Κλέφτης Ποδηλάτων (1948): Το αριστούργημα. Δείτε την ταινία εδώ

Κλέφτης Ποδηλάτων (1948): Το αριστούργημα. Δείτε την ταινια

http://zbabis.blogspot.gr/

Κριτική από την Τζία Γιοβάνη, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ,18/7/2013

ΒΙΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΣΙΚΑ

Κλέφτης Ποδηλάτων
(Δείτε την ταινία εδώ)

Σε επανέκδοση προβάλλεται από σήμερα η γνωστότερη ανά την υφήλιο ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα «ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ» (1948), που καταχωρείται, μαζί με δυο επίσης σύγχρονά του αριστουργήματα, το «ΡΩΜΗ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ» (1945) του Ροσελίνι και το «Η ΓΗ ΤΡΕΜΕΙ» (1948) του Βισκόντι, στα κορυφαία επιτεύγματα του ιταλικού νεορεαλισμού. Παρότι στο σενάριο της ταινίας - που γεννήθηκε από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Λουίτζι Μπαρτολίνι - συνωστίζονται διάφορα ονόματα, η όλη «δουλειά» πραγματοποιήθηκε ουσιαστικά από τον Τσέζαρε Τζαβατίνι, σημαντικότατη φιγούρα του νεορεαλιστικού ρεύματος στον κινηματογράφο, αλλά και στον εργασιακό βίο του Ντε Σίκα, μαζί με τον οποίο δημιούργησε ένα, από τα πιο παραγωγικά δίδυμα στην ιστορία του σινεμά.

Ο Βιτόριο Ντε Σίκα έκανε τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο ήδη το 1917, όταν δεκαεξάχρονος υποδύθηκε τον νεαρό Κλεμανσό σε μια ταινία του Αλφρέντο Ντε Αντονίνι. Λίγο αργότερα πέρασε στις τάξεις του επαγγελματικού θεάτρου, κάνοντας καριέρα τόσο στο λαϊκό θέατρο όσο παράλληλα και καριέρα ηθοποιού στον κινηματογράφο. Το 1932 στην ταινία του Καμερίνι «Gliuominichemascalzoni», τραγουδά το περίφημο «Parlamid' amore Mari?» του C.A. Bixio, επιδεικνύοντας ευρεία και ευέλικτη ερμηνευτική γκάμα. Ο Ντε Σίκα σκέφτεται σοβαρά να επιστρέψει οριστικά στο θέατρο όταν, ανέλπιστα, του ανοίγονται διάπλατες οι πύλες της κινηματογραφικής σκηνοθεσίας.

Η επιλογή του Ντε Σίκα, αμέσως μετά τον πόλεμο, να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία ήταν τολμηρή, δεδομένου ότι την ίδια περίοδο ο ηθοποιός απολάμβανε την αναγνώριση του κοινού τόσο λόγω των κωμωδιών, όσο και των τραγουδιών που ερμήνευσε... Για τον νέο σκηνοθέτη αυτό που μετρούσε, ήταν η ανάγκη του να αφηγηθεί στο λαό πώς είχαν τα πράγματα εκείνη τη στιγμή που η Ιταλία έβγαινε από μια εικοσάχρονη φασιστική δικτατορία, μια πολύχρονη τραγωδία καταστροφής και τεράστιας φτώχειας, ενός καταστροφικού πολέμου και μιας εμφύλιας σύγκρουσης... Το κινηματογραφικό περιβάλλον είχε πρόσημο «ζαχαρούχο» και κάθε επιθυμία ανανέωσης μέσα από μια ρεαλιστική γλώσσα καταπιεζόταν, να περιγράψει τη δραματική φτώχεια που ζούσε η πλειοψηφία των Ιταλών και να ζωγραφίσει, με τα δυνατότερα ρεαλιστικά χρώματα την κατάσταση εκείνων που παλεύουν με τις δυσκολίες της ακραίας φτώχειας.

Η εμφάνιση του ιταλικού νεορεαλισμού οριοθετείται την περίοδο 1942 - 43 και προσωποποιείται με την ταινία του Λουκίνο Βισκόντι «OSSESSIONE». Ο κινηματογράφος ανέκαθεν αντιμετώπιζε σαν φυσιολογική την ανάγκη ύπαρξης μιας ιστορίας που, υφασμένη με την πραγματικότητα, γίνεται ενδιαφέρουσα και θεαματική «απόδραση» από την πραγματικότητα. Ο νεορεαλισμός, που αναπτύσσεται ανάμεσα στο 1945 και 1956, χαρακτηρίζεται από μια διαφορετική στάση απέναντι στην πραγματικότητα, με ανάλογες μορφικές επιλογές. Πεποίθηση του νεορεαλισμού είναι ότι η υποχρέωση να έχεις ένα «στόρι» είναι ένας μη ενσυνείδητος τρόπος να κρυφτεί η ανθρώπινη ήττα. Ο νεορεαλισμός ανακάλυψε ότι δεν είναι καθήκον του καλλιτέχνη να φορτίσει τους αποδέκτες με αγανάκτηση ή συγκίνηση με τη χρήση μεταφορών, αλλά να τους κάνει να σκέφτονται πάνω στις πράξεις τις δικές τους και των άλλων.

Η ταινία που πάντα υπήρξε υπαινικτικό και εξαρτώμενο από πρότυπα φαινόμενο, τώρα αναπτύσσεται προς την κατεύθυνση της ανάλυσης, ή μάλλον προς την κατεύθυνση της σύνθεσης στο πλαίσιο της ανάλυσης. Οι αρχές του νεορεαλισμού επιλέγουν τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, την αναπαράσταση με αυθεντικό τρόπο, των δραμάτων των φτωχών ανθρώπων, την ντοκουμενταρίστικη μορφή με σαφή προσανατολισμό στην οξεία παρατήρηση των ανθρώπινων συναισθημάτων και την κοινωνική ρίζα των προβλημάτων. Τη συνειδητοποίηση των συλλογικών ζητημάτων της εποχής και το ευθέως κοινωνικό τους νόημα στην αναπαράσταση. Ως προς την ουσία, το χαρακτηριστικό της νεορεαλιστικής αισθητικής συνίσταται στον πλουραλισμό προσωπικής ποιητικής με αντιφασιστικό πρόσημο, ενώ, στο εσωτερικό αυτής της ποιητικής δεν λείπουν οι κοινοί τόποι, ειδικότερα οι κινηματογραφικοί, όπως η επικρατούσα επιλογή των φυσικών χώρων, τα πρόσωπα και τα περιστατικά που συνδέονται με συμφραζόμενα καθημερινότητας, η επιλογή ενός λόγου, μιας γλώσσας απλής, η χρήση των τοπικών διαλέκτων όπως και η άρνηση της μεταγλώττισης των ταινιών. Ολα αυτά σηματοδότησαν άνεμο πραγματικής ανανέωσης.

Στη μεταπολεμική Ρώμη - με γοητεία που δε διαθέτει πια - ζει ο άνεργος Αντόνιο Ρίτσι πνιγμένος σε μια σκληρή πραγματικότητα, κοινή για τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Καταφέρνει να βρει δουλειά αφισοκολλητή, με προϋπόθεση να διαθέτει ποδήλατο - το οποίο αποκτά με υπεράνθρωπη προσπάθεια. Από την πρώτη μέρα της δουλειάς όμως, του κλέβουν το πολύτιμο ποδήλατο. Ετσι αρχίζει η απελπισμένη οδύσσεια του Αντόνιο στις γωνιές της μεταπολεμικής Ρώμης όπου συνυπάρχει η φτώχεια και η χλιδή, η κακία και η γενναιοδωρία, τα έντιμα και τα κακοποιά στοιχεία, για να βρει το ποδήλατο - θεμελιώδες αφηγηματικό στοιχείο γύρω από το οποίο χτίζεται όλη η ιστορία της ταινίας. Αποστασιοποιημένος μάρτυρας η κάμερα, χώνεται στα σοκάκια της Ρώμης και με δραματική αυθεντικότητα εκφράζει τόσο την ταξική διάσταση στη σκηνή της ταβέρνας, την κοινωνική απόσταση που μαρκάρεται από το περιφρονητικό βλέμμα του πλούσιου αγοριού προς τον προλετάριο Μπρούνο, όσο και το δράμα ενός λαού που προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο.

Ο «λαός» που δείχνουν ο Τζαβατίνι και ο Ντε Σίκα δεν είναι δείγμα ηρωικό από τις σελίδες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Είναι προϊόν της ιστορίας του, κάτι που ο ίδιος ο λαός με την ανοχή του επέλεξε. Είναι κακός, γιατί οι σπείρες κλέβουν τα ποδήλατα των μεροκαματιάρηδων να τα πουλήσουν στην αγορά μεταχειρισμένων ποδηλάτων. Είναι κακός γιατί «κλέβει» ο ένας τον άλλον, είτε νόμιμα, όπως το ενεχυροδανειστήριο και η εκκλησία με τις κάθε επιχειρηματικές της δραστηριότητες, κατήχησης από αστούς εθελοντές ευεργέτες και φοιτητές / κληρικούς απ' όλο τον κόσμο, είτε παράνομα όπως η επιχείρηση της μάντισσας... Είναι ο ίδιος λαός που μυαλό από την ιστορία του δεν βάζει και στις εκλογές της 18 Απρίλη 1948, ανασταίνει τη χριστιανοδημοκρατία...

Παίζουν: Αννα Καρίνα, Αντρέ Λαμπάρτ, Ζεράρ Οφμάν, Σαντί Ρεμπότ.

Παραγωγή: Γαλλία (1962).

Κλέφτης Ποδηλάτων (συντελεστές)

Η ταινία με αγγλικούς υπότιτλους


Κλέφτης Ποδηλάτων - 1
  
 
Κλέφτης Ποδηλάτων - 2

 
Κλέφτης Ποδηλάτων - 3
 
 
Κλέφτης Ποδηλάτων - 4

 
Κλέφτης Ποδηλάτων - 5


Κλέφτης Ποδηλάτων - 6

Έχει οράματα για τη γούνα μας

Έχει οράματα για τη γούνα μας

«Οι Αριστεροί έχουμε πολλά να μάθουμε

από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή».

«Θα κρατήσουμε την Ελλάδα στην Ευρωζώνη

Δεν θα σκίσουμε τις δανειακές συμβάσεις».

Τσίπρας: «Είναι διαφορετικό πράγμα η συμμετοχή
της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που συμμετέχει

και αναλαμβάνει επιχειρηματικό ρίσκο και άλλο πράγμα
η «πειρατική πρωτοβουλία που έρχεται να λεηλατήσει
τους λιγοστούς πόρους μιας ασθενούς οικονομίας».

Δ. Δασκαλόπουλος: Να μην δαιμονοποιούμε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τσίπρας: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να αναλάβει

την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας».

Δικαιώνει αυτούς που ήθελαν τον Γιώργο Παπανδρέου

να ελέγχεται από εξωπλανητικές δυνάμεις.

«Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,

πρώτα θα πληρώνονται οι συντάξεις και οι μισθοί
και μετά θα ξεπληρώνουμε τους τόκους,
τα πανωτόκια και τους τοκογλύφους».

«Ένα νέο σχέδιο δημόσιων ευρωπαϊκών επενδύσεων,

ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ για να επανακάμψουν
οι χώρες του Νότου και η συνοχή της Ευρωζώνης»

Δ. Δασκαλόπουλος: Είναι αναγκαίο, οι κοινωνικές ομάδες

και οι παραγωγικοί φορείς, όπως ο ΣΕΒ, να προσπαθήσουν
για την, τρόπον τινά, «υπεθυνοποίησή του»


πηγη: Μποτίλια στον Ανεμο

ΡΟΥΦΙΑΝΕΥΩ = ΔΙΑΒΑΛΛΩ , ΣΥΚΟΦΑΝΤΩ

ΡΟΥΦΙΑΝΕΥΩ = ΔΙΑΒΑΛΛΩ , ΣΥΚΟΦΑΝΤΩ

Αυτό κάνουν οι ρουφιάνοι. Διαβάλλουν, συκοφαντούν.

Άλλον τρόπο για να παρουσιάσουν το ψέμα ως αλήθεια, δεν έχουν.

Άλλον τρόπο για να παρουσιάσουν το μαύρο ως άσπρο, δεν έχουν.

Άλλον τρόπο για να σπιλώσουν το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές, δεν έχουν. 

Άλλον τρόπο για να σπιλώσουν το ΠΑΜΕ και τους παμίτες, δεν έχουν.

Μη φανταστείτε βέβαια πως ρουφιανεύουν επειδή απλά αυτή είναι η πάστα τους…

Ουδείς ρουφιάνος επιδίδεται στη ρουφιανιά άνευ κέρδους…

ΠΑΡΤΕ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ:

ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΠΑΝΕ ΑΝΤΑΜΑ

Τα συμπεράσματα δικά σας. 

Αργά ή γρήγορα όμως, (σύντομα στην προκείμενη περίπτωση), ορθώνεται αμείλικτη η αλήθεια και ξεβρακώνει ρουφιάνους, αχρηστεύοντας τις ρουφιανιές τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ:

Καταγγελτική απόφαση της ΓΣ των εργαζομένων στην “Ανέλιξη”  

Όπως αντιλαμβάνεστε, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έβαλαν τους εργατοπατέρες στη θέση τους...

Έτσι, σε χλωρό κλαρί ρουφιάνοι κι εργατοπατέρες, να μην στέκονται!!!

==============

ΡΙΞΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ KAI ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ , ΩΣΤΕ ...ΑΝΕΡΓΟΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΤΟΥΣ...

ΝΑ ΞΕΒΡΩΜΙΖΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ, ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ, Ο ΛΑΟΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ, ΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ Τ' ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ!!!

(Μια όμως και περί ...ραδιοαρβύλας το θέμα, όσοι είστε τυχεροί, μπορεί να προμηθευτείτε και ν' απολαύσετε την ...αγία πεθερά. 

Θα καταλάβετε πολλά περισσότερα απ' αυτά που σας δίνει το διήγημα...)

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ...          

Καλή Γκέλμπεση                           

     «Αγία πεθερά»                                                         

         Εκδόσεις ΕΝΤΟΣ  

                                            

 

 

  Το βιβλίο περιέχει επτά διηγήματα

1)  …αγία πεθερά

2)  Μάνα έμπλεξα με τους κομμουνιστές…

3)  Η άρνηση της άρνησης

4)  Άκρως αντίθετον…

5)  Θελέστα και Παθέστα…

6)  Το κολύμπι των …θεών

7)  Παραμονή Χριστουγέννων 2012-13-14-15…

===================================== 
Καλή Γκέλμπεση

    

  

«Έλο Καραμέλο»

                                                           (νουβέλα) 

    Εκδόσεις ΕΝΤΟΣ 

                                Ένα βιβλίο κατά τού ρατσισμού και της ξενοφοβίας, για παιδιά και έφηβους από επτά ως …εκατόν επτά ετών.

=====================================                                Καλή Γκέλμπεση

   
«Αφελίδες
και Παραλίδες»    

                (θεατρικό)

               Εκδόσεις ΕΝΤΟΣ

                          

                            

     

Σαρκαστικό βιβλίο με ...σφραγίδα του το αστείρευτο γέλιο(!!!), μα κυρίως την απέραντη αισιοδοξία και την ολοζώντανη ελπίδα, κόντρα στων αυταπατών την καλοστημένη παγίδα. 

(απόσπασμα απ’ το βιβλίο)
– Μπαμπούλη μου σε συλλαλητήρια πάμε με το θείο! Υπέροχα περνάμε!!! Και δε βρίζει μόνο τον κύριο Παραλίδη, αλλά κι εσένα. Να δεις πώς σε λέει… Τραγιά, κραγιά…
– Ραγιά! Ο καταστροφέας που κλείνει εργοστάσια με απεργίες, λέει εμένα ραγιά! Γυναίκα, δεν πάμε στο γάμο. Μ’ αυτήν τη λαϊκάντζα, καμία παρτίδα!
– Τι, δε θα φάω κουφέτα, αρνάκι και γαλακτομπούρεκο, επειδή σε λέει τραγιά;!
– Ραγιά με λέει, βρε ζώον! Εμένα, τον κλητήρα τού εργοστασίου τού ευεργέτη μας κυρίου Παραλίδη! Νά ’ξερε αυτός ο εργατάκος, τι θέση κατέχω…! Με λευκό κολάρο εργάζομαι! Όχι με φόρμα και γαλότσες σαν αυτόν. Άκου, εγώ ραγιάς…

==================================                                     Για περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ 

Και τα τρία αυτά βιβλία τής Καλής Γκέλμπεση μόλιςκυκλοφόρησαν απ’ τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ. Πληροφορίες στοτηλέφωνο 210 7648900)

Άλλα έργα τής Καλής Γκέλμπεση που έχουν εκδοθεί

…Tελικά ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος (μυθιστόρημα). Από τις εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

Ρεβάνς για 2 (μυθιστόρημα). Αυτοέκδοση.   

…Δ΄ τραγουδοποιήματα (συλλογή). Αυτοέκδοση.  

 

 

Η αντισοβιετική προπαγάνδα στα videogames

Η αντισοβιετική προπαγάνδα στα videogames

Είχα γράψει και παλιότερα ένα άρθρο για τον αντικομουνισμό στα videogames, την προπαγάνδιση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και την αμερικάνικη περί του κόσμου αντίληψη. Αυτή τη φορά θα μας απασχολήσει η προπαγάνδα ψυχροπολεμικού τύπου που καλά κρατεί ακόμα και τόσα χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ τόσο στο χώρο του Holywood και των ΜΜΕ, όσο και στην βιομηχανία του gaming στην οποία και θα εστιάσουμε.

Πριν από μερικές μέρες κατέβασα το παιχνίδι Company Of Heroes, το οποίο αποτελούσε ένα από τα πιο αναμενόμενα παιχνίδια στρατηγικής της χρονιάς. Ο λόγος που το παιχνίδι αυτό είχε τραβήξει την προσοχή των strategαδωv είναι κυρίως ότι το πρώτο μέρος αποτελούσε ένα πολύ προσεγμένο παιχνίδι, και έτσι οι προσδοκίες ήταν μεγάλες. Για εμένα υπήρχε ακόμα ένας λόγος που ανυπομονούσα να παίξω το Company Of Heroes 2, το γεγονός ότι καταπιανόταν με το ανατολικό μέτωπο του ΒΠΠ και μάλιστα από την πλευρά των σοβιετικών. Είχα την ελπίδα πως επειδή το πρώτο παιχνίδι έπαιρνε τον εαυτό του στα σοβαρά, θα υπήρχε κάποια ιστορική ακρίβεια και στο δεύτερο μέρος και ότι δεν θα περιείχε ακραία αντισοβιετική προπαγάνδα.

Ε λοιπόν το παιχνίδι ήταν μια απογοήτευση! Καταρχήν οι μηχανισμοί του gameplay δεν είχαν τίποτα καινούριο να προσφέρουν, και αν εξαιρέσει κάποιος τα αρκετά καλά γραφικά(που δεν είναι και state of the art πάντως), τις εντυπωσιακές εκρήξεις και τα ποιοτικά ηχητικά εφέ, θυμίζει ξαναζεσταμένη σούπα του πρώτου, κάτι ιδιαίτερα απογοητευτικό αν υπολογίσουμε ότι σχεδιαζόταν για περίπου μια 7ετία. Αλλά ακόμα και τα καλά γραφικά έχουν το κόστος τους, αφού απαιτούν έναν δυσανάλογα καλό υπολογιστή αν δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το γνωστό εκείνο φαινόμενο μεταξύ slideshow και slow-motion που κάνει ένα παιχνίδι unplayable. Και επειδή κανένας strategας που σέβεται τον εαυτό του δεν αξιολογεί ένα τέτοιο παιχνίδι με προτεραιότητα τα γραφικά, ούτε και έχουν οι strategαδες τα γρηγορότερα συστήματα, μάλλον αυτά λειτουργούν αρνητικά στο τελικό αποτέλεσμα ειδικά αν συνυπολογίσουμε ότι εξαιτίας του κακού προγραμματισμού ζητούν περισσότερα από όσα δίνουν. Όμως σκοπός μου δεν είναι να κάνω συνολική παρουσίαση του παιχνιδιού αλλά να εστιάσω στην προπαγάνδα οπότε θα αφήσω τις γενικές παρατηρήσεις και θα μπούμε στο ψητό.



Όσοι από εσάς έχετε δει την ταινία "Ο εχθρός προ των πυλών" πραγματικά αν παίξετε το παιχνίδι θα νιώσετε ότι την ξαναβλέπετε. Όλες οι σκηνές της αντισοβιετικής προπαγάνδας είναι παρούσες και ξεδιπλώνονται από τις πρώτες κιόλας αποστολές του παιχνιδιού. Τι τάγματα στρατιωτών που αντιμετωπίζουν άοπλα τον εχθρό, τι διαταγές που τους στέλνουν σε σίγουρο θάνατο, τι εκτελέσεις...! Ακόμα και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής βρίσκεται φυλακισμένος στην Σιβηρία και αφηγείται τις εμπειρίες του από τον πόλεμο στον απεσταλμένο της κυβέρνησης ο οποίος έχει πάει εκεί με σκοπό να του αποσπάσει πληροφορίες. Συχνές είναι και οι μπηχτές εναντίον της σοβιετικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Κάποια στιγμή για παράδειγμα, ο απεσταλμένος της κυβέρνησης ρωτάει τον φυλακισμένο στρατιωτικό:

- Μα εσύ παλιά πίστευες στο σκοπό!

Και ο στρατιωτικός απαντά ηρωικά

- Στους στρατιώτες μου πίστευα!

Το Company Of Heroes 2 βρίθει από τέτοιου είδους διαλόγους και σκηνές...οι άμοιροι στρατιώτες, η σκληρή ηγεσία, ο ψυχοπονιάρης κομισάριος που μπήκε φυλακή επειδή αντιστάθηκε στους ανώτερους του που απαιτούσαν να στείλει τους άνδρες του σε σίγουρο θάνατο κλπ. Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, δεν είναι υπερβολικό να πω ότι το παιχνίδι κάνει τους ναζί να φαίνονται ως τα θύματα της υπόθεσης και τους σοβιετικούς, κάτω πάντα από τις απάνθρωπες εντολές της ηγεσίας, να φαίνονται ως οι θύτες. Τα κακόμοιρα τα ναζιστάκια, επειδή χάνουν κιόλας τον πόλεμο, είναι αξιολύπητα. Οι σοβιετικοί στρατιώτες έχουν διαταχθεί να είναι αμείλικτοι και δεν παίρνουν ομήρους, οι πάντες εκτελούνται επί τόπου και με συνοπτικές διαδικασίες. Για τις θηριωδίες των ναζί δεν γίνεται ούτε λόγος στο παιχνίδι, είναι απλά ένας στρατός που χάνει σιγά σιγά τον πόλεμο επειδή βρέθηκε σε λάθος τόπο και χρόνο, βλέπετε παίζουν και όλα τα κλισέ περί ρωσικού χειμώνα και τα ρέστα. Επειδή όμως το δικό μου κριτήριο μπορεί να πει κάποιος ότι είναι υποκειμενικό, θα παραθέσω αποσπάσματα από διάφορα minireviews χρηστών στο metacritic. Να σημειωθεί ότι το παιχνίδι παίρνει κατά μέσο όρο βαθμολογία 5.8 από τους παίκτες και 8 από τους επαγγελματίες reviewers, δείγμα του πόσο μεγάλο ρόλο παίζει το marketing που εξασφαλίζει καλές βαθμολογίες από τα περιοδικά του ειδικού τύπου, δίνοντας τους διαφημιστικά πακέτα ή απλά εξαγοράζοντας απευθείας reviewers.

tamtam77


Jun 25, 2013

This is a complete political Why anglo-games are so narrow minded. This game is just an epic fail of trying to prove that the soviets were monsters. I guess cold war continues, and there is fight going on for youth minds. Same is in metro last light.

alex_scob


Jun 29, 2013

Campaign scenario is written by Joseph Goebbels fans.
It's shame. Cold War is over there is no reason to picture USSR as Mordor.
But why to bother and read real history books? Let's just make another game about this terrible unhuman russians.

Rekkie


Jun 25, 2013

For the love of god DON'T BUY IT! This game is a failure on so many levels. Firstly as some of you could have guessed somebody was going to complain about, day one DLC, I don't care what anybody says content created pre-release should be in the game, especially when it is important content like commanders etc. Secondly the campaign is horribly done they have put almost no work into this campaign making it a chore to play through (besides that fact like some other users have pointed out I feel like the campaign is a slight bit racist towards Russians).

famiak


Jul 1, 2013

Russians eating russians, great story, no history at all. Hello, we were people, not orcs! Bugs, frezes, too overpriced. This should be presented, but I have no idea to who.

Shadeborn


Jun 27, 2013

Another AntiRed game. Why not? I'ts like a mainstream today to show, khm...to show "how brutal was the russian tiranny". Thank God I ain't bought it. Played it on my pal's PC.
If you american? buy it.
If you don't give a to realy history? Sure thing buy it, you'll love it.
If you're pretty sure, that there was some tiranny in USSR? Game's made for you.
If you sure that russian soldiers were killing women and children? I feel sorry for you and...YES! This game was made for you!
Rest of you, those, who still can think with your heads stay away form this game.
"Historical" bull***

v-snejok


Jun 29, 2013

I am fan of 1st CoH< and I really dislike CoH2. I dont know, why they change doctrines to commanders? Doctrines were more interesting and tactic, because they have 3 branches of units. I dont like summer multiplayer maps, no details, blurry textures... units feel like the same for ussr and germany, no diversity. I dont like campaign, russians like murderers... CoH 1 a lot better. I will play CoH Eastern front mod, not CoH2

Danchik


Jun 29, 2013

Having all Relic WH40K games I expected better value for the price. Bad performance, crashes and silly plot. Portraying of Russians in a "historical" game was ridiculous. Orcs look like a charming persons compared with these "evil russkies".

TheAIDSgiraffe


Jun 30, 2013

This game gives Russians a bad name, game play is often repetitive, unsatisfying game play, lackluster soundtrack, very demanding graphics, gives this game a negative score.

Hamlsh


Jul 3, 2013

The campaign story is awful, I think they used the same historical adviser from the movie "Enemy at the Gates"

Ascendant


Jun 28, 2013

The game is pretty good, but has an intense amount of problems. The many betas did not solve and made severe balance issues worse. The engine is poorly coded and not optimized for Nvidia cards, and has no SLI support due to poor coding and optimization. The campaign and multiplayer are not historically accurate and are full of a lot of offensive propaganda and such. Do not buy this game unless you have an extremely good gaming PC and are ready for a future pay2win.

volchonok1


Jun 30, 2013

Unfortunately, this game is a letdown, compared to the CoH 1. Less units, removed commander trees, less maps. And most of all uninteresting and quite political campaign, clearly anti-soviet, that shows all soviet officers as beasts, who sent soldiers to die and executed them every single day.

Talualki


Jul 2, 2013

I love sega. I love relic. I love CoH, but i hate liers. Game have cool onlina battle, cool gameplay... bot worts story. So many lie about soviet army.

~.~

Στο παρακάτω βίντεο θα μπορέσετε να άπολαύσετε κάποια σκανδαλιστικά cutscenes του παιχνιδιού:


Τώρα αν πρέπει να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω, είναι ότι οι καπιταλιστές κατανοούν αυτό που δεν έχει ακόμα καταλάβει ο λαός, ότι είναι αναπόφευκτη η ανατροπή του συστήματος τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι ξοδεύουν τόσα και τόσα χρήματα στην προπαγάνδα με κάθε μέσο, προκειμένου να δαιμονοποιήσουν τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό και να κερδίσουν χρόνο. Γνωρίζουν βλέπετε, ότι αν οι συνειδήσεις των ανθρώπων απεμπλακούν από τις διδαχές τους και ριζοσπαστικοποιηθούν, αν ο λαός πιστέψει στην δύναμη του, τότε οι πλουτοκράτες θα χάσουν τον ταξικό πόλεμο και το σύστημα τους θα σταλεί εκεί που έπρεπε να είχε σταλεί από καιρό, στον σκουπιδότενεκέ της ιστορίας.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania).

Ασχετοι δημαγωγοί και φασίστες συκοφάντες

Ασχετοι δημαγωγοί και φασίστες συκοφάντες

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Διαμαντόπουλος ατύχησε. Στην προσπάθειά του να καταδημαγωγήσει και να εμφανίσει το κίνημα της διαχείρισης του συστήματος, για το οποίο κάνει ό,τι μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να το χρησιμοποιήσει ως μοχλό στη δικομματική εναλλαγή με τη ΝΔ, επιχείρησε να ταυτίσει ούτε λίγο ούτε πολύ αυτές τις συστημικές επιδιώξεις του με τον ΕΛΑΣ και τον καπετάνιο του Αρη Βελουχιώτη, αναφέροντας τη γνωστή φράση του Αρη «καλή αντάμωση στα γουναράδικα»!

Το γελοίο του παραλληλισμού αξιοποίησε η ΝΔ και σειρά ΜΜΕ, προκειμένου να υποστηρίξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται αντικοινοβουλευτικά (!) και ότι αποδείχνει πως είναι το ένα από τα λεγόμενα «δύο άκρα».

Βεβαίως, η πραγματικότητα στα παραπάνω τοποθετείται με το κεφάλι κάτω.

Πρώτον, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει ούτε στον ύπνο του να βλέπει τις μορφές πάλης που κατά καιρούς χρησιμοποίησε το λαϊκό κίνημα ενάντια στους δυνάστες του.

Δεύτερον, γιατί η φράση «καλή αντάμωση στα γουναράδικα» δεν ειπώθηκε από τον Αρη Βελουχιώτη όταν διαρκούσε ο ένοπλος αγώνας του ΕΛΑΣ, αλλά ειπώθηκε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και ο Αρης εννοούσε ότι τώρα που παραδώσαμε τα όπλα θα μας σφάξουν.

Τη σκυτάλη πήρε σε συνέχεια ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής Χρ. Παππάς, ο οποίος επιτέθηκε στον Αρη με το βρώμικο τρόπο της συκοφαντίας που έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς διάφορες μυστικές υπηρεσίες και ελεεινοί «ιστοριογράφοι» της Χρυσής Αυγής , οι οποίοι δεν έχουν στοιχειώδη ευθιξία τουλάχιστον να το βουλώνουν, όταν ως απόγονοι των δοσιλόγων αναφέρονται σε εκείνους που πολέμησαν τον κατακτητή και έχυσαν ποτάμια αίματος.

Ο «Σκάι» και τα κερδοφόρα σκουπίδια

Ο «Σκάι» και τα κερδοφόρα σκουπίδια

Γρηγοριάδης Κώστας

Φαίνεται ότι ο όμιλος Αλαφούζου ενδιαφέρεται να εμπλακεί σε ζητήματα διαχείρισης απορριμμάτων και καθαριότητας των δήμων. Οι «μέρες δράσης» για την καθαριότητα που οργανώνει κατά διαστήματα έχουν προετοιμάσει το κλίμα μαζί με τη μόνιμη εκστρατεία του «Σκάι» για τη συκοφάντηση των εργαζομένων στους δήμους και τη δυσφήμηση του δημόσιου χαρακτήρα υπηρεσιών των ΟΤΑ.

Τώρα προβάλλει αυτό το ενδιαφέρον και απροκάλυπτα. Σε εκπομπή του ο διευθυντής του ραδιοσταθμού κ. Πορτοσάλτε με καλεσμένο τον πρόεδρο της ΚΕΔΕ κ. Ασκούνη του πρότεινε να μην περιμένει το κράτος, αλλά να του οργανώσει ο ίδιος μια συνάντηση στη διάρκεια επόμενης εκπομπής όπου ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ θα παραλάβει από εταιρείες ιδιωτικών συμφερόντων δημόσια τις προσφορές τους για την ανάληψη της καθαριότητας.

Οπως σωστά επισημαίνει το Συνδικάτο εργαζομένων στους ΟΤΑ Αττικής, η πρόταση του διευθυντή του «Σκάι» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε έναν «Δήμο ΑΕ», στην επιβολή νέων φόρων, σε ενίσχυση της ανταποδοτικότητας, στην υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, καθώς σαν κίνητρο αναδεικνύεται η κερδοφορία της επιχείρησης και όχι η εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών.

«Να είναι σίγουρος ο κ. Πορτοσάλτε και ο "Σκάι", σημειώνει το συνδικάτο, ότι οι εργαζόμενοι θα τους δώσουμε την απάντηση που τους χρειάζεται ανατρέποντας τα σχέδιά τους και το σάπιο σύστημά τους».

Στον Καιάδα οι μισθοί

Στον Καιάδα οι μισθοί

Με το μηχανισμό διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού που θέτει σε εφαρμογή η συγκυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ από την 1/1/2017 μπαίνουν οριστικά τίτλοι τέλους για κάθε Συλλογική Σύμβαση Εργασίας κι ας διαβεβαιώνει ο υπουργός ότι η ρυθμιση αφορά μόνο τον κατώτερο μισθό κι απο κει και πάνω θα αφήνονται ελεύθεροι οι εταίροι να συμφωνούν ό,τι θέλουν. Με τη ρύθμιση ορθώνονται απροσπέλαστα εμπόδια στις συλλογικές διαπραγματεύσεις που προμηνύουν και το τέλος των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Πρόκειται για εξέλιξη που δίνει τεράστια «ανάσα» στους βιομηχάνους και επιχειρηματίες οι οποίοι θα μπορούν έχοντας απαλλαγεί από το βραχνά των ΣΣΕ και τα «βαρίδια» τους, να αφιερωθούν απρόσκοπτα στον «αγώνα» θωράκισης ακόμα και αύξησης της κερδοφορίας τους.

Η διαμόρφωση του κατώτατου μισθού περνάει πλέον αποκλειστικά «στα χέρια» του εργοδότη αφού οι κυβερνήσεις του θα τον καθορίζουν με κριτήριο την «ανταγωνιστικότητα», δηλαδή την κερδοφορία τους. Μέχρι να μπει σε λειτουργία ο μηχανισμός υπολογισμού του κατώτερου μισθού, το 2017, οι χιλιάδες ανειδίκευτοι εργάτες και οι οικογένειές τους θα ζουν με 586 ευρώ μεικτά το μήνα και 511 ευρώ οι νέοι κάτω των 25 ετών. Η ενεργοποίηση του μηχανισμού από το 2017 φαίνεται ότι δεν είναι καθόλου τυχαία. Το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για την εργοδοσία και τους εκπροσώπους της. Ο κατώτατος μισθός αποτελεί αφετηρία για την υπογραφή των κλαδικών συμβάσεων εργασίας. Ηδη οι εκπρόσωποι των εργοδοτικών οργανώσεων επιδεικνύουν αδιάλλακτη στάση στις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή κλαδικών ΣΣΕ, που έχουν λήξει. Με δεδομένο πλέον ότι παύει να υπάρχει Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση, οι κλαδικές συμβάσεις οδεύουν στον αφανισμό. Με όπλο τις δεξαμενές των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων, την απουσία Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης, οι εργοδότες θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μην υπογραφεί ούτε μια κλαδική σύμβαση μέχρι το 2017. Για να λήξουν μέχρι τότε και όσες διετούς ή τριετούς διάρκειας βρίσκονται ακόμα σε ισχύ. Και να αναγκαστούν οι εργαζόμενοι στο σύνολό τους πια να υπογράφουν ατομική σύμβαση. Αυτό ακριβώς είναι και ο στόχος: η απομόνωση, ο αφοπλισμός, η ατομική διαπραγμάτευση όχι μόνο για να χτυπήσουν το μισθό. Αλλά για να τσακίσουν κάθε δικαίωμα, κατάκτηση και προστασία που απορρέει από τις ΣΣΕ. Για να χτυπήσουν την οργανωμένη και συλλογική δράση των εργαζομένων που μπορεί να βάλει εμπόδια στις επιδιώξεις τους. Πάνω σε αυτή την εργασιακή ζούγκλα θα έρθει η κυβέρνηση το 2017 να παρουσιαστεί και σαν σωτήρας για να καθορίσει εκ νέου τον κατώτατο μισθό με δεδομένη πραγματικότητα, όμως πια, την ατομική σύμβαση.

Αέρα στα πανιά των εργοδοτών και των πολιτικών τους εκφραστών, δίνει με τη στάση του ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός που έχει ήδη υπογράψει μεγάλες μειώσεις στους μισθούς στο όνομα της σωτηρίας των συμβάσεων. Σπεύδουν πριν απο τους εργοδότες, για τους εργοδότες. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν σημάνει συναγερμό. Να φύγουν απο τη μέση οι εργατοπατέρες, να αλλάξουν οι συσχετισμοί στα συνδικάτα υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Να οργανωθούν οι εργάτες παντού. Να στηθεί σε κάθε χώρο δουλειάς εργατικό «οδόφραγμα» που θα αποκρούει κάθε αντεργατική επιδίωξη, θα βάζει βάσεις για την αντεπίθεση.

Στην ανατροπή των συσχετισμών η λύση

Στην ανατροπή των συσχετισμών η λύση

Η περιγραφή του μηχανισμού με τον οποίο θα καθορίζεται ο κατώτερος μισθός περιλαμβάνει και την αποκάλυψή του: Ενας μηχανισμός μέσα από τον οποίο με κριτήριο τα καπιταλιστικά κέρδη θα αποφασίζεται κάθε φορά ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η αξιολόγηση του ισχύοντος μισθού θα γίνεται με κριτήριο τη συμβολή του στην ανάπτυξη της κερδοφορίας. Και η προσαρμογή του στις «επίκαιρες οικονομικές συνθήκες» σημαίνει επίσης ότι με κριτήριο όσα αναφέρουν ως δυσκολίες οι καπιταλιστές θα αποφασίζεται η καθήλωση του μισθού ή έστω μια συμβολική αύξηση. Για Συλλογική Σύμβαση ούτε λέξη.

Αν τα πράγματα αφεθούν να εξελιχθούν έτσι, θα πρόκειται για επιστροφή σε εποχές όπου ο εργάτης ήταν απόλυτα μόνος απέναντι στο αφεντικό. Με πρόσθετο επιβαρυντικό στοιχείο σήμερα ότι θα έχει απο πάνω του και βαρύ το κράτος του νόμου.

Πέρα από τα ζητήματα που εγείρει η υπόθεση ως προς το μύθο των «ελεύθερων διαπραγματεύσεων» και τα όρια της «δημοκρατίας» όταν την εξουσία την έχουν οι καπιταλιστές, αυτό που αναδεικνύεται σαν στοιχείο που μπορεί να κρίνει την εξέλιξη είναι οι συσχετισμοί.

***

Οι καπιταλιστές και η κυβέρνηση πατάνε στο σημερινό συσχετισμό και θέλουν τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τα σχεδιάζουν.

Η ανατροπή του συσχετισμού, που σημαίνει καλύτερη οργάνωση των εργατών μέσα στους χώρους δουλειάς, είναι το στοιχείο που μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή των σχεδιασμών του κεφαλαίου.

Ανατροπή των συσχετισμών, όμως, σημαίνει ανάληψη και της ατομικής ευθύνης που αντιστοιχεί σε κάθε εργάτη. Σημαίνει επιλογή με ταξικά κριτήρια. Σημαίνει οργάνωση που δε θα έχει καμία σχέση ούτε με τον καπιταλιστή ούτε με την κυβέρνηση.

***

Επιμένουν ορισμένοι να μιλάνε για αποτυχημένο μνημόνιο. Ο αριθμός των λιμοκτονούντων στην Ιταλία που αντιστοιχεί περίπου στον ελληνικό πληθυσμό μαρτυρά πως το πρόβλημα δεν είναι η συνταγή. Η συνταγή είναι επιτυχημένη γιατί με μνημόνιο είτε χωρίς μνημόνιο δημιουργεί προϋποθέσεις ανάκαμψης για τα κέρδη. Η συνταγή κουρελιάζει τα περί ζήτησης, αντίθετα δείχνει ότι το κλειδί βρίσκεται στην κλοπή της υπεραξίας. Αποδεικνύει ότι δεν είναι η διαχείριση το κλειδί αλλά η συνεπής εφαρμογή μιας ταξικής πολιτικής.

Αρα όποιος θέλει διαφορετική συνταγή πρέπει να βρει τρόπο να καταργήσει την αιτία που οδηγεί στην εκμετάλλευση, αντί να δίνει ασπιρίνες διαχείρισης της φτώχειας.

Η κατάργηση, βέβαια, της αιτίας, σημαίνει αναγνώριση του αντίπαλου και σκληρούς αγώνες. Σημαίνει οργάνωση στους χώρους δουλειάς, ανάπτυξη της λαϊκής πάλης παντού. Σημαίνει αδιάλλακτη υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων παντού και στο δρόμο.

Οι ηθικολογίες περί του ανάρμοστου της παρουσίας βουλευτών στις διαδηλώσεις είναι επί της ουσίας κάλεσμα σε συναίνεση. Πατάει στη στρατηγική σύμπλευση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στα κρίσιμα και γι' αυτό ζητάει να υπάρχει «συνεννόηση».

Δεν αφορά ασφαλώς τους βουλευτές του ΚΚΕ, καθώς αυτοί μετέχουν σε όλα τα επίπεδα εξέλιξης της ταξικής αντιπαράθεσης και γνωρίζουν πως αλλαγή προς το συμφέρον των εργατών δε θα προκύψει από την αστική Βουλή, αλλά από την ένταση των ταξικών αγώνων.

***

Ασχετο: Παλιά άλλους έλεγαν χαφιέδες. Τώρα ο χαφιές είναι ο ταχυδρόμος. Οχι, όμως, όποιος κι όποιος, αλλά ο ταχυδρόμος της «Google».

Oτι στην προηγούμενη «Αραβική άνοιξη» η «Google» ήταν εκεί με έναν διευθυντή της να συντονίζει την «εξέγερση» είναι γνωστό. Τώρα γίνεται γνωστό και ότι ο μηχανισμός με τον οποίο η «Google» συσχετίζει κάθε προσωπικό e-mail με τις επαφές του κάθε χρήστη, είναι ίδιος με το μηχανισμό που χρησιμοποιεί για τον ίδιο λόγο η Αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας, η NSA.

Μικρός που είναι ο κόσμος, όσος μια αθώα «υπηρεσία ταχυδρομείου»...

ΙΝΔΙΑ 22 παιδιά νεκρά από σχολικό γεύμα

ΙΝΔΙΑ

22 παιδιά νεκρά από σχολικό γεύμα

Η φτώχεια, η ανέχεια και η πρόσφατη τραγωδία στο σχολείο στην Ινδία είναι απότοκο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας

ΝΕΟ ΔΕΛΧΙ.--

Τραγωδία σημειώθηκε σε σχολείο του ινδικού κρατιδίου Μπιχάρ, όπου 22 παιδιά έχασαν τη ζωή τους λόγω δηλητηρίασης, από γεύμα που κατανάλωσαν στη σχολική καντίνα, αναδεικνύοντας την παντελή έλλειψη στοιχειώδους ασφάλειας ακόμα και στις σχολικές εγκαταστάσεις της χώρας. Σε μία χώρα με τεράστια ποσοστά υποσιτισμού στα παιδιά, που φτάνουν το 50% και θνησιμότητας λόγω ασιτίας, το γεύμα που μοιράστηκε δωρεάν -στο πλαίσιο προγράμματος καταπολέμησης της πείνας- σε σχολείο στο χωριό Νταρμασάτι Γκάντμαν, απέδειξε για ακόμα μία φορά την παντελή αδιαφορία για τους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής, με μοιραίο αποτέλεσμα για 22 μαθητές. Το γεγονός όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε την οργή των γονιών, που προχώρησαν σε κινητοποιήσεις καταδικάζοντας το γεγονός.

Οι αρχές υποστηρίζουν ότι ξεκίνησε έρευνα και προσέφερε το ποσό των 3.370 δολαρίων σε κάθε οικογένεια ως ...αποζημείωση. Συνολικά 47 παιδιά δημοτικού ένιωσαν αδιαθεσία μετά την κατανάλωση του σχολικού γεύματος, την Τρίτη, με 22 από αυτά να καταλήγουν νεκρά, ενώ ο αριθμός των θυμάτων ενδέχεται να αυξηθεί, καθώς αρκετά ακόμα βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση και όλα είναι κάτω των 12 ετών.

Ο υπουργός Παιδείας του κρατιδίου, Π.Κ. Σάχι, σε δηλώσεις του ανέφερε ότι οι γιατροί που εξέτασαν τα παιδιά, λόγω της μυρωδιάς που αναδύουν τα σώματα τους, πιστεύουν ότι στο φαγητό (ρύζι και φακές) υπήρχε οργανικός φώσφορος και εξετάζεται πώς αυτή η δηλητηριώδης ουσία βρέθηκε στο φαγητό. Οι ευθύνες του κράτους είναι τεράστιες, καθώς δεν υπάρχει καμία μέριμνα από την πλευρά της πολιτείας που να εξασφαλίζει την υγιεινή και ασφάλεια, όχι μόνο στα σχολεία, αλλά σχεδόν σε κανέναν τομέα που αφορά τη δουλειά και τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων στη χώρα, που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, τη στιγμή που το κεφάλαιο γιγαντώνεται και αυξάνει τα κέρδη του.