Να ποια είναι η Ευρώπη σας!

 Να ποια είναι η Ευρώπη σας!

«Η ΕΕ είναι το κοινό μας σπίτι».
Αλέξης Τσίπρας, Φλεβάρης 2015

Υπάρχει ζωή άραγε έξω απ” την Ευρωπαϊκή Ένωση; Προφανώς για τους διαδηλωτές που υπό το σλόγκαν «Μένουμε Ευρώπη» συγκεντρώθηκαν πριν λίγες μέρες στο Σύνταγμα η απάντηση είναι αρνητική. Γι” αυτούς η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, κατά το γνωστό «ανήκομεν εις τη Δύσιν». Ποιά είναι όμως αυτή η Ευρώπη, αυτή η ΕΕ, το «κοινό μας σπίτι», στο οποίο, σύμφωνα με ορισμένους, η Ελλάδα οφείλει με νύχια και με δόντια να παραμείνει;

Εν έτει 2015, είναι λοιπόν η Ευρωπαϊκή Ένωση:

• Των 120.000.000 ανθρώπων (25% του συνολικού πληθυσμού της) που ζουν κάτω απ” το όριο της φτώχειας.
• Των 30.000.000 ανέργων.
• Των 20.000.000 παιδιών που ζουν σε καθεστώς φτώχειας και εξαθλίωσης.
• Του 9,6% των ευρωπαίων πολιτών που στερούνται βασικά καθημερινά αγαθά.
• Των περισσότερων από 4.000.000 αστέγων που κοιμούνται στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, την ίδια στιγμή που υπάρχουν περισσότερες από 11.000.000 απούλητες κατοικίες.
• Των 12.500.000 γερμανών πολιτών (δηλαδή πολιτών της οικονομικής «ατμομηχανής» της Ένωσης) που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας. Ο αντίστοιχος αριθμός στη Γαλλία ξεπερνά τα 8.000.000 πολίτες.
• Των περισσότερων από 7.500.000 γερμανών που αμείβονται με μισθό 400 ευρώ μηνιαίως.
• Της ενεργό συμμετοχής, απο κοινού με το ΝΑΤΟ, σε φονικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις («ανθρωπιστικές» σύμφωνα με τα γεράκια της ΕΕ) σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία κλπ.

Είναι επίσης η Ελλάδα της ΕΕ, η «ευρωπαϊκή» Ελλάδα:

• των περισσότερων από 1.500.000 ανέργων ελλήνων.
• των μισθών και συντάξεων πείνας, των συσσιτίων και των χαρατσιών.
• των αστέγων, των αμέτρητων «λουκέτων» σε μικρομάγαζα και μικρές επιχειρήσεις.
• Της εργοδοτικής ασυδοσίας, των απολύσεων, των περισσότερων από 60 προκλητικών φοροαπαλλαγών για τους εφοπλιστές (Νόμος 27/1975).

Είναι επίσης στην «Ελλάδα της Ευρώπης», της ΕΟΚ και αργότερα της ΕΕ, στην οποία θα τρώγαμε με «χρυσά κουτάλια», όπου συνέβη το εξής:

• Σε περίοδο 17 χρόνων (1990-2007) τα κέρδη των ιδιωτικών επιχειρήσεων αυξήθηκαν κατά 28 φορές. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έφταναν τα 575 εκατομμύρια ευρώ και το 2007 είχαν αγγίξει τα 16 δισεκατομμύρια ευρώ (Πηγή: ICAP).

• Κατά την ίδια περίοδο (1990-2007), την ώρα που τα κέρδη των μονοπωλίων μεγεθύνονταν με γοργούς ρυθμούς, οι εργαζόμενοι είδαν αύξηση των κατώτατου μισθού κατά…1%. Δηλαδή στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980. Σε μια δεκαπενταετία (1984-1997, κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και πάλι ΠΑΣΟΚ) η μείωση των πραγματικών αποδοχών του εργαζόμενου λαού άγγιξε το 17,3%, παρά τις σύντομες περιόδους ονομαστικών αυξήσεων της αγοραστικής δύναμης των μισθών.
• Κατά την περίοδο της κρίσης οι 500 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις είδαν αύξηση των κερδών τους! Το 2011 είχαν κέρδη 25 δισεκατομμύρια ευρώ περισσότερα σε σχέση με το 2010 (18,2% αύξηση).

Συμπέρασμα 1ο: Τα στοιχεία που αναφέρθηκαν παραπάνω δεν προέκυψαν από παρθενογέννεση. Δεν είναι αποτέλεσμα μιας αόριστης «οικονομικής», «τραπεζικής», «νομισματικής», «ανθρωπιστικής» κρίσης. Δεν είναι αποτέλεσμα κρίσης του «νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου», όπως ισχυρίζεται η εγχώρια (ΣΥΡΙΖΑ) και ευρωπαϊκή (βλέπε Podemos, Die Linke κλπ) σοσιαλδημοκρατία. Είναι απότοκα μιας βαθιάς κρίσης παραγωγής και υπερσυσσώρευσης που γεννιέται απ” τα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος – είναι καπιταλιστική κρίση. Η κρίση αυτή επιβεβαιώνει στο ακέραιο όσα έγραφαν οι Μαρξ και Ένγκελς  πριν απο 167 χρόνια στο «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», όπου μεταξύ πολλών άλλων ανέφεραν (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

«Στις κρίσεις ξεσπά μια κοινωνική επιδημία που σε κάθε άλλη προηγούμενη εποχή θα φαινόταν σαν παραλογισμός, η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία ξαφνικά βρίσκεται πάλι πίσω σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας. Θα “λεγε κανείς ότι ένας λιμός, ένας γενικός καταστροφικός πόλεμος της έκοψε όλα τα μέσα ύπαρξης. Η βιομηχανία, το εμπόριο φαίνονται εκμηδενισμένα. Και γιατί; Γιατί η κοινωνία έχει πάρα πολύ πολιτισμό, πάρα πολλά μέσα ύπαρξης, πάρα πολλή βιομηχανία, πάρα πολύ εμπόριο. Οι παραγωγικές δυνάμεις που διαθέτει δε χρησιμεύουν πια για την προώθηση του αστικού πολιτισμού και των αστικών σχέσεων ιδιοκτησίας. Αντίθετα, έγιναν πάρα πολύ μεγάλες γι” αυτές τις σχέσεις, εμποδίζονται από αυτές και κάθε φορά που οι παραγωγικές δυνάμεις ξεπερνούν το εμπόδιο αυτό, φέρνουν σε αναταραχή ολόκληρη την αστική κοινωνία, απειλούν την ύπαρξη της αστικής ιδιοκτησίας. Οι αστικές σχέσεις έγιναν πάρα πολύ στενές για να περιλάβουν τα πλούτη που δημιουργήθηκαν από αυτές. Πώς ξεπερνά η αστική τάξη τις κρίσεις; Από τη μια μεριά καταστρέφοντας αναγκαστικά μάζες από παραγωγικές δυνάμεις. Από την άλλη, κατακτώντας καινούριες αγορές και εκμεταλλευόμενη πιο βαθιά τις παλιές. Πώς λοιπόν; Προετοιμάζοντας πιο ολόπλευρες και πιο τεράστιες κρίσεις και ελαττώνοντας τα μέσα για να προλαβαίνει τις κρίσεις».

Συμπέρασμα 2ο: Είναι το αποτέλεσμα του ίδιου του χαρακτήρα της Ε.Ε. ως φιλομονοπωλιακής ένωσης. Μιας ένωσης που από την ίδρυση της με την Συνθήκη της Ρώμης το 1957 (ως Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) εξυπηρετεί σταθερά τον στόχο της καπιταλιστικής διεθνοποίησης, της διεθνοποίησης και κυριαρχίας του Κεφαλαίου, την εγγύηση της κερδοφορίας των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων. Προς αυτήν την κατεύθυνση προωθήθηκε η λεγόμενη «ενιαία αγορά» (Σύνοδος Λουξεμβούργου, 2 Δεκέμβρη 1985) και αργότερα η καθιέρωση των τεσσάρων ελευθεριών (κίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού) με την Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992. Έκτοτε εντάθηκαν και οι προσπάθειες για τη λεγόμενη «ευρωπαϊκή ενοποίηση», με πιο απλά λόγια την καπιταλιστική ενοποίηση των χωρών-μελών της Ένωσης, τόσο με την καθιέρωση του ενιαίου νομίσματος όσο και με την σταδιακή διεύρυνση της ΕΕ προς τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης.

Συμπέρασμα 3ο: Το επιχείρημα δυνάμεων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ πως «η ΕΕ μπορεί να αλλάξει» ήταν και είναι μια τεράστια απάτη. Η ΕΕ, λοιπόν, ούτε άλλαξε, ούτε αλλάζει, ούτε πρόκειται ν’αλλάξει. Πρόκειται για μια διακρατική ένωση ανώτατης μορφής αποκλειστικά ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη – τα ίδια τα θεμέλια της ΕΕ, το πολιτικό και οικονομικό της DNA, βασίζονται στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην εξυπηρέτηση των μονοπωλιακών συμφερόντων.

Να θυμήσουμε ότι οι αυταπάτες περί μιάς δήθεν «άλλης, φιλολαϊκής ΕΕ» που σκορπά ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις που τον στηρίζουν έχουν ιστορία: Ήταν ο Συνασπισμός που το 1992, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και την Πολιτική Άνοιξη, είχε υπερψηφίσει το μνημόνιο των μνημονίων, την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Ήταν τότε, το 1992, όταν ο τότε εισηγητής του Συνασπισμού στη Βουλή Γρηγόρης Φαράκος έλεγε: «Επιλέγουμε την πορεία προς την Ενωμένη Ευρώπη και θέλουμε να συμβάλουμε στη συνειδητή αποδοχή της από την κοινή γνώμη».

Να θυμήσουμε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός, μιλώντας σε τηλεοπτική προεκλογική  συνέντευξη ένα χρόνο πριν, το Μάη του 2014, παρίστανε πως είχε «ξεχάσει» το Μάαστριχτ. Μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες λοιπόν έλεγε επί λέξει ο Α.Τσίπρας: «…και ότι εμείς δεν στηρίξαμε την Συνθήκη του Μάαστριχτ, ούτε αργότερα τη συνθήκη της Νίκαιας η της Λισαβόνας…» (ΣΚΑΪ, 21/5/2014).

Να θυμήσουμε επίσης ότι ο κ.Τσίπρας και το κόμμα του έχουν τεράστιες ευθύνες για την καλλιέργεια αυταπατών στο λαό πως η «ΕΕ μπορεί να αλλάξει». Ας θυμηθούμε ορισμένες δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού αλλά και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ:

• «Η Ελλάδα είναι και πρέπει να παραμείνει ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης με υποχρεώσεις αλλά και με δικαιώματα που απορρέουν από τη συμμετοχή της σε αυτή», Αλ. Τσίπρας, 19 Μάη 2012.

• «Η Ελλάδα θ” αλλάξει σε μια Ευρώπη που αλλάζει», Αλ. Τσίπρας, 20 Μάη 2012.

• «Το σχέδιο της σταθεροποίησης της Ευρωζώνης, ένα πρώτο βήμα για μια ανοιχτή, δημοκρατική και συνεκτική Ευρώπη. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να διαπραγματευτούμε σθεναρά με τους βασικούς μοχλούς του θεσμικού νεοφιλελευθερισμού στη Φρανκφούρτη, το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι», Αλ. Τσίπρας, 20 Σεπτέμβρη 2013, Ομιλία στη Βιέννη (περιοδικό «Τρανσφόρμ»).

• «Μια διάλυση της σημερινής Ε.Ε. χωρίς ένα ώριμο εναλλακτικό αριστερό σχέδιο εμπεριέχει τον κίνδυνο μιας αρνητικής παλινδρόμησης, μιας επιστροφής σε εποχές καταστροφικών εθνικιστικών ανταγωνισμών. […] Ο μετασχηματισμός της Ευρώπης προϋποθέτει τη συγκέντρωση των δυνάμεων της Αριστεράς και, ταυτόχρονα, τον μετασχηματισμό της από μια δύναμη περιθωριακή, κυρίως αμυντική, σε μια δύναμη ικανή να δρα ταυτόχρονα σε όλα τα πεδία…», Γ.Δραγασάκης, 30 Μάρτη 2014 από άρθρο στην «Αυγή της Κυριακής».

• «Στόχος μας είναι μια νέα, αξιόπιστη σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους θεσμούς της και μια βιώσιμη θέση σ” αυτήν, με όρους ισοτιμίας και αξιοπρέπειας», Γ.Δραγασάκης, 23 Νοέμβρη 2014 στο Ινστιτούτο Levy.

• «Το ερώτημα είναι εάν θα ακολουθήσουμε την προτεσταντική στρατηγική της εφαρμογής νόμων, ακόμη και αν είναι λανθασμένοι, ακόμη και αν μας ζημιώνουν, ή αν θα ακολουθήσουμε την πορεία του «whatever it takes», να κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να σώσουμε το κοινό μας σπίτι, την ΕΕ, και πιο σημαντικά, την κοινωνία μας, το λαό μας», Αλ.Τσίπρας, 8 Γενάρη 2015.

• «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το κοινό μας σπίτι σεβόμενοι τους κανόνες άλλα και την ισοτιμία, δεν υπάρχουν ιδιοκτήτες και ενοικιαστές, είμαστε συγκάτοικοι και οφείλουμε να δουλέψουμε σκληρά για το κοινό μας ευρωπαϊκό μέλλον», Αλ. Τσίπρας, 4 Φλεβάρη 2015 στο Παρίσι.

Συμπέρασμα 4ο: Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», που απ” τη μια μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ και απ” την άλλη τα υπόλοιπα αστικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι κλπ.) θέτουν στο δημόσιο διάλογο είναι αποπροσανατολιστικό για τα λαϊκά συμφέροντα. Πρόκειται για εκβιαστικές προτάσεις που ουσιαστικά καλούν το λαό να στοιχηθεί πίσω από εναλλακτικές λύσεις καπιταλιστικής διαχείρησης. Ζητούν, με λίγα λόγια, από το λαό να επιλέξει το νόμισμα με το οποίο θα… μετράει την φτώχεια και την εξαθλίωση του. Το νόμισμα όμως (είτε λέγεται «ευρώ», είτε «δραχμή», είτε κάπως αλλιώς) δεν είναι παρά αντανάκλαση της ταξικότητας της οικονομίας. Της καπιταλιστικής οικονομίας που τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα υπηρετούν.

Συμπέρασμα 5ο: Το πραγματικό λοιπόν δίλημμα είναι αυτό που θέτει στον πυρήνα του ζητήματος το θέμα της εξουσίας: ποιός κρατά στα χέρια του τα «κλειδιά» της οικονομίας, τα μέσα παραγωγής. Και σε αυτό το ερώτημα η μόνη ρεαλιστική απάντηση δε μπορεί παρά να είναι αυτή που εκφράζει το ΚΚΕ: Η αποδέσμευση από την ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία με κοινωνικοποίηση του παραγόμενου πλούτου, των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και μονομερή διαγραφή του χρέους.

Εντός της ΕΕ και με την εξουσία των μονοπωλίων άθικτη, το μέλλον για το λαό μόνο ζοφερό μπορεί να είναι.

Νίκος Μόττας

ΑΤΕΧΝΩΣ

   Για ποια πατρίδα;

Από herko 

Γράφει ο Ηρακλής Κακαβάνης //

Για την υφαρπαγή της συγκατάθεσης του λαού στη συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής (είτε με τη μορφή του Ναι είτε του Όχι) παλιά και αποτελεσματικά για τη χειραγώγηση του λαού όπλα ξαναχρησιμοποιούνται, και στην προκειμένη περίπτωση ταύτιση του λαού με την πατρίδα. Λες και είναι ίδια η πατρίδα των καπιταλιστών με την πατρίδα του λαού.
Σε εμάς, τα θύματα της κρίσης και του μνημονίου, που θυσιάσαμε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας για χάρη της πατρίδας, και στο όνομα της μας ζητούν σήμερα τη συγκατάθεση (είτε με το ΟΧΙ είτε με το ΝΑΙ) για τη συνέχιση της ίδιας βάρβαρης πολιτική απευθύνεται ο βαρναλικός Σωκράτης και μας υπενθυμίζει «Δικιά σας η πατρίδα, μα τίποτα δικό σας μέσα σ’ αφτήνε: χωράφια και παλάτια, καράβια και χρήμα, Θεοί κι εξουσία, σκέψη και θέληση – όλα ξένα!».
Και καλεί τα θύματα της φενακιασμένης Αθηναϊκής Δημοκρατίας (καλή ώρα σαν την δική μας):
«Νιώστε τη δύναμή σας και ενωθείτε με τους αδικημένους λέφτερους. Να σηκώσετε μοναχά τα σφυριά, τα δρεπάνια, τα πελέκια, τα κρικέλια σας και θα γίνει κουρνιαχτός ολάκερ’ η δημοκρατία των «αρίστων» Να τους πάρετε τ’ αγαθά και να τους βάλετε να δουλέβουνε, για να τρώνε».
Το όπλο σήμερα είναι να πέσει στην κάλπη ένα ψηφοδέλτιο που θα ακυρώνει τον εκβιασμό, το ψηφοδέλτιο ρήξης με τη δημοκρατία των «αρίστων», το ψηφοδέλτιο που θα υπηρετεί ως προοπτική την πατρίδα του λαού. Ένα ψηφοδέλτιο πραγματικής ρήξης με στόχο την αποδέσμευση από την ΕΕ γιατί μόνο έτσι θα απογειωθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, θα αναπτύξει η χώρα ισότιμες αμοιβαία επωφελείς διεθνείς σχέσεις και η ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής θα γίνεται όχι με στόχο το κέρδος του καπιταλιστή αλλά την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Αγαπητέ Αλέξη

πηγη  2310net

Αγαπητέ Αλέξη,
Μου ζήτησες το ΟΧΙ μου στο δημοψήφισμα που εξήγγειλες και μου υποσχέθηκες ότι έτσι θα αναπνέαμε αξιοπρέπεια, θα αποφάσιζε ο λαός να δώσει ένα μάθημα, έστω και συμβολικό στους σκληρούς δανειστές μας.
Και εντάξει, λέω, μπορεί το ερώτημα να είναι έτσι κι αλλιώς άκυρο, αλλά ας πάει και το παλιάμπελο, να ψηφίσουμε συμβολικά μπας και γίνει μια κάποια ρήξη, αν και ποτέ δεν μου είπες τι σόι ρήξη είναι αυτή που τη μια ευαγγελίζεσαι και την άλλη ξορκίζεις ως το απόλυτο κακό.
Και ψήθηκα. Πάμε να τους μαυρίσουμε. Πάμε να δείξουμε έστω και με αυτόν τον τρόπο ότι ο λαός μπορεί να πει ένα ΟΧΙ, ένα ΟΧΙ στην ΕΕ, στην ευρωζώνη, στα μνημόνια, στο μαύρο μέτωπο της καπιταλιστικής ολιγαρχίας.
Κάπου εκεί σε είδα, ενώ ζητάς από το λαό να απορρίψει την πρόταση των θεσμών, εσύ να τους στέλνεις καινούρια, χειρότερη και από αυτή που είχες αρχικά στείλει.
Και μετά σε είδα να βγάζεις αγωνιώδη διαγγέλματα και να μας καλείς ξανά να πούμε ΟΧΙ για να διασφαλίσουμε με αυτό τον τρόπο ότι θα έχεις διαπραγματευτικό χαρτί για να συναποφασίσεις με τους γκάνγκστερ πόσα θα χάσουμε.
Σε άκουσα να ορκίζεσαι ότι αυτό το ΟΧΙ δεν είναι απλά ΝΑΙ σε κάποια άλλη συμφωνία, αλλά ΝΑΙ στις αξίες της ΕΕ. Αξιολύπητο επιχείρημα, ιδιαίτερα την ώρα που η ΕΕ σφάζει στην Ουκρανία, συμβάλλει στη δημιουργια του ISIS, η ίδια ΕΕ που πριν 15 χρόνια βομβάρδιζε στη γειτονιά μας, η ίδια που δεν δίνει δεκάρα για τους λαούς-θύματα της πολιτικής της.
Μετά σε είδα αγχωμένο, μάλλον να καταλαβαίνεις ότι το πολιτικό σου τέλος είναι κοντά είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ. Η μπλόφα του δημοψηφίσματος δεν σου βγήκε και προσπάθησες να τη μαζέψεις, αλλά μάταια.
Και συνέχισες. Και υποσχέθηκες συμφωνία όπως και να έχει, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Άκουσα και το δεξί (πραγματικά και μεταφορικά) χέρι σου, τον Δραγασάκη να λέει ότι το ΟΧΙ είναι Ναι στην Ευρώπη και αναρωτήθηκα σε τι ακριβώς με καλείς να απαντήσω αφού την απάντησή μου την έχεις ήδη ερμηνεύσει όπως σε βολεύει. Πως να μην ψηφίσω ΑΚΥΡΟ όταν εσύ ο ίδιος μου ακύρωσες την ψήφο μου;
Και σε ρωτάω: Αν θέλω να ψηφίσω ΟΧΙ στην ΕΕ, ΟΧΙ σε διαπραγματεύσεις με κλέφτες, φονιάδες, ληστές, οικονομικούς (και όχι μόνο) δολοφόνους, ΟΧΙ σε οποιοδήποτε καταστροφικό μνημόνιο, τι πρέπει να ψηφίσω; Μπορεί το ΟΧΙ σου να μου διασφαλίσει κάτι από αυτά;

   Άρνηση της Άρνησης

Από herko

Γράφει 0 2310net //

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος θόλωσε. Φρόντισε γι’ αυτό η ίδια η κυβέρνηση που το οργάνωσε. Την ώρα που ο λαός υποτίθεται ότι σκέπτεται πως θα τοποθετηθεί πάνω στη συγκεκριμένη πρόταση των δανειστών (όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός τόνισε), ο ίδιος ο πρωθυπουργός στέλνει νέες προτάσεις, ζητάει περισσότερα χρήματα, δεσμεύεται για μέτρα και τονίζει ότι βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Στην ουσία ακυρώνει, πριν ακόμα γίνει, το ίδιο το δημοψήφισμα.
Ωστόσο, το δημοψήφισμα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά του θα λειτουργήσει ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της εξοντωμένης κοινωνίας.
Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα μοιάζει πια ανούσιο αφού ήδη υπάρχει η υπογραφή της κυβέρνησης κάτω από κείμενα με μέτρα. Αυτό ήδη το έχει αποδεχτεί το μεγαλύτερο μέρος των «ΟΧΙ», το κατάπιε. Καταλήγει στο ΟΧΙ ως αντι-ΝΑΙ. Ως άρνηση αυτού που υποστηρίζουν οι «από ‘κει» και κυρίως ως άρνηση των ίδιων των «από ΄κει». Όπως και να το κάνουμε όταν ο Άνθιμος, ο Καμίνης, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Σταύρος και η υπόλοιπη dream-team είναι λογικό να δημιουργούνται αντανακλαστικά που οδηγούν σε μια συμβολική ψήφο άρνησης.
Οι κοινωνίες και οι συνειδήσεις όμως προχωρούν και εξελίσσονται διαλεκτικά και η υπέρβαση απαιτεί άρνηση της άρνησης.

Στην ουρά

 Στην ουρά

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Από μια άποψη πάντως καλύτερα, από το να γινόσουν ουρά του κινήματος ή ακόμα χειρότερα του Σύριζα στο δημοψήφισμα, που του ρίχνουν κλωτσιές στα πισινά, κάτω από την ουρίτσα και αυτός διαπραγματεύεται περήφανα μαζί τους, ενώ μπορεί να έχουν βάλει κι οι Αμερικάνοι την ουρά τους, ενάντια στο (άλλο) μαύρο μέτωπο της ΕΕ με ΝΔ και Ποτάμι (το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει κι απλώσει την τέφρα του σε άλλους πολιτικούς χώρους) και με τη γελοία προπαγάνδα πως ήμασταν ένα βήμα πριν να βγούμε από το τούνελ κι αρχίσει η ανάπτυξη, αλλά πάνω που είχαμε φάει το γάιδαρο κι είχε μείνει η ουρά, στράβωσε το κλίμα, το ‘φαγε κι ο (φαγωμένος) γάιδαρος και τώρα μπορεί να χάσουμε τις καταθέσεις που δεν έχουμε –σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου, δηλ. Κι όταν μιλάει το μαύρο μέτωπο για τις οικονομίες και τον ιδρώτα του λαού, που μπαίνουν σε κίνδυνο (αντί να μπουν σε ένα πρόγραμμα και να σωθούν για πολλοστή φορά μειούμενα), είναι να γελάει κανείς, σα να λέει δηλ ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα, άλλο αν κι οι δυο τους είναι γάιδαροι, που μάλωναν σε ξένο αχυρώνα, ποιος θα γίνει ο σωτήρας του λαού.

Και με αυτές τις μπερδεμένες σκέψεις, βρέθηκα στην ουρά του ΑΤΜ, πριν γίνουν ΑΤΜός τα λεφτά και μπει όριο στις αναλήψεις. Που σε κάνει να αναρωτιέσαι αφενός πότε θα μπει επιτέλους ανώτατο όριο και σε αυτά που έχεις να πληρώνεις κι αφετέρου για ποιο λόγο τα λέμε έι-τι-εμ, αφού είναι και ελληνικό αρκτικόλεξο, αυτόματα ταμειακά μηχανήματα, ή κάτι παρόμοιο. Και πώς να τα λέμε δηλ, ΆΤιΜη κενωνία; Ας τα λέγαμε απλώς αυτόματα μηχανήματα, όπως γινόμαστε κι εμείς καμιά φορά, όταν περιμένουμε στην ουρά για να αναλάβουμε (δυνάμεις; μήπως ευθύνες; μπα όχι) χρήματα και να συνεχίσουμε τις ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις στην καθημερινότητα, σαν αυτόματα που νιώθουν ανασφάλεια αν τους βγάλει κάτι από τη μίζερη ρουτίνα τους και δεν αισθάνονται ποτέ αλληλεγγύη ή ανάγκη για συλλογικότητα κι άλλες τέτοιες ανθρώπινες αδυναμίες. Κι η ζωή συνεχίζεται, δε σταματά, το θέμα όμως είναι (πώς) να αλλάξει. Και σα να μην έφτανε το απόστημα της αιώνιας ανάθεσης, που πρέπει να σπάσει, τώρα είμαστε αντιμέτωποι και με το βραχνά της ανάληψης.

Και γενικά απέφευγες, όπως ο διάολος το λιβάνι, να συμμετέχεις σε ουρές, «νομιμοποιώντας» αυτήν την καλλιεργούμενη υστερία, αλλά, διάολε (πάλι αυτός), κάπως πρέπει να βγάλεις τη βδομάδα κι εσύ. Και δε φταίνε σε τίποτα απολύτως οι άνθρωποι που αγωνιούν για τους κόπους μιας ζωής, αλλά αυτοί που σπέρνουν εξ επαγγέλματος κι εξ άμβωνος τηλεοπτικού το πανικό. Δε θα ‘ρθει και από εδώ όμως κάνα τηλεοπτικό συνεργείο να τραβήξει πλάνα; Θα αρπάξεις το μικρόφωνο σαν αγανακτισμένος πολίτης να τα πεις έξω από τα δόντια. Θα γίνει το ELA να δεις…

Αλλά και να ερχόταν, τι να πεις που να χωράει μέσα σε ένα «ναι» ή ένα «όχι», που θέλουν αυτοί να ακούσουν. Πώς να χωρέσεις έναν ποταμό σκέψεις και μια ανάλυση σε μια ατάκα το πολύ, που θα κρατήσουν  αυτοί στο μοντάζ; Κάποτε ένας νυν κυβερνητικός βουλευτής έλεγε πως είχε φτάσει στο σημείο να κωδικοποιήσει τις θέσεις του για το περιβάλλον, που δεν πουλούσε ως θέμα, σε τριάντα δεύτερα, πριν προλάβουν να τον κόψουν και περάσουν στον επόμενο. Σήμερα έχει εκπαιδευτεί και μπορεί να χωρέσει τρολιές ολάκερες στους 140 (παλιο)χαρακτήρες του τουίτερ.

Ή μπορεί να γίνει το άλλο, όπως σε μια ταινία με το βέγγο, που έκανε δηλώσεις ως απλός πολίτης σε μια κάμερα κατά της κυβέρνησης, αλλά το βράδυ έπαιξε μόνο η εικόνα του ενώ το σπικάζ σκέπαζε τον ήχο κι έλεγε τελείως διαφορετικά πράγματα, απ’ ό,τι είχε πει αυτός. Κάτι σαν το δημοψήφισμα της Κυριακής δηλ, που μπορεί κάποιος να ψηφίσει «όχι» και να του βγει αριστερό μνημόνιο.

Ο κόσμος στην ουρά ανοίγει αμέσως κουβέντα, ψάχνει να βρει τι παίζεται. Κρατάει γενικά την ψυχραιμία του και ψυχανεμίζεται σε γενικές γραμμές πως το δίλημμα τύπου «κορώνα ή γράμματα» στο δημοψήφισμα, δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος –κι ας τον τρομοκρατούν με το ενδεχόμενο να αλλάξει και να γυρίσουμε στη δραχμή, που κι αυτός το τρέμει γιατί έχει ξεχάσει την ισοτιμία: πόσο μας κάνουν 0 ευρώ σε δραχμές; Λες να χάσουν την αξία τους αν υποτιμηθούν;

Κι αυτό σου δείχνει πού ακριβώς υστερούν τα δικά μας επιχειρήματα. Όχι στο ότι δεν έχουν βάση ή δεν έχουν εξειδικευτεί και δεν πείθουν τον άλλο. Αλλά ότι δε θα γίνουν ποτέ απλοϊκές, συνθηματικές φράσεις, που θα τις επαναλαμβάνουν από το πρωί ως το βράδυ τα ΜΜΕ, καθιστώντας τες εύληπτες σαν κοινή λογική, για να γίνουν κτήμα του καθενός και θα τις νομίζει στο τέλος για δικές του απόψεις.

Φτάνει η σειρά του μπροστινού, που γωνιά μη στεγνώσει μπροστά του το άτιμο το έι-τι-εμ, και τρέχει και δε βρίσκει, όπως με τον πανικό για τη βενζίνη (!), λες κι έρχεται πόλεμος –που μπορεί και να έρχεται δηλ, αλλά όχι λόγω του δημοψηφίσματος. Μετά από ένα σύντομο ντους στον κρύο του ιδρώτα, το μηχάνημα του βγάζει το ποσό που πληκτρολόγησε, αλλά αυτός βιάζεται να πάρει και να κρατήσει τα χαρτονομίσματα, πριν του τα πάρουν, κι αυτά μαγκώνουν προς στιγμήν στην εισδοχή, λες και τα τραβάει από μέσα η αόρατη χείρα της αγοράς του Άνταμ Σμιθ και του υπενθυμίζει τα δεινά που θα έρθουν, αν δεν κλείσουμε συμφωνία.

Κι η ζωή συνεχίζεται, αλλά το θέμα είναι να αλλάξει…

Ο παράγοντας «διευθέτηση του χρέους»

Ο παράγοντας «διευθέτηση του χρέους»

Ο υπουργός Οικονομικών έκανε τις προάλλες μια δήλωση για να εξηγήσει τους λόγους που η κυβέρνηση είπε «όχι» σε συμφωνία με τους δανειστές και τώρα λέει «όχι» στο ερώτημα του ερχόμενου δημοψηφίσματος. Διαβάζοντας τα «έξι σύντομα σημεία», που περιλαμβάνει η δήλωση Βαρουφάκη, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση αποχώρησε προσωρινά από τις διαπραγματεύσεις επειδή καμιά από τις προτάσεις των δανειστών δεν περιελάμβανε κάτι συγκεκριμένο για την αναδιάρθρωση του ελληνικού κρατικού χρέους. Μάλιστα, σε επόμενη δήλωση, ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι ψάχνουν λύση για «βιώσιμο πρόγραμμα», παραπέμποντας ευθέως ξανά στο ζήτημα του χρέους, ενώ και ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Τ. Κορωνάκης, σε ερώτηση γιατί δεν έκλεισε η συμφωνία με τους δανειστές, απάντησε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι δεν υπήρξε από την πλευρά τους καμιά πρόταση για τη διευθέτηση του χρέους.

***

Τι δείχνουν όλα αυτά; Πρώτα απ' όλα, αυτό που από την πρώτη ώρα έλεγε το ΚΚΕ. Οτι οι πραγματικές διαφορές ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους ιμπεριαλιστικούς «θεσμούς» δεν βρίσκονται ούτε στο ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, όπου η μεταξύ τους απόκλιση ήταν της τάξης μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων, ούτε βέβαια στο συνταξιοδοτικό, όπου οι δύο προτάσεις για συμφωνία ταυτίστηκαν στο τέλος σχεδόν απόλυτα. Αλλα πράγματα ήταν αυτά που εμπόδισαν τη συμφωνία στην παρούσα φάση και ένα από αυτά ήταν το χρέος. Η ελληνική κυβέρνηση, για λογαριασμό των ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων, «καίγεται» να δοθεί μια λύση που θα της επιτρέπει να διοχετεύει μικρότερα ποσά από τους κρατικούς προϋπολογισμούς για την αποπληρωμή των δανείων. Οχι βέβαια για να δίνει το «περίσσευμα» στην αύξηση μισθών και συντάξεων, αλλά για να το μετατρέψει σε άμεση και έμμεση επιδότηση προς τις μεγάλες επιχειρήσεις.

***

Αυτός είναι άλλωστε και ο βασικός λόγος για τον οποίο μεγάλες επιχειρηματικές ομάδες στοιχήθηκαν πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσίαζε τη διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους σαν το «βαρύ χαρτί» των προεκλογικών του εξαγγελιών. Αλλωστε, και η προηγούμενη κυβέρνηση προσπάθησε να αποσπάσει ανάλογες δεσμεύσεις από τους ιμπεριαλιστικούς «θεσμούς», συνάντησε όμως «τοίχο» από την άρνηση κυρίως της Γερμανίας, παρά την πίεση που ασκούσε από τότε και το ΔΝΤ. Η διευθέτηση του ελληνικού κρατικού χρέους ήταν και είναι από τα βασικά ζητήματα τριβής ανάμεσα στην Ευρωζώνη (κυρίως τη Γερμανία) και το ΔΝΤ. Το Ταμείο επιζητούσε το χρέος να γίνει βιώσιμο για να συνεχίσει να συμμετέχει στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας, όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει να υποστούν ζημιά τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, που είναι πλέον οι βασικοί «μέτοχοι» του ελληνικού χρέους μετά το PSI και τη διάχυση της ζημιάς στους ιδιώτες δανειστές.

***

Είναι φανερό απ' όλα αυτά ότι το ζήτημα «διευθέτηση του χρέους» έχει πολλούς παράγοντες, καθένας από τους οποίους αποτελεί εστία τριβής και όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα σε όλους όσοι εμπλέκονται στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας, και ιδιαίτερα ανάμεσα στη Γερμανία και το ΔΝΤ. Αυτό που δεν χωράει αμφισβήτηση, είναι ότι με όποιον τρόπο κι αν γίνει η αναδιάρθρωση του χρέους, προκειμένου αυτό να γίνει βιώσιμο, ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει. Γι' αυτόν η λιτότητα και οι αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για την ανταγωνιστικότητά του είναι δεδομένες και αδιαπραγμάτευτες. Αλλωστε, την όποια αναδιάρθρωση θα την πληρώσει ο λαός με τα λεγόμενα «πρωτογενή πλεονάσματα», που είναι αναγκαία για να μην υπάρξει νέα αύξηση του χρέους, και με τα νέα δάνεια που θα ζητήσει η Ελλάδα, αφού χωρίς αυτά δεν μπορεί να επιτευχθεί η ανάκαμψη. Αυτοί που προσδοκούν οφέλη από την αναδιάρθρωση του χρέους είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Γι' αυτούς πασχίζει η κυβέρνηση να φέρει λάφυρο από τις διαπραγματεύσεις μια δήλωση έστω των εταίρων για το χρέος. Κατά τ' άλλα, όπως αποδείχτηκε, καρφάκι δεν της καίγεται για το αν ο συνταξιούχος θα ψωμολυσσάει με 300 ή με 400 ευρώ, αν θα πεθαίνει χωρίς σύνταξη πάνω στο μεροκάματο...

Π.

Τρίποντο των... “εταίρων”, απ’ την άλλη άκρη του γηπέδου, το δημοψήφισμα!

 Τρίποντο των... “εταίρων”, απ’ την άλλη άκρη του γηπέδου, το δημοψήφισμα!

Πάμε σε νέο μνημόνιο με… “λαϊκή εντολή” τώρα!

Δια χειρός Αλιθέρση

Όλα τα "μέτρα" που μας έφτασαν ως εδώ ποτέ δεν είχαν τη λαϊκή αποδοχή. Τα κόμματα που σχημάτιζαν τις κυβερνήσεις άλλα έλεγαν προεκλογικά κι άλλα στη συνέχεια εφάρμοζαν, για τις ανάγκες της… “σωτηρίας” της χώρας και της δικής μας!

Να θυμηθούμε τον Παπανδρέου, που ξεκίνησε με το 44%, επειδή “λεφτά υπήρχαν”; Τον Σαμαρά, στη συνέχεια, που υποσχέθηκε όχι άλλο μνημόνιο και βρεθήκαμε μετά, εκτός όλων των προηγούμενων που είχαμε στην πλάτη μας, και με ένα δεύτερο;

Να θυμηθούμε επίσης ότι τα δυό κόμματα ΔΝ και ΠΑΣΟΚ, που σχημάτισαν ελέω εκλογικού νόμου κυβέρνηση, είχαν αποδοκιμαστεί στις εκλογές; Όμως φαίνεται ότι ίσχυσε κι εδώ ο κανόνας των μαθηματικών ότι δυο αρνήσεις μας κάνουν μια κατάφαση!

Να που όμως που φάνηκε ότι η λαϊκή οργή και αγανάκτηση βρήκε διέξοδο, όπως βρίσκει το νερό, όταν το εγκλωβίζεις. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε πολλούς είχε φέρει μαζί της και την ΕΛΠΙΔΑ. Είναι γεγονός ότι οι ψηφοφόροι μ’ αυτά που είδαν και έζησαν ήθελαν να μπει ένα φρένο στη μεγάλη αδικία. Δεν ζητούσαν πολλά, το αυτονόητο ζητούσαν!

Το κατά πόσο μπήκε φρένο στην αδικία ας το κρίνει ο καθένας μας. Το θέμα τώρα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι το δημοψήφισμα. Μίλησαν πολλοί για το απόγειο και το θρίαμβο της Δημοκρατίας.

Οι "εταίροι" στην αρχή αντέδρασαν αρνητικά, στη συνέχεια, βλέποντας ότι το πράγμα κοντρολάρεται, έκαναν ανοιχτή παρέμβαση στα εσωτερικά μας, η οποία ήταν καλοδεχούμενη από τα λεγόμενα μνημονιακά κόμματα.

Σ’ όλες τις εποχές, όταν κατακτητές εισβάλουν σε μια χώρα, πάντα βρίσκονται και αυτοί που τους καλοδέχονται. Δεν είναι όμως της στιγμής η εκτενέστερη αναφορά.

Πέραν αυτών, τα συγκροτήματα που στήριζαν την κυβέρνηση έκαναν στροφή 180ο. Η κυβέρνηση ζητά τώρα συμφωνία, πριν το δημοψήφισμα, υποβάλλοντας νέες προτάσεις που επί της ουσίας δεν διαφέρουν απ’ αυτές των δανειστών. Οι “εταίροι” όμως απαιτούν να γίνει το δημοψήφισμα και απαντούν ότι η συμφωνία θα γίνει μετά απ΄ αυτό.

Όμως, ό,τι και να απαντήσει ο λαός την Κυριακή στο ίδιο σημείο οδηγείται. Σε νέο μνημόνιο, σε νέο δάνειο, σε αύξηση του χρέους, σε ακόμη μεγαλύτερο βάθεμα της ύφεσης με ό,τι αυτή, η ύφεση, συνεπάγεται. Οδηγούμαστε σε τριτοκοσμικούς μισθούς και συντάξεις. Και το χειρότερο, οδηγούμαστε, με το… “λαό τώρα στο τιμόνι”, στην αύξηση του χρέους των πολιτών, όχι μόνο στις τράπεζες, αλλά και απέναντι στο κράτος, με άριστα εργαλεία τον ΕΝΦΙΑ αλλά και το λεγόμενο τεκμήριο διαβίωσης!

Κι έτσι, εδώ φτάνουνε στον τελικό τους στόχο, που είναι οι κατασχέσεις! Αυτό επιδιώκουν οι “εταίροι” μέσω των κομμάτων που κυβερνούν στην Ελλάδα. Να βάλουν χέρι στις περιουσίες, για να μην έχουμε στον ήλιο μοίρα, για να παραμένουμε εσαεί υποχείριά τους, υποχείρια αυτών που θα έχουν τον πλούτο στα χέρια τους. Πάμε δηλαδή σ’ ένα δίπολο ακραίου πλούτου και ακραίας φτώχειας!

Τώρα όμως, σ’ όλο αυτό το σκηνικό προστίθεται και ένα ακόμη στοιχείο, ίσως το πιο δραματικό! Όλα αυτά θα συνεχίσουν να γίνονται, επειδή θα τους τα ζητήσουμε, απευθείας εμείς! Είτε το ΟΧΙ, είτε το ΝΑΙ επικρατήσει, μνημόνιο τους ζητάμε!

Μονά ζυγά δικά τους! Ή, διαφορετικά, οι “εταίροι”, οι “θεσμοί”, οι τοκογλύφοι-δανειστές, μ’ αυτό το δημοψήφισμα, ανεξαρτήτου αποτελέσματος, πετυχαίνουν πιθανόν ανέλπιστο τρίποντο απ’ την άλλη άκρη του γηπέδου, με το λαό, με όλους αυτούς που θα ψηφίσουν, την Δευτέρα, να μην ξέρουν κατά πού να κάνουν!

Εκτός βέβαια, κι αν όλοι αυτοί, κι αν όλοι εμείς βγούμε στους δρόμους και απαιτήσουμε να πάρουμε πίσω τις ζωές μας που μας τις έκλεψαν, και  απαιτήσουμε να ανοίξει παράθυρο στο μέλλον των παιδιών  μας  χωρίς προστάτες και κουροφέξαλα!

ΥΓ. Προσωπικότητες, επιστήμονες και καλλιτέχνες, με ανακοίνωσή τους ζητούν απ’ τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν ΝΑΙ την Κυριακή, επειδή η Ευρώπη, όπως ισχυρίζονται, είναι το σπίτι μας!

1ον Λαθροχειρούν, μπερδεύοντας την Ευρώπη με την ΕΕ. Τι σχέση έχει όμως ο φάντης με το ρετσινόλαδο;

2ον Λαθροχειρούν συνειδητά, όταν μιλούν για σωτηρία με το ΝΑΙ και καταστροφή με το ΟΧΙ. Και τα δύο οδηγούν σε νέο μνημόνιο και στην καταστροφή της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών!

3ον Δεν γνωρίζω κατά πόσον όλοι αυτοί κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους, “απ’ το σπίτι τους, την Ευρώπη”, διάβαζε ΕΕ, εμείς όμως κινδυνεύουμε!

Πέσανε εντελώς οι μάσκες

 Πέσανε εντελώς οι μάσκες

Μια μέρα μετά τη δημοσιοποίηση του επίσημου αιτήματος Τσίπρα για νέο διετές δάνειο, ύψους 29,1 δισ. ευρώ, από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (άρα και για τη σύναψη νέας δανειακής σύμβασης και νέου μνημονίου), χτες δόθηκε στη δημοσιότητα και η συμπληρωματική επιστολή του πρωθυπουργού προς τους επικεφαλής των ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, για να πέσουν εντελώς οι μάσκες...

Τι λέει σε αυτήν την επιστολή ο Αλ. Τσίπρας; Λέει ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ «είναι έτοιμη να αποδεχτεί» την τελευταία πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ (με ημερομηνία 26/6/2015), «ως μέρος μιας παράτασης του λήγοντος προγράμματος και της νέας δανειακής συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας για την οποία υπεβλήθη αίτημα στις 30 Ιούνη 2015». Προσθέτει μόνο μερικές «τροποποιήσεις, προσθήκες και διευκρινίσεις», οι οποίες, όπως θα δούμε παρακάτω και όπως παραδέχεται και η ίδια η κυβέρνηση, στην πλειοψηφία τους αφορούν μόνο στο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής των αντιλαϊκών μέτρων, προκειμένου τάχα να βρεθούν «ισοδύναμα μέτρα για την αντικατάστασή τους»...

***

Για να δούμε όμως... Τι έλεγε γι' αυτήν την τελευταία πρόταση των «εταίρων» η συγκυβέρνηση μόλις πριν από λίγες μέρες; Σε χαρακτηριστικό non paper που κυκλοφόρησε την Κυριακή 28/6 το Μέγαρο Μαξίμου, ανέφερε ότι μεταξύ αυτής και της προηγούμενης πρότασης των ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ (αυτής δηλαδή που θέτει η κυβέρνηση στο δημοψήφισμα της ερχόμενης Κυριακής), «η μόνη διαφορά αφορά τον ΦΠΑ στα ξενοδοχεία», ενώ υπογράμμιζε ότι περιλαμβάνει «δέσμη προτάσεων φιλοσοφίας Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, οι οποίες παραδόθηκαν ως τελεσίγραφο στην Ελλάδα»!

Δηλαδή; Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη, η κυβέρνηση καλεί το λαό να πει «όχι» στην πρόταση των «εταίρων», που η ίδια όμως δηλώνει επισήμως ότι είναι «έτοιμη να αποδεχτεί», με 2-3 τροποποιήσεις στα χρονοδιαγράμματα εφαρμογής της! Επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι και οι δύο «επιλογές» που δίνουν στο λαό, τόσο το «ναι» στην πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, όσο και το «όχι» της κυβέρνησης, καταλήγουν αυτομάτως στον ίδιο κουβά, στο νέο αντιλαϊκό μνημόνιο που παζαρεύουν κυβέρνηση και «εταίροι», για λογαριασμό του κεφαλαίου...

***

Το ότι οι προτάσεις της συγκυβέρνησης και των «θεσμών» της τρόικας, σε ό,τι αφορά το σκέλος των νέων αντιλαϊκών μέτρων, έχουν «μηδαμινές διαφορές» είναι γνωστό. Το παραδέχονται πλέον και οι ίδιοι (η εν λόγω διατύπωση ανήκει στον Αλ. Τσίπρα), ενώ η αντιλαϊκή τους σύγκλιση αποτυπώνεται ανάγλυφα και στον πίνακα που δημοσίευσε προχτές ο «Ριζοσπάστης».

Πλέον, όμως, με τις τελευταίες επίσημες επιστολές του Αλ. Τσίπρα, ακόμα και οι «μηδαμινές διαφορές» βαίνουν προς πλήρη εξάλειψη... Μια συγκριτική ματιά στην τελευταία πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, στα «μέτρα φιλοσοφίας ΔΝΤ» που εντόπιζε σε αυτήν το σχετικό non paper της συγκυβέρνησης και στην τελευταία επιστολή Τσίπρα αποδεικνύει του λόγου το αληθές...

Με βάση τις «τροποποιήσεις» που περιλαμβάνονται στην επιστολή Τσίπρα, η κυβέρνηση:

- Αποδέχεται τον αντιλαϊκό στόχο για πρόσθετα έσοδα ύψους 1% του ΑΕΠ (1,8 δισ. ευρώ) από τον ΦΠΑ, την αύξηση κατά 10% του συντελεστή ΦΠΑ σε όλα τα συσκευασμένα τρόφιμα (από 13% στο 23%), το συντελεστή 23% στην εστίαση κ.ο.κ. Ζητά μόνο τη διατήρηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά, που φυσικά θα επιβαρυνθούν και αυτά από όλα τα παραπάνω...

- Αποδέχεται την κατάργηση των εκπτώσεων φόρου για τους αγρότες (πετρέλαιο diesel, φόρος εισοδήματος) και ζητά μόνο αυτή να γίνει έως το τέλος του 2017.

- Αποδέχεται τη σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ έως το τέλος του 2019, ζητώντας μόνο να μην υπάρξουν άμεσες ενέργειες στο ανώτερο 20% των δικαιούχων.

- Αποδέχεται τη σταδιακή κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων (που χρηματοδοτούν μεταξύ άλλων ασφαλιστικά ταμεία), ζητώντας μόνο να ξεκινήσει τον Οκτώβρη του 2015 και να ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2017.

- Ζητά το νέο πλαίσιο για τις εργασιακές σχέσεις να νομοθετηθεί το φθινόπωρο του 2015. Ταυτόχρονα όμως αποδέχεται την πρόταση των «εταίρων», ότι «οποιεσδήποτε προτεινόμενες αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο θα υιοθετηθούν μόνο σε συμφωνία με τους ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ», καθώς και ότι στις σχετικές συζητήσεις στη βάση των «βέλτιστων πρακτικών» της ΕΕ, θα περιληφθεί και η «αναθεώρηση του υπάρχοντος πλαισίου για τιςομαδικές απολύσεις».

- Αποδέχεται την εφαρμογή των περιβόητων «εργαλειοθηκών» του ΟΟΣΑ για τις παραπέρα απελευθερώσεις κλάδων κλπ., ζητώντας μόνο να μην εφαρμοστούν οι προβλέψεις τους για το γάλα, τα φάρμακα, το ψωμί και την Κυριακή αργία.

-- Αποδέχεται την «πλήρη εφαρμογή» του μνημονιακού νόμου του 2010 για τοΑσφαλιστικό και ζητά μόνο την «αναστολή» (όχι την κατάργηση) της εφαρμογής της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, μέχρι να θεσπιστεί η νέα νομοθετική «μεταρρύθμιση» του Ασφαλιστικού.

- Αποδέχεται τον τεμαχισμό της ΔΕΗ, σε ΔΕΗ και ΑΔΜΗΕ (δίκτυα μεταφοράς), ζητώντας μόνο το κράτος να διατηρεί πλειοψηφικό πακέτο μετοχών στον ΑΔΜΗΕ.

***

Την ίδια στιγμή, άλλες πτυχές της πρότασης ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ, που δηλώνει «έτοιμη να αποδεχτεί» και για τις οποίες δεν διατυπώνει ...καμία «διευκρίνιση», μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: Την αύξηση των εισφορών Υγείας στις κύριες και επικουρικές συντάξεις από 4% και 0% αντίστοιχα στο 6% (έναντι 5% στην τελευταία πρόταση της κυβέρνησης), τοπάγωμα των συντάξεων έως το 2021, τη μείωση του ακατάσχετου ορίου των 1.500 ευρώ στις καταθέσεις, τη μεταφορά στο ΤΑΙΠΕΔ των μετοχών του Δημοσίου στον ΟΤΕ κ.ά.

Ταυτόχρονα, προς απάλειψη βαίνουν η αύξηση των εργοδοτικών εισφορών κατά 2,9% και η έκτακτη φορολόγηση επιχειρήσεων με κέρδη πάνω από 500.000 ευρώ, αφού κανένα από τα δύο μέτρα δεν περιλαμβάνεται στην πρόταση των «θεσμών» της τρόικας που αποδέχεται η κυβέρνηση.

Κι όλα αυτά, βέβαια, προστίθενται σε αυτά που ήδη ταυτίζονταν οι προτάσεις κυβέρνησης και ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ (πρωτογενή πλεονάσματα 1%, 2% και 3% το 2015, 2016 και 2017 αντίστοιχα, «εξοικονόμηση» 1% του ΑΕΠ από τις συντάξεις, αύξηση του «πέναλτι» για τις πρόωρες συντάξεις, συμπίεση «μισθολογικού κόστους» στο Δημόσιο, διαμόρφωση κατώτατου μισθού με το «μνημονιακό» νόμο 4172/2013, διατήρηση ΕΝΦΙΑ και «εισφοράς αλληλεγγύης», ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, αεροδρομίων, υποδομών, αυτόματος «κόφτης» δαπανών σε περίπτωση αποκλίσεων κ.ά.), αλλά και στην αποδοχή όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα χρόνια και με τα προηγούμενα μνημόνια.

***

Πολύ περισσότερο, όλα τα παραπάνω θα αποτελέσουν «μέρος» και όχι το σύνολο των αντιλαϊκών «προαπαιτούμενων» για το νέο δάνειο που ζητά η κυβέρνηση από τον ESM, αφού πλέον δεν μιλάμε για την ολοκλήρωση του προηγούμενου μνημονίου, αλλά για τη σύναψη νέας δανειακής σύμβασης - νέου μνημονίου διετούς διάρκειας!

Επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι στην πραγματικότητα η πρόταση της κυβέρνησης και η πρόταση των ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ αποτελούν ένα και το αυτό κείμενο, στο οποίο οι δύο πλευρές γράφουν και σβήνουν, ανεβάζοντας κάθε φορά ακόμα πιο ψηλά τον πήχη των αντιλαϊκών μέτρων.

Επιβεβαιώνεται ότι τόσο την ερχόμενη Κυριακή όσο και μετά από αυτήν, το μόνο γνήσιο ΟΧΙ σε παλιά και νέα μνημόνια είναι η πρόταση του ΚΚΕ, η πάλη ενάντια σε όλες τις προτάσεις - κυβέρνησης και «εταίρων» - που πτωχεύουν το λαό, η πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό πραγματικά στην εξουσία.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Αποκαλυπτικά» του «Ριζοσπάστη» της Πέμπτης 2 Ιούλη 2015

Οι "εντιμότατοι" φίλοι τους

 Οι "εντιμότατοι" φίλοι τους

Πρώτα στηριζόμασταν στην πρόταση του ντράγκι και της εκτ που θα έδινε διέξοδο από την κρίση και τη φυλακή του χρέους. Μετά στηρίζαμε το δντ που πήγαινε κόντρα σε κάποιες μη συμφέρουσες προτάσεις κι εγγυόμασταν την καταβολή των δόσεων, για να ζητήσουμε ύστερα την αποπομπή του από το νέο πρόγραμμα, μέχρι που ήρθε η σημερινή του έκθεση, που ευνοεί την αναδιάρθρωση του χρέους και το ξανάκανε φίλο μας. Γενικά στηριζόμασταν πότε στον ένα και πότε στον άλλο εταίρο της τρόικας, που έχασαν όμως την ευκαιρία να γίνουν θεσμοί. Κι αφού τελείωσαν οι αυταπάτες κι οι φίλοι μας, τώρα που η εε αποδείχτηκε πως δεν ήταν το μικρό σπίτι στο λιβάδι που νόμιζαν κάποιοι, τι μέλλει γενέσθαι και ποιοι θα είναι οι φίλοι μας; Μα φυσικά οι αμερικάνοι, που είναι παραδοσιακοί μας φίλοι από το 47’ και ναι μεν δεν μπορούσαν να βγουν ανοιχτά υπέρ του «όχι», αλλά συνέβαλαν στην επίσπευση της δημοσίευσης της έκθεσης του δντ που βγάζει το χρέος μη βιώσιμο κι έτσι η νέα συμφωνία πρέπει λογικά να συμπεριλαμβάνει κάποια σχετική ρύθμιση.

Γιατί το παν σε αυτή τη ζωή είναι να επιλέγεις τους σωστούς φίλους, που θα σε πάνε μπροστά, γιατί χωρίς φίλους, θα ήμασταν μόνοι μας, όπως το δογματικό, φοβικό κουκουέ, που απομονώθηκε πάλι από τις μάζες στο σύνταγμα.

Σε τι συνίσταται λοιπόν ο διαχρονικός βρώμικος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας; Το 1980 η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία πίστευε και υποστήριζε το σύνθημα «εοκ και νατο, το ίδιο συνδικάτο». Τρεις και πλέον δεκαετίες αργότερα, με τους μύθους για τα πλεονεκτήματα της κοινής αγοράς, όπου τρώνε με χρυσά κουτάλια, να έχουν καταρρεύσει παταγωδώς και με την εε να δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, τα αδιέξοδά της και τη ζοφερή προοπτική που επιφυλάσσει για τους λαούς, το ρεύμα αυτό θα έπρεπε να είναι συντριπτικά πλειοψηφικό, έχοντας σύμμαχό του τα γεγονότα και την πείρα των τελευταίων δεκαετιών. Κι αν η σημερινή εικόνα είναι ακριβώς αντίθετη, αν ένα μεγάλο τμήμα του λαού φοβάται να αφήσει τη στρούγκα της ευρωλυκοσυμμαχίας, μη τυχόν μας φάει ο λύκος έξω απ’ το μαντρί, αυτό οφείλεται πρωτίστως στον ύπουλο διαλυτικό ρόλο του πασόκ στο εργατικό κίνημα, την προσχώρησή του στη μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα, και τον εκμαυλισμό χιλιάδων λαϊκών συνειδήσεων με έναν, ανώριμο έστω, αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό. Εάν πάλι τα φλογερά αντιμνημονιακά συναισθήματα και συναισθήματα του ελληνικού λαού έχουν μεταστραφεί σε βαθμό που να είναι έτοιμος να υπερψηφίσει με νύχια και με πόδια μια νέα μνημονιακή, αντιλαϊκή συμφωνία, αυτό οφείλεται κυρίως στον κούφιο «αντιμνημονιακό» λόγο της κυβέρνησης, και τα αδιέξοδά του, όταν συναντήθηκε με την πεισματάρα πραγματικότητα.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τις τελευταίες μέρες, κάποιοι ετοιμάζονται μεθοδικά να εξαπολύσουν επίθεση ενάντια στο κουκουέ, που αδυνατίζει τάχα με τη στάση του το «όχι στη συμφωνία» και θα φέρει βαριές ευθύνες, σε μια ενδεχόμενη επικράτηση του «ναι». Αν πάντως ψάχνει να βρει κανείς ενόχους και όχι αποδιοπομπαίους τράγους για να φορτώσει τις δικές του ευθύνες, οφείλει να τους αναζητήσει πρώτα και κύρια στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Δεν αδυνατίζουν το όχι οι παλινωδίες της κοινοβουλευτικής ομάδας των ανελ, η υποχωρητικότητά τους στις πιέσεις των μεγάλων συμφερόντων με τα οποία συνδέονται, η πρωτοβουλία αιτήματος για την ακύρωση του δημοψηφίσματος κι η πρώτη διαρροή του κυβερνητικού λόχου (δομοβολίτης) που θα ψηφίσει «ναι»;

Δυναμώνουν ή αδυνατίζουν το «όχι» οι εκλεγμένοι υποψήφιοι του σύριζα στην τοπική αυτοδιοίκηση, που είτε παραιτούνται, είτε διαχωρίζουν τη θέση τους, υποστηρίζοντας το ναι;

Δυναμώνουν ή αδυνατίζουν το «όχι» οι κυβερνητικοί χειρισμοί σε μια σειρά θέματα που δημιουργούν αναπόφευκτα κλίμα ανησυχίας (για να το θέσω επιεικώς); Ήταν πολύ δύσκολο να προβλέψουν τι θα γινόταν με τις τράπεζες; Να αποφύγουν το μπάχαλο με τους συνταξιούχους; Να προειδοποιήσουν και να προετοιμάσουν τον κόσμο, για αυτά που θα είχε μπροστά του να αντιμετωπίσει; Δυσκολεύει ή δυναμώνει το «όχι» η αδιαφορία της κυβέρνησης μπροστά στο μπαράζ απολύσεων εργαζομένων, των υποχρεωτικών αδειών (μετά ή άνευ αποδοχών), των απειλών και των υποδείξεων (στην καλύτερη) των εργαζομένων από τους καπιταλιστές στις επιχειρήσεις τους; Και πόσο βοηθάει να βαφτίζεται εθνική, αστική τάξη ο γιαννακόπουλος, που σταμάτησε, όπως λέγεται, εκτάκτως τη μισθοδοσία στη βιανέξ;

Ο σύριζα απαντάει στο αντίπαλο στρατόπεδο σε θυμικό επίπεδο, ο μόνος φόβος μας είναι ο φόβος,

για να αποκρούσει τη μεθοδευμένη τρομοκρατία. Τι σχέδιο έχει εμφανίσει όμως για την επόμενη μέρα, από τα πιο «μικρά», πχ την αγωνία του κόσμου για τις συντάξεις και τις καταθέσεις του, μέχρι τα πιο μακροπρόθεσμα, όπως το χρέος κι η «βιωσιμότητά» του;

Ξαναμπαίνει λοιπόν το ερώτημα: ποιος σκορπίζει το φόβο με την ανυπαρξία εναλλακτικού σχεδίου; Ποιος ατσαλώνει και εμπεδώνει το φόβο με αυτές τις κινήσεις; Πόσο βοηθάει τη δική μας υπόθεση ένα «όχι» σαν αυτό του σύριζα; Και παρακάτω: ακόμα κι αν υποθέταμε πως μία έξοδος από το ευρώ θα επέφερε ρήγμα στην αστική κυριαρχία ή ότι με κάποιο μαγικό τρόπο ανήκε στη διαβόητη κρυφή ατζέντα της κυβέρνησης, πώς ακριβώς θα βοηθούσε μια τυχόν ανοργάνωτη έξοδος, με αυτούς τους όρους, που θα μοιάζει με ατύχημα;

Εν κατακλείδι και με δυο λόγια: ποιος βοηθάει και αδυνατίζει τελικά το γνήσιο, πραγματικό «ΟΧΙ» σε κάθε είδους μνημόνιο από όποιον κι αν προέρχεται;

Αντί επιλόγου και κωδικοποιημένα για τα σημερινά.

Τα ματ του πανούση χτύπησαν με χημικά την πορεία της ανταρσυα, έξω από τα γραφεία της εε. Άλλο θέμα να συνταχθείς με το "όχι" κι άλλο να βάλεις στο στόχαστρό σου τα ιερά και όσια του αστικού, πολιτικού συστήματος.

Η συγκέντρωση του κκε ήταν λίγο πάνω από τα επίπεδα των συγκεντρώσεων του τελευταίου μήνα.

Από την ομιλία του γγ ξεχωρίζω δύο σημεία.

Το πρώτο όταν επιτέθηκε στον πρωθυπουργό για τον προκλητικό ισχυρισμό του πως η κυβέρνηση διασφαλίζει τα «βασικά αγαθά»:

Τι, αλήθεια, εννοεί ο πρωθυπουργός όταν λέει «μπορούμε να εξασφαλίσουμε τα βασικά αγαθά»; Τα στοιχειώδη δεν μπορούσε να τα εξασφαλίσει ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος ούτε όταν πληρωνόταν κανονικά τον μισθό, τη σύνταξή του. Ποια είναι σήμερα τα βασικά αγαθά, που είπε ο Τσίπρας χθες; Μόνο ένα μπουκάλι γάλα για το παιδί και μισό πιάτο φαΐ; Έτσι τη βγάζει αυτός στο σπίτι του. Σα δεν ντρεπόμαστε...

Κι ένα δεύτερο, όπου απευθύνει γενικό κάλεσμα σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο: Καλούμε σε ετοιμότητα όλες τις δυνάμεις που ενδιαφέρονται για το καλό του λαού μας, ενάντια σε οποιεσδήποτε εξελίξεις που θα θελήσουν να τον φέρουν στη γωνία, άβουλο παρατηρητή των γεγονότων και των εξελίξεων για τη διάσωση του βάρβαρου συστήματος και των κυβερνήσεών του, που συνεχίζουν να ξεζουμίζουν το λαό και τη νεολαία.

Τα μάτια ανοιχτά και τα λεφτά χαμένα...

Ράγισαν τα τσιμέντα από τη συγκίνηση στο στούντιο του ΣΚΑЇ…

 Ράγισαν τα τσιμέντα από τη συγκίνηση στο στούντιο του ΣΚΑЇ…

Χτες βράδυ ο Πύρρος Δήμας ήταν καλεσμένος του τηλεοπτικού ΣΚΑЇ, στα πλαίσια της εκστρατείας του καναλιού (ιδιοκτησίας εφοπλιστή Αλαφούζου) υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Ο λαοφιλής Πύρρος που κάποτε σήκωνε στα μπράτσα του την «περηφάνια» των Ελλήνων, έχει αναλάβει  πρωταγωνιστικό ρόλο στο να «αποτρέψει» τους Έλληνες από μια κακή επιλογή τους στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Ήταν άλλωστε κεντρικός ομιλητής στο συλλαλητήριο των «Μένουμε Ευρώπη», στο Σύνταγμα.

Στην προσπάθειά του να πείσει για τις αγνές προθέσεις του ο Πύρρος χρησιμοποίησε στη συνέντευξη τα ―σύμφωνα με τον ίδιο― βιώματα της παιδικής του ηλικίας. «Φτώχεια» και «πείνα» στο «καθεστώς ανελευθερίας» της Αλβανίας «του Χότζα» (το διευκρίνισε από την αρχή αυτό γιατί, όπως είπε, η Αλβανία σήμερα δεν έχει καμιά σχέση με «τότε») συμβάδιζαν με την ελπίδα πως μια μέρα ο μικρός Πύρρος θα τα «καταφέρει» και θα γίνει «μεγάλος». Επικαλέστηκε την «κατάσταση» εκεί, απευχόμενος την «αλβανοποίηση» της Ελλάδας που θα συμβεί, όπως είπε, αν ο λαός ψηφίσει «όχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής.

Είπε ακόμα ο Πύρρος ότι για να γίνει αυτό που έγινε «δούλεψα σκληρά, πόνεσα, ίδρωσα, μάτωσα και υπόφερα», είπε, στέλνοντας μήνυμα στους Έλληνες ότι ο καθένας έχει τη δική του ευκαιρία για να τα καταφέρει, φτάνει να δουλέψει πολύ για να είναι σε θέση να την εκμεταλλευτεί... Και δάκρια μαζεύτηκαν στα μάτια του Πύρρου στις ερωτήσεις της ―για πρώτη φορά επιδείξασας τέτοια ευαισθησία― κας Κοσιώνη και ένας κόμπος ανέβηκε και στάθηκε στο λαιμό του,  γιατί φοβάται (όπως είπε ο Πύρρος) ότι αν τη Δευτέρα βγει η Ελλάδα από την Ευρώπη θα υποφέρουν τα παιδιά του τα δεινά της Αλβανίας («του Χότζα»). Τα δικά του παιδιά. Για τα οποία ως καλός πατέρας δεν διστάζει να κάνει τα πάντα για να μην τους λείψει τίποτα, ακόμα και σε βάρος χιλιάδων άλλων παιδιών.

Ο Πύρρος Δήμας δεν είναι πια το «λιοντάρι της Χειμάρρας» ή, μάλλον, ποτέ δεν ήταν. Έγινε το γρανάζι μιας καλολαδωμένης  μηχανής που όταν έκανε τον κύκλο του το αντικατέστησαν με άλλο μέχρι που σκούριασε και ταιριάζει καλύτερα με τη σαπίλα που το περιβάλλει. Ο Πύρρος έδωσε τα πάντα για το σύστημα που τον άρπαξε από την πατρίδα του και του πρόσφερε μια ζωή  γεμάτη χρήμα και δόξα. Όταν το σύστημα έχασε τη λάμψη του, ο Πύρρος ήταν πάλι εκεί, να εξαργυρώσει την επιτυχία με μια θέση στα έδρανα της βουλής. Διορίστηκε βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ των πάμπερς, των πακέτων και των κονδυλίων, που έχτισε… την «ισχυρή Ελλάδα» και την έβαλε στην ευρωζώνη, την οποία σήμερα ο Πύρρος υπερασπίζεται στο όνομα των παιδιών του. 

Χαμηλών τόνων ο Πύρρος Δήμας δεν απασχόλησε ποτέ με την κουνοβουλευτική παρουσία του τα φώτα της δημοσιότητας. Όποτε του ζητήθηκε έβαλε αθόρυβα την υπογραφή του κάτω από αντεργατικούς-αντιλαϊκούς νόμους, συναισθανόμενος το καθήκον του απέναντι στο σύστημα και στα παιδιά του.

Ίσως αν ο Πύρρος μπορούσε να σκεφτεί πόσοι πατεράδες δάκρυσαν και δακρύζουν καθημερινά για τα παιδιά τους στην ελεύθερη Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν το χειμώνα δεν είχαν πετρέλαιο για να τα ζεστάνουν, όταν τα έδιωχναν νηστικά στο σχολείο για να ξεγελάσουν την πείνα τους με κείνο το περιβόητο «κουλούρι με τυρί», όταν διέκοπταν τις σπουδές τους… Αν σκεφτόταν πόσοι πατεράδες έχασαν τη δουλειά τους, σε πόσους η τράπεζα πήρε το σπίτι τους και έμειναν με τα παιδιά τους στο δρόμο… ή πόσοι πατεράδες αυτοκτόνησαν επειδή ντρεπόντουσαν  να κοιτάξουν πια στα μάτια τα παιδιά τους και όλα αυτά ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΗ…

Αν μπορούσε να σκεφτεί πόσες χιλιάδες ανώνυμοι και ασήμαντοι πατεράδες σηκώνουν βάρη δυσανάλογα με τις δυνάμεις τους, στην ελεύθερη Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι με την επιδίωξη να γίνουν μια μέρα «Πύρροι», αλλά για να μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους και στα παιδιά του κόσμου λίγο γλυκό ψωμί, ένα βιβλίο κι ένα χαμόγελο, ίσως τότε να ένιωθε την ανάγκη να κλάψει πολύ.

ΥΓ. Νιώθω άβολα (το λιγότερο) μπροστά σε ανθρώπους που κλαίνε, και σεβασμό στην ανάγκη που τους έσπρωξε να εκδηλώσουν μια τόσο εσωτερική ανάγκη μπροστά σε άλλους. Αν έκλαιγαν από ενοχές ίσως μπορούσα να τους συμπονέσω. Όταν κλαίνε γιατί νιώθουν ότι κινδυνεύει η «πάρτη» τους, δεν είμαι βέβαιος αν αξίζουν τη λύπησή μου.

Πέμπτη 2 Ιούλη 2015.