Το αυγο του φιδιου και μητρα του Φασισμου

Ο παλιός καλός καιρός στο RD, ή οι πλατείες από την οπτική της Ελβετίας της Μεσογείου και με καλωδιακή

"Αγανακτίστας (με τους σφυροδρεπανίστας)", 27/5/2011:

Θερμά συγχαρητήρια στους cheerleaders του αντικομμουνισμού με "κινηματικό" (ναι για) και "μεταπολιτικό" (ουουου) προσωπείο, "από όπου και αν προέρχονται." Να χαίρεστε την επανάστα κατά του κατεστημένου λεβέντες!

"Κλειστόν λόγω τεχνικών δυσκολιών, θα επιστρέψουμε με ένα άλλο μπλογκ", 2/6/2011

"Που είσαι νιότη πού' λεγες, πως θα γινόμουν άλλος...", 4/6/2012

Στοχοποιούν σήμερα τον Μίκη Θεοδωράκη, αν όμως δεν υπήρχαν αυτές οι φωνές θα είχαμε μείνει με τους ''κρατικοδίαιτους διανοούμενους''.

Αλέξης Τσίπρας, Πρόεδρος Κ.Ο ΣΥΡΙΖΑ, 4/1/2011 

Εφημερίδα Πριν, 1/5/2011:

Ο κάμπος, η σπίθα, και οι "Σπίθες"

Ήτανε σίγουρο: ο Μίκης θα παρενέβαινε στις εξελίξεις! Αυτό που παιζόταν είναι το αν θα έβγαινε κραυγαλέα υπέρ ή αναφανδόν κατά του Παπανδρέου. Από πρώτη άποψη, φαντάζει από ακίνδυνο μέχρι ελκυστικό: Ο μουσικός γίγαντας Θεοδωράκης, σ’ αυτή την ηλικία, σαλπίζει και πάλι το μήνυμα της αντίστασης! Μήπως κάτι καινούργιο γεννιέται, έστω «με τα ρούχα και τ’ όνομα ενός άλλου»;

Η Ελλάδα γέμισε Σπίθες, όμως το πρόβλημα είναι ποιος κρατάει το μπουζί που τις παράγει… Πέπλο μυστηρίου καλύπτει τους ηγέτες του εγχειρήματος. Εκ των υστέρων και από σπόντα, πληροφορηθήκαμε ότι το οργανωτικό της Σπίθας είχε γραφτεί από τον άλλοτε πανίσχυρο Γενικό Διευθυντή της ΝΔ, Γ. Δημητροκάλλη! Έχοντας μ’ επιτυχία θητεύσει στην έμμεση, οργανώνει τώρα την άμεση δημοκρατία… Η ίδια η «συμβουλευτική επιτροπή»(!) παραπέμπει σε γρίφο της Άγκαθα Κρίστι: Από τους 10 αρχικώς ανακοινωθέντες, 4 μέχρι στιγμής με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν βρεθεί εκτός. Άλλοι περιελήφθησαν «εκ παραδρομής», άλλοι αποχώρησαν καταγγέλλοντας. Παραμένουν: Ζουράρις, Φίλιας, Κούνδουρος, Καραμπελιάς καθώς και ο τηλεοπτικός κριός της αντιμεταναστευτικής υστερίας και επίθεσης στο άσυλο της Νομικής, στρατηγός Αλευρομάγειρος.

«Φίλοι της Σπίθας»: Σγουρίδης, Πατουλίδου, Γιανναράς. Στον άμεσο περίγυρο: Καμένος, Παπαθεμελής και βεβαίως, ο σύμβουλος της βασίλισσας της Αγγλίας, σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης! Ο τελευταίος έχει τη στήριξη του επιχειρηματικού ομίλου Λασκαρίδη, που διαθέτει το Μ. Βρετανία για τις πολιτικές του συγκεντρώσεις. Αντίστοιχα τον Θεοδωράκη στηρίζει ο όμιλος Κυριακίδη - Λαυρεντιάδη μέσω της ΜΚΟ του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων Ρωμηοσύνη. Επαγγελματικές ενώσεις συνδιοργανώνουν εκδηλώσεις της Σπίθας.

Μια ματιά στα άρθρα της επίσημης ιστοσελίδας της: «Γενετικός και πληθυσμιακός αφελληνισμός της πατρίδας μας». «Ο Πρ. Εμφιετζόγλου δηλώνει παρών: ένας ευπατρίδης Έλληνας». «Καλός ως αρχή ο φράκτης των 12,5 χλμ., θα χρειαστεί όμως να επεκταθεί σε όλο το μήκος των συνόρων στον Έβρο». Διδακτική είναι επίσης μια περιήγηση στην συνεργαζόμενη ιστοσελίδα kinima.org: «Οι φιλοσκοπιανοί διώκουν τα μέλη των ΟΥΚ γιατί φώναζαν εθνικά συνθήματα», «Επί χούντας ήμασταν πολύ καλύτερα σε εθνικό - οικονομικό και ατομικό επίπεδο», «Οι προδότες πολιτικοί του κ…».

Τα μυστήρια όμως συνεχίζονται: Η επιτροπή ενημέρωσης και ποιοι την απαρτίζουν - στο σκοτάδι. Ακατάληπτες για τον αμύητο συνωμοσιολογίες και αλληλοκαταγγελίες: «Ναζιστικές πρακτικές», «δημιουργία Σπιθών κατευθυνόμενων από γνωστά κέντρα», «ο κακοήθης όγκος που μας απειλούσε», «να καθαρίσουν τη Σπίθα από την κόπρο του Αυγείου». Κανείς ωστόσο δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει περί τίνος ο λόγος. Και τα ακατάληπτα συνεχίζονται: «Με βάση το Δόγμα της Δίκαιης Ανισότητας του Μίκη Θεοδωράκη, θα πρέπει η κάθε Σπίθα να ξεχωρίζει τα ταλέντα των μελών της. Είναι εθνική ανάγκη μέσα από τις Σπίθες να προκύψει η νέα γενιά των ηγετών –κάθε είδους– της χώρας. Αυτών που την ώρα Χ θα αναλάβουν την ευθύνη της ανάπλασης, αναγέννησης και διακυβέρνησης της χώρας».

Στα πρόσωπα που στελεχώνουν τη Σπίθα, κυρίως όμως στο λόγο που εκφέρεται, εμφανής είναι η προσπάθεια της υπέρβασης των διαχωριστικών γραμμών Αριστεράς και Δεξιάς. «Η πεμπτουσία του κινήματος» είναι η ταυτολογική κενολογία «η Ελλάδα ανήκει στην Ελλάδα και μόνο στην Ελλάδα!». Τα ερμηνευτικά σχήματα του ανάδελφου έθνους που βάλλεται από τους κακούς ξένους –Αμερικάνους και πλούσιους Ευρωπαίους στο ίδιο τσουβάλι με τους μετανάστες– αποκρύπτουν κάθε έννοια ταξικής πάλης. Συσκοτίζουν την ίδια την κυρίαρχη αντίθεση, καλώντας σε πατριωτικό προσκλητήριο όλους: Δεξιούς και αριστερούς, πλούσιους και φτωχούς, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της πατρίδας με το όραμα ενός δικαιότερου ελληνικού καπιταλισμού, σύμφωνα με το Δόγμα της Δίκαιης Ανισότητας! Τη λύση θα τη δώσει η ανάδειξη των «αρίστων», οι οποίοι θα αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας.

Οι λαϊκότροπες απόψεις για «προδότες πολιτικούς - να μπει ένας φυλακή», στην καλύτερη περίπτωση αφήνουν στο απυρόβλητο την ουσία της πολιτικής που πτωχεύει τους εργαζόμενους. Όλα θα ήταν απλούστερα αν επρόκειτο για «300 λαμόγια» που «τα αρπάζουν».

Σε μια κοινωνία με αυξημένο το ειδικό βάρος της μικροαστικής τάξης, με την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης και το λαϊκίστικο λόγο να ανθεί, με τη μετάπτωση από το ζενίθ της Ολυμπιάδας και του χρηματιστηρίου στο ναδίρ της επικείμενης χρεοκοπίας, με τη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ να μένει ακάλυπτη και το ΛΑΟΣ να ξεπλένεται τηλεοπτικώς καθημερινά στα αυτιά των τηλεθεατών, με την επίσημη Αριστερά να αδυνατεί να παίξει έστω το ρεφορμιστικό της ρόλο, είναι πολύ επικίνδυνο να τζογάρει κανείς σε ποικίλες αμφιλεγόμενες «γέφυρες».

Φαίνεται όμως ότι πολλά ακόμη αγνοούμε: Στην επίσημη ιστοσελίδα της Σπίθας, υπάρχει σύνδεση («η λέσχη Μπίλντεμπεργκ στην Ελλάδα») με το φρικιαστικό μπλογκ του χρυσαυγίτη που φέρει το προσωνύμιο «Τσιμπούκας» και γράφει «αίμα-τιμή-χρυσή αυγή»… Καλύτερα λοιπόν να φοράμε ο καθένας τα δικά του ρούχα...

"Γροθιές Ειρήνης", 7/6/2011

Το λινκ για το πιο κάτω κείμενο ήρθε στο ιστολόγιο μέσω email. Για διαφορετικούς λόγους από αυτούς των αποστολέων, που στέλνουν ανάλογα μηνύματα εδώ και καιρό, αποφάσισα να το προωθήσω. Enjoy. Ο πρώτος που θα βρει τα έμφυλα δίπολα κερδίζει το δικαίωμα να δίνει διαλέξεις περί αυθορμητισμού και να κάνει επιδείξεις μεταδομιστικής και μεταμαρξιστικής σεμιναριακής παπαγαλίας για ένα ολόκληρο χρόνο!

Πατριωτικό Μέτωπο

Νίκης 33, 10557, Σύνταγμα, Αθήνα

Τηλ. 2103311642, Φαξ: 2103311652

Τηλ. Εκπροσώπου: 6980292626

www.pamet.gr, pametopo@gmail.com

Αθήνα, 6 Ιουνίου 2011

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Το Πατριωτικό Μέτωπο καλεί όλες τις Πατριωτικές Δημοκρατικές Οργανώσεις σε περαιτέρω οργάνωση της περιφρούρησης των συγκεντρώσεων του Συντάγματος.

Ο Ελληνικός Λαός έχει πάρει την υπόθεση στα χέρια του και η διαμαρτυρία στο Σύνταγμα έχει γίνει πλέον εξαιρετικά μαζική. Η μέχρι τώρα περιφρούρηση από Οργανώσεις και Πατριώτες που δρουν αυτόνομα έχει επιτύχει τον σκοπό της στο μεγαλύτερο ποσοστό.

Όμως, είναι ανάγκη η περιφρούρηση να αυξηθεί και να οργανωθεί περαιτέρω.

Η πρώτη συνάντηση θα γίνει την Πέμπτη 9 Ιουνίου στις 6 μ.μ. στην Οδό Νίκης 33. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 – 3311642.

Εκτός από τις Πατριωτικές Οργανώσεις, η πρόσκληση απευθύνεται και προς όλους τους Έλληνες που θέλουν και μπορούν να συμμετάσχουν στην κρίσιμη υπόθεση της περιφρούρησης.

Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΕΙΡΗΝΙΚΗ. [!!!!]

Πηγή: Πατριωτικό Μέτωπο

"Σημαίες Αυθορμήτως Κυματίζουσες", 9/6/2011

ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ:

Πατριωτικό Μέτωπο

Ούτε δεξιά ούτε αριστερά: Πατριωτικά

Αθήνα 13 Μαΐου 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δεδομένων των δύο κινητοποιήσεων που γίνονται εναντίον της έλευσης των νεοοθωμανών και της υποδοχής του από τους νεοραγιάδες, τόσο στην Πλατεία Κλαυθμώνος όσο και την Πλατεία Κολοκοτρώνη στις 7 μ.μ., το Πατριωτικό Μέτωπο, καλεί τα μέλη και τους φίλους του να συμμετάσχουν ΜΟΝΟ στα μπλόκ με τις ελληνικές σημαίες. Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να κουβαλάμε κανενός είδους άλλο σύμβολο, εκτός από την ελληνική και μόνον την ελληνική σημαία. Και φυσικά, ούτε το σύμβολο του Πατριωτικού Μετώπου (ΠΑΜΕ).

Δεν είναι ώρα για κριτικές της επιλογής που έγινε, για δύο ξεχωριστές κινητοποιήσεις. Εμείς πάντως, ως μέλη και φίλοι του Πατριωτικού Μετώπου, δεν μπορούμε, δεν επιτρέπεται σε αυτήν την συγκυρία, να βρεθούμε κάτω από πολύχρωμες σημαίες και σύμβολα, παρ’ όλες τις καλές προαιρέσεις και διαθέσεις των οργανωτών τους.

Παράλληλα:

Κρατάμε την ελληνική και μόνον την ελληνική σημαία. Αν δεν έχουμε μαζί μας ελληνική σημαία, εντασσόμαστε στο μπλοκ εκείνο που κρατούν ελληνικές σημαίες. Το Πατριωτικό Μέτωπο, ξεκαθαρίζει στα μέλη και στους φίλους του, πως δεν πρέπει να κρατούν κανένα σύμβολο, ούτε του Πατριωτικού Μετώπου (ΠΑΜΕ).

Ζητάμε –πάντα χωρίς ανώφελες συγκρούσεις και έντονες διαφωνίες - από όσους κρατούν σημαία με σύμβολα της οργάνωσης που εκπροσωπούν, να πάνε στο δικό τους μπλόκ η να κάνουν το δικό τους μπλόκ. Σε αυτήν την δύσκολη φάση που βρίσκονται η Πατρίδα και ο Λαός μας, δεν χρειαζόμαστε κανενός είδους «μανιφέστο» απέναντι στους νεοοθωμανούς. Η σκέψη και μόνο της προάσπισης της αξιοπρέπειας μας ως λαού και ως έθνους, είναι αρκετή. Να μην ξεχνάμε, πως τα μεγαλοκάναλα και οι ξένοι τηλεοπτικοί σταθμοί, αυτό επιθυμούν διακαώς να δείξουν: Κελτικά σύμβολα, σφυροδρέπανα, κόκκινες σημαίες, μονοθεματικές οργανώσεις κλπ. Και αυτό για να πουν στην κοινή γνώμη, «να αυτοί είναι που δεν θέλουν την ελληνοτουρκική φιλία για την οποία αγωνίζονται ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Ερντογάν. Κομμουνιστές, αναρχικοί, ακροδεξιοί κλπ». Αν θέλουμε να βοηθήσουμε την Πατρίδα και τον Λαό μας, πρέπει να μην έχουν άλλη εικόνα να βάλουν στα δελτία τους, πέρα από τους χιλιάδες διαδηλωτές που κρατούν την ελληνική σημαία.

Να επεμβαίνουμε άμεσα όταν βλέπουμε κουκουλοφόρους. Κανένας αγώνας σε αυτόν τον τόπο δεν έγινε με κουκούλα. Κουκούλα φόρεσαν ιστορικά, μόνο οι προδότες των Ναζί.

Να απομονώνουμε άμεσα όσους επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν μολότοφ.

Να μην επιτρέπουμε σε καμία περίπτωση σε εγκληματικά στοιχεία να σπάνε καταστήματα.

Να επεμβαίνουμε αμέσως σε περιπτώσεις αλητήριων που επιχειρούν να κάνουν πλιάτσικο.

Να μην ξεχνάμε πως ο εχθρός μας είναι, τόσο η σοσιαλνεοφιλελεύθερη μαφία που επιχειρεί να ξεπουλήσει ότι απέμεινε στον τόπο, όσο και το στημένο παρακράτος.

Τέλος, να φροντίζουμε να γνωριζόμαστε στα μπλόκα μεταξύ μας. Είναι σημαντικότατο, τώρα που το Πατριωτικό Μέτωπο, το Κίνημα που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και έχει βάλει σαν στόχο να συνενώσει όλους του Έλληνες Πατριώτες απέναντι στον κοινό εχθρό, να γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Να μην ξεχνάμε πως το κίνημα βασίζεται στην αυτοοργάνωση. Δεν αποδεχόμαστε «μανιφέστα», αρχηγούς, καθοδηγητές, μεσσίες. Έτσι τα κατάφερε εξάλλου ο λαός της Αργεντινής. Μόνο στη δεύτερη και τρίτη φάση των κινητοποιήσεων του αργεντίνικου λαού, όταν δηλαδή πέταξαν τις διαφόρων χρωμάτων και ομάδων σημαίες, και κατέβηκαν στους δρόμους όλοι με την σημαία της χώρας τους, κατόρθωσαν να ξηλώσουν το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό τους κατεστημένο, που αποτελούνταν από όλο το φάσμα των επαγγελματιών πολιτικών και των υποτιθέμενων ιδεολογικοπολιτικών διαφοροποιήσεών τους.

Τέλος να προσθέσουμε εδώ, πως το Πατριωτικό Μέτωπο με τις παραπάνω συμβουλές, σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί την προσβολή της όποιας διαφορετικότητας εκφρασθεί στην σημερινή κινητοποίηση. Απλώς εκτιμούμε πως με πολύ υπομονή και επιμονή, θα πεισθούν όλοι τελικά, πως η σωτηρία της πατρίδας και του Λαού μας από την εξαπλωνόμενη νεοταξίτικη γάγκραινα, επαφίεται στον Πατριωτισμό, όλων των Ελλήνων.

http://www.pamet.gr/deltiatypou/metinellinikikaimononmetinellinikisimaiasimera%2014%205%2010.php

ΤΩΡΑ:

Στο Σύνταγμα ΜΟΝΟ με ελληνικές σημαίες

Αντι-Νέα Τάξη Πραγμάτων

Ελληνικές σημαίες και δεύτερη συνέλευση στο Σύνταγμα!

Greekalert

Όλοι στο Σύνταγμα με ελληνικές σημαίες!

Εξέγερσις

Στο Σύνταγμα πάμε κάθε μέρα με ελληνικές σημαίες και δε φεύγουμε!

Hellenic Revenge

ΣΤΟ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑ (25/3/2011):

Αίσχος! Παπανδρέλληνες πουλάνε ελληνικές σημαίες στο Σύνταγμα!

Ακροδεξιοί επιτέθηκαν σε μετανάστες που πωλούσαν ελληνικές σημαίες

"Ψήφισμα Λ.Σ, 13/6/2011, θέμα 9", 14/6/2011
ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ Λ.Σ. 13/6

9. Να ζητήσουμε κατάργηση των κομμάτων.

ΥΠΕΡ

Πηγή: Real Democracy

ΕΥΡΩΖΩΝΗ Τσακίζουν κόκαλα τα μέτρα σε όλα τα κράτη - μέλη

ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Τσακίζουν κόκαλα τα μέτρα σε όλα τα κράτη - μέλη

Με οποιοδήποτε μείγμα διαχείρισης, με ή χωρίς χαλάρωση των στόχων και μνημόνια, ο λαός χρεοκοπεί ανεξέλεγκτα

Από παλιότερη κινητοποίηση αλληλεγγύης του ΠΑΜΕ στην πορτογαλική πρεσβεία στην Αθήνα

Η «χαλάρωση» δήθεν των όρων της δημοσιονομικής προσαρμογής για τα υπερχρεωμένα κράτη που βρίσκονται σε κρίση κανένα όφελος δεν έχει για το λαό, αφού η λιτότητα και τα άγρια μέτρα θα συνεχίζουν να «σκάνε» στις πλάτες του, με κλιμακούμενη μάλιστα ένταση.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Πορτογαλίας. Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργού Οικονομικών, Β. Κασπάρ,η τρόικα αποφάσισε να «χαλαρώσει» το στόχο για μείωση του ελλείμματος στο 5% του ΑΕΠ το 2012 αντί για 4,5% που ήταν αρχικά, ενώ άλλαξε και το στόχο για το 2013, στο 4,5% του ΑΕΠ από 3%. Επίσης, ο στόχος της μείωσης του ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ μετατίθεται για το 2014.

Επαληθεύοντας ότι οι παραπάνω αποφάσεις δεν είναι παρά μια ρύθμιση στα πλαίσια της αντιλαϊκής διαχείρισης της κρίσης, ο Πορτογάλος υπουργός απέδωσε την αλλαγή των δημοσιονομικών στόχων στη δυσκολία να «βγει» ο προϋπολογισμός και στη μεγάλη ανεργία. Διαβεβαίωσε ταυτόχρονα ότι η κυβέρνηση θα προωθήσει με αποφασιστικότητα τις«διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», το σύνολο δηλαδή των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων.

Στην Ισπανία, η κυβέρνηση κάνει το ένα βήμα μετά το άλλο σε ό,τι αφορά στην προσφυγή της στους μηχανισμούς στήριξης της ΕΕ, που σημαίνει μνημόνιο. Για λαϊκή κατανάλωση, μάλιστα, ο πρωθυπουργός, M. Ραχόι, δήλωσε χτες πως «δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι θα μας υπαγορεύουν σε ποιες συγκεκριμένες πολιτικές θα πρέπει να γίνονται ή όχι περικοπές», κρύβοντας ότι στην Ισπανία ήδη εφαρμόζονται μέτρα ανάλογα με αυτά που περιέχονται στο ελληνικό μνημόνιο.

Δίνοντας διαβεβαιώσεις στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ο Ισπανός πρωθυπουργός είπε ότι η κυβέρνηση θα τηρήσει τις δεσμεύσεις για το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος, ενώ δεν πρόκειται να ανακοινώσει «ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές».

Σύμφωνα εξάλλου με χτεσινές ανταποκρίσεις, το αίτημα της Κύπρου για ένταξη στο Μηχανισμό Στήριξης θα είναι μεταξύ των θεμάτων που θα απασχολήσουν την Παρασκευή το Γιούρογκρουπ, το οποίο θα συνέλθει στη Λευκωσία. Παρούσα στη συνεδρίαση θα είναι και η διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρ. Λαγκάρντ. Σύμφωνα με το ΡΙΚ, αξιωματούχος της Ευρωζώνης ανέφερε ότι η Κύπρος χρειάζεται ένα πρόγραμμα όχι μόνο για τα προβλήματα του τραπεζικού τομέα, αλλά και για τη «διόρθωση των διαρθρωτικών ανισορροπιών».

Η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις της, επανέλαβε χτες και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, ο οποίος είπε ακόμα με νόημα ότι «δεν υπάρχει εύκολη έξοδος (σ.σ. από την κρίση), ούτε με τη συγκέντρωση χρέους, ούτε με την εκτύπωση χρήματος», επικρίνοντας το «άλλο μείγμα» διαχείρισης που υπερασπίζονται χώρες ανταγωνιστικές στη Γερμανία. Ο ίδιος παραδέχτηκε τους αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Για τη γερμανική οικονομία είπε ότι οι προβλέψεις για ανάπτυξη είναι κατά 0,7% για φέτος και 1,6% για το 2013, αλλά ενδέχεται, πρόσθεσε, ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ να είναι χαμηλότερος.

Ρατσιστική επίθεση στη Μεταμόρφωση

Ρατσιστική επίθεση στη Μεταμόρφωση

Μετά το περιστατικό της Ραφήνας, νέο επεισόδιο ρατσιστικής βίας σημειώθηκε προχτές. Στο νέο περιστατικό, άγνωστοι προξένησαν ζημιές σε κουρείο Πακιστανού, στη Μεταμόρφωση, ενώ τραυμάτισαν και Ελληνα πελάτη.

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, δυο άτομα μετά τις οκτώ το βράδυ εισέβαλαν στο κουρείο του μετανάστη που βρίσκεται στην οδό Γκινοσάτη 47. Ζήτησαν τα έγγραφα του καταστήματος από τον ιδιοκτήτη και διαπληκτίστηκαν μαζί του. Οδηγός ταξί, που περίμενε να κουρευτεί, αντέδρασε και τότε ένας από τους δράστες τον τραυμάτισε με αιχμηρό αντικείμενο στη δεξιά ωμοπλάτη. Την ώρα που έφευγαν έριξαν εύφλεκτο υγρό στα έπιπλα του μαγαζιού και προκάλεσαν πυρκαγιά. Μάλιστα, έξω από το κατάστημα τους περίμενε ομάδα υποστήριξης που πετροβόλησε το κουρείο προκαλώντας ζημιές στην τζαμαρία.

Το θύμα της επίθεσης μεταφέρθηκε για τις πρώτες βοήθειες στο «Λαϊκό», ενώ στο σημείο έσπευσαν τρία οχήματα της Πυροσβεστικής με εννέα πυροσβέστες. Οι δράστες διέφυγαν και αναζητούνται από την Αστυνομία. Την έρευνα έχει αναλάβει η Κρατική Ασφάλεια, αφού, σύμφωνα με πληροφορίες, ο μετανάστης δεχόταν απειλές να κλείσει το κουρείο του.

    

Κολυμβητικός διάπλους Ηγουμενίτσας – Κέρκυρας, στις 30/9

Κολυμβητικός διάπλους Ηγουμενίτσας – Κέρκυρας, στις 30/9

Στις 30 Σεπτεμβρίου, το ΕΣΥΝ Κέρκυρας προγραμματίζει να διοργανώσει τον κολυμβητικό διάπλου Ηγουμενίτσα – Κέρκυρα. Μια διοργάνωση που γίνεται για την προώθηση του κοινωνικού αιτήματος δημιουργίας «στεγνής» θεραπευτικής μονάδας, για εξαρτημένους και για τις οικογένειες τους στην Κέρκυρα. 

Αναλυτικά το σχετικό δελτίο τύπου του ΕΣΥΝ, στο οποίο, ζητά τη στήριξη από τους Πολιτιστικούς-Αθλητικούς φορείς, Φορείς παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης-Φορείς του Μαζικού-Λαϊκού & Νεολαιίστικου κινήματος της Κέρκυρας αναφέρει τα εξής: 

Κες και Κύριοι εκπρόσωποι φορέων της Κέρκυρας στον Πολιτισμό, τον Αθλητισμό, την Υγεία, την πρόνοια, την παιδεία! 
Ο φορέας μας που δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια και στην Κέρκυρα, μελετάει το δυσεπίλυτο ψυχοκοινωνικό φαινόμενο της εξάρτησης και αγωνίζεται σταθερά και με συνέπεια ενάντια στη μάστιγα των ναρκωτικών. 
Παρεμβαίνει στην τοπική κοινωνία ενημερώνοντας και προτείνοντας δράσεις προκειμένου να παρθούν μέτρα στο πλαίσιο της πρωτογενούς πρόληψης, στοχεύοντας στα αίτια που γεννούν και αναπαράγουν την τοξικοεξάρτηση. Σε αυτές τις παρεμβάσεις- διαχρονικά- με πολλούς από σας έχουμε συναντηθεί! 
Αγωνιζόμαστε ενάντια στην λογική του διαχωρισμού των ναρκωτικών και στην «ελεγχόμενη» χορήγηση από το κράτος υποκατάστατων, ενάντια στην αποποινικοποίηση της Χρήσης, της κατοχής, της καλλιέργειας και διακίνησης ουσιών και προτείνουμε τη δημιουργία νέων «στεγνών» προγραμμάτων σε όλη την επικράτεια ανάλογα με τις ανάγκες των εξαρτημένων! 
Στην κατεύθυνση να προωθηθεί παραπέρα το Πανκερκυραϊκό αίτημα για δημιουργία θεραπευτικής μονάδας στεγνού προγράμματος για χρήστες ουσιών και των οικογενειών τους στο νησί, αίτημα που από τον Δεκέμβρη του 2009 έχει κατατεθεί στο γραφείο της τότε Κας Υπουργού (164.281/14-12-09) στον ΟΚΑΝΑ (13587/14-12-09) και στα κόμματα της τότε βουλής! 
προγραμματίζουμε μια εκδήλωση αθλητικού περιεχομένου: 
«τον κολυμβητικό διάπλου Ηγουμενίτσας - Κέρκυρας» 
με πρωταγωνιστή τον Χάρη Θεοδόση, γνωστό Κερκυραίο κολυμβητή ανοιχτής θαλάσσης μεγάλων αποστάσεων, την Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012 , με εναλλακτική ημερομηνία την επόμενη Κυριακή 7 Οκτωβρίου σε περίπτωση δυσμενών καιρικών συνθηκών. 
Κα- Κε πρόεδρε, μέλη των ΔΣ, ζητάμε την δικής σας συμβολή σε αυτό το εγχείρημα, με την συμμετοχή σας και στήριξη της εκδήλωσης, έτσι που το κοινωνικό αυτό μήνυμα να γίνει ευρέως γνωστό, να έχει- για άλλη μια φορά- την πλήρη κοινωνική στήριξη της τοπικής κοινωνίας! 
Γι αυτό, σας επισυνάπτουμε πρότυπο απόφασης των ΔΣ- χωρίς να είναι δεσμευτικό- και παρακαλούμε να φθάσει σε μας το αργότερο 20 Σεπτέμβρη (μέσω meil perrosn@otenet.gr, & esynkerkyras@yahoo.gr ή μέσω φαξ 2661043040 
Είμαστε βέβαιοι πως θα εξετάσετε το αίτημα μας με ευαισθησία και θα ανταποκριθείτε, γι αυτό σας ευχαριστούμε και σας καλούμε να ενώσουμε την φωνή μας και την δράση μας σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που είναι «πρόσφορες» για την εξάπλωση της μάστιγας των ναρκωτικών αφού οι δείκτες των αιτιών (ανεργία- φτώχεια, σχολική διαρροή κα) βρίσκονται σε διαρκή άνοδο! Εχουμε χρέος σαν κοινωνία, το οφείλουμε σε μας, στους γύρω μας και κύρια στα παιδιά μας! 
Σημείωση: ο καταρχάς προγραμματισμός προβλέπει :Εκκίνηση από Δρέπανο Κυριακή 6:30 με 7.00 πμ, τερματισμός ΝΑΟΚ… μετά από 10 έως 14 ώρες …κατ΄ εκτίμηση!

Η αφορμή της 11ης Σεπτέμβρη

Η αφορμή της 11ης Σεπτέμβρη

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το «Σχέδιο Για Τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα» (PNAC) ιδρύθηκε το 1997, με απολύτως ξεκάθαρους και διακηρυγμένους στόχους:

Την απόλυτη και με κάθε μέσο επιβολή της αμερικανικής κυριαρχίας στον κόσμο κατά τον 21ο αιώνα.

Στα «μανιφέστα» του PNAC, που είδαν το φως της δημοσιότητας τόσο τον Ιούνη του 1997, όσο και το Νοέμβρη του 2000

(το δεύτερο, δηλαδή, μόλις ένα χρόνο πριν από τους Δίδυμους Πύργους)

γινόταν καθαρό πως η αμερικανική κυριαρχία θα περνούσε μέσα από «προληπτικούς» πολέμους, μέσα από την καθυπόταξη έως και κατάργηση του ΟΗΕ (που παρουσιαζόταν σαν ένα «φόρουμ για αριστερίζοντες, αντισιωνιστές και αντιιμπεριαλιστές») και μέσα από την επιβολή της κρατικής τρομοκρατίας ως παρονομαστή των διεθνών σχέσεων.

*

Μάλιστα, στο «μανιφέστο» του Νοέμβρη του 2000 περιέχεται και μια ενδιαφέρουσα «προφητεία»:

«Εάν σημειωθεί ένα καταστροφικό συμβάν, όπως ένα νέο Περλ Χάρμπορ, αυτό θα έχει καταλυτικές συνέπειες» (!), σημείωναν οι εμπνευστές του σχεδίου, για να τεθεί το αμερικανικό σχέδιο σε εφαρμογή μια ώρα αρχύτερα...

***

Θα 'λεγε κανείς ότι τα μέλη του PNAC «προφήτεψαν» την 11η Σεπτέμβρη ένα χρόνο πριν ακόμα κι από τον ...Μπιν Λάντεν.

Ετσι, σε λιγότερο από δώδεκα μήνες μετά από την εκλογή του Μπους, μέσω του οποίου οι αρχιτέκτονες του PNAC (Τσέινι, Γούλφοβιτς, Ράμσφελντ κ.λπ.) είχαν ανέλθει στην κυβερνητική εξουσία,

η «ευκαιρία» που τόσο επιθυμούσαν, το νέο «Περλ Χάρμπορ» που τόσο περίμεναν για να τους «λύσει τα χέρια», ήταν πραγματικότητα...

*

Εκτοτε, η ανθρωπότητα βιώνει μια διαρκή «11η του Σεπτέμβρη». Ολα όσα μεσολάβησαν από εκείνο το πρωινό στο Μανχάταν βοούν ότι

η 11η Σεπτέμβρη του 2001 αξιοποιήθηκε ως το αναγκαίο πρόσχημα, η αναγκαία αφορμή, για την εκδήλωση μιας άνευ προηγουμένου παγκόσμιας τρομοκρατίας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Το έγκλημα που συντελέστηκε στην καρδιά των ΗΠΑ,

το αίμα των 3.000 νεκρών των δίδυμων πύργων,

χρησιμοποιήθηκε από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ως ένα διαρκές «άλλοθι» για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και την ιμπεριαλιστική θηριωδία που έχουν σπείρει στον πλανήτη.

***

Το τι και το πώς συνέβη εκείνο το πρωινό στη Νέα Υόρκη, τι προηγήθηκε, πώς σχεδιάστηκε, ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις της επιχείρησης και των μηχανισμών που την έφεραν σε πέρας ίσως δεν αποκαλυφθούν ποτέ.

Αλλωστε, αν και συμπληρώνεται μισός αιώνας από το Ντάλας του 1963, ουδέποτε αποκαλύφθηκε τι κρυβόταν πίσω από το παραβάν της δολοφονίας του Κένεντι.

*

Εντούτοις, ήδη αυτά που γνωρίζουμε είναι πάρα πολλά.

Και σίγουρα εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιεί σαν πρόσχημα το αίμα ακόμα και του αμερικανικού λαού, όπως συνέβη με τα σχεδόν 3.000 θύματα των δίδυμων πύργων, για να επεκτείνει τη θηριωδία του.

*

Εκείνο που, επίσης, έχει πια απαντηθεί πεντακάθαρα είναι το

«ποιος είχε όφελος»

από μια τέτοια ενέργεια:

Αρκεί μια ματιά στο χάρτη της υδρογείου, όπου, μετά την 11η Σεπτέμβρη, σε πάνω από 150 χώρες του πλανήτη έχει εγκατασταθεί η μπότα του Αμερικανού πεζοναύτη.

***

Το «Σχέδιο Για Τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα»

έχει πια αποκαλυφθεί στην ολότητά του, και στο πλαίσιό του η 11η Σεπτέμβρη αξιοποιήθηκε ως αφορμή, ως σκαλοπάτι, ως σταθμός

• για την επιβολή μιας παγκόσμιας χούντας, που στα κελιά της, στο Γκουαντάναμο, στο Αμπού Γκράιμπ, στις μυστικές επίγειες ή ιπτάμενες φυλακές της CIA βασιλεύει ο νόμος των νέων «Αουσβιτς»,
• για να περάσει ο ιμπεριαλισμός από τους «ανθρωπιστικούς» του πολέμους (όπως στη Γιουγκοσλαβία), στους «προληπτικούς» του πολέμους (Αφγανιστάν) και από εκεί στους πολέμους και στις ελεγχόμενες εξεγέρσεις «εξαγωγής της δημοκρατίας» (Ιράκ - Μέση Ανατολή),
• για τη διακήρυξη της «ενοχής» όλου του πλανήτη (!), αφού, κατά το δόγμα Μπους,«όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».

***

Το κράτος - τρομοκράτης, οι ΗΠΑ, μαζί με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, χρησιμοποίησαν την 11η Σεπτέμβρη για να τυλίξουν τον κόσμο «σε μια κόλλα χαρτί»:

• Εκτόξευση της «οικονομίας του πολέμου» με πάνω από 6 τρισεκατομμύρια δολάρια να έχουν διατεθεί μόνο για τις επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ,
• εγκατάσταση «Τσολάκογλου» και αμερικανοτσολιάδων ανά τον κόσμο,
• τρομονόμοι, χαφιεδοκάμερες, φακέλωμα, καταπάτηση ελευθεριών, τρομο-υστερία, φαλκίδευση ατομικών δικαιωμάτων, «δικαίωμα» στη CIA για δολοφονίες ξένων ηγετών, απαγωγές, βασανιστήρια,
• απροσχημάτιστες επεμβάσεις στο εσωτερικό κρατών, κατασκευασμένες «επαναστάσεις», Κοσσυφοπέδια, «πόλεμος των άστρων».

*

Την επόμενη μέρα της 11ης του Σεπτέμβρη είχαμε την απαρχή της εφόρμησης της «νέας τάξης» ενός νέου «Ράιχ», κτηνώδους και καταστροφικού, που

πρέπει να έχει ένα τέλος πανομοιότυπο με το τέλος του προηγούμενου.

*

Σε αυτόν τον αγώνα ζωής, ο λαός της Ελλάδας, αν θέλει να έχει τη δική του συμβολή για να έρθει μια ώρα αρχύτερα η νέα «Νυρεμβέργη», έχει μία επιλογή:

Την αταλάντευτη και εντεινόμενη αντιπαράθεσή του με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον ευρω-ατλαντισμό, την καταδίκη και

πολιτική ανατροπή των στυλοβατών και των ερεισμάτων των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στον τόπο μας.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Σε κέντρα κράτησης Ελληνες μετανάστες

ΚΑΜΠΕΡΑ.--

Στη «δαγκάνα» των αυστραλιανών μεταναστευτικών αρχών πέφτουν το τελευταίο διάστημα και Ελληνες πολίτες με ελληνικά διαβατήρια που συλλαμβάνονται και στέλνονται σε κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών, είτε επειδή λήγει η τουριστική βίζα, είτε επειδή δεν πείθουν πως μεταβαίνουν στην Αυστραλία για τουρισμό, αναφέρει δημοσίευμα της ομογενειακής εφημερίδας «Νέος Κόσμος» της Μελβούρνης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, μόνον σε κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών στη Μελβούρνη οδηγήθηκαν το τελευταίο διάστημα τουλάχιστον 20 Ελληνες, καθώς κρίθηκε πως δεν ικανοποιούσαν τις βασικές προϋποθέσεις παραμονής στην Αυστραλία, όπως εισιτήρια μετ' επιστροφής και ικανό χρηματικό ποσό που θα καλύπτει τα έξοδα διαμονής τους στη χώρα για όλο το διάστημα που επιδιώκουν να παραμείνουν.

Η ανάγκη που κάνει τους Ελληνες επίδοξους μετανάστες να «μεταμφιέζονται» σε τουρίστες είναι τα τεράστια ποσά και η μεγάλη γραφειοκρατική διαδικασία που απαιτούνται. Για την απόκτηση μίας βίζας μόνιμης παραμονής, μαζί με τα έξοδα ιατρικών εξετάσεων, ξεπερνά τα 8.000 δολάρια, μια διαδικασία που το αστικό κράτος έχει μετατρέψει σε μεγάλη μπίζνα.

    

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 19: Οι Εκλογές του 1946 (Β) Οι Κυβερνήσεις της περιόδου 1944-1946

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 19: Οι Εκλογές του 1946 (Β) Οι Κυβερνήσεις της περιόδου 1944-1946

Οι κυβερνήσεις της περιόδου 1944
έως τις εκλογές του 1946

Τον Ν. Πλαστήρα διορίζουν οι Αγγλοι στη θέση του Γ. Παπανδρέου, ενώ έχουν ήδη χρήσει αντιβασιλέα τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επάνοδο των Γλύξμπουργκ

Η πρώτη μεταπελευθερωτική κυβέρνηση ήταν η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρόεδρο τον Γ. Παπανδρέου. Σ’ αυτή συμμετείχε και το ΕΑΜ με 6 υπουργούς, οι οποίοι αποχώρησαν από το κυβερνητικό σχήμα την 1η Δεκέμβρη του 1944. Συνεπώς, μπορούμε να υποστηρίξουμε πως αυτή η κυβέρνηση μέχρι την αποχώρηση των ΕΑΜιτών υπουργών απολάμβανε της λαϊκής ανοχής. Από κει και μετά, οι επόμενες κυβερνήσεις στηριζόταν ουσιαστικά στις βρετανικές λόγχες. Στις 31/12/44 σημειώνεται η πρώτη κυβερνητική μεταβολή. Η κυβέρνηση Παπανδρέου παραιτείται κατ’ εντολή των Αγγλων. Επίσης, την ίδια μέρα, πάλι με πρωτοβουλία της Μ. Βρετανίας, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός διορίζεται αντιβασιλέας.

Στις 3/1/45 οι Εγγλέζοι διορίζουν πρωθυπουργό τον Ν. Πλαστήρα, τον οποίο οδήγησαν σε παραίτηση 3 μήνες μετά – στις 7/4/1945 – αφού προηγουμένως διοχέτευσαν στη δημοσιότητα επιστολή του προς τον Ελληνα πρεσβευτή στο Βισί (πρωτεύουσα της Γαλλίας επί προεδρίας του συνεργαζόμενου με τους Γερμανούς στρατάρχη Πετέν), από τις 16/7/41, στην οποία ο Πλαστήρας εξέφραζε συνθηκολογικές τάσεις για τον πόλεμο 1940 – 1941 και, ιδιαίτερα, την αντίθεσή του, για την αντίσταση κατά των χιτλερικών στρατευμάτων. (Βλέπε ολόκληρη την επιστολή: Σ. Γρηγοριάδης: “Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας”, εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 38 – 42).

Την ίδια μέρα, που αποπέμφθηκε ο Πλαστήρας, ο Δαμασκηνός έδωσε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στον Βούλγαρη, ναύαρχο εν αποστρατεία και πρώην διευθύνοντα σύμβουλο στις επιχειρήσεις του Μποδοσάκη. Στο… έργο της κυβέρνησης Βούλγαρη – πέραν των άλλων – εγγράφεται και το γεγονός πως ύστερα από επιταγή (κοινή ανακοίνωση) των κυβερνήσεων Μ. Βρετανίας, ΗΠΑ και Γαλλίας (για διενέργεια εκλογών στην Ελλάδα το ταχύτερο κι αν είναι δυνατόν πριν τη λήξη του έτους) με απόφασή της, στις 5/10/45, όρισε τις εκλογές για τις 20/1/46.

Η κυβέρνηση Βούλγαρη θα πέσει, ύστερα από δήλωση του κόμματος των Φιλελευθέρων ότι παύει να τη στηρίζει κι ότι θα απόσχει από τις εκλογές της 20ής Γενάρη του ’46. Ο αντιβασιλέας Δαμασκηνός δίνει αμέσως εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Σοφούλη, με την προϋπόθεση ότι σ’ αυτή θα συμμετέχει και το Λαϊκό Κόμμα. Το τελευταίο, όμως, επιμένει ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει υπηρεσιακό χαρακτήρα. Ετσι ο Σοφούλης καταθέτει άπρακτος την εντολή. Στη 17/10/45 σχηματίζεται κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Δαμασκηνό και Υπουργικό Συμβούλιο αποτελούμενο από υπουργούς της κυβέρνησης Βούλγαρη. Το σχήμα δεν μπορούσε και δε συνέφερε την αντίδραση να σταθεί, γι’ αυτό παράλληλα γίνονται διαβουλεύσεις, ώστε να βρεθεί μια διαφορετική κυβερνητική λύση. Στις 30/10/45 ο Δαμασκηνός δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Σ. Βενιζέλο, αλλά θα αποτύχει και αυτή η προσπάθεια.

Οι Αγγλοι διατάζουν

Την 1η Νοεμβρίου θα σχηματιστεί κυβέρνηση από το Π. Κανελόπουλο, αλλά κι αυτής ο βίος θα είναι σύντομος. Πέραν των αντιδράσεων του ΕΑΜικού κινήματος και δυνάμεων του Κέντρου, η κυβέρνηση αυτή θα παραιτηθεί στις 20/11/45, γιατί τα σχέδια των Αγγλων είναι διαφορετικά. Στο μεσοδιάστημα του βίου της, την Ελλάδα θα επισκεφθεί ο Βρετανός υφυπουργός Εξωτερικών, Μακ Νιλ, ο οποίος θα έχει συνομιλίες με τους Δαμασκηνό, Σοφούλη, Παπανδρέου κ. ά. Την ημέρα δε, που παραιτήθηκε η κυβέρνηση Κανελόπουλου, ο Δαμασκηνός ανακοίνωσε σε σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς τις απαιτήσεις της Μ. Βρετανίας, που του διαβίβασε ο Μακ Νιλ. Κι αυτές οι απαιτήσεις είχαν ως εξής:

- Να αναβληθεί το δημοψήφισμα ως το Μάρτη του 1948

- Να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού με πρόεδρο τον Σοφούλη, όσο το δυνατόν πιο πλατιά, από τα αστικά κόμματα, ώστε να αντιμετωπιστεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και να προπαρασκευαστούν οι εκλογές, οι οποίες να διενεργηθούν μέχρι τον Μάρτη του ’46.

- Η οικονομική ανασύνταξη της χώρας να γίνει με βάση τα σχέδια των Αγγλων εμπειρογνωμόνων.

- Σε περίπτωση που δε γίνουν δεκτές οι βρετανικές απαιτήσεις η Μ. Βρετανία δε θα χορηγήσει οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα. (Βλέπε: Σ. Γρηγοριάδης: “Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας”, εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 96 και Στ. Σαράφη: “Μετά τη Βάρκιζα”, Εκδόσεις ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ σελ. 185 – 186).

Ετσι ανατίθεται στο Σοφούλη ο σχηματισμός κυβέρνησης. Στην πολιτική αυτή επιλογή θα αντιδράσουν το Λαϊκό Κόμμα και ο βασιλιάς Γεώργιος, γιατί δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το δημοψήφισμα παραπεμπόταν στις ελληνικές καλένδες. Οι αντιδράσεις αυτές θα οδηγήσουν τον Δαμασκηνό σε παραίτηση αλλά, τελικά, θα τον συγκρατήσουν ο Μακ Νιλ, ο Αγγλος πρεσβευτής Λίπερ και ο Αμερικάνος πρεσβευτής Μακ Βι.

Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ θα δηλώσουν ανοχή στην κυβέρνηση Σοφούλη την οποία, όμως πολύ σύντομα, στις 11/12/45, θα αποσύρουν. Ετσι η κυβέρνηση αυτή είναι η δεύτερη μετά την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Παπανδρέου που μπορεί να θεωρηθεί ότι για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα απολάμβανε τη λαϊκή ανοχή. Κατά τ’ άλλα ήταν μια από τα ίδια. Κυβέρνηση εντολοδόχος της Αγγλίας, γεγονός που αποδεικνύεται και από το ότι όρισε – ύστερα από απαίτηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Μπέβιν – τις εκλογές για τις 31/3/1946, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι θα επρόκειτο για εκλογές βίας και νοθείας. Και δεν αρκέστηκε να ορίσει τις εκλογές. Τις πραγματοποίησε κιόλας!!!

Η στάση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ έναντι των εκλογών

Πριν τα Δεκεμβριανά, όταν στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας συμμετείχαν και οι ΕΑΜίτες υπουργοί, τόσο το ΚΚΕ, όσο και το ΕΑΜ υπογράμμιζαν την ανάγκη για γρήγορη προετοιμασία των εκλογών και του δημοψηφίσματος, όπου ο λαός θα εξέφραζε την ελεύθερη βούλησή του. “Αγωνιζόμαστε – έλεγε ο Σιάντος, μιλώντας στη μεγαλειώδη συγκέντρωση στην Αθήνα, λίγο πριν τα Δεκεμβριανά, για το γιορτασμό των 26 χρόνων του ΚΚΕ – για να γίνει γρήγορα ελεύθερο δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Πιστεύουμε ότι μόνο η λύση αυτού του ζητήματος είναι δυνατό να απαλλάξει τον τόπο μας από τις ραδιουργίες και τις αναστατώσεις της κλίκας του Γλύξμπουργκ… Αγωνιζόμαστε για την άμεση προετοιμασία των εκλογών Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, γιατί μόνο έτσι μπαίνουμε πραγματικά στον ομαλό πολιτικό βίο και την πραγματική ανοικοδόμηση της Ελλάδας”. Ευσεβείς πόθοι, ίσως, πει κανείς. Ομως, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ ήταν οι μόνες δυνάμεις της χώρας, που δεν είχαν κανένα λόγο να φοβούνται τη λαϊκή βούληση και πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις για να υπάρξει ομαλή διέξοδος, με δημοκρατικές εκλογές.

Τα εκλογομαγειρέματα μετά τη Βάρκιζα

Μετά τη Βάρκιζα το ΕΑΜικό κίνημα, ταυτόχρονα με την προσπάθεια ανασυγκρότησης των δυνάμεών του, προέβαλε αιτήματα για σεβασμό της Συμφωνίας από τον αντίπαλο, κατήγγειλε το μονόπλευρο πόλεμο εις βάρος του και ζητούσε τη συγκρότηση αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης με τη συμμετοχή του, την εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τα φασιστικά στοιχεία και τους συνεργάτες των Γερμανών, το σταμάτημα των διώξεων εις βάρος των λαϊκών αγωνιστών και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, Τη δημιουργία, με δυο λέξεις, των βασικά απαραίτητων προϋποθέσεων, για διεξαγωγή ελεύθερων και αδιάβλητων εκλογών.

Αντίθετα με όλα αυτά, η κυβέρνηση Βούλγαρη, με τον εκλογικό νόμο της 9ης Ιούνη 1945, προχώρησε στην ανασύνταξη των εκλογικών καταλόγων, που ήταν ανενημέρωτοι για μια ολόκληρη δεκαετία, αφού είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά και η Κατοχή. Η ανασύνταξη των εκλογικών καταλόγων γινόταν με την επίδειξη βεβαίωσης, που περιείχε τα στοιχεία του εκλογέα για την εγγραφή του στους εκλογικούς καταλόγους. Τη βεβαίωση αυτή χορηγούσαν στρατιωτικές και αστυνομικές αρχές. Ομως, οι αρμόδιες αυτές αρχές κυριαρχούνταν από φασιστικά, ακροδεξιά – και ως επί το πλείστον – αντικομμουνιστικά στοιχεία, γεγονός που σήμαινε ότι καμιά εγγύηση δεν υπήρχε ότι θα διαμορφώνονταν αδιάβλητοι και γνήσιοι εκλογικοί κατάλογοι. Η εφαρμογή δε του μέτρου της ανασύνταξης των καταλόγων απέδειξε του λόγου το αληθές. Οι …αρμόδιες αρχές συνεχώς προέβαλαν αρνήσεις και προσκόμματα για την έκδοση των απαραίτητων δικαιολογητικών, ώστε να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους δημοκρατικοί πολίτες. Αντίθετα, οι περιπτώσεις διπλοεγγραφών και τριπλοεγγραφών στους καταλόγους συντηρητικών στοιχείων ήταν κραυγαλέες.

Την πραγματικότητα αυτή δεν μπορούσε να αρνηθεί ούτε το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο (Σοφούλης – Καφαντάρης – Τσουδερός). Ο Καφαντάρης, μάλιστα, με δήλωσή του στις αρχές Αυγούστου του ’45 υπογράμμιζε: “Αν η κυβέρνηση επιθυμεί να επισπευθή η αληθινή λαϊκή ετυμηγορία, οφείλει να αναστείλη άνευ αναβολής τη σύνταξιν των εκλογικών καταλόγων, ήτις αποτελεί καθαράν πράξιν εκλογικής νοθείας” (Εφημερίδα “ΒΗΜΑ”, 5/8/1945). Το παλαιοδημοκρατικό κέντρο εξέφρασε την αντίθεσή του με τη νοθεία που επιχειρείτο μέσω των εκλογικών καταλόγων και στη διακομματική επιτροπή που επόπτευε την ανασύνταξή τους. Στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής, διαβάζουμε: “Προ της ενάρξεως της συνεδριάσεως (σ.σ. της διακομματικής επιτροπής), οι αντιπρόσωποι των φιλελεύθερων, των προοδευτικών και των άλλων δημοκρατικών κομμάτων ετόνισαν ότι εμμένουν εις άποψιν ότι πάσα η μέχρι σήμερον εργασία αναθεωρήσεως και ανασυντάξεως των εκλογικών καταλόγων δέον να θεωρηθή άκυρος, διότι δεν περιέχει τα εχέγγυα της ανοθεύτου εκδηλώσεως του γνήσιου φρονήματος του ελληνικού λαού” (Εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 22/9/45).

Αποχή από την εγγραφή στους καταλόγους

Η πραγματικότητα αυτή οδήγησε το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στην αποχή από την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Το 7ο Συνέδριο του Κόμματος, στην Πολιτική του Απόφαση, υπογράμμιζε: “Εκλογές κάτω από τις σημερινές συνθήκες, της τρομοκρατικής ασυδοσίας του ΣΑΝ, του γενικού διωγμού του κινήματος Εθνικής Αντίστασης, της πλαστής ανασύνταξης των εκλογικών καταλόγων, που έκανε ο Βούλγαρης, αποτελούν νομιμοφανές πραξικόπημα κατά της λαϊκής θέλησης, αφού θα ‘χουνε σαν σκοπό να αποκλείσουνε το ΕΑΜ από την πολιτική ζωή και οδηγούνε τον τόπο σε καινούρια ανωμαλία και σε νέα αναστάτωση. Το ΚΚΕ, σύμφωνα με την απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ, εμμένει στην αποχή και δηλώνει πως σε καμιά περίπτωση δε θα δώσει κύρος και νομιμότητα σε τέτοιου είδους πραξικόπημα” (“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 80). Η απόφαση αυτή για μη εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους – που ανακλήθηκε στις 17/1/1946 – ήταν ένα προμήνυμα για τη μελλοντική αποχή από τις εκλογές, χωρίς όμως να προδικάζει οριστικά τον τρόπο, με τον οποίο θα εκφραζόταν η αντίθεση του ΕΑΜικού κινήματος στο επικείμενο εκλογικό πραξικόπημα της ντόπιας αντίδρασης και των Αγγλων.

Οι εκλογές και η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ

Εχει εκφραστεί η γνώμη – και είναι ευρύτερα πιστευτό – ότι την απόφαση για αποχή από τις εκλογές της 31ης Μάρτη 1946 την πήρε η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε στο διάστημα 12 – 15/2/1946. Η αλήθεια, βεβαίως, δεν είναι ακριβώς αυτή. Η 2η Ολομέλεια υιοθέτησε την από 7/2/1946 απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων, με την οποία το κίνημα προσανατολιζόταν στην αποχή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι η αποχή παραπέμπει ευθέως στις αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας ή στη σχετική απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων.

Τόσο η απόφαση του ΕΑΜ στις 7 Φλεβάρη, όσο και η ταυτόσημη απόφαση της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ λίγες μέρες μετά, διαπνέονταν απ’ το πνεύμα της καταγγελίας του εκλογικού πραξικοπήματος, απειλούσαν με αποχή, χωρίς να προδικάζουν οριστικά και αμετάκλητα ότι, τελικά, θα επέλεγαν αυτή τη στάση. Για δε το ΚΚΕ, τα αδιαμφισβήτητα ιστορικά στοιχεία και γεγονότα λένε ότι η 2η Ολομέλεια άφησε την πρωτοβουλία της τελικής απόφασης για το θέμα της στάσης στις εκλογές, στο ΠΓ του Κόμματος και στον ΕΑΜικό πολιτικό συνασπισμό. Πρέπει, τέλος, να υπογραμμίσουμε πως ήταν πολιτικά ορθό, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ να μην αφήσουν με τη στάση τους την εντύπωση στις μάζες ότι νομιμοποιούν το εκλογικό πραξικόπημα, που μαγείρευαν, με ανοικτό και απροκάλυπτο τρόπο, οι Εγγλέζοι και η ντόπια αντίδραση. Ετσι, ακόμη και στην περίπτωση συμμετοχής τους στις εκλογές, όφειλαν να επιλέξουν τον κατάλληλο τρόπο, ώστε να φαίνεται εμφανώς η καταγγελία τους στις εκλογές της βίας και της νοθείας. Τέτοιες σκέψεις υπήρχαν τότε και θα αναφερθούμε σ’ αυτές στη συνέχεια.

Ας δούμε, όμως, τι αποφάσισε το ΕΑΜ για τις εκλογές στις 7/2/46.

Η απόφαση του ΕΑΜ για τις εκλογές

Η απόφαση του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων που υιοθέτησε η ΚΕ του ΚΚΕ ήταν η εξής:

“Η Κεντρική Επιτροπή του Πολιτικού Συνασπισμού των κομμάτων του ΕΑΜ και ο αντιπρόσωπος της ομάδας των Αριστερών Φιλελευθέρων συνήλθαν σήμερα και αφού εξέτασαν την όλη εσωτερική πολιτική κατάσταση κατέληξαν ομόφωνα στις ακόλουθες διαπιστώσεις και αποφάσεις:

(…)4. Η ΚΕ του ΕΑΜ, έχοντας για γνώμονα το εθνικό συμφέρον, διακηρύσσει ακόμη μια φορά την προσήλωσή της προς τις ομαλές δημοκρατικές λύσεις, τις οποίες εξασφαλίζουν μόνο ελεύθερες και γνήσιες εκλογές. Ομως τέτοιες εκλογές είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν μόνον κάτω από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

α. Αντιπροσωπευτική δημοκρατική κυβέρνηση, με ευρεία συμμετοχή των κομμάτων του ΕΑΜ.

β. Κατάπαυση της τρομοκρατίας, πραγματική διάλυση και αφοπλισμός των τρομοκρατικών οργανώσεων, αποκατάσταση της τάξεως και ισοπολιτείας σ’ όλη τη χώρα.

γ. Γενική πολιτική αμνηστία των αγωνιστών της Εθνικής Αντιστάσεως.

δ. Γενική και εγγυημένη εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων.

ε. Απομάκρυνση από τον στρατό, τα σώματα ασφαλείας και τον κρατικό εν γένει μηχανισμό τουλάχιστον όλων, που υπηρέτησαν στα Τάγματα Ασφαλείας ή συνεργάστηκαν ανοικτά με τον εχθρό.

5. Αν δεν πραγματοποιηθούν τα παραπάνω, τα κόμματα του ΕΑΜ είναι υποχρεωμένα να δηλώσουν και πάλι επίσημα και κατηγορηματικά ότι δε θα μετάσχουν στις εκλογές, γιατί απλούστατα θα πρόκειται περί εκλογικής κωμωδίας, η οποία, όμως, θα έχει τα πιο τραγικά αποτελέσματα για τη χώρα.

Την ευθύνη για το μεγάλο κακό, που θα προξενηθεί στο έθνος, θα τη φέρουν ολοκληρωτικά η κυβέρνηση και ο παλιός δημοκρατικός κόσμος, χωρίς να αποτελεί γι’ αυτούς κανένα ελαφρυντικό η ξενική επέμβαση, την οποία τυφλά και αντεθνικά υπηρετούν” (“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 176).

Την απόφαση αυτή του ΕΑΜ και του ΚΚΕ επιβεβαίωσε και το ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, με απόφασή του στις 21/2/46. Με την πολιτική του ΕΑΜ και του ΚΚΕ για το ζήτημα των εκλογών συντάχθηκε και το κόμμα ΣΚ – ΕΛΔ των Τσιριμώκου – Σβώλου που δε συμμετείχε στον ΕΑΜικό πολιτικό συνασπισμό.

Πηγή: Ειδικό αφιέρωμα Ριζοσπάστη

Πίσω στα περιεχόμενα

http://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 18: Οι Εκλογές του 1946 (Α) Η Προϊστορία

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 18: Οι Εκλογές του 1946 (Α) Η Προϊστορία

Εισαγωγή

Οι “εκλογές” του 1946 είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα της ιστορίας του εμφυλίου πολέμου. Οχι, βέβαια, γιατί έδωσαν οποιαδήποτε λύση στο ελληνικό ζήτημα. Ισα – ίσα, που το όξυναν στο έπακρο, αφού επρόκειτο για εκλογές βίας και νοθείας, για ψευδοεκλογές, μέσω των οποίων η ντόπια αντίδραση και οι ξένοι προστάτες της σκάρωσαν τη λαϊκή, δήθεν, νομιμοποίησή τους. Οι εκλογές του ’46 έχουν αποκτήσει ιστορικό ενδιαφέρον, λόγω του ότι απείχαν από αυτές, κυρίως, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ και επειδή μεταγενέστερα μεγιστοποιήθηκε στο έπακρο η σημασία τους και υποστηρίχτηκε ότι η αποχή ήταν λάθος καθοριστικής σημασίας, που, αν είχε αποφευχθεί, ίσως να μην είχε γίνει ο εμφύλιος. Η άποψη αυτή – ότι η αποχή ήταν λάθος καθοριστικής σημασίας – προωθήθηκε έμμεσα και συγκαλυμμένα σε Σώματα του ΚΚΕ, αμέσως μετά τη λήξη του Εμφυλίου (7η Ολομέλεια της ΚΕ και 3η Συνδιάσκεψη, 1950) από τον Μ. Παρτσαλίδη, ενώ έγινε επίσημη κομματική θέση στο 8ο Συνέδριο του Κόμματος, το 1961. Στην Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου αναφέρεται: “Ο λαός ποθούσε και πάλευε να πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα της δημοκρατικής αναγέννησης του τόπου με ομαλό, ειρηνικό τρόπο. Πραγματικά, υπήρχαν τότε ορισμένες δυνατότητες γι’ αυτό. Η μοναδικά, συνεπώς, σωστή πολιτική ήταν η συμμετοχή με όλες τις δυνάμεις στις εκλογές… Η καθοδήγηση του Κόμματος, όμως, εκτιμώντας λαθεμένα την κατάσταση και τις διαθέσεις των μαζών, οδηγήθηκε στην ένοπλη πάλη, στην οποία έσπρωχναν οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές, χωρίς να εξαντλήσει τις δυνατότητες για ειρηνική εξέλιξη και χωρίς να έχουν πειστεί οι μάζες ότι άλλος δρόμος από την ένοπλη πάλη δεν υπάρχει. Η αποχή από τις εκλογές αποτελεί λάθος καθοριστικής σημασίας, με βαρύτατες συνέπειες για το Κόμμα και το δημοκρατικό κίνημα” (Ντοκουμέντα 8ου Συνεδρίου, εκδόσεις ΠΛΕ, σελ. 155 – 156).

Αλλά και ορισμένοι παράγοντες της άρχουσας τάξης και, βέβαια, πολλοί μικροαστοί ιστοριογράφοι διόγκωσαν τη σημασία της αποχής, αποδίδοντας έτσι, μέσω αυτής της πολιτικής επιλογής, τουλάχιστον, συνυπευθυνότητα στο ΚΚΕ για τον Εμφύλιο. Το κοινό σημείο που ενώνει αυτές τις κρίσεις βρίσκεται στην εκτίμηση πως μέσω αυτών των εκλογών – ακόμη κι έτσι όπως έγιναν – ήταν δυνατό να ομαλοποιηθούν τα πράγματα στη χώρα και να ανοίξει ο δρόμος, για προοδευτικές εξελίξεις. Φυσικά, η πραγματικότητα δεν ήταν όπως θέλει να την παρουσιάσει η κυρίαρχη τάξη, αλλά ούτε και όπως την έκρινε το 8ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Κι αυτό αποδεικνύεται μέσα από τα ιστορικά στοιχεία.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1946

Μια ιδιαίτερα διδακτική προϊστορία

Η αστικοδημοκρατική κοινοβουλευτική εξέλιξη των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα είχε ανακοπεί πολύ πριν τον πόλεμο. Η δικτατορία του Μεταξά είχε βάλει τέρμα σε τέτοιου είδους διαδικασίες από τις 4/8/1936. Και ο αστικός πολιτικός κόσμος ενταφιάστηκε ουσιαστικά στη συνείδηση του ελληνικού λαού, όταν εγκατέλειψε τη χώρα στη μοίρα της, με την έναρξη της γερμανικής κατοχής. Από την άλλη, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΚΚΕ δημιούργησε στη χώρα μια καινούρια κατάσταση, στηριζόταν στη λαϊκή πλειοψηφία και ανέδειξε, ως μεταπολεμικό της όραμα, την Ελλάδα της λαϊκής δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Τα φύτρα της νέας εξουσίας είχαν πάρει σάρκα και οστά στις ελεύθερες περιοχές της χώρας και τελικά, το Μάρτη του ’44, δίπλα στη Λαϊκή Αυτοδιοίκηση και τη Λαϊκή Δικαιοσύνη, γεννήθηκε και η πρώτη Λαϊκή Κυβέρνηση, η κυβέρνηση των βουνών, η γνωστή ως Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) . Τον Απρίλη δε του ίδιου έτους, σε όλα τα χωριά και τις πόλεις της ελεύθερης Ελλάδας, ακόμη και στην κατεχόμενη σε ορισμένο βαθμό, πραγματοποιήθηκαν εκλογές – στις οποίες, μάλιστα, ψήφισαν για πρώτη φορά και οι γυναίκες – από τις οποίες αναδείχτηκαν 180 εθνικοσύμβουλοι. Ετσι, ο λαός, με το όπλο στο χέρι, δηλαδή πραγματικά ελεύθερος και ανεξάρτητος, απέκτησε τη δικιά του κυβέρνηση και τους δικούς του αντιπροσώπους.

Ομως, ορισμένες λαθεμένες επιλογές των ηγεσιών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ ανέκοψαν και υπονόμευσαν τις προοπτικές, που ανοίγονταν από αυτές τις εξελίξεις. Σωστά επιδιώχθηκε η μεγαλύτερη ενότητα και συνεννόηση με τον παλιό πολιτικό κόσμο και τα αστικά κόμματα για την από κοινού αντιμετώπιση των κατοχικών δυνάμεων. Λάθος, όμως, ήταν οι απαράδεκτες υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, που έγιναν στην επιδίωξη αυτού του σκοπού. Πολύ περισσότερο, που πολλοί από τους αστούς πολιτικούς και τα κόμματα δεν αντιπροσώπευαν πλέον τίποτε στη χώρα και λειτουργούσαν ως εμπροσθοφυλακή της εγγλέζικης ιμπεριαλιστικής πολιτικής του “διαίρει και βασίλευε”. Το ΕΑΜικό κίνημα, αν και είχε με το μέρος του τη λαϊκή πλειοψηφία, σύρθηκε μόνο του στο δόκανο των εχθρών του, τους παραχώρησε εξουσία που κατείχε και που αυτοί δεν είχαν – και δεν μπορούσαν αλλιώς να αποκτήσουν – και αρκέστηκε στην ελπίδα, κάνοντας την επιθυμία πραγματικότητα, ότι μετά την απελευθέρωση το ελληνικό ζήτημα θα έπαιρνε το δρόμο του, ως διά μαγείας και μέσω δημοκρατικών εκλογών. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής στάσης του ΕΑΜ και του ΚΚΕ οδήγησε στις Συμφωνίες του Λιβάνου, της Γκαζέρτας και – μετά τα Δεκεμβριανά – της Βάρκιζας. Αν μη τι άλλο – και πέρα από οποιεσδήποτε άλλες γνωστές και ορθές κριτικές – η πολιτική αυτή στάση ήταν επιεικώς μια εγκληματικά αφελής προσήλωση στις αστικοδημοκρατικές δοξασίες, που ουδέποτε επέδειξαν οι ίδιοι οι οπαδοί και οι πολιτικοί εκφραστές της αστικής δημοκρατίας. Ισα – ίσα που τα αστικά κόμματα – και οι ξένοι προστάτες τους – απέδειξαν στη συνέχεια πως τα θέσφατα της αστικής δημοκρατίας – όπως, π.χ., η διά των εκλογών έκφραση της λαϊκής βούλησης – δεν υπάρχουν για να λύνουν τα πολιτικά προβλήματα της χώρας. Αυτά τα λύνει – όπως τα λύνει – ο συσχετισμός δύναμης και η με κάθε πρόσφορο μέσο ταξική πάλη, ενώ οι εκλογές έρχονται, για να επιβεβαιώσουν και να δώσουν τυπική έκφραση στην όποια λύση έχει ήδη δοθεί.

Οι εκλογές στις Συμφωνίες Λιβάνου και Βάρκιζας

Στο Σύμφωνο του Λιβάνου, το θέμα των εκλογών αντιμετωπίστηκε γενικά, αν και φραστικά τού αποδόθηκε – όπως και στο δημοψήφισμα για τη λύση του πολιτειακού προβλήματος – επείγοντας χαρακτήρας. Στο πέμπτο κεφάλαιο του Συμφώνου, αναφέρεται: “Η λαϊκή ετυμηγορία επείγει διά την Ελλάδα, διότι δεν έχομεν ούτε λαοπρόβλητον κυβέρνησιν, ούτε οριστικόν πολίτευμα” (“Επίσημα κείμενα ΚΚΕ”, Εκδόσεις ΣΕ, τόμος 5ος, σελ. 400).

Επίσης ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας – στις 18/10/44, στην πλατεία Συντάγματος, στη μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση για την απελευθέρωση – ως πρόεδρος της κυβέρνησης “Εθνικής Ενότητας” – τόνισε για τις εκλογές και το δημοψήφισμα: “Η κυβέρνησις της Εθνικής Ενώσεως έχει απόφασιν να χωρίσει εις την ταχυτέραν δυνατήν ενέργειαν και δημοψηφίσματος και εκλογών Συντακτικής Συνελεύσεως, καθώς και δημοτικών και κοινοτικών εκλογών… Δεν ημπορούμεν να προχωρούμε με τα τεκμήρια του παλαιού παρελθόντος, τα οποία ευλόγως τίθενται υπό αμφισβήτηση. Το έθνος χρειάζεται οριστικόν πολίτευμα και λαοπρόβλητον κυβέρνησιν, ώστε ν’ αναληφθή μετά σταθερότητας η προσπάθεια της μεγάλης δημιουργίας του μέλλοντος” (“Ντοκουμέντα της Αντίστασης”, Εκδόσεις ΠΟΝΤΙΚΙ, σελ. 238).

Βέβαια, τα αστικά κόμματα και οι Αγγλοι δε βιάζονταν να προχωρήσουν σε εκλογικές διαδικασίες και δεν είχαν καμιά πρόθεση να μπουν σε τέτοιες περιπέτειες πριν καταφέρουν να αφοπλίσουν και να τσακίσουν το ΕΑΜικό και το λαϊκό, γενικότερα, κίνημα, πράγμα που σήμαινε πρωτίστως τη διάλυση του ΕΛΑΣ. Η επιδίωξή τους αυτή, όπως ήταν επόμενο, οδήγησε στην ένοπλη σύγκρουση του Δεκέμβρη του ’44. Τριάντα τρεις μέρες κράτησε η μάχη της Αθήνας, με πρώτο αποτέλεσμα την ήττα του ΕΛΑΣ στην πρωτεύουσα και τελικό τη Συμφωνία της Βάρκιζας, με την οποία – εκτός των άλλων – ο Λαϊκός Στρατός αφοπλίστηκε εξ ολοκλήρου και διαλύθηκε. Τελικά, βέβαια, η νίκη της αντίδρασης – αν και δεν είχε προέλθει μέσω των όπλων – ήταν πολλαπλάσια της αρχικής. Αλλά και μετά από αυτή την εξέλιξη, οι εκλογές και το δημοψήφισμα έμειναν διακήρυξη στα χαρτιά.

Η Συμφωνία της Βάρκιζας προέβλεπε για το θέμα – στο άρθρο 9 – ότι: “Το ταχύτερον δυνατόν, πάντως δε εντός του τρέχοντος έτους, θα διεξαχθή εν πάση ελευθερία και γνησιότητα το δημοψήφισμα, το οποίο θα τερματίσει οριστικώς το πολιτειακόν ζήτημα, υποτασσομένων των πάντων εις την απόφασιν του λαού. Θα επακολουθήσουν δε ως τάχιστα και εκλογαί Συνταχτικής Συνελεύσεως διά την κατάρτισιν του νέου Συντάγματος της χώρας” (“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 5ος, σελ. 415 – 416).

Οι Εγγλέζοι, όμως, και οι ντόπιοι εντολοδόχοι τους γνώριζαν καλά ότι δεν είχαν ξεμπερδέψει με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, ότι το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα μπορούσε να ανασυγκροτηθεί, ότι η νίκη που πέτυχαν με τη Βάρκιζα δεν τους έδινε την πλειοψηφία ή την ανοχή του ελληνικού λαού. Ετσι συνέχισαν μονομερώς τον πόλεμο, εντείνοντας την πολιτική των διώξεων κατά των λαϊκών αγωνιστών, ενισχύοντας ανοιχτά τρομοκρατικές ομάδες που συγκροτούσαν φασιστικά στοιχεία, ακροδεξιές οργανώσεις και πρώην συνεργάτες των Γερμανών, ασκώντας μέσω αυτών των οργανώσεων και του κράτους τρομοκρατία κατά των λαϊκών δυνάμεων, με τελικό στόχο την οριστική συντριβή του ΕΑΜικού – κομμουνιστικού – δημοκρατικού κινήματος.

Πριν δούμε, όμως, τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, οφείλουμε να σταθούμε λίγο στις κυβερνητικές μεταβολές που γνώρισε η χώρα από την απελευθέρωση και ως τις εκλογές του ’46, έχοντας κατά νου ότι κυβέρνησαν τον τόπο, επί δύο σχεδόν χρόνια, μια σειρά κυβερνήσεις, από τις οποίες – εκτός ορισμένων εξαιρέσεων και για σύντομο χρονικό διάστημα – καμιά, ουσιαστικά, δεν είχε τη λαϊκή έγκριση, είτε με την πραγματική είτε με την αστικοδημοκρατική έννοια του όρου.

Και πάλι για τον Η. Τσιριμώκο

Μια επιστολή του Φ. Οικονομίδη

Ο Ηλ. Τσιριμώκος ανάμεσα στον Γ. Σιάντο και τον Ι. Σοφιανόπουλο, αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας

Από τον γνωστό δημοσιογράφο, ιστορικό ερευνητή και συγγραφέα Φοίβο Οικονομίδη λάβαμε επιστολή που αναφέρεται στο ρόλο του Τσιριμώκου στη Βάρκιζα, με αφορμή την παρέμβαση του Γ. Λεονταρίτη, που έχουμε δημοσιεύσει σε προηγούμενο φύλλο. Λόγω του περιορισμένου χώρου που διαθέτουμε θα περιοριστούμε στη δημοσίευση των κυριότερων σημείων της επιστολής, ευελπιστώντας στην κατανόηση του συγγραφέα της, τον οποίο και ευχαριστούμε για την παρέμβαση και τις αξιόλογες παρατηρήσεις του. Τα βασικά σημεία της επιστολής του Φ. Οικονομίδη έχουν ως εξής:

“Αγαπητέ κύριε διευθυντά,

Με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα το ιστορικό άρθρο της εφημερίδας σας την Κυριακή 10 Νοεμβρίου, σχετικά με τη συμφωνία της Βάρκιζας και το ρόλο του Τσιριμώκου σ’ αυτή. Με το ίδιο ενδιαφέρον διάβασα και την απαντητική επιστολή του καλού συνάδελφου Γ. Λεονταρίτη στην έκδοση της εφημερίδας σας την περασμένη Πέμπτη (14 Νοεμβρίου) που προσπαθεί να αντικρούσει τη θέση του σχετικού άρθρου σας για τον Τσιριμώκο (Κυρ. 10/11/1996).

Από τη δική μου πλευρά, επειδή το σχετικό άρθρο σας βασίστηκε και σε ντοκουμέντα που παρατίθενται στο βιβλίο μου “Ελλάδα ανάμεσα σε δύο κόσμους” θα ήθελα να τονίσω ότι τα γραφόμενά σας είχαν ιστορική ακρίβεια, τεκμηριωμένη μάλιστα σε επίσημα αρχειακά έγγραφα. Το βιβλίο μου γράφτηκε μετά από προσωπική έρευνα στα βρετανικά αρχεία του Φόρεϊν Οφις και κάθε φορά που παρατίθενται, στις σελίδες του, σχετικά έγγραφα, πάντα συνυπάρχει η αντίστοιχη υποσημείωση που παραπέμπει στη σειρά και στον κωδικό αριθμό του ντοκουμέντου από όπου αντλήθηκε η πληροφορία, αναφερόμενη σχεδόν πάντα αυτούσια (λέξη προς λέξη).

Είναι αδύνατον κάποιος να πιστέψει ότι το Φόρεϊν Οφις ενημέρωνε τη βρετανική ηγεσία – τον πρωθυπουργό Ουίνστον Τσόρτσιλ και τον υπουργό Εξωτερικών Αντονι Ιντεν – κατά την παραμονή τους στη Γιάλτα με ψέματα ή “φαιδρά” στοιχεία. Ούτε είναι δυνατόν ο υπουργός Χ. Μακμίλαν και στη συνέχεια συντηρητικός πρωθυπουργός της Βρετανίας (την περίοδο 1957 – 1963), να γράφει ανακρίβειες ή ψευδείς πληροφορίες στο ημερολόγιό του, πληροφορίες που συμπίπτουν απόλυτα με εκείνες του Φόρεϊν Οφις την ίδια περίοδο.

Μήπως όμως ο Βρετανός πρεσβευτής στην Αθήνα, ο Ρέτζιναλντ Λίπερ, μετέδιδε ψευδείς πληροφορίες στην ηγεσία του; Ο Λίπερ, που ήταν ανώτατο στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών της πατρίδας του, φίλος και συνεργάτης του σερ Μπρους Λόκχαρντ, αρχηγού την περίοδο του πολέμου του PWE (Εκτελεστικό Πολιτικού Πολέμου), της κεντρικής βρετανικής οργάνωσης προπαγάνδας και μυστικών επιχειρήσεων, ήταν ποτέ δυνατόν να μεταδίδει ψευδείς πληροφορίες, στις αναφορές του προς τη βρετανική ηγεσία ή να ενημερώνει για φανταστικές δικές του προσωπικές συνομιλίες με διάφορα πρόσωπα;”.

(Στη συνέχεια της επιστολής του ο Φ. Οικονομίδης παραθέτει το τηλεγράφημα του Λίπερ προς το Φόρεϊν Οφις, της 6/2/1945, με το οποίο ο Βρετανός πρεσβευτής ενημερώνει τους προϊσταμένους του για τη συνάντηση που είχε με το στενό συνεργάτη του Τσιριμώκου, Σ. Παπαπολίτη. Το τηλεγράφημα αυτό ο “Ριζοσπάστης” το αναδημοσίευσε από το βιβλίο του Φ. Οικονομίδη “Ελλάδα ανάμεσα σε δύο κόσμους”, στο φύλλο της Τετάρτης 13/11/96, στα πλαίσια του αφιερώματος για το ΔΣΕ).

“Ο καθένας βέβαια – συνεχίζει στην επιστολή του ο Φ. Οικονομίδης – απέναντι στα γεγονότα, έχει δικαίωμα να δίνει τη δική του ερμηνεία, κάτι που είναι κατανοητό και σεβαστό. Κάποιος μπορεί να υποστηρίζει ότι οι “ελιγμοί” του Τσιριμώκου στη Βάρκιζα εμπνέονταν από αγαθές προθέσεις, όμως τα γεγονότα καθ’ αυτά δεν μπορεί να τ’ αμφισβητεί…

Οταν μελετούσα τα σχετικά ντοκουμέντα για τον Τσιριμώκο, έκανα αυθόρμητα ένα συνειρμό (ίσως σωστό, ίσως λάθος). Είπα στον εαυτό μου: Τώρα αντιλαμβάνεσαι πολύ καλύτερα γιατί το καλοκαίρι του 1965 ανέτρεψε το παλάτι έναν παραδοσιακό αντικομμουνιστή δημοκράτη, τον Γ. Παπανδρέου, και έδωσε εντολή σ’ ένα “συνοδοιπόρο” της Αριστεράς να σχηματίσει κυβέρνηση, τον Η. Τσιριμώκο. Η προσχώρηση του Τσιριμώκου στον ανακτορικό χώρο είχε προκαλέσει τότε τεράστια έκπληξη, τόσο στο χώρο της Αριστεράς όσο και στο χώρο της Ενωσης Κέντρου. Οι πιστές δυνάμεις στην Ενωση Κέντρου τον χαρακτήρισαν αποστάτη, το ίδιο και η Αριστερά. Ισως όμως αν γνώριζαν τα όσα είχαν διαμειφθεί στη Βάρκιζα να μην εκπλήσσονταν τόσο πολύ. Βέβαια και σ’ αυτή την περίπτωση ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία. Μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι η αποχώρηση του Τσιριμώκου από την Ενωση Κέντρου και η συμπόρευσή του με το παλάτι υπαγορευόταν από αγαθές προθέσεις. για το καλό της Ελλάδας.

Ας κρίνει ο καθένας μας τα γεγονότα και ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Φοίβος Οικονομίδης”.

Πηγή: Ειδικό αφιέρωμα Ριζοσπάστη

Πίσω στα περιεχόμενα

http://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 17: Η διεθνής κατάσταση την περίοδο 1946-1949

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 17: Η διεθνής κατάσταση την περίοδο 1946-1949

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1946 – ’49

Ο ιμπεριαλισμός καταστρώνει τα αντεπαναστατικά του σχέδια

Η διεθνής κατάσταση στην περίοδο 1946 – ’47 παρουσιάζει μια σειρά νέα χαρακτηριστικά, τα οποία θα τη σημαδεύουν και θα τη συνοδεύουν για πολλά χρόνια.

Ο Β` Παγκόσμιος Πόλεμος έχει πλέον τελειώσει, αλλά οι μεγάλες πληγές, που άφησε πίσω του, παραμένουν ανοιχτές, ιδιαίτερα για τη Σοβιετική Ενωση, που σήκωσε ένα μεγάλο μέρος του πολέμου και συνέβαλε αποφασιστικά στην αντιφασιστική νίκη των λαών. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να σημειωθεί το αυξημένο παγκόσμια κύρος και η επιρροή, που απέκτησε η χώρα των μπολσεβίκων, ακριβώς γιατί έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη συντριβή του φασιστικού τέρατος και συνέβαλε στην απόσπαση από τον καπιταλισμό μιας σειράς χωρών. Παράλληλα, έχουν ξεσπάσει απελευθερωτικά κινήματα στην Ινδονησία, στην Ινδία – το 1947 κατακτά την ανεξαρτησία της – στις χώρες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής και σε χώρες της Αφρικής. Το προπολεμικό αποικιακό σύστημα αρχίζει να καταρρέει, ενώ και το εργατικό κίνημα στις κεφαλαιοκρατικές χώρες βρίσκεται σε άνοδο.

Παρά τη μεγάλη, όμως, αντιφασιστική νίκη των λαών και τις θετικές αλλαγές στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, το κύριο στοιχείο της εποχής είναι η πλήρης στροφή της πολιτικής του ιμπεριαλισμού προς την αντεπανάσταση. Δεν πρόκειται, βέβαια, για κάτι εντελώς καινούριο, αφού ο αντεπαναστατικός προσανατολισμός αποτελεί την ίδια την ιστορική φύση του ιμπεριαλισμού στον τομέα της πολιτικής και της ιδεολογίας. Το καινούριο στοιχείο βρίσκεται στο ότι η ιστορική αυτή φύση, που υπήρχε και εκδηλωνόταν και ως τώρα, γίνεται πλέον, όχι μόνο συγκεκριμένη πολιτική, αλλά και τείνει να υποτάξει στα συμφέροντα και τις κινήσεις της, όλες τις άλλες πλευρές της πολιτικής.

Τα προβλήματα, που αυτή η πολιτική βάζει προς αντιμετώπιση και λύση, είναι τα εξής:

α. Η απόκρουση και εξουδετέρωση των επαναστατικών δυνάμεων.

Σήμερα, διαθέτουμε άφθονα ντοκουμέντα, που δείχνουν πειστικά ότι το ζήτημα της εξουδετέρωσης των επαναστατικών δυνάμεων και κύρια της ΕΣΣΔ είναι το βασικό θέμα των επαφών και των συνεννοήσεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

β. Η αναδιανομή του κόσμου μετά το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πόλεμος προκάλεσε πολλές αλλαγές. Ο ηττημένος εμπόλεμος συνασπισμός εξουδετερώθηκε για πολύ καιρό. Οι αλλαγές, όμως, ξεπερνούν αυτά τα πλαίσια, προκαλώντας σοβαρές αλλαγές στην ίδια τη διάρθρωση του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Οι παραδοσιακές ηγετικές δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία) εξασθενούν πολύ και περνούν σε δεύτερο πλάνο. Αντίθετα, δυναμώνουν πολύ οι ΗΠΑ, οι οποίες μετατρέπονται σε στρατιωτική δύναμη παγκοσμίων διαστάσεων και στον ισχυρότερο διεθνή παράγοντα του ιμπεριαλισμού.

Το σύνολο αυτό της κατάστασης δημιουργεί αντιφατικά φαινόμενα, όπου συνυπάρχουν, τόσο η ένταση των αντιθέσεων στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού, όσο και η τάση προσέγγισης και, μάλιστα, συγχώνευσης. Η γενική κατάσταση, η ιστορική συγκυρία, ο συσχετισμός των δυνάμεων κλπ. οδηγούν στην, κατά κανόνα, επικράτηση της δεύτερης τάσης, αν και με ανακολουθίες και παλινδρομήσεις.

Βαθμιαία και μέσα από πολλές διακυμάνσεις, δημιουργείται ο κόσμος της μορφής του “Ψυχρού Πολέμου”.

Στόχος υψηλής προτεραιότητας η ΕΣΣΔ

Πρωτομάστορας και από τους βασικούς εμπνευστές του αντικομμουνιστικού “Ψυχρού Πολέμου” ο Ουίνστον Τσόρτσιλ

Ηδη, από την εποχή του Β` Παγκόσμιου Πολέμου, δε λείπουν οι σκέψεις της αντιμετώπισης της ΕΣΣΔ μετά τον πόλεμο. Τα σχέδια “διαφοροποιημένης αντιμετώπισης” της ΕΣΣΔ, σαν μια ιστορία εξάντλησής της, από μια πολεμική αναμέτρηση άνισης έκτασης, είναι γνωστά πριν ακόμη τον πόλεμο και μια ύστερη μορφή τους είναι η ιστορία γύρω από το Δεύτερο Μέτωπο.

Τα σχέδια αυτά πήραν νέα έκταση με το τέλος του Β` Παγκόσμιου Πολέμου. Σήμερα, ξέρουμε ότι το πρώτο σχέδιο αντιμετώπισης της ΕΣΣΔ (δηλ., επίθεσης εναντίον της) από την πλευρά των ΗΠΑ χρονολογείται 60 ημέρες μετά τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας (2.9.1945). Ακόμη περισσότερο, οι βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι (6 – 9 Αυγούστου 1945) είχαν κι ένα δεύτερο ολοφάνερο στόχο εκτός της Ιαπωνίας, τη Σοβιετική Ενωση. Εκείνο που κάνει εντύπωση στην εξέλιξη αυτή είναι το ότι τα σχετικά σχέδια φαίνονται να παρουσιάζουν χαρακτήρα υψηλής προετοιμασίας – ένδειξη, προφανώς, της μακρόχρονης ενασχόλησης.

Ηδη από το 1946, έχουμε το περιβόητο “Μακρό Τηλεγράφημα” ή “τηλεγράφημα Κέναν”. Το κείμενο είναι, στην πραγματικότητα, μια εισήγηση για την εξωτερική πολιτική, με κύριο θέμα την πολιτική απέναντι στην ΕΣΣΔ, που υπέβαλε στον Πρόεδρο Χ. Τρούμαν ο επιφανής διπλωμάτης Τζορτζ Κέναν. Πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Μόσχα, ο Κέναν, έχει ήδη καταλήξει σε σαφές συμπέρασμα, το οποίο περιλαμβάνει με πολλές λεπτομέρειες στο υπόμνημά του. “CARTHAGO DELENDA EST”, επαναλαμβάνει παντού ο Κέναν, βάζοντας, όμως, στη θέση της, την ΕΣΣΔ. Ο λόγος της τόσης επιμονής είναι όχι μόνο φανερός αλλά και ομολογημένος: Από τη μια μεριά, η ΕΣΣΔ αποτελεί κίνδυνο για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, την καπιταλιστική κοινωνία, στην οποία ο Κέναν (και, προφανώς, ο Τρούμαν) είναι ειλικρινά αφοσιωμένοι. Από την άλλη μεριά, η ΕΣΣΔ είναι το κυριότερο εμπόδιο, για να γίνουν οι ΗΠΑ ο μόνος κυρίαρχος του κόσμου.

Οι λόγοι αυτοί είναι υπεραρκετοί για να κάνουν την καταστροφή της ΕΣΣΔ απολύτως αναγκαία και, μάλιστα, στόχο κατά προτεραιότητα. Το καλύτερο θα ήταν αν αυτό μπορεί να επιτευχθεί με μια άμεση στρατιωτική επίθεση. Ετσι, ο εχθρός θα έπαυε να υπάρχει γρήγορα και θα απάλλασσε από την ανάγκη απασχόλησης μαζί του. Αν αυτό δεν μπορεί να γίνει, τότε πρέπει να ακολουθηθεί η τακτική της “ανάσχεσης” (CONTAINMENT) και του “εξαναγκασμού σε αναδίπλωση” (ROLLING BACK). Τα συγκεκριμένα μέσα, στην περίπτωση αυτή, θα πρέπει να είναι όλες οι μέθοδοι οικονομικής, πολιτικής και ιδεολογικής φθοράς, ώστε η ΕΣΣΔ, τελικά, να γονατίσει. Προς τον σκοπό αυτό, ίσως απαιτηθεί μακρόχρονη διαδικασία, στην οποία οι ΗΠΑ θα βρεθούν στην ανάγκη να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, από την ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση, ως την “κρυφή επιχείρηση αποσταθεροποίησης”.

Ωστόσο, για να γίνει αυτό, δεν αρκούν ούτε οι επιθυμίες ούτε οι προσπάθειες. Πρέπει να υπάρχει και η στήριξη στον αντίστοιχο συσχετισμό δυνάμεων. Ετσι, ο Κέναν μελετά τον τομέα αυτό όσο πιο προσεκτικά και νηφάλια μπορεί. Το συμπέρασμά του είναι θετικό, γι’ αυτόν: Η ΕΣΣΔ υστερεί σε όλους ή, τουλάχιστον, στους πιο σημαντικούς τομείς. Στον οικονομικό τομέα, η υπεροχή των ΗΠΑ μόνο, χωρίς να υπολογίσουμε τους συμμάχους τους, είναι όχι μόνο πολύ μεγάλη, αλλά και πολύ φανερή. Οι ΗΠΑ διατηρούν επίσης μεγάλα αποθέματα στρατιωτικής, πολιτικής, διπλωματικής και ιδεολογικής ισχύος. Στον στρατιωτικό τομέα, τα μεγέθη είναι συγκρίσιμα, αλλά ο τομέας αυτός μπορεί και να αξιοποιηθεί κατάλληλα. Πέρα από αυτό, οι ΗΠΑ έχουν μεγάλα περιθώρια και διεθνών συμμαχιών. Γι’ αυτό, έχει μεγάλη σημασία το ότι “η ΕΣΣΔ, σε σύγκριση με τον δυτικό κόσμο σαν σύνολο, είναι κατά πολύ η ασθενέστερη δύναμη”.

Η κήρυξη του “Ψυχρού Πολέμου”

Ο Χάρι Τρούμαν σε μια ξέγνοιαστη στιγμή παίζει πιάνο, ενώ την ίδια στιγμή ο ελληνικός λαός βαρυγκομά από το ομώνυμο δόγμα

Δεν είναι το μόνο μνημείο της εποχής. Υπάρχουν και άλλα, πολύ πιο γνωστά.

Στις 5 Μάρτη 1946, έγινε ένα ιστορικό γεγονός. Στο μικρό πανεπιστήμιο της κωμόπολης Φούλτον της Πολιτείας Μισούρι την ΗΠΑ, ένας προσκεκλημένος VIP εκφώνησε ένα λόγο πολιτικού περιεχομένου. Ηταν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, πρώην πρωθυπουργός της Μεγ. Βρετανίας. Μεταξύ των ακροατών του, πολλοί ήταν επίσης VIPs, με πιο VIP μεταξύ των VIP, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν.

Ο λόγος έκανε το γύρο του κόσμου και έμεινε ιστορικός. Και όχι άδικα: Ηταν, στην πραγματικότητα, η επίσημη και τυπική κήρυξη του “Ψυχρού Πολέμου” ενάντια στην ΕΣΣΔ. Με επιχειρήματα πολύ παρόμοια με του Κέναν, ο Τσόρτσιλ κηρύσσει την ΕΣΣΔ λίγο – πολύ σε εχθρό της ανθρωπότητας, ενάντια στον οποίο όλα επιτρέπονται. Προειδοποίησε με σαφήνεια για τον κίνδυνο που αποτελεί για τον ιμπεριαλισμό η ενίσχυσή της και για την ανάγκη γενικής επιστράτευσης των δυνάμεων του τελευταίου εναντίον της. Ιδιαίτερα σημαντικός είναι αυτός ο κίνδυνος στην Ευρώπη, όπου “ένα σιδερένιο παραπέτασμα κατεβαίνει σιγά σιγά από τη Βαλτική ως την Αδριατική”. Για να αντιμετωπιστούν όλοι αυτοί οι κίνδυνοι απαιτείται η γενική συνένωση των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού, η δημιουργία ενιαίων πολιτικών και στρατιωτικών συνασπισμών στην υπηρεσία του.

Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος την ΗΠΑ παρευρίσκεται σε μια τέτοια ομιλία του Τσόρτσιλ, που, την εποχή αυτή, δεν είναι παρά ένα απλό μέλος της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων, δείχνει την έκταση των σχεδίων.

Ολα αυτά προϊδεάζουν, για το επόμενο βήμα που, σήμερα, γνωρίζουμε καλά: Τη δημιουργία του ΝΑΤΟ, το οποίο θα ιδρυθεί επισήμως στις 4 Απρίλη 1949.

Τα πρώτα βήματα του σχεδίου

Ολα αυτά συμβαίνουν, ενώ δεν υπάρχει ακόμη συνθήκη ειρήνης, που να βάζει τέρμα στον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι σχετικές συζητήσεις, που γίνονται στη διάσκεψη του Παρισιού (29 Ιούλη – 15 Οκτώβρη 1946, δηλαδή στην περίοδο “χώνευσης” των προβληματισμών Κέναν, Τσόρτσιλ κλπ.), κατέληξαν σε σημαντικές διαφωνίες, που, όμως, θα βρουν τη λύση τους στην υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης στο Παρίσι, στις 10 Φλεβάρη 1947.

Η συνθήκη δεν είναι γενική. Αφήνει, π.χ., την ΕΣΣΔ χωρίς συνθήκη ειρήνης με τη Γερμανία και την Ιαπωνία και τέτοια συνθήκη, τελικά, δε θα υπογραφεί. Αλλά και αυτή η συνθήκη γρήγορα θα αποκαλυφθεί, ότι χρωστά τη ζωή της σε έναν άλλο σημαντικό παράγοντα: Στο γεγονός πως οι ΗΠΑ κρίνουν, ότι το ασφαλέστερο μέσο επιβολής είναι όχι τα διπλωματικά κείμενα, αλλά η κινητοποίηση των μεγάλων οικονομικών τους δυνάμεων.

Ετσι, έχουμε, τον Απρίλη του 1948, την ψήφιση από το Κογκρέσο των ΗΠΑ του “Νόμου περί βοηθείας σε ξένα κράτη”. Πρόκειται για τον πρώτο άμεσο πρόγονο του “Σχεδίου Μάρσαλ”, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Τζορτζ Κάτλετ Μάρσαλ (1880 – 1959), υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ στην περίοδο 1947 – 1949. Μέσα στο 1948, η εξέλιξη υπήρξε θεαματική: Κατ’ αρχήν, υπογράφηκαν συμφωνίες συμμετοχής με 15 χώρες και, συγκεκριμένα, τη Μεγ. Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, τη Σουηδία, τη Νορβηγία, τη Δανία, την Ιρλανδία, την Ισλανδία, την Πορτογαλία, την Αυστρία, την Ελλάδα και την Τουρκία.

Δεν είναι περίεργο το ότι, μεταξύ τους, βρίσκονται όλα τα μελλοντικά ιδρυτικά μέλη του ΝΑΤΟ και μερικοί “βραδυπορούντες” (π.χ., Ελλάδα και Τουρκία). Ούτε είναι περίεργο το ότι παντού προηγήθηκε “κάθαρση” των κυβερνήσεων από οποιονδήποτε ανεπιθύμητο (και, πολύ περισσότερο, κομμουνιστή) υπουργό.

Οπως και αν έχει το πράγμα, ο νόμος μετατράπηκε σε πλήρες πρόγραμμα “οικονομικής αρωγής”, που κράτησε 4 χρόνια (Απρίλης 1948 – 30 Δεκέμβρη 1951). Στα πλαίσιά του, οι ΗΠΑ χορήγησαν συνολικά 17.000.000.000 δολ., από τα οποία το 60% πήραν η Μεγ. Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και οι δυτικές ζώνες της Γερμανίας.

Εχει επανειλημμένα τονιστεί ο “μνημειακός” χαρακτήρας του σχεδίου. Οχι άδικα. Τα κεφάλαιά του επέτρεψαν, κατ’ αρχήν, τη στερέωση και τη σταθεροποίηση του καπιταλιστικού συστήματος και, συνεπώς, της εξουσίας των μονοπωλιακού κεφαλαίου στην Ευρώπη, που, χωρίς αυτό, εμφανιζόταν μάλλον ασθενική. Παράλληλα, με την ανοικοδόμηση της Δυτικής Ευρώπης, δημιούργησε και αγορές για τα προϊόντα της βιομηχανίας των ΗΠΑ, της μόνης “ζωντανής” της εποχής, που είχε πρόβλημα διάθεσης.

Οι κυριότεροι στόχοι του και τα κυριότερα επακόλουθά του βρίσκονται, πάντως, στο χώρο της πολιτικής. Επρόκειτο για μια γιγαντιαία επιχείρηση αντεπαναστατικού πολέμου. Με την εμφάνιση του σχεδίου – ισχυρού εργαλείου, μεταξύ των άλλων, εξαγοράς συνειδήσεων – οι επαναστατικές δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης δέχτηκαν ένα σοβαρό πλήγμα που, σε μερικές περιπτώσεις, έφθασε, ως την πλήρη εξόντωση. Δεν είναι, ασφαλώς, τυχαίο το ότι το Σχέδιο Μάρσαλ έφθασε π.χ. στην Ιταλία, ακριβώς στις παραμονές των εκλογών του 1948. Αλλος στόχος του ήταν το “τράβηγμα” των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην τροχιά του ΝΑΤΟικού ιμπεριαλισμού και η απομόνωση της ΕΣΣΔ, που δε διέθετε δυνατότητες τέτοιου σχεδίου ή “αντισχεδίου”. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι χώρες που χρηματοδοτήθηκαν πιο πολύ ήταν οι δυτικές ζώνες της Γερμανίας (προφανής προσπάθεια κλονισμού της σοβιετικής ζώνης, που δεν έμεινε χωρίς αποτέλεσμα) και η Αυστρία (η οποία δεν ήταν ποτέ – μέχρι τώρα… – μέλος του ΝΑΤΟ και πήρε τη μεγαλύτερη κατά κεφαλή ξένη βοήθεια από οποιαδήποτε χώρα – μέλος των δυο εμπολέμων συνασπισμών, με προφανή στόχο το “τράβηγμα” της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας, με τις οποίες συνδέεται με ιστορικούς δεσμούς). Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστέψει κανείς ότι η εξέλιξη αυτή δεν ήταν άσχετη με τα συμβάντα, ακριβώς το 1948, στη Γιουγκοσλαβία ή στην Τσεχοσλοβακία (της οποίας η κυβέρνηση είχε δεχτεί το σχέδιο) αλλά και στην Ουγγαρία, στην Πολωνία και αλλού.

Γενικότερα, δεν είναι καθόλου τυχαία η συγκέντρωση της προσοχής των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Η νέα, ηγέτιδα δύναμη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού θέλει να στερεώσει τον δυτικοευρωπαϊκό καπιταλισμό, όχι μόνο επειδή ο τελευταίος παρουσιάζεται σχετικά αδύνατος στη μεταπολεμική περίοδο και δέχεται την έντονη πίεση των εργατικών κινημάτων, αλλά κυρίως γιατί τον θεωρεί ως αναντικατάστατη βάση εξόρμησης και επίθεσης ενάντια στην ΕΣΣΔ και το κυοφορούμενο σοσιαλιστικό σύστημα των χωρών της Ευρώπης. Αλλωστε, εδώ υπάρχει και μια σχετική ενότητα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού ενώ, σε άλλες περιοχές, όπως π.χ. η Ασία (όπου υπάρχουν το πρόβλημα της Κίνας και της ανεξαρτησίας της Ινδίας, της Μαλαισία κλπ.), όχι μόνο η κατάσταση είναι πιο ανασφαλής, αλλά υπάρχουν και αντιθέσεις στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, των οποίων η ιστορία δεν έχει ακόμη γραφτεί.

Η Ελλάδα στα πλαίσια των διεθνών εξελίξεων

Οι εξελίξεις, την ίδια περίοδο στην Ελλάδα, δεν μπορούσαν βέβαια να είναι στεγανά χωρισμένες από τις αντίστοιχες διεθνείς. Το γεγονός πως οι αντεπαναστατικές και αντιδραστικές δυνάμεις περνούν στην αντεπίθεση, με στόχο την ανάκτηση του χαμένου εδάφους, και η ΕΣΣΔ, όχι μόνο έχει εξασθενήσει από έναν καταστροφικό πόλεμο, αλλά απειλείται τώρα με έναν καινούριο, ακόμη εξοντωτικότερο, με έναν αντίπαλο ασύγκριτα ισχυρότερο από τη ναζιστική Γερμανία, αποτελεί ένα σοβαρό παράγοντα και των εξελίξεων στην Ελλάδα. Κάνει αμέσως φανερή τη δύσκολη κατάσταση της χώρας μας, όπου οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να αντιμετωπίσουν την επέμβαση ενός αντιπάλου, όχι μόνο πολύ ισχυρού, αλλά και που έχει επικεντρώσει την προσοχή του στην Ευρώπη.

Και αυτό δεν ήταν το μόνο.

Το Μάρτη του 1947, δηλ. αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων, το Κογκρέσο ψηφίζει πρόγραμμα βοήθειας 400.000.000 δολαρίων, για την Ελλάδα και την Τουρκία. Ο λόγος που αυτές οι δυο χώρες έχουν τόσο επείγουσα ανάγκη από βοήθεια είναι η “αντιμετώπιση της κομμουνιστικής απειλής”. Η σχετική απόφαση υπογράφεται από τον Πρόεδρο Τρούμαν, το Μάη του 1947. Είναι το περίφημο “Δόγμα Τρούμαν”. Το δόγμα αυτό – ολοφάνερο στοιχείο του γενικότερου προγράμματος αντεπαναστατικού πολέμου – θα στοιχειοθετήσει την αντικατάσταση της κυρίαρχης βρετανικής επιρροής στην περιοχή από εκείνη των ΗΠΑ και θα έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Το γεγονός, όμως, αυτό φανερώνει ένα ακόμη δυσμενές στοιχείο της συγκυρίας της εποχής: Οι λαϊκές δυνάμεις έχουν πλέον, στην πραγματικότητα, να αντιμετωπίσουν μια ιδιαίτερα ισχυρή δύναμη, η οποία έχει περάσει σε αντεπίθεση και έχει επικεντρώσει την προσοχή της, όχι μόνο στην Ευρώπη γενικά, αλλά και στην περιοχή της χώρας μας, ιδιαίτερα.

Πηγή: Ειδικό αφιέρωμα Ριζοσπάστη

Πίσω στα περιεχόμενα

http://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/