Το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» είναι παλιό και στρωμένο με αντιλαϊκά μέτρα

Το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» είναι παλιό και στρωμένο με αντιλαϊκά μέτρα

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, χτες στην Ολομέλεια της Βουλής

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,
Είναι τραγικό να σκεφτεί κανείς ποια είναι η πραγματική ζούγκλα στην αγορά εργασίας που έχουν διαμορφώσει οι νομοθετικές παρεμβάσεις των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, όλη την περίοδο από την αρχή της οικονομικής κρίσης μέχρι σήμερα.
Ποιο είναι το βάρβαρο νομικό πλαίσιο στο οποίο πατάει η εργοδοσία και ξεσαλώνει πραγματικά σε εργασιακούς χώρους και κλάδους, επιβάλλοντας ακόμα χειρότερους όρους.
Αυτό το ήδη βάρβαρο πλαίσιο καλείται σήμερα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, κατ' απαίτηση των επιχειρηματικών ομίλων, να το κάνει ακόμα χειρότερο, υπηρετώντας και αυτή, όπως και οι προηγούμενοι, το στρατηγικό στόχο της ανάκαμψης των κερδών τους.
Κι ενώ η πράξη της δηλώνει μια βαθιά αντεργατική κατεύθυνση, η κυβέρνηση καταφεύγει στην προπαγάνδα των «κόκκινων γραμμών», όταν αποκαλύπτεται πλέον, ότι δεν υπήρξαν ποτέ αυτές ως γραμμές υπεράσπισης των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων.
Η «κόκκινη γραμμή» φοριέται πολύ σ' αυτήν την κυβέρνηση. Μόνο που αδυνατεί να κρύψει τη «γύμνια» της. Ο λαός γνωρίζει καλά με ποιον τρόπο η κυβέρνηση υπεράσπισε το λαϊκό εισόδημα, τις συντάξεις, την πρώτη κατοικία.

Μόνη «κόκκινη γραμμή» της κυβέρνησης η υπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου

Μαζί με την εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν ήδη αποφασιστεί, προετοιμάζονται γοργά τα επόμενα μέτρα για τη δεύτερη «αξιολόγηση».

Eurokinissi

Τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα - «γέφυρα» για την ολοκλήρωση της πρώτης και για την επίσημη έναρξη της δεύτερης «αξιολόγησης» του μνημονίου βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο της διαβούλευσης της συγκυβέρνησης με το κουαρτέτο.
Σε αυτό το πλαίσιο, στο επόμενο πακέτο με τα νέα αντιλαϊκά μέτρα περιλαμβάνεται και η αναμόρφωση των τιμολογίων της ΔΕΗ για τους μεγάλους βιομηχανικούς καταναλωτές, ζήτημα που βάζει σταθερά στο τραπέζι και η πλευρά του ΣΕΒ, με κατεύθυνση τη μείωση του λεγόμενου «ενεργειακού κόστους» των βιομηχανιών.
Αναφέρονται και «εκκρεμότητες στο Ασφαλιστικό», χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις, ενώ στο αντιλαϊκό τραπέζι βρίσκονται και τα «ισοδύναμα μέτρα» που αφορούν στα ειδικά μισθολόγια του Δημοσίου.
Επίσης, η επιτάχυνση της «απελευθέρωσης» και των ιδιωτικοποιήσεων σε τομείς της οικονομίας.
Την ίδια ώρα, στα σκαριά και υπό συζήτηση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς βρίσκεται το σχέδιο για τη λεγόμενη «παραγωγική ανασυγκρότηση», που με τη σειρά του θα αποτελέσει τον μπούσουλα για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας του εγχώριου κεφαλαίου, με άξονα τις νέες κρατικές παρεμβάσεις για τις επενδύσεις και την ενίσχυση ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων και κλάδων της οικονομίας και της παραγωγής με «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα».
Και βέβαια, τα παραπάνω συνδέονται και με την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων που ήδη ψηφίστηκαν, αλλά απαιτούν νέες κανονιστικές ρυθμίσεις.
Για την κυβέρνηση, η πραγματική «κόκκινη γραμμή» είναι μία και χαράσσεται με γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, για να δουν βέβαια άσπρη μέρα μόνο τα κέρδη του.
Οι δικές του ανάγκες υπαγορεύουν πόσα και ποια μέτρα θα παρθούν, υποβάλλουν αυτή ή την άλλη στάση της κυβέρνησης, στο πλαίσιο βέβαια της διαπραγμάτευσης και με τους δανειστές.
Με δεδομένη τη συνεχιζόμενη ύφεση στην Ελλάδα, τη δυσκολία της ΕΕ να περάσει σε δυναμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, την όξυνση όλων των αντιθέσεων, η πορεία της αντιλαϊκής κλιμάκωσης είναι προδιαγεγραμμένη.
Το άνοιγμα των Εργασιακών σε λίγους μήνες το επιβεβαιώνει αυτό, όπως και η παραδοχή της κυβέρνησης ότι όλα είναι ανοιχτά στο τραπέζι. Αλλωστε, το εγχώριο κεφάλαιο δεν έκρυψε ποτέ ότι η ανάκαμψη της κερδοφορίας του, πέραν της γενναίας στήριξης απ' τον κρατικό κορβανά - όπως προκύπτει και απ' τον «αναπτυξιακό νόμο» - προϋποθέτει φθηνότερη την εργατική δύναμη, σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων, περιστολή των όποιων δικαιωμάτων έχουν απομείνει.
«Κόκκινες γραμμές» με βάση τα συμφέροντά του μπορεί και πρέπει να χαράξει μόνο ο ίδιος ο λαός, που είναι και ο μόνος που μπορεί να τα υπερασπιστεί αποτελεσματικά.

Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και για τους εργαζόμενους και για τους καπιταλιστές

Αλήθεια, τι ανάπτυξη θα είναι αυτή που θα έρθει; Γιατί, υπάρχει ανάπτυξη και «ανάπτυξη». Ανάπτυξη για τους λίγους και ανάπτυξη για τους πολλούς. Ανάπτυξη για όλους λέμε εμείς δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι άλλο πράγμα η ανάπτυξη για τον εργάτη, τον εργαζόμενο, κι άλλο ποια ανάπτυξη συμφέρει τον καπιταλιστή, το βιομήχανο, τον εφοπλιστή. Με αυτούς τους δεύτερους είναι ο «αναπτυξιακός νόμος» που φέρνει η κυβέρνηση.
Κι έτσι εξηγείται γιατί ήδη έχετε πάρει τα εύσημα από το Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων, έτσι εξηγείται γιατί προχτές στα «Ποσειδώνια» στον Πειραιά πήρε τα εύσημα από τους εφοπλιστές και από τα μεγάλα συμφέροντα ο κ. πρωθυπουργός.
Ετσι εξηγείται γιατί της λέει «μπράβο» τώρα ο Σόιμπλε, το γνωστό κοράκι πριν ένα χρόνο και δε συμμαζεύεται όπως τον ονομάζατε. Γι' αυτό παίρνετε «μπράβο» από τον Ντάισελμπλουμ, από τον Βαλς, απ' τον ένα απ' τον άλλο, απ' όλα δηλαδή τα κοράκια που ξεζουμίζουν και τους δικούς τους λαούς, που ξεζουμίζουν και το λαό της Ελλάδας, τους εργαζόμενους αυτής της χώρας.

Παλιό παραμύθι με πρόσθετες δόσεις θράσους και πολιτικής εξαπάτησης

Το παραμύθι περί «δίκαιης ανάπτυξης» είναι πάρα πολύ παλιό.
Κυκλοφόρησε και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με πληθώρα τίτλων, άλλοτε το λέγανε «Ισχυρή Ελλάδα», «Επανίδρυση του κράτους», «Success Story» και διάφορα τέτοια.
Ο βασικός πυρήνας της αφήγησης όλων αυτών των κυβερνήσεων είναι στην ουσία ο ίδιος: Πάντοτε ο λαός καλείται άμεσα να κάνει θυσίες, με την υπόσχεση ότι αυτές θα είναι προσωρινές και θα συμβάλλουν στην αύξηση των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων. Η αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, στη συνέχεια, θα διασφαλίσει δήθεν την ευημερία των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων σε κάποιο αόρατο μέλλον.
Παρότι το παραμύθι είναι παλιό, η νέα αφήγηση από τον σημερινό πρωθυπουργό παίρνει εύκολα το πρώτο βραβείο και του θράσους και της πολιτικής εξαπάτησης.
Οι εργάτες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες μετρούν μεγάλες, αιματηρές πραγματικά απώλειες από την αρχή της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα.
Ο μέσος μισθωτός, πριν από τη φορολογία του εισοδήματός του έχει χάσει πάνω από το 25% της αγοραστικής δύναμης που είχε το 2009.
Ο κατώτερος μισθός έχει ήδη κατέβει στα 586 ευρώ μεικτά από τα 751 ευρώ πριν το 2012.
Ο ένας στους δύο Ελληνες οφείλει πλέον στην εφορία. Μέσα στο πρώτο φετινό τετράμηνο, τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία αυξήθηκαν κατά 4,33 δισ. ευρώ.
Από τους 137 χιλιάδες που είχαν ενταχθεί στη ρύθμιση των 100 δόσεων, σήμερα οι 54 χιλιάδες δεν μπορούν πλέον να ανταποκριθούν.
Αντίστοιχα, διογκώθηκαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη ΔΕΗ και έφτασαν τα 2,7 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2016.
Η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν οδήγησε σε κάποια ανάκτηση έστω ενός μέρους των μεγάλων προηγούμενων απωλειών, αλλά φόρτωσε και φορτώνει το λαό με ασήκωτα νέα βάρη. Η ανάπτυξη των άδικων έμμεσων φόρων - ιδιαίτερα του ΦΠΑ - η μείωση του αφορολόγητου ορίου, η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, η μείωση των επικουρικών συντάξεων, η σφαγή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι η πικρή γεύση από τη νέα «αριστερή» διαχείριση.
Την ίδια περίοδο της κρίσης, είχαμε έξοδο από τη χώρα χρηματικού κεφαλαίου 140 δισ. ευρώ και οι εφοπλιστές πληρώνουν για ετήσιους φόρους τα ναύλα 2-3 ημερών. Συνολικά, το μονοπωλιακό κεφάλαιο συνεισφέρει λιγότερα από το 5% στα ετήσια φορολογικά έσοδα.
Επομένως, ο λαός πρέπει να κρίνει κάθε νέα αστική δήθεν αναπτυξιακή πολιτική, με κριτήριο την ανάκτηση των μεγάλων απωλειών του και κυρίως την απαίτηση ικανοποίησης των αναγκών του, που θυσιάζονται συνεχώς στο βωμό αυτού του κέρδους.

Απαίτηση του κεφαλαίου και στρατηγική της ΕΕ η κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης

Η κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης δεν αποτελεί αναγκαστική υποχώρηση της κυβέρνησης στις εξωτερικές πιέσεις της τρόικας, όπως έχει ισχυριστεί και ο κ. Τσίπρας.
Στην ίδια κατεύθυνση με τους εκπροσώπους της ΕΕ και της ΕΚΤ, του ΔΝΤ κινούνται και οι απαιτήσεις του ΣΕΒ για τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους και για νέες φοροελαφρύνσεις των κερδών του κεφαλαίου.
Η συγκεκριμένη πολιτική βέβαια δεν αποτελεί και ελληνική πρωτοτυπία. Οι βασικές κατευθύνσεις της εφαρμόζονται σ' όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ και αποτυπώνονται στη «Στρατηγική Ευρώπη 2020». Χαράχτηκαν πολύ πριν τη διεθνή καπιταλιστική κρίση του 2009 και δεν αφορούν μόνο υπερχρεωμένα κράτη.
Τα τελευταία 15 χρόνια, η κρατική ενίσχυση των επενδύσεων των ιδιωτικών ομίλων έφτασε τα 12 δισ. ευρώ. Το συνολικό ύψος των επενδύσεων έφτασε τα 32 δισ. ευρώ. Η εργατική τάξη γνωρίζει πλέον απ' την ίδια της την πείρα ποιος ωφελήθηκε απ' αυτό τον πακτωλό των κρατικών ενισχύσεων και απ' τις επενδύσεις των μονοπωλιακών ομίλων.
Η κυβέρνηση, θέλοντας να προβάλει το διαφορετικό στίγμα του νέου «αναπτυξιακού νόμου», ισχυρίζεται ότι η κυβερνητική πολιτική αξιοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό, προωθεί την εξωστρέφεια και την καινοτομία, τις μεγάλες «τεχνολογικές τομές στον παραγωγικό ιστό της χώρας». Παράλληλα, τονίζει ότι το κράτος πρέπει να είναι αρωγός στην προσπάθεια του ιδιωτικού τομέα.
Πίσω απ' τη ρητορική, λέμε εμείς, για την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, κρύβεται η ατελείωτη αλυσίδα μέτρων που κάνουν πιο φθηνή την εργατική δύναμη.
Πίσω απ' τις διακηρύξεις για αποτελεσματικό κράτος, κρύβεται η μεγαλύτερη φοροαφαίμαξη του λαού μας και οι περικοπές δαπανών κοινωνικής πολιτικής, για να αυξηθεί η κρατική ενίσχυση των ντόπιων ομίλων και να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των δανειστών.
Η αξιοποίηση της καινοτομίας, για να αυξηθεί η παραγωγικότητα, δεν χρησιμοποιείται σ' αυτό εδώ το σύστημα, στον καπιταλισμό, για να βελτιωθεί η θέση των εργαζομένων, αλλά για να αυξηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου.
Η χρηματοδότηση προγραμμάτων καινοτομίας για μικρές επιχειρήσεις αφενός αφορά ένα ελάχιστο μέρος του συνόλου τους και αφετέρου αναθέτει σ' αυτές ένα σημαντικό μέρος του επιχειρηματικού ρίσκου. Οποιες διαμορφώνουν κερδοφόρες πατέντες μπορούν εύκολα να εξαγοραστούν, όπως όλοι ξέρουμε σε αυτήν εδώ την αίθουσα και έξω απ' αυτήν, από τους μεγάλους, τους μεγαλύτερους ομίλους.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εξυπηρετεί πολλαπλά τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Εχει ιδιαίτερη σημασία να επισημάνουμε σήμερα ότι με βάση τα μεγέθη που παρουσιάζει η ίδια η κυβέρνηση και το αναιμικό αναπτυξιακό πακέτο χρηματοδότησης, 3,6 δισ. ευρώ, η πρόβλεψή της για γρήγορη και σημαντική ανάκαμψη είναι και ατεκμηρίωτη και αβέβαιη.
Μια απλή ματιά στην επιβράδυνση της διεθνούς οικονομίας, στην κατάσταση της Ευρωζώνης, στην αύξηση της ανισομετρίας, στην ανάπτυξη των κρίκων της ΕΕ και στην πορεία της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής είναι αρκετή για να αμφιβάλλουμε. Τουλάχιστον αυτό.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εξυπηρετεί πολλαπλά τα συμφέροντα του κεφαλαίου αυτήν την περίοδο.
Προωθεί σκληρά αντεργατικά μέτρα με πολύ μικρότερη, είναι γεγονός, λαϊκή αντίσταση απ' αυτήν που θα συναντούσε μια κυβέρνηση, για παράδειγμα ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.
Συμβάλλει στον αφοπλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, όχι μόνο με τη δράση του κυβερνητικού συνδικαλισμού, του παραδοσιακού, αλλά και με την απογοήτευση κάποιων τμημάτων εργαζομένων. Τμημάτων, που, αφού παρασύρθηκαν απ' το εμπόριο κάλπικης ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης περιόδου, τώρα οδηγούνται στο λαθεμένο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική λύση.
Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ διασφαλίζει τον αναγκαίο χρόνο για την αναμόρφωση και την παραπέρα θωράκιση αυτού του αστικού πολιτικού συστήματος, τον εκσυγχρονισμό του αστικού κράτους, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικό στην προώθηση της στρατηγικής του, όπως είναι οι διεργασίες και για το σύνταγμα και για τον εκλογικό νόμο κ.λπ.
Στους εγχώριους και ξένους μονοπωλιακούς ομίλους, επίσης, διασφαλίζει προκλητικούς προνομιακούς όρους για την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, όπως είναι το ξεπούλημα του Ελληνικού, τα περιφερειακά αεροδρόμια και άλλα που έπονται.
Τέλος, πολύτιμη για το σύστημα είναι η συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ στο να εγκλωβιστεί ο λαός στην επιλογή τού δήθεν μικρότερου κακού. Η κυβέρνηση καλεί συνεχώς το λαό να συγκρίνει τα πλήγματα που δέχτηκε απ' τη δική της πολιτική, σε σχέση με εκείνα που δέχτηκε απ' τη διακυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.
Προσπαθεί να συσκοτίσει το γεγονός ότι όχι μόνο αποδέχτηκε όλους τους αντιλαϊκούς νόμους και τα μέτρα των προηγούμενων, αλλά συνέχισε να φορτώνει στο λαό νέα, ασήκωτα βάρη.
Στις σημερινές συνθήκες, επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την κατάλληλη αστική επιλογή, για να προχωρήσει η βρώμικη δουλειά, όπως επανειλημμένως έχουμε πει και απ' αυτό το βήμα, της ισοπέδωσης των λαϊκών δικαιωμάτων.

Το ζητούμενο για τους εργαζόμενους και το λαό είναι να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους

Για όλους αυτούς τους λόγους, η «δίκαιη ανάπτυξη» μέσα στο σύστημα της εκμετάλλευσης, αποτελεί μάλλον ένα από τα πιο σύντομα ανέκδοτα. Αν δεν ήταν τραγικό, δηλαδή.
Η πλούσια διεθνής και ελληνική πείρα επιβεβαίωσε ότι καμιά αστική κυβέρνηση δεν μπορεί να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό. Καθώς σαπίζει αυτό το σύστημα, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, θα γίνεται όλο και πιο βάρβαρος, όλο και πιο αντιδραστικός.
Το ζητούμενο για τους εργάτες συνεπώς, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, είναι να οργανώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται, όσο πιο αποφασιστικά γίνεται την αντεπίθεσή τους.
Σημαδεύοντας, όμως, τον πραγματικό αντίπαλο, που φράζει το δρόμο, για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους, με αφετηρία την απαίτηση για άμεση ανάκτηση των μεγάλων απωλειών του λαού την περίοδο της κρίσης, όπως η άμεση αποκατάσταση του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ, πρέπει και μπορούν να οργανωθούν μαζικοί, μαχητικοί αγώνες σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Κόντρα στις επιδιώξεις της κυβέρνησης, το ταξικό εργατικό κίνημα να οργανώσει την πάλη για την αντιμετώπιση τόσο αυτής της πολιτικής όσο και κύρια την αντιμετώπιση της μεγάλης επιθετικότητας του κεφαλαίου. Τέτοιο είναι, για παράδειγμα, το μέτωπο των Συλλογικών Συμβάσεων και η συζήτηση μέσα στο κίνημα, μέσα στα σωματεία, στους τόπους δουλειάς για τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να ανοίξει αυτό. Δεν είναι απ' τα συνηθισμένα μέτωπα όλα αυτά. Αφορούν την καρδιά της ταξικής αναμέτρησης απέναντι σε μια ενιαία επίθεση, σε μια ενιαία επιθετική πολιτική του κεφαλαίου. Αφορά στην υπεράσπιση της εργατικής τάξης και του βιοτικού της επιπέδου απ' τη ληστρική εκμετάλλευση, τη διεκδίκηση των απωλειών που είχε και, κυρίως, τη διαμόρφωση των συνθηκών εκείνων που θα ενισχύσουν τη διαπραγματευτική της θέση απέναντι στη μεγάλη καπιταλιστική εργοδοσία.
Η συζήτηση αφορά στο πώς θα οργανωθεί η αντεπίθεση των εργατών ενιαία, κατά κλάδο, πανελλαδικά. Πώς θα δημιουργηθούν οι όροι που θα επιτρέπουν στο λαό μας να περάσει στην αντεπίθεση. Χρειάζονται πολύ μεγάλη προσπάθεια και αποφασιστικά βήματα και στο βαθμό οργάνωσης των εργαζομένων και στην ενίσχυση της ταξικής γραμμής, από τις οργανώσεις που συσπειρώνονται σε αυτήν τη γραμμή.
Για την εργατική τάξη δεν υπάρχει καμία ελπίδα κι όταν ακόμα περάσουμε σε κάποια ανάκαμψη, αν δεν οργανώσει τον δικό της αγώνα. Γι' αυτό και αυτοί οι αγώνες της δε θα έχουν δυναμισμό και προοπτική αν δε συνδέονται με ισχυρή αμφισβήτηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Εάν δεν είναι σκληρή και μαζική ταξική πάλη για ανάπτυξη προς όφελος του λαού και όχι βέβαια της κερδοφορίας των λίγων καπιταλιστών.
Στο βαθμό που συνειδητοποιείται αυτή η ανάγκη, και μπαίνουν στην άκρη οι τυχοδιώκτες, οι καιροσκόποι, θα έχουμε και αποτελεσματικούς διεκδικητικούς αγώνες. Αγώνες με ριζοσπαστικούς στόχους πάλης που θα φωτίζουν την ανάγκη αποφασιστικής σύγκρουσης με την πολιτική και την εξουσία των μονοπωλίων, όπως είναι η πάλη για την κατάργηση της εμπορευματοποίησης της Κοινωνικής Ασφάλισης, στην Υγεία, στην Παιδεία.
Μόνο η οργάνωση της εργατικής - λαϊκής αντεπίθεσης μπορεί να ανακόψει και να ανατρέψει τις νέες δέσμες αντιλαϊκών μέτρων, που έρχονται καλυμμένες με το μανδύα μιας δήθεν «δίκαιης ανάπτυξης». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, οι δυνάμεις του ΚΚΕ και μέσα και έξω απ' τη Βουλή θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους το επόμενο διάστημα.

Ποιος ο ρόλος των ΜΚΟ;

Ποιος ο ρόλος των ΜΚΟ;

Στο οδοιπορικό του «Ριζοσπάστη» σε κέντρα φιλοξενίας και κράτησης προσφύγων και μεταναστών σε όλη τη χώρα, που ξεκίνησε στις 29 Μάη, τα στοιχεία για τον εγκλωβισμό, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τις πληγές που έχει αφήσει ο πόλεμος σε χιλιάδες ανθρώπους είναι συγκλονιστικά. Αυτό το δημοσιογραφικό οδοιπορικό θα συνεχιστεί το επόμενο διάστημα με στόχο να αναδειχτούν όλες οι πλευρές του προσφυγικού - μεταναστευτικού ζητήματος. Μία πλευρά, για παράδειγμα, είναι το τι συμβαίνει με τις λεγόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), οι οποίες έχουν κυριολεκτικά τον απόλυτο έλεγχο μέσα στα κέντρα φιλοξενίας και κράτησης, δρουν ως κράτος εν κράτει. Η κυβέρνηση έχει αφήσει στα χέρια τους αυτές τις δομές, ενώ από κοινού με την Ευρωπαϊκή Ενωση χρηματοδοτούν αδρά, με πολλά εκατομμύρια ευρώ, αυτές τις ΜΚΟ. Διάφορες πρωτοεμφανιζόμενες και μη οργανώσεις έχουν αναλάβει όλες τις υπηρεσίες. Από τη σίτιση έως το παιχνίδι με τα προσφυγόπουλα. Από το Ελληνικό έως τη Ριτσώνα, τη Λάρισα και την Κεντρική Μακεδονία. Καλό είναι να θυμίσουμε ότι, όπως σημείωνε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, σε Ερώτησή της προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, «η δράση τους (σ.σ. των ΜΚΟ) εκτείνεται στην υποδοχή μεταναστών και προσφύγων (...) αποδεικνύοντας ότι η ΕΕ και η μεταναστευτική της πολιτική απορρίπτει τη διαμόρφωση υποδομών υποδοχής και ανθρώπινης φιλοξενίας...». Οι περισσότερες από αυτές συνεργάζονται με μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και αυτό δεν ισχύει μόνο στη δράση τους με τους πρόσφυγες αλλά απλώνεται και σε άλλους τομείς. Είναι αλήθεια ότι συναντήσαμε πρόσφυγες και μετανάστες που φοβούνται να μιλήσουν για τα προβλήματά τους, προφανώς όχι γιατί δεν υπάρχουν αλλά γιατί κάποιοι τους λένε να μη μιλήσουν...

* * *

Ας δούμε, όμως, μερικά συγκεκριμένα στοιχεία:
-- Η ΜΚΟ «Αρσις», που έχει εμφανιστεί στο Ελληνικό, έχει ως συνεταίρους - μεταξύ άλλων - τα ιδρύματα «Μποδοσάκη», «Λάτση» και «Σταύρος Νιάρχος», που τη χρηματοδοτούν κιόλας.
-- Η DRC (το Δανέζικο Συμβούλιο Προσφύγων, δηλαδή) επισημαίνει στην ιστοσελίδα της πως «οι δραστηριότητές της χρηματοδοτούνται από τα χρήματα που συγκεντρώνονται από το κοινό της Δανίας και με την επιδότηση σχεδίου από την κυβέρνηση της Δανίας και άλλους διμερείς κυβερνητικούς χορηγούς, την ΕΕ και τα Ηνωμένα Εθνη». Σημειώνει πως χρηματοδοτείται επίσης από την «πώληση συμβουλευτικών υπηρεσιών που σχετίζονται με τον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας». Δίπλα της είναι συνολικά 30 ΜΚΟ της Δανίας, ενώ στενή είναι η συνεργασία με το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας της αλλά και με υπηρεσίες της ΕΕ και του ΟΗΕ. Οι «δράσεις» της επεκτείνονται και σε Ιράν, Ιορδανία, Τουρκία και Ουκρανία. Στη χώρα μας δε διστάζει να τονίζει πως αναζητά άτομα για την «ανάπτυξη καινοτόμων, στρατηγικών συνεργασιών με διεθνείς, περιφερειακούς και τοπικούς δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών αρχών, ανθρωπιστικούς φορείς, ηγέτες της βιομηχανίας, επιχειρηματιών αλλά και της κοινωνίας των πολιτών».
-- Η «Save the children», που έχει ως συνεργάτες την «Egon Zehnder», μία εταιρεία που «εξειδικεύεται στην εξεύρεση και στην αξιολόγηση διευθυντικών στελεχών καθώς και σε θέματα οργάνωσης επιχειρήσεων, σύνθεσης αλλά και ορθής λειτουργίας διοικητικών συμβουλίων εταιρειών», τη «Standard Chartered Bank» καθώς και δύο παγκόσμια δικηγορικά γραφεία. Το «Freshfields Bruckhaus Deringer LLP» και το «Baker & McKenzie».
-- Η «ECHO 100 PLUS» (από την Αυστρία με μέλη της, μεταξύ άλλων, την Ελένη Βαρβιτσιώτη, αδελφή του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, την Λίλιαν Εβερτ, σύζυγο του πρώην υφυπουργού Οικονομικών Πέτρου Δούκα), η «Solidarity» της Εκκλησίας της Ελλάδος, η «Παμπειραϊκή Πρωτοβουλία Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών - Refugees Welcome to Piraeus!».

* * *

Η τελευταία ειδικά, με δράση - το τελευταίο διάστημα - μέσω διαδικτύου έχει αποδείξει τον άσχημο για τους πρόσφυγες ρόλο που μπορούν να παίξουν οι ΜΚΟ. Ως αυτόκλητος «πορτιέρης» στο λιμάνι του Πειραιά, είχε προσπαθήσει να παρεμποδίσει την έκφραση της έμπρακτης ταξικής αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες από Λαϊκές Επιτροπές και σωματεία. Εφτασαν επίσης σε σημείο τα μέλη της να απαιτούν με θράσος να αποχωρήσουν από το λιμάνι τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και πραγματοποιούν εξόρμηση στους αυτοσχέδιους καταυλισμούς αλλά και να απειλήσουν μέλη των σωματείων ότι αν δεν κατεβάσουν τις σημαίες του ΠΑΜΕ από το κιόσκι τους, «θα επιληφθούν οι αρχές». Οπως είπαν μετανάστες στον «Ριζοσπάστη» όταν βρέθηκε στην άτυπη δομή φιλοξενίας του Πειραιά, μέλη της συγκεκριμένης ΜΚΟ έλεγαν πως το ΚΚΕ δε θέλει τους μετανάστες στη χώρα μας. Είναι σαφές πως οι χώροι που προσπαθούν να επιβιώσουν οι δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες είναι ακατάλληλοι και πως πρέπει να μεταφερθούν άμεσα σε αξιοπρεπείς χώρους προσωρινής φιλοξενίας, που να λειτουργούν με ευθύνη του κράτους και δε θα κάνουν κουμάντο οι ΜΚΟ, και να καλύπτονται πλήρως όλες οι ανάγκες τους. Είναι επίσης βασικό να δρομολογηθούν διαδικασίες για να μεταφερθούν αυτοί οι άνθρωποι στις χώρες προορισμού τους. Με περιεχόμενο αυτά τα ζητήματα πρέπει να δυναμώσει η πάλη της εργατικής τάξης, των σωματείων, όλου του ελληνικού λαού, κόντρα στην προσφυγική - μεταναστευτική πολιτική ΕΕ - κυβέρνησης - αστικών κομμάτων, ως επίσης στοιχείο αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Νέοι ΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί

Νέοι ΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί

Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, ήταν σαφέστατος, προχτές στις Βρυξέλλες, στη Σύνοδο των υπουργών Αμυνας των κρατών - μελών της λυκοσυμμαχίας, τελευταίο βήμα προπαρασκευής της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, αρχές Ιούλη στη Βαρσοβία. Μια σύνοδο που ο ίδιος έσπευσε να χαρακτηρίσει «ορόσημο», με βάση τις αποφάσεις που αναμένεται να παρθούν εκεί για διευρυμένη παρουσία των ΝΑΤΟικών δυνάμεων σε Ανατολική Ευρώπη και Ανατολική Μεσόγειο, στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και άλλα ιμπεριαλιστικά κράτη και κέντρα, με μετατόπιση της «δομής άμυνας» της λυκοσυμμαχίας στα ανατολικά. Ηδη, γίνεται λόγος για τη μεγαλύτερη από ποτέ συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία, στις ασκήσεις που γίνονται σε Πολωνία, Βαλτικές Χώρες. Εχει, δε, σχηματιστεί μια γραμμή συγκέντρωσης ΝΑΤΟικών δυνάμεων από τη Βόρεια Ευρώπη στα σύνορα της Ουκρανίας έως τη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο και τη Μεσόγειο.
Βεβαίως, ο στόχος εδώ της λυκοσυμμαχίας κόντρα στη Ρωσία είναι φανερός. Επιπλέον, ο Γενς Στόλτενμπεργκ είπε: «Ψάχνουμε για το πώς μπορούμε να αυξήσουμε την παρουσία μας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Εχουμε ήδη ενισχύσει την παρουσία μας με περισσότερη εναέρια αστυνόμευση, με μέτρα διασφάλισης, με περισσότερη ναυτική παρουσία και περισσότερες ασκήσεις. Αλλά εξετάζουμε και τι περισσότερο μπορούμε να κάνουμε».
Απαριθμώντας ο Στόλτενμπεργκ την ανάπτυξη συστοιχιών PATRIΟT και ιπτάμενων ραντάρ AWACS στην Τουρκία, συμπλήρωσε ότι «έχουμε και περισσότερη ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο», παραπέμποντας ευθέως στην ανάπτυξη στο Αιγαίο της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2. Η οποία αρμάδα, με τις ευλογίες και της ελληνικής κυβέρνησης, κατέπλευσε εδώ τάχα για το Προσφυγικό, ενώ αφορά άμεσα την υλοποίηση των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών για παραπέρα συγκέντρωση δυνάμεών του στην ανατολική συνοριογραμμή, πάνω στο ναυτικό δίαυλο που διασχίζουν ρωσικά πολεμικά πλοία καθ' οδόν για Συρία. Βάζει έτσι, τον ελληνικό λαό στο επίκεντρο επικίνδυνων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στην πρεμούρα των ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων να διεκδικήσουν, μέσα από την τέτοια βαθύτερη εμπλοκή, τη γεωστρατηγική τους αναβάθμιση, ώστε να διεκδικήσουν μερίδιο από τη λεία.
Η τέτοια ενισχυμένη ναυτική παρουσία του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο - κομβικός άξονας στην υλοποίηση των βρωμερών σχεδιασμών τους - περνά μέσα κι από τη στενότερη διασύνδεσή του με τις στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΕ. Σε πρώτη φάση τη διασύνδεση των ΝΑΤΟικών δυνάμεων με τη ναυτική επιχείρηση της ΕΕ ΣΟΦΙΑ, που ξεκίνησε στη Μεσόγειο για αποτροπή τάχα προσφυγικών ροών από την Αφρική και εξάρθρωση δουλεμπορικών κυκλωμάτων, ενώ ανέλαβε ως επιπλέον «καθήκον» «να συμβάλει στην ανταλλαγή πληροφοριών καθώς και στην εφαρμογή του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στα ανοικτά των ακτών της Λιβύης».
Είπε ο Στόλτενμπεργκ: «(...) έχουμε επίσης συμφωνήσει (σ.σ.: με την ΕΕ) σε όλα τα επιχειρησιακά ζητήματα που σχετίζονται με τη συνεργασία μας στο Αιγαίο, όπου πλοία του ΝΑΤΟ συνεργάζονται με τον Frontex και την ελληνική ακτοφυλακή (...) θα ήθελα να δω, επίσης, μεγαλύτερη πρόοδο στη Μεσόγειο. Και αυτό είναι ακριβώς ό,τι ζητήσαμε από τους στρατιωτικούς επιτελείς μας, να καταλήξουν με μια σύσταση, με μια εκτίμηση τι περισσότερο μπορούμε να κάνουμε με βάση την πείρα από το Αιγαίο Πέλαγος και στη συνέχεια να κινηθούμε ενδεχομένως προς την Κεντρική Μεσόγειο»...
Τα παραπάνω δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επιπλέον ομολογία, από τα πλέον επίσημα χείλη, για τον πραγματικό χαρακτήρα της έλευσης εδώ της ΝΑΤΟικής αρμάδας. Αυτής που καλωσόρισε η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας από την πρώτη στιγμή το αυταπόδεικτο, το πραγματικό της περιεχόμενο, καθαρά ιμπεριαλιστικό - πολεμικό, για την προάσπιση των κερδών, της πρωτοκαθεδρίας στο φαγοπότι μιας χούφτας κεφαλαιοκρατών έναντι άλλων. Η ομολογία αυτή φορτώνει με επιπλέον ευθύνες την κυβέρνηση για την πρεμούρα της να υπηρετήσει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Οπως και με ένα επιπλέον χρέος το οργανωμένο, ταξικό, εργατικό - λαϊκό κίνημα να επαγρυπνεί, να ξεσκεπάζει και να αντιπαλεύει τα σχέδια αυτά.

ΝΑΤΟ Ενισχύει την επέμβαση στην Ουκρανία

ΝΑΤΟ

Ενισχύει την επέμβαση στην Ουκρανία

Από παλιότερα κοινά γυμνάσια Ουκρανίας και ΗΠΑ

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - ΚΙΕΒΟ.--
Στην παραπέρα συνεργασία με την αντιδραστική κυβέρνηση της Ουκρανίας προχώρησαν χτες οι υπουργοί Αμυνας του ΝΑΤΟ, συμφωνώντας σε ένα συνολικό «πακέτο βοήθειας», που αναμένεται να αποφασιστεί την επερχόμενη σύνοδο της λυκοσυμμαχίας στη Βαρσοβία τον Ιούλη. Το «πακέτο» που συζήτησαν με τον υπουργό Αμυνας της Ουκρανίας Στέπαν Πόλτορακ αναφέρεται ότι έχει «ως στόχο να βοηθήσει την Ουκρανία να ενισχύσει την άμυνά της με την οικοδόμηση ισχυρότερων δομών ασφάλειας».
Οπως εξήγησε ο γενικός γραμματέας της λυκοσυμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ, πρόκειται για «ολοκληρωμένη δέσμη μέτρων που περιλαμβάνει όλες τις πτυχές της υποστήριξης του ΝΑΤΟ, την εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού συνολικά και στους τομείς της καταπολέμησης του υβριδικού πολέμου και εκρηκτικών μηχανισμών, την παροχή υλικού για τον έλεγχο και τη διοίκηση, την άμυνα στον κυβερνοχώρο, καθώς και την αποκατάσταση τραυματισμένων στρατιωτών».
Ο γγ του ΝΑΤΟ μίλησε για ανησυχία «που εμπνέει η κατάσταση στην ανατολική Ουκρανία, που προκαλείται από τις ενέργειες της Ρωσίας». Την κατηγόρησε ότι «παραβιάζει καθημερινά την κατάπαυση του πυρός» και ότι «βάζει εμπόδια στο έργο των παρατηρητών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη». Βεβαίως, το ΝΑΤΟ - συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής συγκυβέρνησης που συμμετέχει ενεργά στους σχεδιασμούς του - το οποίο στηρίζει την αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου, κάνει πως δεν ξέρει τίποτε για τις παραβιάσεις από αυτή και την κωλυσιεργία στην εφαρμογή των αποφάσεων της συμφωνίας του Μινσκ, που κατά τα άλλα θεωρεί «βάση για μια βιώσιμη λύση στη σύγκρουση». Επίσης, οι υπουργοί της λυκοσυμμαχίας δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να συμφωνήσουν με την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία. Ακόμα, αναφέρεται ότι οι ηγέτες των χωρών του ΝΑΤΟ θα συναντηθούν τον Ιούλη στη Σύνοδο της Βαρσοβίας με τον Ουκρανό Πρόεδρο Π. Ποροσένκο.
Στην Ανατολική Ουκρανία και χτες σημειώθηκαν συγκρούσεις με τους πολιτοφύλακες των αυτοαποκαλούμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ να καταγγέλλουν εκατοντάδες βομβαρδισμούς από τις ουκρανικές δυνάμεις. Την ίδια ώρα που κλιμακώνονται οι μάχες, χτες στο Μινσκ της Λευκορωσίας είχε προγραμματιστεί συνάντηση της λεγόμενης Ομάδας Επαφής, υποτίθεται για την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης.

Το δημόσιο χρέος ως μέσο συσσώρευσης πλούτου

 Το δημόσιο χρέος ως μέσο συσσώρευσης πλούτου

Εισαγωγή: Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από ενάμισυ αιώνα ακριβώς αλλά με ελάχιστες παρεμβάσεις θα μπορούσε να προβληθεί σαν να γράφτηκε μόλις χτες:


Το δημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους -αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος- βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι τού λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους. Γι' αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση τού αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.

Καρλ Μαρξ, "Το Κεφάλαιο"
Αυθεντικό αντίτυπο της πρώτης έκδοσης (1867)

Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς τής πρωταρχικής συσσώρευσης. Οι πιστωτές τού δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως κι από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργιέται μ' αυτό τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο τού μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και το έθνος -καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κρατικού δανείου τούς προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό- το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες. το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία.
Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νά 'ναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση.

Οι στολισμένες με εθνικούς τίτλους μεγάλες τράπεζες ήταν από τη γέννησή τους απλώς εταιρείες ιδιωτών σπεκουλάντηδων, που στάθηκαν στο πλευρό των κυβερνήσεων και που, χάρη στα προνόμια που πήραν, ήταν σε θέση να δανείζουν σ' αυτές χρήματα. Γι' αυτό η διόγκωση του δημόσιου χρέους δεν έχει άλλον πιο αλάθητο μετρητή από την προοδευτική άνοδο των μετοχών αυτών των τραπεζών, που η πλέρια ανάπτυξή τους χρονολογείται από την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας (1694). (...) Η Τράπεζα της Αγγλίας άρχισε τη δράση της δανείζοντας στην κυβέρνηση τα χρήματά της με τόκο 8%. Ταυτόχρονα είχε εξουσιοδοτηθεί από τη βουλή από το ίδιο κεφάλαιο να κόβει νόμισμα, δανείζοντάς το ακόμα μια φορά στο κοινό με τη μορφή τραπεζογραμματίων. Με τα τραπεζογραμμάτια αυτά είχε το δικαίωμα να προεξοφλεί συναλλαγματικές, να δανείζει επί ενεχύρω εμπορευμάτων και να αγοράζει ευγενή μέταλλα. Δεν πέρασε πολύς καιρός και το πιστωτικό αυτό χρήμα, που δημιούργησε η ίδια, έγινε το νόμισμα με το οποίο η Τράπεζα της Αγγλίας έδινε δάνεια στο κράτος και πλήρωνε για λογαριασμό τού κράτους τους τόκους τού δημόσιου χρέους. (...) Σιγά-σιγά έγινε ο αναπόφευχτος φύλακας του μεταλλικού θησαυρού της χώρας και το κέντρο έλξης όλης της εμπορικής πίστης. (...)

Μαζί με τα δημόσια χρέη δημιουργήθηκε ένα διεθνές πιστωτικό σύστημα, που συχνά για τούτον ή για κείνον το λαό αποτελεί μιαν από τις κρυφές πηγές τής πρωταρχικής συσσώρευσης. Έτσι, οι προστυχιές τού βενετσιάνικου ληστρικού συστήματος αποτελούν μια τέτοια κρυφή βάση τού κεφαλαιικού πλούτου τής Ολλανδίας, που η Βενετία της παρακμής τής δάνειζε μεγάλα χρηματικά ποσά. Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις Ολλανδίας και Αγγλίας. (...) Γι' αυτό από το 1701 ως το 1776 μια από τις κύριες επιχειρήσεις της Ολλανδίας είναι να δανείζει τεράστια κεφάλαια ειδικά στον ισχυρό ανταγωνιστή της, την Αγγλία. Κάτι παρόμοιο γίνεται σήμερα και ανάμεσα στην Αγγλία και τις Ενωμένες Πολιτείες. Πολλά κεφάλαια, που εμφανίζονται σήμερα στις Ενωμένες Πολιτείες χωρίς πιστοποιητικό γέννησης, είναι αίμα παιδιών που μόλις χτες έχει κεφαλαιοποιηθεί στην Αγγλία.

Επειδή το δημόσιο χρέος στηρίζεται στα κρατικά έσοδα, που οφείλουν να καλύπτουν τις χρονιάτικες τοκοχρεωλυτικές κλπ πληρωμές, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα έγινε αναγκαίο συμπλήρωμα του συστήματος των εθνικών δανείων. Τα δάνεια δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ν' αντεπεξέρχεται σε έκτακτα έξοδα, χωρίς να γίνεται αυτό αμέσως αισθητό στο φορολογούμενο, μετά όμως απαιτούν αυξημένους φόρους. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των φόρων, που προκλήθηκε με τη συσσώρευση απανωτών δανείων, αναγκάζει την κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση καινούργιων έκτακτων εξόδων να καταφεύγει διαρκώς σε καινούργια δάνεια. Έτσι, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα, που άξονάς του είναι οι φόροι στα πιο αναγκαία μέσα συντήρησης (επομένως και το ακρίβαιμά τους), κρύβει μέσα του το σπέρμα τής αυτόματης προοδευτικής αύξησης. Η υπερφορολόγηση δεν είναι επεισόδιο αλλά μάλλον αρχή. Γι' αυτό στην Ολλανδία, όπου πρωτοεγκαινιάστηκε το σύστημα αυτό, ο μεγάλος πατριώτης Ντε Βιττ το εξύμνησε στα "Αξιώματά" του και το χαρακτήρισε σαν το καλύτερο σύστημα για να γίνει ο εργάτης υπάκουος, λιτοδίαιτος, φιλόπονος και... για να παραφορτωθεί με δουλειά. (...)


[Καρλ Χάινριχ Μαρξ, "Το Κεφάλαιο", τόμος πρώτος, σελ. 779-781 (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 2002) - Προσαρμογή σε μονοτονικό και υπογραμμίσεις: Cogito ergo sum - Τηρήθηκε η στίξη τού πρωτοτύπου.]

Επίλογος: Η σημερινή επιλογή μου να σκύψω στις σελίδες του "Κεφαλαίου" πρέπει μάλλον να οφείλεται στην αηδία που ένοιωσα διαβάζοντας ότι σήμερα δημοπρατείται στο Λονδίνο ένα αντίτυπο της πρώτης έκδοσης σε τιμή που αναμένεται να περάσει τις 120.000 λίρες. Το εν λόγω αντίτυπο είναι δερματόδετο και το είχε χαρίσει ο ίδιος ο Μαρξ στον τότε φίλο του Γιόχαν Γκέοργκ Εκκάριους, με σχετική ιδιόχειρη αφιέρωση στην δεύτερη σελίδα (παραπάνω φωτογραφία). Μπορεί να τρίζουν τα κόκκαλα του παππού Κάρολου αλλά αυτή η δημοπρασία συνιστά μιαν ακόμη απόδειξη ότι ο καπιταλισμός δεν έχει πρόβλημα να κάνει αλισβερίσι ακόμη και με τον διάβολο.

Οι «δεξιότητες» της καπιταλιστικής κερδοφορίας

Οι «δεξιότητες» της καπιταλιστικής κερδοφορίας

«Πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο στις δεξιότητες στην Ευρώπη. Οι πιο ανταγωνιστικές χώρες στην ΕΕ και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι οι χώρες που επενδύουν περισσότερο στις δεξιότητες. Παράλληλα, 70 εκατομμύρια Ευρωπαίοι είναι αντιμέτωποι με τον κίνδυνο υστέρησης (...) Πάνω απ' όλα, είναι ύψιστης σημασίας να βοηθήσουμε τα άτομα να εκπληρώσουν τα επαγγελματικά τους όνειρα και στόχους και να αξιοποιήσουν το δυναμικό τους. Καλώ τα κράτη - μέλη, τους κοινωνικούς εταίρους και τις επιχειρήσεις να συνεργαστούν μαζί μας, ώστε να εξασφαλίσουμε την επιτυχία του νέου θεματολογίου δεξιοτήτων για την Ευρώπη». Αυτά δήλωνε η Επίτροπος Απασχόλησης της Κομισιόν, Μαριάν Τάισεν, την περασμένη Παρασκευή, κατά την παρουσίαση των προτάσεων της Κομισιόν για τη «βελτίωση των επαγγελματικών δεξιοτήτων στην ΕΕ». Βεβαίως, κανένας πόνος δεν έπιασε το επιτελείο της ιμπεριαλιστικής ένωσης για τα επαγγελματικά και τα υπόλοιπα όνειρα των εκατομμυρίων που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής έχει πετάξει στα «αζήτητα» της ανεργίας, της αναδουλειάς και της ζωής χωρίς δικαιώματα, για να θησαυρίζουν μια χούφτα εκμεταλλευτές, όσο κι αν η περιθωριοποίηση εκατομμυρίων γεννάει ανησυχίες στους καπιταλιστές.
Ο «πόνος» για τις περίφημες «δεξιότητες», που στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής για την Εκπαίδευση αντικαθιστούν ολοένα και περισσότερο και ολοένα από νωρίτερα την ολόπλευρη μόρφωση για όλους (τα αποτελέσματα είναι σοκαριστικά αφού, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, 1 στους 5 πολίτες στην ΕΕ δυσκολεύεται ακόμα και με τη γραφή και την ανάγνωση), είναι άλλος. Το πώς τα μονοπώλια και οι επιχειρηματικοί όμιλοι της ΕΕ, και μάλιστα σε συνθήκες μεγάλων δυσκολιών ανάκαμψης από την καπιταλιστική κρίση, θα εξασφαλίσουν ένα όχι μόνο πιο φτηνό αλλά και πιο ικανό εργατικό δυναμικό, κατάλληλο να υπηρετήσει τους φιλόδοξους στόχους της καπιταλιστικής κερδοφορίας και της λυσσαλέας σύγκρουσης που διεξάγεται σε διεθνές επίπεδο. Αυτός είναι ο «ταχέως μεταβαλλόμενος κόσμος» για τον οποίο μίλησε στην ίδια παρουσίαση ο Γκ. Κατάινεν, αντιπρόεδρος της Κομισιόν για την απασχόληση, την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την ανταγωνιστικότητα, που έχει ανάγκη τις «προηγμένες δεξιότητες που προωθούν την ανταγωνιστικότητα και την καινοτομία».

* * *

Κυριολεκτικά, κάθε μία από τις δέκα προτάσεις της Κομισιόν για τις δεξιότητες είναι βγαλμένη από τα πιο μαύρα κιτάπια του κεφαλαίου, την ίδια ώρα που τα κείμενα αποτυπώνουν τις δυσκολίες, τις αντιφάσεις και φυσικά τα αδιέξοδα που γεννάει η πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου. Από την προώθηση της τσάμπα μαθητείας, που βαφτίζεται «βελτίωση των παρεχόμενων ευκαιριών στους εκπαιδευόμενους της ΕΕΚ, προκειμένου να αποκτούν εργασιακές εμπειρίες βασισμένες στη μάθηση», και της περιβόητης «κινητικότητας» του εργατικού δυναμικού, ανάλογα με τις κάθε φορά ανάγκες του κεφαλαίου, έως την «εργαλειοθήκη προφίλ δεξιοτήτων για υπηκόους τρίτων χωρών», που «θα υποστηρίξει τον ταχύτερο εντοπισμό και αξιολόγηση των δεξιοτήτων και των επαγγελματικών προσόντων των ατόμων που έχουν υποβάλει αίτηση για άσυλο, των προσφύγων και άλλων μεταναστών», κοιτώντας δηλαδή στα «δόντια» τους ξεριζωμένους από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της ΕΕ. Κι όσο για τις τεράστιες αντιφάσεις, αντιθέσεις και την αναρχία που συνοδεύουν σαν κατάρα τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής; Την ίδια ώρα που η Κομισιόν σχεδιάζει το πώς θα δημιουργήσει μια «μεγάλη δεξαμενή ψηφιακών ταλέντων» και πώς θα σταματήσει το «brain drain» («φυγή εγκεφάλων») του υψηλά ειδικευμένου εργατικού δυναμικού, την ίδια ώρα το ζητούμενο για μια επίσης μεγάλη μάζα, εν έτει 2016 και με τέτοιο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, είναι «να βοηθηθούν οι ενήλικες με χαμηλή ειδίκευση να αποκτήσουν ένα ελάχιστο επίπεδο δεξιοτήτων ανάγνωσης, γραφής, αριθμητικής»!

* * *

Τα όσα περιγράφονται στις προτάσεις της Κομισιόν, πολύ περισσότερο οι στόχοι τους που από κάθε άποψη είναι εχθρικοί στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, δεν είναι βέβαια ούτε τόσο νέοι ούτε και ιδιαίτερα κρυφοί. Συναντώνται σε δεκάδες κείμενα ιμπεριαλιστικών οργανισμών, όπως ο ΟΟΣΑ, αλλά και της ΕΕ. Για παράδειγμα, στην «επισκόπηση της Στρατηγικής της ΕΕ για τη νεολαία (2013 - 2015)», κείμενο του Ευρωκοινοβουλίου του περασμένου Γενάρη, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «η στρατηγική της ΕΕ ενθαρρύνει τα κράτη - μέλη να θεωρούν τους νέους πόρο» και ότι προτεραιότητά της είναι να «δημιουργηθούν ικανότητες επιθυμητές από τις αγορές εργασίας, όπως επίσης και επιχειρηματικές ικανότητες και κοινωνικές δεξιότητες». Πολύ περισσότερο, τους στόχους αυτούς μπορεί κανείς να τους συναντήσει στο κείμενο της Κομισιόν από το 2014 με τίτλο «Για μια ευρωπαϊκή βιομηχανική αναγέννηση», εκεί όπου λεγόταν ότι «οι δεξιότητες αποτελούν βασικό στοιχείο της πολιτικής στο πλαίσιο της στρατηγικής "Ευρώπη 2020"», της μαύρης δηλαδή πολιτικής του κεφαλαίου που σαρώνει σε όλη την ΕΕ εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.
Τους στόχους αυτούς μπορεί να τους βρει κανείς ατόφιους και στο «Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο για την Αναβάθμιση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης και της Μαθητείας» που παρουσίασε προ ημερών η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Εκεί όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι το σχέδιο που «όχι απλά βασίζεται στην ανάλυση της υπάρχουσας κατάστασης της ελληνικής οικονομίας, αλλά έχει ως στρατηγική επιλογή τη διασύνδεσή του με την αναπτυξιακή πολιτική», έχει ως βασικό στόχο την «προετοιμασία μαθητών/μαθητευόμενων με επαγγελματική συνείδηση και οριζόντιες δεξιότητες, στους οποίους θα μπορούν να στηριχτούν οι ελληνικές επιχειρήσεις και οργανισμοί», την «προσαρμογή στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας» και την... «αξιοπρεπή αρχική εργασιακή ένταξη», προφανώς των μαθητευόμενων με μισθούς - χαρτζιλίκι και των μετέπειτα «δια βίου» περιπλανώμενων από τη δουλειά χωρίς δικαιώματα στην ανεργία, για τις ανάγκες των μονοπωλίων.

Το κεφάλαιο μίλησε...

Το κεφάλαιο μίλησε...

«Η Ευρωπαϊκή Ενωση βασίζεται στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς, γεγονός που σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις πρέπει να έχουν την ελευθερία να ασκούν τις δραστηριότητές τους κατά το δοκούν. Ποια είναι λοιπόν τα όρια της παρεμβάσεως των κρατών - μελών, προκειμένου να διασφαλιστεί η εργασιακή ασφάλεια των εργαζομένων; Αυτό είναι το ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να επιλύσει στην παρούσα διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως».
Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από την πρόταση που έκανε ο γενικός εισαγγελέας προς το Δικαστήριο της ΕΕ για την υπόθεση των ομαδικών απολύσεων στα «Τσιμέντα Χαλκίδας». Ο τρόπος, με τον οποίο προσδιορίζει την ουσία της υπόθεσης, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το στόχο και το εύρος των ανατροπών που ετοιμάζουν κυβέρνηση - κεφάλαιο - ΕΕ στα Εργασιακά, μέρος των οποίων αποτελούν και οι ομαδικές απολύσεις.
Το θέμα δεν προέκυψε, βέβαια, από το πουθενά. Και σ' αυτό το ζήτημα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πήρε τη σκυτάλη από τις προηγούμενες, αναλαμβάνοντας να βγάλει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Τι λέει στην πραγματικότητα η πρόταση του εισαγγελέα; Οτι η συμβατότητα κάθε νόμου με το ευρωενωσιακό Δίκαιο εξαρτάται από το κατά πόσο διευκολύνει ή τουλάχιστον δεν εμποδίζει την ελεύθερη δράση του κεφαλαίου.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το κείμενο της εισαγγελικής πρότασης, αυτό που εξετάζει το Δικαστήριο της ΕΕ είναι το αν η ελληνική νομοθεσία για τις ομαδικές απολύσεις εμποδίζει την ελευθερία εγκατάστασης και λειτουργίας μιας επιχείρησης, όπως προβλέπεται από τις θεμελιώδεις συνθήκες της ΕΕ.
Απ' αυτήν τη σκοπιά, το θέμα ξεπερνάει κατά πολύ το αν θα υπάρχει ή όχι «διοικητική έγκριση» των ομαδικών απολύσεων από τον εκάστοτε υπουργό Εργασίας. Το ζήτημα που ανοίγει το Δικαστήριο της ΕΕ είναι πολύ πιο βαθύ.
Αφορά στην άρση κάθε εμποδίου, που βάζει ο νόμος για τις ομαδικές απολύσεις στο αναφαίρετο δικαίωμα που αναγνωρίζεται στον εργοδότη να προσλαμβάνει και να απολύει ανάλογα με τις ανάγκες της παραγωγής, να κλείνει μια επιχείρηση όταν δεν του αποφέρει το προσδοκώμενο κέρδος ή να μεταφέρει τα κεφάλαιά του σε άλλη επιχείρηση ή και σε άλλο κλάδο.
Αυτός είναι, άλλωστε, ο λόγος για τον οποίο το ζήτημα της πλήρους απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων, μαζί με άλλα μέτρα για τις Συλλογικές Συμβάσεις και τους μισθούς, έρχεται και ξανάρχεται σε κάθε μνημόνιο, σε κάθε διαπραγμάτευση.
Μάλιστα, σε έκθεση των ιμπεριαλιστικών οργανισμών τον Ιούνη του 2014, προβλεπόταν μέχρι το φθινόπωρο εκείνου του χρόνου να έχει νομοθετήσει η τότε συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ την άρση όλων των εμποδίων που κάνουν «δύσκαμπτη» την αγορά εργασίας, εξαιτίας των περιορισμών που προβλέπει η νομοθεσία για τις ομαδικές απολύσεις.
Επομένως, σε αμφισβήτηση δεν έμπαινε μόνο το «βέτο» του υπουργού Εργασίας, αλλά και τα όρια που προβλέπει ο νόμος για τις απολύσεις που μπορεί να κάνει μια επιχείρηση, ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων που απασχολεί. Αυτό το έργο έρχεται να ολοκληρώσει τώρα η κυβέρνηση, έχοντας κερδίσει τα εύσημα του κεφαλαίου για την ικανότητά της να παραπλανά το λαό και να ενσωματώνει αντιδράσεις.
Αυτό που προκύπτει με βεβαιότητα είναι ότι η αλλαγή προς το χειρότερο του νόμου για τις ομαδικές απολύσεις έχει τη σφραγίδα του κεφαλαίου και υπηρετεί τα δικά του συμφέροντα. Εκεί πρέπει να στρέψει τα πυρά του ο λαός, οξύνοντας την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, τα κόμματα και τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που στοιχίζονται στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
Οσο για τις «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ με τις οποίες λέει ότι θα νομοθετήσει η κυβέρνηση, η πρόταση του γενικού εισαγγελέα για τις ομαδικές απολύσεις καθιστά περιττή κάθε άλλη απάντηση.

Ο φερετζές των δημοψηφισμάτων

 Ο φερετζές των δημοψηφισμάτων

Άκουγα την κυβερνητική εκπρόσωπο να λέει ότι η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του συντάγματος υπάρχει ενδεχόμενο να τεθεί υπό λαϊκή έγκριση μέσω δημοψηφίσματος και δεν πίστευα στ' αφτιά μου. Τί κακό ειν' τούτο με τα δημοψηφίσματα, καλέ; Τα κάναμε μόδα πέρυσι και θα μας γίνουν συνήθεια; Όχι τίποτ' άλλο αλλά τούτο εδώ με το σύνταγμα μου θυμίζει το δημοψήφισμα που είχε κάνει η χούντα για τον ίδιο λόγο.

Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή: δεν πιστεύω στα δημοψηφίσματα. Για να παραφράσω τον γνωστό αφορισμό, πιστεύω πως αν τα δημοψηφίσματα μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα είχαν καταργηθεί. Ο μόνος λόγος για τον οποίο γίνονται είναι για να χρησιμοποιούνται ως δημοκρατικός φερετζές μιας βαθειά αντιδημοκρατικής εξουσίας. Ουσιαστικά, δηλαδή, μετατρέπονται από την εξουσία σε μέσο μεταφοράς των ευθυνών που προκύπτουν από τις επιλογές της, στους πολίτες.

Ναι, ο Παπαδόπουλος έκανε το δημοψήφισμα της 12/6/1973 για την συνταγματική αναθεώρηση αλλά ήταν απολύτως σίγουρος ότι η κάλπη δεν θα του επεφύλασσε δυσάρεστες εκπλήξεις. Η σιγουριά του πήγαζε τόσο από την δυνατότητα που είχε το καθεστώς να νοθεύσει το αποτέλεσμα όσο και από το γεγονός ότι οι προπαγανδιστές του Ναι οργίασαν, με πρώτους και καλύτερους τους ιεράρχες.

Την ίδια σιγουριά για το αποτέλεσμα είχε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν εξήγγειλε το δημοψήφισμα της 8/12/1974, το οποίο έβαλε οριστικά τέλος στην βασιλευομένη δημοκρατία. Τα αντιβασιλικά αισθήματα του λαού ήσαν τόσο έντονα ώστε το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο. Έχετε αμφιβολία πως ο Καραμανλής δεν θα έκανε δημοψήφισμα αν ήθελε τον βασιλιά; Ή, μήπως, πιστεύετε ότι ο Κονδύλης θα έκανε δημοψήφισμα το 1935 αν δεν ήταν 1000% σίγουρος ότι το αποτέλεσμα θα ήταν κατά της αβασίλευτης δημοκρατίας;

Όλοι θυμόμαστε τις αντιδράσεις που δημιούργησε το 2011 μέσα κι έξω από την χώρα η πρόθεση του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να θέσει σε δημοψήφισμα την δανειακή σύμβαση, ζητώντας από τον λαό να αποφασίσει Ναι ή Όχι στο μνημόνιο. Ο Παπανδρέου πίστευε ότι έτσι θα παγίδευε την αντιπολίτευση, η οποία τότε τηρούσε στο σύνολό της αντιμνημονιακή στάση και θα την υποχρέωνε να στηρίξει το Ναι, αφού σε αντίθετη περίπτωση η χώρα θα κινδύνευε με έξωσή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το λάθος τού Παπανδρέου είναι ότι αυτό το σκεπτικό περί παγίδας θα ήταν καλό για μια ψηφοφορία στην βουλή, όχι όμως και για ένα δημοψήφισμα. Είπαμε πρωτύτερα ότι σε δημοψήφισμα μπαίνουν ερωτήματα των οποίων την απάντηση γνωρίζουμε από πριν με απόλυτη σιγουριά. Και δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι οι πολίτες θα έδιναν την έγκρισή τους στην εφαρμογή ενός μνημονίου το οποίο είχε θρονιαστεί επί ενάμισυ χρόνο ήδη στον σβέρκο τους.

Κι ύστερα ήρθε η αριστερά για να βάλει τα πράγματα σε μια καινούργια βάση και να αποδείξει ότι σημασία έχει να ρωτάς τον λαό και όχι να υλοποιείς την απόφασή του. Διότι η αριστερά σέβεται τον λαό και την δημοκρατία, έστω κι αν συνεχίζει να κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, έστω κι αν χρησιμοποιεί τους βουλευτές της ως πειθήνια ενεργούμενα, ζητώντας τους να ψηφίσουν μέσα σε λίγες ώρες νομοσχέδια χιλιάδων σελίδων. Η αριστερά δεν έχει πρόβλημα με την προσφυγή σε δημοψήφισμα, αφού δεν έχει πρόβλημα να γράψει το αποτέλεσμα στα παλιά της τα παπούτσια σε περίπτωση που δεν συμφωνεί με τις επιλογές της.

Τούτες τις μέρες συζητιέται έντονα κι ένα άλλο δημοψήφισμα. Αυτό με το οποίο οι βρεττανοί θα αποφασίσουν αν θέλουν να παραμείνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι. Ας μη συζητήσουμε τώρα το γεγονός ότι λυτοί και δεμένοι έχουν πέσει πάνω στους βρεττανούς για να τους πείσουν να ψηφίσουν υπέρ της παραμονής. Ας πάμε ένα βήμα πιο πέρα, κάνοντας την υπόθεση ότι οι κάλπες θα πουν ναι στο Brexit, παρά την διακηρυγμένη θέση των τριών μεγαλύτερων κομμάτων υπέρ της παραμονής. Μήπως νομίζετε ότι την επόμενη μέρα θα δρομολογηθούν οι διαδικασίες εξόδου της χώρας από την Ε.Ε.; Προσωπικά, θα στοιχημάτιζα ένα πολύ σοβαρό ποσό ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε. Θα ακούγονταν ορισμένες κορώνες περί ελεύθερης βούλησης και δημοκρατίας και, ίσως, κάποιοι ευρωπαίοι να έκαναν κάποια δήθεν αυτοκριτική περί αδικιών αλλά μέχρις εκεί. Εκείνο που θα γινόταν την επόμενη μέρα θα ήταν να αρχίσουν οι συζητήσεις για την αλλαγή των όρων με τους οποίους η Βρεττανία βρίσκεται ενταγμένη στην Ε.Ε. Κι έτσι θα μπορούσε κι ο Κάμερον, ως άλλος Τσίπρας, να ισχυριστεί ότι σεβάστηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που έλεγε ότι ο λαός δεν ήθελε να παραμείνει στην Ε.Ε. με αυτούς τους όρους.

Ίσως τώρα με ρωτήσει κάποιος γιατί θα ήταν άσχημο αν γινόμασταν Ελβετία, όπου διεξάγονται πάμπολλα δημοψηφίσματα κάθε χρόνο. Αφού δεν μπορέσαμε, βρε αδερφέ, να γίνουμε Δανία του νότου, ας γίνουμε Ελβετία των Βαλκανίων! Υποθέτω ότι κάτι τέτοιο θα βοηθούσε στην εμβάθυνση και στερέωση της δημοκρατίας, έτσι; Χμμμ... Πόσο σίγουροι είσαστε ότι περισσότερα δημοψηφίσματα σημαίνουν περισσότερη δημοκρατία; Αντί για απάντηση, ας δούμε μερικά από τα δημοψηφίσματα που διενεργήθηκαν στην Ελβετία το 2014 και το 2015. Τα σχόλια δικά σας:

- Να επιβληθούν περιορισμοί στην μετανάστευση; (Ναι, 50,3%)
- Να αυξηθεί το κατώτερο ωρομίσθιο στα 22 φράγκα; (Όχι, 76,27%)
- Να ιδρυθεί δημόσιο σύστημα ασφάλισης; (Όχι, 61,8%)
- Να μειωθεί ο ΦΠΑ 8% των φαρμάκων στο 2,5% των τροφίμων; (Όχι, 71,5%)
- Να καταργηθούν τα φορολογικά προνόμια των ξένων στην χώρα; (Όχι, 59,2%)
- Να αυξηθούν οι χορηγούμενες υποτροφίες; (Όχι, 72,5%)
- Να μειωθεί ο φόρος κληρονομιών; (Όχι, 71%)
- Να εξαιρεθούν από την φορολόγηση τα επιδόματα παιδιών και σπουδών; (Όχι, 75,4%) 

Άντε, να γίνουμε κι εμείς Ελβετία, λοιπόν...

This is a pipe

 This is a pipe

Μια νύχτα μαγική, με ελληνική τιβί (όχι σαν την Αργεντινή, με το ελικόπτερο) να δω ποια κλισεδιά, θα πρωτοφορεθεί.

Ή αλλιώς... this is a pipe. Που και να μην ανέφερε την Ελληνοφρένεια σε αυτό το σημείο ο γγ, που είναι ακροατής της, όπως φαίνεται κι αυτό μετράει (λες να διαβάζει και Σφυροδρέπανο;), αυτή θα το έπαιρνε ούτως ή άλλως να το αξιοποιήσει.

Έχουμε ακούσει πολλές πίπες, που λέει και μια διαφήμιση (μία όμως εμπιστευόμαστε). Άντε όμως να διαλέξεις την καλύτερη από το χτεσινό φεστιβάλ (γελοιότητας) που ήταν νομίζω μακράν η καλύτερη τηλεοπτική εμφάνιση του Κουτσούμπα, αλλά και αυτή που πρόσφερε το περισσότερο γέλιο, εξαιτίας των καίριων παρεμβάσεων-ερωτήσεων κοινού και δημοσιογράφων.

Ξεκινήσαμε με χαλαρά, αναγνωριστικά χτυπήματα, πχ για το αν έχουν χημεία με τον Τσίπρα! Ντάξει μωρέ, στο κοκό τα βρίσκουμε, έχουμε βέβαια κάτι πολιτικές διαφωνίες, αλλά αυτά είναι που βάζουν το αλατοπίπερο και νοστιμίζουν μια σχέση.
Ε μα τι να του πεις; Θα μπορούσε βέβαια να πει αυτό που (μου) έλεγε παλιά μια σφισσα/συναγωνίστρια: εγώ έχω χημεία, εσύ δεν έχεις...

Το κλίμα άρχισε να ζεσταίνεται στις επόμενες ερωτήσεις, όταν τα παπαγαλάκια στο πάνελ του Χατζηνίκου (που είχαν έρθει από αδιάφορα ως αδιάβαστα, λες κι έκαναν αγγαρεία), ανακάλυπταν με φρίκη κι αποτροπιασμό το πρόγραμμα του ΚΚΕ.
Μου το 'χες πει πολλές φορές πως δε θα κυβερνούσες
Συγνώμη δεν κατάλαβα ότι το εννοούσες...

Όχι, δηλ το ήξερες εσύ σφε αναγνώστη πως στο σοσιαλισμό οι εργάτες θα ψηφίζουν εργάτες για αντιπροσώπους τους κι όχι αστούς βουλευτές, όπως σήμερα; Τι φρίκη! Ή το άλλο, ότι δε θα υπάρχει ΝΔ (ούτε στάδιο νέας δημοκρατίας που βάζαμε στο 9ο συνέδριο); Και τότε ποιος δε θα διοργανώνει τα αυθόρμητα κι ακομμάτιστα #παραιτηθείτε, για να γελάμε; Αλλά θα μου πεις τότε θα έχουν πέραση οι (αριστερές) Κρονστάνδες μάλλον.

Ήξερες πως θέλουν να καταργήσουν τους ευεργέτες μας, την αστική τάξη; Ίου! Μον-ντιέ! Κι ότι δεν τους νοιάζει αν η χώρα βουλιάξει στην ακυβερνησία; Ε όχι! Έτσι μου έρχεται να το βγάλουμε και σε σύνθημα, για όποιον δεν το κατάλαβε.
Α-κυ-βερνησία, λαϊκή κυριαρχία, α-κυ-βερνησία, λαϊκή οικονομία!

Να βλέπεις φλογερούς υπέρμαχους της (αστικής) δημοκρατίας να τάσσονται υπέρ της ανάδειξης ΠτΔ από το λαό (που δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, αφού έτσι κι αλλιώς είναι θεσμικά υποχρεωμένος να υπογράφει αντιλαϊκούς νόμους και διατάγματα) αλλά να παθαίνουν αναφυλαξία με την πρόταση για απλή (και άδολη) αναλογική. Μεγαλοδημοσιογράφους-μιντιάρχες με κοινωνικές ευαισθησίες για τα δικαιώματα και τα προβλήματα των εργαζομένων, που έχουν στη δούλεψή τους πολλά νέα παιδιά ανασφάλιστα, ή με μπλοκάκια, μισό ένσημο, κτλ.

Να βλέπεις επίσης το απόλυτο κενό στο βλέμμα του Δελατόλλα, όταν μιλούσε για το συνδικαλιστικό νόμο και του εξηγούσε ο γγ ότι το περιβόητο 50% +1 αναφέρεται στους παρόντες. Κι ο Δελατόλλας, εκεί, απτόητος, να ρωτάει το ίδιο από την αρχή, καταφέρνοντας να εξαντλήσει ακόμα και αυτήν την υπομονή του Κουτσούμπα: δεν πειράζει, το κατάλαβαν οι τηλεθεατές μας...
Ο ίδιος που λίγο πιο πριν πέταξε την ατάκα "έχω και φίλους κουκουέδες", θυμίζοντας το γνωστό σχήμα: δεν έχω πρόβλημα με το ΚΚΕ, έχω και φίλους ΚΚΕδες, αρκεί να μην προκαλούν.

Όλα αυτά εν μέσω βροχής αφόρητων κλισέ (Δευτέρα Παρουσία, συνεργασία με το Σύριζα, κοκ) και της γνωστής μασημένης κασέτας του βαθέως τουίτερ, που έχει τα τιτιβίσματα έτοιμα από πριν, χωρίς να περιμένει να ακούσει τι θα ειπωθεί.

Κι ύστερα ήρθε η ώρα του κοινού, που είχε μια γλύκα τόση,
που θα ήθελα να κράταγε, μέχρι να ξημερώσει, και να μην τελείωνε ποτέ.
Γκολ από τα αποδυτήρια με τρεις πανομοιότυπες ερωτήσεις: καλά τα λέτε, αλλά γιατί δεν τα λέτε πιο καλά να πείσετε τον κόσμο; Ρωτούσαν δηλ (το γγ κι όχι τον εαυτό τους) κάποιοι που συμφωνούν (;), αλλά δεν έχουν πειστεί, γιατί δεν πείθονται και δεν πείθει το ΚΚΕ!
Κι εκεί έμπαινε η γνωστή καραμέλα του ξύλινου λόγου, στην οποία αντέδρασε ο Κουτσούμπας: Σας φάνηκαν ξύλινα όσα λέμε εδώ τόσες ώρες; (Δε σου τα λέω καλά; Δε στα εξηγώ ωραία;)
-Όχι δεν εννοώ εσείς, γενικά...
Εγώ ξανά στο έξι παρά, στο γενικά εσύ, στο γενικά-ααααα

Στη συνέχεια ένας Μακ Πάπας στιλ, ελληνοαμερικάνος καθηγητής Πανεπιστημίου, που μπορεί να ψηφίζει και τΤραμπ-α, ρωτούσε γιατί δε φτιάχνει το ΚΚΕ ένα υπουργείο συμφιλίωσης! Τιρινίνι...

Κι ύστερα ανέλαβε το βαρύ πυροβολικό. Πχ ένας που έλεγε ότι το ΠΑΜΕ κατεβαίνει στο δρόμο και κάνει απεργίες μια-δυο μέρες το πολύ κι όχι ένα μήνα σερί, για να πειστεί κι αυτός να κατέβει. Κι ότι το ΚΚΕ θα έπρεπε να έχει κοντά στο 70% με αυτήν την κατάσταση και τότε θα το στήριζε και αυτός.
Κάντε εσείς κάνα μήνα απεργία, εγώ έχω κάτι δουλειές κι έρχομαι.
Κι όταν πάρετε 70% και γκρεμίστε το καθεστώς κι εγώ μαζί σας θα 'μαι, δεν είμαι κάνας χαζός, να μην πάω με τους νικητές.

Μικρός θεούλης για viral... Μου θύμισε πολύ μια γελοιογραφία-μοντάζ με λεζάντες, που κυκλοφορεί στο δίκτυο (αλλά δεν ξέρω ποιος την έφτιαξε, για να του αποδώσω τα εύσημα -γιατί για ένσημα, λίγο χλομούς μας κόβω...)

Πριν από αυτόν είχε χτυπήσει ο Νικηταράς (!) σκέτο, (ο αριστεροδεξιοφάγος), που η οικογένειά του έχει δεινοπαθήσει από αριστερούς (αντάρτες) και δεξιούς, και αυτός ρωτούσε γιατί δε στηρίζει το ΚΚΕ τα παιδιά που κάνουν καταλήψεις (και δε θυμάμαι τι άλλο). Τα πάντα όλα...
Κι ύστερα εγώ τα βάζω με το Λ. Στρώμα που κάνει αβανταδόρικες ερωτήσεις: Ορισμένες δυνάμεις λένε (...) κι αλείφουν βούτυρο στο ψωμί του συστήματος. Τι απαντάμε σε αυτό;

Αλλά η βραδιά δεν είχε τελειώσει εκεί. Μετά τον Ενικό, στο Σταρ έπαιζε μια ρωσόφωνη Β-movie με κινούμενα σχέδια, έτσι για το τρολάρισμα και το συμβολισμό του πράγματος. Αλλά την ίδια στιγμή στο ΣΚΑΙ έδιναν (για πολλοστή φορά) τη μάχη της ελεύθερης ενημέρωσης και δημοσιογραφίας, με το Θωμαΐδη να κρύβεται από τον εισαγγελέα που είχε σπεύσει στα γραφεία του σταθμού, με αστυνομική συνοδεία, για να το συλλάβει. Εν τω μεταξύ ο όρος "εισαγγελική παραγγελία" έπαιρνε νέα διάσταση, με τα Παραπολιτικά του Μαρινάκη να ανεβάζουν στην ιστοσελίδα τους ειδήσεις που ουσιαστικά προανήγγειλαν τα γεγονότα (της σύλληψης και της εισαγγελικής παρέμβασης). Κάπως σαν το επεισόδιο με τους ομήρους στους "δυο ξένους", όπου έβλεπαν τι έλεγε η τηλεόραση για τους δήθεν τραυματίες, για να το αναπαραστήσουν με ακρίβεια...
Κι όσο για τους εχθρούς του Μεγάλου μπορούν να αρχίσουν να λένε:
-Μη, μη με σκοτώσεις, σε παρακαλώ.
Ή εναλλακτικά: Καλημέρα-ααααα



Σε άλλα τουιτερικά νέα, οι συντροφικοί λογαριασμοί έδωσαν ρέστα. Ακολουθεί ένα ενδεικτικό απάνθισμα

Ο Δελατόλας "έχω πολλούς φίλους που είναι ΚΚΕ" ακούστηκε σαν τους ομοφοβικούς που λένε "Έχω πολλούς φίλους που είναι gay"

Το ΚΚΕ δεν προσαρμόζει τον λόγο του στην πραγματικότητα, έρχεται όμως η πουτάνα η πραγματικότητα και προσαρμόζεται στον λόγο του ΚΚΕ.

Άραγε είναι εκτός πραγματικότητας ο Κουτσούμπας ή όσοι το 2016 μιλούν για μικρομεσαία επιχειρηματικότητα κι ανάδειξη των ατομικών ταλέντων;

να σας πω μια απτη προταση του ΚΚΕ; ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΣΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ. ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ

-Ψεύτες όλοι

-Και το ΚΚΕ?

-Οχι το ΚΚΕ αλλά λέει πράματα ανεφικτα

-Ανέφικτα σε σχέση με ποιά?

-Με αυτά που λένε οι άλλοι

-Ποιοι οι ψεύτες ?

Ξέρετε τι είναι πιο βαρετό από τις συνεντεύξεις του Κουτσούμπα; Εσείς που δεν ακούτε λέξη και μας πρήζετε με το πόσο βαρετός είναι.

Δευτέρα παρουσία Παιζόταν με απόδοση 1,05

Ο Κουτσούμπας θα μας πει γιατί η Δέσποινα Κουτσούμπα είναι σε άλλο κόμμα; Αν δεν μπορεί να πείσει ούτε τους δικούς του, που πάμε

Κι απάντηση από κάτω

μήπως να τον ρωτήσει και για τον σύζυγο της Δέσποινας που είναι σε τρίτο κόμμα;

Ο φόβος τους για το πως οι εργαζόμενοι θα εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους στο σοσιαλισμό, είναι τρέιλερ από τα όνειρά μας.

Μα δεν θα υπάρχει αστική τάξη στο σοσιαλισμό; Oh my god

Πόσο δίνει η αυτανάφλεξη του αυτοκινήτου του Θωμαΐδη;

Δεν τα βάζω με συνδέσμους, αλλά αν έχετε τουίτερ, μπορείτε (κι αξίζει) να ακολουθήσετε (μεταξύ άλλων, έτσι;):

Το Μώμο

Το Γιάννη Α-γιάννη

Και το Redfly, που ξεδίνει εκεί τελευταία

Πολεμικές συρράξεις και τρομοκρατία κόστισαν πέρυσι 13,6 τρισ. δολάρια (σε ποιές τσέπες να κατέληξαν άραγε;)

 Πολεμικές συρράξεις και τρομοκρατία κόστισαν πέρυσι 13,6 τρισ. δολάρια (σε ποιές τσέπες να κατέληξαν άραγε;)

Αντιστοιχούν στο 13,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ

Τρομοκρατικές επιθέσεις, πόλεμοι, ανθρωποκτονίες, δολιοφθορές... Τα μέτωπα της βίας πολλαπλασιάζονται στον πλανήτη. Και πέρα από τα ανθρώπινα δράματα που προκαλούν, έχουν και τεράστιο κόστος στις εθνικές κυβερνήσεις. Σύμφωνα με μελέτη του εδρεύοντος στην Αυστραλία ερευνητικού Ινστιτούτου Οικονομικών και Ειρήνης, σε ολόκληρο τον κόσμο τα κράτη δαπάνησαν 13,6 τρισ. δολάρια το 2015 για να καλύψουν το κόστος καταστροφών εξαιτίας της βίαιης συμπεριφοράς των ανθρώπων.

Πρόκειται για αστρονομικό ποσό, που αντιστοιχεί στο 13,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ! Κατ' αντιδιαστολή αξίζει να αναφερθεί ότι το κόστος των ειρηνευτικών αποστολών που αναλαμβάνουν οι κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο δεν φθάνει παρά στο 2% του κόστους των πολέμων, των επιθέσεων και των "ενεργειών βίας" εν γένει. Και να σκεφθεί κανείς ότι την περυσινή χρονιά το κόστος της ανθρώπινης βίας ήταν κατά 2% μικρότερο συγκριτικά με το 2014.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου, το κόστος των στρατιωτικών δαπανών έφθασε πέρυσι στα 6,2 τρισ. δολάρια. Η δεύτερη μεγαλύτερη δαπάνη είναι εκείνη που συνδέεται με την ενίσχυση της εσωτερικής ασφάλειας των κρατών, που έφθασε τα 4,2 τρισ. δολάρια. Η τρίτη σε μέγεθος δαπάνη (2,5 τρισ. δολ.) συνδέεται με το κόστος εγκλημάτων και πράξεων βίας, εν γένει. Οι άμεσες απώλειες σε συρράξεις υπολογίζονται σε 742 δισ. δολάρια.

«Συγκριτικά το σύνολο των δαπανών που συνδέονται με τους πολέμους αντιστοιχεί κατά προσέγγιση στο ύψος των άμεσων ξένων επενδύσεων που πραγματοποιούνται κάθε χρονιά, πολλαπλασιασμένες όμως επί... ένδεκα», σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης του Ινστιτούτου!

Ασφαλώς κάποιοι επιχειρηματικοί κλάδοι (με πρώτη την κατ' ευφημισμόν αποκαλούμενη «αμυντική βιομηχανία») επωφελούνται από την παγκόσμια βία[sic].
Αν, ωστόσο, αυτή μειωνόταν σε παγκόσμια κλίμακα κατά μόλις 10% θα εξοικονομούνταν 1,36 τρισ. δολάρια. Το ποσό αυτό θα αρκούσε για να υπερδιπλασιαστούν οι επενδύσεις που πραγματοποιούνται σε ξένες χώρες ετησίως σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Το αυστραλέζικο Ινστιούτο διαπιστώνει, πάντως, κάμψη της βίας και των πολέμων την περυσινή χρονιά. Διαπιστώνει, συγκεκριμένα, βελτίωση της κατάστασης σε 81 χώρες του πλανήτη, που είδαν τον «συγκρουσιακό δείκτη» τους να μειώνεται το 2015.

Πηγή: Το Βήμα

____________
-Καταλάβαμε τώρα όλοι το τι εννοούν οι κλασσικοί όταν μιλάνε για καταστροφή κεφαλαίων και παραγωγικών δυνάμεων σαν τον μόνο τρόπο ξεπεράσματος των καπιταλιστικών κρίσεων;