Τι προβλέπει το σχέδιο και ποιες είναι οι συνέπειες

Τι προβλέπει το σχέδιο και ποιες είναι οι συνέπειες

Εχουμε ένα νέο ασφαλιστικό φορέα, τον ΕΦΚΑ, που απορροφά τον ΟΑΕΕ και τα άλλα Ταμεία των αυτοαπασχολούμενων. Εχουμε επίσης ένα νέο υπολογισμό των εισφορών, με 20% επί του φορολογητέου εισοδήματος για τη σύνταξη και 6,95% για την υγειονομική περίθαλψη. Το κατώτερο εισόδημα υπολογισμού είναι ο βασικός μισθός (σήμερα 586 ευρώ).
Εχουμε και νέο υπολογισμό συντάξεων, με συντελεστές αναπλήρωσης ανάλογα με τα έτη ασφάλισης, που περιγράφεται στον ΠΙΝΑΚΑ 1. Οποιος πολλαπλασιάσει τους συντελεστές με το ατομικό του μηνιαίο εισόδημα, θα βρει τι σύνταξη του αναλογεί. Οι σημερινές συντάξεις θα επανυπολογιστούν με το νέο σύστημα και θα τροποποιηθούν ανάλογα, μετά την «ολοκλήρωση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής», ώστε να μη μείνει κανένας παραπονεμένος...
Ας δούμε τις πιο βασικές συνέπειες για τους αυτοαπασχολούμενους.

1. Τα ασφαλιστικά δικαιώματα συρρικνώνονται. Γιατί όμως; Οποιος πληρώσει θα πάρει και καλή σύνταξη, θα πει κάποιος. Ναι, αλλά σε τι κατάσταση βρίσκεται σήμερα η πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων; Πάνω από το 50% δεν μπορεί να πληρώσει την εισφορά του ΟΑΕΕ, όχι γιατί είναι μπαταξήδες, αλλά γιατί δεν έχουν. Σήμερα, τα χρέη συσσωρεύονται, οι ανάγκες πετσοκόβονται, τα λουκέτα πολλαπλασιάζονται, η ανεργία καλπάζει.

Αρα, θέλοντας και μη, η πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων θα ενταχθεί στην κατώτερη ασφαλιστική κατηγορία και θα εισπράξει τη σύνταξη που αναφέρεται στον πίνακα, αν βέβαια καταφέρει να εξασφαλίσει 35 έτη ασφαλιστικού βίου. Επομένως, το σχέδιο νόμου, στην πράξη, προσφέρει λίγα ψίχουλα ανταποδοτικής σύνταξης για το μόχθο μιας ζωής και μια εθνική σύνταξη - φιλοδώρημα, για να μη λιμοκτονήσει ο συνταξιούχος.
Αυτό που κυρίως επισφραγίζεται, είναι η υφαρπαγή του δικαιώματος του μεγαλύτερου τμήματος των αυτοαπασχολούμενων σε αξιοπρεπή σύνταξη.
Ας δούμε πώς αποτυπώνονται οι συντάξεις που απέδιδαν οι κατώτερες εισφορές, όπου εντάσσεται η μεγάλη πλειοψηφία των ασφαλισμένων, με τους αντίστοιχους νόμους (ΠΙΝΑΚΑΣ 2). Διακρίνεται καθαρά η συνέχεια των αντιασφαλιστικών πολιτικών από τις κυβερνήσεις στην πάροδο του χρόνου. Δηλαδή η προσδοκώμενη σύνταξη μειώθηκε σωρευτικά κατά 57% μέσα σε 23 χρόνια.

2. Προωθούνται η ανταποδοτικότητα και η ιδιωτικοποίηση. Η ανταποδοτικότητα του ασφαλιστικού συστήματος είναι βασική συνιστώσα των κατευθύνσεων της ΕΕ για το ασφαλιστικό σύστημα. Οσα δίνεις, τόσα παίρνεις, δηλαδή. Αυτός είναι ένας τρόπος για να αποποιηθεί το κράτος τον κοινωνικό του ρόλο.

Με τον νέο σχέδιο η ανταποδοτικότητα έφτασε σε τέτοια επίπεδα, ώστε να είναι συγκρίσιμη με τις αποδόσεις της ιδιωτικής ασφάλισης. Το επόμενο βήμα είναι η άρση της υποχρεωτικότητας της ασφάλισης σε δημόσιο ασφαλιστικό ταμείο και η εξίσωση ιδιωτικής και δημόσιας ασφάλισης. Ετσι, ανοίγονται νέες προοπτικές κερδοφορίας του κεφαλαίου για να ξεζουμίσουν, για μια φορά ακόμα, τον ασφαλισμένο. Το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα θα επιβιώσει ως σύστημα Πρόνοιας για όσους βρίσκονται σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Η εμπειρία των πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών σε αυτό το συμπέρασμα οδηγεί.

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ 3 αποτυπώνει, όπως και ο προηγούμενος, τη συνέχεια των αντιασφαλιστικών πολιτικών στην πορεία του χρόνου, αλλά και το νέο ρεκόρ ανταποδοτικότητας που πέτυχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

3. Ερχεται ψαλίδι και στις σημερινές συντάξεις. Οι συντάξεις που καταβάλλονται σήμερα, θα μπουν στο «κρεβάτι του Προκρούστη» μέχρι να επέλθει πλήρης εξομοίωση, προς τα κάτω φυσικά, των σημερινών «προνομιούχων» συνταξιούχων, με αυτούς που θα συνταξιοδοτηθούν τα επόμενα χρόνια.

Αν λάβουμε υπόψη την «απόδοση» των εισφορών όπως προκύπτει από τον ΠΙΝΑΚΑ 3, οι υφιστάμενες συντάξεις θα μειωθούν κατά 10% - 15%. Ετσι υλοποιούνται οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης, που «διερρήγνυε τα ιμάτια της» ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις. Την ίδια ...αξιοπιστία έδειξε και με την προεκλογική της εξαγγελία για επαναφορά της 13ης σύνταξης.
Στο σχέδιο νόμου αναφέρεται επί λέξει «...το ποσό της κανονισθείσας κατά τα ανωτέρω σύνταξης καταβάλλεται ανά μήνα, δώδεκα φορές το χρόνο». Και να σκεφτεί κανείς ότι τα μέτρα αυτά είναι συνέχεια στις μειώσεις των συντάξεων που επήλθαν τα προηγούμενα χρόνια, στην κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης, στις δύο μειώσεις με τους νόμους του καλοκαιριού (αύξηση εισφοράς Υγείας) κ.λπ. Ετσι υλοποιείται ο σχεδιασμός σε βάρος των συνταξιούχων, που εκπονήθηκε από τα αστικά επιτελεία και εφαρμόστηκε από όλες τις κυβερνήσεις.

4. Τα ελλείμματα φορτώνονται στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους. Για τις ενοποιήσεις των Ταμείων έχουν πείρα οι αυτοαπασχολούμενοι. Το ΠΔ 258/05 θεσμοθετήθηκε για την ενοποίηση των Ταμείων ΤΕΒΕ, ΤΑΕ, ΤΣΑ και δημιουργήθηκε ο σημερινός ΟΑΕΕ. Με την ευκαιρία της ενοποίησης άλλαξε και ο τρόπος υπολογισμού εισφορών και συντάξεων προς το χειρότερο. Τη «νύφη την πλήρωσαν», κύρια, οι προ του 1993 ασφαλισμένοι, που υποτίθεται ότι είχαν εξαιρεθεί από τους νόμους Σιούφα.

Ταυτόχρονα, τα ελλειμματικά ΤΑΕ και ΤΣΑ ενσωματώθηκαν στο πλεονασματικό ΤΕΒΕ. Η ενοποίηση δεν έσωσε το νέο Ταμείο από τα χρέη και σήμερα ο ΟΑΕΕ έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Με άλλα λόγια, κάθε ενοποίηση διόγκωνε τα ελλείμματα, που αυτά με τη σειρά τους χρησιμοποιήθηκαν ως αφορμή για νέες μειώσεις στις παροχές. Εχουμε κάθε λόγο να ισχυριστούμε ότι οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι θα κληθούν ξανά να πληρώσουν τα σπασμένα.
Να σημειώσουμε ακόμα ότι αυτό το σ/ν δεν είναι η τελική πρόταση που θα κατατεθεί στη Βουλή. Αποτελεί το διαπραγματευτικό χαρτί προς τους δανειστές, που ήδη άρχισαν τις προειδοποιητικές βολές. Επομένως, έχουμε να δούμε πολλές ακόμα «ηρωικές μάχες» της κυβέρνησης με το κουαρτέτο, που θα έχουν αποτέλεσμα την παραπέρα επιδείνωση των αντιασφαλιστικών διατάξεων, όπως συνηθίζεται. Μια κωμωδία που έχουμε δει σε επανάληψη, πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια.

Οι αξεπέραστες αντιφάσεις του καπιταλισμού τη διαπερνούν ως το μεδούλι

Οι αξεπέραστες αντιφάσεις του καπιταλισμού τη διαπερνούν ως το μεδούλι

«Η Ευρώπη σε πορεία παρακμής», ήταν ο τίτλος άρθρου αστικής εφημερίδας την Κυριακή 3/1/2016, αλλά δεν ήταν ούτε το μοναδικό άρθρο ούτε η μοναδική εφημερίδα που ασχολήθηκαν με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Ολος ο αστικός Τύπος είχε παρόμοια άρθρα και ρεπορτάζ.
«Από οικονομικής απόψεως, είμαστε ο αδύναμος κρίκος μιας Ευρώπης που φτωχαίνει χωρίς να μπορεί να αντιδράσει (...) Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ίδιας της Κομισιόν, το επίπεδο διαβίωσης στην Ευρώπη το 2023 θα βρίσκεται στο 60% του αντίστοιχου των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα διεθνή κεφάλαια εγκαταλείπουν τη Γηραιά Ηπειρο (...) Στην οικονομική κρίση ήλθαν να προστεθούν το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα και η τρομοκρατία. Η Ευρώπη νιώθει ευάλωτη, πιεσμένη από πολλές πλευρές και αδύναμη», έγραφε. Αλλο άρθρο ανέφερε ότι «δεν είναι ανάπτυξη το 1% για το 2015 ή το 1,4 για το 2016».
Τέτοιους προβληματισμούς άλλα άρθρα τούς συνδέουν με τις πολιτικές εξελίξεις σε κράτη - μέλη οι οποίες αναδεικνύουν ενδυνάμωση φυγόκεντρων τάσεων, που εκφράζουν πολιτικές δυνάμεις, όπως το αστικό ρεύμα που ονομάστηκε «ευρωσκεπτικισμός», με εθνικιστικό περιεχόμενο (π.χ. Γαλλία - «Εθνικό Μέτωπο», Γερμανία - «Εναλλακτική για τη Γερμανία», AdD), ενώ μιλούν για εθνικισμό στις χίλιες δυο εκδοχές του με βάση «εντυπωσιακές επιτυχίες εθνικιστικών και ξενοφοβικών κομμάτων σε σειρά ευρωπαϊκών χωρών μέσα στο 2015» (π.χ. Ουγγαρία, Πολωνία, κ.α.). Δυναμώνει η κόντρα στην παραπέρα ενοποίηση σε μια σειρά πρώην σοσιαλιστικών κρατών που εντάχθηκαν στην ΕΕ, ενισχύεται η τάση για ευελιξία.
Εκτιμούν επίσης ότι στην Πορτογαλία υπάρχει πολιτική αστάθεια, αφού η κυβέρνηση των Σοσιαλιστών «αναδείχθηκε χάρη στην ψήφο ανοχής δύο κομμάτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και αναγκάζεται να περνάει κρίσιμα νομοσχέδια με τη στήριξη της... Δεξιάς», όπως και στην Ισπανία, όπου «το ενδεχόμενο κυβέρνησης μειοψηφίας της Δεξιάς, όσο και εκείνο της κυβέρνησης συνεργασίας Σοσιαλιστών - Αριστεράς, φαίνονται για την ώρα εξαιρετικά δύσκολο να υλοποιηθούν». Αυτά γράφουν.
Στη Φινλανδία, το 54% τάσσεται υπέρ της Ευρωζώνης, ενώ το 31% επιθυμεί την έξοδο από αυτήν. Σε αντίστοιχη δημοσκόπηση το 2011 το 72% ήταν υπέρ της παραμονής στην Ευρωζώνη και 19% κατά. Η Φινλανδία βρίσκεται σε οικονομική κρίση εδώ και τρία χρόνια και βαδίζει στον τέταρτο χρόνο.
Στις αβεβαιότητες προσθέτουν και το προετοιμαζόμενο δημοψήφισμα στη Βρετανία για παραμονή ή έξοδο από την ΕΕ.

Οι αβεβαιότητες στην καπιταλιστική οικονομία

Τι είναι αυτό που συνδέει όλες τις διεργασίες σε μια σειρά από χώρες σχετικά με τις εξελίξεις στην ΕΕ και την Ευρωζώνη; Η πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας της ΕΕ και κάθε κράτους - μέλους. Το λένε άλλωστε. Σε τελευταία ανάλυση, η διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης έχει δυσκολίες, που έχουν σχέση με το ενιαίο νόμισμα, το οποίο απαιτεί ενιαία οικονομική και νομισματική πολιτική, αλλά και με το διαφορετικό σημείο του κύκλου της κρίσης, το διαφορετικό ύψος χρεών και ελλειμμάτων, την ανισομετρία στην ανάπτυξη και τα ιδιαίτερα συμφέροντα του κεφαλαίου κάθε κράτους - μέλους, αφού η κρίση καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις, άρα εκτός από την εργατική δύναμη καταστρέφει και κεφάλαιο. Είναι παραπλανητικές οι όποιες αστικές τοποθετήσεις πασχίζουν να εκφράσουν τάχα τα λαϊκά συμφέροντα, που τα χτυπά η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική με βάση το Σύμφωνο Σταθερότητας λόγω του κοινού νομίσματος, με την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, ή να εκφράσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, αποδίδοντας την καπιταλιστική οικονομική κρίση στην καπιταλιστική ενοποίηση και το κοινό νόμισμα. Κοινό νόμισμα υπήρχε και στην περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά η εργατική τάξη, ο λαός ωθούνταν στη φτώχεια με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, για να αναπαράγονται διευρυμένα τα κέρδη του κεφαλαίου. Το βασικό είναι ότι η καπιταλιστική οικονομική κρίση ενίσχυσε την ανισομετρία στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, άλλοι έχασαν περισσότερο άλλοι λιγότερο, άλλοι κράτησαν τις θέσεις τους κ.λπ.
Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν, σήμερα, τμήματα του κεφαλαίου σε μια σειρά κρατών που θεωρούν ότι τα συμφέροντά τους υπηρετούνται πιο αποτελεσματικά με εθνικό νόμισμα, έχουν άλλους έξωθεν της ΕΕ συμμάχους, απαιτούν άλλο μείγμα καπιταλιστικής διαχείρισης.
Η Κριστίν Λαγκάρντ, στο πρόσφατο άρθρο της στη γερμανική οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt», όπου κάνει δυσοίωνες προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία το 2016, για την Ευρωζώνη λέει ότι είναι σε θέση να βελτιώσει τις προοπτικές ανάπτυξης, εφόσον αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα «κόκκινα» δάνεια, ύψους 900 δισ. ευρώ. Αυτό θα ενίσχυε τη δανειοδοτική ικανότητα των τραπεζών έναντι επιχειρηματιών, αλλά και ιδιωτών, και κατά συνέπεια την αποτελεσματικότητα της πολιτικής του φθηνού χρήματος, ενώ θα βελτίωνε τις προοπτικές ανάπτυξης και την εμπιστοσύνη των αγορών. Την ίδια ώρα, όμως, τα μέτρα χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), με τα μηδενικά επιτόκια (0,05%) και την αγορά ομολόγων, για να πέσει χρήμα για επενδύσεις, δεν έχουν αποδώσει. Η ΕΚΤ εκτιμά ότι η οικονομία της Ευρωζώνης θα συνεχίσει να αναπτύσσεται με μέτριο ρυθμό. «Παραμένουν οι πτωτικοί κίνδυνοι αναφορικά με τις προοπτικές ανάπτυξης στην Ευρωζώνη. Οι πτωτικοί κίνδυνοι συνδέονται, κυρίως, με την αυξημένη αβεβαιότητα αναφορικά με τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία (...) Εχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν την παγκόσμια ανάπτυξη και τη ζήτηση από το εξωτερικό για τις εξαγωγές της Ευρωζώνης». Ο Πιερ Μοσκοβισί, σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, είπε ότι η ανάπτυξη της οικονομίας θα κυμανθεί στο 1,2% το 2015 και στο 1,4% το 2016. Την ίδια ώρα, όμως, ο ρυθμός ανάπτυξης των επιχειρήσεων στην Ευρωζώνη επιβραδύνθηκε το Δεκέμβρη, άρα δε γίνονται ή γίνονται ελάχιστες επενδύσεις και όχι τέτοιες που να δώσουν δυναμική στην ανάπτυξη.
Σε όλ' αυτά βρίσκεται και ο πυρήνας των προβληματισμών των αστών για την πορεία της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Δεν υπάρχουν δείκτες δυναμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Ταξικό το ζήτημα της πορείας της ΕΕ

Σχετικά με την πορεία και το μέλλον της ΕΕ, γράφτηκε σε αστική εφημερίδα στις 3/1/2016:
«Θα επιβιώσει η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) το 2016; (...) Σήμερα από πλευράς τόσο χωρών - μελών και αναλυτών όσο και θεσμών της ΕΕ (Επιτροπή, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κ.ά.) εκφράζεται η βαθιά ανησυχία για το μέλλον της ΕΕ. Τίτλοι για το "τέλος της Ευρώπης" ("The end of Europe") εμφανίζονται συχνά - πυκνά σε ευρωπαϊκά έντυπα. Η αβεβαιότητα επομένως για το μέλλον της Ενωσης φαίνεται να επικρατεί».
Σε άρθρο άλλης εφημερίδας εκφράζεται η εκτίμηση ότι «οι ανισότητες στο εσωτερικό της ΕΕ αποκτούν άλλη ποιότητα, καθώς πλάι στο παραδοσιακό ρήγμα μεταξύ Βορρά - Νότου αναπτύσσεται ένα νέο ρήγμα μέσα στον ίδιο τον γαλλογερμανικό πυρήνα της Ενωσης». Εκτίμηση που παραπέμπει σε τεράστια όξυνση των ανταγωνισμών. Αλλωστε, οι αξεπέραστες αντιφάσεις του καπιταλισμού διαπερνούν ως το μεδούλι την πορεία της διακρατικής καπιταλιστικής ένωσης και κάθε προσπάθεια καπιταλιστικής ενοποίησης.
Η οικονομική στασιμότητα που αντιμετωπίζει η Γαλλία, με τεράστιο κρατικό χρέος, που φτάνει το 100% του ΑΕΠ (2,3 τρισ. ευρώ), και ελλείμματα 4%, είναι η βάση πάνω στην οποία οξύνονται οι αντιθέσεις της με τη Γερμανία. Γι' αυτό παραβιάζει το Σύμφωνο Σταθερότητας, διαφωνούν για την οικονομική διακυβέρνηση και την παραπέρα πολιτική ενοποίηση. Η Γαλλία προτείνει τη δημιουργία μιας «οικονομικής κυβέρνησης στην Ευρωζώνη» (στο ρόλο αυτό θέλει την Κομισιόν), στην οποία θα ηγείται ένας επίτροπος με ευρείες εξουσίες, που θα προσφέρει πόρους για επενδύσεις στα 19 κράτη της Ευρωζώνης, θα ασχολείται με τις οικονομίες τους γενικότερα. Αυτές οι αναζητήσεις προσδοκούν να δημιουργήσουν συνθήκες διαχείρισης των οικονομικών κρίσεων, των χρεών και των ελλειμμάτων στα κράτη - μέλη ως ενιαία ευρωενωσιακά προβλήματα και όχι προβλήματα των κρατών - μελών.
Η Γερμανία απορρίπτει τη γαλλική πρόταση ως μη αξιόπιστη, με το επιχείρημα ότι απαιτεί εγκατάλειψη μεγάλου μέρους της εθνικής κυριαρχίας των κρατών - μελών. Θεωρεί ανεύθυνη την οικονομική πολιτική στα κράτη - μέλη που έχουν δημιουργήσει μεγάλα δημόσια ελλείμματα και κρατικά χρέη, γιατί δυσκολεύουν τη διαχείριση της κρίσης, ενώ δε συμμορφώνονται με τους δείκτες του Συμφώνου Σταθερότητας (χαλαρή εφαρμογή των κανόνων), με απόφαση των κυβερνήσεων (Γαλλία). Απαντά στην ενιαία ευρωενωσιακή αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας των κρατών - μελών λέγοντας ότι «η αλληλεγγύη δεν αποτελεί λύση για τις οικονομικές και δημοσιονομικές αποτυχίες». Η Γερμανία θέλει διακυβέρνηση με «ανεξάρτητους τεχνοκρατικούς θεσμούς» και υπεράσπιση του Συμφώνου Σταθερότητας. Ηδη, η Γερμανία έχει επεξεργαστεί σχέδιο για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας ενός κράτους εντός Ευρωζώνης. Ο Β. Σόιμπλε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine» είχε πει: «Κάθε χώρα σήμερα πρέπει να αποδείξει ότι είναι σε θέση να διαχειριστεί τη διαδικασία προσαρμογής, η οποία είναι απαραίτητη ώστε να σταθεί στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία». Είπε ακόμη, για τη δημιουργία μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, ότι όλες οι χώρες «δεν μπορούν ή δε θέλουν να επιτύχουν τα ίδια βήματα ενσωμάτωσης την ίδια στιγμή».
Σε κόντρα με τη Γερμανία, με αφορμή το σχέδιο κατασκευής του ρωσικού αγωγού «Nord Stream» (σε αντίθεση με το «πάγωμα» των σχεδίων για τον αγωγό «South Stream»), είναι η Ιταλία, οι επιχειρηματικοί όμιλοι της οποίας ωφελούνται από το Νότιο (South) αγωγό, ενώ από το Βόρειο (Nord) ωφελούνται οι όμιλοι της Γερμανίας, αναβαθμίζοντας την ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία και δυναμώνοντας την οικονομία της. Ετσι, η Ιταλία ζητά μεγαλύτερη «ευελιξία» στη λειτουργία της ΕΕ. Φαίνεται και από άρθρο στην εφημερίδα «Τέλεγκραφ» (18/12/2015), το οποίο συνυπέγραφαν ο Ιταλός ΥΠΕΞ, Πάολο Τζεντιλόνι, και ο Βρετανός ομόλογός του, Φίλιπ Χάμοντ, με τίτλο «Βρετανία και Ιταλία ενώνονται για τη μεταρρύθμιση της ΕΕ». Να και επιδιώξεις για άλλες «συμμαχίες» εντός ΕΕ.
Τελευταία, εμφανίζεται και η Πολωνία να κάνει «ιδιαίτερο παιχνίδι». Δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον να προσεταιριστεί πρώην σοσιαλιστικά κράτη, όπως τα Βαλτικά, πρωτοστάτησε στη ΝΑΤΟική προστασία τους στην ουκρανική κρίση προσφέροντας το έδαφός της γι' αυτό το σκοπό, συντονίζεται στο μεταναστευτικό με Τσεχία, Σλοβακία και Ουγγαρία, η τελευταία τη στηρίζει απέναντι στις επεμβάσεις της Κομισιόν με αφορμή το νόμο για τα ΜΜΕ, αλλά η πρόσφατη εξάωρη συνάντηση των δύο ηγετών δεν μπορεί να ήταν μόνο γι' αυτό. Είναι δε η έκτη μεγαλύτερη καπιταλιστική οικονομία της ΕΕ, ενώ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο σοσιαλδημοκράτης Τουσκ, είναι Πολωνός.
Ποια θα είναι η πορεία της ΕΕ; Οποια και αν είναι η εξέλιξή της και η σχέση της Ελλάδας με αυτήν, θα γίνεται ολοένα και πιο αντεργατική, αντιλαϊκή, αντιδραστική, είτε όπως είναι σήμερα είτε με δύο ταχύτητες, είτε τριχοτομημένη, είτε με χαλαρές σχέσεις, κ.λπ., η εκμετάλλευση θα βαθαίνει, θα ενισχύεται. Επομένως, ο δρόμος των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων είναι η οργάνωση της συμμαχίας τους και της αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής πάλης τους για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την αποδέσμευση από την ΕΕ, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής για να βάλουν την οικονομία στην υπηρεσία ικανοποίησης των αναγκών τους.

Ι.

«Βούτυρο στο ψωμί» ιμπεριαλιστικών «αντιτρομοκρατικών» σχεδιασμών

«Βούτυρο στο ψωμί» ιμπεριαλιστικών «αντιτρομοκρατικών» σχεδιασμών

• Τουρκία - Γερμανία δηλώνουν έτοιμες να ενισχύσουν την κοινή δράση κατά της τρομοκρατίας, αλλά και για το μεταναστευτικό
• Στις 22 Γενάρη, η Μέρκελ υποδέχεται τον Νταβούτογλου στο Βερολίνο

Μετά το πολύνεκρο χτύπημα στο Μπλε Τζαμί

Το νέο μακελειό στην Τουρκία, αυτήν τη φορά σε μια από τις πιο πολυσύχναστες τουριστικές περιοχές της Κωνσταντινούπολης, δίπλα στο Μπλε Τζαμί και την Αγιά Σοφιά, σημειώθηκε σε μια περίοδο που ούτως ή άλλως επιταχύνονταν οι διεργασίες για την κλιμάκωση των «αντιτρομοκρατικών» επιχειρήσεων των ιμπεριαλιστών στη Μέση Ανατολή, στο όνομα της καταπολέμησης του «Ισλαμικού Κράτους». Σε μια περίοδο που η ίδια η Τουρκία υψώνει τους τόνους, υπερασπιζόμενη με κάθε τρόπο τη δική της «αντι-τρομοκρατική δράση», εκτός αλλά και εντός των συνόρων της, με στόχο «την υπεράσπιση της εδαφικής της ακεραιότητας και την ασφάλειά της», όπως εξηγεί με κάθε ευκαιρία η κυβέρνηση.
Οπως έγινε και μετά την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση του περασμένου Ιούλη στη Σουρούτς, αλλά και μετά το «λουτρό αίματος» του Οκτώβρη στην Αγκυρα (όπου σκοτώθηκαν πάνω από 32 και 100 άνθρωποι, αντίστοιχα), η κυβέρνηση του AKP συνέχισε με νέα ορμή τις στρατιωτικές της επιθέσεις κατά των «τρομοκρατών». Επιθέσεις βέβαια τις οποίες η τουρκική ηγεσία επιλέγει να εστιάζει στην εξουδετέρωση του ΡΚΚ, ειδικά μετά την ανοιχτή έκκληση για αυτονομία νοτιοανατολικών επαρχιών της που απευθύνουν πλέον πολλές φιλοκουρδικές οργανώσεις, όπως και το HDP, τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα της χώρας.
Παράλληλα, με δεδομένο ότι οι δέκα άνθρωποι που σκοτώθηκαν στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης την περασμένη Τρίτη ήταν όλοι τους Γερμανοί τουρίστες, ξεκίνησε μια νέα συζήτηση ως προς το μέγεθος που αποκτά πλέον η απειλή «Ισλαμικό Κράτος». Οπως και στο Παρίσι τον Νοέμβρη χτυπήθηκαν πολυσύχναστα μέρη, με στόχο να προκληθούν πολλοί νεκροί.
Μάλιστα, αρκετοί αναρωτήθηκαν αν ήταν τυχαίο το ότι όλα τα θύματα ήταν Γερμανοί (αρχικά υπήρχε μια πληροφορία και για έναν πολίτη του Περού, ωστόσο στην πορεία αποδείχτηκε ότι η μια γυναίκα από το Περού συγκαταλέγεται στους 15 τραυματίες και έχει διαφύγει τον κίνδυνο). Παρά το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση απέρριψε το ενδεχόμενο της σκόπιμης ενέργειας κατά πολιτών της, οι εξελίξεις συνέβαλαν στο να αξιοποιήσει τη σφαγή, για να διεκδικήσει πιο διευρυμένο ρόλο στις εξελίξεις που «τρέχουν» στη Μέση Ανατολή, και σε διπλωματικό και σε στρατιωτικό επίπεδο.

«Αρπαξαν» την ευκαιρία

Η ίδια η καγκελάριος της Γερμανίας, Αγκελα Μέρκελ, έκανε δηλώσεις ενδεικτικές των προθέσεων της χώρας της να αναλάβει ενεργότερο ρόλο στην «αντι-τρομοκρατική εκστρατεία» (ορισμένοι αναλυτές μάλιστα αναρωτήθηκαν / προέτρεψαν στη συνέχεια να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες όπως αυτές που πήρε ο Φρ. Ολάντ μετά τα «χτυπήματα» στο Παρίσι, οργανώνοντας προσωπικές συναντήσεις για την επέκταση των βομβαρδισμών στη Μέση Ανατολή και την «αντι-τρομοκρατική δράση» στην ίδια τη Δύση).
«Χτύπησε (η τρομοκρατία) την Κωνσταντινούπολη. Χτύπησε ήδη Παρίσι, Τυνησία, Αγκυρα. Η διεθνής τρομοκρατία έδειξε το σκληρό και απάνθρωπο πρόσωπό της ξανά. Νιώθουμε πίκρα, αλλά η επίθεση δείχνει ξανά την ανάγκη για αποφασιστική δράση», τόνισε η Μέρκελ. «Η διεθνής τρομοκρατία αλλάζει τα μέρη των επιθέσεων, αλλά ο στόχος της μένει πάντα ίδιος - η ελεύθερη ζωή μας σε μια ελεύθερη κοινωνία», πρόσθεσε, υποστηρίζοντας ότι η νέα επίθεση αναδεικνύει πόσο επιτακτική είναι η ανάληψη σταθερής και αποφασιστικής δράσης ενάντια στην τρομοκρατία.
Συμπτωματικά, μερικές μέρες πριν, η Μπούντσεβερ (σ.σ. οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας) είχε αποφασίσει να παρατείνει κατά (τουλάχιστον) ένα χρόνο ακόμα, την αποστολή μέσα από την οποία εκπαιδεύει τους Κούρδους μαχητές του ιρακινού Κουρδιστάν «Πεσμεργκά». Οταν η απόφαση εγκριθεί και από τη Μπούντεστανγκ (σ.σ. γερμανική Βουλή), θα σημάνει και η ενίσχυση της αποστολής με αύξηση όσων τη στελεχώνουν από 100 σε 150. Επιπλέον, τη γερμανική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή έχει σηματοδοτήσει η απόφαση για αποστολή αναγνωριστικών αεροσκαφών τύπου «Tornado», αεροπλάνων ανεφοδιασμού και μιας φρεγάτας.
Μετά τα προσωπικά συλλυπητήρια που εξέφρασε στη Μέρκελ τηλεφωνικά ο Τούρκος πρωθυπουργός, Αχμέντ Νταβούτογλου, έφτασε στην Τουρκία ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών, Τόμας ντε Μεζιέρ, προκειμένου να ενημερωθεί από κοντά για την πορεία των ερευνών. Ακολούθησε η άφιξη στην Τουρκία και ειδικευμένου προσωπικού της γερμανικής αστυνομίας, επίσης για τον εντοπισμό των ενόχων.
Επιπλέον, η νέα αυτή ώθηση που δίνουν οι εξελίξεις στη γερμανο-τουρκική συνεργασία πιθανώς εκφραστεί και στη δράση τους για την «αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών», ειδικά μετά τα στοιχεία που - σύμφωνα τουλάχιστον με τις τουρκικές αρχές - ο βομβιστής αυτοκτονίας της Κωνσταντινούπολης ήταν ένας 28χρονος Σύρος, γεννημένος στη Σαουδική Αραβία, μέλος του «ΙΚ», που πέρασε τα σύνορα με τη Συρία και έφτασε στην Τουρκία υποβάλλοντας αίτηση για άσυλο. Σε συνδυασμό και με τη νέα πίεση για «αυστηρότερα μέτρα» ελέγχου και επαναπροώθησης των μεταναστών που δέχεται η Μέρκελ, μετά τις μυστηριώδεις επιθέσεις που δέχτηκαν πολλές γυναίκες σε ευρωπαϊκές πόλεις στη διάρκεια των γιορτών, δεν αποκλείεται να δυναμώσει πάλι η συζήτηση που «φούντωσε» στις αρχές Δεκέμβρη, από την οποία εκφράστηκε έντονη ανησυχία για τα «ανεξέλεγκτα» «εξωτερικά σύνορα της ΕΕ», τα οποία βέβαια ... τυχαίνει να είναι και εθνικά σύνορα της Ελλάδας, που η Τουρκία συστηματικά αμφισβητεί. Μέσα από την ίδια συζήτηση είναι που, Βερολίνο αλλά και Βρυξέλλες, υπέβαλαν και προτάσεις για «συνδιαχείριση» ουσιαστικά των ελληνοτουρκικών συνόρων στο Αιγαίο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάχτηκε και η απόφαση της Συνόδου Κορυφής για «διορισμό Τούρκου αξιωματικού συνδέσμου στη FRONTEX».
Στην παραπάνω κατεύθυνση θα αξιοποιηθεί και η συνάντηση που, όπως ανακοινώθηκε προχτές το απόγευμα, θα έχει η Μέρκελ με τον Νταβούτογλου στις 22 Γενάρη, ώστε να συνομιλήσουν για θέματα που «βρέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μετά τη βομβιστική επίθεση της Κωνσταντινούπολης», «συμπεριλαμβανομένων του "αγώνα κατά της τρομοκρατίας" και των τεράστιων προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη».
Παρέμβαση όμως δεν έκανε μόνο η Γερμανία, αφού και ο γγ του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει ότι «όλοι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ στέκονται ενωμένοι στη μάχη εναντίον όλων των μορφών τρομοκρατίας». Ακόμα, ο ΥΠΕΞ της Βρετανίας, Φίλιπ Χάμοντ, που προχτές επισκέφτηκε την Αγκυρα, τόνισε τη «ζωτική σημασία μιας ισχυρής βρετανο-τουρκικής συνεργασίας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας». Επιπλέον, μεταξύ άλλων υπογράμμισε ότι «θα σκεφτούμε σοβαρά την εποικοδομητική προσφορά της τουρκικής κυβέρνησης για μεγαλύτερη χρήση των (τουρκικών) αεροπορικών βάσεων».

Ζητούν μεγαλύτερη «επέμβαση»

Τις μέρες που ακολούθησαν τη νέα πολύνεκρη επίθεση, στα τουρκικά ΜΜΕ αναζωπυρώθηκε ξανά η συζήτηση για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, το πώς πρέπει να κινηθεί σε Συρία - Ιράκ. «Οι αεροπορικές επιδρομές είναι ακατάλληλες για την αντιμετώπιση του κινδύνου που αποτελεί το ΙΚ», τόνιζε σε κεντρικό της άρθρο η φιλοκυβερνητική «Σαμπάχ», λίγες μόνο ώρες μετά το «χτύπημα». Σε μια ανάλυση που φαίνεται να παροτρύνει σε πιο «δραστική» παρέμβαση, που θα λαμβάνει υπόψιν ειδικά τις κινήσεις αντίπαλων δυνάμεων, αλλά και έχοντας εξασφαλίσει την απαραίτητη κινητοποίηση συμμαχικών χωρών, η εφημερίδα θύμιζε ότι «επανειλημμένα έχει υπογραμμίσει την ανάγκη για μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την αντιμετώπιση του ΙΚ και του χάους (σ.σ. την πολιτική κατάσταση στη Συρία) που γέννησε αυτή την απωθητική οργάνωση. Κάθε ολοκληρωμένο μέτρο απαιτεί συνεργασία, γνώση, και επικέντρωση στα κοινά συμφέροντα... Κανείς δεν μπορεί να περιμένει να προκύψει κάτι χρήσιμο από μια στρατηγική που αγνοεί ότι η Ρωσία και το Ιράν προωθούνται στα σύνορα της Συρίας και του Ιράκ, κρατών που και πρέπει να θεωρηθούν αποτυχημένα κράτη».
Αλλα πάλι ΜΜΕ έσπευσαν να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση ότι αποδυνάμωσε τη δράση της κατά του «ΙΚ» και μείωσε τα περιθώρια παρέμβασης και ευελιξίας της στη Συρία με κινήσεις όπως η κατάρριψη του ρωσικού Su-24.
Η αντικυβερνητική «Χουριέτ» αναρωτιόταν ειρωνικά «γιατί η Τουρκία επέλεξε να διευκολύνει τη δουλειά της Ρωσίας και του αλ-Ασαντ καταρρίπτοντας το ρωσικό αεροσκάφος το Νοέμβρη;»
Παράλληλα, ανάγλυφα καταγράφηκαν οι προσδοκίες της τουρκικής αστικής τάξης για πιο ωφέλιμα για την ίδια «παζάρια». Ετσι έγραφε ξανά η «Χουριέτ»: «Το γεγονός ότι η Τουρκία δεν μπορούσε να εμποδίσει μια τρομοκρατική επίθεση που σκότωσε ξένους σίγουρα θα περιπλέξει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, ειδικά εν μέσω της κριτικής ότι δεν κάνει αρκετά στον πόλεμο κατά του ΙΚ»
Επιπλέον, θυμίζοντας ότι «η επίθεση ήρθε σε μια περίοδο που Τουρκία και ΕΕ σημειώνουν πρόοδο στις συνομιλίες τους για την πρόσφατη συμφωνία για τους πρόσφυγες, απολαμβάνοντας ένα είδος "άνοιξης" στις σχέσεις τους», μεταξύ άλλων κατέληγε: «Φαίνεται ότι η επίθεση της Κωνσταντινούπολης θα οδηγήσει την Τουρκία και τους Ευρωπαίους εταίρους της να ψάξουν πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία και άλλα ζητήματα - "κλειδιά". Είναι βέβαιο ότι η Τουρκία και οι χώρες της ΕΕ - σε θεσμικό αλλά και διμερές επίπεδο - θα εξετάσουν το ζήτημα μέσα από ευρύτερη σκοπιά, ώστε να αποφύγουν μελλοντικές επιθέσεις όπως αυτές που ήδη έγιναν σε Παρίσι, Κωνσταντινούπολη, Λονδίνο κ.τ.λ.»

Το λιγότερο αμφισβητήσιμες πολλές από τις δημοσιεύσεις...

Το λιγότερο αμφισβητήσιμες πολλές από τις δημοσιεύσεις...

Πολλά ευρήματα - ορόσημα στην προκλινική ογκολογία δεν είναι αναπαράξιμα, εν μέρει εξαιτίας ανεπαρκών κυτταρικών γραμμών και ζωικών μοντέλων. Κάτω από την πίεση της παραγωγής αποτελεσμάτων για τον χρηματοδότη της έρευνας, οι επιστήμονες συχνά «κόβουν δρόμο»...

S. GSCHMEISSNER/SPL

Αναξιόπιστες και αμφισβητήσιμες είναι πολλές από τις επιστημονικές δημοσιεύσεις που γίνονται στον τομέα της βιοϊατρικής, όπως προκύπτει από δύο μελέτες, που δημοσιεύονται στο τεύχος Ιανουαρίου του «PLOS Biology». Μάλιστα, μετά από αυτές τις διαπιστώσεις το επιστημονικό περιοδικό αποφάσισε να δημιουργήσει ειδικό τμήμα για τη δημοσίευση ερευνών σχετικά με την αξιοπιστία άλλων ερευνών, το πώς σχεδιάζεται, πραγματοποιείται, γνωστοποιείται και εκτιμάται κάθε ερευνητική εργασία. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινούνται και άλλες επιστημονικές επιθεωρήσεις. Οπως γράφει το «PLOS Biology» σε άρθρο της σύνταξης, τα θέματα που θα δημοσιεύει θα σχετίζονται με ζητήματα διαφάνειας μεθόδων και αποτελεσμάτων, καθιερωμένων και καινοτόμων μεθοδολογιών, σύγκρουσης συμφερόντων, εκλεκτικισμού, διόγκωσης αποτελεσμάτων, χρηματοδότησης κλπ.

Χρηματοδότηση

Στην πρώτη από τις δύο μελέτες στο «PLOS Biology», σε ένα τυχαίο δείγμα 441 βιοϊατρικών ερευνών που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 15 χρόνια, διαπιστώνεται ότι μόνο μία διέθετε όλα τα στοιχεία που μπορούν να τη χαρακτηρίσουν αξιόπιστη, ενώ καμία δεν δημοσιοποίησε το πλήρες σύνολο των ανεπεξέργαστων πειραματικών δεδομένων. Ελάχιστες συνοδεύονταν από μελέτες αναπαραγωγής της αρχικής μελέτης και επίσης ελάχιστες περιλάμβαναν κάποια μετέπειτα συστηματική επιθεώρηση των δεδομένων τους. Η πλειοψηφία των μελετών δεν ανέφερε τίποτα περί χρηματοδότησης και σύγκρουσης συμφερόντων. Οι δημοσιεύσεις σε περιοδικά κλινικής ιατρικής, σε σύγκριση με άλλους επιστημονικούς τομείς είναι δυο φορές πιο πιθανό να μην αναφέρουν τίποτα για τη χρηματοδότησή τους, ή να έχουν ιδιωτική χρηματοδότηση.
Στη δεύτερη μελέτη, ερευνητές εξέτασαν πολλά πειράματα που σχετίζονται με τη μελέτη του καρκίνου και του εγκεφαλικού, διαπιστώνοντας ότι στην πλειοψηφία τους είτε δεν διευκρινιζόταν ο αριθμός των πειραματόζωων που χρησιμοποιήθηκαν, είτε ο αριθμός αυτός ήταν πολύ μικρός. Χρησιμοποίησαν δηλαδή μη στατιστικά αξιόπιστο μέγεθος δείγματος.
Σε άλλο δημοσίευμα του ίδιου περιοδικού, ομάδα επιστημόνων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι περισσότερο από το 50% της προκλινικής έρευνας δεν μπορεί να αναπαραχθεί, υπονομεύοντας τη συλλογική παραγωγή γνώσης και συμβάλλοντας τόσο σε καθυστερήσεις όσο και σε αυξημένο κόστος ανάπτυξης θεραπευτικής αγωγής.
Αμέτρητες ανακλήσεις δημοσιεύσεων έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει στο http://retractionwatch.com.

Απόκρυψη

Σε πρόσφατη προσπάθεια να αναπαραχθούν τα δεδομένα 100 δημοσιεύσεων στον τομέα της ψυχολογίας, ακολουθώντας βήμα προς βήμα τη μεθοδολογία τους, διαπιστώθηκε ότι επιτυχία υπήρξε μόλις στο 39%, αλλά και σ' αυτές τις περιπτώσεις τα μετρούμενα αποτελέσματα είχαν τη μισή αποτελεσματικότητα σε σχέση με την αποτελεσματικότητα που αναφερόταν στη δημοσίευση. Με άλλα λόγια, όπως υπογραμμίζει το περιοδικό «Science», όπου δημοσιεύτηκε ο απολογισμός αυτός, σχεδόν τα δύο τρίτα των σχετικών ερευνών δεν είναι δυνατό να αναπαραχθούν από ανεξάρτητες επιστημονικές ομάδες.
Μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Lancet» εκτιμά ότι το 85% των ερευνητικών επενδύσεων στις βιοϊατρικές επιστήμες, αξίας 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στην ουσία σπαταλάται, καθώς μετά από 9 χρόνια μόνο το 53% των ολοκληρωμένων μελετών δημοσιεύεται. Το υπόλοιπο παραμένει επτασφράγιστο, είτε για να εξασφαλίσει πλεονέκτημα στην εταιρεία που το χρηματοδότησε, είτε για να μην αποκαλυφθεί κάποια λαθροχειρία σε κατά παραγγελία έρευνες... Πρόκειται για άλλο ένα δείγμα της τεράστιας θυσίας πλούτου που παράγουν οι λαοί στο βωμό της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Ανθρωποι - πειραματόζωα

Δημοσίευση στο περιοδικό «Nature» τονίζει ότι οι κλινικές δοκιμές στον κλάδο της ογκολογίας έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό αποτυχίας συγκρινόμενες με εκείνες άλλων κλάδων. Από 53 δημοσιεύσεις - ορόσημα, που παρουσιάζουν νέες προσεγγίσεις και μεθοδολογίες στη μάχη κατά του καρκίνου, επιβεβαιώθηκαν μόνο οι 6 (ποσοστό 11%). Στις μελέτες που μπόρεσαν να αναπαραχθούν, οι ερευνητές ανέφεραν με λεπτομέρεια τα όργανα, τα αντιδραστήρια, το πλήρες σετ αποτελεσμάτων και τυχόν συγκρούσεις συμφερόντων. Αντίθετα, στις μη αναπαράξιμες έρευνες, τα αποτελέσματα δεν είχαν ληφθεί με τη μέθοδο της διπλής «τυφλής» δοκιμής, που χρησιμοποιεί ομάδα ελέγχου στην οποία δίνεται ψευδοθεραπεία. Ορισμένες έρευνες ισχυρίζονταν ότι παρουσίαζαν συγκεκριμένα πειράματα που υποστήριζαν τα συμπεράσματά τους, αλλά τα πειράματα αυτά αντανακλούσαν μέρος του συνόλου των πειραματικών δεδομένων, τα υπόλοιπα από τα οποία αποκρύφθηκαν, είτε από τους ίδιους τους ερευνητές, είτε «χάθηκαν» σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας ελέγχου από την επιστημονική κοινότητα ή τη διαδικασία δημοσίευσης σε επιστημονικό περιοδικό.
Υπήρξαν μη αναπαράξιμες προκλινικές έρευνες, που οδήγησαν στην ανάπτυξη ολόκληρου ερευνητικού πεδίου, με εκατοντάδες δευτερογενείς δημοσιεύσεις, που επέκτειναν πλευρές των παρατηρήσεων της αρχικής, χωρίς να επιδιώκουν να επιβεβαιώσουν ή διαψεύσουν τα θεμέλια της αρχικής έρευνας. Μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις προχώρησαν και κλινικές δοκιμές με βάση αυτά τα αποτελέσματα, πράγμα που σημαίνει ότι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπευτική διαδικασία ή έλαβαν φάρμακα που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα είχαν αποτέλεσμα για την ασθένειά τους (αφήνοντας κατά μέρος τυχόν κινδύνους ή παρενέργειες από αυτές τις «θεραπείες»).

Ευρύτερο πρόβλημα

Στον καπιταλισμό σήμερα είναι κατεύθυνση σε παγκόσμια κλίμακα ο ασφυκτικότερος εναγκαλισμός της έρευνας από το κεφάλαιο. Ηδη από το 2006 στις ΗΠΑ, το 65% όλης της διεξαγόμενης επιστημονικής έρευνας χρηματοδοτούνταν απευθείας από το κεφάλαιο. Ερευνα που έγινε την ίδια χρονιά κατέγραψε ότι το ένα τρίτο των διευθυνόντων την ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Στάνφορντ δήλωσε σύγκρουση συμφερόντων, εξαιτίας μετοχών που είχαν αποκτήσει σε φαρμακευτικές εταιρείες, αμοιβών ως σύμβουλοι και αμοιβών για πατέντες που πούλησαν σε εταιρείες. Το κεφάλαιο θέλει αποκλειστικά για δική του χρήση όλο το αποτέλεσμα της επιστημονικής έρευνας (που είναι κατεξοχήν κοινωνικό προϊόν, αφού κάθε νέα έρευνα στηρίζεται στη συσσωρευμένη από την ανθρωπότητα επιστημονική γνώση), επειδή δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να εξασφαλίσει το επιθυμητό κέρδος, καθώς με την αύξηση της αυτοματοποίησης μικραίνει η αναλογία της εργατικής δύναμης που χρειάζεται για να λειτουργήσουν τα εργοστάσια, άρα και η διαθέσιμη υπεραξία.
Ιδιαίτερα στον ιατρικό - φαρμακευτικό τομέα, οι εταιρείες αποκαλύπτουν μόνο τις έρευνες που τις συμφέρουν και μόνο τα συμπεράσματα, όχι όλο το υλικό της έρευνας. Ανθρωποι μπορεί να παίρνουν για πολλά χρόνια ένα φάρμακο που προκαλεί περισσότερη ζημιά απ' ό,τι καλό, επειδή οι εταιρείες απέκρυψαν τις έρευνες που έδειχναν ότι έχει σημαντικές παρενέργειες. Οι επιστήμονες, υπάλληλοι των εταιρειών ή συνεργάτες, που τολμούν να διατυπώσουν αντιρρήσεις ή να αποκαλύψουν στοιχεία, το λιγότερο απομονώνονται.
Δε γίνεται κοινοποίηση των επιστημονικών συμπερασμάτων και των μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν, όταν το αποτέλεσμα της έρευνας οδηγεί σε πατέντα. Ετσι, άλλοι ερευνητές που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα αποτελέσματα - που η ίδια η κοινωνία παρήγαγε - δεν τα έχουν στη διάθεσή τους, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η επιστημονική πρόοδος και οπωσδήποτε να μην είναι προς όφελος όλης της κοινωνίας.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: http://journals.plos.org/plosbiology, http://www.nature.com

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

 ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Οι διαμαρτυρίες των «γραβατωμένων», γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών κλπ. για το ασφαλιστικό και το σκίτσο του Charlie Hebdo με το σώμα, σε μικρογροφία,  του μικρού Αϊλάν που ξέβρασε η θάλασσα του Αιγαίου και την απεικόνιση του μέλλοντός του, αν ζούσε, που θα ήταν το κυνήγι για βιασμό γυναικών της Γερμανίας, κι αν  μοιάζουν ανόμοια  περιστατικά σε διαφορετικούς τόπους όμως  βάζουν το λιθαράκι τους στον καθαγιασμό της αστικής δημοκρατίας στην Ευρώπη που προστατεύει την ελευθερία της έκφρασης και του συνέρχεσθαι αποκρύπτοντας μια πραγματικότητα που γίνεται έτσι θολά αντιληπτή.

                Διαμαρτυρίες αρκετά όψιμες, σχεδόν προσωπικά προς τον υπουργό εργασίας αν λάβουμε υπόψη τα …σχολικά συνθήματα (κάτσε καλά Κατρούγκαλε),  επαγγελματικών ομάδων  που φτάνοντας η κρίση στην αυλή τους αιτούνται διαφορετική αντιμετώπιση από την κυβέρνηση,  κυνισμός που θεωρείται σάτιρα με αφορμή καθυστερημένες νεφελώδεις καταγγελίες για μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις από αλλοδαπούς την πρωτοχρονιά  σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εφαρμόζουν στην πράξη μορφές ελευθερίας που ο καπιταλισμός επιτρέπει.     

Η  «φωτισμένη» ελίτ της κυρίαρχης τάξης σε στενή σχέση με την πολιτική ηγεσία διαμορφώνει …οράματα για το μέλλον της κοινωνίας κι ευνοεί διεκδικήσεις που στη συνέχεια θα στηρίξουν το αστικό κράτος στην άσκηση της εξουσίας του. Από τη στιγμή όμως που η αστική ιδεολογία έχει εδραιωθεί, οι φωνές διαμαρτυρίας στα πλαίσια του καπιταλισμού για περισσότερα δικαιώματα, ελευθερία και ανθρωπισμό φθάνουν πια αργά, τη στιγμή που δεν έχουν πια ουσιαστική σημασία. Η εξουσία ήδη βρίσκεται πέρα από αυτές τις διαμαρτυρίες –στον  έλεγχο της σκέψης και δράσης μας, στην εισαγωγή του πληθυσμού εντός νέων κοινωνικών σχηματισμών, πέρα από κοινωνικές τάξεις, στην  υποδόρια εξάπλωση του ρατσισμού. Η αστική εξουσία συνεχίζει να  καθορίζει και να οριοθετεί, αλλά  με μια ρητορική για ελευθερία που ταυτίζεται με την ελεγχόμενη εξατομίκευση ζωών. Φαινομενικά  περιορίζονται οι κανονιστικές ρυθμίσεις και  η πειθάρχηση με την διαβεβαίωση για εξουδετέρωση ενός συνολικού σχεδιασμού και μιας συγκεντρωμένης εξουσίας, κρύβοντας τα πολλά είδη επιμέρους σχεδιασμών, που ακολουθούν όμως την ίδια βασική αρχή και σκοπεύοντας στη διάσωση της ανώνυμης εξουσίας του οικονομικού συστήματος –του καπιταλισμού.

Κι αν είναι σημαντικό το σκίτσο του γαλλικού περιοδικού είναι γιατί συμπυκνώνει την κυρίαρχη ιδεολογία και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί στη χειραγώγηση συνειδήσεων, δημιουργώντας μια εικόνα θεωρητική για τον πρόσφυγα που τον ταυτίζει με  απειλή. Είναι που όταν αυξάνονται οι μη ελέγξιμες συνθήκες στη ζωή μας αυτός ο φόβος για τον διαφορετικό άγνωστο γίνεται πιο έντονος και τότε η κυρίαρχη εξουσία μπορεί πιο εύκολα να τον χειριστεί προς όφελός της. Ούτε χρόνος δεν πέρασε από το «je suis Charlie» και από  τις κραυγές για την ελευθερία έκφρασης περάσαμε εύκολα στον κυνισμό και το σαρκασμό των αδυνάτων, πάντα στο όνομα της διαφύλαξης της ελευθερίας του δυτικού τρόπου ζωής που απειλείται από τον ξένο πρόσφυγα, θεωρώντας τον πως προέκυψε από το πουθενά. Στοχοποιείται μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων πως δεν μπορεί να ενσωματωθεί στην ορθολογική τάξη της αστικής κοινωνίας.

 Το σκίτσο βρίσκεται σε άμεση ανταπόκριση με το πνεύμα της πραγματικότητας που υπερασπίζεται και δεν έχει καμιά σχέση με ελευθερίες ούτε με στηλίτευση  και έλεγχο του κοινωνικού συστήματος. Είναι μια συνειδητή και σκόπιμη  λοιδορία προσώπων για να πειστούμε πως στάθηκαν ανάξιοι της συμπαράστασής μας προκαλώντας μας γι’  αυτό απέχθεια και αγανάκτηση. Γι’  αυτή τη λοιδορία χρησιμοποιούνται κάποιες σταθερές ηθικού περιεχομένου, τις οποίες τις αποδέχονται όλοι στο θεωρητικό επίπεδο και ο αναγνώστης της σάτιρας τις αναγνωρίζει, ενώ  το αντικείμενο της σάτιρας τις παραβιάζει. Η εικονογράφηση του υποτιθέμενου μέλλοντος του μικρού πρόσφυγα που ξέβρασε η θάλασσα αντιστρέφει το συμβολισμό της φωτογραφίας του άψυχου κορμιού που πριν μερικούς μήνες κυριάρχησε στα ΜΜΕ, δικαιολογεί την ολιγωρία μας  αν όχι και τη σκληρότητα μας (οι κακοί πρόσφυγες που βιάζουν τις ανυπεράσπιστες γυναίκες μας) απενοχοποιεί το ρατσισμό μας. Το σκίτσο εμπεριέχει την προβολή του πολιτικοκοινωνικού μοντέλου της κυρίαρχης εξουσίας που πια δεν μπορεί να κρύψει το ρατσισμό του και τον αποκλεισμό. ΄Ολος ο κόσμος ανήκει  στον καπιταλισμό, δεν υπάρχει χώρος για τους αποκλεισμένους απ’ αυτόν.  

               Οι υπόλοιποι πιστεύαμε πως μπορούσαμε, ως απελευθερωμένα και ορθολογικά άτομα, ελεύθεροι να παίρνουμε αποφάσεις στο δικό μας τομέα, υποσύστημα του όλου πολυπλοκότερου συστήματος που ανήκουμε, μέχρι που το προσχέδιο του ασφαλιστικού σχεδιάζει και από προνομιούχες κοινωνικές ομάδες  να περιορίσει την ελευθερία τους με τον οικονομικό τους ακρωτηριασμό. Ενώσεις λοιπόν γιατρών, δημοσιογράφων, δικηγόρων κλπ. στα χρόνια της κρίσης απουσίαζαν από ταξικές διεκδικήσεις και κατέφευγαν σε δικαστήρια και διαπραγματεύσεις για να περιορίσουν τις συνέπειες της κρίσης στα επαγγέλματά τους, πιστεύοντας στην φαινομενική αύξηση της ελευθερίας που τους αποδέσμευε από παλιές κανονιστικές αρχές, ώστε να αντλούν ανενόχλητα τα οφέλη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Θεωρώντας, και όχι μόνο αυτοί,  πως  οι βασικές κατηγορίες του μαρξισμού όπως οι κοινωνικές τάξεις έχουν χάσει το πρακτικό περιεχόμενό τους διέπλασαν νέες ατομικές ταυτότητες, με τα περισσότερα συντεχνιακά τους σωματεία να υλοποιούν με το αζημίωτο τις επιλογές της εξουσίας,  και με την πεποίθηση πως είναι οι επιλογές τους και όχι η κοινωνική τους τάξη που διαμορφώνουν τη ζωή τους πίστευαν πως οι ζωές τους είναι αρκούντως ικανοποιητικές με τους όρους του καπιταλισμού, σίγουροι πως έχουν ξεπεράσει το στάδιο όπου ακόμα διακυβεύεται το  πραγματικό ψωμί για να συντηρηθούν. Κι αυτές οι αυταπάτες με το ασφαλιστικό αρχίζουν να διαλύονται, ιδιαίτερα για τους οικονομικά ασθενέστερους απ’  αυτούς.

               Κι ίσως είναι πια καιρός να γίνει αντιληπτό ότι πέρασε ο καιρός που ποντάραμε σε μια κοινωνία συναίνεσης και χαλάρωσης και πως η σιγουριά η βασισμένη στην αδιαφορία και τη συμφωνία επι του ελαχίστου δυνατού κοινωνικού συμβολαίου υπήρξε απατηλή.

               Ακόμα υπερασπιζόμαστε τον καπιταλισμό;

Στην ισραηλινή κατοχή ....δεν αρέσει η μάθηση

 Στην ισραηλινή κατοχή ....δεν αρέσει η μάθηση

Εισβολή του ισραηλινού στρατού στο παλαιστινιακό Πανεπιστήμιο Birzeit

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 11ης Ιανουαρίου, δυνάμεις του ισραηλινού στρατού κατοχής με 15 περίπου οχήματα εισέβαλαν στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Birzeit στη Δυτική Όχθη, κοντά στη Ραμάλα, αφού πρώτα κατεδάφισαν τη δυτική πύλη του Πανεπιστημίου, μετατρέποντάς την σε στρατιωτικό φυλάκιο. Οι στρατιώτες εισέβαλαν στο γραφείο του Φοιτητικού Συμβουλίου και κατέσχεσαν σημαίες, πανό, ηχεία, συσκευές ήχου και υπολογιστές που ανήκαν στους φοιτητές. Κατέστρεψαν μέρος του περιεχομένου των υπολογιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τις δραστηριότητες του Συμβουλίου, και δια της βίας απομάκρυναν τους φύλακες του Πανεπιστημίου. Εισέβαλαν επίσης και στο τμήμα Θετικών Επιστημών όπου επίσης προκάλεσαν σοβαρές ζημιές.

Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή του το ίδιο το Πανεπιστήμιο δεν είναι ούτε η πρώτη και προφανώς δυστυχώς ούτε η τελευταία φορά που ο ισραηλινός στρατός κατοχής προσπαθεί και με τον τρόπο αυτό να υποσκάψει γενικώς το παλαιστινιακό εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο, σε πείσμα της κατοχής, συνεχίζει να λειτουργεί. Ογδόντα φοιτητές του Birzeit κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές μαζί με εκατοντάδες άλλους Παλαιστινίους φοιτητές των άλλων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη. Εξ αυτών των 80, μάλιστα, οι 25 έχουν συλληφθεί μόνο τους τελευταίους τρεις μήνες.

Πάνω από το ένα τρίτο του παλαιστινιακού πληθυσμού είναι μαθητές σχολείου ή φοιτητές. Όλα τα Παλαιστινιακά Πανεπιστήμια και η πλειοψηφία των σχολείων, συμπεριλαμβανομένων και των παιδικών σταθμών, έκλεισαν με στρατιωτική διαταγή μεταξύ των ετών 1987-1992, στερώντας από μια ολόκληρη γενιά το δικαίωμα στην εκπαίδευση.

Το Πανεπιστήμιο Birzeit σφραγίστηκε από τον ισραηλινό στρατό με οδοφράγματα για σχεδόν 3 χρόνια μεταξύ 2001-2003. Ακόμα και σήμερα ο δρόμος που οδηγεί στο κτίριο εξακολουθεί να είναι «σημείο ελέγχου». Οι φοιτητές και το διδακτικό προσωπικό που προσπαθούν να φτάσουν στο Πανεπιστήμιο βρίσκονται αντιμέτωποι με τον ισραηλινό στρατό ο οποίος τους εμποδίζει, τους παρενοχλεί και τους εκφοβίζει. Το Πανεπιστήμιο Birzeit έχει υποχρεωθεί να διακόψει τη λειτουργία του από τον ισραηλινό στρατό κατοχής 15 φορές στην ιστορία του.

Σύμφωνα με τον ισραηλινό Τύπο η επιδρομή του ισραηλινού στρατού στο Πανεπιστήμιο έγινε στο πλαίσιο σειράς επιδρομών για την σύλληψη και εξουδετέρωση «τρομοκρατικών πυρήνων» και μάλιστα υποστηρίζει ότι στο Birzeit βρέθηκε «προπαγανδιστικό τρομοκρατικό υλικό» ακόμη και όπλα. Εννοείται ότι αυτή είναι η ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού η οποία δεν συνοδεύεται από αποδείξεις, ως συνήθως.

Ο Πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ελλάδα Μαρουάν Τουμπάσι δήλωσε για την επίθεση στο Birzeit ότι οι ενέργειες των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής είναι «μια κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και της ιερότητας του αξιόπιστου και αναγνωρισμένου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Κάθε Παλαιστίνιος έχει το δικαίωμα στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και αυτές οι απάνθρωπες ενέργειες των Κατοχικών δυνάμεων δεν θα λυγίσουν τη βούληση των φοιτητών ούτε θα τους αποτρέψει από το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση».

Κάλεσε επίσης την ελληνική κυβέρνηση, «ως συμβαλλόμενο μέλος της Σύμβασης της Γενεύης, να πιέσει το Ισραήλ ώστε να τηρήσει το Διεθνές Δίκαιο και το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην εκπαίδευση και να καλέσει τους ακαδημαϊκούς, τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Ελληνικής Δημοκρατίας να καταδικάσουν αυτές τις επιθέσεις βίας των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα του Κατεχόμενου Κράτους της Παλαιστίνης».

Όπως είπε ο κ. Τουμπάσι, ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Birzeit, Καθηγητής Abdul Latif Abu Hijleh αναγκάστηκε να ακυρώσει προγραμματισμένο ταξίδι του στην Ελλάδα αυτές τις μέρες λόγω της συγκεκριμένης εφόδου. Σκοπός της επίσκεψής του ήταν να διερευνήσει δυνατότητες συνεργασίας καθώς και να υπογράψει μνημόνια συμφωνίας με διάφορα ελληνικά πανεπιστήμια (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ΤΕΙ Αθηνών), στο πλαίσιο εκπαιδευτικής συνεργασίας μεταξύ της Παλαιστίνης και της Ελληνικής Δημοκρατίας.
________________
Παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο, όπου φαίνονται παιδιά μέσα στη Χεβρώνα να περνούν από απίστευτες καταστάσεις για να πάνε σχολείο λόγω του ότι ο ισραηλινός στρατός μπορεί αιφνιδίως να κηρύξει απαγόρευση κυκλοφορίας ή να τους απαγορεύει να περάσουν.

Πηγή: Το περιοδικό

Λόγω της ημέρας

 Λόγω της ημέρας

Η χτεσινή μέρα ήταν φορτωμένη με κάποιες μαζεμένες σημαντικές επετείους, που επιβάλλουν κατά τη γνώμη μου, την αναδημοσίευση δυο κειμένων -έστω και με μια μέρα καθυστέρηση.

Μπορείτε επίσης να επισκεφτείτε στους παρακάτω συνδέσμους ένα κείμενο για δύο άλλες δημαντικές επετείους.
Τα γενέθλια του ποιητή Νασίμ Χικμέτ
Και το θάνατο του κομμουνιστή γιατρού Πέτρου Κόκκαλη

Η κόκκινη Ρόζα

Η κόκκινη Ρόζα. Η Ρόζα μας.

Που έπεσε νεκρή μια μέρα σαν και σήμερα από τους τραμπούκους των ξεπουλημένων σοσιαλιστών ηγετών (Έμπερτ, Νόσκε), που τέθηκαν στην υπηρεσία της αντεπανάστασης.
Που έζησε στο κορμί της, μαζί με το σύντροφό της, Καρλ Λίμπκνεχτ, την προδοσία των ρεφορμιστών και πώς αυτή στρώνει το δρόμο στο φασισμό.
Που μπήκε επικεφαλής στο πιο δυνατό, το πιο ωραίο κίνημα της γερμανικής ιστορίας, που δεν ήταν δυστυχώς αρκετά ώριμο, αλλά αν κατάφερνε να νικήσει, θα άλλαζε το ρου της παγκόσμιας ιστορίας.

Που άφησε πίσω της πολύτιμη παρακαταθήκη με το θεωρητικό της έργο, και μια σειρά αξιόλογες και επίκαιρες μπροσούρες, όπως το «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση», σαν πρωθύστερο «κατηγορώ» σε όσους καπηλεύτηκαν το όνομά της, και το έδωσαν σε ένα ίδρυμα του ευρωκομμουνιστικού αναθεωρητισμού.
Που ήταν η πιο φλογερή και συνεπής πολέμιος του σωβινισμού και του μιλιταρισμού. Και διέθετε οξυμένο, κριτικό πνεύμα, ακόμα κι απέναντι στην ίδια την επανάσταση, ακόμα κι όταν λάθευε. Όπως είχε πει για αυτήν ο Λένιν, ήταν ένας από τους αετούς της επανάστασης, ακόμα κι αν πετούσε κάποτε πολύ χαμηλά, εκεί που φτάνουν οι κότες.
Που είχε πλακουτσωτή μύτη και μάλλον καχεκτικό σώμα, αλλά ασκούσε ακαταμάχητη γοητεία στους συντρόφους και τους συνομιλητές της, όχι με την εμφάνιση, αλλά με το επαναστατικό πνεύμα, τις ικανότητες και την αφοσίωσή της στον αγώνα.

Που η ακτινοβολία της φτάνει ως την εποχή μας και τη φωτίζει με το παράδειγμά της.
Που εμπνέει πολλούς γονείς να βαφτίσουν προς τιμήν της τα κορίτσια τους με το όνομά της.
Που την τραγούδησαν ο Μητροπάνος κι η Δημητριάδη. Ενέπνευσε τον Καζαντζάκη, το Μικρούτσικο και τον Αλκαίο με τη Ρόζα του, που τον κοιτούσε μουδιασμένο να βλέπει πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία, αλλά οπισθοχωρεί καμιά φορά, και γίνεται σιωπή…

Η δική μας Ρόζα, η κόκκινη Ρόζα Λούξεμπουργκ –τι σου ‘χω φυλαγμένα…


Ατέχνω(ς) ακόμα μάτια μου, Ατέχνω(ς)

Το Ατέχνως ήρθε στο διαδικτυακό αέρα στις 15 Γενάρη του 2015, συμπτωματικά μόλις δέκα ημέρες πριν τα πολιτικά «εγκαίνια» της πρωτοδεύτερης φοράς Αριστερά, που τρίτωσε τα μνημόνια. Προφανώς αυτό το μεσοδιάστημα δεν ήταν οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο, όπως δεν τον συγκλόνισαν ούτε και οι δώδεκα μήνες που ακολούθησαν, είτε στην πραγματική ζωή, είτε στο μικρόκοσμο του διαδικτύου. Θέλουμε να πιστεύουμε όμως πως συγκριτικά με την κυβέρνηση τουλάχιστον, κάτι παραπάνω καταφέραμε να αλλάξουμε ως περιοδικό, φέρνοντας κάτι καινούριο και διαφορετικό.

Το Ατέχνως επιχείρησε να καλύψει ένα κενό στο διαδικτυακό χάρτη, χωρίς να παραβλέπει τα δικά του κενά και τις διάφορες ελλείψεις του, που δεν περιλαμβάνουν πάντως τα ερυθρά αιμοσφαίρια και την πρωτότυπη κριτική ματιά. Και το βλέπουμε έκτοτε να αναπτύσσεται καθημερινά, σαν ένα μικρό μωρό ενός έτους, που ακόμα μπουσουλάει, αλλά έχει κάνει και πολλά ποιοτικά άλματα. Και λέει τις πρώτες του λεξούλες, αλλά επιδιώκει να αρθρώνει έναν ποιοτικό εναλλακτικό λόγο, που είναι κι ο βασικός λόγος της ύπαρξής του.

Δεν είναι ωραίο να περιαυτολογεί κανείς, αλλά αυτή η συστολή υποχωρεί κι αναστέλλεται, όταν πρόκειται για ένα τέτοιο, συλλογικό εγχείρημα, με μια σειρά αξιόλογους γραφιάδες, που έκαναν πράξη τη βασική μας δέσμευση για πρωτότυπη ύλη, με ποικίλη θεματολογία και καθημερινή ροή κειμένων. Με την αφορμή αυτή νιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους τους συνεργάτες μας που έχουν βάλει το δικό τους λιθαράκι σε αυτή την προσπάθεια του περιοδικού, έστω και αν αυτό ήταν ένα μόνο κείμενο, ακόμα κι αν στο ενδιάμεσο έχουν χωρίσει οι δρόμοι μας.

Κυρίως όμως οφείλουμε μια ειδική αναφορά στο αναγνωστικό κοινό του Ατέχνως, που μας υποδέχτηκε ζεστά από την πρώτη στιγμή και ανανεώνει καθημερινά την εμπιστοσύνη του στο περιοδικό. Συνηθίζουμε να μιλάμε με όρους κινήματος, για βαθιές ρίζες κι ακατάλυτους δεσμούς με τον κόσμο. Για εμάς αυτά δεν ήταν καθόλου αυτονόητα, συνεπώς θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την καθημερινή επαφή και την ανάδραση, με τις παρατηρήσεις σας, τις συμβουλές-προτάσεις σας, τα σχόλια, κτλ. Και να σας προτρέψουμε να γίνετε πιο αυστηροί μαζί μας, στις υποδείξεις σας και την κριτική σας, για να συμβάλλετε με κάθε πιθανό τρόπο στη βελτίωση της ύλης του περιοδικού.

Κουβαλάμε την πείρα του πρώτου χρόνου, όλες τις ευχάριστες και τις όποιες αρνητικές στιγμές, και συνεχίζουμε με όρεξη και θέληση να κάνουμε ακόμα περισσότερα, να έχουμε πιο ενεργή παρουσία κι εξωστρεφή δραστηριότητα, με ανοιχτές εκδηλώσεις κι άλλες ιδέες που σκοπεύουμε να εντάξουμε στο σχεδιασμό μας.

Ένα χρόνο μετά, είμαστε όρθιοι πάνω στη σχεδία μας και συνεχίζουμε το ταξίδι μας, μαζί με πολλούς συντρόφους που (σε αντίθεση με αυτούς του ομηρικού Οδυσσέα) αυξάνονται και πληθύνονται. Κι όπως λέει, παραφρασμένος, ο στίχος που επιλέξαμε στον τίτλο.

Ατέχνω(ς) ακόμα μάτια μου, Ατέχνω(ς)

Ξηλώνουν λίγο - λίγο και τα Εργασιακά

Ξηλώνουν λίγο - λίγο και τα Εργασιακά

Αποκαλυπτική των προθέσεων της κυβέρνησης για τα Εργασιακά και διδακτική για τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρήσει να μεθοδεύσει τις επόμενες αντεργατικές ανατροπές, είναι η ψήφιση προχτές στη Βουλή του λεγόμενου «αναθεωρημένου Κοινωνικού Ευρωπαϊκού Χάρτη» της ΕΕ.
Ανάμεσα σε άλλα, ο Χάρτης αυτός αναγνωρίζει το «δικαίωμα» της εργοδοσίας στο «lock out» (ανταπεργία) και απαγορεύει επί της ουσίας τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία για εργατικές διαφορές. Ικανοποιεί, δηλαδή, δύο από τις βασικές και διαχρονικές αξιώσεις του κεφαλαίου.
Θυμίζουμε ότι με την ΠΥΣ 6/2012, η τότε συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ «πάγωσε» τη μονομερή προσφυγή των εργαζομένων στη διαιτησία, παράλληλα με τη νομοθέτηση νέου κατώτερου μισθού στα 586 και 511 ευρώ μεικτά. Τώρα, με την υιοθέτηση της Χάρτας από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, γίνεται ένα αποφασιστικό βήμα για την εσαεί απαγόρευση της μονομερούς προσφυγής, η οποία, αν μη τι άλλο, ήταν το έσχατο μέτρο άμυνας των εργαζομένων απέναντι στην αδιαλλαξία της εργοδοσίας στην περίπτωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

***

Οσο για το «lock out», δε χρειάζονται και πολλές εξηγήσεις. Μαζί με τις ομαδικές απολύσεις, πρόκειται για διακαή πόθο της εργοδοσίας και στη χώρα μας, ως μέτρο εκβιασμού και τιμωρίας των εργαζομένων όταν αυτοί αποφασίζουν να διεκδικήσουν με απεργία τα αιτήματά τους. Μόλις πριν από λίγες μέρες, οι μεγαλοβιομήχανοι είχαν δείξει πόσο πολύ τους καίει η θεσμοθέτηση της ανταπεργίας, όταν η εργοδοσία στην ΕΒΓΑ επέβαλε «lock out» απέναντι στις στάσεις εργασίας που είχε αποφασίσει το σωματείο διεκδικώντας δεδουλευμένα.
Τότε, η κυβέρνηση έσκιζε τα ρούχα της και μιλούσε για εργοδοτική αυθαιρεσία, για να ψηφίσει μόλις προχτές τη Χάρτα που νομιμοποιεί την ανταπεργία. Τέτοιο είναι το μέγεθος του εμπαιγμού που επιχειρεί σε βάρος των εργαζομένων. Οπως μνημείο εμπαιγμού είναι και το άρθρο 2 του νομοσχεδίου που ψηφίστηκε για την επικύρωση της Χάρτας στη Βουλή.
Εκεί γράφεται ότι οι δύο συγκεκριμένες προβλέψεις της Χάρτας (για την ανταπεργία και τη μονομερή προσφυγή) δε δεσμεύουν την κυβέρνηση και άρα ούτε γάτα ούτε ζημιά. Από τη μια ψηφίζει το σύνολο της Χάρτας μαζί με τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης και από την άλλη σφυρίζει αδιάφορα, επειδή - λέει - συμπεριέλαβε στο νομοσχέδιο άρθρο που λέει ότι δε δεσμεύεται!

***

Αυτό που δεν λέει η κυβέρνηση, είναι ότι ανεξάρτητα από τους δικούς της ελιγμούς, με την επικύρωση της Χάρτας η εργοδοσία αποκτά ένα πρώτης τάξης εργαλείο να υπερασπιστεί το «lock out» στα ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και τελικά να τυλίξει τους εργαζόμενους σε μια κόλλα χαρτί. Τα ξέρει αυτά η κυβέρνηση και για να καλύψει τις πομπές της επιτίθεται στο ΚΚΕ, που αποκάλυψε και κατήγγειλε την άθλια μεθόδευση.
Οι εξελίξεις αυτές δεν είναι τυχαίες. Παράλληλα με το Ασφαλιστικό, η κυβέρνηση σκοπεύει να «ανοίξει» και τα Εργασιακά, για να νομοθετήσει τις ανατροπές για τις οποίες δεσμεύεται στο τρίτο μνημόνιο. Για το σκοπό αυτό, όπως γράφτηκε πριν από λίγες μέρες στην «Αυγή», έχει συστήσει και Ομάδα Εργασίας, με πρώτο αντικείμενο ...μελέτης τις ανατροπές στις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Είναι φανερό ότι η υπονόμευση του δικαιώματος στην απεργία έχει ήδη ξεκινήσει με την ψήφιση της Χάρτας και θα πλαισιωθεί στη συνέχεια από άλλα μέτρα και ανατροπές. Αλλωστε, η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να νομοθετήσει με βάση τις «βέλτιστες πρακτικές» και τα θεμελιακά κείμενα της ΕΕ, ένα από τα οποία είναι και ο Χάρτης που ψήφισε.

***

Το ίδιο ισχύει και για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες υπονομεύονται ευθέως από την απαγόρευση της μονομερούς προσφυγής, με δεδομένο τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης στο κίνημα και το ρόλο του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, που κάνει ακόμα πιο επιθετική την εργοδοσία.
Να λοιπόν γιατί χρειάζεται επιφυλακή και εγρήγορση από το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε ό,τι αφορά και τα Εργασιακά. Απ' ό,τι φαίνεται, η κυβέρνηση σκοπεύει να ξηλώσει το πουλόβερ λίγο - λίγο και από πολλές πλευρές, για να αποφύγει γενικευμένες αντιδράσεις. Στα σχέδιά της πρέπει να βρει στην κυριολεξία τοίχο.

Ολομέτωπη επίθεση

Ολομέτωπη επίθεση

Η επίθεση της κυβέρνησης στις εργατικές - λαϊκές οικογένειες είναι ολομέτωπη και θα έχει διάρκεια. Κάθε μέρα που περνά εμφανίζεται ένα ακόμα αντιλαϊκό «φρούτο», που, μαζί με όλα τα προηγούμενα, δημιουργεί μια ασφυκτική κατάσταση για τα νοικοκυριά που παλεύουν να επιβιώσουν. Ασφαλιστικό, φορολόγηση, ιδιωτικοποιήσεις, αναδιαρθρώσεις στην Παιδεία και τη Δημόσια Διοίκηση βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και οι εκπρόσωποι ιμπεριαλιστικών οργανισμών διαπραγματεύονται για το πώς θα γίνουν παρεμβάσεις, προκειμένου να εξυπηρετηθεί με τον καλύτερο τρόπο η ανάγκη για ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για νέα πεδία κερδοφορίας για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Κι ενώ αυτή η ολομέτωπη επίθεση βρίσκεται σε εξέλιξη, η κυβερνητική προπαγάνδα περί «διαπραγμάτευσης που θα φέρει αποτελέσματα» και περί «κυβέρνησης που πασχίζει για να βρει λύσεις», εντείνεται. Σχετικά με το θέμα της διαπραγμάτευσης, προσπαθούν να στήσουν μια εικόνα ψεύτικη, δίνοντας την εντύπωση ότι το αποτέλεσμά της με τα - πάλαι ποτέ - γεράκια των αγορών, που σήμερα είναι οι καλύτεροι φίλοι των ΣΥΡΙΖΑίων, θα ωφελήσει τα λαϊκά νοικοκυριά, τους φτωχούς αγρότες, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τα νέα ζευγάρια...
Κακά τα ψέματα. Το ξέρουν πλέον και οι πέτρες πως στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον θεωρούν πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι «παράδειγμα προς μίμηση» σε ό,τι αφορά το πόσο αποτελεσματικά μπορεί να τσακίσει το λαό, το πόσο θετικά μπορεί να λειτουργήσει για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Και με τα παραμυθάκια περί «διαπραγμάτευσης για το καλό του λαού» γελάει και το παρδαλό κατσίκι. Τα συμπεράσματα από την πρώτη συζήτηση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης σχετικά με την ελληνική πρόταση για το Ασφαλιστικό μιλάνε μόνα τους. Από τους αξιωματούχους των Βρυξελλών διαρρεόταν πως αναγνωρίζουν ότι «είναι σοβαρή η πρόταση της κυβέρνησης» και πως «έχει γίνει πολύ καλή δουλειά». «Πρέπει να συγχαρώ την ελληνική κυβέρνηση», είπε ο Ντάισελμπλουμ. Οι ύμνοι για το σχέδιο του Ασφαλιστικού από τον πρόεδρο του Eurogroup, Γ. Ντάισελμπλουμ, η αποθέωση που επιφυλάσσουν για την κυβέρνηση Ολάντ και Μοσκοβισί, ο ...«έρωτας» του Τόμσεν και του ΔΝΤ προς την ελληνική κυβέρνηση, είναι ενδεικτικά του τι ακριβώς συμβαίνει. Ερχονται να προστεθούν στη στήριξη που τους παρέχει και το ντόπιο κεφάλαιο διά των εκπροσώπων του (ΣΕΒ, ΣΕΤΕ κ.λπ.). Λογικό, αφού η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει πως επισπεύδει αναδιαρθρώσεις και ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση που οι αστικές κυβερνήσεις πάλευαν να περάσουν εδώ και 20 χρόνια.
Ομως, υπάρχει και κάτι ακόμα. Αυτή τη στιγμή, τη στιγμή που κυβέρνηση και δανειστές «χτενίζουν» το τελικό σχέδιο για το Ασφαλιστικό, το χρέος, την «αξιολόγηση», είναι ξεκάθαρο πως αυτές οι επαφές, αυτές οι διαπραγματεύσεις, θα φέρουν και άλλα πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα. Το έχει δείξει η ιστορία, το «φωνάζουν» όσοι γνωρίζουν ποιο είναι το ακριβές περιεχόμενο των συζητήσεων για να κλείσει και να εγκριθεί το σχέδιο της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό... Ερχεται, λοιπόν, μία ακόμα θύελλα που θα πλήξει το λαό μας. Και αυτή η κατάσταση δε θα έχει τέλος, εάν δεν μπει φρένο από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τις λαϊκές οικογένειες, τα φτωχά νοικοκυριά της υπαίθρου, με οργανωμένο αγώνα και κινητοποιήσεις, ενάντια σε όσα έχουν έρθει και θα έρθουν στο μέλλον...

Λαός και Κολωνάκι

 Λαός και Κολωνάκι

Μια σφιισσα με αθλητικές γνώσεις κι υπόβαθρο τη χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη μετακίνηση μπλέιζερ στην Ελλάδα. Που θα μπορούσε να έχει προσυγκέντρωση στο κέντρο της Σκωμπίας, στην πλατεία Κολωνακίου, όπου συχνάζει τέτοιος κόσμος. Αλλά όπως και να έχει, ήταν με διαφορά η πιο καλτ κινητοποίηση των τελευταίων ετών, περίεργη όχι μόνο για τους περαστικούς, που την χάζευαν, αλλά και για όσους συμμετείχαν: γιατρούς, μηχανικούς και βασικά δικηγόρους από όλη την Ελλάδα, που ανταποκρίθηκαν στο πανεπιστημονικό κάλεσμα στο Υπουργείο Εργασίας, και προσπαθούσαν αδέξια να διαχειριστούν την καινούρια κατάσταση, σα μια κοπέλα που φοράει για πρώτη φορά στη ζωή της δεκάποντα τακούνια –αν και σε αυτό, οι περισσότερες… διαδηλώτριες τα κατάφερναν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.

Έτσι λοιπόν, άλλοι βαρυγκωμούσαν σε στιλ που καταντήσαμε λοχία, να διαδηλώνουμε στα γεράματα κι αυτοσαρκάζονταν –πού είναι οι πέτρες κι οι μολότοφ· ενώ άλλοι το διασκέδαζαν κι έβγαζαν κινηματικές σέλφι, βλέποντας την όλη υπόθεση σα Μύκονοοοοος από την ανάποδη, κι αποκριάτικη εκδήλωση, όπου ντύθηκαν πχ αγωνιστές για μια μέρα. Αν και το ντύσιμό τους μόνο κινηματικό dress code δεν ακολούθησε.

Feeling radical at τοποθεσία Υπουργείο Εργασίας

Θυμάσαι, σφε αναγνώστη, στα φοιτητικά σου χρόνια, κάτι πρωινά στο φουαγιέ της ΝΟΠΕ, που κοιτούσες απορημένος το περιβάλλον, τους φοιτητές κι αναρωτιόσουν γιατί είναι τόσο κυριλέ ντυμένοι κι αν είχαν σκάσει μύτη κατευθείαν από τα μπουζούκια; Σκέψου λοιπόν όλο αυτό στο πολλαπλάσιο, με συγκεντρώσεις απ’ όλη την Ελλάδα, και μερικούς καλοσιδερωμένους χίπστερ να είναι οι εναλλακτικοί της υπόθεσης. Κι εγώ να έχω κάνει το λάθος να βάλω φόρμα και να φοβάμαι, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, μη τυχόν φάω πόρτα από την… απ’ την… έλα ντε. Αφού δεν υπήρχαν αλυσίδες, περιφρούρηση κι άλλα τέτοια περίεργα λαϊκά έθιμα.

Μόνο που τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, ούτε το αμπέχονο τον αγωνιστή. Αν ήταν έτσι, η πρωτοδεύτερη φορά αριστερά, με τα στελέχη της που αρνούνται να βάλουν γραβάτα και σφίγγουν τη θηλιά (της) γύρω από το λαιμό του λαού, θα ήταν κάτι ανάμεσα σε κυβέρνηση του βουνού και ψευδώνυμο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αλλά (είναι γάτα-είναι γάτα) ο κοντός χωρίς γραβάτα πούλησε (μαζί με τα αγωνιστικά ράσα και) τον Παππά της σκληρής 17ωρης διαπραγμάτευσης.

Επιστροφή στα της πορείας. Που είχε στην κεφαλή της το μπλοκ της ολομέλειας των προέδρων των δικηγορικών συλλόγων, σε κατάσταση κινηματικού παλιμπαιδισμού να φωνάζει: κάτσε καλά Κατρούγκαλε. Και κάπου στα πέριξ αγωνιστικές φυσιογνωμίες, σαν το (βασιλιά) Πατούλη, το Λυκουρέζο και το Φαήλο Κρανιδιώτη. Να φτάνουν στην είσοδο της Βουλής (είχαν και τις κατάλληλες ενδυματολογικές προδιαγραφές για να μπουν κιόλας), στα λουλουδάδικα, χωρίς ΜΑΤ, κλούβες και λοιπές ενοχλήσεις –δεν είναι δα και τίποτα οικοδόμοι, που έχουν σήμερα αντίστοιχη κινητοποίηση και στοιχηματίζω πως θα έχουν και αντίστοιχη αντιμετώπιση, με το γάντι. Και εσύ να σκέφτεσαι, πού είναι ένας προβοκάτορας-κουκουλοφόρος, όταν τον χρειάζεσαι, να πέσει μια μολότοφ, χημικά για απάντηση και να γίνει ο κακός χαμός, γόβες-γραβάτες, μαλλιά-κουβάρια. Αν και βασικά, το ύποπτο στοιχείο, βάση ντυσίματος, ήσουνα εσύ.

Λες να έχει δηλ η Ασφάλεια και ειδικό τμήμα μυστικών με πολιτικά, κοστούμια και ταγέρ;

Πιο πίσω είδαμε: ένα θαρραλέο σφο να κάνει εξόρμηση με το κουπόνι του, για να τους τρολάρει και να δοκιμάσει τις αγωνιστικές τους αντοχές: θα ενισχύσετε οικονομικά το ΚΚΕ; Το μαραμένο μπλοκ της ΛαΕ (χωρίς τη Ζωή όμως) να διασπά σεχταριστικά την ενότητα με τα κομματικά του πανό. Κάτι Σεκίτες, που με τις σφυρίχτρες και τα κλαπατσίμπαλά τους έμοιαζαν σχεδόν ένοπλη πολιτοφυλακή, συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Ένα χιουμοριστικό πανό του ΙΣΑ (Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών) που έγραφε αυτοαναφορικά σε τρίτο πρόσωπο: θεματοφύλακας της δημόσιας υγείας. Στην ουρά, ενιαίο φοιτητικό μέτωπο, στο μπλοκ των συλλόγων, με σφους και Εαακίτες να κάνουν άμιλλα στις φωνές για τα συνθήματα. Την κινηματογραφική αντίθεση της πορείας με τις σκηνές των πενταμηνιτών μπροστά στο Υπουργείο Εργασίας –κάτι σαν τις φαβέλες του Ρίο πλάι στους ουρανοξύστες.

Το επόμενο άρμα της αποκριάτικης παρέλασης έρχεται από την Τρίπολη...!

Κι ενδιάμεσα τους δικούς μας, που έδωσαν αρκετά μαζικό «παρών». Κι είχαν μερικά συνθήματα καλτ απόχρωσης (ταιριαστά με την περίσταση): «να μην περάσει ΛΕΜΕ το ασφαλιστικό (μαζί με τους εργάτες και όλο το λαό», «…στον τενεκέ να πάει, για εκεί είναι καλό». Σημειώνω, παρεμπιπτόντως, πως στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου του ΠΑΜΕ για το ασφαλιστικό, μίλησε μεταξύ άλλων και ο (Ναρίτης) πρόεδρος του ΣΜΤ. Ζούμε μεγάλες ενωτικές στιγμές, Ηλία…

Στη διαδρομή πετυχαίναμε και περαστικούς, όχι απαραίτητα αντιδραστικούς, που σχολίαζαν αρνητικά την «πιο βρώμικη πορεία» και βασικά το σινάφι που τη διοργάνωνε. Και τι να σχολιάσουν άλλωστε, βλέποντας στην κεφαλή την πιο μαύρη αφρόκρεμα του κλάδου –που την κρίσιμη ώρα θα βρεθεί αντικειμενικά απέναντι, γιατί αυτή είναι η ταξική της θέση- να δίνει τον τόνο; Κι εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος της γραβάτας και του ζητήματος των διαφόρων επιμελητηρίων και επαγγελματικών συλλόγων, που περιλαμβάνουν τους πάντες: από το μεγαλοδικηγόρο πχ μέχρι τον ασκούμενο, για να εκφράσουν τα κοινά τους (;) συμφέροντα. Άκουγες και την ολομέλεια των προέδρων στο μπλοκ της να φωνάζει «είμαστε ενωμένοι κι αποφασισμένοι», και αναρωτιόσουν: ενωμένοι ποιοι, με ποιον και για να πετύχουν τι ακριβώς; Τι έχουν να χωρίσουνε λαός και Κολωνάκι;

Το δεύτερο βασικό χαρακτηριστικό της χτεσινής μέρας είναι ο εντυπωσιακός όγκος του κόσμου, που κατέβηκε εμφανώς για πρώτη φορά στο δρόμο, κουβαλώντας προφανώς τη νοοτροπία του και κάποιες ιδεοληψίες (πχ θα υποβάλουμε ένσταση για το νόμο, και θα δικαιωθούμε στο εφετείο). Και μπορεί επιφανειακά να φαινόταν κάπως σαν «νεοδημοκράτες σε απόγνωση» αλλά τα φαινόμενα απατούν και είναι λάθος να χαρίσουμε τον κόσμο που κινητοποιήθηκε στην αντίδραση. Το ζήτημα είναι πώς να παρέμβεις για να επηρεάσεις τη συνείδησή του. Κι εδώ κολλάνε κι όσα έγραφε η απόφαση της κετουκε για τα μικροαστικά στρώματα που προλεταριοποιούνται και η ελλιπής πείρα των μαζών αυτών, που εισέρχονται ξαφνικά στο προσκήνιο του μαζικού κινήματος και της ταξικής πάλης.

Η οποία μπορεί να κλιμακωθεί με μία ή περισσότερες απεργιακές κινητοποιήσεις το ερχόμενο χρονικό διάστημα. Και η φιλεργατική κυβέρνηση περνάει στα μουλωχτά το μέτρο της ανταπεργίας! Πόσο ξεφτίλας πρέπει να είσαι για να σου τη βγαίνει από τα αριστερά ακόμα κι ο Παναγόπουλος ή ο δικηγορικός σύλλογος;