Εκλογολογία ...

Θα γίνουν ή όχι εκλογές; Τα αστικά ΜΜΕ αναλώνονται το τελευταίο διάστημα σε μια ακατάσχετη εκλογολογία με διάφορες αφορμές, αποδίδοντας το γεγονός στην κυβέρνηση λόγω εκλογικού νόμου και στη ΝΔ ως αιχμή της στρατηγικής της.

Βεβαίως, μέσα στην εκλογολογία όλες οι αστικές δυνάμεις κάνουν λόγο για την ανάγκη σταθερών κυβερνήσεων του κεφαλαίου. Την ίδια ώρα, τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα εφαρμόζονται εντατικά, ενώ προετοιμάζονται νέα τέτοια μέτρα για την επόμενη «αξιολόγηση».

Η κυβέρνηση προτάσσει ως επιτυχία της το «ματοβαμμένο» πρωτογενές πλεόνασμα από το τσάκισμα του λαού και ως δείγμα ότι έρχεται ανάκαμψη, άρα ως απόδειξη αποτελεσματικότατης διαχείρισης για την ενίσχυση του κεφαλαίου.

Με τη ΝΔ να διαγκωνίζεται στο ίδιο ζήτημα της διαχείρισης ως ικανή για καλύτερα αποτελέσματα.

Αποπροσανατολιστική προπαγάνδα, αφού με την εκλογολογία βάζουν πλαστό δίλημμα στο λαό, όταν η αντιλαϊκή πολιτική θα συνεχίζει με όποιο αστικό κόμμα ή κόμματα στην κυβέρνηση, ενώ πασχίζουν να τον πείσουν να αναδείχνει ισχυρές αστικές κυβερνήσεις (σταθερές), που καταστρέφουν τη ζωή του και να συναινεί στην εχθρική για τον ίδιο πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. Μονόδρομος η αντεπίθεση.

   Καλοκαιρινά ερωτήματα

Από Σφυροδρέπανος 

Γράφει ο 2310net //

Από τέλη Ιουλίου μέχρι αρχές Σεπτέμβρη γίνομαι απολιτίκ. Σαν να παθαίνω μπλακ-άουτ και ξαφνικά δεν ασχολούμαι με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα νέα μνημόνια, τα πραξικοπήματα, τους πολέμους, τα μέτρα.
Αυτό άλλωστε φαίνεται και στα κείμενα που γράφω τέτοιες εποχές. Είναι σαν να υπάρχει ένα αόρατο χέρι που κατευθύνει το πληκτρολόγιο μου μακριά από αναλύσεις, μακριά από σκοτούρες. Σαν να θέλει να με προστατέψει από το να γράψω ένα κείμενο που θα πάει άκλαφτο. Με 40 βαθμούς κελσίου ποιος ο λόγος να γράψεις για τον Τσίπρα; Τι να πεις για τα νέα μέτρα που ήρθαν και τα νεότερα που έρχονται;
Άσε που μεταξύ μας –και μην το πάρετε προσωπικά- σχεδόν όσες φορές έκατσα να γράψω σοβαρό άρθρο δεν ανταποκρίθηκε μαζικά το κοινό σε σχέση με τρολιές που «πουλάνε» περισσότερο.
Πέρυσι τέτοια εποχή ξενυχτούσαμε για να απολαύσουμε την σωτηρία της χώρας. Φέτος όλα εκείνα μοιάζουν τόσο μακρινά. Μεσολάβησαν εκλογές, μνημόνια, μέτρα, περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις, ΕΝΦΙΑ, ΤΑΙΠΕΔ, ΚΟΣΚΟ και ούτε καν μπορώ να απαριθμήσω τα πάντα.
Φέτος ξημεροβραδιαζόμαστε να βλέπουμε Ολυμπιακούς Αγώνες, μαθαίνουμε νέα αθλήματα, νιώθουμε εθνική υπερηφάνεια όπως εκείνη που νιώθαμε για τον έρπητα του Τσίπρα και περιμένουμε τον Σεπτέμβρη να μπούμε πάλι σε πρόγραμμα.
Βέβαια όταν λες Σεπτέμβρης και πρόγραμμα δύο πράγματα σκέφτεσαι: το πρόγραμμα του Φεστιβάλ και το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Και ενώ καταφανέστατα το πρώτο είναι σημαντικότερο από το δεύτερο, εμείς θα ενημερωθούμε για τις νέες υποσχέσεις που δεν θα τηρηθούν από την κυβέρνηση, καθώς είναι σαν η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης πλέον να υπάρχει για να μπορούμε να μετράμε τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Παλιά υπήρχε και για τη μαύρη μπύρα και το λουκάνικο.
Κι έτσι μπαίνουμε σιγά-σιγά σε μια νέα σεζόν όπου τα ερωτήματα που πλανιούνται στην ατμόσφαιρα είναι αμείλικτα:
Θα έχουμε εκλογές;
Θα πει τίποτα ο Τσίπρας για το μετρό της Θεσσαλονίκης;
Θα πληρώσουμε ΕΝΦΙΑ;
Να κόψω το φροντιστήριο στα παιδιά;
Θα έχουν τα σχολεία δασκάλους;
Θα πάρει φέτος πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ;
Θα γίνει επιτέλους Οικουμενική Κυβέρνηση; (εδώ πετάχτηκε οπαδός του Λεβέντη)
Το τέταρτο μνημόνιο θα είναι καλύτερο;
Οι θυσίες του λαού θα πιάσουν τόπο;
Αν δεν πάρει άδεια το Μέγκα, θα πουλήσει άραγε τα δικαιώματα του ΡΕΤΙΡΕ σε κάποιο αδειοδοτημένο κανάλι;

Ψέμα πάνω στο ψέμα

Ψέμα πάνω στο ψέμα

«Το ΔΝΤ είναι απομονωμένο από την ίδια τη φύση των προτάσεών του, του ακραίου νεοφιλελευθερισμού που το χαρακτηρίζει. Ακριβώς διότι αυτός έρχεται σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Επομένως (...) οι απόψεις αυτές πρέπει να απομονωθούν. Και όπως απομονώθηκαν στη φάση της διαπραγμάτευσης για το Ασφαλιστικό, πιστεύω έτσι θα γίνει και τώρα (σ.σ. για τα Εργασιακά)». Αυτά έλεγε τις προάλλες σε συνέντευξή του ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος.
Κανένα ενδιαφέρον δεν θα είχε η προσπάθειά του να παρουσιάσει το ΔΝΤ σαν τον «κακό» της διαπραγμάτευσης, αν δεν αποσκοπούσε στο να αθωώσει την αντιλαϊκή ΕΕ και το κεφάλαιο για την καθοριστική συμβολή τους στην ισοπέδωση των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Για να «φρεσκάρουμε», όμως, λιγάκι τη μνήμη του υπουργού, θυμίζουμε τι είπε η Ευρωπαία επίτροπος για την Απασχόληση, Μ. Τίσεν, σε συνεντεύξεις που έδωσε τον προηγούμενο μήνα αναφορικά με τη διαπραγμάτευση για τα Εργασιακά.
Η επίτροπος είχε διαπιστώσει ότι «η ακαμψία είναι ένας από τους λόγους των δυσκολιών της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα», προτείνοντας μεγαλύτερη ευελιξία στη διαμόρφωση των μισθών. Πρότεινε, επίσης, την πλήρη προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στις οδηγίες για τις ομαδικές απολύσεις και τάχθηκε υπέρ της αλλαγής προς το χειρότερο του συνδικαλιστικού νόμου, με ευθεία επίθεση στην απεργία, για την οποία είπε ότι «μπορεί να είναι ένα σημάδι της αποτυχίας του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων».

***

Δεν ξέρουμε τι διαφορετικό λέει το ΔΝΤ για όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερο η μεγαλοεργοδοσία, που έχει ξεδιπλώσει όλη την ατζέντα της ενόψει της διαπραγμάτευσης του Σεπτέμβρη. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του ΣΕΒ, της ΕΣΕΕ και άλλων είναι αποκαλυπτικές. Σε κάθε περίπτωση, αν η κυβέρνηση έχει σκοπό να «διασώσει» τα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα με τον ίδιο τρόπο που ...έσωσε τα ασφαλιστικά, καλύτερα να λείπει το βύσσινο για τους εργαζόμενους.
Λέει κι άλλα ο υπουργός Εργασίας στην ίδια συνέντευξη, προσπαθώντας να κάνει το μαύρο άσπρο σε ό,τι αφορά την αγριότητα και τις πραγματικές ταξικές στοχεύσεις της αντιλαϊκής πολιτικής τους. Για παράδειγμα, σε σχέση με τις εισφορές που καταβάλλουν οι συνταξιούχοι για τον ΕΟΠΥΥ, ο υπουργός λέει ότι «οι συνταξιούχοι πάντα πλήρωναν 6% υπέρ του ΕΟΠΥΥ».
Η αλήθεια είναι βέβαια διαφορετική. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αύξησε την εισφορά υπέρ ΕΟΠΥΥ που προβλεπόταν για τις κύριες συντάξεις 2.650.000 δικαιούχων από το 4% στο 6% και για πρώτη φορά επέβαλε εισφορά 6% στις επικουρικές συντάξεις 1.300.000 δικαιούχων. Αλήθεια, όμως, πέρα από τις συγκεκριμένες αυξήσεις, που ισοδυναμούν με αντίστοιχη μείωση στο πραγματικό εισόδημα, γιατί θα πρέπει οι συνταξιούχοι και κατ' επέκταση όλοι οι εργαζόμενοι να πληρώνουν εισφορές για τον κλάδο της Υγείας, όταν ούτως ή άλλως φορολογούνται βαριά από το κράτος;
Η απάντηση είναι, βέβαια, ότι η φορολογία και οι ασφαλιστικές εισφορές δεν υπηρετούν την κάλυψη των σύγχρονων λαϊκών αναγκών σε παροχές Υγείας και συντάξεις, αλλά την κερδοφορία και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Γι' αυτό και οι παροχές σε Υγεία - Πρόνοια γίνονται ολοένα και πιο ανταποδοτικές, στη λογική του κόστους - οφέλους με την οποία λειτουργεί και το κρατικό σύστημα της Υγείας.

***

Τέλος, για μια ακόμη φορά, ο υπουργός Εργασίας αναφέρεται στο ΕΚΑΣ, για το οποίο ισχυρίζεται ότι «δεν ήταν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση, διότι είχε ψηφιστεί η κατάργησή του ήδη από τον Ιούλιο με τις ψήφους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Δεν μπορέσαμε να το σώσουμε». Προσθέτει πως «τώρα, προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε λίγο αυτούς που θα χάσουν το ΕΚΑΣ μέχρι να έρθει το τέλος του 2018, οπότε θα επανυπολογιστούν οι συντάξεις τους, και με την εθνική σύνταξη η κατάσταση θα ισορροπήσει».
Αφήνει, επίσης, να εννοηθεί ότι το 2017, οπότε προβλέπεται η περικοπή του ΕΚΑΣ στην επόμενη φουρνιά των δικαιούχων, η κυβέρνηση μελετάει «αντί να προχωρήσουμε σε περικοπές, να πάψουν να το λαμβάνουν εντελώς οι δικαιούχοι που εξακολουθούν και το παίρνουν, σκεφτόμαστε ως εναλλακτική λύση τη μείωση του ύψους του επιδόματος έτσι ώστε η ζημιά να είναι μικρότερη». Δηλαδή, «να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω λάδι»...
Ποια είναι η αλήθεια; Οτι με την κατάργηση του ΕΚΑΣ αφαιρεί από τους χαμηλοσυνταξιούχους 2,4 δισ. ευρώ και για «αντιστάθμισμα» τους δίνει μόνο για τους επόμενους 5 μήνες 50 περίπου εκατ. ευρώ σε παροχές αμφίβολης αποτελεσματικότητας, εφόσον βέβαια υπάρξει συμφωνία και από το κουαρτέτο. Επίσης, η κυβέρνηση κάνει λαθροχειρία όταν λέει ότι με τον επανυπολογισμό των συντάξεων μετά το 2018 θα «ισορροπήσει» το σύστημα, επειδή η «ισορροπία» αυτή θα είναι προς τα κάτω και θα αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών συνταξιούχων και όχι μόνο αυτών που λάμβαναν το ΕΚΑΣ.
Είπαμε, η κυβέρνηση έχει αναγάγει την εξαπάτηση σε επιστήμη, αλλά ο λαός έχει πλέον πείρα για να ακυρώσει την προπαγάνδα της, να εμποδίσει την επίθεση, να περάσει οργανωμένα στην αντεπίθεση.

Πρωτογενή ... ελλείμματα για το λαό

Πρωτογενή ... ελλείμματα για το λαό

Η καταγραφή των δημοσιονομικών του κράτους, ως βασικός δείκτης για την πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας, αναφέρεται στα αποτελέσματα εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, αυτή η καταγραφή στο 7μηνο Γενάρη - Ιούλη 2016 έδειξε πρωτογενές πλεόνασμα 3,57 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί είναι τετραπλάσιο από το στόχο που είχε βάλει. Αυτό όμως που ενδιαφέρει τα λαϊκά στρώματα είναι ότι τα χρήματα αυτά προήλθαν από την αφαίμαξη των εισοδημάτων τους, κυρίως μέσω της φορολογίας, και από την περιστολή των κρατικών δαπανών, που δεν αφορούν μόνο τα χρέη προς ιδιώτες, όπως κυρίως προβάλλουν τα αστικά ΜΜΕ, αλλά και τα κονδύλια για τις συντάξεις, για τον τομέα Υγείας, για κοινωνικά επιδόματα, όσα ακόμα έχουν απομείνει, ενώ το κράτος έχει χρέη, π.χ. προς τον ΕΟΠΥΥ, άλλους κρατικούς οργανισμούς, με συνέπεια ακόμη και απλήρωτους εργαζόμενους κ.λπ. Επομένως, τα πρωτογενή πλεονάσματα της κυβέρνησης είναι πρώτα και κύρια «ελλείμματα» της λαϊκής οικογένειας, που βλέπει τον δικό της προϋπολογισμό να μη βγαίνει. Πολύ περισσότερο που το επόμενο τετράμηνο και μέχρι το Δεκέμβρη, ο στόχος της κυβέρνησης είναι να μαζέψει από φόρους και χαράτσια (ΕΝΦΙΑ, φόρος εισοδήματος, τέλη κυκλοφορίας κ.ά.) επιπλέον 23 δισ. ευρώ, με την απειλή ότι αν οι εισπράξεις δεν πάνε καλά, τότε μας περιμένει ο «κόφτης».
Βέβαια, στοιχεία όπως αυτά που δημοσιοποιήθηκαν προχτές για τον προϋπολογισμό, αξιοποιούνται και για την κατασκευή ενός κλίματος «ευφορίας» στα λαϊκά στρώματα, προκειμένου να γίνει ευκολότερη η συστράτευσή τους στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, για τον οποίο συνεργάζονται η κυβέρνηση και όλα τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης.
Στην πραγματικότητα, λένε στο λαό: Ορίστε, οι θυσίες σου πιάνουν τόπο, η πολιτική μας αποδίδει. Μπορεί να έχασες το ΕΚΑΣ, μπορεί να μην καταργήσαμε τον ΕΝΦΙΑ, όπως είχαμε υποσχεθεί, μπορεί στα νοσοκομεία να μην έχει ούτε γάζες, αλλά τα οικονομικά πάνε καλά, οι στόχοι πιάνονται και ξεπερνιούνται, υπάρχει ελπίδα και προοπτική για ανάκαμψη.
Καλούν το λαό, λοιπόν, να καταπιεί τη μίζερη ζωή στην οποία τον καταδικάζουν, με τη φρούδα ελπίδα ότι από τη δημοσιονομική προσαρμογή, που είναι προαπαιτούμενο για να στηριχθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη, έχει να κερδίσει και ο ίδιος, με τη λεγόμενη δίκαιη ανακατανομή και μέτρα ανακούφισης και ότι σ' αυτό το στόχο αξίζει να καταθέσει θυσίες δίχως τέλος. Βεβαίως, τη διαχείριση της εξαθλίωσης εννοούν, αν τα καταφέρουν - αφού ετοιμάζουν και νέες περικοπές - και όχι κάλυψη απωλειών των εργατικών, των λαϊκών οικογενειών.
Δεν θέλουν το λαό απλά να ανέχεται την πολιτική που τον συντρίβει. Τον θέλουν ενεργό υπερασπιστή της, εγκλωβισμένο στα ψευτοδιλήμματα που του σερβίρουν όλοι μαζί, ανεξάρτητα από τις επιμέρους αντιπολιτευτικές διαφοροποιήσεις. Η τακτική τους αυτή δεν αφορά, βέβαια, μόνο τη φορολογία και την κατακρήμνιση των κρατικών δαπανών που αφορούν σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, συντάξεις, αλλά και τις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζουν για λογαριασμό του κεφαλαίου το αμέσως επόμενο διάστημα, όπως αυτή στα Εργασιακά.
Θυμίζουμε, επίσης, ότι στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής και με το ...δαμόκλειο κόφτη να κρέμεται πάνω από το κεφάλι των λαϊκών στρωμάτων, η κυβέρνηση σκοπεύει την επόμενη μόνο τριετία να αφαιρέσει 8 δισ. ευρώ από το ασφαλιστικό σύστημα, σε συνέχεια της πολιτικής που εφάρμοσαν οι προηγούμενοι, και άλλα 900 εκατ. ευρώ το χρόνο από την Πρόνοια.
Ετσι χτίζονται τα πρωτογενή πλεονάσματα. Στα θεμέλια της ανάκαμψης του κεφαλαίου, που είναι ούτως ή άλλως αμφίβολη ή/και αναιμική, «σφάζουν» τα λαϊκά εισοδήματα και τα δικαιώματα που έχουν απομείνει.
Η ευφορία τους για την πορεία των οικονομιών είναι μνημόσυνο για τα λαϊκά δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες, γι' αυτό κανένας εργαζόμενος, αυτοαπασχολούμενος και φτωχός αγρότης δεν πρέπει να τη συμμεριστεί. Η ανασύνταξη του κινήματος και το δυνάμωμα της συμμαχίας για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής είναι ο μόνος στόχος για τον οποίο αξίζει ο λαός να κάνει κάθε θυσία.

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο

 Αρχαίο πνεύμα αθάνατο

Βαδίζοντας (τρέχοντας, κολυμπώντας, ό,τι προτιμάει κανείς) προς την τελική ευθεία των αγώνων του Ρίο, η κε του μπλοκ συγκεντρώνει μερικές ιδιαίτερες ολυμπιακές ψηφίδες και τις παρουσιάζει σε ένα μωσαϊκό-κολάζ.

Μετά από τα δύο μετάλλια της Κορακάκη, ήρθε άλλο ένα χρυσό από τον Πετρούνια στους κρίκους, η κατάθεση ψυχής του Γιαννιώτη στο μαραθώνιο της κολύμβησης (ω ναι, είναι αφόρητο κλισέ αυτό το "χρυσός στις καρδιές μας", έλα όμως που ισχύει απολύτως σε αυτήν την περίπτωση, πόσο μάλλον που δε δέχτηκε καν να κάνει ένσταση) και άλλο ένα, εξασφαλισμένο -που μένει να δούμε το χρώμα του- στην ιστιοπλοΐα. Ενώ μπορεί να είναι και κάνα ακόμα στο δρόμο, πχ σήμερα (δηλ ξημερώματα Πέμπτης) στο επί κοντώ, με τη Στεφανίδου.

Κι αφού λοιπόν βρήκαμε το βασιλιά των κρίκων, έχουν ωριμάσει ασφαλώς οι συνθήκες, για να ψάξουμε εκείνο τον κρίκο (αίτημα, στόχο πάλης) που θα μας επιτρέψει να πάρουμε κινηματικά τα πάνω μας (επιτέλους), να οξύνουμε τις αντιφάσεις και να κάνουμε την Ελλάδα -όχι μία ολυμπιακή υπερδύναμη- αλλά αδύναμο κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας και του χαλκά που μας κρατά σε ΕΕ και ΝΑΤΟ.

Είναι η πρώτη φορά που η ελληνική αποστολή πετυχαίνει τέτοια συγκομιδή σε μετάλλια, μετά από τους αγώνες της Αθήνας, το 04'. Και ναι μεν το σημιτικό ιδεολόγημα της "ισχυρής Ελλάδας" έχει ξεφτίσει (τόσο στην οικονομική-πολιτική, όσο και στην αθλητική του εκδοχή), αλλά δεν αποκλείεται να αξιοποιηθούν οι πρόσφατες επιτυχίες για να χτιστεί το αφήγημα ενός νέου σαξές στόρι, της Ελλάδας που ανακάμπτει, αντεπιτίθεται κι αφήνει πίσω της την κρίση.

Εν τω μεταξύ, με την Παπαχρήστου να παίρνει μεν -για τα μάτια του κόσμου αποστάσεις- από όσους θέλουν να καπηλευτούν τις διακρίσεις της (δηλ το κόμμα του πρώην αγαπητικού της, του Κασιδιάρη) αλλά να μην πείθει κανένα και να προκαλεί σε πολλούς από χαρά έως ανακούφιση, μένοντας σχεδόν ένα μέτρο πίσω απ' τις δύο μαυρούλες-μιγαδούλες (την Κολομβιανή καλλονή και μια Βενεζουελάνα) που ήταν στην κορυφή, το ενδιαφέρον στράφηκε στους Ολυμπιονίκες.

Κι η αλήθεια είναι πως σε όλους σχεδόν μπορεί να βρει κανείς καλά στοιχεία. Η εκπληκτική ατάκα της Κορακάκη πως τα παιδιά πρέπει να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, που είναι υγιής, σε αντίθεση με τον πρωταθλητισμό. Η μητέρα του Πετρούνια, που είπε ότι δε θα είχε καμία αξία το χρυσό και οι διακρίσεις του γιου της, αν δεν ήταν καλός χαρακτήρας. Τα δάκρυα χαράς του Γιαννιώτη -που πρέπει να έγιναν δάκρυα απόγνωσης, όταν τον ρώτησε ο τιτάνας Ιωάννου εάν πρόκειται για δάκρυα χαράς- κι η ανταμοιβή των κόπων του στην πέμπτη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς. Το ταπεινό προφίλ που έχουν όλοι.

Αυτά όμως δεν είναι ιδιαίτερα γνωρίσματα των πρωταθλητών, αλλά πολλών αθλητών που παλεύουν για να υπερβούν τον εαυτό τους, τα όριά τους, ή τα όρια του άρρωστου πρωταθλητισμού, όπως έγινε σε αυτήν την περίπτωση, με την αγκαλιά δύο αθλητριών που δεν ασχολήθηκαν με την πρόκριση (και τελικά την πήραν, πιθανότατα για λόγους ευ αγωνίζεσθαι). Οι ωραιότερες ιστορίες στον αθλητισμό δεν έχουν πάντα να κάνουν με ρεκόρ, πρωταθλητές και μετάλλια...

Αλλά μιας και τα αναφέραμε, ας κάνουμε κι έναν τέτοιο απολογισμό.
Η Κούβα άρχισε να παίρνει τα πάνω της, μετά από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα, και να ανεβαίνει στο σχετικό πίνακα (όπου είναι κοντά στην εικοστή θέση, λίγο πάνω από την Ελλάδα και ακριβώς κάτω από την καλή Κορέα). Κι αυτός που ξεχώρισε ήταν ο Κουβανός παλαιστής της ελληνορωμαϊκής, Λ. Νούνες, που πήρε το τρίτο χρυσό κι ισοφάρισε το επίτευγμα του θρυλικού σοβιετικού Καρέλιν (και ενός Σουηδού από την προπολεμική εποχή).

Από κοντά κι η ΛΔ Κορέας, που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των δυτικών δημοσιογράφων, όχι τόσο με τα αθλητικά της επιτεύγματα, αλλά τις αντιδράσεις των αθλητών της, όπως ενός αρισβαρίστα, που πήρε το αργυρό μετάλλιο (χάνοντας στις λεπτομέρειες το χρυσό από τη... ρεβιζιονιστική Κίνα), αλλά έσπευσε να ζητήσει συγνώμη από την πηγή έμπνευσής του, τον Κιμ Γιονγκ Ουν, για την... αποτυχία του. Ένας ΛΔ-Κορεάτης γυμναστής κατέκτησε το χρυσό (αφιερώνοντάς το κι αυτός στο μεγάλο Κιμ, που ήταν η πηγή έμπνευσής του), αλλά μπήκε στο στόχαστρο των δυτικών δημοσιογράφων, ως ο πιο αγέλαστος χρυσός ολυμπιονίκης της ιστορίας. Δεν τους πιάνεις πουθενά...

Άντε να τελειώνουμε με τα διεκπεραιωτικά,
έχουμε κι ένα σοσιαλιστικό κόσμο να χτίσουμε

Την ίδια στιγμή, οι νοτιοκορεάτες ποδοσφαιριστές σκίζονται να συμμετέχουν στην ποδοσφαιρική εθνική ομάδα (ολυμπιακή ή μη), για να εξασφαλίσουν την απαλλαγή τους από τη στρατιωτική θητεία (που διαρκεί 21 μήνες). Αυτό θα πει κίνητρο... Που θα το έχουν και την επόμενη φορά, γιατί στους Ολυμπιακούς αποκλείστηκαν πρόωρα...

Απ' τους BRICs, η Κίνα θα παλέψει για τη δεύτερη θέση με τη Βρετανία (που έχει κεκτημένη φόρα από τους αγώνες του Λονδίνου), η διοργανώτρια Βραζιλία έχει μείνει χαμηλά αλλά με ανοδική τάση κι η Ρωσία είναι αρκετά χαμηλά για τα δεδομένα της, αλλά με το ένα τρίτο της αποστολής της εκτός αγώνων (σε αθλήματα όπου είναι παραδοσιακή δύναμη, όπως ο στίβος, η άρση βαρών, κτλ).

Σε άλλα ολυμπιακά νέα, ξεχωρίζουν:
-ο αποκλεισμός ενός Αιγύπτιου τζουντόκα, επειδή αρνήθηκε να δώσει το χέρι του στον Ισραηλινό αντίπαλό του (που τον νίκησε εντός αγωνιστικού χώρου). Όπως (δε) θα έκανε δηλ με οποιονδήποτε αθλητή από τη χώρα του Σιωνισμού (κι ας μη φέρει άμεσα ο ίδιος ευθύνη για όσα κάνει η κυβέρνησή του). Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως (αν δεν κάνω λάθος) ο Αιγύπτιος δεν αποκλείστηκε από τους διοργανωτές και τις αρχές των αγώνων, αλλά από τη δική του ομοσπονδία, που κατά άλλους έσπευσε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να προλάβει τη γενική κατακραυγή, και κατά άλλους να δείξει τα διαπιστευτήρια της υποτέλειάς της στα μεγάλα αφεντικά.

-Η πρώτη αφροαμερικανή που κατακτά χρυσό μετάλλιο στην κολύμβηση. Κι αν απορεί κανείς γιατί άργησε τόσο, ας συνυπολογίσει πως μέχρι το 70' απαγορευόταν η είσοδος των αφροαμερικάνων στις πισίνες...

-Το παραλήρημα των απανταχού μεταλλάδων, με το σλοβάκικο ντουέτο στη συγχρονισμένη κολύμβηση, που έντυσε μουσικά την εκτέλεση του προγράμματός του, με το κλασικό Trooper των Maiden. Κι απορούσαν γιατί δεν τους απονεμήθηκε αυτομάτως το χρυσό. Χρυσές στις καρδιές μας κι αυτές...



-Οι φίλαθλες (γεμάτες ολυμπιακό πνεύμα κι ηθική) του βραζιλιάνικου κοινού στο Γάλλο Λαβιλενί (τον επικοντιστή που κυριαρχεί στο αγώνισμά του κι έχει κατακτήσει τα πάντα εκτός από ένα χρυσό σε Ολυμπιακούς αγώνες) ενώ επιχειρούσε το άλμα του, για να αποτύχει και να πάρει την πρώτη θέση ο δικός τους, Βραζιλιάνος επικοντιστής. Κι οι δηλώσεις του Λαβιλενί, που πάνω στα νεύρα του έκανε μια τελείως άκυρη σύγκριση με τον Τζέσε Όουενς, που αποδοκιμάστηκε στο Βερολίνο, το 36', από τους ναζί. Ας ηρεμήσουμε...

Όσο για το βραζιλιάνικο κοινό, δεν έκανε τίποτα παραπάνω από αυτό που σκέφτονται όλοι, αλλά χωρίς να κρατήσει προσχήματα. Τέτοιοι είναι/είμαστε όλοι, απλώς οι Βραζιλιάνοι λίγο πιο τέτοιοι και πιο εκδηλωτικοί. Αποδοκιμάζουν τον Γκάτλιν γιατί υποστηρίζουν τον Μπολτ (κρίμα που δε φώναξαν και "Κεντέρης-Κεντέρης") και στήνουν ένα μικρό χορό στο τένις, ανάμεσα στους πόντους (όταν δεν παίζουν με τους Αργεντίνους, που είναι ένας μικρός πόλεμος), βγάζοντας την ψυχή του διαιτητή, που μαλλιάζει η γλώσσα του, ζητώντας ησυχία σε όλες τις γλώσσες (όχι για λόγους ευ αγωνίζεσθαι, αλλά γιατί προβλέπεται καταστατικά, βάσει κανονισμών).

Θα μου πεις λοιπόν, ποιοι είμαστε εμείς, για να ζητάμε τα ρέστα από τους Βραζιλιάνους; Εμείς είμαστε η πολιτισμένη Δύση. Η γηραιά ήπειρος, που (ξανα)γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το αθάνατο ολυμπιακό πνεύμα. Και που ο επικεφαλής της ολυμπιακής της επιτροπής συνελήφθη στο Ρίο, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για μεταπώληση εισιτηρίων στη μαύρη αγορά... Αυτοί είμαστε.

-Κι ενώ στην Ελλάδα άνοιξε επικοινωνιακός πόλεμος μεταξύ (παλιών και νέων) Πασόκων, δηλ της Αυγής και του Πύρρου Δήμα, στη Βραζιλία "θρηνούν" το θάνατο του Ζοάο Χαβελάνζε, ενός από τα μεγαλύτερα λαμόγια στην ιστορία του ποδοσφαίρου, που διετέλεσε πρόεδρος της ΦΙΦΑ στο τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα, συνέβαλε τα μέγιστα στην άκρατη εμπορευματοποίησή του και φρόντισε ακόμα και για το διάδοχό του, το μπουμπούκι, Ζεπ Μπλάτερ, με το πρόσφατο ατιμωτικό τέλος (λόγω της εμπλοκής του σε σκάνδαλα). Κι έφυγε πάνω στο άνθος της ηλικίας του, μόλις εκατό χρονών, κατά τη διάρκεια των αγώνων που τελούνται σε ένα στάδιο που φέρει το όνομά του (ε πώς να μην τιμήσεις τέτοιο καθίκι).

Είναι χαρακτηριστικό το τιτίβισμα του βετεράνου ποδοσφαιριστή (και απολαυστικού σχολιαστή, που τις προάλλες βγήκε στον αέρα με το εσώρουχό του, εκπληρώνοντας την υπόσχεση που είχε δώσει σε περίπτωση που κατακτούσε τον τίτλο η Λέστερ), Γκάρι Λίνεκερ: του έδωσε πολλά το ποδόσφαιρο...
(κι όχι το κλασικό κλισέ "έδωσε πολλά στο ποδόσφαιρο"), που λέγεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Σε άλλα αθλητικά νέα, αξίζει να δείτε το επικό τρολάρισμα των οπαδών της Ντιναμό Βουκουρεστίου στην αιώνια αντίπαλό τους, Στεάουα, που έδινε χτες προκριματικό αγώνα για το Τσου-Λου ενάντια στη Σίτι του Γκουαρδιόλα. Κι όταν οι οπαδοί της τελευταίας ξεδίπλωσαν το κορεό που συνηθίζεται στην έναρξη του αγώνα (σαν μεγάλο, ανθρώπινο κολάζ), είδαν το σύνθημα: μόνο Ντινάμο...

Προσωπικά θα με έψηνε να στήσουμε κάτι αντίστοιχο σε μια επίσημη εκδήλωση της Πολιτείας ή άλλου κόμματος, και στα αποκαλυπτήρια να βγει πχ ένα δικό μας σύνθημα. Αλλά δε νομίζω να είναι πολύ εύκολο. Ή μήπως είναι;

Η κρυπτορατσιστική προπαγάνδα και τα όριά της

 Η κρυπτορατσιστική προπαγάνδα και τα όριά της

Ένας φίλος, «λάτρης» της «πατρίδας» μέχρι αναισθησίας, έστειλε ένα βίντεο για να εμπεδώσω ότι οι ισλαμιστές (Μωαμεθανοί) γεννιούνται καθυστερημένοι, παραμένουν καθυστερημένοι και το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να εφαρμόσουν τη Σαρία και το Κοράνι αφανίζοντας τους «απίστους», δηλαδή εμάς!  Γι αυτό δεν πρέπει να τους αφήσουμε ούτε να έρθουν, ούτε να έχουν τζαμί, ούτε να παντρευόμαστε μουσουλμάνες, ούτε… κλπ, κλπ.

Μάλλον δεν το είχε δει καλά το βίντεο!

Πάντως δεν έχασα την ευκαιρία να του τα πω χύμα

 

Το εισαγωγικό κείμενο

Πάντρεψαν κορίτσι στην Υεμένη 8 χρονών και βιαζόταν νόμιμα

Δημοσιεύτηκε στις 4 Ιουν 2016

Νόμιμοι οι βιασμοί σε ανήλικους γάμους. Αποδεχτή η παιδεραστία στην Υεμένη με τους γάμους ανηλίκων. Δείτε την περίπτωση ενός κοριτσιού που το πάντρεψαν στα 8 του χρόνια ,και τα πόσα τράβηξε, μέχρι και η πεθερά της την κρατούσε για να την βιάζει ο δήθεν άντρας της 8χρονης. Οι νόμοι τους είναι από το κοράνι, μιας και ο προφήτης τους ο Μωάμεθ παντρεύτηκε την εξάχρονη Αΐσα και πήγε μαζί της όταν ήταν 9 ετών. Διηγείται η Αΐσα: Ο γάμος με τον προφήτη τελέσθηκε όταν ήμουν 6 ετών και ολοκληρώθηκε όταν έγινα 9 και παρέμεινα μαζί του για 9 έτη (μέχρι το θάνατο του)

Για αυτό και μέχρι σήμερα οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους παντρεύονται κορίτσια από την ηλικία των 6 ετών και μπορούν να ολοκληρώσουν το γάμο στα 9 , σύμφωνα με την Σαρία.

Το σχόλιό μου

Φυσικά αυτά που γίνονται στο βίντεο είναι γνωστά όπως και πολλά άλλα που δεν είναι στο βίντεο. Τα γνωρίζουμε από χρόνια… και τα κινηματογραφικά έργα του Γκιουνέι ή των Ινδών να έβλεπες, αυτά συναντούσες.

Είναι ένα καλό βίντεο για να κατανοήσουμε την επιβίωση εθιμικών δικαίων σε καθυστερημένες κοινωνίες και πόσο τις καταπιέζουν. Ωστόσο είναι πολύ διαφωτιστικό το ότι, αντί να κάνει χυδαία προπαγάνδα κατά αυτού του εθίμου με προφανείς στόχους, δίνει τα πραγματικά του στοιχεία. Και τα στοιχεία δυστυχώς δεν είναι το Ισλάμ. Το Ισλάμ έρχεται να καπελώσει μια κατάσταση φτώχειας και δυστυχίας και να δώσει «λύση» σε προβλήματα πατριαρχικών κοινωνιών που για να επιβιώσουν πουλάνε τα παιδιά τους, με το πρόσχημα του γάμου (ποτέ μη ξεχνάμε ότι αυτά γινόταν στο περίπου και στην Ελλάδα κάποτε ενώ είναι καθεστώς στην μη ισλαμική Ινδία).

Οι πατεράδες, στην Υεμένη, όπως δείχνει το βίντεο, δεν τήρησαν κανέναν κανόνα του Ισλάμ, ούτε αυτόν σκέφτηκαν για να δώσουν τις κόρες τους. Να επιβιώσουν ήθελαν και απλώς τις πούλησαν. Δεν τις πάντρεψαν, τις πούλησαν σαν εμπόρευμα, αυτή είναι η πραγματική ερμηνεία του βίντεο. Αυτό κάνουν οι μισές οικογένειες εκεί. Δεν το κάνουν δλδ από κάποια πίστη στο Ισλάμ. Ο ένας μάλιστα είπε ότι δεν θα το ξανακάνει και θα περιμένει να γίνουν 22 ετών οι κόρες του! Που είναι η τήρηση του Ισλάμ εδώ από τον πατέρα Μωαμεθανό;

Οι δε φανατικοί Ισλαμιστές, σαν σωστοί χωροφύλακες του Αλλάχ, όπως οι δικοί μας εδώ του Θεού, είναι πολύ φυσικό να ουρλιάζουν κατά κάθε ανθρώπινου δικαιώματος που δεν γράφεται στο Κοράνι!

Το πιο σπουδαίο όμως μέρος του βίντεο είναι η πραγματική διαμάχη του παλιού και του νέου στην ίδια την μουσουλμανική κοινωνία. Οι άμεσες αντιδράσεις των δικαστών, των συγγενών και των κοριτσιών, μιας κοινωνίας δηλαδή καθόλα πιστής, έδειξαν ότι κανένα Ισλάμ δεν αναγνώριζαν και έδωσαν σκληρή μάχη. Αυτό έδειξε το μέγεθος της αντίφασης της κοινωνίας με τα θέσφατα των φανατικών ισλαμιστών και των αναχρονιστικών εθίμων, άσχετα αν πήγαζαν ή όχι από το Κοράνι. Έτσι πέτυχαν κάτι που δεν ήταν στο Ισλάμ όπως μας το λένε . Το φανατικό Ισλάμ το νίκησαν οι ίδιοι Μωαμεθανοί!!! (και οι χριστιανοί το ίδιο έκαναν παλιότερα…)

Οι δυτικοί παρουσιάζονται σαν σωτήρες των κοριτσιών. Σαν επίσημη κοινωνία, έτσι φαίνονται. Μήπως να ξεσκαλίσουμε λίγο το εμπόριο λευκής και μαύρης, μουσουλμανικής και χριστιανικής σάρκας, από κανονικά οργανωμένα δίκτυα των δυτικών που στέλνουν στα πορνεία τα κορίτσια; Μήπως να πούμε για το εμπόριο οργάνων; Σε ποιο Ευαγγέλιο γράφεται αυτό που γίνεται; Μήπως να πούμε πόσα λεφτά πληρώνει η υψηλή κοινωνία της Δύσης για να σπάσει μια μικρή παρθένα; Αν αυτά τα λεφτά τα έδιναν στους δύστυχους γονείς για μια φορά, μάλλον κολοτούμπες θα έκαναν οι γονείς και θα το επαναλάμβαναν με άλλους… η διαφθορά και ο βιασμός σώματος και συνείδησης σε βάρος των κοριτσιών εδώ, θα ήταν πολλαπλάσια από ένα γάμο και θα ήταν με τη συμμετοχή δύστυχων Μωαμεθανών και πλούσιων εξευγενισμένων χριστιανών. 

Επειδή αυτά δεν είναι θεωρίες, αλλά γίνονται και τεράστιες μουσουλμανικές στρατιές μικρών κοριτσιών βιάζονται καθημερινά από τουρίστες ευρωπαίους στα γνωστά σεξοτουριστικά μέρη της Ασίας, καλύτερα να το βουλώσουν οι καθωσπρέπει «πολιτισμένοι» Χριστιανοί.

Αλλά και εδώ, μια βόλτα στην Κουμουνδούρου θα ανοίξει τα μάτια μερικών που νομίζουν ότι μόνο στις ισλαμικές χώρες κάνουν σεξ (βιάζουν) σε μικρά παιδιά αγόρια - κορίτσια.

Στο εμπόριο λευκής σάρκας οι απαγωγές ανήλικων κοριτσιών από τις χώρες της Αν. Ευρώπης και η διάθεσή τους στα φανερά και μυστικά πορνεία είναι καθημερινό γεγονός. Το κάνουν τα τέκνα των «πολιτισμένων χωρών» ή τα τσιράκια τους για λογαριασμό «κυρίων» και το ξέρουμε όλοι. Υπάρχει μια ταινία για αυτό, την είδα και έβριζα, άκρως προσβλητική για την ανθρώπινη κοινωνία, δεν τη βρίσκω τώρα. Δυστυχώς και εκεί στις χώρες της Αν Ευρώπης, υπάρχει σιωπηρή συνενοχή των «χριστιανικών» κοινωνιών στην πορνεία. Κάνουν ότι δεν ξέρουν. Στην πραγματικότητα όμως κάνουν ό,τι και οι μουσουλμάνοι γονείς. Πουλάνε τα κορίτσια τους για λεφτά, «για να επιβιώσουν»… Ακούμε ρωσίδες και βουλγάρες ότι κάνουν σεξ για λεφτά. Για να στείλουν λεφτά στα παιδιά και στις οικογένειες! Ό,τι γίνεται και στην Υεμένη με άλλη μορφή και κανένα Ισλάμ ή Ευαγγέλιο δεν τους σταματά.

Και μόνο την ελάχιστη ιδέα να έχει κάποιος για την υψηλή θέση της γυναίκας και του παιδιού στις σοσιαλιστικές χώρες, θα τον έπιανε ίλιγγος με τη σημερινή κατάντια και διασυρμό.

Πρέπει όμως να είναι μουσουλμάνοι για να πουλήσουν το παιδί τους; Αν είναι ας πούμε ινδουιστές;;;

Στην Ινδία οι πάμπτωχοι γονείς παραδίδουν στο έλεος των δουλεμπόρων τα παιδιά τους με 14 ευρώ! Περίπου 200.000 παιδιά γίνονται σκλάβοι κάθε χρόνο. Να πούμε ότι εκεί μέσα δεν γίνονται «νόμιμοι» βιασμοί; Ψεύτες θα ήμασταν. Και στην Ινδία (βάλε και καμιά δεκαριά ακόμη χώρες κάποιες από τις οποίες είναι και χριστιανικές όπως η Βραζιλία…)  λοιπόν, ανεξαρτήτως θρησκείας και μορφής γίνεται το ίδιο με το Ισλάμ!

60 χρόνια πριν η Κου - Κλουξ - Κλαν έκαιγε ζωντανούς τους μαύρους που στην πλειοψηφία τους ήταν Μωαμεθανοί. Αυτό το έγκλημα ποια ανεπτυγμένη κοινωνία το χρεώνεται;

Από τον 15ο μέχρι τον 18ο αιώνα μεταφέρθηκαν ως δούλοι στην πάνω από 20.000.000 Αφρικανοί. Δεν ξέρουμε τη θρησκεία τους αλλά ξέρουμε τη θρησκεία των δουλοκτητών. Όλοι χριστιανοί που έκαναν και εμφύλιο στις ΗΠΑ για να μη χάσουν το προνόμιο. Πόση είναι η διαφορά;

Στο χριστιανικό Βυζάντιο πάντα υπήρχαν δούλοι μέχρι και την έλευση των Οθωμανών, παρότι τυπικά ο Ιουστινιανός (550 μχ περίπου αν δεν κάνω λάθος) αναγνώρισε ότι ο δούλος είναι… άνθρωπος και όχι πράγμα!!!! Ευτυχώς στην Ελλάδα το πρώτο σύνταγμα καθάρισε το θέμα και απαγόρεψε, και εν τη πράξη έγινε, κάθε πώληση ανθρώπων.

Η πώληση παιδιών (και τα άλλα απίστευτα που κάνουν) σε κοινωνίες όπως του Ισλάμ μας εξεγείρει μόνο όταν το απομονώσουμε σαν γεγονός, κάνοντας πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο αλλού. Και όμως, υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και παρά τις διαφορετικές μορφές, η ουσία των εγκλημάτων κατά των δικαιωμάτων των ανθρώπων είναι ίδια και έχουν κοινό υπόβαθρο: Τις οικονομικές σχέσεις εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό τους ενώνει όλους, αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής των ενεργειών τους και δεν είναι κανένα Κοράνι ή Ευαγγέλιο. Αυτά απλώς τα ευλογούν!

Τέτοια τεράστια εγκλήματα δεν γίνονται αν δεν υπάρχει οικονομική βάση και κοινωνική υποταγή (αποδοχή) αυτών που τα δέχονται ή τα κάνουν. Αυτό δυστυχώς το ονομάζουν «εθιμικό δίκαιο» σαν να μπορεί το δίκαιο αυτό να νομιμοποιεί ό,τι θέλει!!! Δείτε και τα κρητικά και μανιάτικα «εθιμικά δίκαια» να χαρείτε!

Θεωρητικά μιλώντας, πόσο πίσω βάζετε άραγε τον Μαρξ που η βασική του κουβέντα ήταν επανάσταση για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο; Πόσο πιο «μπροστά» είναι η σημερινή δυτική και ανατολική, καπιταλιστική και όχι ισλαμοχριστιανική, κοινωνία από τον Μαρξ;

Ακόμη και στη Νότια Υεμένη (Άντεν) που ήταν χωριστό κράτος (1967-1990) και είχε επαναστατική αριστερή κυβέρνηση, αυτά τα έθιμα ήταν απαγορευμένα. Όμως οι δυτικοί δεν την ανέχτηκαν και την ανέτρεψαν με επέλαση των φανατικών ισλαμιστών της Β. Υεμένης. Στο Αφγανιστάν το πρώτο μέλημα των Ταλιμπάν ήταν να σκοτώνουν τις δασκάλες και τα κορίτσια που πήγαιναν στα σχολεία που άνοιξε η κομμουνιστική κυβέρνηση. Το τι έγινε μετά, όταν οι Ταλιπμάν κέρδισαν με τα όπλα των αμερικανών το ξέρουμε όλοι.

Και δεν θα αναφερθώ με ποια ηθική οι δυτικοί ιμπεριαλιστές υποδούλωσαν επί δεκαετίες τις χώρες του Ισλάμ, τις καταλήστευαν και τώρα κάνουν το ίδιο με ατελείωτους βομβαρδισμούς και κατοχές.

Αυτά τα ξεχνάμε όταν θέλουμε να προβάλουμε ένα γεγονός με σαφή σκοπό.

Συγνώμη αλλά εγώ, επίμονος στα ιδανικά μου, ποτέ δεν θα ανεχθώ ούτε τους μεν ούτε τους δε. Και ας με εκτελέσουν ακόμη!

Πάντρεψαν κορίτσι στην Υεμένη 8 χρονών και βιαζόταν νόμιμα

https://www.youtube.com/watch?v=pKsQTQUiAu0

Να και ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός πλάι στον Ισλαμικό!

http://www.politischios.gr/koinonia/sto-dromo-poy-haraxe-o-ambrosios

   Οι εντυπώσεις ενός Αμερικάνου από το σοσιαλισμό

Από Σφυροδρέπανος 

Συνέντευξη στον Anton Saefkov //

Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε, με τη μορφή γραπτών ερωτοαπαντήσεων, ο Βίκτορ Γκρόσμαν (ή Στέφεν Βέχσλερ), ο Αμερικάνος που δραπέτευσε στο Ανατολικό Βερολίνο και κατέγραψε τις αναμνήσεις του στο βιβλίο “Crossing the river”, στο συνεργάτη του Ατέχνως Αντόν Σαέφκοβ. Το πρώτο μέρος της συνέντευξης μπορείτε να το θυμηθείτε εδώ. Η ομαδοποίηση των ερωτήσεων κατά τις απαντήσεις (και κάποια κενά που μπορεί να προκύπτον κατά συνέπεια) είναι επιλογή του ίδιου του Β. Γκρόσμαν, που ακόμα κι έτσι, πάντως, δίνει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον υπαρκτό σοσιαλισμό και τα οφέλη που απολάμβαναν οι λαοί αυτών των χωρών, που είναι αξιοζήλευτα για τη συντριπτική πλειοψηφία στο σημερινό “ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο”.

Πες μας λίγα πράγματα για το Μπάουτσεν και τις προσπάθειές σου να δεθείτε οι λιποτάκτες και μετανάστες εκεί με την τοπική κοινωνία, να δραστηριοποιηθείτε πολιτιστικά, πολιτικά κτλ. Πώς ήταν η ζωή σου εκεί ως εργάτη βιομηχανίας, συγκριτικά με τις ΗΠΑ; Σήμερα μοιάζει απίστευτη η ευκολία με την οποία εσύ –και κάθε εργάτης- μπορούσες να ξεκινήσεις σπουδές, ακόμη και στη Νομική! Εξήγησέ το μας λίγο αυτό, πώς δηλαδή ξεκίνησες να σπουδάζεις για δεύτερη φορά.

Μετά την εγκατάστασή μου στη -περίπου 45000 κατοίκων- πόλη Μπάουτσεν, πληροφορήθηκα πως στη συγκεκριμένη πόλη οι Σοβιετικοί έφερναν όλους τους λιποτάκτες των δυτικών στρατιωτικών δυνάμεων. Πιθανότατα γιατί ήταν μια πόλη τέτοιου μεγέθους που δεν επέτρεπε να σε «χάσουν απ’ τα μάτια τους», ενώ ήταν στη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση από τα δυτικά σύνορα. Αρχικά εγκαταστάθηκα μαζί με τρεις Βρετανούς σε ένα ξενοδοχείο, ενώ λίγο αργότερα μας βρήκανε υπενοικιαζόμενα δωμάτια σε σπίτια. Σύντομα έπιασα δουλειά σε μια βιομηχανία που κατασκεύαζε βαγόνια τρένων, όπως και στις ΗΠΑ ως ανειδίκευτος εργάτης. Η δουλειά δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη, αλλά έκανα ό,τι μπορούσα. Δουλεύαμε σε μια μικρή ομάδα 4-5 ατόμων, κομμάτι μιας «μπριγάδας» περίπου 30 ατόμων. Μερικά πράγματα που διέφεραν από την αντίστοιχη εμπειρία μου στις ΗΠΑ, ήταν πως υπήρχε ένα -σχεδόν δωρεάν- μεσημεριανό γεύμα για όλους, πως είχαμε ένα δωμάτιο για το πρωινό και το κολατσιό μας με δωρεάν καφέ για τα διαλείμματα, κατά το οποίο συχνά-πυκνά γίνονταν και μικρές συνελεύσεις προσωπικού. Συνολικά, δεν υπήρχε αυτός ο καθημερινός ανταγωνισμός με τους προϊσταμένους και τους εργοδότες που είχα ζήσει στις ΗΠΑ, όπου έπρεπε να παλέψεις για κάθε Cent. Επίσης, οι μέρες αδείας ήταν περισσότερες, ενώ δε χανόντουσαν όταν άλλαζες χώρο εργασίας. Το πιο εντυπωσιακό ήταν όμως οι στιγμές που ακούγονταν στο εργοστάσιο από τα μεγάφωνα η ανακοίνωση εκ της διοικήσεως: «Όποιος εργαζόμενος ενδιαφέρεται να σπουδάσει νομική, παρακαλείται να το δηλώσει στο τμήμα προσωπικού». Εκείνη την εποχή, 1952-53, μιας και είχαν απολυθεί όλοι οι δικαστικοί που υπήρξαν μέλη του ναζιστικού κόμματος ή εφάρμοζαν συνειδητά τη πολιτική του, υπήρχε τεράστια ανάγκη για νέους…

Ήμασταν περίπου 40 λιποτάκτες στη πόλη. Αμερικανοί, Βρετανοί, Γάλλοι και Βορειοαφρικανοί, οι οποίοι κυρίως θέλανε ν’ αποφύγουν την αποστολή στο πόλεμο του Βιετνάμ (το Μαρόκο, η Αλγερία και η Τυνησία ήταν ακόμη αποικίες), συν ένας Ολλανδός και κάποιοι ακόμη. Αν και καταβάλλονταν κάθε προσπάθεια για να παρέχεται σε όλους κατοικία, δουλειά και οικονομική βοήθεια, προκύπτανε συνεχώς προβλήματα. Εκείνη την εποχή, 1952-54, η ζωή στην DDR και ειδικά στην επαρχία ήταν κάπως μονότονη. Τηλεόραση δεν υπήρχε ακόμη, οπότε πολλοί εκ των λιποτακτών ξημεροβραδιάζονταν στα μπαρ και συχνά τριγυρνούσαν μεθυσμένοι. Γι αυτό οι σοβιετικές αρχές –και μετά το 1953 αυτές της DDR– αποφάσισαν να ξεκινήσουν τη λειτουργία μιας λέσχης για τους λιποτάκτες και γενικότερα τους μετανάστες που ζούσαν στη πόλη, στην οποία ορίστηκα ως «υπεύθυνος πολιτισμού» (εκτός των άλλων γιατί πέρα από αγγλικά μιλούσα καλούτσικα γερμανικά και -σε έναν βαθμό- γαλλικά).

Οργάνωνα τουρνουά πινγκ-πονγκ, μπιλιάρδου, σκάκι, είχαμε μαθήματα αγγλικών για τις νέες γερμανίδες συζύγους όσων από εμάς εν τω μεταξύ είχαν παντρευτεί εκεί, βραδιές κινηματογράφου και χορού, εκδρομές για σκι και διάφορα άλλα. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Οι άντρες αυτοί μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, μόνο λίγοι ξέρανε γερμανικά, ενώ πολλοί από αυτούς δεν είχαν λιποτακτήσει για πολιτικούς λόγους, αλλά λόγω προβλημάτων με το αλκοόλ, επειδή δεν άντεχαν τη στρατιωτική πειθαρχία, ή λόγω άλλων σημαντικότερων παραβατικών συμπεριφορών. Παράλληλα, το 1953 οργανώθηκε ένας ετήσιος κύκλος εκπαίδευσης για όλους μας, στόχος του οποίου ήταν αφενός να μάθουμε καλύτερα γερμανικά κι αφετέρου να επιλέξουμε ανάμεσα σε τέσσερα επαγγέλματα, του κλειδαρά, του ξυλουργού ή του τορναδόρου (εγώ διάλεξα το τελευταίο). Κάποιοι έπειτα ενσωματώθηκαν αρκετά καλά στη τοπική κοινωνία, ειδικά όσοι είχαν φέρει μαζί τους γυναίκες ή τις γνώρισαν εκεί και ξεκίνησαν οικογένεια. Ένας, αφροαμερικανός, έγινε αργότερα από τους πιο αγαπημένους τραγουδιστές της DDR. Άλλοι όμως δεν τα κατάφεραν ποτέ και εξαφανίστηκαν ξανά προς το δυτικό Βερολίνο, παρ’ ότι γνωρίζαν πως εκεί τους περιμένει η ποινή για τη λιποταξία τους. Εγώ κι άλλοι δύο σπουδάσαμε κιόλας, με εμένα προσωπικά να διαλέγω τη δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Karl Marx στη Λειψία.

Υποτροφίες για όλους· βρεφονηπιακοί σταθμοί για γονείς που σπουδάζανε· σπουδές σε μικρές ομάδες που είχαν διάφορες κοινές δραστηριότητες σ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών· συχνή πρακτική άσκηση, ώστε να εφαρμοστεί η θεωρητική γνώση στη πράξη· συμμετοχή των φοιτητών στο μάζεμα της σοδειάς στη περιοχή κ.ά. Πώς αξιολογείς το εκπαιδευτικό σύστημα στα ΑΕΙ της DDR, έχοντας και την αντίστοιχη εμπειρία του Harvard;

Οι σπουδές διέφεραν πολύ από το Harvard. Εκεί οι περισσότεροι παρακολουθούσαμε μαθήματα άσχετων μεταξύ τους ειδικοτήτων και ουσιαστικά ειδικευόμασταν σε συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο -όπως ιατρική, νομική ή διοίκηση- μετά τα 4 πρώτα χρόνια, που θεωρούνταν “Bachelor“. Δε νομίζω δηλαδή πως από το Harvard αποφοίτησα όντας προετοιμασμένος ν’ ασκήσω κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα. Στη Λειψία αντίθετα, τα πράγματα ήταν εξ’ αρχής χωρισμένα· όλοι οι φοιτητές του -αυτοδιοικούμενου- τμήματός μου θ’ αποφοιτούσαν ως δημοσιογράφοι, ενώ τα δύο πρώτα χρόνια όλοι παρακολουθούσαμε υποχρεωτικά τα ίδια μαθήματα. Μεγάλη διαφορά ήταν και ότι χωριζόμασταν εξαρχής σε σχετικά μικρές ομάδες των 25 ατόμων (μικτές αντρών και γυναικών), στις οποίες διεξάγονταν μαθήματα/σεμινάρια κτλ. Οι ομάδες αυτές όμως γίνονταν και ο πυρήνας της κοινωνικής, πολιτιστικής και πολιτικής ζωής κάθε φοιτητή. Κάθε τέτοια ομάδα εξέλεγε κάθε τόσο τους εκπροσώπους της, συνεδρίαζε, δραστηριοποιούνταν πολιτικά ως ομάδα, οργάνωνε πολιτιστικές εκδηλώσεις, πήγαινε πού και πού στο σινεμά ή στο θέατρο μαζί κτλ.

Όπως όλοι οι φοιτητές τότε, πηγαίναμε κι εμείς στα χωριά και στους -μόλις δημιουργηθέντες- παραγωγικούς συνεταιρισμούς (σ.μ. τα γνωστά ως κολχόζ στην ΕΣΣΔ, στην DDR είχαν το ακρωνύμιο LPG) για να βοηθήσουμε στο μάζεμα της σοδειάς. Μια φορά είχαμε συμμετάσχει στην απομάκρυνση των τελευταίων μπάζων από την εποχή του πολέμου, παράλληλα με το χτίσιμο ενός νέου σταδίου. Άλλη μία πήγαμε για δύο εβδομάδες σ’ ένα εργοστάσιο επεξεργασίας λιθάνθρακα, βοηθώντας στη γραμμή παραγωγής. Τέτοιες δράσεις δεν ήταν υποχρεωτικές, ενώ λαμβάναμε και κάποια πληρωμή γι αυτές -ειδικά για το λιθάνθρακα ήταν το κανονικό ημερομίσθιο-. Ωστόσο όσοι ήταν σωματικά υγιείς σίγουρα αισθάνονταν μια κοινωνική πίεση προκειμένου να συμμετέχουν.

Οι σπουδές ήταν εντελώς δωρεάν, ενώ όλοι λαμβάναμε και μια συμβολική υποτροφία. Όχι πολλά λεφτά. Αφού όμως το ενοίκιο στις εστίες, τα γεύματα στις λέσχες και οι μετακινήσεις για φοιτητές κόστιζαν ελάχιστα, κανείς δε χρειαζόταν να δουλεύει παράλληλα με τις σπουδές. Για όσους φοιτητές/φοιτήτριες είχαν μωρά, υπήρχε -σχεδόν δωρεάν- βρεφονηπιακός σταθμός εντός του πανεπιστημίου, όπου κρατούνταν και μωρά λίγων μηνών· εγώ και η γυναίκα μου τον αξιοποιήσαμε. Κάθε χρονιά πριν τις καλοκαιρινές διακοπές είχαμε μια πρακτική διάρκειας έξι εβδομάδων: Το πρώτο έτος σε τυπογραφείο· το δεύτερο αναλάμβανες σ’ ένα χωριό την έκδοση τοπικής εφημερίδας· το τρίτο πήγαινες σε μία καθημερινή εφημερίδα ή ραδιοφωνικό σταθμό.

Επίσης κάτι ενδιαφέρον ακόμα: Όταν σπούδαζα στο Harvard υπήρχαν ακόμη χωριστές εστίες αντρών και γυναικών, που είχαν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Οι κανόνες ήταν εξαιρετικά αυστηροί: Στις γυναικείες εστίες απογορεύονταν οποιαδήποτε επίσκεψη από άλλο φοιτητή, ενώ στις αντρικές μόνο περιορισμένα και μόνο νωρίς το απόγευμα! Στη Λειψία ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι οι εστίες αντρών και γυναικών ήταν κολλητά η μία στην άλλη, ενώ δεν υπήρχε κανένας περιορισμός στη μεταξύ τους επικοινωνία.

Στο Harvard όσο «ωρίμαζε» η εποχή του Μακαρθισμού, τόσο βάρυνε η ατμόσφαιρα για κάθε αριστερό φοιτητή, ενώ οι κομμουνιστές αναγκαζόμασταν να κρατάμε κρυφή την ιδιότητα και τις οργανώσεις μας. Και στη Λειψία όμως, κυρίως μετά τα γεγονότα στην Ουγγαρία το 1956, επίσης «βάρυνε η ατμόσφαιρα»: Συζητήσεις πάνω σε πολιτικά προβλήματα, είτε αφορούσαν την ίδια τη χώρα είτε τις άλλες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δε μπορούσαν να γίνουν δημόσια· το ίδιο και συζητήσεις σχετικά με την περίφημη έκθεση του Χρουστσόφ για το Στάλιν. Κατά μία έννοια η DDR (κι ακόμη περισσότερο η μοναδική σχολή δημοσιογραφίας της χώρας) θύμιζε λίγο κάστρο υπό πολιορκία, συγκρίσιμο ίσως με τη Κωνσταντινούπολη πριν από 500 χρόνια. Αυτό βέβαια άλλαζε κατά διαστήματα, ανάλογα με τις πολιτικές εξελίξεις.

Τα αστικά ΜΜΕ περιγράφουν την DDR σαν μια μουντή, μουγκή χώρα, στην οποία ο κόσμος φοβόταν να εκφραστεί. Εσύ περιγράφεις -με τα σκαμπανεβάσματά της- μια κοινωνία εκφραστικότατη και πλούσια σε πολιτιστικές δραστηριότητες, στη μουσική, στο θέατρο, το κινηματογράφο κ.ά. Πες μας κάτι παραπάνω γι αυτή τη πτυχή της ζωής στην DDR.

Την εποχή που χτίστηκε το τείχους του Βερολίνου ζούσες πλέον στη πόλη. Μπορείς να μας περιγράψεις λίγο τη κατάσταση εκείνων των ημερών; Τι οδήγησε τη κυβέρνηση της DDR να πάρει ένα τέτοιο μέτρο;

Μετά τις σπουδές ήρθα στο Βερολίνο, όπου αρχικά έμεινα σ’ ένα υπενοικιαζόμενο δωμάτιο, ενώ η γυναίκα μου έμεινε στη Λειψία. Έπειτα, μέσα σε περίπου ένα χρόνο μας παραχωρήθηκε ως νέο ζευγάρι με παιδί, δικό μας διαμέρισμα, ενώ άλλα δύο χρόνια αργότερα, μετά την έλευση και του δεύτερου γιου μας, μας δόθηκε ένα πιο όμορφο κι ευρύχωρο διαμέρισμα, στο οποίο κατοικώ μέχρι και σήμερα. Σαν παιδί της πόλης από τη Νέα Υόρκη, ταίριαξα πολύ καλά στο (ανατολικό) Βερολίνο.

Μόνο μετά το 1961 και το τείχος, επήλθε η καθολική διαίρεση της πόλης, όπως είναι γνωστή σήμερα· μέχρι τότε πρακτικά οι άνθρωποι κινούνταν ελεύθερα ανάμεσα στη δυτική και την ανατολική πλευρά της πόλης, είτε πεζοί είτε με οχήματα. Επειδή όμως το «δυτικό» μάρκο είχε πολύ μεγαλύτερη αξία από το «ανατολικό», υπήρχαν συνεχή κι εντεινόμενα κρούσματα λαθρεμπορίου. Πολλοί Ανατολικοβερολινέζοι δούλευαν για χαμηλότερους μισθούς στη δυτική πλευρά της πόλης· όμως, μπορούσαν εκεί να μετατρέψουν τα «δυτικά» τους μάρκα σε «ανατολικά», μπορούσε λ.χ. μια καθαρίστρια από το ανατολικό Βερολίνο, αν δούλευε στο δυτικό, να φέρνει εν τέλει σπίτι περισσότερα χρήματα από έναν μηχανικό που επέλεγε να παραμένει και να εργάζεται κανονικά στην ανατολική πλευρά. Ανατροφοδοτούνταν έτσι φαινόμενα μαζικής διαφθοράς, τα οποία αντανακλούνταν και σε πολιτικό επίπεδο. Μόνο με το τείχος μπήκε ένα τέλος σε αυτά. Προσωπικά βέβαια ακόμη και πριν χτιστεί το τείχος, ως λιποτάκτης του αμερικάνικου στρατού, δεν είχα τολμήσει ποτέ να περάσω στο δυτικό Βερολίνο, από φόβο μην με πιάσει η αμερικάνικη στρατονομία, έστω και κατά λάθος. Γι αυτό το λόγο κι επειδή και η γυναίκα μου δεν είχε συγγενείς στα δυτικά, το τείχος δε μας στοίχισε τρομερά.

Άλλωστε, το ανατολικό Βερολίνο είχε πάρα πολλά να προσφέρει. Το θέατρο του Bertolt Brecht, που μετά το θάνατό του συνέχισε να το διευθύνει η γυναίκα του, ήταν εκείνη την εποχή από τα καλύτερα στο κόσμο, κι εμείς δεν χάναμε ούτε μία παράσταση. Δύο εξαιρετικές σκηνές όπερας –η όπερα είναι πολύ αγαπητή στη Γερμανία-, μία από τις οποίες, η «παράξενη όπερα» (“Komische Oper”), είναι πιθανότατα η καλύτερη της Ευρώπης. Δεκάδες ακόμη υψηλού επιπέδου θέατρα, όλα πολύ φτηνά. Ο κινηματογράφος είχε ταινίες από όλο τον κόσμο – σχεδόν όλες τις νέες ποιοτικές ταινίες από τη δυτική Ευρώπη, τη Δυτική Γερμανία και τις ΗΠΑ μπορούσε να τις δει ο καθένας πολύ φτηνά στα σινεμά (και ό,τι δεν παιζόταν όποιος ήθελε το έβλεπε στη «δυτική τηλεόραση»). Λόγω αυτής της γκάμας επιλογών σε ταινίες, αλλά και στην ενημέρωση τόσο από τη Δύση όσο και από την Ανατολή –όπου τα πάντα ήταν μεταγλωττισμένα στα γερμανικά-, πολλοί λέγανε τότε πως οι Ανατολικογερμανοί «ήταν ο καλύτερα πληροφορημένος λαός του κόσμου»!

Όμως υπήρχαν πάντα και προβλήματα, κυρίως σε σχέση με τη ποικιλία των καταναλωτικών αγαθών. Τα κύρια προϊόντα διατροφής πάντα ήταν υπεραρκετά, όπως και τα βασικά είδη ρούχων· αν όμως ήθελες κάτι πιο μοδάτο κι εξεζητημένο, έπρεπε να ήσουν τυχερός και να ‘χεις το νου σου πότε και πού θα ήταν διαθέσιμο προς πώληση. Αρκετοί είχαν συγγενείς στη Δυτική Γερμανία που τους στέλνανε δώρα, πολλές φορές εντελώς περιττά, πολιτικά όμως αποτελεσματικά. Βασικά, το πρόβλημα ήταν πως οι άνθρωποι είχαν περισσότερα χρήματα, απ’ όσα μπορούσαν εύκολα να ξοδέψουν· η παραγωγή δηλαδή ποτέ δε κατάφερνε να καλύψει τη ζήτηση. Αφού τα ενοίκια, τα προϊόντα διατροφής και τα πάγια έξοδα ήταν τόσο φτηνά (όπως και βιβλία ή δίσκοι) πάντα ο κόσμος αναζητούσε κάτι παραπάνω. Έδινε αρκετά χρήματα σε ταξίδια, στη θάλασσα στο βορρά και προς τη Βαλτική, στα βουνά, στην Ουγγαρία, Βουλγαρία, την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία· έχτιζε ή ανακαίνιζε μικρές εξοχικές κατοικίες, σε σημείο που πάνω από το μισό πληθυσμό διέθετε τέτοιες μέχρι τη δεκαετία του ‘80· ή μάζευε λεφτά για ένα νέο αυτοκίνητο (χωρίς ποτέ να υπάρχει ανάγκη για δάνειο, πίστωση ή δόσεις), αλλά συνήθως διαθέσιμα ήταν μόνο τα μικρά μοντέλα δίχρονων κινητήρων που κατασκευάζονταν στη χώρα (Trabant) και κάποια σοβιετικά και τσέχικα.

Παρότι πάντως πού και πού υπήρχαν τέτοιου τύπου ελλείψεις στα μαγαζιά, η ζωή ήταν τόσο φτηνή και πολιτιστικά/δημιουργικά τόσο πλούσια, που προσωπικά μπορώ να πω ότι ζούσα ευτυχισμένος – αν και εκνευριζόμουνα με διάφορες επιλογές που έκρινα λανθασμένες.

ΚΕΠΑ-Εξωφρενικές και επικίνδυνες αποφάσεις για τυφλούς

Εξωφρενικές και επικίνδυνες αποφάσεις για τυφλούς

Ούτε λίγο ούτε πολύ, τους παρουσιάζουν να έχασαν την όρασή τους τη μέρα που παρουσιάστηκαν στις επιτροπές!

Από παλιότερη κινητοποίηση της ΣΕΑΑΝ για τα «σφαγεία» των ΚΕΠΑ

Για αναβάθμιση των «σφαγείων» των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) κάνει λόγο η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων (ΣΕΑΑΝ), με αφορμή τις πρόσφατες αποφάσεις που εκδόθηκαν για τυφλούς. Συγκεκριμένα, ομάδα τυφλών που πέρασαν πρόσφατα από υγειονομική επιτροπή των ΚΕΠΑ, έλαβαν αποφάσεις οι οποίες εκδόθηκαν με πανομοιότυπο τρόπο και εμφανίζουν ότι η πάθησή τους επήλθε τη μέρα που παρουσιάστηκαν στις επιτροπές!
Πρόκειται για κάτι εντελώς εξωφρενικό, καθώς, όπως εξηγεί η ΣΕΑΑΝ, πρόκειται για τυφλούς λόγω κληρονομικής πάθησης, που έχουν κάνει επαλειμμένα χειρουργεία, που έχουν αποφοιτήσει από τη σχολή τυφλών και έχουν εργαστεί ως τυφλοί τηλεφωνητές. Η ΣΕΑΑΝ χαρακτηρίζει τιμωρητικές τις αποφάσεις και τονίζει ότι με τον τρόπο αυτό τίθενται υπό αμφισβήτηση μια σειρά δικαιώματα που είχαν λόγω της αναπηρίας τους. «Για παράδειγμα, μπορεί να κληθούν να πληρώσουν φόρους για προηγούμενα χρόνια ενώ ως τυφλοί φοροαπαλλάσσονται», αναφέρει μεταξύ άλλων.
Εξάλλου, όπως καταγγέλλει η ΣΕΑΑΝ, σε άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις ασκούνται τρομερές πιέσεις από τις εφορίες ανά την Ελλάδα, τους στέλνουν να ξαναπάρουν αποφάσεις ΚΕΠΑ, τους ταλαιπωρούν απίστευτα μέσα σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατίας. «Αρκετοί παραιτούνται από την ταλαιπωρία που βιώνουν και πληρώνουν ποσά για τα οποία κανονικά φοροαπαλλάσσονται», σημειώνει η ΣΕΑΑΝ.
Οι σχετικές αποφάσεις για τους τυφλούς εκδόθηκαν στις αρχές Ιούνη και είχαν προκαλέσει την αντίδραση των ίδιων των αναπήρων και της ΣΕΑΑΝ. Τότε η διευθύντρια των ΚΕΠΑ, Κυρ. Νιαρχάκου, είχε απαντήσει στις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες με τη διαβεβαίωση πως οι αποφάσεις θα διορθωθούν. Ωστόσο, αυτό δεν έγινε. Οπως καταγγέλλει η ΣΕΑΑΝ, οι νέες αποφάσεις είναι ίδιες με τις προηγούμενες και παραπέμπουν τους τυφλούς σε νέα εξέταση από επιτροπή, για την οποία καλούνται να πληρώσουν παράβολο γύρω στα 50 ευρώ!
«Οι προκλήσεις ξεπερνάνε κάθε όριο», καταλήγει η ΣΕΑΑΝ και διεκδικεί να εκδοθούν άμεσα, με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας και της Διοίκησης του ΙΚΑ, οι διορθωτικές αποφάσεις «που να απεικονίζουν πραγματικά το ιστορικό της αναπηρίας των τυφλών συναδέλφων μας». Τις επόμενες μέρες θα γίνει παρέμβαση στα ΚΕΠΑ, ενώ καταγγελία θα σταλεί και στο υπουργείο Εργασίας.

Προαναγγελθέν «έγκλημα»

Προαναγγελθέν «έγκλημα»

Δύο πυροσβέστες έχασαν σε δύο μέρες τη ζωή τους, με τον έναν μάλιστα (43 ετών) να αφήνει την τελευταία του πνοή κατά τη διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς στη Βοιωτία. Το τραγικό αποτέλεσμα αναδεικνύει για άλλη μία φορά τις συνθήκες εργασίας των πυροσβεστών, που και αυτή τη χρονιά εκτός από τις πυρκαγιές έχουν να αντιπαλέψουν και την αδιαφορία του κράτους. Η είδηση του θανάτου του πυροσβέστη στη Βοιωτία έφερε πάλι κροκοδείλια δάκρυα από τους υπεύθυνους, αλλά καμία λύση. Χαρακτηριστική η δήλωση του υπουργού Εσωτερικών, Π. Κουρουμπλή, που σημείωσε μεταξύ άλλων πως «η αυταπάρνηση του πυροσβέστη ο οποίος έπεσε νεκρός εν μέσω της άνισης μάχης του με τις φλόγες στο Παρόρι Βοιωτίας, μας τονίζει με τον πιο τραγικό τρόπο την ανάγκη για συνεχή επαγρύπνηση και συστράτευση όλων, πυροσβεστών, πολιτών, κράτους, ώστε να πετύχουμε, επιτέλους, την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του καταστροφικού αυτού φαινομένου που εκδηλώνεται κάθε χρόνο στη χώρα μας, κατακαίει τον πλούτο της και ενίοτε γίνεται αιτία να χαθούν άνθρωποι». Ούτε λόγος για λύση στα ζητήματα προστασίας των πυροσβεστών, προστασίας των δασών, στα ζητήματα πρόληψης. Αντίθετα, ακολουθείται η πεπατημένη της έκφρασης θλίψης, της ανάγκης συστράτευσης και άλλα τέτοια που εδώ και χρόνια οι πυροσβέστες και οι οικογένειές τους ακούνε κάθε φορά που θρηνούν ένα ακόμα θύμα αυτής της πολιτικής.

* * *

Η κατάσταση είναι κυριολεκτικά τραγική. Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πυροσβέστες είχε πραγματοποιήσει παράσταση διαμαρτυρίας η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών» πριν από περίπου 20 μέρες στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Στη συνάντησή τους με τον αναπληρωτή υπουργό, Νίκο Τόσκα, του κατέθεσαν υπόμνημα, όπου τονιζόταν πως το ωράριο των υπαλλήλων γίνεται «λάστιχο» εξαιτίας της επιβολής της πρόσθετης υπηρεσίας και των συνεχόμενων επιφυλακών, ακόμα και μετά τη λήξη των συμβάντων ή και όταν δεν υπάρχουν συμβάντα. Το προσωπικό, έτσι, καταπονείται με πολύωρη εξαντλητική υπηρεσία. Παράλληλα, οι μετακινήσεις ξεσπιτώνουν πυροσβέστες για κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών και καταστρατηγείται απροκάλυπτα πλέον ο κανονισμός μεταθέσεων, σε αντίθεση με την ισχύουσα νομοθεσία. Αναμένεται δε η παγιοποίηση αυτής της κατάστασης αφού προωθείται νέο σύστημα μεταθέσεων προκειμένου να καλύπτονται υποτυπωδώς οι μεγάλες ελλείψεις προσωπικού του Πυροσβεστικού Σώματος, που επέβαλαν οι αντιλαϊκές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα. Σημειώνεται πως η Πυροσβεστική, για έβδομη συνεχή χρονιά, λειτουργεί με μειωμένη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, χιλιάδες κενές θέσεις σε μόνιμο προσωπικό, διαφορετικές υπηρεσιακές σχέσεις (μόνιμοι, πενταετούς υποχρέωσης και εποχικοί), μεγάλες ελλείψεις σε υποδομές, εξοπλισμό (ακατάλληλος ατομικός εξοπλισμός) και στολές εργασίας. Ουσιαστική απάντηση, όμως, στις σοβαρές καταγγελίες και τα αιτήματα δεν πήραν.

* * *

Ηδη, οι πρόσφατες πυρκαγιές δείχνουν πως η πρόληψη έχει πάει περίπατο και η καταστολή - δηλαδή απλά η αντιμετώπιση της πυρκαγιάς όταν εκδηλώνεται - είναι σε πρώτο πλάνο. Φαίνεται ότι και η πρόληψη ως προς την υγεία των πυροσβεστών δεν είναι υπόθεση του κράτους. Καταστολή, λοιπόν, και ταυτόχρονα αδιαφορία για τις συνθήκες που το έμψυχο δυναμικό της Πυροσβεστικής «παλεύει» για να σώσει δάση, κατοικημένες περιοχές και ανθρώπινες ζωές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της διαχείρισης η φωτιά της Βόρειας Εύβοιας και η αντίστοιχη της Χίου. Μεγάλες δυνάμεις που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την πυρκαγιά όταν η αναγκαία πρόληψη δεν υπήρχε. Αυτόν τον τομέα είχε καταδείξει το ΚΚΕ με παρεμβάσεις του, όπως αυτή του κλιμακίου του Κόμματος που επισκέφτηκε τον περασμένο Ιούλη την Πυροσβεστική Υπηρεσία Βόλου ζητώντας να δοθούν τα απαραίτητα κρατικά κονδύλια για μέτρα πρόληψης στο Πυροσβεστικό Σώμα. Αντίστοιχα, η περιοδεία του κλιμακίου της ΤΕ Ηρακλείου, με αφορμή τη φωτιά στην Κνωσό, όπου τονίστηκε πως αν και η έκταση της πυρκαγιάς ήταν μικρή, αναδείχτηκε η έλλειψη πυροπροστασίας σε μια περιοχή που είναι κοντά στον οικισμό της Κνωσού αλλά και σε έναν αρχαιολογικό χώρο μεγάλης ιστορικής σημασίας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βαδίζει στα χνάρια των προηγούμενων κυβερνήσεων - και σε αυτό τον τομέα - αποδεικνύοντας πως η προστασία των δασών, του φυσικού πλούτου αλλά και των ανθρώπινων ζωών και λαϊκών περιουσιών είναι στην πραγματικότητα από υποτυπώδης έως ανύπαρκτη. Αφήνει στο έλεος της τύχης δάση, αγροτικές καλλιέργειες, κτηνοτροφικές μονάδες και ζώα, αλλά και οικισμούς, κόβοντας δαπάνες από τέτοιους τομείς αλλά και διατηρώντας όλο το προηγούμενο αντιλαϊκό πλαίσιο.

Κόβουν και ράβουν στην εξαπάτηση

Κόβουν και ράβουν στην εξαπάτηση

«Ψύλλους στ' άχυρα» της πολιτικής διαχείρισης υπέρ της ανάκαμψης του κεφαλαίου, που υπηρετούν και οι δύο, αναζητούν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, για να θολώσουν τα νερά αναφορικά με τη στρατηγική τους σύμπλευση και, ταυτόχρονα, για να πείσουν το κεφάλαιο - ο καθένας για τον εαυτό του - ότι είναι ικανοί να διαχειριστούν με τον καλύτερο τρόπο τις υποθέσεις του.
Ετσι, στις διαρκείς παρεμβάσεις της ΝΔ ότι η ανάκαμψη της οικονομίας προϋποθέτει λιγότερους φόρους, πρωτίστως για το κεφάλαιο και δευτερευόντως για την ενίσχυση της λαϊκής κατανάλωσης, η κυβέρνηση απαντά με το επιχείρημα ότι τέτοιες απόψεις είναι «η επιτομή της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας», μιας και η ΝΔ θέλει μέσω της μείωσης των φορολογικών εσόδων και των κρατικών δαπανών να αφήσει «ελεύθερο χώρο στην ιδιωτική πρωτοβουλία να κάνει μπίζνες, δηλαδή επενδύσεις».
Με τον τρόπο αυτό, η κυβέρνηση εμφανίζεται να υπερασπίζεται τάχα τη φορολόγηση αυτών «που έχουν λεφτά», επειδή με αυτόν τον τρόπο το κράτος μπορεί να εγγυηθεί «αξιόπιστα, φτηνά δημόσια αγαθά», υπαινισσόμενη παροχές στο λαό! Ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει στην εξαπάτηση του λαού.
Ο καβγάς αυτός δεν είναι, βέβαια, καινούριος και αντανακλά τη διαμάχη ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου και των αστικών κομμάτων για το μείγμα της διαχείρισης.
Στην πραγματικότητα, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ διαπληκτίζονται για το ποιο θα είναι το μείγμα των «επεκτατικών» και των «περιοριστικών» μέτρων στην αστική διαχείριση, όχι βέβαια για να ανασάνει ο λαός από τις περικοπές στις κρατικές δαπάνες και τους φόρους, αλλά για να υποβοηθήσει το κράτος πιο αποτελεσματικά την καπιταλιστική ανάκαμψη, με χρήμα, φοροαπαλλαγές και άλλα προνόμια στο κεφάλαιο.
Την ίδια λογική που υπηρετεί το «αίτημα» της ΝΔ για μείωση των φόρων στο κεφάλαιο, πράγμα που έκανε πράξη η κυβέρνηση με τον πρόσφατο «αναπτυξιακό νόμο», υπηρετεί, για παράδειγμα, και η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για τη διευθέτηση του χρέους. Ο «καημός» τους είναι κοινός: Να βρεθούν περισσότερα χρήματα από τον κρατικό κορβανά, ώστε να χρηματοδοτηθούν επενδύσεις και όχι βέβαια για να ανακουφιστούν τα λαϊκά στρώματα, πόσο μάλλον να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που καμώνεται τον υπερασπιστή του κράτους - «εγγυητή» των «δημόσιων αγαθών», είναι ο ίδιος που αφαιμάσσει συντάξεις και μισθούς ως μέσο αύξησης του ποσοστού κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων, την ίδια ώρα επίσης που με ταχύτατους ρυθμούς παραδίδει στο μεγάλο κεφάλαιο υποδομές και τομείς στρατηγικής σημασίας, όπως, για παράδειγμα, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, αυξάνοντας το κόστος χρήσης για το λαό και υπονομεύοντας παραπέρα τα γενικότερα συμφέροντά του.
Και σ' αυτήν του την πολιτική, η ΝΔ το μόνο που έχει να αντιπαραβάλει είναι ότι αυτή θα μπορούσε να τα κάνει καλύτερα, δίνοντας περισσότερα κίνητρα στο κεφάλαιο να επενδύσει.
Αλήθεια, τι άλλαξε προς το καλύτερο στην Υγεία με την πολιτική που υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν η χρηματοδότηση των νοσοκομείων μειώνεται κι άλλο, προσλήψεις δεν γίνονται και η επιχειρηματική δραστηριότητα καλπάζει στο χώρο; Τίποτα το διαφορετικό δεν γινόταν επί συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, τίποτα το καινούριο δεν φέρνει για το λαό η πρόταση της ΝΔ για περισσότερα επεκτατικά στοιχεία στο μείγμα της διαχείρισης. Αλλωστε, θιασώτης αυτής της πολιτικής υπήρξε και στο παρελθόν η ΝΔ με τα διαδοχικά «Ζάππεια», ενώ με παρόμοια συνθήματα και διακηρύξεις ήρθε και ο ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση.
Επομένως, ο λαός δεν πρέπει να «τσιμπήσει». Είτε με φόρους στο λαό είτε με φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο είτε με διατήρηση της υψηλής φορολογίας είτε με μείωση των δαπανών, το κράτος είναι ταγμένο να υπηρετεί την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Είναι το όργανο αναδιανομής του πλούτου υπέρ του κεφαλαίου. Τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ και η κοροϊδία της ΝΔ πρέπει να απαντηθούν με ένταση της ταξικής πάλης για την ανατροπή της πολιτικής που υπηρετούν και της εξουσίας του κεφαλαίου που υπερασπίζονται.