμφοιτητών τους. Επίσης, σε πολλές σχολές, οι εφορευτικές επιτροπές διορίζονται αντί να εκλέγονται και απαγορεύεται η παρουσία φοιτητών κατά τη διαλογή των ψηφοδελτίων. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι φανερό ότι οι εκλογές είναι εκλογές - παρωδία. Πάντως, το φοιτητικό κίνημα επικροτεί τη θέση της Αντι-ΕΦΕΕ για αγωνιστική συμμετοχή, καταγγελία και αντιμετώπιση, στο μέτρο του δυνατού, των προσπαθειών νόθευσης του αποτελέσματος, αποκρούει την παθητικότητα και την αποχή, αν και σε ορισμένες σχολές αποχή πραγματοποιείται και, μάλιστα, με θεαματικά αποτελέσματα.
Γενικά, οι εκλογές, πέραν της επιχείρησης νόθευσης, χαρακτηρίζονται από τις επιθέσεις της Αστυνομίας εναντίον των φοιτητών, τις μεταξύ τους συγκρούσεις και τις αθρόες συλλήψεις πρωτοπόρων του κινήματος. Ετσι, το φοιτητικό κίνημα παίρνει το βάπτισμα του πυρός.
Ο θερμός Φλεβάρης του '73
Ο Φλεβάρης του 1973, αν και χειμωνιάτικος μήνας, υπήρξε αρκετά θερμός για το φοιτητικό κίνημα, που είχε βγει πιο έμπειρο, περισσότερο ώριμο, πιο μαχητικό, περισσότερο ατσαλωμένο από την αντιπαράθεση με τη χούντα στις εκλογές - παρωδία του Νοέμβρη του1972.
Στις 20 του Γενάρη πραγματοποιείται η αποχή των Αρχιτεκτόνων και των Χημικών Μηχανικών από τα μαθήματα, που καταγγέλλουν τη χούντα ότι προσπαθεί να ιδρύσει ξενόγλωσσα πανεπιστήμια και ξενόγλωσσες ανώτερες σχολές στην Αθήνα. Σε απάντηση, η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου κλείνει το ίδρυμα και μέχρι της 31 του μήνα που θα μείνει κλειστό φρουρείται από ασφαλίτες. Οι φοιτητές αντιδρούν στην απόφαση για κλείσιμο του Πολυτεχνείου με αντιδικτατορική πορεία προς τη Νομική, η οποία θα καταλήξει σε σύγκρουση με την Αστυνομία στο ύψος της Ιπποκράτους.
Στις 12 του Φλεβάρη, η χούντα προχωρεί σε μια ακόμη πρόκληση εναντίον του φοιτητικού κινήματος. Δημοσιεύει το περιβόητο 1374/73 διάταγμα, που αφορά την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών. Συγκεκριμένα, προβλέπεται η διακοπή αναβολής των φοιτητών με διάφορες προφάσεις και με ουσιαστικό σκοπό να χτυπηθεί ο φοιτητικός συνδικαλισμός και να αποκεφαλιστεί το φοιτητικό κίνημα από την ηγεσία του. Το διάταγμα ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο μέσα στους φοιτητές. Το καταγγέλλουν με κοινή δήλωσή τους ακόμη και κορυφαίοι αστοί πολιτικοί, όπως ο Π. Κανελλόπουλος, ο Γ. Μαύρος, ο Ι. Ζίγδης, ο Π. Παπαληγούρας, ο Γ. Ράλλης και ο Δ. Παπασπύρου, καθώς και πανεπιστημιακοί, όπως ο Γ. Πεσματζόγλου και ο Ι. Θεοδωρόπουλος. Ομως, το καθεστώς δεν υποχωρεί και στις 15 Φλεβάρη αναγγέλλει τη στράτευση 37 φοιτητών, ενώ την επομένη άλλων 51.
Στις 13 Φλεβάρη, η Αστυνομία θα διαλύσει με ξεχωριστή αγριότητα νέα διαδήλωση των φοιτητών του Πολυτεχνείου, που κατευθύνεται προς την Αλεξάνδρας και την Πατησίων, με σκοπό να φτάσει στην Εμπορική Σχολή. Εκείνες τις μέρες, εκδηλώσεις των φοιτητών της Θεσσαλονίκης τούς φέρνουν σε σύγκρουση με τα όργανα της χούντας. Ο Σταματόπουλος, υφυπουργός Προπαγάνδας της δικτατορίας, δηλώνει ότι "οι επιτροπές των φοιτητών καθοδηγούνται από τους κομμουνιστάς, μέσω των ραδιοφωνικών εκπομπών της Φωνής της Αλήθειας". 14 Φλεβάρη: Χιλιάδες φοιτητές συγκεντρώνονται στους πανεπιστημιακούς χώρους - στην Πανεπιστημιούπολη, στη Νομική, στο Χημείο, στο Πολυτεχνείο και αλλού - για να οργανώσουν την αντίδρασή τους στο φασιστικό μέτρο της στράτευσης. Η αγωνιστική διάθεση έχει φτάσει στο κατακόρυφο και το καθεστώς δείχνει τα δόντια του στο Πολυτεχνείο, όπου εκατοντάδες αστυνομικοί το έχουν ζώσει και είναι έτοιμοι να επέμβουν ανά πάσα στιγμή. Στην πραγματικότητα, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, η απόφαση του καθεστώτος ήταν να χτυπήσει πάση θυσία στο Πολυτεχνείο, πράγμα που έκανε κατά τις πρώτες απογευματινές ώρες κι όταν όλα έδειχναν ότι η κατάσταση είχε εκτονωθεί. Ετσι, η εισβολή των οργάνων της τάξης στο χώρο του ιδρύματος εξελίχθηκε σε πραγματικό μακελειό. Οι αστυνομικοί συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον σε βαρβαρότητα. Πολλοί είναι οι φοιτητές που τραυματίζονται και πάνω από 100 θα συλληφθούν. Η σύγκλητος του Πολυτεχνείου παραιτείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
16 Φλεβάρη: Το κτίριο της Νομικής και της Φιλοσοφικής στη Σόλωνος κατακλύζεται από 2.500 περίπου φοιτητές, που ζητούν να τους δοθεί αίθουσα για να πραγματοποιήσουν γενική συνέλευση και να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους για ακαδημαϊκές ελευθερίες και απόσυρση του φασιστικού μέτρου για τη στράτευση. Το τετράγωνο πολιορκείται από αστυνομικές δυνάμεις, ασφαλίτες και φιλοδικτατορικούς φοιτητές, τραμπούκους της ΕΚΟΦ. Οι φοιτητές κλείνουν τις πόρτες και ανεβαίνουν στην ταράτσα του κτιρίου, πετούν προκηρύξεις, φωνάζουν συνθήματα. Κατά τις 5 το απόγευμα και αφού έχουν πάρει υποσχέσεις από τον πρύτανη ότι θα προωθηθούν τα αιτήματά τους, αποφασίζουν να αποχωρήσουν από το κτίριο. Ομάδες φοιτητών σπάζουν τον αστυνομικό κλοιό και ξεχύνονται στους δρόμους, φωνάζοντας αντιδικτατορικά συνθήματα. Μέσα στη Νομική και έξω στους δρόμους γίνονται συμπλοκές με την Αστυνομία και η τελευταία, ως συνήθως, επιδεικνύει ξεχωριστή βαρβαρότητα. Την άλλη μέρα, στην πόρτα του κτιρίου της Νομικής και Φιλοσοφικής, τοποθετείται πινακίδα που γράφει: "ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΠΡΟΚΛΗΘΕΙΣΩΝ ΖΗΜΙΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΘΟΥΣΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΔΙ' ΕΠΙΣΚΕΥΑΣ".
21 Φλεβάρη: Από πολύ πρωί φοιτητές και φοιτήτριες συρρέουν στο κτίριο της Νομικής και το καταλαμβάνουν. Κατά το μεσημέρι στο χώρο της σχολής έχουν συγκεντρωθεί πάνω από τέσσερις χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες. Οι πόρτες αμπαρώνουν, ο ενθουσιασμός και το πάθος για αγώνα έχει φτάσει στο ζενίθ. Η ταράτσα του κτιρίου είναι κατάμεστη, η σημαία μεσίστια και τεράστια πανό απλώνονται. Ακούγονται τραγούδια της αντίστασης και κυριαρχούν συνθήματα με αντιδικτατορικό και αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο, όπως "Κάτω η Χούντα", "Εξω οι αμερικανοί" κ.ά. Σιγά - σιγά γύρω από τη Νομική συγκεντρώνεται λαός για συμπαράσταση στους αγωνιζόμενους φοιτητές. Το πλήθος όλο και αυξάνει και κάποια στιγμή θα ξεπεράσει τις 30 χιλιάδες. Το καθεστώς ανησυχεί. Επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις, απομονώνει τη Σόλωνος, τη Μασσαλίας, τη Σίνα, διακόπτει τη συγκοινωνία στην Ακαδημίας. Στο κέντρο της πρωτεύουσας πραγματοποιούνται μικροσυμπλοκές πολιτών με την Αστυνομία.
Στις 22 Φλεβάρη, η Αθήνα είναι και πάλι στο πόδι. Οι αγωνιζόμενοι φοιτητές, μέσα από τη Νομική, από την ταράτσα και τα παράθυρα, δίνουν τον τόνο, φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στο καθεστώς. Ο λαός αρχίζει και πάλι να συρρέει κατά κύματα. Στο κέντρο της Αθήνας οργανώνονται δεκάδες διαδηλώσεις. Οι δρόμοι γεμίζουν προκηρύξεις και οι συγκρούσεις με την Αστυνομία δεν αργούν να έρθουν.
Τελικά, ύστερα από διαπραγματεύσεις, κατά τις 6 το απόγευμα, οι φοιτητές ανοίγουν τις πόρτες της Νομικής και εγκαταλείπουν τη σχολή. Η Αστυνομία προσπαθεί να αποκόψει το ρεύμα των φοιτητών που αποχωρούν, από το λαό που είχε συγκεντρωθεί στους γύρω δρόμους. Κι αυτό για να αποφύγει τις διαδηλώσεις. Δεν τα καταφέρνει. Σε λίγο η Αθήνα συγκλονίζεται από διαδηλώσεις, τραγούδια, συνθήματα και συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας. Η ανοιχτή αντιπαράθεση λαού και καθεστώτος θα κρατήσει ως αργά το βράδυ.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 2 του Μάρτη, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος συγκεντρώνει στην αίθουσα της Βουλής τα μέλη των Συγκλήτων και βρίζει, απειλεί, εξευτελίζει όλους αυτούς που αποτελούν την πνευματική ηγεσία του τόπου. Αντίδραση καμία. Το καθηγητικό κατεστημένο λουφάζει.
Το φοιτητικό κίνημα όμως δε θα λουφάξει. Οι αγώνες στις σχολές, όχι μόνο της Αθήνας, αλλά και των άλλων πόλεων της χώρας, θα συνεχιστούν αμείωτα ως την έναρξη των διακοπών του καλοκαιριού.
Η εξέγερση του Νοέμβρη
Η έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, το φθινόπωρο του '73, βρίσκει το φοιτητικό κίνημα ισχυρό, ακμαίο, ωριμότερο, αμετακίνητο στις θέσεις του, με υψηλό φρόνημα, έτοιμο να παλέψει για να πετύχει τους στόχους του. Αλλωστε, λήγει και η θητεία των διοικήσεων των φοιτητικών συλλόγων που είχαν προέλθει από τις εκλογές - παρωδία του προηγούμενου έτους και είναι φανερό πως οι φοιτητές με ακόμη μεγαλύτερη οξύτητα θα διεκδικήσουν ελεύθερες εκλογές και συλλόγους με διοικήσεις εκλεγμένες από τους ίδιους.
Από την άλλη, το καθεστώς περνάει δύσκολες στιγμές, όσο κι αν επιδιώκει να παρουσιάσει διαφορετική εικόνα. Το κίνημα του Ναυτικού στις 23 Μάη του '73, η οικονομική κρίση και ο πληθωρισμός, η άνοδος των εργατικών, αγροτικών και άλλων λαϊκών αγώνων, οι διεθνείς εξελίξεις που ενισχύουν το παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό ρεύμα, οι εξελίξεις στον αραβικό κόσμο και στη Μεσόγειο κ.ά. φέρνουν τη χούντα σε πολύ δύσκολη θέση. Γίνεται πια φανερό σ' αυτούς που κινούν τα νήματα, στους Αμερικανούς και τους ντόπιους συνεργάτες τους, πως πρέπει να ετοιμαστεί διάδοχη λύση. Κι όντως ετοιμάζεται, μετο δημοψήφισμα για το πολιτειακό και τη "φιλελευθεροποίηση" του Μαρκεζίνη. Ο λαός, όμως, και το φοιτητικό κίνημα δεν ξεγελιούνται. Τα σχέδια της χούντας και των ξένων υποστηρικτών της ξεσκεπάζονται και σ' αυτό συμβάλλουν αποφασιστικά εκείνες οι αντιστασιακές δυνάμεις, με τους κομμουνιστές στην πρώτη γραμμή, που καταγγέλλουν τη "φιλελευθεροποίηση" και βγάζουν τη μάσκα από το καθεστώς.
Τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη και το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοέμβρη (ως την κατάληψη του Πολυτεχνείου), τα γεγονότα κυλάνε σαν χιονοστιβάδα. Η 28η Οκτώβρη γιορτάζεται από το λαό με μαχητικές αντιδικτατορικές διαδηλώσεις. Στις 4 του Νοέμβρη, που είναι το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου, οργανώνεται παλλαϊκή αντιδικτατορική διαδήλωση. Πραγματοποιούνται συγκρούσεις με την Αστυνομία και συλλαμβάνονται 17, που θα δικαστούν λίγες μέρες μετά στις 8 του μηνός. Η δίκη αυτή θα αποτελέσει μια ακόμη ευκαιρία για να διαδηλώσουν ο λαός και η φοιτητική νεολαία τα αντιδικτατορικά τους αισθήματα. Γίνεται μεγάλη συγκέντρωση και κυριαρχούν τα συνθήματα: "Κάτω η Χούντα", "Δημοκρατία", "Φτάνει η δικτατορία", "Ο φασισμός δε θα περάσει", "Να παραιτηθεί η κυβέρνηση Μαρκεζίνη", "Λευτεριά στους κρατούμενους" κ.ά. Νέες επιθέσεις της Αστυνομίας, νέες συγκρούσεις, νέες συλλήψεις. Ολα δείχνουν πως οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες.
Στους φοιτητικούς χώρους η κατάσταση είναι έκρυθμη. Ο Νοέμβρης βρίσκει τους φοιτητές της Γεωπονικής να πραγματοποιούν για δεύτερο δεκαπενθήμερο απεργία. Γίνονται συγκεντρώσεις στις σχολές, χωρίς την άδεια των πρυτανικών αρχών. Πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις και στη Θεσσαλονίκη. Γενικά, επικρατεί μια κατάσταση αναβρασμού και ο χουντικός υπουργός Παιδείας Π. Σιφναίος αναγκάζεται να κάνει ελιγμό: Υπόσχεται ελεύθερες εκλογές στα πανεπιστήμια μετά τις βουλευτικές εκλογές. Δηλώνει ότι θα επαναφέρει τους στρατευθέντες φοιτητές την άνοιξη του '74 κι ότι θα πάρει και άλλα μέτρα για "να εξαλειφθούν λυπηρά κατάλοιπα του πρόσφατου παρελθόντος". Οι φοιτητές δεν ξεγελιούνται.
Από τις 7 ως τις 14 Νοέμβρη σημειώνεται άνοδος των αγώνων του φοιτητικού κινήματος. Στις 7 Νοέμβρη οι αγρονομοτοπογράφοι και οι χημικοί μηχανικοί του Πολυτεχνείου σε συγκέντρωσή τους διακηρύσσουν τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος και αποφασίζουν εκλογές για τις 27 Νοέμβρη. Στις 8 - 12 Νοέμβρη: 1.500 περίπου φοιτητές της Ιατρικής κάνουν μαχητική συγκέντρωση στο Γουδί. Εξακόσιοι φοιτητές πραγματοποιούν μαχητική συγκέντρωση στην Πάτρα. Οι φοιτητές της Γεωπονικής αποφασίζουν να συνεχίσουν την αποχή. Στην Πάντειο και την Οδοντιατρική, εξαναγκάζονται σε παραιτήσεις τα διορισμένα ΔΣ κλπ.
Η χούντα επιχειρεί έναν ακόμη ελιγμό, όταν στις 13 Νοέμβρη ο Σιφναίος πηγαίνει στο Πολυτεχνείο και προσπαθεί να πείσει τις επιτροπές αγώνα των 5 σχολών ότι δεν πρέπει να ζητάνε φοιτητικές εκλογές πριν τις βουλευτικές. Στην πραγματικότητα, εκβιάζει, λέγοντας ότι έχει το νομοσχέδιο για τις φοιτητικές εκλογές στην τσέπη και αν οι φοιτητές δεν το δεχτούν, εκείνο που θα ακολουθήσει - αν ξεσπάσουν διαδηλώσεις και απεργίες - θα είναι η αιματοχυσία.
Στις 14 του Νοέμβρη, στο Πολυτεχνείο γίνεται συγκέντρωση, ώστε να πειστεί η Σύγκλητος και να δώσει τυπικά την άδεια να γίνουν οι γενικές συνελεύσεις που έχουν οριστεί για το μεσημέρι. Το ίδιο χρονικό διάστημα, στη Νομική πραγματοποιείται παμφοιτητική συγκέντρωση, για να καθοριστεί η στάση των φοιτητών απέναντι στην άρνηση του Σιφναίου να πραγματοποιηθούν μέσα στο φθινόπωρο οι φοιτητικές εκλογές. Κατά το μεσημέρι στο Πολυτεχνείο αρχίζουν οι γενικές συνελεύσεις, ενώ στο προαύλιο συνεχίζεται η συγκέντρωση των φοιτητών με αντιδικτατορικά συνθήματα. Η Αστυνομία ζώνει το κτίριο και οι σπουδαστές πετάνε νεράτζια στους αστυνομικούς. Στη Νομική που γίνεται η παμφοιτητική συγκέντρωση φτάνει η είδηση ότι στο Πολυτεχνείο γίνονται επεισόδια. Ετσι σε λίγο όλοι θα κατηφορίσουν προς το Πολυτεχνείο και θα μείνουν εκεί. Σε λίγο αρχίζει να συγκεντρώνεται λαός απ' έξω. Το φρόνημα είναι υψηλό, ο αγωνιστικός ενθουσιασμός στο κατακόρυφο και η κατάληψη, που κανείς δεν προπαρασκεύασε, γεγονός. Μια κατάληψη, που έμελλε να είναι η κορυφαία εκδήλωση του αντιδικτατορικού αγώνα κι ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας. Μια κατάληψη που βάφτηκε στο αίμα τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Νοέμβρη 1973.
Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Αύριο: Είκοσι τέσσερα χρόνια πορείες

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Υπέργηρα καράβια στην υπηρεσία του εφοπλιστικού κέρδους


Υπέργηρα καράβια στην υπηρεσία του εφοπλιστικού κέρδους
Από τα 49 επιβατηγά ακτοπλοϊκά πλοία που βρίσκονται εν πλω, τα 19 έχουν έτος κατασκευής μεταξύ 1971 - 1979 και τα 13 κατασκευάστηκαν από το 1975 και πριν
Σε μελέτη της Εταιρείας Συμβούλων Ναυτιλιακών Επιχειρήσεων (XRTC) που δημοσιεύεται στο ναυτιλιακό περιοδικό «Εφοπλιστής» του μήνα Ιούλη, αναφέρεται ακριβώς η μείωση του ακτοπλοϊκού στόλου των κυρίως τύπων πλοίων (επιβατηγά - οχηματαγωγά, φορτηγά - οχηματαγωγά, υδροπτέρυγα), από 126 το 2001, σε 81 το 2008. Ο κύκλος εργασιών των ακτοπλοϊκών επιχειρήσεων την τελευταία τριετία, σύμφωνα με τη μελέτη, έχει σταθερά ανοδική πορεία και ξεπερνάει το 1 δισ. ευρώ, ενώ το 2007 η «επιβάρυνση από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου δεν ξεπέρασε το 2% για το σύνολο του κλάδου»!
Επιπλέον τα στοιχεία του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας είναι σαφή: Από τα 49 επιβατηγά ακτοπλοϊκά πλοία, που αυτή την περίοδο δρομολογούνται από τα λιμάνιαΠειραιά, Ραφήνας και Λαυρίου και ενώνουν το νησιωτικό σύμπλεγμα με τον κύριο κορμό της Ελλάδας, μεταφέροντας τον κύριο όγκο επιβατών, τα 19 (δηλαδή το 38,7%) έχουν έτος κατασκευής μεταξύ του 1971 και του 1979. Τα 13, δηλαδή το 26,5% των ακτοπλοϊκών επιβατηγών που δρομολογούνται από τα κύρια λιμάνια κατασκευάστηκαν από το 1975 και κάτω! Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στα πλοία που εκτελούν ενδονησιωτικές συγκοινωνίες και στα φορτηγά - οχηματαγωγά και δεξαμενόπλοια που εκτελούν ακτοπλοϊκούς πλόες, όπου το 2007 καταγράφηκαν 741 πλοία ηλικίας μεγαλύτερης των 30 ετών.

Οι ενδεικτικοί και μόνο υπολογισμοί και στοιχεία, αλλά κυρίως η ίδια η καθημερινότητα και όσα βιώνουν νησιώτες, ναυτεργάτες και συνολικά οι εργαζόμενοι, καταρρίπτουν το επιχείρημα ότι ο ανταγωνισμός και η πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της απελευθέρωσης των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών θα έφερνε πολλά και σύγχρονα πλοία στην ακτοπλοΐα. Επιχείρημα που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πατώντας στους 80 νεκρούς του ναυαγίου του ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ και το 2001 εναρμόνισε τον εκτρωματικό κανονισμό 3577/92 της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για την άρση του καμποτάζ, με την ελληνική νομοθεσία, ψηφίζοντας το νόμο 2932. Το επικίνδυνο «έργο» του ΠΑΣΟΚ και τους νόμους της ΕΕ εφαρμόζει και επαυξάνει η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία προχωρώντας παραπέρα, το 2006 κατάργησε το όριο ηλικίας στα ακτοπλοϊκά πλοία! Με αποτέλεσμα ο εφοπλιστής Αγούδημος να επαναφέρει στην ακτοπλοΐα το 39χρονο πλοίο του «ΜΙΛΕΝΑ» το οποίο είχε αποσυρθεί και να έχει εν πλω το επίσης 39χρονο πλοίο του «ΝΤΑΛΙΑΝΑ». Και τα δύο αποπλέουν από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και γι' αυτό δε συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα...

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

1971: Εξέγερση και σφαγή στις φυλακές Αττικα


1971: Εξέγερση και σφαγή στις φυλακές Αττικα
Φωτογραφία από την εξέγερση των φυλακών Αττικα
Στις 9 Σεπτέμβρη 1971, οι 1.200 περίπου κρατούμενοι των φυλακών Αττικα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης καταλαμβάνουν τρία συγκροτήματα και συλλαμβάνουν ως ομήρους 38 φύλακες και υπαλλήλους. Στα αιτήματά τους περιλαμβάνονται η χορήγηση αμνηστίας, η ασφαλής αναχώρησή τους σε μια «μη ιμπεριαλιστική χώρα» και η απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων στις ΗΠΑ. Αμέσως, δυνάμεις της Εθνοφρουράς κυκλώνουν τις φυλακές, ενώ η ύπαρξη ομήρων επιβάλλει την άμεση έναρξη διαπραγματεύσεων. Οι κρατούμενοι ζητούν στην αρχή να μιλήσουν με τον κυβερνήτη της Πολιτείας, το ρεπουμπλικάνο Νέλσον Ροκφέλερ. Αυτός αρνείται και οι διαπραγματεύσεις γίνονται με τον υπεύθυνο για τις φυλακές της Πολιτείας Ράσελ Οσγουολντ. Μετά από μαραθώνιες συζητήσεις, ο Οσγουολντ ανακοινώνει ότι γίνονται δεκτά τα περισσότερα αιτήματα των εξεγερμένων, εκτός της αμνηστίας. Και ενώ όλα έδειχναν την ομαλή κατάληξη, οι αρχές διακόπτουν στις 13 Σεπτέμβρη τις συνομιλίες και ο Ροκφέλερ ζητεί την επέμβαση της Αστυνομίας. Πάνω από 1.000 αστυνομικοί και εθνοφρουροί παίρνουν μέρος στη μάχη που διαρκεί 90 λεπτά. Ελικόπτερα, υπεριπτάμενα των φυλακών, ρίχνουν δακρυγόνα και τα πληρώματά τους καλούν με μεγάφωνα τους κρατούμενους να παραδοθούν.
Οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες εφορμούν μέσα σε ένα σύννεφο από δακρυγόνα, εξαπολύοντας καταιγιστικά πυρά και διαλύοντας τα πρόχειρα οδοφράγματα, που έχουν στήσει οι κρατούμενοι. Ο τελικός απολογισμός είναι 43 νεκροί (33 κρατούμενοι και οι υπόλοιποι φρουροί και υπάλληλοι), ενώ οι τραυματίες ξεπερνούν τους 250. Η εικόνα της φυλακής μετά τη σφαγή θυμίζει πεδίο μάχης. Η διεύθυνση των φυλακών για να δικαιολογήσει την αγριότητα της αστυνομικής επίθεσης ανακοινώνει ότι οι κρατούμενοι είχαν σφάξει τους ομήρους. Ομως σε λίγες ώρες η ιατροδικαστική έκθεση επιβεβαιώνει ότι όλα σχεδόν τα θύματα έφεραν τραύματα από σφαίρες αστυνομικών και εθνοφρουρών, καθώς οι κρατούμενοι αποδεδειγμένα δεν είχαν πυροβόλα όπλα. Ωστόσο, ο πρόεδρος Νίξον καλύπτει πλήρως τον Ροκφέλερ, ενώ ξεσπά κύμα αντιδράσεων σε όλες τις ΗΠΑ και κυρίως των μαύρων. Εξάλλου, το 85% των κρατουμένων στις φυλακές Αττικα ήταν μαύροι.
Παρά την αιματηρή της κατάληξη και παρότι οι υπεύθυνοι της σφαγής, παρέμειναν ατιμώρητοι, η εξέγερση ενίσχυσε το αίσθημα της ενότητας και της μαχητικότητας της μαύρης κοινότητας των ΗΠΑ. Ιστορικό έμεινε το σύνθημα της εξέγερσης: «Αν δεν μπορούμε να ζήσουμε σαν ανθρώπινα πλάσματα, τουλάχιστον να πεθάνουμε σαν άνθρωποι».

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

1971: Ο «βρώμικος πόλεμος» κατά της ελευθεροτυπίας


1971: Ο «βρώμικος πόλεμος» κατά της ελευθεροτυπίας
Τραυματίες και ανάπηροι του πολέμου στο Βιετνάμ μπροστά στο μέγαρο του Ανώτατου Δικαστηρίου διαδηλώνουν κατά του πολέμου
Απ' τις αρχές του 1971 ο πόλεμος του Βιετνάμ παίρνει εξαιρετικά αρνητική τροπή για τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους στην περιοχή. Οι απώλειες των αμερικανικών στρατευμάτων πολλαπλασιάζονται και μαζί με αυτές και οι αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου γιγαντώνεται το αντιπολεμικό κίνημα. Ιδιαίτερη απήχηση έχουν στην αμερικανική κοινή γνώμη οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις των τραυματιών και των αναπήρων του «βρώμικου πολέμου».
Στα τόσα προβλήματα του Αμερικανού Προέδρου Νίξον προστίθεται ένα ακόμη στις 13 Ιούνη 1971. Η μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα «Τάιμς της Νέας Υόρκης» φέρνουν στο φως της δημοσιότητας αποσπάσματα από μια μυστική έκθεση του αμερικανικού Πενταγώνου για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Πρόκειται για μια πολιτική βόμβα πολλών μεγατόνων, που αποκαλύπτει το σκοτεινό ρόλο τεσσάρων διαδοχικών Αμερικανών Προέδρων στον πόλεμο της Ινδοκίνας, εμφανίζοντάς τους να καταπατούν διεθνείς συνθήκες, να υποκινούν πραξικοπήματα, να στηρίζουν διεφθαρμένους δικτάτορες, να δίνουν το «πράσινο φως» για γενοκτονίες αμάχων και να εξετάζουν το ενδεχόμενο ακόμα και της πυρηνικής επίθεσης «εναντίον των κομμουνιστικών χωρών της περιοχής»...!
Η έκθεση του Πενταγώνου αποτελούνταν από 47 τόμους με 7.000 σελίδες. Είχε συνταχτεί με εντολή του πρώην υπουργού Αμυνας Μακναμάρα και τα 15 αντίγραφά της κλειδώθηκαν στα άδυτα του Πενταγώνου.
Το σοκ απ' την πρώτη κιόλας δημοσίευση ήταν τεράστιο. Δεν ήταν μόνο οι αποκαλύψεις που προαναφέραμε, ήταν και το σκάνδαλο που ανέκυψε για το πώς διέρρευσε ένα τέτοιο κείμενο στον Τύπο, σκάνδαλο που γελοιοποιούσε τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.
Στις 15 Ιουνίου και αφού το τελεσίγραφο προς τη διεύθυνση της εφημερίδας να σταματήσει τη δημοσίευση απορρίφθηκε, η κυβέρνηση των ΗΠΑ προχωρεί σε δικαστική δίωξη, κατηγορώντας τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ότι λειτουργούν υπέρ της σοβιετικής κατασκοπίας... Το δικαστήριο αρχικά απορρίπτει το αίτημα της κυβέρνησης, αλλά το Εφετείο διατάζει την προσωρινή διακοπή των επίμαχων δημοσιευμάτων.
Ο δικαστικός αγώνας κυβέρνησης και Τύπου συνεχίζεται, ενώ φουντώνει και το κύμα διαμαρτυρίας για τις προσπάθειες φίμωσης των εφημερίδων. Στις 30 Ιούνη το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή της κυβέρνησης. Η δημοσίευση των εγγράφων του Πενταγώνου, σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στα πολεμικά μέτωπα, υποχρεώνουν τον Νίξον να επιταχύνει την πολιτική της «απαγκίστρωσης».

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ορσε τα «έργα» σας!



Ορσε τα «έργα» σας!
Ενας άστεγος νεκρός το περασμένο Σάββατο στα Χανιά. Το σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου (από το «Εθνος»)
Θαυμάστε τα «έργα» των «σωτήρων»:
*
1) Το 27,7% του πληθυσμού της χώρας βρίσκεται ήδη από το 2009 - σύμφωνα με την έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής - σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού.
Δηλαδή: Πριν ακόμα από την εφαρμογή των Μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων, των χαρατσιών και της αλλεπάλληλης φοροληστείας, πάνω από 3 εκατομμύρια Ελληνες - χωρίς να υπολογίζονται οι άστεγοι, όσοι ζουν σε ιδρύματα κλπ. - βρίσκονταν ήδη «πεταμένοι» στον Καιάδα, στον οποίο ήρθαν οι «σωτήρες» να στοιβάξουν και όλους τους υπόλοιπους Ελληνες!
*
2) Το επίσημο ποσοστό της ανεργίας εκτινάχτηκε τον Οκτώβρη του 2011 στο 18,2%, από 13,5% που ήταν τον Οκτώβρη του 2010 και 17,5% το Σεπτέμβρη του 2011.
Οπως προκύπτει - και πάλι από τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής - οι καταγεγραμμένοι άνεργοι διαμορφώθηκαν σε 903.525 άτομα και αυξήθηκαν κατά 219.478 σε σχέση με τον Οκτώβρη του 2010. Δηλαδή σε μόλις ένα χρόνο οι ουρές των ανέργων αυξήθηκαν κατά 32,1% και μιλάμε μόνο για τα επίσημα στοιχεία, αφού η πραγματική ανεργία «καλπάζει» και είναι πολλαπλάσια!
*
3) Το 51,9% των οικογενειών - σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας «MARC» - αντιμετωπίζει δυσκολίες ακόμα και στην κάλυψη καθημερινών βασικών αναγκών, ενώ το 63% των νοικοκυριών φτάνει να κάνει περικοπές μέχρι και στην κατανάλωση βασικών ειδών διατροφής...
Την ίδια ώρα τα λαϊκά νοικοκυριά στενάζουν κάτω από τον τοκογλυφικό δανεισμό στον οποίο έχουν περιέλθει προστρέχοντας στις τράπεζες για να αντιμετωπίσουν τόσο τα «οφέλη της ανάπτυξης» όσο και τα δεινά της κρίσης, με τη θηλιά να ανέρχεται στα 113 δισ. ευρώ.
*
Δίπλα σε αυτά έχουμε:
  • Τα φαινόμενα των υποσιτιζόμενων παιδιών στα σχολεία.
  • Τη μετατροπή των αστικών κέντρων και ειδικά της Αθήνας σε πόλη των αστέγων.
  • Τη γεωμετρική αύξηση των πεινασμένων που γεμίζουν τις - κατά τον Παπαδήμο - «γιορτές» των συσσιτίων.
  • Τις εικόνες των ανθρώπων που κρέμονται πρωί, μεσημέρι, βράδυ πάνω από τους κάδους των απορριμμάτων αναζητώντας τροφή.
  • Τα χιλιάδες «λουκέτα» στην αγορά.
  • Το μαζικό εξευτελισμό στον οποίο υποβάλλονται άνθρωποι που προστρέχουν στα ενεχυροδανειστήρια ξεπουλώντας από βέρες μέχρι ...χρυσά δόντια για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαΐ.
  • Τα «φύλλα πορείας» για την ...«εφεδρεία» που ετοιμάζονται για χιλιάδες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
  • Τη μετατροπή των εργασιακών χώρων σε «Νταχάου» υπερεκμετάλλευσης με ...«εκ περιτροπής» μισθό.
  • Το απίθανο δουλεμπόριο των 5μηνων συμβάσεων για χιλιάδες σκλάβους των 625 ευρώ από τους οποίους πίνουν το αίμα μέχρι και οι ...ΜΚΟ!
  • Τις στατιστικές που δείχνουν ότι στην Ελλάδα «του ήλιου και της θάλασσας» η κρίση μετριέται ακόμα και με αύξηση των αυτοκτονιών...
*
Ας βάλουμε, λοιπόν, δίπλα στα λόγια τους, τα έργα τους.
Ας τους κρίνουμε με βάση το τι λένε, από τη μια, και το τι κάνουν, από την άλλη, με βάση το τι έχουν υποσχεθεί και το τι έχουν - τελικά - διαπράξει, αυτοί που εδώ και 40 χρόνια μας κυβερνούσαν ο καθένας μόνος του και τώρα ήρθαν ναΔημοσίευση ανάρτησης μας «σώσουν» όλοι μαζί.
Και ας τους στείλουμε εκεί που τους αξίζει.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ - ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ - ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ



ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ - ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ - ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ
Αδίσταχτοι στην ισοπέδωση μισθών και Συμβάσεων
Ξεπέρασε κάθε όριο πρόκλησης προς εργαζόμενους και άνεργους ο πρωθυπουργός, μιλώντας χτες στη Βουλή
Η νέα πρόκληση της κυβέρνησης πρέπει να απαντηθεί ενιαία από εργαζόμενους και άνεργους
Με ωμούς εκβιασμούς και αντιδραστική προπαγάνδα, η κυβέρνηση επιτίθεται στις συνειδήσεις εργαζομένων και ανέργων, προσπαθώντας να νομιμοποιήσει τη νέα επίθεση στους μισθούς και τις Συμβάσεις, με προαποφασισμένα μέτρα, για να κερδίσει το κεφάλαιο ακόμα φθηνότερη εργατική δύναμη και να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά του. Μιλώντας χτες στη Βουλή, οΛ. Παπαδήμος επανέλαβε με τον πιο προκλητικό τρόπο το ιδεολόγημα κυβέρνησης, τρόικας, εργοδοσίας και εργατοπατέρων ότι το νέο πετσόκομμα στους μισθούς και η επί της ουσίας κατάργηση της ΣΣΕ γίνονται στο όνομα του να μη γίνουν απολύσεις και να βρουν δουλειά οι σημερινοί άνεργοι.
Συγκαλύπτοντας συνειδητά ότι το σύστημα που υπηρετεί η κυβέρνηση ευθύνεται για την ανεργία και την έκρηξή της σε συνθήκες κρίσης, ο πρωθυπουργός ισχυρίστηκε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ότι «υπάρχουν πολλοί κλάδοι, που οι επιχειρήσεις κλείνουν, στους οποίους το μισθολογικό κόστος δεν είναι κρίσιμος παράγοντας», όμως «δεν μπορούμε να μην εξετάσουμε το μισθολογικό κόστος» μιας και «είναι προτιμότερο να υπάρχουν ανοιχτές επιχειρήσεις με λίγο χαμηλότερες αποδοχές αντί κλειστές επιχειρήσεις και περισσότεροι άνεργοι».
Συμπληρωματικά στα παραπάνω, είπε ξεδιάντροπα ότι «οι άνεργοι δεν έχουν ούτε κατώτατο μισθό ούτε 13ο και 14ο μισθό», σε μια καταφανέστατη προσπάθεια να τους φέρει σε αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους. Στο ίδιο πνεύμα, ανέφερε ότι το θέμα της ανταγωνιστικότητας «επηρεάζει την απασχόληση», αφού «οι επιχειρήσεις θα κλείνουν και η ανεργία θα αυξάνεται», γι' αυτό «απαιτείται βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και μείωση του σχετικού κόστους».
Η κυβερνητική προπαγάνδα δείχνει ότι το μαύρο μέτωπο είναι αδίστακτο στον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να επιβάλει τα φιλομονοπωλιακά μέτρα, που στρέφονται εξίσου ενάντια σε εργαζόμενους και άνεργους. Υπενθυμίζεται ότι και οι εργοδότες μίλησαν για μειώσεις μισθών σαν ανάχωμα στις απολύσεις, ενώ μνημειώδης παραμένει η δήλωση του προέδρου της ΓΣΕΕ το Σεπτέμβρη του 2010 ότι συζητάει το ενδεχόμενο μείωσης των μισθών, καθώς «μπορούμε να δούμε πώς θα σώσουμε την επιχείρηση και τις θέσεις εργασίας εάν προκύψει θέμα κλεισίματος».
Κατασκευασμένα ψέματα
Επί της ουσίας, κυβέρνηση, εργοδότες και εργατοπατέρες, σε κοινό μέτωπο, καλούν τους εργαζόμενους να αποδεχτούν μισθούς πείνας και συνθήκες δουλειάς που παραπέμπουν σε κανονικό Μεσαίωνα, με τη φρούδα ελπίδα ότι έτσι θα γλιτώσουν τη δουλειά τους και το πρόσχημα ότι θα καταπολεμηθεί η ανεργία. Πρόκειται για προκλητική υποκρισία και κατασκευασμένο ψέμα. Κανένα ενδιαφέρον δεν έχουν για τους άνεργους, τους οποίους η κυβέρνηση και η πλουτοκρατία τους έχουν καταδικάσει να ζουν με επιδόματα πείνας των 454 ευρώ και αυτά για μια μικρή πλειοψηφία που τα δικαιούται, βάσει της απαράδεκτης αστικής νομοθεσίας.
Αν νοιάζονταν για τους άνεργους, δε θα απλοποιούσαν με νόμους τις διαδικασίες απόλυσης, δε θα μείωναν τις αποζημιώσεις για τους εργοδότες, δε θα πετσόκοβαν τα ΒΑΕ, ενθαρρύνοντας τις επιχειρήσεις της βαριάς κυρίως βιομηχανίας να αντικαθιστούν «παλιότερους» εργαζόμενους με νέους φθηνότερους και χωρίς δικαιώματα. Αν είχαν το παραμικρό ενδιαφέρον για την ανεργία, που το σύστημά τους παράγει και θεριεύει, τα κόμματα της συγκυβέρνησης θα είχαν ψηφίσει στη Βουλή την πρόταση νόμου που τρεις φορές έχει καταθέσει το ΚΚΕ (εκκρεμεί η συζήτηση της τρίτης) για άμεσα μέτρα ουσιαστικής προστασίας των ανέργων.
Ακόμα πιο πέρα, ο Λ. Παπαδήμος προσπαθεί να κρύψει ότι η ανεργία είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό και ότι στη φάση της καπιταλιστικής κρίσης μεγαλώνει, εξαιτίας της αναπόφευκτης καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων. Από αυτή τη σκοπιά, εργαζόμενοι και άνεργοι δεν έχουν άλλη διέξοδο από το να αντιπαλέψουν σε κοινό μέτωπο την επίθεση στους μισθούς και τα δικαιώματα, να διεκδικήσουν να πληρώσει το κράτος και το κεφάλαιο για την ουσιαστική προστασία όσων χάνουν τη δουλειά τους, συγκεντρώνοντας δυνάμεις για την κατά μέτωπο αντεπίθεση στο κεφάλαιο και την εξουσία του, η ανατροπή της οποίας είναι όρος για μισθούς και δικαιώματα στο ύψος των πραγματικών αναγκών, για εξάλειψη της ανεργίας.
Προαποφασισμένα τα μέτρα
Στο διά ταύτα, ο Λ. Παπαδήμος ξεδίπλωσε στο σύνολό της τη μεθόδευση με την οποία προωθούνται τα προαποφασισμένα μέτρα, δείχνοντας έμμεσα και τους ρόλους που έχουν μοιραστεί κυβέρνηση, τρόικα, εργοδότες και εργατοπατέρες. Οπως είπε, η κυβέρνηση έχει συγκεκριμένο σχεδιασμό για το θέμα, η εφαρμογή του οποίου θα προωθηθεί μετά τη λήξη του διαλόγου των λεγόμενων «κοινωνικών εταίρων», «τις αποφάσεις των οποίων αναμένουμε». Δείχνοντας την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης στους συνεταίρους της ενάντια στο λαό, πρόσθεσε ότι «πρέπει να δοθεί χρόνος στους κοινωνικούς εταίρους. Οσο βρίσκεται σε εξέλιξη ο διάλογος, η κυβέρνηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να πάρει θέση», ενώ προκλητικά και υποκριτικά σημείωσε ότι «δεν υπάρχουν προειλημμένες αποφάσεις».
Οπως σημείωσε σε άλλο σημείο, «οι τελικές θέσεις θα ληφθούν με γνώμονα την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας», των μεγάλων δηλαδή επιχειρήσεων, προκειμένου να σταθούν στον ανταγωνισμό εν μέσω κρίσης και να εκκινήσουν από καλύτερες θέσεις στη φάση της αναιμικής ανάκαμψης. Αποκάλυψε ακόμα ότι η κυβέρνηση έχει ήδη έτοιμο το νομοθετικό πλαίσιο της παρέμβασής της, βάσει του οποίου - όπως προτείνει και μερίδα των εργοδοτών - ο 13ος και 14ος μισθός θα εξαφανιστεί άμεσα για εκείνους τους εργαζόμενους που η κυβέρνηση δεν κατατάσσει στους «χαμηλόμισθους». Οπως είπε ο Λ. Παπαδήμος, «θα δούμε πού υπάρχουν περιθώρια για προσαρμογές (...) για τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους τα περιθώρια είναι πολύ περιορισμένα».
Επανερχόμενος στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, ανέφερε ότι«κεντρικό οικονομικό πρόβλημα είναι η χαμηλή θέση που κατέχουμε στην ανταγωνιστικότητα των προϊόντων», αφού «η σωρευτική απώλεια ανταγωνιστικότητας έναντι των εταίρων μας έφτασε το 23%», υποστηρίζοντας ότι αυτό «αποτυπώνεται στο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και στο εμπορικό έλλειμμα». Κουβέντα, βέβαια, δεν είπε ο πρωθυπουργός για τις συνέπειες που είχε στην επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου η ένταξη και ενσωμάτωση της χώρας στην ΕΕ, που χαντάκωσε την αγροτική παραγωγή και κατέστρεψε στην κυριολεξία τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, σε κλάδους όπως η ναυπήγηση και επισκευή πλοίων.
Αυταπάτες και απειλές στο λαό
Προκλητική ήταν και η δήλωσή του ότι την τελευταία 10ετία «το κόστος εργασίας, μέρος του οποίου είναι οι μισθοί, σημείωσε διπλάσια αύξηση σε σχέση με τις χώρες της Ευρωζώνης» και ότι «η αύξηση των μισθών είναι σημαντικά υψηλότερη από την αύξηση της παραγωγικότητας», προσθέτοντας ότι «αυτά δεν μπορούν να αγνοηθούν». Αυτό, όμως, που δεν μπορούν να αγνοήσουν οι εργαζόμενοι είναι ότι με τις συμφωνίες εργοδοτών - εργατοπατέρων, που χαιρέτιζαν κάθε φορά το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ., οι μισθοί παραμένουν σήμερα αποπληθωρισμένοι στα επίπεδα του 1984.
Την ίδια περίπου περίοδο (τελευταία 15ετία) η περιουσία των επιχειρήσεων στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 800 δισ. ευρώ, ενώ 600 δισ. ευρώ κλεμμένος ιδρώτας του λαού βρίσκεται αποθηκευμένος στα θησαυροφυλάκια των ελβετικών τραπεζών. Ολα τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνουν τα αντίθετα από αυτά που λέει η κυβέρνηση, αφού αποδεικνύεται ότι η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε κατακόρυφα, όπως και τα κέρδη των επιχειρήσεων, σε αντίθεση με τους μισθούς, που μένουν στην κυριολεξία καθηλωμένοι σε επίπεδα προηγούμενων δεκαετιών.
Κάνοντας ένα βήμα πιο πέρα, ο πρωθυπουργός προανήγγειλε και άλλα φιλομονοπωλιακά πακέτα μέτρων, αναφέροντας ότι εκτός από το λεγόμενο «μισθολογικό κόστος», θα «εξετάσουμε μέτρα και πολιτικές που θα αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητα που έχει απολεστεί», όπως «το μη μισθολογικό κόστος παραγωγής», με κύριο τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, που θα βουλιάξει τα Ταμεία, και «τα εμπόδια που βάζει η γραφειοκρατία στην επιχειρηματικότητα». Ο πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ακόμα ότι «η οικονομία μπορεί να ανακάμψει μόνο με την βελτίωση των εξαγωγικών επιδόσεων» και περιορισμό των εισαγωγών.
Προσπάθησε, τέλος, να καλλιεργήσει αυταπάτες ότι από την καπιταλιστική ανάπτυξη, όταν αυτή έρθει, θα ωφεληθούν και οι εργάτες, κοροϊδεύοντάς τους ότι «βραχυπρόθεσμα οι συνέπειες στο εισόδημα είναι αναπόφευκτες», όμως«όταν ολοκληρωθεί η προσπάθεια αυτή θα δημιουργηθούν καινούριες βάσεις ώστε να επιτύχουμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης». Συνέδεσε μάλιστα τις αλλαγές σε μισθούς και εργασιακά με την αποτελεσματικότερη διαπραγμάτευση των νέων δανείων, επιβεβαιώνοντας ότι οι προαποφασισμένες αντιδραστικές αλλαγές είναι προαπαιτούμενα για τα επόμενα πακέτα από την τρόικα.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. - ΔΗΣΥ



ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. - ΔΗΣΥ
Συμμαχία για να μπουν οι λαϊκοί αγώνες στο γύψο
Με αφορμή Επερώτηση του κόμματος της Μπακογιάννη, υπερθεμάτισαν όλοι της απαγόρευσης των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας
Ο φόβος τους για το ταξικό κίνημα και τους αγώνες του λαού, κάνει τα αστικά κόμματα ακόμα πιο επιθετικά στην προσπάθειά τους να βάλουν στο γύψο τη λαϊκή πάλη
Στο στόχαστρο βάζει η κυβέρνηση του «μαύρου μετώπου» ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. μαζί και το κόμμα της Ντ. Μπακογιάννη τις λαϊκές διαδηλώσεις, τις οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ, ενοχοποιούν για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας. Μάλιστα, η Ν. Μπακογιάννη, που μαζί με τους βουλευτές της έκαναν Επερώτηση χτες στη Βουλή για την εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας, έφτασε στο σημείο να προτείνει ακόμα και την απαγόρευση των διαδηλώσεων, δίνοντας βολικές πάσες στην κυβέρνηση να νομοθετήσει αντιδραστικά προς αυτή την κατεύθυνση.
Προκλητικά και απευθυνόμενη στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Χ. Παπουτσή είπε πως«το Σύνταγμα προβλέπει ότι μπορεί να απαγορευθούν οι διαδηλώσεις στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Να το κάνετε, το προτείνουμε, φέρτε αλλαγή του θεσμικού πλαισίου. Να είστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε την Αριστερά η οποία θα βγει στα κάγκελα αλλά πολύ λίγο με ενδιαφέρει γιατί εκείνοι έχουν την άποψη ότι πρέπει να κλείνουν λιμάνια, την Ακρόπολη και να καταστρέφουν την οικονομία»!
Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι ο καημός της Μπακογιάννη και της τάξης που υπηρετεί δεν είναι οι διαδηλώσεις γενικά, αλλά η δράση του ταξικού κινήματος και του ΚΚΕ, που βάζει εμπόδια στην κυρίαρχη πολιτική και ριζοσπαστικοποιεί συνειδήσεις στην κατεύθυνση της ανατροπής της.
Χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα τα κεσάτια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις του κέντρου, συνέπεια κυρίως των εξαϋλωμένων εργατικών μισθών και της νομοθεσίας που επιταχύνει τη συγκέντρωση στο εμπόριο, τα αστικά κόμματα χιμάνε να ενοχοποιήσουν τους εργαζόμενους για τους διεκδικητικούς τους αγώνες, να στρέψουν εναντίον τους τους μικρούς ΕΒΕ, που πλήττονται από την ίδια φιλομονοπωλιακή πολιτική και να βάλουν στο γύψο το εργατικό λαϊκό κίνημα. Ταυτόχρονα, με το επιχείρημα της «καταστροφής της οικονομίας», στρώνουν το δρόμο για παραπέρα ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων.
Ο Χ. Παπουτσής πήρε πρόθυμα την πάσα της Μπακογιάννη και είπε ότι συμμερίζεται τη γνώμη του εμπορικού κόσμου για την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. Η κυβέρνηση, ανέφερε, ανέλαβε πρωτοβουλία και σύστησε επιτροπή -αντίστοιχη έχει κάνει και ο δήμαρχος Αθήνας- και κάλεσε όλους να καταθέσουν προτάσεις πάνω στο θέμα αφού, όπως είπε για λόγους εντυπωσιασμού, στο κέντρο της Αθήνας έγιναν 3.900 πορείες μέσα σε ενάμιση χρόνο. Στο ίδιο μήκος κύματος ο εκπρόσωπος της ΝΔ Ν. Δένδιας, είπε ότι «δεν μπορούν 20 άτομα να παραλύουν το κέντρο της Αθήνας» και ζήτησε να παρθούν μέτρα τώρα.
Οπως είναι φυσικό, ο εκπρόσωπος του ΛΑ.Ο.Σ. Θ. Πλεύρης υπερθεμάτισε, υπενθυμίζοντας ότι το κόμμα του έχει ήδη καταθέσει σχετική πρόταση νόμου στη Βουλή για τον περιορισμό των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας.
Απάντηση στην πρόκληση
Απάντηση στις προκλητικές απόψεις που ακούστηκαν από τους εκπροσώπους των κομμάτων της συγκυβέρνησης και την Ν. Μπακογιάννη έδωσε στην παρέμβασή του ο βουλευτής του ΚΚΕ Γ. Πρωτούλης, τονίζοντας ότι όπως φάνηκε, στόχος της συγκεκριμένης Επερώτησης, αλλά και των άλλων δυνάμεων, ήταν με αφορμή την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας να φανεί η επιδίωξή τους για την προώθηση νέων μέτρων καταστολής προκειμένου «να δέσουν τον κόσμο χειροπόδαρα». Μεταξύ άλλων πρόσθεσε: «Οι διαδηλώσεις φέρνουν την πορνεία και τα ναρκωτικά; Οι διαδηλώσεις φέρνουν την εγκληματικότητα, τους τσαντάκηδες, το ότι δεν μπορεί να κυκλοφορήσει και να πάει βόλτα ένας γονιός με το παιδί του στο κέντρο της Αθήνας;». Αυτό που επιδιώκετε, κατέληξε, είναι μέσω του κλίματος φόβου, αβεβαιότητας και τρομοκρατίας να δικαιολογηθούν τα βάρβαρα μέτρα και ανέφερε ότι το ΚΚΕ απευθύνεται σε όλους τους κατοίκους του κέντρου και των άλλων συνοικιών να διεκδικήσουν οργανωμένα, στηριζόμενοι στην δράση των ταξικών συνδικάτων και συλλόγων, για να ματαιωθούν οι σχεδιασμοί για την παράδοση του ιστορικού κέντρου στο μεγάλο κεφάλαιο, να νομιμοποιηθούν οι μετανάστες, ειδικά αυτοί που είναι χρόνια στη χώρα μας, να φτιαχτούν ανθρώπινοι χώροι φιλοξενίας.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

1970-1977: Οι «Δέκα του Ουίλμινγκτον» και τα ανθρώπινα δικαιώματα


1970-1977: Οι «Δέκα του Ουίλμινγκτον» και τα ανθρώπινα δικαιώματα
Στη δεκαετία του 1970, αναζωπυρώνονται οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ και μαζί μ' αυτές το ριζοσπαστικό κίνημα των μαύρων κατά του ρατσισμού. Η «δίκη» των «Δέκα» και η προαποφασισμένη καταδίκη τους. Η κατάρρευση του κατηγορητηρίου
Οι «Δέκα του Ουίλμινγκτον», σε φωτογραφία κατά τη διάρκεια της «δίκης»
Στον Ουίλμινγκτον (στη Βόρεια Καρολίνα), ένα προπύργιο της «Κου - Κλουξ - Κλαν», το 1970, μαύροι και λευκοί πολίτες θέλησαν να ανοίξουν, όπως όριζε ο νόμος, ένα «ενιαίο» σχολείο, όπου θα φοιτούσαν μαθητές χωρίς φυλετικές διακρίσεις. Η απόφαση προκαλεί την αντίδραση των ρατσιστικών οργανώσεων, οι οποίες ζητούν οι μαύροι μαθητές να φοιτούν σε ξεχωριστά σχολεία. Στα τέλη του 1970, σημειώνονται επιθέσεις κατά μαύρων μαθητών, πολλοί από τους οποίους κακοποιούνται από «αγνώστους». Η διεύθυνση του σχολείου, υποκύπτοντας στις πιέσεις των ρατσιστών, αποβάλει από το σχολείο 17 μαύρους μαθητές, με την κατηγορία ότι προκάλεσαν τα επεισόδια.
Διαδήλωση κατά του ρατσισμού
Στα μέσα του Γενάρη 1971, γύρω στους 1.000 πολίτες συγκροτούν φιλειρηνική διαδήλωση, που διασχίζει τους δρόμους της πόλης, για να τονίσουν τις διεκδικήσεις τους για την ασφάλεια των παιδιών στα σχολεία, για την πρόσληψη περισσότερων μαύρων δασκάλων και την απόλυση των δασκάλων που είχαν πάρει ανοιχτά ρατσιστικές θέσεις.
Ανάμεσα στους διαδηλωτές, βρίσκεται ο ιερωμένος Μπεν Τσέβις, μέλος της Επιτροπής για την ισότητα των φυλών της «Ενωμένης Εκκλησίας του Χριστού», μιας μικρής ξυλόκτιστης εκκλησίας της κοινότητας των μαύρων. Μετά το τέλος της διαδήλωσης, οι διαδηλωτές συγκεντρώνονται στην εκκλησία. Μαζί με τους μαύρους μαθητές και φοιτητές, είναι εκεί μερικοί λευκοί αντιρατσιστές φοιτητές, ο Μπεν Τσέβις και ο λευκός ιερωμένος Τζεν Τέμπλετον. Η εκκλησία περικυκλώνεται από μέλη ακροδεξιών και ρατσιστικών οργανώσεων.
Φωνάξτε τον Κάλεϊ!..
Ο Μπεν Τσέιβις και η αγωνίστρια για τα δικαιώματα των μαύρων και στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑ Αντζελα Ντέιβις
Επί ώρες, η εκκλησία χτυπιέται με πυροβόλα όπλα. Από τους πυροβολισμούς, χάνει τη ζωή του ο 18χρονος αφροαμερικανός Στιβ Μίτσελ, 18 ετών, στην προσπάθειά του να βγει από την εκκλησία. Την ίδια τύχη έχει και ο λευκός Χάρβεϊ Κάρπερ, ο οποίος πέφτει από τα διασταυρούμενα πυρά των «πολιορκητών». Ενα κατάστημα τροφίμων, που βρίσκεται κοντά στην εκκλησία και ανήκει σ' έναν λευκό, γίνεται παρανάλωμα του πυρός.
Ο δικαστής της περιοχής Τζον Μ. Ουόκερ δηλώνει: «Εφόσον η αστυνομία αρνείται να κάνει έφοδο στην εκκλησία, ίσως θα πρέπει να φέρουν τον ανθυπολοχαγό Κάλεϊ για να ξεκαθαρίσει τον τόπο». Ο ανθυπολοχαγός Κάλεϊ ήταν υπεύθυνος για τη σφαγή των αμάχων στο χωριό Μι Λάι στο Βιετνάμ!
Ενορκοι κατά παραγγελία του εισαγγελέα
Υστερα από 9 μήνες, ξεκινάει η επιχείρηση της δικαστικής εξόντωσης του Τσέβις και των συντρόφων του. Το δικαστήριο της πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας διατυπώνει εις βάρος του μαύρου ιερωμένου, άλλων οκτώ αφροαμερικανών και μιας λευκής γυναίκας, η οποία τάχθηκε αλληλέγγυα με την κίνηση για τα δικαιώματα του πολίτη, κατηγορίες για φόνο, για εμπρησμό και για παρεμπόδιση της Πυροσβεστικής στο έργο της.
Η δίκη των κατηγορουμένων ορίζεται να γίνει στην πόλη Μπόργκαν, όπου το 49% του πληθυσμού είναι μαύροι. Από την κλήρωση για τους ενόρκους βγαίνουν δέκα μαύροι και δύο λευκοί. Μόλις πληροφορείται το αποτέλεσμα της κλήρωσης, ο εισαγγελέας ξαφνικά «αρρωσταίνει». Επιστρέφει στη δουλιά του μετά από τη δεύτερη «κλήρωση», από την οποία βγαίνουν δέκα λευκοί και δύο μαύροι ένορκοι. Το αποτέλεσμα της δίκης είναι προδιαγεγραμμένο: Ο Τσέβις καταδικάζεται σε 34 χρόνια φυλακή, 5 μαθητές σε 29 χρόνια, 3 μαθητές σε 31 χρόνια και η κυρία Σέπαρντ, μητέρα δύο παιδιών, σε 10 χρόνια.
Πολιτική δίωξη
Ο Μπεν Τσέβις, σε ένα γράμμα του προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, γράφει: «Βρισκόμαστε στη φυλακή, γιατί είμαστε οπαδοί της κίνησης για τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη. Είμαστε θύματα μιας ρατσιστικής και πολιτικής δίωξης».
Από τους 42 μάρτυρες κατηγορίας, ένας μόνον καταθέτει ότι ο Μπεν Τσέβις τού είχε προτείνει να βάλουν φωτιά στο κατάστημα τροφίμων. Οτι ακόμα, ο ίδιος, μαζί με τον Τσέβις και άλλους σκότωσαν τον λευκό Χάρβεϊ Κάρπερ. Ο «μάρτυρας» αυτός, το όνομά του είναι Αλαν Χολ, έχει καταδικαστεί πολλές φορές για ποινικά αδικήματα και έχει υποβληθεί κατ' επανάληψη σε ψυχική θεραπεία. Αρκετά μετά τη δίκη, ο Χολ ομολογεί ότι η Εισαγγελία τον εξανάγκασε να ψευδομαρτυρήσει με αντάλλαγμα να δικαστεί με ελαφρυντικά για κάποιο άλλο έγκλημα, που είχε διαπράξει και για το οποίο καταδιωκόταν. Στη μεταγενέστερη κατάθεσή του, ο Χολ αναφέρει: «Ολες οι προηγούμενες καταθέσεις μου, που ενοχοποιούν τους "10 του Ουίλμινγκτον", είναι ψεύτικες... για τις καταθέσεις εκείνες, ο εισαγγελέας Στρόουντ μού είχε υποσχεθεί ότι θα με απέλυε από τη φυλακή, το πολύ ύστερα από 6 μήνες...».
Για ένα μοτοποδήλατο...
Ενας άλλος βασικός μάρτυρας είναι ο Ερικ Τζούνιους. Αργότερα, ο Τζούνιους δηλώνει: «Δεν έχω ακούσει, τον Μπεν Τσέβις, στις φυλετικές ταραχές του Φλεβάρη 1971, να λέει στην εκκλησία: "Πάρτε τα όπλα σας". Ούτε είδα τους κατηγορούμενους να παίρνουν τουφέκια και να βγαίνουν έξω από την εκκλησία. Αν, παρ' όλα αυτά, ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο στη δίκη, το έκανα αυτό, γιατί ο κυβερνητικός κατήγορος Τζέι Στρόουντ μού υποσχέθηκε για τα Χριστούγεννα ένα μοτοποδήλατο».
Ο τρίτος βασικός μάρτυρας είναι ο Τζέρομ Μίτσελ. Ο Μίτσελ, σε κατάθεση που δίνει τέσσερα χρόνια αργότερα, τονίζει ότι, σε αντίθεση με την κατάθεσή του στη δίκη, δεν ήταν παρών στον εμπρησμό του καταστήματος τροφίμων. «Ο Τζέι Στρόουντ, καταθέτει ο Μίτσελ, μου έδωσε πολλές φωτογραφίες, για να τις εντυπώσω καλά στο μυαλό μου. Πριν πάρω αυτές τις φωτογραφίες, δε θυμάμαι να είδα ποτέ τον Μπεν Τσέβις και τους άλλους».
Καταρρέει το κατηγορητήριο
Και οι τρεις βασικοί μάρτυρες, τον καιρό των γεγονότων στο Ουίλμινγκτον, ήταν ηλικίας 12, 16 και 17 ετών... Με την ανάκληση των προηγούμενων καταθέσεών τους, κατέρρευσε ολόκληρο το κατασκευασμένο κατηγορητήριο κατά των «10 του Ουίλμινγκτον»! Στις αρχές του Γενάρη 1978, ο διοικητής της Βόρειας Καρολίνας, Τζέιμς Χαντ, μείωσε ελάχιστα την ποινή των 282 ετών, που είχε επιβληθεί συνολικά στους «10 του Ουίλμινγκτον». Ομως, αρνήθηκε να τους δώσει χάρη, παρά το ότι αποδείχτηκε πανηγυρικά η αθωότητά τους.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Δάνης ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

ΘΕΜΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ


ΘΕΜΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ
Το έργο του ύμνησε τον κομμουνισμό και την πίστη σ' αυτόν

Εξώφυλλο του «Αγιον Ορος». Το χαρακτικό είναι του Γ. Βελισσαρίδη
«Κουμπάρε». Αυτή ήταν η προσωνυμία του λογοτέχνη Θέμου Κορνάρου, που υποκαθιστούσε και το «Θέμος» και το «Κορνάρος». Με την προσφώνηση «κουμπάρε» συμπύκνωνε τις έννοιες αδελφός, σύντροφος, συναγωνιστής.
Υπόδειγμα κομμουνιστή λογοτέχνη, στρατευμένου στην υπόθεση του λαού. «Φλογισμένο πολυβόλο» τον χαρακτηρίζει ο Τάκης Αδάμος και συνεχίζει: Η ζωή, η δράση και τα έργα του δεν είναι παρά «εύστοχες βολές» στις ρίζες της λαϊκής δυστυχίας, της εκμετάλλευσης, της ξενοδουλίας και της πολύπλευρης καθυστέρησης της χώρας. Αγωνίστηκε αδιάλλαχτα να εμποδίσει τη ζούγκλα «να κατακλύσει τους ανθρώπινους συνοικισμούς».
Αξιος μαχητής της στρατιάς της κοινωνικής αλλαγής. Για τη δράση και τα έργα του γνώρισε αμείλιχτους και σκληρούς διωγμούς: Το '36 πιάστηκε και εκτοπίστηκε στη Φολέγανδρο και αργότερα, βαριά άρρωστος, στην Ακροναυπλία. Και έπειτα «τα χρόνια σου περνάνε από διωγμό σε διωγμό/ Απ' το Χαϊδάρι, στα μπουντρούμια του Μεσολογγίου/ Απ' τη Μακρόνησο στον Αϊ - Στράτη/ Δίπλα στο θάνατο με μια μπουκιά χαμόγελο στο στόμα σου/ Με δύο αστραπές απόφαση στη νύχτα των ματιών σου...» (Γ. Ρίτσος) .
Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1906 στο χωριό Σίβα της Μεσσαράς Κρήτης. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Οικογένεια πάμφτωχη, δεν μπορούσε να προσφέρει, σχεδόν, τίποτε στα παιδιά της. Οι γονείς του ήταν αγρότες, αν και ο πατέρας του «άσκησε» τον περισσότερο καιρό το «επάγγελμα» του οπλαρχηγού. «Ο πατέρας μου είχε μεγάλη περιουσία. Ολη την ξόδεψε στις επαναστάσεις του τόπου μας. Οταν μαζεύεται από τους πολέμους, καταπιάνεται με τα αμπέλια».
Είναι ο μικρός, από τα 9 παιδιά του οπλαρχηγού. Εχει πάθος με τα γράμματα. Διψάει για μόρφωση, να πάει γυμνάσιο και πανεπιστήμιο, με όνειρο να γίνει γεωπόνος. Από τα 9 του διαπραγματεύεται με τον πατέρα του να τον στείλει στο γυμνάσιο. «Δεν ήθελε να με στείλει για γράμματα». Δώδεκα χρονώ το σκάει για την Αθήνα και ρίχνεται στη βιοπάλη. Σχεδόν παιδί, δούλεψε σε διάφορα χειρωνακτικά επαγγέλματα, μετακινούμενος από πόλη σε πόλη, χωρίς να εγκαταλείψει το όνειρό του να πάει στο γυμνάσιο. Πουλάει τσιγάρα, κάνει θελήματα. Προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του και να γραφτεί στο γυμνάσιο. Δεν τα καταφέρνει και φεύγει για τη Μακεδονία, όπου περιπλανιέται σε πόλεις και χωριά και κάνει όποια δουλειά βρει. Σε καπνοχώραφα, μεταλλεία, τυπογραφεία. Φτάνει ως το Αγιον Ορος και δουλεύει σκαφτιάς στα κτήματα των μοναστηριών. Αυτό τα καλοκαίρια. Το χειμώνα πάει στο σχολείο. Στα διαλείμματα πουλάει στους συμμαθητές του κουλούρια, κοιμάται σε παλιά σιδηροδρομικά βαγόνια γιατί δεν έχει να πληρώσει νοίκι και περνάει τις τάξεις. Την τελευταία τάξη, παλεύοντας με τον ίδιο τρόπο, τη βγάζει στη Θήβα. Εχει φτάσει πλέον στην πόρτα του πανεπιστημίου, μα δε θα την περάσει ποτέ. Σπούδασε, όμως, γερά στο «πανεπιστήμιο» της ζωής και του αγώνα, που τροφοδότησαν το λογοτεχνικό του ταλέντο.
Ο Θέμος Κορνάρος
Στη Θήβα δουλεύοντας στο τσιφλίκι των Μπαίικερ πρωτοπαίρνει μέρος σε απεργία. Από τότε ο δρόμος του χαράχτηκε οριστικά. Και στη λογοτεχνία και στη ζωή. Εταξε την τέχνη του στην υπηρεσία του λαού του, έγινε ο πρακτικογράφος των αγώνων των.
Ξεκίνημα
Ξεκινά σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε άνοδο. Μεγάλη απήχηση στους ελληνικούς λογοτεχνικούς κύκλους ασκούν λογοτέχνες της Δυτικής Ευρώπης, που μιλάνε για τη κατάσταση των εργατών, τις άθλιες συνθήκες ζωής τους. Με τις εντυπώσεις από τη ζωή των ανθρακωρύχων και τους εργατικούς αγώνες στη δυτική Ευρώπη καλλιεργεί το λογοτεχνικό ρεπορτάζ και επηρεάζει αρκετούς νέους πεζογράφους της εποχής. Είναι περίοδος που στο «Ριζοσπάστη», στη «Νεολαία» και σε λογοτεχνικά περιοδικά δημοσιεύονται τακτικά ποιήματα και διηγήματα εργατών.
Το πρώτο του κείμενο του Θέμου Κορνάρου στο περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι» (Δεκέμβρης 1932 σελ. 439) με τίτλο «Πάνω στα προβλήματα της προλεταριακής τέχνης», που το υπογράφει ως «Εργάτης», υποστηρίζει ότι «αν και δεν έχει γραφτεί προλεταριακή τέχνη είναι δυνατόν και αναγκαίο να γραφεί από τους ίδιους τους εργάτες». Θέλει στο έργο του να ακούγεται «το ''γκουχ, γκουχ'' του σιδερένιου τροχού, το ''τσαφ τσαφ'' του συνδετικού λουριού, το βούισμα του μοτέρ, το ''χρρρρ...'' του βιντς κι ανάμεσα σε αυτά όλα η σκληρή, η τραχιά, νευρώδικη κραυγή του βιομηχανικού εργάτη» (στο ίδιο).
Ο συγγραφέας σε επίσκεψη στο γραφείο του Λένιν στη Μόσχα
Ισως ο Κορνάρος είναι ο μοναδικός συγγραφέας που του ταιριάζει ο τίτλος του εργάτη - συγγραφέα. Ξεκινά με αυτόν ένα νέο είδος λογοτεχνίας στην Ελλάδα. Το λογοτεχνικό ρεπορτάζ, όπου καταγράφει τις συνθήκες που έζησε ο ίδιος. Οχι ως τουρίστας, αλλά ζώντας και δουλεύοντας ανάμεσα με τους ανθρώπους του μόχθου. Ζυμώθηκε μαζί τους.
Το έργο του
Ο Κορνάρος δεν ήταν καθεαυτό μυθιστοριογράφος. Τα περισσότερα έργα του είναι «κάτι μεταξύ ρεπορτάζ και χρονικού, μαρτυρούσαν ένα ταλέντο, όπου η όσφρηση του δημοσιογράφου και η εσωτερική ματιά του λογοτέχνη παρουσίαζαν μια σύνθεση από τις πιο σπάνιες και τις πιο αποδοτικές (...) εκείνο που εντυπωσιάζει σ' αυτά ήταν ότι η κριτική ενυπήρχε μέσα στην περιγραφή που ήταν πάντοτε αχνιστή, σπαρταριστή, ότι οι αγανακτήσεις του, χωρίς να εκφράζονται άμεσα, έβγαιναν ζωντανές μεσ' από τα κείμενα, μας χτυπούσαν σαν άνεμος κατά πρόσωπο» («ΕΣΤΙΑ», τεύχος 1031, «Θέμος Κορνάρος», ΧΑΤΖ).
Το πρώτο του έργο «Ερωτας και αναιστησία» είναι η ιστορία ενός λούστρου (εκδόθηκε το 1929 στο Ηράκλειο). Σιωπηρά αποκηρύχθηκε από τον ίδιο. Αργότερα, στην Αθήνα, επιχείρησε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο, ενώ δούλευε συγχρόνως εργάτης σε χτισίματα του Εθνικού Θεάτρου (και αργότερα ως θερμαστής). Εκεί γνώρισε τον Φώτο Πολίτη, ο οποίος εντυπωσιασμένος έγραψε μια εγκωμιαστική κριτική στην εφημερίδα «Πρωία». Αφορμή για την παρουσίασή του ήταν το «Αγιον Ορος, Οι άγιοι χωρίς μάσκα» (1933). Το βιβλίο περιείχε βιώματα και παρατηρήσεις του, όταν δούλευε ως σκαφτιάς στον Αθω, το 1931. Ενα βιβλίο «μαστίγιο», όπως χαρακτηρίστηκε και που έφερε στη δημοσιότητα μια από τις σκοτεινές πτυχές της ελληνικής ζωής, μαστιγώνοντας τη βρωμιά και την υποκρισία του καλογερισμού.
Το βιβλίο σημείωσε τρομερή επιτυχία. Εκδόθηκε 3 φορές σε 2 μήνες. Προκάλεσε την αντίδραση της εκκλησίας και των κρατικών αρχών που κατάσχεσαν τη 2η έκδοση. Ωστόσο, παρά την επιτυχία του «Αγίου Ορους» συνέχισε να δουλεύει ως εργάτης έως και το 1944.
Την ίδια χρονιά (1933) εξέδωσε την «Σπιναλόγκα». Λογοτεχνικά είναι ένα βήμα παραπέρα. Δίνει λογοτεχνικότερη μορφή στις σκέψεις και στη συγκίνησή του. Αυτό όμως που αξίζει εδώ δεν είναι η περίτεχνη φράση. Είναι η δυνατή περιγραφή και η αγάπη για τον άνθρωπο. Περιγράφει τη ζωή των λεπρών στον ξερόβραχο, που βασανίζονται από την αρρώστια τους και από την απανθρωπιά του κράτους και των εκπροσώπων του. Είχε επισκεφτεί ο ίδιος το νησί και έδωσε ζωντανά τη μακάβρια εικόνα της διαβίωσης των λεπρών που συντάραξε την ελληνική κοινή γνώμη. Με τη «Σπιναλόγκα» κουρελιάζει, ξεγυμνώνει την αστική «φιλανθρωπία» και την κρατική «μέριμνα» για την υγεία των εργαζομένων.
Το 1935 κυκλοφορεί «Ο Αλήτης», όπου ζωντανεύει το δράμα των απόκληρων της κοινωνίας, όπως το έζησε ο ίδιος στις πολύχρονες περιπλανήσεις του. Λίγο αργότερα χάνεται στα βάθη των Ινδιών σαν ανταποκριτής αθηναϊκής εφημερίδας. Κάποιες εντυπώσεις του θα τις γράψει στην «Ανατολή».
Το 1941 κυκλοφορεί το «Καλοί και κακοί» και το 1943 «Ο Δαίμονας» και «Δε θα πεθάνουμε». Αφηγήματα που παρουσίαζαν επεισόδια, σκίτσα μάλλον, της ναζιστικής Αθήνας. Είναι μια διακήρυξη πίστης στον άνθρωπο, στον αγώνα του, στην ανθρωπιά. Με την απελευθέρωση έδωσε ένα από τα καλύτερα πεζογραφήματά του. Στο «Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου» (1945) εξιστορεί τις φρικαλεότητες των ναζί στο στρατόπεδο, όπου έκλειναν αγωνιστές της Αντίστασης και ομήρους, προκειμένου να τους εκτελέσουν ως αντίποινα σε πράξεις της Αντίστασης. Οι καλύτερες σελίδες αναφέρονται στα βασανιστήρια της οδού Μέρλιν. Το άντρο αυτό αποτελούσε το διακομιστικό θάλαμο προς το στρατόπεδο. Το πραγματικό θέμα πίσω από τη συγκλονιστική αφήγηση είναι η αντίσταση που πρόβαλαν στον κατακτητή οι έγκλειστοι. «Είναι μορφές ηρωικές μέσα σε αυτή την αφήγηση που αποσπούν το θαυμασμό μας. Πιο συγκλονιστικά, ο Ναπολέων Σουκατζίδης, σύμβολο και συγκεντρωτικός αγωγός αυτής της αντίστασης», (Γιάννης Χατζίνης). Ο Κ. Βάρναλης το χαρακτήρισε «... το πιο ώριμο και ενδιαφέρον έργο του και από την άποψη του γραψίματος και από την άποψη του θέματος».
Ακολουθούν «Ο εσταυρωμένος λαός μου», με θέμα το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη, το Σεπτέμβρη του 1943 και «Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία» που στιγματίζει το δωσιλογισμό κα τη διαφθορά των εκπροσώπων της εκκλησίας και της άρχουσας τάξης(καταδικάστηκε σε δυο χρόνια φυλάκιση για συκοφαντική δυσφήμιση). «Με τα παιδιά της θύελλας» (1956), γράφτηκε στην εξορία και περιγράφει το δράμα των λαϊκών αγωνιστών στα χιτλερικού τύπου στρατόπεδα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Το 1957 εκδίδεται το«Στάχτες και φοίνικες», ένα ρεπορτάζ από το κολαστήριο της Μακρονήσου. Το 1958 τα«Η αιχμαλωσία της νύχτας», «Θεσσαλονίκη 9-11 Μάη 1936» και δύο τόμους με ταξιδιωτικές εντυπώσεις από τη λαϊκο-δημοκρατική Κίνα, την ΕΣΣΔ, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, Ελβετία και Ρώμη. Ακολουθούν τα «Γη της Ανάστασης» (1959), «Οδός Προμηθέως» (1960) και «Το ξεκίνημα μιας νέας γενιάς» (1963) - μια εικόνα της πορείας της γενιάς του, με στοιχεία μυθοποιημένου υλικού.
Επιμελήθηκε δύο τόμους Ανθολογίας Αντιστασιακού διηγήματος με τίτλο: α) «Θυσίες και δάφνες του ελληνικού λαού» και β) «Αρματωμένη Ελλάδα». Συνεργάστηκε στα περιοδικά «Νέοι Πρωτοπόροι», «Ελεύθερα Γράμματα», «Επιθεώρηση Τέχνης» και την προδικτατορική «Αυγή».
Το τέλος του
Στη δεκαετία του '60 έστησε εκδοτικό, προσπαθώντας να δώσει στο λαό φτηνό και καλό βιβλίο, να τον μάθει να αγαπά το καλό βιβλίο. Αυτό τον οδήγησε σε οικονομική καταστροφή. Για να ζήσει, γύριζε από γραφείο σε γραφείο και πουλούσε τσιγάρα. Αυτοαπομονώθηκε και απέφευγε συστηματικά να βλέπει παλιούς γνώριμους. Πέθανε από την πείνα τον Απρίλη του1970, σε ένα άθλιο υπόγειο και σχεδόν κανείς δεν έμαθε για το θάνατο και την κηδεία του.
Για τη μόνωσή του στις τελευταίες μέρες της ζωής του, η Ελλη Αλεξίου γράφει: «Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξαν δραματικά. Παραπαίοντας μέσα στα βρόχια της εσχάτης ένδειας και ανασφάλειας, το είχε ρίξει στην απομόνωση. Αυτός ο βαθύτατα αισθηματικός, ο τόσο ευαίσθητος τύπος, που υπόφερε για κάθε ανθρώπινη δυστυχία, είχε περιέλθει σε κατάσταση απερίγραπτης στέρησης και εξαθλίωσης. Είχε γίνει ο ίδιος η συγκεντρωτική εστία της απόγνωσης και τις ερήμωσης. Αιχμάλωτοι της κατάστασης αυτής υπήρξαν πολλοί κορυφαίοι της Διανόησης, αλλά η πτώση του Κορνάρου ίσως να μη γνώρισε το ισοδύναμό της (...). Απέβαλε την έφεση στο γράψιμο. Απέβαλε την περηφάνια του... Ράκος ψυχικό, με βαθιά τη συναίσθηση του εκπεσμού του. Φυτοζωούσε εκποιώντας ό,τι είχε και δεν είχε: βιβλία και κειμήλια και δωράκια αγαπημένα, αντί πινακίου φακής, μόνο και μόνο για να μην πεθάνει από ασιτία. Απέφευγε συστηματικά τους γνωστούς και φίλους έτσι και πέθανε από όλους αγνοημένος. Ενας ένας οι παλιοί του γνώριμοι πληροφορούμασταν έκπληκτοι το χαμό του».
Την ίδια εικόνα μεταφέρει και ο Λεωνίδας Χριστάκης: «Στάθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του όρθιος, με τις απόψεις του, χωρίς να τις αλλοιώσει, να τις προσαρμόσει, να τις κάνει εμπορεύσιμο (...) Κράτησε ψηλά το πιστεύω του. Δεν κατηγόρησε ποτέ κανέναν. Δεν φορτώθηκε σε κανέναν. Δεν ζήτησε βοήθεια ή έλεος, όταν ακόμα επί εβδομάδες δεν είχε πού να κοιμηθεί και να φάει. Δεν πούλησε τα έργα του για να γίνουν εμπορεύσιμο υλικό, στα χέρια μικρεμπόρων βιβλιοεκδοτών»!
Προικισμένος
Αποτιμώντας το έργο του Θέμου Κορνάρου, η Ευγενία Ζωγράφου γράφει: «Αυτός ήταν ο Θέμος Κορνάρος, ο άνθρωπος, ο ακέραιος χαρακτήρας, ο προικισμένος κομμουνιστής στη θεωρία και την πράξη. Προικισμένος με το χάρισμα μιας ρεαλιστικής, όσο ευαίσθητης και πλατιά ανθρώπινης γραφίδας δεν αφήνει τίποτε αχτύπητο. Μέσα απ' όλα τα βιβλία του γράφεται ο ύμνος στην υπέροχη ιδέα του κομμουνισμού και γιατί πρέπει κανείς να πιστεύει σ' αυτόν. Εδώ μέσα βρίσκονται άφθονα τα σπάνια χαρίσματα που καταυγάζουν εκείνους που μέσα τους, βαθιά, χώρεσαν τη μεγάλη αυτή ιδεολογία: αγάπη, ανιδιοτέλεια, αλήθεια, δικαιοσύνη, αρετή, ειρήνη, προκοπή, λευτεριά, παλικαριά»! Αναμφισβήτητη είναι η λογοτεχνική αξία του έργου του, παρότι αμφισβητήθηκε από την αστική κριτική. Πέρα από κάθε κριτική είναι τα μηνύματα των έργων του. Σε καιρούς δύσκολους κήρυξε τη μαχητικότητα, την αισιοδοξία, την ελπίδα, την καλοσύνη, την αγάπη και την ανθρωπιά. Την πίστη του στο λαό και τους αγώνες του.
Κλείνει «Τα παιδιά της θύελλας» ως εξής: «Ξέρω πού πηγαίνω και τι θέλω. Βρήκα την πόρτα που φέρνει πέρα από τον κατάκλειστο κάμπο, και πάω να συναντήσω το Λαό που μάχεται, και να γίνω ένας από τους πρακτικογράφους των αγώνων του». Αυτός ο λαός που μάχεται για την κοινωνική αλλαγή «κρατάει με ευλάβεια μέσ' στα δύο φύλλα της καρδιάς του τ' όνομά σου» και στέκει τιμητική φρουρά σε αυτό το λησμονημένο μνημόσυνο.

Κείμενα:
Ηρακλής ΚΑΚΑΒΑΝΗΣ



Σελίδα 4
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

970: CIA και χούντα υπονομεύουν την Κύπρο



1970: CIA και χούντα υπονομεύουν την Κύπρο
16 Γενάρη 1970.Ο πρόεδρος της Κύπρου στην Αθήνα, εν μέσω δημοσιογράφων. Γνώριζε ήδη τα σχέδια για την ανατροπή του.
23 Μάη 1970:Πάνω από 70 ένοπλοι μασκοφόροι καταλαμβάνουν τα ξημερώματα τον Αστυνομικό Σταθμό της Λεμεσού και αρπάζουν όλο τον οπλισμό και τα πυρομαχικά. Οι εισβολείς αφήνουν στο Αστυνομικό Τμήμα προκηρύξεις του παράνομου «Εθνικού Μετώπου» και καλούν τους αστυνομικούς να μην υπακούν στην κυβέρνηση αλλά στην οργάνωση αυτή.
Η επιχείρηση αυτή ήταν ένα ακόμη επεισόδιο στην επιχείρηση ανατροπής του Προέδρου της Κύπρου Μακάριου, για την ολοκλήρωση του σχεδίου της ΝΑΤΟποίησης του Νησιού. Το σχέδιο αυτό καταστρώθηκε από τους Αμερικανούς σε συνεργασία με τους Βρετανούς και με εκτελεστικό όργανο τη χούντα της Αθήνας. Λίγες μέρες πριν την επιχείρηση στη Λεμεσό, στις 8 Μάρτη 1970, απέτυχε δολοφονική απόπειρα σε βάρος του Μακάριου. Αμέσως μετά την αποτυχημένη απόπειρα, γίνεται γνωστή η ύπαρξη σχεδίου πραξικοπήματος στην Κύπρο με την επωνυμία «Ερμής».
Η οργάνωση «Εθνικό Μέτωπο» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Κύπρο το Μάρτη του 1969. Πραγματικός καθοδηγητής της ήταν η ΚΥΠ του ελληνικού δικτατορικού καθεστώτος και το 2ο Γραφείο του Γενικού Επιτελείου της Εθνοφρουράς, δηλαδή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο. Η επιχείρηση στη Λεμεσό στις 23 Μάη 1970 ήταν το επιστέγασμα μιας σειράς προβοκατόρικων, τρομοκρατικών ενεργειών της οργάνωσης. Ο Μακάριος, επικεφαλής κλιμακίου αξιωματικών της αστυνομίας, μεταβαίνει στη Λεμεσό και καθοδηγεί προσωπικά τις προσπάθειες σύλληψης των μελών του «Εθνικού Μετώπου». Συλλαμβάνονται εκατοντάδες άτομα και στις 27 Μάη ο Πρόεδρος της Κύπρου ανακοινώνει τη διάλυση της οργάνωσης.
Οι συλλήψεις όμως φέρνουν στο φως το μέγεθος της διείσδυσης του «Εθνικού Μετώπου» και όλο το πολιτικό σύστημα της Κύπρου κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα. Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι το 70% των αστυνομικών της Λεμεσού ανήκει στο «Ε.Μ.», ενώ με την οργάνωση αυτή συνεργαζόταν στενά ο επικεφαλής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Κύπρου, ανώτατα στελέχη της Αστυνομίας, πολλές γνωστές πολιτικές προσωπικότητες.
Ωστόσο, ο Μακάριος αν και γνώριζε τα σχέδια της χούντας και των Αμερικανών, ακολούθησε πολιτική συγκάλυψης των συνωμοτών και τους απένειμε χάρη. Το αποτέλεσμα ήταν, σύσσωμη η ηγεσία του «Εθνικού Μετώπου» να ενταχθεί στην ΕΟΚΑ Β'...

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ