Ταλέντα στη διαστρέβλωση

Ταλέντα στη διαστρέβλωση

Με ένα καθαρά προπαγανδιστικό οκτασέλιδο, η εφημερίδα «Αυγή» ανέλαβε να μας πείσει την προηγούμενη Κυριακή ότι με την πολιτική της κυβέρνησης επέρχεται κοσμογονία στην αγορά εργασίας. Στο οκτασέλιδο ξεδιπλώνεται το ανεξάντλητο υποκριτικό ταλέντο των στελεχών της κυβέρνησης. Για παράδειγμα, ο γγ του υπουργείου Εργασίας, Ανδ. Νεφελούδης, προβάλλει τον ισχυρισμό ότι «η απασχόληση επιστρέφει» (!) και κομπορρημονεί για τις επιπλέον θέσεις εργασίας, ενώ κατηγορεί τις προηγούμενες κυβερνήσεις για τη γενίκευση των ευέλικτων, ελαστικών μορφών εργασίας.
Προσπαθεί, δηλαδή, ως κυβέρνηση να πιστωθεί το αποτέλεσμα της οριακής μείωσης της ανεργίας, αλλά να μη χρεωθεί μία από τις βασικές αιτίες της, τη ραγδαία άνοδο των ελαστικών μορφών απασχόλησης. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι μια θέση πλήρους απασχόλησης μοιράζεται σε δύο και τρεις ανέργους (και μάλιστα προσωρινά), με αποτέλεσμα οι άνεργοι να ανακυκλώνονται και να καταγράφεται οριακή μείωση της επίσημης ανεργίας. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει, άλλωστε, ότι η «κυβέρνηση της Αριστεράς» διατηρεί στο ακέραιο τους αντεργατικούς νόμους που κάνουν λάστιχο τη ζωή των εργατών. Ακόμα περισσότερο, εμπλουτίζει το αντεργατικό οπλοστάσιο της εργοδοσίας, όπως έκανε πρόσφατα, με την ψήφιση τροπολογίας για την ενίσχυση των γραφείων ευρέσεως εργασίας, την ενίσχυση δηλαδή του «δουλεμπορίου» μέσω των εταιρειών «ενοικίασης».

***

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εργασίας επικαλείται στοιχεία του συστήματος «Εργάνη», για να ισχυριστεί πως ο μέσος όρος των αποδοχών μεταξύ των ετών 2015-2016 έχει αυξηθεί κατά 5%. Ακόμα κι αν ήταν έτσι, τα κυβερνητικά πανηγύρια είναι τουλάχιστον προκλητικά, δεδομένου ότι το εργατικό εισόδημα έχει υποστεί τεράστια μείωση τα τελευταία χρόνια, ενώ διατηρείται στο ακέραιο όλη η αντεργατική νομοθεσία που συμβάλλει στην καθήλωση και στην παραπέρα μείωση των μισθών, όπως η ΠΥΣ 6/2012.
Είναι αυτή η νομοθεσία που έχει οδηγήσει σήμερα το 63,2% των μισθωτών να έχουν εισόδημα από μερικές δεκάδες ευρώ το μήνα μέχρι 1.000 ευρώ μεικτά. Δηλαδή κάτω από 850 ευρώ καθαρά το μήνα. Που είναι ακόμα λιγότερα, γιατί η κυβέρνηση, καταμεσής του 2016 και σε συνέχεια των προηγούμενων, απογείωσε παραπέρα τους έμμεσους φόρους στα προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης, μείωσε το αφορολόγητο και τώρα ετοιμάζεται να το μειώσει κι άλλο. Στην πραγματικότητα, υπάρχει συνεχής αφαίμαξη των εισοδημάτων των εργατικών και λαϊκών οικογενειών.

***

Στην ίδια συνέντευξη, ο γγ του υπουργείου Εργασίας παρουσιάζει αποσπασματικά στοιχεία και τα μαγειρεύει για να ισχυριστεί ότι η μερική απασχόληση φτάνει λίγο πάνω από το 22%, θεωρώντας χαμηλό (!) ένα τέτοιο ποσοστό. Η αλήθεια, βέβαια, είναι πολύ χειρότερη γα τους εργαζόμενους και τους ανέργους. Στοιχεία του ΙΚΑ δείχνουν πως μεταξύ Απρίλη 2012 και Απρίλη 2016, οι μερικώς απασχολούμενοι αυξήθηκαν κατά 86%, με αποτέλεσμα σήμερα περίπου ένας στους τρεις να δουλεύει σε τέτοιο καθεστώς. Σε αυτούς δεν περιλαμβάνονται όσοι απασχολούνται «εκ περιτροπής», που είναι κι αυτή μια μορφή μερικής και ευέλικτης εργασίας.
Αλλωστε, η ίδια η κυβέρνηση είναι αυτή που με τις λεγόμενες «πολιτικές ενεργητικής απασχόλησης» (κατάρτιση, επιδότηση θέσεων εργασίας, κοινωφελής εργασία κ.ά.) φροντίζει να γενικεύει την προσωρινή απασχόληση, τις ελαστικές μορφές εργασίας και τα χαμηλά μεροκάματα, προσφέροντας πάμφθηνη εργατική δύναμη στο κεφάλαιο. Καθόλου τυχαία, και αφού ο Ανδ. Νεφελούδης έχυσε το δάκρυ κορόμηλο για την ευελιξία στην αγορά εργασίας, η προτελευταία σελίδα του τετρασέλιδου της «Αυγής» ήταν αφιερωμένη στα προγράμματα που «τρέχει» αυτήν την περίοδο ο ΟΑΕΔ και τα οποία είναι όλα προσωρινής απασχόλησης, επιδοτούμενα από κρατικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, είτε στο σύνολο είτε μερικώς.

***

Η κατακρήμνιση των μισθών και η γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης είναι οι βασικοί λόγοι για τους οποίους καταγράφεται μια οριακή αύξηση της απασχόλησης. Για τους πολύ χαμηλούς μισθούς, χαρακτηριστικό είναι το εξής στοιχείο: Ενώ οι θέσεις πλήρους απασχόλησης μεταξύ Απρίλη του 2012 και του 2016 αυξήθηκαν περίπου κατά 190.000, η μισθοδοσία του συνόλου των εργαζομένων μειώθηκε κατά 33,5 εκατ. ευρώ! Δηλαδή, οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, οι προηγούμενες και η σημερινή, εξασφάλισαν με τους νόμους τους στους κεφαλαιοκράτες πολύ φθηνότερα εργατικά χέρια. Για την ελαστικότητα και την προσωρινότητα της εργασίας, που κυριαρχούν ολοένα και περισσότερο στην αγορά εργασίας, χαρακτηριστική είναι και η παραδοχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που μιλά πλέον για «μερική ανεργία», θέλοντας να περιγράψει την υποαπασχόληση.
Στο ίδιο αφιέρωμα της «Αυγής», ο γγ του υπουργείου Εργασίας έχει μεγάλο ανταγωνισμό στην υποκριτική του δεινότητα από τον συνάδελφό του ειδικό γραμματέα του ΣΕΠΕ. Ο τελευταίος σε συνέντευξη δύο σελίδων δεν βρήκε ούτε μια λέξη να πει γιατί το ΣΕΠΕ δεν παρουσιάζει τα δύο τελευταία χρόνια (δηλαδή επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) ετήσιες εκθέσεις, όπου αναφέρονται τα συγκεντρωτικά στοιχεία για την κατάσταση του ΣΕΠΕ και τις συνθήκες που επικρατούν στους χώρους δουλειάς. Αντίθετα, αναλώνεται σε ευχολόγια άνευ ουσίας και ...συμβουλές προς τους εργαζόμενους!

***

Τελικά, αν σε κάτι διακρίνεται η σημερινή κυβέρνηση, πέρα από την αδιαμφισβήτητη προσήλωσή της στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων που απαιτεί η κερδοφορία του κεφαλαίου, είναι και το ανεξάντλητο ρεπερτόριο που διαθέτει στην προσπάθειά της να κάνει το μαύρο άσπρο για να χειραγωγήσει τις αντιδράσεις των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων στη βαθιά ταξική - αντιλαϊκή της πολιτική.

Σαν τα σαλιγκάρια...

Σαν τα σαλιγκάρια...

Σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή ξεμυτίζουν ξανά δυνάμεις που αφού πρωτοστάτησαν στην εξαπάτηση του λαού τα προηγούμενα χρόνια και στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική διακυβέρνηση, όπου και συνέβαλαν από κυβερνητικές και άλλες θέσεις, τώρα εμφανίζονται ξανά, περιφέροντας - στο όνομα της «αριστεράς» πάντα - τον ευρωσκεπτικισμό τους και παρουσιάζοντας την έξοδο από την Ευρωζώνη - με την καπιταλιστική οικονομία να ζει και να βασιλεύει - ως πανάκεια για όλα τα λαϊκά προβλήματα.

Λαϊκή Ενότητα και Λαφαζάνης, «Σχέδιο Β», Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου και Λαπαβίτσας ανασύρονται απ' το «ράφι» και «ξεσκονίζονται» απ' τα αστικά ΜΜΕ, όπου έχουν συχνότατη παρουσία τελευταία. Τυχαίο; Προφανώς όχι, σε μια περίοδο όπου ανοίγει στα «γεμάτα» η συζήτηση για τη συνοχή και τη μελλοντική μορφή της ΕΕ, για μια ΕΕ «πολλαπλών ταχυτήτων», όπου το ρεύμα του αστικού ευρωσκεπτικισμού ενισχύεται σε μια σειρά κράτη - μέλη της ΕΕ, αντανακλώντας πάντα τα ιδιαίτερα συμφέροντα τμημάτων των αστικών τάξεων των κρατών αυτών. Η κατάσταση της οικονομίας στο εσωτερικό αυτών των κρατών και γενικότερα στην ΕΕ - Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με την ένταση των ανταγωνισμών, επιδρούν στις διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, στο πλαίσιο των οποίων βγαίνουν ξανά στον «αφρό», ως εφεδρείες, δυνάμεις που υπόσχονται στο κεφάλαιο ένα μείγμα διαχείρισης που θα απαντά στην ανάγκη για διεύρυνση της κερδοφορίας του, μαζί με άμβλυνση της λαϊκής δυσαρέσκειας και χειραγώγηση του λαού στα προτάγματά του.

Ακριβώς αυτό είναι το «ζουμί» και της πρότασης που παρουσίασε χτες η ΛΑΕ για έξοδο απ' το ευρώ, υποσχόμενη στο κεφάλαιο απεριόριστη ρευστότητα και στήριξη των επενδύσεων αλλά και της ανταγωνιστικότητας, κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα το λαό για θεαματική βελτίωση του επιπέδου ζωής του και απαλλαγή από τα μνημόνια εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, απλά με μια αλλαγή του νομίσματος. Ακόμα και για τραπεζικό σύστημα που θα έχει στο επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες (ξανα)είπαν! Πρόκειται για πρόταση, επί της ουσίας παραλλαγή αυτής που ήδη εφαρμόζεται στην πλάτη του λαού, που επιχειρεί να στρατεύσει το λαό κάτω από τις σημαίες τμημάτων της αστικής τάξης και αστικών δυνάμεων.

Η πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδος βέβαια ούτε περνάει από τους σχεδιασμούς και τις εκάστοτε επιλογές συμμάχων της αστικής τάξης και τμημάτων της, ούτε από την αναμόρφωση των ιμπεριαλιστικών διακρατικών ενώσεων όπως η ΕΕ και το «ξαναμοίρασμα της τράπουλας» ανάμεσα στα μονοπώλια, ξαναμοίρασμα που δεν αποκλείεται σε κάποια από τις «γύρες» του να αφήσει κάποιες καπιταλιστικές χώρες εκτός Ευρωζώνης ή σε μια «δεύτερη ταχύτητα» εντός της ΕΕ. Η πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδος βρίσκεται στον αγώνα της εργατικής τάξης για να πάρει την οικονομία και την εξουσία στα χέρια της, να αποδεσμευτεί από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστική ένωση, να οργανώσει κεντρικά και σχεδιασμένα την παραγωγή με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, με τον λαό απαλλαγμένο από το κεφάλαιο και τα κάθε λογής στηρίγματά του...

Επικίνδυνη ρητορική

Επικίνδυνη ρητορική

Η προχτεσινή επίσκεψη Μουζάλα στον καταυλισμό προσφύγων και μεταναστών στο Ελληνικό και όσα διαδραματίστηκαν εκεί, έφεραν ξανά στην επιφάνεια τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης χιλιάδων εγκλωβισμένων στη χώρα μας, με ευθύνη της κυβέρνησης και της πολιτικής της ΕΕ.
Σε αυτούς τους ανθρώπους, τι είπε προχτές η κυβέρνηση διά στόματος του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής; Πως σε όποιον δεν αρέσει να ζει έτσι, μπορεί να φύγει και να πάει στο καλό... Και επειδή κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, επειδή ακριβώς η ίδια η κυβέρνηση συμφώνησε να μην μπορεί να γίνει, ας μείνουμε στο μήνυμα που στέλνει ο αρμόδιος υπουργός μέσα απ' αυτές τις κυριολεκτικά προκλητικές δηλώσεις.
Πρώτον: Στέλνει το μήνυμα στον ελληνικό λαό ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες πρέπει να αποδέχονται να ζουν σαν ζώα και να είναι και ευχαριστημένοι. Δεύτερον: Στέλνει το μήνυμα ούτε λίγο - ούτε πολύ ότι οι πρόσφυγες καταχρώνται της φιλοξενίας της χώρας και άρα είναι και αχάριστοι. Τρίτον: Απειλεί τους πρόσφυγες ότι εάν θελήσουν να φύγουν, τότε θα συλληφθούν και πιθανόν θα απελαθούν.
Πέρα απ' την προσπάθεια της κυβέρνησης να πετάξει από πάνω της τις ευθύνες για την αθλιότητα που ζουν χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, όλα τα παραπάνω ρίχνουν νερό στο μύλο των φασιστοειδών που χύνουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο.
Αλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση «φλερτάρει» με αντιδραστικά ιδεολογήματα, και μάλιστα σε μια περίοδο όπου οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές οικογένειες, που έχουν δώσει από το υστέρημά τους ό,τι μπορούν για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους κατατρεγμένους, διαπιστώνουν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι και πως οι άνθρωποι αυτοί είναι καταδικασμένοι να ζήσουν εδώ για πολλά χρόνια, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να μετακινηθούν στον προορισμό για τον οποίο ξεκίνησαν, διωγμένοι από τον πόλεμο και τη φτώχεια που γεννούν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Η στάση της κυβέρνησης είναι επικίνδυνη και προκλητική. Στην πραγματικότητα, τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων γίνονται μπαλάκι ανάμεσα στην κυβέρνηση και τις ΜΚΟ, που με τη βούλα της κυβέρνησης και της ΕΕ κάνουν κουμάντο, αλλά και διάφορους επιτήδειους που αλωνίζουν τους καταυλισμούς με σκοπούς ξένους προς τα συμφέροντα προσφύγων και μεταναστών.
Σε κάθε περίπτωση, τίποτα δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι συνθήκες σ' αυτούς τους χώρους είναι άθλιες και ότι οι διαμαρτυρίες είναι δικαιολογημένες.
Απέναντι σ' αυτή την κατάσταση, που χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, χρειάζεται να συνεχιστεί και να ενταθεί η λαϊκή αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες, η οργανωμένη διεκδίκηση της μεταφοράς τους σε στεγασμένους, αξιοπρεπείς και υγιεινούς χώρους προσωρινής φιλοξενίας, με προτεραιότητα στις οικογένειες με παιδιά, στις εγκύους και τα άτομα με προβλήματα υγείας, και την εξασφάλιση της πρόσβασης των παιδιών στις δημόσιες δομές εκπαίδευσης προσφύγων.
Προπάντων, όμως, χρειάζεται να ενταθεί η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, που ξεσπάει βίαια στις πλάτες Ελλήνων και μεταναστών.

Φουσκωμάτων συνέχεια

 Φουσκωμάτων συνέχεια

Δεν είχα σκοπό να συνεχίσω το χτεσινό θέμα αλλά οφείλω να ανασκευάσω την αρχική μου άποψη μιας και φαίνεται ότι το κείμενο δημιούργησε απορίες και ερωτηματικά, τα οποία δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητα.

Λέγαμε χτες ότι το επενδυτικό κεφάλαιο της SNB φτάνει τα 700 δισ. ελβετικών φράγκων, οπότε το πρώτο ερώτημα είναι φυσιολογικό: πού βρέθηκαν αυτά τα λεφτά σε περίοδο κρίσης. Ας αποφύγουμε την εύκολη απάντηση ότι εδώ μιλάμε για λογιστικό χρήμα κι ας θυμηθούμε τι κάνει εδώ και χρόνια η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας, η BoJ: τυπώνει χρήμα, στα πλαίσια μιας διαδικασίας ποσοτικής χαλάρωσης. Αναφέρω την BoJ, επειδή η τακτική της είναι μακρόχρονη κι έχει γίνει γνωστή σε όλους αλλά το ίδιο κάνουν πλέον όλες οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες.

Εξέλιξη του επιπέδου τιμών βασικών αγαθών από το 1900 ως σήμερα (βάση: 1/1/2000 = 100).
Όλη η πρόοδος του 20ου αιώνα εξανεμίστηκε κατά την τρέχουσα κρίση.

Το δεύτερο ερώτημα γεννιέται από το πρώτο: αφού αυξάνεται με τέτοιους ρυθμούς η προσφορά χρήματος, γιατί δεν σημειώνεται πληθωριστική έκρηξη; Πράγματι, εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι εδώ έχει καταλυθεί ένας βασικός νόμος της οικονομίας, αφού η λογική λέει πως όσο περισσότερο χρήμα τυπώνω τόσο ανεβαίνει ο πληθωρισμός και, βεβαίως, τόσο υποτιμάται το συγκεκριμένο νόμισμα. Όμως, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Πληθωρισμός υπάρχει και, μάλιστα, αρκετά υψηλός. Μόνο που δεν απορροφάται στο σύνολό του από τα καταναλωτικά αγαθά. Στο μεγαλύτερο ποσοστό του βαρύνει μερικά βασικά αγαθά και τα πάγια (υλικά και άυλα). Αν σκεφτείτε λίγο, θα καταλάβετε τον λόγο που ανατιμώνται τα πάγια: όταν μια κεντρική τράπεζα εκδίδει χρήμα, δεν το ξοδεύει για να αγοράσει φέτα ή σπαλομπριζόλες αλλά το χρησιμοποιεί για να αγοράσει τίτλους και άλλα επενδυτικά αγαθά.

Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό είναι που δημιουργεί την χρηματιστηριακή ευφορία για την οποία κάναμε λόγο χτες. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η τεχνητή διόγκωση (το φούσκωμα, με άλλα λόγια) της αξίας των παγίων δεν μπορεί να συνεχιστεί στο διηνεκές. Και το ερώτημα που μπαίνει αβίαστα είναι γιατί δεν αντιδρούν οι -αυτορρυθμιζόμενες, κατά τον Φρήντμαν- αγορές; Δεν αντιλαμβάνονται ότι κάθε φούσκα είναι προορισμένη να σκάσει κάποτε, νομοτελειακά;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι σαφής. Φυσικά και όλοι γνωρίζουν ότι η φούσκα κάποτε θα σκάσει. Το ότι δεν παίρνουν τα μέτρα τους οφείλεται στην αστείρευτη δίψα τους για βραχυπρόθεσμη αύξηση των κερδών τους. Η τακτική των κεντρικών τραπεζών τροφοδοτεί τις αγορές με ρευστότητα, η οποία συντηρεί όλες τις άρρωστες καταστάσεις. Όλοι ξέρουν πως μια επιχείρηση μπορεί να ζήσει χρόνια και χρόνια καταγράφοντας ζημιές, αρκεί να μην αντιμετωπίσει πρόβλημα ρευστότητας. Αφού, λοιπόν, οι κεντρικές τράπεζες φροντίζουν να διοχετεύουν χρήμα, γιατί να ενοχληθούμε; Όσο για το τι θα γίνει όταν (και όχι αν) θα σκάσει η φούσκα... απλώς ελπίζουμε να μη σκάσει στα μούτρα μας. Κι έπειτα... άσε να σκάσει πρώτα κι ύστερα βλέπουμε...

Πάμε παρακάτω. Στον ιστότοπο της TCW (Trust Comany of the West) βρήκα το παραπάνω εξαιρετικά ενδιαφέρον διάγραμμα. Με την πορτοκαλί γραμμή απεικονίζεται η εξέλιξη του ονομαστικού ΑΕΠ (δίχως αποπληθωρισμό) των ΗΠΑ και με την μπλε η εξέλιξη της καθαρής αξίας των -υλικών και άυλων- περιουσιακών στοιχείων. Παρατηρείστε ότι κάθε καινούργια φούσκα είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη, θυμηθείτε τα όσα πριν ενάμισυ αιώνα σημείωνε ο Μαρξ για την κυκλική εμφάνιση των καπιταλιστικών κρίσεων κι ελάτε να κάνουμε μερικά σχόλια.

Παρά τις φούσκες που σκάνε, οι υφεσιακές περίοδοι (γκρίζες περιοχές στο διάγραμμα) είναι μάλλον σύντομες και το ονομαστικό ΑΕΠ, μετά από μια σύντομη στάση) τραβάει ξανά την ανηφόρα. Αυτό συμβαίνει λόγω των αδιάκοπων ενέσεων ρευστότητας που κάνει η Fed, είτε με απαράδεκτα χαμηλά επιτόκια είτε με έκδοση νέου χρήματος, το οποίο κατευθύνεται στην ενίσχυση των επιχειρήσεων. Έτσι, το μόνο που μένει μετά από κάθε φούσκα που σπάει, είναι η μεταφορά πλούτου από το κάτω μέρος τής πυραμίδας προς την κορυφή, από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα προς τα ψηλότερα.

Ένα ακόμη λογικό (εκ πρώτης όψεως) ερώτημα είναι γιατί, παρ' όλα αυτά, δεν έρχεται η ανάπτυξη; Μα, επειδή ανάπτυξη σημαίνει αύξηση της παραγωγής, όχι τεχνητή ανατίμηση παγίων στοιχείων! Προσέξτε:

Ας υποθέσουμε ότι αύριο το πρωί διπλασιάζεται με νόμο η αξία όλων των ακινήτων τής χώρας. Θέλετε τώρα να δεχτώ ότι οι ιδιοκτήτες τους θα διπλασιάσουν την περιουσία τους εν μιά νυκτί; Άντε, να το δεχτώ για να μη σας χαλάσω το χατήρι. Όμως, θα πρέπει κι εσείς να δεχτείτε πως από δω και πέρα όποιος θέλει να αποκτήσει ένα ακίνητο, θα πρέπει να βρει τα διπλά λεφτά για να το αγοράσει. Σε τελική ανάλυση, θα είναι σαν να σας χαρίζω την Πεντέλη αλλά δίχως να μπορείτε να την πουλήσετε και δίχως να βγάζετε τα απαραίτητα χρήματα για να την αξιοποιήσετε. Βέβαια, θα μου αντιτείνετε ότι διπλασιάζοντας την αξία τού ακινήτου σας, θα μπορείτε να πάρετε ένα γενναίο δάνειο με μια υποθήκη. Σωστό. Και κάπως έτσι θα αρχίσει να φουσκώνει μια καινούργια φούσκα, στο σκάσιμο της οποίας θα χάσετε όχι μόνο το ακίνητό σας αλλά και την Πεντέλη και κάθε λοφίσκο από το Σούνιο ως τον Κιθαιρώνα.

Κρίσιμοι δείκτες τραπεζικού κινδύνου από μέτρηση της 29/7/2016. Στην τρίτη στήλη η μόχλευση.
Η Dexia κατέρρευσε ήδη, η Monte dei Paschi βρίσκεται στην εντατική, η Deutche Bank ακολουθεί.

Θα κλείσω κάπου εδώ, αφήνοντάς σας να σχολιάσετε ένα τελευταίο στοιχείο, το οποίο ίσως δίνει μια καλή ιδέα για το τι θα συμβεί όταν (και όχι αν) σκάσει η φούσκα των τραπεζών:

Η σοβούσα καπιταλιστική κρίση ξέσπασε την Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008, με την υποβολή αίτησης πτώχευσης της Λέμαν Μπράδερς. Την στιγμή τής κατάρρευσής της, η Λέμαν Μπράδερς είχε μόχλευση 32, δηλαδή είχε στον δρόμο χορηγήσεις δανείων ύψους 32 φορές τα ίδια κεφάλαιά της. Σήμερα, η Ντώυτσε Μπανκ έχει μόχλευση πάνω από 100. Καληνύχτα σας. 

ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΑ-Εκδρομη

Εκδρομη

    ΕΞΩΡΑ΄Ί΄ΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΩΝ

Παργα                                                           ΓΛΥΚΙ

 Τηλ.επικ.6979408195                        

Καθαρα Δευτερα  27-2

Τιμη  20ευ

Αναχωρηση  6.15πμ από

          ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΑ

Το συνέδριο του ΕΚΑ

 Το συνέδριο του ΕΚΑ

Κανονικά το σημερινό σημείωμα έπρεπε να είναι αφιερωμένο στον Κηλαηδόνη -αλλά προηγείται το ρεπορτάζ. Κι ο τίτλος του να έχει κάποιο λογοπαίγνιο-ρίμα με την Αλέκα, το Μεντρέκα ή τον Κώστα Πρέκα. Πχ εμείς πρωτιά στο ΕΚΑ κι εσείς με Κώστα Πρέκα -όποιοι κι αν είστε εσείς. Αλλά για αυτό το σκέλος πρέπει να περιμένουμε να επιβεβαιωθεί στην πράξη-κάλπη.

Όσα ακολουθούν παρακάτω για το... επαναληπτικό συνέδριο του ΕΚΑ, είναι μεταφορά της μεταφοράς, με τη μέθοδο του σπασμένου τηλεφώνου, οπότε μπορεί να χάνουν κάτι στη διαδρομή, συμπληρώνοντας δημιουργικά τα κενά, ωστόσο διατηρούν την αξιοπιστία τους, ως προς την ουσία, και τη βαρύτητα-σημασία τους.

Θυμίζω πως το συνέδριο είχε διεξαχθεί κανονικά, αναδεικνύοντας πρώτη δύναμη το ψηφοδέλτιο που πρόσκειται-συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ, αλλά ακυρώθηκε με απόφαση-παρέμβαση της τυφλής και αδΕΚΑστης (ξέχασα να πω ταξικά αμερόληπτης κι ανεξάρτητης) δικαιοσύνης, μετά την καταγγελία του σωματείου της ΑΛΦΑ-ΜΠΑΝΚ. που είχε αποκλειστεί από το συνέδριο, γιατί καταμέτρησε στις αρχαιρεσίες του επιστολικές ψήφους (που τρέχα γύρευε να αποδείξεις την εγκυρότητά τους). Κι έχει ενδιαφέρον γιατί το ζήτημα επανήλθε -θα δούμε πως- εκ νέου στο προσκήνιο.

Σημειώνω παρεμπιπτόντως, πως δε γίνεται κάποια ειδική εξαίρεση εις βάρος αυτού του σωματείου, αλλά υπάρχουν δεκάδες περιπτώσεις αποκλεισμού σωματείων για τον ίδιο λόγο, καθώς εδώ και δύο συνέδρια έχει παρθεί απόφαση να μη γίνονται δεκτά νέα μέλη-σωματεία που δεν πληρούν αυτόν τον κανόνα.

Πριν από αυτό όμως, βρέθηκαν στο επίκεντρο οι φασίστες-χρυσαυγίτες ενός σωματείο σεκιουριτάδων, κι η κινητοποίηση των μελών της ΟΡΜΑ (κάτι αναρχοσυνδικαλιστές αν δεν απατώμαι) που συγκεντρώθηκαν για να τους υποδεχτούν και βασικά να τους φτύσουν με μίσος ταξικό, καθώς περνούσαν από μπροστά τους. Στα ευτράπελα συμπεριλαμβάνεται κι ο ισχυρισμός μιας συνέδρου -αν κατάλαβα καλά- ότι ένας από αυτούς (τους φασίστες) έχει βάλει μεν την υπογραφή του για τη συγκρότηση του σωματείου, αλλά (ω με συγχωρείτε) ήταν τυχαίο και δεν έχει στην πραγματικότητα σχέση με αυτό. Άλλο τώρα αν τυγχάνει να είναι από τους κατηγορούμενους στη δίκη της Χρυσής Αυγής, που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτές τις μέρες.

Αυτοί οι σεκιουριτάδες λοιπόν μίλησαν μεν, πατάχθηκαν δε και αποκλείστηκαν πανηγυρικά. Το ζήτημα ήταν με ποιον τρόπο και ποιο σκεπτικό θα επικυρωθεί ο αποκλεισμός τους. Πάρθηκε αρχικά λοιπόν μια ομόφωνη απόφαση εις βάρος τους, γιατί έχουν σύρει το ΕΚΑ στα δικαστήρια, ζητώντας-διεκδικώντας το ευτελές ποσό των 300 χιλιάδων ευρώ. Κι επειδή προφανώς το ποσό αυτό δεν υπάρχει κι ούτε μπορεί να βρεθεί, πρακτικά ζητάνε να κλείσει και να πάψει να λειτουργεί το ΕΚΑ -θεωρώντας ότι αυτό συνιστά δικαίωσή τους. Οπότε έθεσαν αυτομάτως εαυτούς εκτός ΕΚΑ.

Αποκλείστηκαν λοιπόν ομόφωνα για αυτό, για να προσθέσει ο δικός μας πως δεν αρκεί να βασιστεί η απόφαση σε αυτό το "τεχνικό" σημείο, αλλά πρέπει να βγει και μια απόφαση που να εξηγεί πως αποκλείονται από το συνέδριο για πολιτικούς λόγους, βασικά επειδή είναι φασίστες -ακόμα κι αν δεν υπήρχε στη μέση το θέμα της μήνυσής τους προς το ΕΚΑ. Κι αν ήταν ίσως αναμενόμενα τα "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε" της ΔΑΚΕ, εξίσου αποκαλυπτικά ήταν και τα μισόλογα του Συριζαίου και της παράταξής του, που ούτε καν σε ένα απλό αντιφασιστικό "μέτωπο" δεν μπορεί να φανεί πολιτικά συνεπής (ή μάλλον το κάνει από την ανάποδη μπάντα).

Περνάμε και στο σωματείο της ΑΛΦΑ-ΜΠΑΝΚ (ΑΜ) που κέρδισε την προσφυγή του (και πέτυχε την ακύρωση του συνεδρίου) λέγοντας ότι μπορεί να αποδείξει με χαρτιά και στοιχεία την ταυτότητα των επιστολικών ψηφοφόρων (που ήταν αληθινοί κι όχι μουσαντένιοι για να αλλοιώσουν τους συσχετισμούς). Ήρθαν λοιπόν στο επαναληπτικό συνέδριο, δικαιωμένοι, και (δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία, αλλά) μαντέψτε: ΔΕΝ έφεραν τα περιβόητα χαρτιά που θεωρητικά αποδεικνύουν το δίκιο τους. Κι έτσι πήραν προθεσμία να τα προσκομίσουν μέχρι αύριο, Τετάρτη, αλλιώς θα αποκλειστούν εκ νέου.

Οι εκπρόσωποι της ΑΤΕ (εξωκοινοβούλιο-Ανταρσυα) όμως -που αν δεν κάνω λάθος έχουν άμεσο συμφέρον-ενδιαφέρον για την υπόθεση, καθώς κινδυνεύουν να χάσουν την έδρα τους- απαίτησαν να αποκλειστεί επί τόπου το σωματείο, χωρίς προθεσμία και χρονοτριβές, σε διαφορετική περίπτωση θα αποχωρούσαν. Όπως και έκαναν τελικά, ενώ ένας δικός τους φώναζε κάτι για τη Βάρκιζα! Αλίμονο... Την Πανσπουδαστική νο 8 απορώ γιατί ξέχασαν.
Επανήλθαν όμως για λίγο, για να διευκρινίσουν πως αποχωρούν μόνο από τη διαδικασία, αλλά όχι από τις επικείμενες αρχαιρεσίες -μη χάσουν και την έδρα. Εντάξει, επειδή ειπώθηκε μια κορόνα για τη Βάρκιζα, δε σημαίνει πως πρέπει να ξαναζήσουν και την αποχή από τις εκλογές του 46'...

Η φαρσοκωμωδία ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα, στη συζήτηση για το (αν θα γίνει δεκτό το) ενιαίο σωματείο ΒΟΝΤΑΦΟΟΥΝ-ΓΟΥΙΝΤ (δανείζομαι την τακτική των ελληνικών κεφαλαίων για τα ξένα μονοπώλια από το Ρίζο), που πρέπει να 'χουν κάποια σχέση (ή επαφή τουλάχιστον) με την Ανταρσυα, αλλά ο εκπρόσωπός τους είπε ότι δεν καταλάβαινε τη στάση των συναδέλφων της ΑΤΕ. Κι είχε δίκιο να μην την καταλαβαίνει, γιατί στο προηγούμενο συνέδριο του ΕΚΑ είχαν ψηφίσει να γίνει αποδεκτό το σωματείο τους (που κι αυτό είχε επιστολικές ψήφους). Αρχές, όχι αστεία...

Στα αξιοσημείωτα σημειώνω και το σχόλιο ενός σφου για "ΔΑΚΕ-1 και ΔΑΚΕ-2", όπου η πρώτη έχει κρατήσει τον τίτλο και παίζει μπάλα στο μεγάλο "αντιμνημονιακό μέτωπο" ενώ η δεύτερη έχει βαφτιστεί "Νέα Πορεία" και πρόσκειται στο Μητσοτάκη. Κι όταν ο εκπρόσωπός της απόρησε γιατί τους βαφτίσαμε ΔΑΚΕ-2, χάρισε άφθονο γέλιο λέγοντας πως η παράταξή του έχει χτυπηθεί σκληρά από το σύστημα (και μετά απορούσε γιατί γελάνε από κάτω). Πρώτα ο Κούλης πολιτικός εξόριστος, κι ύστερα αυτό. Πόσους αγώνες ακόμα θα δώσει αυτή η παράταξη...

Τα αποτελέσματα δεν έχουν βγει ακόμα, αλλά δε νομίζω να υπάρξουν ουσιαστικές διαφορές. Ακόμα κι η πρώτη θέση στο ΕΚΑ από μόνη της δε λέει τίποτα, εφόσον δεν επηρεάζει καθοριστικά τη λήψη αποφάσεων (πρωτιά δε σημαίνει και πλειοψηφία στο Δ.Σ.)

Την ίδια ώρα (Κυριακή πρωί) η κε του μπλοκ πετύχαινε στα Εξάρχεια τον καφέ της παρηγοριάς για ένα πολιτικό μνημόσυνο και διάφορες μορφές του αριστεροχωρίου, που είχαν έρθει να τιμήσουν το μακαρίτη. Κι όχι, δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά δεν πρέπει να έκλαιγαν το αριστεροχώρι, όπως σχολίασε σκωπτικά ο Ρεντ-Φλάι...

Κρίση χρέους είπατε;

 Κρίση χρέους είπατε;

Διαβάζουμε σήμερα στην Καθημερινή(αλλά και σε όλο τον τύπο):

"Εκθεση ΔΝΤ: Mη βιώσιμο το χρέος, επιτάχυνση μεταρρυθμίσεων, μείωση συντάξεων και φορολογίας"

Aνάλογους τίτλους με περισσότερες πληροφορίες γύρω από τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ να ληφθούν, βρίσκουμε αλλού σε άλλες εφημερίδες και σάιτ.

Η γνώμη μας είναι ότι και μόνο αυτά τα ολίγα επαρκούν για να δείξουν πόσο λάθος και επώδυνη για το λαό ήταν η θεώρηση της κρίσης που περνάει η χώρα ως "κρίσης χρέους" και όχι ως "κρίσης υπερσυσσωρευσης" όπως λέει το ΚΚΕ. 

Ψιλά γράμματα θα πεί ίσως κάποιος. Δεν είναι έτσι όμως.

Και δεν είναι έτσι για τον απλό λόγο ότι η πλευρά της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, αλλά και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών που υπάρχουν για λογαριασμό των μεγάλων μονοπωλίων, όπως και η πλευρά των μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων που κατέχουν την εξουσία στην Ελλάδα, βολεύεται μια χαρά πίσω από την προσπάθεια επίλυσης της "κρίσης χρέους" και βέβαια συντάσσεται με τους παραπάνω οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, στην αναζήτηση μέτρων που φυσικά θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι. 

Όσο κι αν γνωρίζουν τα προβλήματα που δημιουργούν οι γνωστές αντιφάσεις όπως π.χ. μείωση μισθού= μείωση αγοραστικής δύναμης, δεν παύουν να θεωρούν ότι αυτό που πρέπει να σωθεί πρώτα και κύρια είναι τα κέρδη και η βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, ό,τι κι αν στοιχίσει αυτό στο οικογενειακό εισόδημα και στο τσάκισμα της ζωής μιας εργατικής οικογένειας.

Η επίλυση μιας "κρίσης χρέους", με την εξουσία στα χέρια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, φυσικά μπορεί να επιχειρηθεί και να γίνει εντός συστήματος και να την πληρώσει ο λαός. Κάτι ανάλογο δεν μπορεί να γίνει στην πραγματικότητα με την επίλυση μια κρίσης υπερσυσσώρευσης, αφού φυσικά καπιταλισμός, στη σύγχρονη εποχή των μονοπωλίων και των αγορών, που δεν έχει στόχο την όλο και μεγαλύτερη κερδοφορία με κάθε μέσο, απλά δεν υπάρχει.

Φυσικά εντελώς διαφορετική θα ήταν η συζήτηση αν στο στόχαστρο δεν βρισκόταν το χρέος, που είναι αποτέλεσμα και όχι αιτία της κρίσης, αλλά  τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων στον καιρό της αναπτυξης , που τώρα φυσικά δυσκολεύονται να βρουν "ικανοποιητικές" επενδύσεις και λιμνάζουν σε διάφορους λογαριασμούς απαιτώντας διαρκώς νέα μέτρα ως κίνητρα(κρίση υπερσυσσώρευσης).

Όταν μάλιστα οι οπαδοί της "κρίσης χρέους" βρίσκονται σε διάφορες αριστερές ομάδες και κόμματα, και πυροβολούν όλοι μαζί από κοινού την άποψη των κομμουνιστών που αποκαλύπτει τον ένοχο που δεν είναι άλλος από τον ταξικό αντίπαλο και την "οικονομιά της αγοράς", τότε για άλλη μια φορά βλέπουμε πόσο εύκολα συναντιούνται αυτοί, δεξιοί, κεντρώοι ή "αριστεροί", που δεν έχουν σα στόχο την ανατροπή αυτού του συστήματος αλλά τη σωτηρία του.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Σφοδρές μάχες στα ανατολικά

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Σφοδρές μάχες στα ανατολικά

Copyright 2017 The Associated

Ο ουκρανικός στρατός συγκεντρώνει βαριά όπλα κοντά στις περιοχές που ελέγχουν οι πολιτοφύλακες

Κλιμακώνεται καθημερινά η σύγκρουση στην Ανατολική Ουκρανία, ανάμεσα στις δυνάμεις της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κιέβου (στρατός και εθνικιστικά τάγματα) και τις πολιτοφυλακές των αυτοαποκαλούμενων Λαϊκών Δημοκρατιών Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ (αποπροσανατολιστικός όρος αφού πρόκειται για αστικά καθεστώτα που προσβλέπουν στη Ρωσία). Οι μάχες διευρύνονται σε όλη τη γραμμή της αντιπαράθεσης που είχε καθοριστεί από τη λεγόμενη συμφωνία εκεχειρίας του Μινσκ του Φλεβάρη του 2015, που ουσιαστικά έμεινε στα χαρτιά. Σε δεκάδες πόλεις και κατοικημένες περιοχές, μόνο την τελευταία μέρα έγιναν πάνω από 1.200 παραβιάσεις της εκεχειρίας με χρήση όπλων διαφόρων διαμετρημάτων και βολών πυροβολικού, ενώ ο ουκρανικός στρατός συγκεντρώνει όλο και περισσότερο βαρύ οπλισμό στην πόλη Αντβίγιφκα, που είναι το επίκεντρο των επιχειρήσεών του.
Οι πολιτοφυλακές αναφέρουν το θάνατο 3 στρατιωτών τους (ένας μάλιστα χτυπήθηκε από ελεύθερο σκοπευτή), ενώ στο Λουγκάνσκ με εκρηκτικό μηχανισμό ανατινάχτηκε το όχημα στο οποίο επέβαινε διοικητής των πολιτοφυλάκων και ο οδηγός του. Ο ουκρανικός στρατός αναφέρει τον τραυματισμό 6 στρατιωτών, ενώ η κυβέρνηση του Κιέβου ενημέρωσε ότι ο Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, διάρκειας μιας ώρας.
Στη συνομιλία αυτή δηλώνεται ότι εκφράστηκε αμοιβαία ανησυχία για την «επιδείνωση της ανθρωπιστικής κατάστασης γύρω από την πόλη Αντβίγιφκα», αλλά και η «κοινή διάθεση για να υπάρξει διευθέτηση της σύγκρουσης». Η υπηρεσία Τύπου της ουκρανικής προεδρίας σημειώνει ότι ο Ποροσένκο «ευχαρίστησε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, γιατί αυτές υποστηρίζουν την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της Ουκρανίας» και ότι «συζητήθηκε η διεύρυνση της στρατηγικής τους συνεργασίας». Αφορμή γι' αυτό ήταν η πρόσφατη τοποθέτηση της πρεσβευτή των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλεϊ, που μίλησε για «ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία» και για «επιστροφή της Κριμαίας στην Ουκρανία», ταυτόχρονα με την ευχή να «καλυτερέψουν οι σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας», αφού η νέα ηγεσία θεωρεί πιο ρεαλιστική λύση για τη δράση των αμερικανικών μονοπωλίων. Από την πλευρά της, η ρωσική κυβέρνηση μέσω της εκπροσώπου του ΥΠΕΞ, Μ. Ζακχάροβα, επανέλαβε ότι η κλιμάκωση των επιθέσεων από την πλευρά της Ουκρανίας, που παραβιάζει τα συμφωνηθέντα στο Μινσκ, γίνεται για να εκβιάσει νέα χρηματοδότηση από τους δυτικούς συμμάχους της. Το βέβαιο είναι ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα συνεχιστεί ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, που και στην Ουκρανία πληρώνει με το αίμα του ο λαός.

Διεργασίες στο εσωτερικό της ΕΕ

Διεργασίες στο εσωτερικό της ΕΕ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διεργασίες στην ΕΕ εισέρχονται σε καινούργια φάση μετά το Brexit και την εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Και μόνο το γεγονός ότι στην πρόσφατη Σύνοδο στη Μάλτα τέθηκε από τα πλέον επίσημα χείλη η προοπτική μιας ΕΕ «πολλών ταχυτήτων», με στόχο αυτή η θέση να καταγραφεί και επίσημα στη Σύνοδο Κορυφής στη Ρώμη τον ερχόμενο μήνα, είναι δείγμα της έντονης ενδοαστικής διαπάλης που διεξάγεται στο εσωτερικό της ΕΕ και των κρατών - μελών της για την κατεύθυνση και το βάθος της πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης, σε συνθήκες αβέβαιων προοπτικών για την οικονομία και όξυνσης της ανισομετρίας.
Στις εξελίξεις είναι βέβαιο ότι θα επιδράσουν και οι εκλογές που προγραμματίζονται τους επόμενους μήνες σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να στηθούν κάλπες σύντομα και στην Ιταλία.
Η κατάσταση της οικονομίας στο εσωτερικό αυτών των κρατών - μελών και γενικότερα στην ΕΕ - Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με την ένταση των ανταγωνισμών, επιδρούν στις διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, χωρίς όμως να αλλάζει το βασικό επίδικο για την αστική τάξη. Που δεν είναι άλλο από την εφαρμογή του καταλληλότερου μείγματος στην οικονομική πολιτική και ο προσανατολισμός στις διεθνείς συμμαχίες, ώστε να υπηρετείται με αποτελεσματικότητα, από τη μια, η διεύρυνση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και, από την άλλη, η ενσωμάτωση και διαχείριση της λαϊκής δυσαρέσκειας, που γεννά η αντιλαϊκή πολιτική σε όλες τις εκφάνσεις της.
Τέτοιες διεργασίες γίνονταν και γίνονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε όλη την ΕΕ, στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης και της αδυναμίας σήμερα της οικονομίας να ανακτήσει ορμητικούς ρυθμούς ανάκαμψης στην πλειοψηφία των κρατών - μελών, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει το χάσμα που τα χωρίζει από τη Γερμανία. Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι σε κράτη όπως η Γαλλία, η Ιταλία και άλλα, γνωρίζει άνθιση το ρεύμα του «ευρωσκεπτικισμού».

***

Οπως γράφεται στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο του Κόμματος, «την περίοδο που διανύουμε ισχυροποιείται προσωρινά το αστικό ρεύμα του εθνικισμού και του προστατευτισμού στην οικονομία, τόσο στις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία όσο και σε ισχυρά κράτη της Ευρωζώνης όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Στην ΕΕ το συγκεκριμένο ρεύμα εκφράζουν διάφορα κόμματα του αστικού ευρωσκεπτικισμού. Το ρεύμα του προστατευτισμού αναπτύσσεται ως επιλογή τμημάτων της αστικής τάξης στις ΗΠΑ και σε κράτη της ΕΕ για να αμυνθούν στην επιδείνωση των όρων ανταγωνιστικότητας πρώτα απ' όλα του βιομηχανικού κεφαλαίου τους, ιδιαίτερα σε συνθήκες επιβράδυνσης της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας.
Πάνω σε αυτό το έδαφος, περιπλέκονται τα διλήμματα της αστικής πολιτικής στη Γερμανία και στα υπόλοιπα κράτη - μέλη της ΕΕ. Καταρχάς, η κυρίαρχη γραμμή της γερμανικής αστικής τάξης κινείται ανάμεσα στη διατήρηση του διακυβερνητικού χαρακτήρα των αποφάσεων της ΕΕ και στην επιβολή στην πράξη της ΕΕ των πολλών ταχυτήτων, των πολλών ομόκεντρων κύκλων με εφαρμογή αυστηρών κανόνων στη δημοσιονομική πολιτική. Ωστόσο, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία συμπλέει σε μεγάλο βαθμό με τις προτάσεις εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης που εκπορεύονται από την πλευρά της Γαλλίας και της Ιταλίας.
Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας - καθώς και των υπόλοιπων χωρών που ανήκουν στο λεγόμενο "Club Med", που συγκροτήθηκε με την υπογραφή της λεγόμενης "Διακήρυξης της Αθήνας" - ζητούν από τη μια τη χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής (...) και από την άλλη την εμβάθυνση σε μία πορεία ενοποίησης της Ευρωζώνης (ενιαίο κοινοβούλιο και ενιαίος προϋπολογισμός Ευρωζώνης, ενιαία διακυβέρνηση κ.ά.), ώστε να αναλάβει η Γερμανία στην πράξη ρόλο εγγυητή για τα υπερχρεωμένα κράτη και τις προβληματικές μεγάλες τράπεζες της ΕΕ. Παράλληλα, στη Γαλλία και την Ιταλία δυναμώνει το ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα της αντιπολίτευσης.
(...) Η αντιπαράθεση για το μείγμα της ασκούμενης πολιτικής συνδέεται αντικειμενικά με την αντιπαράθεση για τις διεθνείς συμμαχίες της ΕΕ. Κι εδώ υπάρχουν μεγάλες διαφορές, τόσο ανάμεσα στα κράτη - μέλη όσο και στο εσωτερικό τους, όσον αφορά τη σχέση της ΕΕ και των επιμέρους κρατών με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, αλλά και την Κίνα. Στις εξελίξεις στην ΕΕ παρεμβαίνουν και οι ΗΠΑ, στηρίζοντας την Ιταλία και τη Γαλλία στο ζήτημα της χαλάρωσης της δημοσιονομικής πολιτικής, καθώς και την ομάδα του Βίσεγκραντ και τις σκανδιναβικές χώρες».

***

Με βάση τα παραπάνω είναι ευκολότερο σήμερα να εξηγηθεί η ιδιαίτερη συμπάθεια που δείχνει η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Τραμπ προς το ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού στην ΕΕ και τα θερμά λόγια που επιφύλαξε ο Τραμπ για την πρωθυπουργό της Βρετανίας. Ετσι εξηγείται, όμως, καλύτερα και η προσπάθεια που γίνεται στην ΕΕ να αναστηλωθεί η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία και να παρουσιαστεί ως το αντίπαλο τάχα δέος απέναντι στον «ευρωσκεπτικισμό», που τον ταυτίζουν με την άνοδο εθνικιστικών - ακροδεξιών κομμάτων, αλλά και στον «ακραίο νεοφιλελευθερισμό», όπως λένε, τον οποίο καταγγέλλουν ότι οδηγεί σε αποσύνθεση της ΕΕ και ότι με την πολιτική του ευνόησε την άνοδο της ακροδεξιάς.
Το παράδειγμα Σουλτς στη Γερμανία, η έκκληση «αριστερών» διανοουμένων της Γαλλίας για στήριξη του σοσιαλδημοκράτη υποψήφιου στις επικείμενες προεδρικές εκλογές, ακόμα και η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα να αναδεικνύει τον «προοδευτικό» ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας, απέναντι στον ευρωσκεπτικισμό, την ακροδεξιά και τον νεοφιλελευθερισμό, αποτελούν στοιχεία της νέας κατάστασης που διαμορφώνεται στην ΕΕ.
Σε κάθε περίπτωση, ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει περιμένοντας παθητικά στη γωνία να δει πού θα κάτσει η μπίλια. Αν κάτι προκύπτει σαν χρήσιμο συμπέρασμα από τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς στο στρατόπεδο της αστικής τάξης, είναι ότι δεν είναι ενιαία, δεν είναι άτρωτη, δεν είναι ανίκητη. Γι' αυτό χρειάζεται σε κάθε χώρα να δυναμώσουν τα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά της εργατικής - λαϊκής πάλης, να διευρύνονται τα ρήγματα στον αρνητικό συσχετισμό. Σε μια απότομη στροφή της ταξικής πάλης, να είναι σε θέση το κίνημα να αντεπιτεθεί.

Με το δικό του σχέδιο ο λαός

Με το δικό του σχέδιο ο λαός

«Η αβεβαιότητα θα τελειώσει», δήλωσε χτες ο Αλ. Τσίπρας, αναφερόμενος στην εξέλιξη των αντιλαϊκών παζαριών της κυβέρνησης με το κουαρτέτο για τη δεύτερη «αξιολόγηση».
Η δήλωσή του απευθύνεται πρωτίστως στο εγχώριο κεφάλαιο, το οποίο θέλει να καθησυχάσει ότι εν μέσω εντεινόμενων ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών εντός και εκτός ΕΕ, η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνά από το χέρι της, για να διώξει την «αβεβαιότητα» πάνω από την ανάκαμψη των κερδών του, ότι προσπαθεί να κλείσει την «αξιολόγηση» με όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που αυτή περιλαμβάνει και τα οποία αποτελούν προϋπόθεση αυτής της ανάκαμψης.
Την ίδια ώρα, η κυβερνητική προπαγάνδα απευθύνεται και στο λαό: Αξιοποιώντας και τη συνολικότερη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, σε όλα τα επίπεδα, επιχειρεί να τον τρομοκρατήσει ώστε να αποδεχτεί τη νέα αντιλαϊκή επίθεση ως «τέλος της αβεβαιότητας», ως «αποφυγή των χειρότερων».
Η κυβέρνηση και όλα τα επιτελεία του συστήματος υπηρετούν το σχέδιο του κεφαλαίου, οι εργαζόμενοι όμως έχουν συγκεντρωμένη πείρα για το πού τους οδηγεί αυτός ο δρόμος, γι' αυτό και έχουν κάθε συμφέρον να αντιπαραθέσουν το δικό τους σχέδιο, την πάλη τους ενάντια σε αυτήν την πολιτική, τον αγώνα για ανάκτηση των τεράστιων απωλειών τους, για κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων, για κάλυψη των σύγχρονων αναγκών τους.
Απέναντι στα διάφορα χρονοδιαγράμματα των αντιλαϊκών διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με το κουαρτέτο, το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να αντιτάξει τον δικό του αγωνιστικό σχεδιασμό, κομβικό στοιχείο του οποίου στο αμέσως επόμενο διάστημα είναι η επιτυχία του συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ.
Η πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ, για συλλαλητήριο στις 21/2, δίνει τη δυνατότητα η απάντηση σε παλιά και νέα μέτρα, η αντεπίθεση για δουλειά με δικαιώματα και ζωή με αξιοπρέπεια να γίνει υπόθεση εκατοντάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων σε όλη τη χώρα, Σωματείων, Ομοσπονδιών, Επιτροπών Αγώνα, με συγκεκριμένο σχέδιο ανά κλάδο και χώρο δουλειάς, ώστε να αγκαλιάζει ακόμα περισσότερους εργαζόμενους.
Με στόχο να φτάσει παντού το κάλεσμα, να μπουν στη μάχη τα εκατοντάδες σωματεία που συμμετείχαν στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ, τα εκατοντάδες σωματεία που στήριξαν την πρόταση νόμου για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Να αξιοποιηθεί κάθε μορφή που μπορεί να βοηθήσει τη μαζική συμμετοχή εργαζομένων: Γενικές συνελεύσεις, συσκέψεις, συζητήσεις μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς.
Με συζήτηση για το πραγματικό περιεχόμενο των αντιλαϊκών παζαριών και τον αληθινό πρωταγωνιστή της αντεργατικής επίθεσης, την εργοδοσία, το κεφάλαιο, που επιχειρεί να διασφαλίσει την ανάκαμψη της κερδοφορίας του εντείνοντας τα χτυπήματα σε βάρος των εργαζομένων. Για το ρόλο του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, ο όποιος όπως... «έλαμψε» πάλι προχτές με τις άδειες καρέκλες στο συνέδριο του ΕΚΑ, «λάμπει» και με την πλήρη απουσία του από την οργάνωση της πάλης των εργαζομένων, αλλά και με την παρουσία του στα τραπέζια των «κοινωνικών διαλόγων» για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.
Με συζήτηση για το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της πάλης, την ανάγκη ενεργητικής συμμετοχής των ίδιων των εργαζομένων, αλλά και με πρόγραμμα δράσης για την επιτυχία του συλλαλητηρίου, με δυνάμωμα εστιών αντίστασης σε χώρους δουλειάς και κλάδους για τα οξυμένα προβλήματα, για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, για την πάλη ενάντια στην απληρωσιά, για την Υγεία κ.ά., έτσι ώστε αυτή η ενεργητική συμμετοχή να μπορεί να γίνεται πράξη.
Με ένα τέτοιο σχέδιο, με έναν τέτοιον τρόπο δουλειάς, το συλλαλητήριο στις 21/2 μπορεί να δώσει μια δυνατή εργατική - λαϊκή απάντηση και πολύ περισσότερο να αφήσει θετικά αποκρυσταλλώματα για τη συνέχεια.