ΟΥΚΡΑΝΙΑ Ο λαός θα ματώνει όσο το κεφάλαιο κάνει κουμάντο

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Ο λαός θα ματώνει όσο το κεφάλαιο κάνει κουμάντο

Η επίσκεψη Τσίπρα για λογαριασμό του κεφαλαίου, εν μέσω αναζωπύρωσης μιας σύγκρουσης με διεθνείς διαστάσεις

Ο Α. Τσίπρας και ο μεγαλοβιομήχανος Π. Ποροσένκο δίνουν τα χέρια για τις μπίζνες του κεφαλαίου

Με βομβαρδισμούς από τις δυνάμεις της αντιδραστικής κυβέρνησης (στρατός και εθνικιστικά και φασιστικά τάγματα) σε κατοικημένες περιοχές, στους θύλακες που ελέγχουν οι πολιτοφυλακές που αντέδρασαν στην πραξικοπηματική κυβέρνηση του Κιέβου, στις αυτοαποκαλούμενες Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ (αν και ψευδεπίγραφα, αφού πρόκειται για αστικά καθεστώτα που προσβλέπουν στη Ρωσία), κύλησε και αυτή η βδομάδα. Ο ουκρανικός λαός εξακολουθούσε να ματώνει το ίδιο διάστημα που ο Ελληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, επέλεξε να επισκεφτεί την αντιδραστική κυβέρνηση του μεγαλοβιομήχανου (σοκολατοποιία, ΜΜΕ, ναυπηγείο και άλλα), Πέτρο Ποροσένκο, για να προωθήσει τις μπίζνες του κεφαλαίου και τα ευρωΝΑΤΟικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή. Η αιματοχυσία συνεχίζεται σε μια σύγκρουση που αφορά τη διαπάλη τμημάτων της αστικής τάξης της Ουκρανίας για την επιλογή ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου (με τις ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ ή με την καπιταλιστική Ρωσία) και των ιμπεριαλιστών μεταξύ τους για το έλεγχο της γεωστρατηγικής σημασίας Ουκρανίας, ως κόμβου ενεργειακών «δρόμων» και εμπορευμάτων.
Αυτή η αιτία παραμένει και δείχνει τη διεθνή διάσταση της σύγκρουσης, που αποκτά μεγαλύτερη σημασία με δεδομένες τις σύνθετες εξελίξεις: Δηλαδή την επίδραση που θα έχει η αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ στις σχέσεις με τα άλλα κέντρα, οι εξελίξεις στην ίδια την ΕΕ, με το Βrexit και την ενίσχυση φυγόκεντρων τάσεων, το λεγόμενο αστικό ευρωσκεπτιστικό ρεύμα που βλέπει θετικά τον Τραμπ, αλλά και την προσέγγιση με τη Ρωσία, με εξαίρεση την Πολωνία που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με αυτή. Ταυτόχρονα, τμήματα του κεφαλαίου πιέζουν για άρση των κυρώσεων στη Ρωσία, καθώς χάνουν, αφού διασυνδέονται με τα ρωσικά μονοπώλια στην Ενέργεια και άλλους τομείς. Την ίδια στιγμή μένουν ανοιχτά και όλα τα άλλα πεδία όπου επίσης συγκρούονται οι ιμπεριαλιστές, στη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Βόρεια Αφρική, την Ασία.

Επίσκεψη Τσίπρα για την προώθηση των συμφερόντων των Ελλήνων καπιταλιστών

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η επίσκεψη Τσίπρα, ο οποίος στάθηκε με άνεση δίπλα στον Ποροσένκο (τον οποίο χαρακτήρισε ρεαλιστή και διορατικό ηγέτη), που βεβαίως πρόκειται για «προϊόν» πραξικοπήματος που ανέτρεψε την προηγούμενη αστική κυβέρνηση του Β. Γιανουκόβιτς, με τη στήριξη των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Επίσης ευχήθηκε να επικρατήσουν οι «διπλωματικές οδοί στην επίλυση της κρίσης» (έτσι χαρακτήρισε τον πόλεμο) και κράτησε ίσες αποστάσεις για να τα 'χει καλά με όλους. Ωστόσο η εμπλοκή της Ελλάδας, μέσω της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, στην όξυνση της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, είναι δεδομένη. Με συμμετοχή σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, τη συμμετοχή Ελληνα αξιωματικού και στην πρόσφατη ναυτική άσκηση στη Μαύρη Θάλασσα και γενικότερα στην ανάπτυξη ΝΑΤΟικών δυνάμεων όλο και πιο κοντά στα σύνορα με την Ρωσία. Αλλά όλα αυτά συμβάλλουν στην προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου της ελληνικής αστικής τάξης.
Ετσι, δεν έχει καμία απολύτως σημασία ότι πρόκειται για μια αντιδραστική κυβέρνηση, που επιδίδεται στον αντικομμουνισμό, κάνει μια δίκη - παρωδία κατά του ΚΚ Ουκρανίας, προωθεί την παραχάραξη της Ιστορίας (όπως άλλωστε κάνει και η ΕΕ αλλά και δυνάμεις όπως το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπου συμπροεδρεύει ο ΣΥΡΙΖΑ). Ούτε ότι ο Ποροσένκο και οι συν αυτώ αποδίδουν τιμές και προβολή στους συνεργάτες των ναζί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ούτε ότι βάζουν στη «μαύρη λίστα» όσους συμπαραστέκονται στον ουκρανικό λαό, όπως τα στελέχη του ΚΚΕ, Γ. Λαμπρούλης, βουλευτής του Κόμματος, και Σ. Ζαριανόπουλος, ευρωβουλευτής.
Ταυτόχρονα, η αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου παραπλανεί, γιατί ενώ έχει μετατρέψει την πόλη Αντβίγιφκα σε κέντρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, με βαρύ οπλισμό μέσα στις κατοικημένες ζώνες, από όπου εξαπολύουν τις επιθέσεις τους προς τους θύλακες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, την εμφανίζει ως το επίκεντρο της «ανθρωπιστικής καταστροφής». Μάλιστα, κυβερνητικός βουλευτής την παρουσίασε ως το «Χαλέπι της Ουκρανίας», για να γίνονται συνειρμοί με τη Συρία και να προκαλέσει την περαιτέρω οικονομική και άλλη βοήθεια των ιμπεριαλιστών προστατών της. Δηλαδή αξιοποιεί τα έργα της, που προκαλούν θάνατο και καταστροφή, για να εμφανιστεί και ως θύμα.
Ομως τα στοιχεία με τις απώλειες του πολέμου, που έδωσαν οι πολιτοφυλακές, είναι αμείλικτα: Μόνο από τις 27 Γενάρη έχουν σκοτωθεί 6 άνθρωποι και έχουν τραυματιστεί 47. Ακόμα 250 κτίρια έχουν καταστραφεί ολικώς ή μερικώς, κατοικίες αλλά και σχολεία, νοσοκομεία, ο μεγαλύτερος αριθμός στην Μακέγιεφκα, κοντά στην γραμμή αντιπαράθεσης. Συνολικά στα σχεδόν τρία χρόνια του πολέμου 4.320 άνθρωποι (στρατιώτες και άμαχοι, ανάμεσά τους και 74 μικρά παιδιά) και 11.112 κτίρια (κατοικίες, ιδρύματα, υποδομές και κρατικές υπηρεσίες) έχουν καταστραφεί ολικώς ή μερικώς.

Ο προσωρινός συμβιβασμός του Μινσκ δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα

Οπως ο Τσίπρας, ο Ποροσένκο και άλλοι αστοί ηγέτες επαναλαμβάνουν ότι πρέπει να εφαρμοστεί η συμφωνία του Μινσκ, για να υπάρξει ειρήνευση στην περιοχή. Πρόκειται επί της ουσίας για άλλο ένα παραμύθι. Η συμφωνία του Μινσκ 2 στις 12/2/15 ήταν ένας συμβιβασμός που ακολούθησε την άλλη συμφωνία, επίσης στο Μινσκ της Λευκορωσίας, που είχε προηγηθεί το Σεπτέμβρη του 2014 (δηλαδή εφτά μήνες μετά την ανατροπή της προηγούμενης αστικής κυβέρνησης) και η οποία κατέρρευσε. Η νέα συμφωνία επικυρώθηκε από την τετραμερή συνάντηση, στο Μινσκ, των Προέδρων της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ και της καγκελαρίου της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ (του λεγόμενου «σχήματος της Νορμανδίας»), και από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι αποτελούσε και πάλι έναν νέο προσωρινό συμβιβασμό, που περιείχε πολλή... «δημιουργική ασάφεια», την οποία η κάθε πλευρά μπορούσε να ερμηνεύσει κατά το δοκούν.
Στα 13 σημεία της συμφωνίας εμπεριέχονταν η κατάπαυση του πυρός και η απόσυρση των βαρέων όπλων, που κάθε άλλο παρά επιτεύχθηκαν έως τώρα, η διάλυση «παράνομων ένοπλων ομάδων», που ο καθένας ερμήνευε όπως ήθελε, η έναρξη του διαλόγου για διενέργεια τοπικών εκλογών, σύμφωνα με την ουκρανική νομοθεσία και το νόμο της Ουκρανίας «σχετικά με την προσωρινή διαταγή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε ορισμένες περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ», κάτι που η ουκρανική κυβέρνηση δεν προχώρησε ποτέ, προφασιζόμενη ότι πρέπει να φύγουν πρώτα τα ξένα στρατεύματα.
Επίσης προβλέπονταν αμνηστία που δεν προχώρησε, ανταλλαγή αιχμαλώτων που έγινε σε ένα μικρό μέρος, ανθρωπιστική βοήθεια που δίνεται σποραδικά εν μέσω συγκρούσεων, αποκατάσταση κοινωνικοοικονομικών σχέσεων στο Ντονμπάς, συμπεριλαμβανομένων των «κοινωνικών μεταβιβάσεων», όπως οι συντάξεις και άλλες πληρωμές (εισπράξεις και έσοδα, η έγκαιρη πληρωμή όλων των λογαριασμών κοινής ωφελείας, η ανανέωση της φορολογίας εντός του νομικού πλαισίου της Ουκρανίας), που δεν έγινε ποτέ. Ταυτόχρονα προβλεπόταν ότι μετά τη διενέργεια τοπικών εκλογών, με βάση τον ουκρανικό νόμο και τη συνταγματική μεταρρύθμιση, το ουκρανικό κράτος θα επανακτούσε τον πλήρη έλεγχο στα σύνορα σε ολόκληρη τη ζώνη των συγκρούσεων και αυτά με την Ρωσία, κάτι που ήταν μάλλον απίθανο να συμβεί.

Προοπτική μόνο στη λαϊκή πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου

Ολα τα στοιχεία και η νέα αναζωπύρωση των συγκρούσεων δείχνουν ότι η διαπάλη θα παραμείνει, με τραγικές συνέπειες για το λαό. Βασική προϋπόθεση για να σταματήσει αυτή η κατάσταση είναι τόσο στις ανατολικές, όσο και στις δυτικές επαρχίες της Ουκρανίας, να ανασυγκροτηθεί το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, και με την αυτοτελή πάλη των λαϊκών δυνάμεων, με τις δικές τους σημαίες και για τα δικά τους συμφέροντα, να μπει στο στόχαστρο ο πραγματικός αντίπαλος. Η εξουσία του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου. Με άλλα λόγια, ειρήνευση προς όφελος του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο με την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τα άλλα εκμεταλλευόμενα στρώματα.

Πανίσχυρα μονοπώλια συνωστίζονται στην Ανατολική Μεσόγειο

Πανίσχυρα μονοπώλια συνωστίζονται στην Ανατολική Μεσόγειο

Η πορεία των συνομιλιών θα εξαρτηθεί από ευρύτερες κόντρες για τον έλεγχο του μεγάλου φυσικού πλούτου

Και μόνο ο χάρτης και η συγκέντρωση ενεργειακών μονοπωλίων δείχνουν τι συμφέροντα κοντράρονται για τον φυσικό πλούτο της περιοχής (τα ονόματα των εταιρειών στα χαρακτηριστικά «οικόπεδα», με κίτρινο τα εντοπισμένα κοιτάσματα φυσικού αερίου)

Σε μια τεράστια σκακιέρα σκληρών αναμετρήσεων μεταξύ ενεργειακών κολοσσών μετατρέπεται η Ανατολική Μεσόγειος, συμπαρασύροντας και το Κυπριακό στη δίνη των γεωπολιτικών ανταγωνισμών που οξύνονται ανάμεσα σε μερικά από τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα του πλανήτη. Και φυσικά, ο πόλεμος στη Συρία και το Ιράκ, μετά τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η κατάσταση ευρύτερα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική είναι κομμάτια του παζλ αυτού του σφοδρού ανταγωνισμού.

Απλά και μόνο η καταγραφή των επιχειρηματικών ομίλων που έχουν βάλει στο μάτι τον τεράστιο φυσικό πλούτο της περιοχής, αναδεικνύει πολλές από τις πλευρές των σύνθετων συνομιλιών για την προώθηση του νέου σχεδίου διχοτόμησης της Κύπρου.
Οι φυσικοί πόροι της Ανατολικής Μεσογείου αποκτούν μεγάλη σημασία με φόντο και την αυξανόμενη αντιπαράθεση Ρωσίας - Δύσης, την αλλαγή δεδομένων στους ενεργειακούς και γεωπολιτικούς χάρτες: Είναι μεγάλο ερώτημα τι ανακατατάξεις μπορεί να προκαλέσουν τα νέα μεγάλα κοιτάσματα. Η δημιουργία μιας «επανενωμένης» Κύπρου με δύο «συνιστώντα κρατίδια» δημιουργεί προσδοκίες για επίσπευση πολλών επενδύσεων, που προϋποθέτουν όμως «μείωση ρίσκου» και «γεωπολιτικών κινδύνων», όπως επιμένουν αστοί αναλυτές.
Η υπερσυγκέντρωση μεγάλων κολοσσών αποτυπώνεται:

• Στην Κυπριακή ΑΟΖ

Τον περασμένο Δεκέμβρη, η «εμφάνιση» του αμερικανικού μεγαθηρίου από τον κλάδο της Ενέργειας (και όχι μόνο) «Exxon Mobil» στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) συζητήθηκε έντονα, με αρκετούς να σχολιάζουν ότι ήταν η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη εταιρεία αποφάσισε να επενδύσει στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σε κοινοπραξία με την καταριανή εταιρεία «Qatar Petroleum International», η «Exxon Mobil» διασφάλισε (μέσα στο α' τρίμηνο του 2017 αναμένονται οι οριστικές υπογραφές) την αξιοποίηση του ενεργειακού οικοπέδου «10» της κυπριακής ΑΟΖ, ένα από τα πιο ...ελπιδοφόρα επειδή γειτονεύει με το γιγάντιο αιγυπτιακό κοίτασμα «Ζορ». Οι δυο εταιρείες έχουν αναπτύξει μερικά από τα μεγαλύτερα στον κόσμο πλοία μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) αλλά και τερματικούς σταθμούς LNG, με αποτέλεσμα να κερδίζουν έδαφος ήδη αντίστοιχα «σενάρια» για τη φάση της διανομής και αξιοποίησης των υδρογονανθράκων, που είναι εξίσου κρίσιμες με αυτή του εντοπισμού ενός κοιτάσματος.
Στην κυπριακή ΑΟΖ, όμως, δραστηριοποιούνται μεταξύ άλλων και:
-- Η γαλλική «Total», που μετά τον τελευταίο διαγωνισμό απέκτησε «πάτημα» και στο οικόπεδο «11», που επίσης γειτνιάζει με το «Ζορ». Μάλιστα, υπάρχουν εκτιμήσεις ότι οι σχεδιαζόμενες γεωτρήσεις της «Total» στην Κύπρο ίσως αποδειχθούν από τις σημαντικότερες για όλο το 2017, διεθνώς.
-- Η ιταλική ΕΝΙ, που σε κοινοπραξία με την «Total» είχε ήδη δράση στο οικόπεδο «6», ενώ σε άλλη συνεργασία, με τη νοτιοκορεατική KOGAS, ενεργοποιούταν στα οικόπεδα «2», «3» και «9». Πλέον, αποκτά πρόσβαση και στο «8».
-- Αμερικανικά κεφάλαια ήταν παρόντα όμως στην κυπριακή ΑΟΖ και μέσω της «Noble Energy», που εδώ και καιρό ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του κοιτάσματος «Αφροδίτη».
-- Ακόμα, παρόντα είναι και ισραηλινά κεφάλαια, όπως η «Delek» και η «Avner».

• Στην αιγυπτιακή ΑΟΖ

Το γιγάντιο κοίτασμα «Ζορ» που εντόπισε η ΕΝΙ πριν μερικά χρόνια εκτιμάται ότι μπορεί να διπλασιάσει τα αποθέματα της Αιγύπτου και να την μετατρέψει σε κρίσιμο «παίκτη» στην ενεργειακή σκακιέρα ευρύτερα. Το «Ζορ» υπολογίζεται ότι μπορεί να περιέχει 30 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικό (tcf) αέριο. Πριν ενάμιση μήνα, οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» («FT») μετέδιδαν στην ιστοσελίδα τους ότι η ΕΝΙ προσδοκά μέχρι το 2019 να φτάσει να παράγει ημερησίως 0,09 tcf φυσικού αερίου, μόνο από το «Ζορ». Το ίδιο δημοσίευμα σημείωνε ότι το 2015, η Αίγυπτος είχε ημερήσια συνολική παραγωγή 0,15 tcf.
Ομως, αυτά δεν είναι τα μοναδικά κοιτάσματα αερίου στη χώρα. Σύμφωνα και πάλι με τους «FT», η βρετανική «BP» υπολογίζει ότι μέχρι το 2017 θα μπορέσει να «θέσει σε λειτουργία» 0,04 tcf φυσικού αερίου τη μέρα, μόνο από τα σχέδιά της που αφορούν άλλο μεγάλο κοίτασμα στην περιοχή του Δυτικού Νείλου. Μάλιστα, ολόκληρη η λεκάνη του Νείλου λέγεται ότι μπορεί να φιλοξενεί κοιτάσματα αερίου μέχρι και 49 tcf.
Η «ΒΡ» έχει δικαιώματα και στο «Ζορ», όπου το Νοέμβρη απέκτησε το 10%. Ωστόσο, η πιο «ενδιαφέρουσα» ίσως πλευρά του «Ζορ» είναι πλέον ότι το 30% πέρασε από το Δεκέμβρη στη ρωσική «Rosneft». Ετσι επιβεβαιώθηκε ακόμα πιο καθαρά το ενδιαφέρον της Ρωσίας για την ευρύτερη περιοχή. Επίσης, συμφωνία υπάρχει και για κατασκευή από ρωσικά μονοπώλια («Rosatom») πυρηνικού εργοστασίου στην περιοχή Ελ Nτάμπα δυτικά της Αλεξάνδρειας (ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι και με την Τουρκία υπάρχει συμφωνία για κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο Ακουγιού).

• Στην ισραηλινή ΑΟΖ

Αλλά και το Ισραήλ, φιλοξενώντας αντίστοιχα τεράστια κοιτάσματα, όπως το «Λεβιάθαν» και το «Ταμάρ» (αθροιστικά εκτιμάται ότι έχουν 27 tcf φυσικού αερίου), εξελίσσεται σε εξίσου σημαντικό «παίκτη».
Ηδη γίνονται πολλές συζητήσεις για το πώς βάρυνε η ποσότητα του ισραηλινού αερίου στην αποκατάσταση των σχέσεων με την Αγκυρα.
Στην ισραηλινή ΑΟΖ έχει ηχηρό «παρών» επίσης η «Noble Energy» (αλλά και οι ισραηλινές «Delek» και «Avner»).

Να «πάψουν οι διαμάχες»

«Τεράστια ευρήματα αερίου μπορούν να θερμάνουν την Ευρώπη αν οι ιδιοκτήτες τους σταματήσουν να διαφιλονικούν», σημείωνε δημοσίευμα του «Μπλούμπεργκ» την περασμένη Δευτέρα, 6 Φλεβάρη. Το πρακτορείο παρέθετε εκτιμήσεις του Γεωλογικού Ινστιτούτου των ΗΠΑ, ότι ίσως στην Ανατολική Μεσόγειο υπάρχουν πάνω από 340 tcf φυσικού αερίου, «ποσότητα που αν επαληθευόταν θα ξεπερνούσε τα διαπιστωμένα αποθέματα των ΗΠΑ...».
Για να αντιληφθεί κανείς τα μεγέθη για τα οποία μιλάμε, το US Energy Information Administration - ΕΙΑ (ερευνητικό ίδρυμα που χρηματοδοτεί το Κογκρέσο) υπολόγισε ότι όλο το 2014 (και το 2015) η Τουρκία κατανάλωσε 1,7 tcf φυσικό αέριο. Η ίδια πηγή, το 2014, υπολόγισε την ετήσια κατανάλωση φυσικού αερίου των ΗΠΑ σε 26,79 tcf.
Το «Μπλούμπεργκ» τόνιζε ότι ακριβώς δίπλα στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχει μια «ιδανική» αγορά, η Ευρώπη, πλούσια, με έλλειψη σε δικά της αποθέματα και απελπισμένη να λήξει την ενεργειακή (της) εξάρτηση από τη Ρωσία. «Απλά για να φτάσει το αέριο εκεί, θα απαιτηθεί συνεργασία μεταξύ χωρών που έχουν ιστορία στις διενέξεις...», σχολίαζε το πρακτορείο και μεταξύ άλλων παρέθετε και το σχόλιο του (πρώην, πλέον) ειδικού απεσταλμένου για θέματα Ενέργειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Εϊμος Χοκστάιν, που τα τελευταία χρόνια έκανε τακτικές επισκέψεις σε Αθήνα, Αγκυρα και Λευκωσία: «Πρόκειται για το είδος των ευκαιριών που εμφανίζονται και είτε όλοι κερδίζουν είτε όλοι χάνουν...».

Σχέδια και επαφές για αγωγούς

Βεβαίως, η αλήθεια είναι ότι για να υλοποιηθούν κάποια από τα επενδυτικά σχέδια, δεν θα υλοποιηθούν κάποια άλλα. Αρα, κάποιοι θα κερδίσουν και κάποιοι θα χάσουν. Γι' αυτό, τον τελευταίο καιρό κυριολεκτικά «έχουν πάρει φωτιά» οι επαφές και μελέτες για την προώθηση του ενός ή του άλλου αγωγού. Ενδεικτικές είναι οι κινήσεις του Ισραήλ, και μάλιστα σε πολλές κατευθύνσεις.
Πριν μερικές μέρες, το ισραηλινό υπουργείο Ενέργειας υποδέχτηκε αντιπροσωπεία από το αντίστοιχο τουρκικό υπουργείο, συζητώντας την κατασκευή αγωγού που θα μεταφέρει ισραηλινό αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, σχέδιο που πρέπει να περάσει και από την κυπριακή ΑΟΖ. Παράλληλα, το Τελ Αβίβ τον Απρίλη θα φιλοξενήσει συνάντηση των υπουργών Ενέργειας Ιταλίας, Ελλάδας, Κύπρου, εξετάζοντας αντίστοιχο δίαυλο μεταφοράς αερίου και από δυτικότερο «δίαυλο». Αλλωστε, η διασφάλιση της απρόσκοπτης ροής κερδών προϋποθέτει εναλλακτικές, ώστε σε περίπτωση «απροόπτου» να μη σταματήσουν οι μπίζνες.
Από την άλλη μεριά, πολλά γράφονται για τη σημασία που η Ρωσία δίνει στην περιοχή, αξιοποιώντας σε αυτή την κατεύθυνση τη σύσφιξη της συνεργασίας της με την Αίγυπτο του Σίσι.
Η νέα όξυνση των επιχειρηματικών και γεωπολιτικών ανταγωνισμών είναι λοιπόν θέμα χρόνου. Η ετοιμότητα των λαών απαιτείται να είναι μεγάλη, δεδομένου και του ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικές «κόντρες» εύκολα μπορεί να πάρουν και άλλες διαστάσεις. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με τις εξέδρες γεωτρήσεων συνωστίζονται στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και υπερσύγχρονα στρατιωτικά συστήματα διαφόρων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσίας, Γερμανίας, Γαλλίας κ.λπ.), οι οποίες δηλώνουν πρόθυμες να υπερασπιστούν τη «σταθερότητα» και την «ασφάλεια»...

ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ Η πρόβλεψη σχετικά με τα αέρια του θερμοκηπίου από την τούνδρα

ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Η πρόβλεψη σχετικά με τα αέρια του θερμοκηπίου από την τούνδρα

Κατανομή άνθρακα στα ανώτερα 3 μέτρα εδάφους στην τούνδρα σε όλη την υδρόγειο

Η τούνδρα (ή τούντρα) είναι η αχανής, επίπεδη και άδενδρη αρκτική περιοχή της Ευρώπης, της Ασίας και της Βόρειας Αμερικής, στην οποία το υπέδαφος είναι μονίμως παγωμένο. Λόγω της μικρής αύξησης της μέσης θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και του εδάφους στις βόρειες περιοχές του πλανήτη, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, έχει διπλασιαστεί ο ρυθμός, που το παγωμένο έδαφος της τούνδρας λιώνει τα καλοκαίρια. Το έδαφος αυτό περιέχει οργανικές ουσίες φυτικής ή ζωικής προέλευσης συσσωρευμένες στο πέρασμα των αιώνων και, όταν ρευστοποιείται με το λιώσιμο του πάγου, γίνεται πεδίο δράσης μικροβίων, που αποικοδομούν τις οργανικές ουσίες, εκλύοντας διοξείδιο του άνθρακα και μεθάνιο. Η τούνδρα καλύπτει μεγάλο μέρος της στεριάς στο βόρειο ημισφαίριο (16,7 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα), σχεδόν το ένα τέταρτο του εδάφους που δεν καλύπτεται από πάγους και το παγωμένο χώμα της μπορεί να εκτείνεται σε βάθος από μερικές δεκάδες έως και εκατοντάδες μέτρα. Το ξεπάγωμα της τούνδρας θα μπορούσε να έχει σημαντική επίδραση προς το χειρότερο, στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Με αριθμούς

Η ποσοτικοποίηση του φαινομένου είναι δύσκολη σε μια τόσο μεγάλη περιοχή. Αν και οι δορυφόροι μπορούν να δώσουν εικόνα για τη μείωση της παγοκάλυψης, δεν υπάρχει ολοκληρωμένο σύστημα για την απομακρυσμένη παρατήρηση των παγωμένων εδαφών της τούνδρας. Σταδιακά, όμως, ένα τέτοιο σύστημα αρχίζει να εγκαθίσταται. Το Παγκόσμιο Επίγειο Δίκτυο για τα Παγωμένα Εδάφη της Τούνδρας διαθέτει σήμερα 1.000 γεωτρήσεις με όργανα τοποθετημένα στο εσωτερικό τους, για να μετρούν τη θερμοκρασία στο ανώτερο στρώμα εδάφους, αλλά και πιο βαθιά στο υπέδαφος. Το δίκτυο αυτό έδειξε ότι τα εδάφη της τούνδρας θερμαίνονται αργά, αλλά συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες, φτάνοντας σε νέα ρεκόρ το 2014 και το 2015, σε πολλές περιοχές. Οι πιο μεγάλες αλλαγές συνέβησαν εκεί που η θερμοκρασία εδάφους ήταν πιο χαμηλή και κυμαινόταν από -10 έως -5 βαθμούς Κελσίου, ενώ τώρα κυμαίνεται μεταξύ -2 και 0 βαθμών.

Αισθητήρες μπηγμένοι μέσα στο χώμα στην τούνδρα της Αλάσκας μετρούν την πρόσληψη και αποβολή άνθρακα από το έδαφος

Πόσο μέρος του παγωμένου εδάφους θα ρευστοποιηθεί είναι μόνο μια παράμετρος της εξίσωσης. Χρειάζεται να ξέρουμε και πόση οργανική ύλη περιέχει το έδαφος αυτό. Οι μετρήσεις που έχουν γίνει έως τώρα δίνουν ένα μέσο όρο 50 κιλών οργανικού άνθρακα σε κάθε κυβικό μέτρο του ανώτερου στρώματος εδάφους. Η ποσότητα αυτή είναι 5 φορές περισσότερη από εκείνη που υπάρχει σε εδάφη τούνδρας στην ίδια περιοχή, που δεν είναι παγωμένα και 100 φορές περισσότερη απ' όση υπάρχει στα φυτά που καταφέρνουν να επιβιώνουν στην επιφάνεια της αρκτικής. Τα ανώτερα 3 μέτρα εδάφους της τούνδρας περιέχουν το 50% του άνθρακα που υπάρχει στα ανώτερα 3 μέτρα εδάφους όλων των μη αρκτικών περιοχών, παρότι η ζώνη της τούνδρας αποτελεί μόνο το 15% του συνολικού εδάφους της Γης.

Τρεις παράγοντες

Για την εκτίμηση του ρυθμού έκλυσης αερίων του θερμοκηπίου πρέπει να συνυπολογιστούν τρεις παράγοντες. Καταρχάς, πόσο μέρος του άνθρακα στα παγωμένα εδάφη είναι δυνατό να μετατραπεί σε αέριες ενώσεις του. Οι μικροοργανισμοί μπορούν να μεταβολίσουν ένα μέρος του άνθρακα, αλλά όχι όλον. Παραπέρα, πόσο γρήγορα μπορεί να γίνει το πέρασμα του άνθρακα σε αέριες ενώσεις του. Ενα μέρος μπορεί να εκλυθεί γρήγορα, αλλά τις οργανικές ενώσεις που έχουν μισοαποδομηθεί οι μικροοργανισμοί τις μεταβολίζουν πολύ πιο αργά. Τέλος, ποια είναι η αναλογία διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου που παράγεται από τους μικροοργανισμούς στις συνθήκες της τούνδρας. Το ερώτημα αυτό έχει μεγάλη σημασία, επειδή το μεθάνιο είναι 33 φορές πιο επιβαρυντικό από το διοξείδιο του άνθρακα, όσον αφορά το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Σε αεροβικές συνθήκες (πλούσιες σε διαθέσιμο οξυγόνο) τα μικρόβια παράγουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, ενώ σε αναερόβιες, όπως στους υγρότοπους, παράγουν περισσότερο μεθάνιο. Μετά από επιτόπιες μετρήσεις, πειράματα στο εργαστήριο και σύνθετους υπολογισμούς οι επιστήμονες φαίνεται να συγκλίνουν ότι συνολικά, η επιβάρυνση από διοξείδιο του άνθρακα που εκλύεται από την τούνδρα, είναι δυο φορές πιο μεγάλη από εκείνη που προκαλείται από το εκλυόμενο μεθάνιο.

Πυρήνας εδάφους από την τούνδρα. Το σκούρο χρώμα και η υφή του προδίδουν ότι περιέχει μεγάλη ποσότητα οργανικών ουσιών, που αν αποσυντεθούν θα εκλυθούν στην ατμόσφαιρα αέρια του θερμοκηπίου

Σύμφωνα με τους ειδικούς του Δικτύου Ανθρακα των Παγωμένων Εδαφών της Τούνδρας, μέσα στον 21ο αιώνα θα εκλυθεί με τη μορφή αερίων του θερμοκηπίου (κυρίως διοξειδίου του άνθρακα) περίπου το 10% του άνθρακα που υπάρχει εγκλωβισμένος σε αυτά τα χώματα, δηλαδή γύρω στα 145 δισεκατομμύρια τόνοι πρόσθετης επιβάρυνσης της ατμόσφαιρας με άνθρακα. Η ποσότητα αυτή είναι συγκρίσιμη με εκείνη που προέρχεται από την αποψίλωση των δασών και άλλες αλλαγές χρήσης εδάφους, αλλά πολύ μικρότερη από εκείνη που εκλύεται από τα ορυκτά καύσιμα. Δεν υπάρχει ρεαλιστικός τρόπος περιορισμού των εκπομπών από την τούνδρα, πέρα από αλλαγές σε άλλους τομείς (αποψίλωση και καύσιμα) που θα οδηγήσουν σε επιβράδυνση της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας.

Εξισορρόπηση

Ενα κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσον ο αυξημένος ρυθμός ανάπτυξης της βλάστησης μπορεί να εξισορροπήσει τις εκλύσεις αερίων του θερμοκηπίου από την τούνδρα. Πρόσφατες προσομοιώσεις σε υπολογιστή, δείχνουν ότι η διεύρυνση της περιόδου ανάπτυξης των φυτών, οι υψηλότερες θερμοκρασίες, η μεγαλύτερη διαθεσιμότητα θρεπτικών υλικών από τα εδάφη που αποσυντίθενται και η φυσική τάση προς φυτά και δέντρα που αναπτύσσονται πιο γρήγορα, μπορεί να εξισορροπήσει αυτές τις εκλύσεις, τουλάχιστον έως το τέλος του αιώνα. Αυτό το συμπέρασμα, όμως, φαίνεται να έρχεται σε σύγκρουση με μετρήσεις σε περιοχές της βόρειας Αμερικής, όπου χρόνο με το χρόνο διαπιστώνεται καθαρή απώλεια άνθρακα από το έδαφος. Μια παράμετρος που ακόμη δεν έχει μελετηθεί καλά είναι οι συνέπειες από την υποχώρηση του εδάφους, καθώς ρευστοποιείται. Το στράγγισμα και η υποχώρηση του εδάφους οδηγεί σε πιο απότομη ρευστοποίηση του γύρω εδάφους που παραμένει παγωμένο.

Λήψη πυρήνα εδάφους για μελέτη από την τούνδρα της Αλάσκας

Η πρώιμη υποχώρηση των πάγων κάθε χρόνο στον Αρκτικό Ωκεανό, το πρώιμο λιώσιμο των πάγων στη Γροιλανδία και στις κορυφές των ψηλών βουνών του βόρειου ημισφαιρίου είναι ανησυχητικά δεδομένα. Οι εκλύσεις αερίων του θερμοκηπίου από την τούνδρα συμβαίνουν ήδη. Μπορεί να μη γίνονται τόσο απότομα, έχοντας ανάλογη απότομη επίδραση στο κλίμα, όσο φοβούνταν κάποιοι επιστήμονες, αλλά θα συνεχίσουν να συμβαίνουν επί δεκαετίες, συμμετέχοντας στη διαδικασία της αργής θέρμανσης της ατμόσφαιρας, των ωκεανών και της ξηράς στον πλανήτη.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

«Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ»

Σαράντα χρόνια από το θάνατό του και 105 από τη γέννησή του

Μενέλαος Λουντέμης

Το έργο του αποτελεί ραψωδία αναστάσιμη των ανθρώπων που αγωνίζονται για ν' αλλάξει ο κόσμος. Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους λογοτέχνες που στράφηκαν προς τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Οπως ο ίδιος υποστήριζε, δεν τον ενδιέφερε η Τέχνη για την τέχνη, αλλά η κατάδειξη της εκμεταλλευτικής κοινωνικής και της ανάγκης να καταργηθεί η ταξική ανισότητα... «Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά»; Ο Μενέλαος Λουντέμης αγωνίστηκε για το ιδανικό της κοινωνικής απελευθέρωσης, που διαποτίζει όλη τη συγγραφική δημιουργία του. Τα έργα του «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος» και το μπεστ σέλερ «Ενα παιδί μετράει τ' άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τη νεολαία τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70. Εχει όμως προσφέρει και πλήθος άλλα λογοτεχνικά «διαμάντια» λιγότερο γνωστά, αλλά εξίσου σημαντικά, που το καθένα διατηρεί μια διαχρονική λάμψη. Ολα αυτά τα βιβλία - θησαυροί (45 συνολικά) που το αναγνωστικό κοινό αξίζει να ανακαλύψει, έχουν επανεκδοθεί.

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι»

Ανάμεσα σε αυτά τα ξεχωριστά, αλλά λιγότερο γνωστά βιβλία του Μενέλαου Λουντέμη είναι «Το Ρολόι Του Κόσμου Χτυπάει Μεσάνυχτα», ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα που συνιστά μια τοιχογραφία του παγκόσμιου σκηνικού τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, εναρμονισμένο με τις αγωνίες του καιρού του, τις οποίες όμως επεκτείνει σε διαχρονικούς προβληματισμούς οικουμενικών διαστάσεων.
Ενα από τα πιο βιωματικά του έργα, που χαρακτηρίζει και περιγράφει τη ζωή και τη στάση του ενήλικα και κομμουνιστή Μενέλαου Λουντέμη σαν πολιτικό εξόριστο στη Μακρόνησο είναι το «Οδός Αβύσσου Αριθμός 0». Κάτοικοι της οδού Αβύσσου, στον αριθμό μηδέν και κεντρικά πρόσωπα αυτής της φρίκης ο Γιώργης και ο Παναής. Αγρια θεριά, αμετανόητοι κομμουνιστές, που δε θα υπογράψουν δήλωση και δε θα χάσουν την ελπίδα τους για ζωή. Στο έργο αυτό ο Λουντέμης γράφει για τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, τις οποίες και ο ίδιος έχει ζήσει ως πολιτικός κρατούμενος στη Μακρόνησο. Γράφει, για να καταγγείλει, για να αναδείξει από τη μια μεριά το αίσχος της Μακρονήσου, την ωμότητα και βιαιότητα των βασανιστηρίων - «όταν ο θάνατος γίνεται εύκολος, η ζωή γίνεται δύσκολη» - και από την άλλη να αναδείξει τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των κομμουνιστών. Η Μακρόνησος, στο έργο του Λουντέμη, δεν είναι απλά ένα κολαστήρι. Είναι γέννημα - θρέμμα του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, που προκειμένου να διασφαλίσει τη διαιώνισή του δεν διστάζει να στήνει Μακρονήσια.

Ο Μενέλαος Λουντέμης με την γυναίκα του Εμυ και την μοναχοκόρη του Μυρτώ

«... Και σαν ξημέρωσε η οχτώ του Δεκέμβρη σύρτηκε απ' τη μιαν άκρη του νησιού ως την άλλη η πελώρια σκιά του τρόμου. Δήμιοι, νεκροί, πληγωμένοι... κείτουνταν χάμω, μέσα σ' έναν πέτρινο αγρό σπαρμένον με ανθρώπινα κορμιά. Εκείνο το πρωί τα κοκόρια του Λαυρίου - για πρώτη φορά - δε λάλησαν. Μόνο τα σκυλιά της πόλης ανέβηκαν στο καρβουνόχωμα και κλαίανε όλη τη νύχτα. Οσο για τους ανθρώπους, όλες αυτές τις νύχτες, παρακολουθούσαν τη ζωή απ' τις χαραμάδες... Σάστιζαν πως, αυτό που γινόταν αντίκρυ, δεν το είχε γράψει ακόμα η Αποκάλυψη...».

Μα για ποιους έπρεπε να γράψω;

Οι «Βουρκωμένες μέρες» είναι μια συλλογή κειμένων, που διηγούνται ιστορίες ανθρωπιάς στο πιο απάνθρωπο ιστορικό πλαίσιο, αυτό του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και του Εμφύλιου που ακολούθησε. Τα 14 διηγήματα, με ήρωες ανθρώπους του μόχθου, της πάλης για κοινωνική απελευθέρωση, ανθρώπους καθημερινούς, κυνηγημένους από το παρακράτος, θύματα μιας αχαλίνωτης μισαλλοδοξίας, στέκονται εκεί αντίκρυ μας με μάτια απορημένα σ' ένα ατέλειωτο «γιατί». Με αδρό, πλούσιο, παραστατικό λόγο καταγράφει τις ταλαιπωρίες ενός λαού που υφίσταται τη βία μέσα στις φυλακές και τις εξορίες, ενός λαού όμως αλύγιστου, περήφανου, που ψάχνει για φως και ελπίδα. Το βιβλίο όμως εκρίθη από την Ασφάλεια «αντεθνικό και επαναστατικό». Στη δίκη που έγινε την Τρίτη, 13 Μαρτίου του 1956, με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509/47, η Εισαγγελία είχε προσάψει στον Μενέλαο Λουντέμη την κατηγορία ότι είναι έργο υπονομευτικό και αντεθνικό και ότι η δημοσίευσή του αποτελεί προπαρασκευαστική πράξη εσχάτης προδοσίας. Ο Λουντέμης μαζί με τους τρεις συγκατηγορούμενούς του (Ν. Αμπατιέλο, Γ. Χριστοδουλάκη, Ι. Γαμβιέλο) είχαν μεταχθεί στην Αθήνα από τον Αη-Στράτη, όπου βρίσκονταν εκτοπισμένοι, για να δικαστούν.
Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά: «Ναι, είμαι ένοχος. Οχι όμως γι' αυτά που έγραψα, αλλά γι' αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι' αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι' αυτούς».
Επιφανείς πνευματικές προσωπικότητες έσπευσαν να τον υπερασπιστούν (Αγις Θέρος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στρατής Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς), υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο του «είναι ένα εξαιρετικό έργο, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και πίστη στην πορεία του προς το μέλλον». Απολογούμενος, ο Λουντέμης δέχτηκε παρέμβαση του προέδρου, ο οποίος του είπε πως «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα 'πρεπε να 'χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ». Και η απάντηση του Λουντέμη: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».

Η πορεία του

Γεννήθηκε το 1912. Πρόσφυγας από τη Γιάλοβα στον Μεγάλο Ξεριζωμό, ο Λουντέμης εγκαθίσταται με την οικογένειά του πρώτα στην Αίγινα, μετά στην Εδεσσα και τελικά στο χωριό Εξαπλάτανος της Πέλλας, στο οποίο έζησε από το 1923 μέχρι το 1932 που έφυγε για την Κοζάνη. Εζησε για λίγο στο κρατικό οικοτροφείο της Εδεσσας. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, αλλά χρεοκόπησε κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή και ο Λουντέμης αναγκάστηκε να εργαστεί σκληρά στην εφηβεία του ως λαντζέρης, λούστρος, ψάλτης, δάσκαλος σε χωριά της Αλμωπίας, ακόμη και ως επιστάτης στα υπό κατασκευή την εποχή εκείνη έργα του Γαλλικού ποταμού. Η πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ τού στοίχισε την αποβολή του απ' όλα τα Γυμνάσια της χώρας. Μέσα από μια οδύσσεια συνεχών μετακινήσεων, από την Εδεσσα σε ένα οικοτροφείο της Κοζάνης κι από εκεί στο Βόλο, ακολουθώντας κάποιο περιφερόμενο «μπουλούκι» της εποχής, φτάνει τελικά στην Αθήνα και συνδέεται στενά με τους Κώστα Βάρναλη, Αγγελο Σικελιανό και Μιλτιάδη Μαλακάση. Την ίδια εποχή, η φιλία του με τον καθηγητή της Φιλοσοφικής Νικόλαο Βέη, θα τον βοηθήσει να παρακολουθήσει ως ακροατής μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών. Θα ακολουθήσουν αρκετές συγγραφικές επιτυχίες και θα γίνει μέλος της Eταιρίας Eλλήνων Λογοτεχνών, με πρόεδρο τότε τον Nίκο Kαζαντζάκη.
Στην Κατοχή πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση ενταγμένος στο ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον Εμφύλιο συλλαμβάνεται, δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο - ποινή που δεν εκτελέστηκε. Αντ' αυτού, εξορίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη. Μετά τη δίκη του 1956 για τις «Βουρκωμένες μέρες», φεύγει στο Βουκουρέστι και το 1967 χάνει την ελληνική ιθαγένεια από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Το 1956 εξελέγη μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου της Ειρήνης. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, έως και λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Το 1976 επανακτά την ελληνική του ιθαγένεια και επιστρέφει στην Ελλάδα. Ενα χρόνο αργότερα, στις 22 Ιανουαρίου 1977, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και η σορός του εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα.

• Από το γάμο του ο Μ. Λουντέμης απέκτησε μια κόρη, τη Μυρτώ. Το αφιέρωμα αυτό κατατίθεται και στη μνήμη της κόρης του Μυρτώς Λουντέμη - Ηλιοπούλου, που πρόσφατα «έφυγε» από τη ζωή. Η Μυρτώ, που γεννήθηκε στην καρδιά του Δεκέμβρη 1944, δεν είχε την ευκαιρία να δει πολλές φορές τον πατέρα της, μέχρι την επάνοδό του στην Ελλάδα το 1976. Μάλιστα, ο Μενέλαος Λουντέμης για πολλά χρόνια νόμιζε ότι η μοναχοκόρη του ήταν νεκρή. Το 1947 ο συγγραφέας συνελήφθη και εξορίστηκε στο Μαυράτο Ικαρίας, ενώ η γυναίκα του Εμυ και η τρίχρονη τότε Μυρτώ εξορίστηκαν στη Χίο και αργότερα στο Τρίκερι.

Η κοινωνική και πολιτική μετάλλαξη μιας εργατικής κοινότητας

Υπάρχουν δύο τρόποι εξήγησης των κοινωνικών πραγμάτων. Ένας που βλέπει την κοινωνία ως άθροισμα ατόμων και διαπερνά την κυρίαρχη ιδεολογία (ατομικισμός) και ένας άλλος που βλέπει την κοινωνία ως σύστημα κοινωνικών σχέσεων. Στην πρώτη περίπτωση, οι αιτίες, λόγου χάρη της ανεργίας, θα αναζητηθούν στο άτομο. Εφόσον αυτό είναι υπεύθυνο για την ανεργία είναι υπεύθυνο και για την αντιμετώπισή της. Τι κι αν δεν υπάρχουν δουλειές λόγω της οικονομικής κρίσης;

Επομένως δεν είναι οι δομικοί παράγοντες (κοινωνική οργάνωση της εργασίας, οικονομικές κρίσεις, δομή της αγοράς εργασίας κ.ά.) που ευθύνονται για την ανεργία αλλά το ίδιο το άτομο. Βεβαίως ο καθένας γνωρίζει, και επ’ αυτού δεν χρειάζεται κάποια βαθυστόχαστη ανάλυση, ότι τα άτομα ανάλογα με την ταξική τους καταγωγή, την κοινωνική τους θέση (αμοιβή, κύρος) και την εργασία τους (εκτελεστική ή αυτόνομη) είναι άνισα εξοπλισμένα για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής ή να «εκμεταλλευτούν»  τις ευκαιρίες.

Πολύ περισσότερο από κάθε άλλον είναι οι εργάτες που προσδιορίζονται από τη δομή (δηλαδή το κεφάλαιο και τη μισθωτή εργασία) έτσι που θα έλεγε κανείς πως η ζωή τους συνιστά περισσότερο «στιγμή» του κεφαλαίου (τάξη αντικείμενο). Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως η κοινωνική τους ύπαρξη  προσλαμβάνει τις ιδιότητες της δομής (ανταγωνισμός, φοβία,  καχυποψία κ.ά.) όπως περίπου αποτυπώνεται στις τοιχογραφίες του Ντιέγκο Ριβέρα, στο Ντιτρόιτ ενώ αυτές περνάνε και στις ατομικές συμπεριφορές, όπως τώρα με τα παιδιά των προσφύγων στο Νέο Ικόνιο, στη Μυτιλήνη, στη Φιλιππιάδα κ.α. Αυτό και φυσικά δεν απαλλάσσει τα άτομα από τις ευθύνες τους στις διαπροσωπικές σχέσεις (οικογένεια, γειτονιά κ.α.) ακόμη και στις πολιτικές συμπεριφορές (συμπάθεια-υποστήριξη φασιστικών κομμάτων, ξενοφοβία  κ.λπ.). Υποδεικνύει όμως που θα εντοπίσουμε τις αιτίες του προβλήματος, συνεπώς και τις λύσεις του για να μη χάσουμε «μένοντας στο δέντρο, το δάσος».

Ωστόσο, όταν οι άνθρωποι χάνουν στην εργασία, χάνουν και ένα σύστημα προωθημένων κοινωνικών σχέσεων που υποβαστάζει την εργασία και με αυτή την έννοια θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για «αποκοινωνικοποίηση» (απώλεια κοινωνικών και γνωστικών δεξιοτήτων), κοντολογίς για  «αποταξικοποίηση».Οι άνθρωποι αδυνατούν πλέον να εκλογικεύσουν την κοινωνική τους θέση. Αδυνατούν να ορίσουν τους συμμάχους και τους αντιπάλους τους. Αποτέλεσμα αυτής της «αποταξικοποίησης» είναι η άρνηση μέρους των κατοίκων του Περάματος να συνυπάρξουν με ανθρώπους που είναι τόσο  κοντά στην ταξική τους κατάσταση. Η απώλεια της εργασίας έχει κεντρική σημασία  για την υπαρξιακή κατάσταση των ανθρώπων, επειδή γύρω από την εργασία οργανώνεται η καθημερινότητα. Σε αυτήν αναφέρεται πάλι μια «ηθική της εργασίας» με αξίες και τρόπους ζωής που δημιουργούν την αίσθηση κοινότητας.

Ακριβώς γι’ αυτό η μνήμη και το βίωμα της προσφυγιάς των γονιών και των παππούδων, ακόμη και η μνήμη των κοινωνικών αγώνων, δεν μπορεί  να υποκαταστήσει ένα σύστημα σχέσεων που αρθρώνεται γύρω από την εργασία, όπως  έδειξε η κλασσική πλέον κοινωνιογραφική μελέτη: Οι άνεργοι του Μάριενταλ της M. Jahoda και συνεργατών της από την δεκαετία του ΄30, στην εργατική κοινότητα Μάριενταλ της Αυστρίας. Εκεί η ανεργία διέρρηξε, παρά την ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση και τις πολιτικές και κοινωνικές υποδομές της εργατικής κοινότητας, το  κοινοτικό ήθος και τις αγωνιστικές παραδόσεις. Η κοινότητα αποδέχτηκε το σύνθημα Arbeit und Brot («δουλειά και ψωμί») των εθνικοσοσιαλιστών  και προσχώρησε μετά το Anschluss (1938) στο Ναζισμό.

Επομένως η ανεργία, ως έκπτωση από την εργασία σηματοδοτεί σ’ ένα να βαθμό και έκπτωση από κοινωνικές σχέσεις και μερική έκπτωση της υποκειμενικότητας με άμεσες τις επιπτώσεις στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Στην περιοχή του Άνω Περάματος, λόγου χάρη, η ανεργία φτάνει το 60% ενώ στο υπόλοιπο Πέραμα το 50% (Αττική 28,3%) ενώ η ανεργία στους νέους 18-24 φτάνει το 57%. Η απόλυτη «εξάρτηση» της περιοχής από τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη σε συνάρτηση με την οικονομική κρίση εξηγεί τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας.  Ενδιαφέρον παρουσιάζει τώρα το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εδραιώνει τα τελευταία χρόνια την παρουσία της στην εργατική κοινότητα του Περάματος. Το γεγονός αυτό μας αναγκάζει να την συσχετίσουμε, -όπως έγινε κάποτε σε μια έρευνα για τους άνεργους του Μάριενταλ (Αυστρία) στο μεσοπόλεμο-,  με την ανεργία, την έκπτωση και την κοινωνική εξαθλίωση. Το φασιστικό κόμμα απέσπασε  στις εκλογές του 2015: 9% στο Πέραμα και 7,25 στο Κερατσίνι (Αττική 8,43%).

Από την άλλη, όπως δείχνουν πολλές κοινωνικο-επιδημιολογικές υπάρχει θετική σχέση ανάμεσα στην ανεργία και στην κατάσταση υγείας, κυρίως της ψυχικής υγείας (βλ. κατάθλιψη), καθώς το βίωμα του «περιττού», του «αχρείαστου» που ζει σε «βάρος άλλων» τραυματίζει βαθιά το υποκείμενο, το αποδιοργανώνει ως πρόσωπο ενώ κυριολεκτικά το αποπροσανατολίζει (προσωπική απομόνωση, απώλεια της αίσθησης του χρόνου, απώλεια κοινωνικών δεξιοτήτων κ.λπ.). Αυτό δείχνει, προφανώς, που πρέπει να γίνει η κοινωνική παρέμβαση  αλλά και γιατί η πολιτική παρέμβαση ήταν μέχρι τώρα ανεπαρκής. Σε κάθε περίπτωση η παρέμβαση δεν μπορεί να μείνει στα άτομα, όπως είπαμε στην αρχή, καθώς οι ιδιότητες  των ατόμων (συμπεριφορές, αντιλήψεις, στάσεις κ.ο.κ.) δεν είναι «δικές» τους («έμφυτες»). Αυτές είναι κοινωνικές. Είναι οι ιδιότητες της δομής. Είναι οι ιδιότητες της μισθωτής εργασίας και της ανεργίας που φέρονται από τα άτομα. Ούτε μπορεί η πολιτική παρέμβαση να απευθύνεται στο θυμικό των ατόμων ως να πρόκειται για ζήτημα φρονήματος ή, ως αυτά, «χαμένα» όπως είναι, να μπορούν να βγουν από μόνα τους από το κοινωνικό αδιέξοδο που έγινε και υποκειμενικό, προσωπικό κ.ο.κ. για να ενταχτούν και να παλέψουν.

Ωστόσο τα άτομα αρχίζουν να σκέφτονται, να αναρωτιούνται, να  «ανασυγκροτούνται» ως υποκείμενα και να δρουν ξανά όταν έχουν τους στοιχειώδεις πόρους για να το κάνουν (κοινωνικούς, γνωστικούς, πολιτικούς). Αντίθετα απ’ ότι πιστεύεται, η κοινωνική εξαθλίωση δεν οδηγεί στη κοινωνική δράση αλλά στην παθητικότητα, στην απάθεια, και ίσως, όπως φάνηκε στη σημαντική έρευνα για τους  Ανέργους του  Mariental (Αυστρία) στην αποδοχή του φασισμού. Στη συγκεκριμένη έρευνα καταδείχτηκε πως η μακροχρόνια ανεργία δεν αποδιοργανώνει μόνο τη δομή της καθημερινότητας υποσκάπτοντας τους κοινωνικούς και πολιτικούς δεσμούς της κοινότητας  αλλά δημιουργεί και αισθήματα ενοχής. Ενώ είναι σαφές ότι δομικοί παράγοντες, εδώ το οικονομικό κράχ του 29, ευθύνονταν για το κλείσιμο της κλωστοϋφαντουργίας οι άνεργοι του Μάριενταλ άρχισαν να ενοχοποιούν τον εαυτό τους για την ανεργία. Οι ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις της μαζικής και μακροχρόνιας ανεργίας διαμόρφωσαν ένα κλίμα παραίτησης από την πολιτική και κοινωνική δράση ενώ προλείαναν το έδαφος για την επικράτηση του Ναζισμού σε μια εργατική κοινότητα.

Εφόσον η κοινωνία συνιστά ένα σύστημα κοινωνικών σχέσεων η παρέμβαση οφείλει να ακουμπά όλο το τόξο (και τα υποσυστήματα σχέσεων) από  την καθημερινότητα έως την ανατροπή των σχέσεων εκμετάλλευσης που γεννά την ανεργία, την έκπτωση, την κατάθλιψη κ.ο.κ. Η πολιτική παρέμβαση δεν μπορεί να εξαντλείται, -όσο αναγκαίο και να είναι αυτό από άποψη μεθόδου, με την έννοια του που και πως πρέπει να τίθεται το ζήτημα-,  στην καταγγελία των σχέσεων εκμετάλλευσης. Χρειάζεται η διατύπωση ενός «οδικού χάρτη» για το πώς φτάνουμε ως εκεί, μέρος του οποίου θα είναι και η διαμόρφωση των κοινωνικών και πολιτικών όρων (συνέργειες, συμμαχίες κ.λπ.).

Αν το πολιτικό υποκείμενο (κόμμα, οργανισμός) είναι η αναγκαία συνθήκη για χειραφετητική δράση, η αποκατάσταση των κοινωνικών δεσμών με άλλες ταξικές καταστάσεις του «συλλογικού εργάτη» είναι η ικανή συνθήκη που θα  συνδέσει το σήμερα με το μεσοδιάστημα για να τεθεί στη συνέχεια το ζήτημα της κοινωνικής οργάνωσης της εργασίας και της παραγωγής. Και αυτό επειδή η ανεργία, η έκπτωση, ο αποκλεισμός, συνιστούν εγγενή φαινόμενα της καπιταλιστικής  οργάνωσης της εργασίας, επομένως και τυπικές καταστάσεις όλων των εργαζομένων που (ανεξάρτητα από την ταξική τους κατάσταση) ζουν από την εκμίσθωση της εργασίας τους. Από εδώ επίσης μπορούν να αντληθούν πόροι (κοινωνικοί, γνωστικοί, πολιτισμικοί) για να υποστηρίξουν τα «αποταξικοποιημένα» τμήματα της εργατικής τάξης που βιώνουν με αυτό τον δραματικό τρόπο την ταξική τους κατάσταση (ταξική αλληλεγγύη). Ούτε θα πρέπει να υποτιμάται, όπως δείχνει η δημαρχία Πελετίδη, η κοινωνική πολιτική ως δυνατότητα παρέμβασης τόσο στην Πάτρα, πολύ δε περισσότερο στο Πέραμα, στο Νέο Ικόνιο κ.ά. έστω και αν αυτό φαίνεται ως «διαχείριση» του προβλήματος (στέκια νέων, εργατικές λέσχες, μαθητικά συσσίτια κ.λπ.). Αλλιώς η Χρυσή Αυγή θα εμφανίζεται με τα «συσσίτια για Έλληνες», την «αιμοδοσία για Έλληνες» κ.ο.κ. ως προνοιακή υπηρεσία.

To κομμουνιστικό μανιφέστο εικονογραφημένο (Pdf)

 To κομμουνιστικό μανιφέστο εικονογραφημένο (Pdf)

Eπειδή διαβάζουμε τρομερά πράγματα πάλι για τη δήθεν μετάλλαξη του ΚΚΕ από αυτούς που βλέπουν το μέλλον στα στάδια και στο βάλτο της πολυσυλλεκτικής δεξαμενής των αριστερών-προοδευτικών δυνάμεων, ας δώσουμε το μανιφέστο σε κόμικς που είναι πιο εύπεπτο..

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: Η ΜΑΣΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΡΑΚΕΝΔΥΤΟΥ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΥ

 ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: Η ΜΑΣΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΡΑΚΕΝΔΥΤΟΥ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΥ

Οι λέξεις είναι σύμβολα. Οι έννοιές των λέξεων έχουν ιστορικό χαρακτήρα. Αυτό που σημαίνει μια λέξη σε κάποια εποχή δεν είναι το ίδιο με αυτό που σημαίνει σήμερα. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι εκείνες που δίνουν νόημα στις λέξεις. Με αυτό τον τρόπο οι λέξεις γίνονται εργαλεία, που χρησιμοποιούνται για να μπορούν να επικοινωνούν και να συνεννοούνται σωστά οι άνθρωποι.

Πρέπει να εξετάζουμε το νόημα των λέξεων παίρνοντας υπόψη την εποχή, τον τρόπο και το λόγο για τον οποίο χρησιμοποιούνται. Ανάλογα με τη χρήση τους μπορεί να έχουμε διάφορα αποτελέσματα. Αν δεν λειτουργήσουμε με αυτό τον τρόπο, κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε θύματα και να συμβάλουμε με τη δράση μας σε αποτελέσματα ακριβώς αντίθετα από αυτά που επιδιώκουμε.

Εθνικισμός-Πατριωτισμός

Η λέξη “έθνος” έχει ομηρική ρίζα, ενώ η λέξη “εθνικισμός” εμφανίστηκε με την κατάργηση της φεουδαρχίας και τη δημιουργία του έθνους-κράτους. Ετυμολογικά το έθνος χαρακτηρίζει την ομάδα των ανθρώπων, που έχουν κοινά ήθη, συνήθειες, γλώσσα, καταγωγή. Ο εθνικισμός αρχικά είχε προοδευτικό χαρακτήρα και εκπροσωπήθηκε από σημαντικούς ηγέτες όπως ο Τζ. Γαριβάλδης στο κίνημα του 19ου αιώνα για τη “Νέα Ιταλία”, ο Υψηλάντης και άλλοι Φιλικοί στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Τον 20ο αιώνα στις αναπτυσσόμενες χώρες με κέντρο την ιδέα του έθνους γεννήθηκαν διάφορες μορφές εθνικισμού και αναπτύχθηκαν κινήματα για τη συγκρότηση ανεξάρτητων κρατών, που είχαν προοδευτικό χαρακτήρα και συνέβαλαν στην κατάργηση της αποικιοκρατίας.

Σε καπιταλιστικές συνθήκες οι εθνικές σχέσεις όμως δεν είναι τίποτα άλλο από αστικές σχέσεις δηλαδή έχουν αντιδραστικό χαρακτήρα και οδηγούν σε δικτατορίες, στρατιωτικές περιπέτειες και πολέμους. Η προπαγάνδα του εθνικισμού τροφοδότησε τη φασιστική πολιτική και παρέσυρε εκατομμύρια ανθρώπους στον όλεθρο. Με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποδείχθηκε ότι στον καπιταλισμό τα έθνη συμμαχούν όταν συμφέρει το κεφάλαιο και αντιμάχονται όταν τα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα.

Η λέξη εθνικισμός σήμερα χρησιμοποιείται από τα πιο αντιδραστικά στοιχεία φθάνοντας στην ακραία μορφή του, το σωβινισμό. Συνδέεται και έντεχνα ταυτίζεται με τη λέξη “πατριωτισμός”, δηλαδή με την αγάπη, που έχει φυσιολογικά κάθε άνθρωπος για τον τόπο που γεννήθηκε και ζει. Δεν είναι τυχαίο, ότι όταν κάνει κάποιος αναζήτηση στο διαδίκτυο με λέξεις κλειδιά “εθνικισμός” και “πατριωτισμός” θα συνδεθεί κυρίως με ιστοσελίδες φασιστικού περιεχομένου.

Εθνικισμός-Πατριωτισμός και προπαγάνδα.

Στην αστική προπαγάνδα οι λέξεις φυλή, έθνος, λαός, κράτος σκόπιμα συγχέονται ενώ για την εργατική τάξη δεν είναι καθόλου ταυτόσημες. Κάθε τάξη αντιλαμβάνεται το έθνος από προοδευτική ή αντιδραστική σκοπιά ανάλογα με το ρόλο που παίζει στην κοινωνική εξέλιξη. Ακριβώς αυτό είναι και το κλειδί για να γίνει κατανοητή η εθνικιστική προπαγάνδα. Τα αστικά κόμματα παρουσιάζουν τα εθνικιστικά συμφέροντά τους σαν συμφέροντα όλων των τάξεων. Τα συμφέροντα όμως των εργαζομένων είναι αντίθετα και αποσκοπούν στην ενότητα των εργαζομένων όλων των χωρών. Με άλλα λόγια ο εθνικισμός δεν χαρακτηρίζεται σαν μια απλή διαφορά αντιλήψεων ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη αλλά αποτελεί έκφραση διαφορετικών ταξικών συμφερόντων.

Η αστική προπαγάνδα για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ορίζει τον εθνικισμό σαν πολιτική ιδεολογία, που υποστηρίζει την ιδέα της εθνικής ταυτότητας για μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Με την επίκληση της εθνικής ταυτότητας η ομάδα αυτή των ανθρώπων οδηγείται σε μαζική κινητοποίηση και δράση. Κατ΄ αυτή την έννοια η ανθρωπότητα είναι διαιρεμένη σε έθνη, που το καθένα έχει ξεχωριστή ταυτότητα και μέσα στο ίδιο έθνος εκείνο που συμφέρει την αστική τάξη συμφέρει και τους εργαζόμενους. Έτσι όλοι οι εργαζόμενοι έχοντας την ίδια ταυτότητα με την αστική τάξη θα πρέπει να εφαρμόζουν την πολιτική της αστικής τάξης η οποία όμως θα αποφασίζει πως θα μοιράζεται ο φυσικός και ο κοινωνικός πλούτος.

Αυτός ο ορισμός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αστικής προπαγάνδας που καθορίζει τους “εθνικούς στόχους” επιβάλει την “κοινωνική συνοχή” τη “δημόσια τάξη και ασφάλεια” με αποτέλεσμα οι λαοί να σέρνονται σε πολέμους με πρόσχημα την “εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων” τους. Το πόσο λαθεμένη και επικίνδυνη είναι αυτή η αντίληψη το απέδειξε η ιστορία. Η Ελληνική Μικρασιατική εκστρατεία το 1922 αποτελεί εφαρμογή αυτής της ιδεολογίας, με τίμημα εκατομμύρια νεκρούς και πρόσφυγες, με τεράστιες υλικές ζημιές και γενικά συνέπειες που έναν αιώνα μετά δεν έχουν ακόμη αποκατασταθεί.

Εθνικισμός και εχθροί του έθνους

Σε κάθε χώρα χαρακτηρίζονται σαν “εχθροί του έθνους” όσοι αμφισβητούν την εξουσία της αστικής τάξης και οι λαϊκοί αγώνες για κοινωνική απελευθέρωση καταστέλλονται βίαια. Ο εμφύλιος πόλεμος 1945-1949 στην Ελλάδα ήταν επίσης εφαρμογή της ιδεολογίας του εθνικισμού με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες, φυλακισμένους, εξόριστους, και διωγμένους. Η ίδια εθνικιστική προπαγάνδα εφαρμόζεται σε περιόδους αστικής πολιτικής ομαλότητας με το σύνθημα της “εθνική ομοψυχίας” και έχει στόχο την εκμετάλλευση σε συνθήκες κοινοβουλευτικής ομαλότητας. Όταν όμως η αστική τάξη θεωρεί ότι οι κοινωνικοί αγώνες απειλούν την εξουσία της εφαρμόζει την εθνικιστική της πολιτική χρησιμοποιώντας τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της, όπως έγινε με τις δικτατορίες του Μεταξά και τη χούντα των συνταγματαρχών της 21ης Απρίλη 1967.

Σαν “εσωτερικοί εχθροί” θεωρούνται από τους εθνικιστές και οι μετανάστες από άλλες χώρες, που περνούν τα σύνορα με “νόμιμο” ή “παράνομο” τρόπο. Όταν η αστική τάξη βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης χρησιμοποιεί τους μετανάστες σαν ανταγωνιστική δύναμη της εργατικής τάξης για να κρατάει καθηλωμένους μισθούς και δικαιώματα. Όταν βρίσκεται σε οικονομική κρίση με εθνικιστικά, ρατσιστικά, ξενοφοβικά συνθήματα διώκει τους μετανάστες σαν ξένα σώματα, που ευθύνονται για την ανεργία, την οικονομική εξαθλίωση και το κοινό έγκλημα.

Ο Εθνικισμός στην πράξη

Η εφαρμογή της εθνικιστικής προπαγάνδας πραγματοποιείται είτε μέσα από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους, είτε με παρακρατικούς φασιστικούς μηχανισμούς που δημιουργούνται μισονόμιμα – μισοπαράνομα και αποτελούν την πιο αντιδραστική εφεδρεία της αστικής τάξης. Δραστηριοποιούνται όταν επιβάλλονται άγρια αντιλαϊκά μέτρα σε περιόδους κρίσης και φυσικά όταν η αστική τάξη νοιώθει απειλητική την ανάσα της εργατικής τάξης. Η “παράνομη δράση” των παρακρατικών μηχανισμών όταν γίνεται ολοκάθαρη και δεν μπορεί πια να κρυφτεί “διώκεται” νομικά, μέχρις ενός πάντα σημείου. Η δράση της μπορεί να ανασταλεί για ένα διάστημα μέχρι να ξαναχρειασθεί στην αστική τάξη.

Η προπαγάνδα των εθνικιστών αποτελείται από ψεύτικα στοιχεία και λαϊκίστικες κορώνες που δημιουργούν σύγχυση στις λαϊκές μάζες. Βάζει ανοιχτά στο στόχαστρο το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό και διατείνεται ότι η εθνικιστική ιδεολογία δεν έχει σχέση “με κανέναν ολοκληρωτισμό”. Οι παρακρατικοί αυτοί μηχανισμοί ισχυρίζονται πως αγωνίζονται για “μια ανεξάρτητη πατρίδα” και θεωρούν κάποιους ηγέτες όπως τον Ι. Μεταξά, τον Γ. Παπαδόπουλο και τον Ε. Βενιζέλο σαν εθνικούς ήρωες, που πρέπει να βρουν σύγχρονους μιμητές. Μορφές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Κανάρης, ποιητές και λογοτέχνες, όπως ο Σολωμός και ο Παλαμάς προτείνονται να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση. Με αυτό τον τρόπο παρασύρονται άτομα που έχουν από τη μια μεριά πραγματικά αγνά πατριωτικά αισθήματα κι από την άλλη αδυνατούν να καταλάβουν την ουσία και τους σκοπούς των φασιστικών ομάδων.

Εθνικισμός και οικονομική κρίση

Στην καθημερινή ζωή υποστηρίζοντας κάποιους ντόπιους παραγωγούς και τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου ζητούν να προτιμήσει ο λαός τα “ελληνικά” προϊόντα. Καταγγέλλουν την “αντεθνική δράση” των πολυεθνικών. Κρύβουν την αλήθεια, ότι δηλαδή στην παραγωγή των ελληνικών προϊόντων συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό και με χίλιους δυο τρόπους οι πολυεθνικές. Κρύβουν ότι όλες οι επιχειρήσεις και πολύ περισσότερο οι μικρές εξαρτώνται από τις πολυεθνικές και το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο.

Τον εθνικισμό προπαγανδίζει ανοιχτά και η εκκλησία θεωρώντας τον ως “εκ φύσεως σπουδαίο αγαθό και συναίσθημα του ανθρώπου”. Θεωρώντας τον εθνικισμό αναπόσπαστο μέρος του ανθρώπου, κηρύσσει ότι ο “Έλληνας μπορεί να ασπαστεί μόνο τον εθνικισμό και τον χριστιανισμό” και ότι ο εθνικιστής είναι ένας “ενεργός πατριώτης”.

Ο εθνικισμός και ο πατριωτισμός στην αστική προπαγάνδα βαδίζουν παράλληλα και οι έννοιές τους πότε αλληλοσυμπληρώνονται και πότε αντιπαρατίθενται, ανάλογα με τους σκοπούς που επιδιώκονται. Για μερικούς μάλιστα αναλυτές δεν συγκροτούν ξεχωριστές κατηγορίες. Η φυσική αγάπη για την πατρίδα, δηλαδή για τη χώρα που γεννήθηκε ένα άτομο τη γη των προγόνων, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμά της, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης προς όφελος της αστικής τάξης και πάντοτε με αρνητικές συνέπειες για το λαό.

Η αποδοχή των πιο αντιλαϊκών οικονομικών και πολιτικών μέτρων, η υπογραφή συμφωνιών ένταξης της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, και των μνημονίων εξαθλίωσης του λαού χαρακτηρίζονται σαν πατριωτικό καθήκον, σαν αναγκαία θυσία για τη σωτηρίας της πατρίδας, σαν πράξη ανιδιοτέλειας και πατριωτικής αγάπης. Όποιος δεν τα αποδεχθεί θεωρείται “ανθέλληνας” με όποιες συνέπειες μπορεί να συνεπάγεται αυτή η κατηγορία.

Η εκμετάλλευση των πατριωτικών αισθημάτων

Στον καπιταλισμό ο πατριωτισμός έχει σαφώς ταξικό περιεχόμενο. Το ντόπιο κεφάλαιο συμμαχεί με το διεθνές κεφάλαιο, βάζοντας πάνω από τα συμφέροντα της πατρίδας το συμφέρον του. Η μικροαστική τάξη παρασύρεται από την αστική προπαγάνδα υπηρετώντας το όνειρό της να γίνει κι αυτή άρχουσα τάξη, ενώ διαμαρτύρεται όταν εισπράττει μερίδιο, που δεν αντιστοιχεί στις υπηρεσίες, που προσέφερε στην αστική τάξη.

Απεναντίας η εργατική τάξη λειτουργεί σαν φορέας του πατριωτισμού και υπερασπίζει την πατρίδα κάθε φορά που διατρέχει κίνδυνο με το αίμα της. Απέδειξε τον πατριωτισμό της κάθε φορά που η Ελλάδα δέχθηκε επίθεση και την υπερασπίζεται ζητώντας αποδέσμευση από όλους τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, καμία συμμετοχή στις πολεμικές περιπέτειες και απομάκρυνση όλων των ξένων στρατιωτικών βάσεων.

Η ιστορία έχει αποδείξει πως η εθνικιστική και πατριωτική προπαγάνδα στην πράξη καταλήγουν σε μαζικά εγκλήματα και γενοκτονίες, επεκτατικούς και κατακτητικούς πολέμους με εκατόμβες θυμάτων και από την πλευρά των επιτιθεμένων και από την πλευρά των αμυνομένων. Στην αντίπερα όχθη οι κομμουνιστές έχουν δώσει τη ζωή και το αίμα τους εκτελώντας το πατριωτικό καθήκον τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Εκτελώντας το πατριωτικό τους καθήκον νίκησαν το φασισμό και αγωνίζονται για την παγκόσμια ειρήνη και την κατάργηση όλων των όπλων μαζικής καταστροφής.

Aναδημοσίευση απο dioti.gr

Αιματοχυσία ενταγμένη στο «κουβάρι» των ανταγωνισμών

Αιματοχυσία ενταγμένη στο «κουβάρι» των ανταγωνισμών

Καθώς εξελίσσεται και πάλι μια νέα αιματοχυσία στην Ανατολική Ουκρανία με τους καθημερινούς βομβαρδισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Ποροσένκο - που θυμίζουμε ότι προέκυψε μέσω πραξικοπηματικών ενεργειών με τη στήριξη ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και φασιστικών δυνάμεων - έρχονται και πάλι στο προσκήνιο οι βαθύτερες αιτίες αυτής της σύγκρουσης. Η εσωτερική ενδοαστική διαπάλη για την επιλογή ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου (με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ή με την καπιταλιστική Ρωσία) έδωσε το έναυσμα για την ανατροπή της προηγούμενης αστικής κυβέρνησης του Β. Γιανουκόβιτς πριν από τρία χρόνια, όταν αυτή παζάρευε και με την ΕΕ και με τη Ρωσία. Η Ουκρανία γίνεται πεδίο μιας ευρύτερης διαπάλης ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, που αφορά τον έλεγχο των διαδρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, παίρνοντας υπόψη βεβαίως και τη γεωστρατηγική θέση της χώρας.
Η διεθνής διάσταση της σύγκρουσης αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία με την όξυνση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, τις ανακατατάξεις που συμβαίνουν στην καπιταλιστική οικονομία, τη διαπάλη ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη, αλλά και στο εσωτερικό των αστικών τάξεων, τις εξελίξεις που δημιουργεί η αλλαγή αμερικανικής κυβέρνησης υπό τον Ντ. Τραμπ, η διαδικασία αποχώρησης από την ΕΕ της Βρετανίας και τα προβλήματα συνοχής του ίδιου του οικοδομήματος του ευρωενωσιακού κεφαλαίου.

***

Μόνο κάτω από αυτό το πρίσμα μπορεί να ιδωθεί και η τελευταία αναζωπύρωση του πολέμου στην Ανατολική Ουκρανία, που δεν είναι βεβαίως άσχετη και με την εξέλιξη των άλλων πεδίων που συγκρούονται ή επιχειρούν προσωρινά να συμβιβαστούν τα καπιταλιστικά κράτη στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο (και το Κυπριακό εντάσσεται σε αυτό), στη Βόρεια Αφρική, στην Ασία κ.λπ. Το γιατί κλιμακώνεται η σύγκρουση στην Ουκρανία, επομένως, μπορεί να εξηγηθεί τουλάχιστον με τα στοιχεία που βγαίνουν, έως τώρα, από τη μια ως μια προσπάθεια της αντιδραστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας να «τεστάρει» τη νέα αμερικανική ηγεσία, δηλαδή αν θα την στηρίξει όπως η προηγούμενη διοίκηση υπό τον Ομπάμα, και από την άλλη να επιχειρήσει να κλείσει όποια πιθανότητα προσέγγισης ΗΠΑ - Ρωσίας, όπως άφηνε να διαφανεί ο Τραμπ. Αυτό το σκεπτικό αναπτύσσει η ρωσική πλευρά, προσθέτοντας ότι η κακή οικονομική κατάσταση της Ουκρανίας και η επιδίωξη για νέα οικονομική ενίσχυση από τη Δύση οδηγούν την κυβέρνηση Ποροσένκο να εμφανίζει τη χώρα του ως «θύμα της ρωσικής επιθετικότητας». Η πρώτη συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και η επικοινωνία Τραμπ - Ποροσένκο έδειξε ότι οι ΗΠΑ κατά βάση δεν αλλάζουν τη θέση στήριξη της Ουκρανίας, επιδιώκοντας ταυτόχρονα διαύλους επικοινωνίας με τη Ρωσία.

***

Βεβαίως, για να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα, χρειάζεται να πάρουμε υπόψιν τις διεργασίες που γίνονται στην ίδια την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, που επιβεβαιώνουν ότι το «κουβάρι» των συμφερόντων είναι πολύ μπλεγμένο. Για παράδειγμα, στην ΕΕ υπάρχουν δυνάμεις που εκφράζονται με αστικές κυβερνήσεις ή και τμήματα αστικών τάξεων, που αντιτάχθηκαν με την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία λόγω της εμπλοκής της στην Ουκρανία μετά το 2014 και την ενσωμάτωση της Κριμαίας, γιατί βλέπουν να χάνουν αφού υπάρχει μεγάλη διασύνδεση με τα ρωσικά μονοπώλια, τόσο στην Ενέργεια όσο και σε άλλους σημαντικούς τομείς. Τέτοιες δυνάμεις υπάρχουν σε πολλές χώρες, στην ίδια τη Γερμανία (ο πρώην καγκελάριος Γκ. Σρέντερ σοσιαλδημοκράτης εργάζεται στον ενεργειακό τομέα στη Ρωσία), την Ουγγαρία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, ενώ η ηγέτης της ακροδεξιάς της Γαλλίας, Λεπέν, και το σημαντικό τμήμα του κεφαλαίου που εκφράζει, έχει ταχθεί υπέρ της στενής συνεργασίας με τη Ρωσία. Πολλές από αυτές τις δυνάμεις εκφράζουν το ρεύμα του αστικού ευρωσκεπτικισμού, δηλαδή την τάση μερίδων του κεφαλαίου που βλέπουν μεγαλύτερες δυνατότητες αύξησης της κερδοφορίας τους μέσω μεγαλύτερης αυτονομίας των αστικών κρατών, μεγαλύτερης ευελιξίας στις συμφωνίες στην ΕΕ ή και αποχώρηση από αυτήν, μέτρα προστατευτισμού ή και δυνατότητες νέων συμμαχιών και συμφωνιών. Σε γενικές γραμμές, τέτοιες δυνάμεις υποστηρίζουν τον νέο Αμερικανό Πρόεδρο και την «πιο ρεαλιστική πολιτική» που θέλει να εφαρμόσει.
Το ζήτημα της ΕΕ «πολλαπλών ταχυτήτων» που άνοιξε η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ, είναι στο τραπέζι και συναντά τις πρώτες θετικές αντιδράσεις. Την ίδια ώρα που για παράδειγμα κράτη και αστικές τάξεις χωρών όπως Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία (η λεγόμενη ομάδα του Βίσεγκραντ) από κοινού προβάλλουν το ζήτημα της μεγαλύτερης αυτονομίας, η Πολωνία μαζί με τις Βαλτικές Χώρες πρωτοστατούν στην επιθετικότητα κατά της Ρωσίας. Φυσικά, όλοι συμβάλλουν στην όλο και μεγαλύτερη ανάπτυξη ΝΑΤΟικών δυνάμεων και στρατιωτικών μέσων στα σύνορα με τη Ρωσία, θεωρώντας το ΝΑΤΟ συστατικό της ασφάλειάς τους, δηλαδή των συμφερόντων των αστικών τάξεων. Πάντως, σε σχέση με τις ΗΠΑ είναι χαρακτηριστικό ότι η Πολωνή πρωθυπουργός Μπ. Ζίντλο διαμαρτυρήθηκε έντονα στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και συμπατριώτη της, Ντ. Τουσκ, όταν αυτός χαρακτήρισε τον Τραμπ «υπαρξιακή απειλή για την Ευρώπη μαζί με τις επικίνδυνες προκλήσεις που συνιστούν οι ηγεσίες της Ρωσίας, Κίνας, το ακραίο Ισλάμ...».

***

Στο δεδομένο αυτό «κουβάρι» των ανταγωνισμών έγινε και η επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα στην Ουκρανία και οι συναντήσεις με την αντιδραστική ηγεσία της, μεταφέροντας διάφορα «μηνύματα», τόσο για τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου όσο και για την προώθηση των ευρωΝΑΤΟικών σχεδίων στην ευρύτερη περιοχή. Οι μπίζνες των καπιταλιστών περνάνε και μέσα από προσωρινούς συμβιβασμούς, όπως η θνησιγενής συμφωνία εκεχειρίας του Μινσκ αλλά και όταν το απαιτούν τα συμφέροντά τους με νέες αιματοχυσίες. Ο Τσίπρας μπορεί να έκανε στην Ουκρανία την «Μαρία Τερέζα» για τη «διευθέτηση της κρίσης», όπως είπε, «με διπλωματικούς οδούς», ή να το έπαιξε ευαίσθητος για την εκεί ομογένεια, αλλά η βασική επιδίωξή του ήταν η αναβάθμιση του ελληνικού κεφαλαίου στις «μοιρασιές» στην ευρύτερη περιοχή. Και αυτές οι «μοιρασιές» και τα αλισβερίσια των καπιταλιστών για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και των εργαζόμενων λαών μόνο νέους κινδύνους εγκυμονούν. Γι' αυτό οι λαοί πρέπει να είναι σε ετοιμότητα και εγρήγορση, ώστε να μην μπουν κάτω από καμία αστική σημαία, οργανώνοντας την αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή πάλη τους.

Η περιοδεία του ΚΚΕ και οι διαστρεβλώσεις «γραφιάδων»

Η περιοδεία του ΚΚΕ και οι διαστρεβλώσεις «γραφιάδων»

Με αφορμή την περιοδεία του ΚΚΕ στο προσωπικό της ΕΛ.ΑΣ., στα Γιάννενα, στις 02/02/17, το Δίκτυο «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ» βρήκε μια ακόμη αφορμή για να επιτεθεί στο ΚΚΕ, διαστρεβλώνοντας και αποσιωπώντας τις θέσεις του, σχετικά με τις Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας.
Οπως είναι γνωστό το ΚΚΕ ασχολείται με τα προβλήματα και τις συνέπειες των αντιλαϊκών πολιτικών, που αντιμετωπίζει το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Αυτό έκανε και στην περιοδεία που έγινε στην Αστυνομική Διεύθυνση Ιωαννίνων και συναντήθηκε με τις δύο Ενώσεις του προσωπικού των Σωμάτων Ασφαλείας.
Στην περιοδεία τονίστηκε ότι η εφαρμογή των αντιλαϊκών πολιτικών, με ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και όλων των προηγούμενων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, έχει σαν αποτέλεσμα να συναντάνε καθημερινά στην υπηρεσία τους προβλήματα, όπως το πετσόκομμα των μισθών, την απλήρωτη υπηρεσία, τη χαμηλή αμοιβή νυχτερινών, αργιών, υπερωριών, το κόψιμο των συντάξεων χηρείας. Επίσης αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα όπως και ο υπόλοιπος λαός, την ακρίβεια, τη φοροκαταιγίδα, την έλλειψη βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών, τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, τα χαράτσια σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια. Ολα αυτά είναι αποτέλεσμα της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής.
Τονίστηκε ότι για το ΚΚΕ είναι ξεκάθαρο και με κάθε τρόπο διακηρύττει τη θέση του, ότι ποτέ δεν ταύτισε τον κατασταλτικό προσανατολισμό που αντικειμενικά έχουν τα Σώματα Ασφαλείας, με το προσωπικό τους. Αντίθετα υποστηρίζουμε ότι η θέση τους είναι μαζί με τον αγωνιζόμενο λαό και όχι απέναντί του, με την καταστολή των λαϊκών αγώνων. Επίσης θεωρούμε ότι έχουν κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρονται και να αντιστέκονται στις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής. Υποστηρίζουμε τη διεύρυνση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών τους.
Επανειλημμένα επίσης το ΚΚΕ έχει ταχθεί ενάντια στη χρησιμοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων ως δύναμης καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων και έχει καταγγείλει τη συμμετοχή τους σε αστυνομικά καθήκοντα. Εχουμε καταγγείλει τις ασκήσεις συνεκπαίδευσης Στρατού και Αστυνομίας ενάντια στον «εχθρό» λαό.
Επίσης το ΚΚΕ στις περιοδείες του καλεί το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας να απομονώσει κάθε ιδεολογία και πολιτική που επιδιώκει να τους φέρνει απέναντι σε λαϊκές αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Τους καλούμε να απομονώσουν τη ναζιστική - εγκληματική Χρυσή Αυγή, που δημαγωγεί για τα προβλήματά τους. Στόχος της είναι να τους στρέψει ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό. Γι' αυτό χύνει το δηλητήριο του ρατσισμού και του ναζισμού, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Επίσης καλούμε το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας να μην βάλουν σε δεύτερη μοίρα τις πολύ επικίνδυνες εξελίξεις που διαδραματίζονται στην περιοχή μας και να αγωνιστούν μαζί με το λαό για:

• Να κλείσουν όλες οι ΝΑΤΟικές βάσεις στην Ελλάδα.
• Να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο. Αποδέσμευση της Ελλάδας από ΝΑΤΟ και ΕΕ.
• Να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις από αποστολές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
• Αλληλεγγύη στα θύματα των πολέμων, στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Αυτά προβάλλει παντού το ΚΚΕ με όλους τους τρόπους.
Είναι πάγια τακτική αυτών των δυνάμεων η συστηματική διαστρέβλωση των θέσεων του ΚΚΕ και αυτό επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά. Είναι όπως μερικοί «γραφιάδες», που εκ του μακρόθεν κάτι λένε, για να φανεί ότι κάτι κάνουν.

Ολοι στο πόδι!

Ολοι στο πόδι!

Διαστάσεις «θρίλερ» προσπαθούν να προσδώσουν κυβέρνηση και κουαρτέτο στη διαπραγμάτευση για τη δεύτερη «αξιολόγηση», με διαδοχικές συναντήσεις και μπαράζ δηλώσεων. Σε κάθε περίπτωση, και ανεξάρτητα από το πότε θα οριστικοποιηθούν και θα αποφασιστούν τα μέτρα, αυτό που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι ένα νέο αντιλαϊκό πακέτο, με ορίζοντα εφαρμογής το επόμενο διάστημα, βρίσκεται πάνω στο τραπέζι και γίνεται προσπάθεια να το «σερβίρουν» στο λαό με εκβιασμούς και εμπόριο ελπίδας.
Το «κυρίως πιάτο» περιλαμβάνει την παραπέρα μείωση του αφορολόγητου, που θα πλήξει τα φτωχότερα από τα λαϊκά στρώματα. Σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους, στο στόχαστρο μπαίνουν όσοι αμείβονται με μισθό λίγο πάνω από τον κατώτερο και μέχρι σήμερα απαλλάσσονταν από φόρο εισοδήματος. Θα πληγούν όμως και άλλοι, όπως οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι οποίοι από τη μια φορολογούνται με τεκμήρια και από την άλλη έχουν το ίδιο αφορολόγητο όριο με τους εργαζόμενους, το οποίο όπως όλα δείχνουν θα κουτσουρευτεί. Αρα, θα πληρώσουν κι αυτοί μεγαλύτερο φόρο.
Πέρα από αυτά, η συζήτηση έχει ξεκινήσει «στα γεμάτα» για την παραπέρα μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης, που σημαίνει σε πρώτη φάση περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», με την οποία η κυβέρνηση προσπάθησε να ξεπεράσει τον σκόπελο των αντιδράσεων ασφαλισμένων και συνταξιούχων όταν ψήφιζε τον αντιασφαλιστικό νόμο 4387/2016.
Η περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» θα οδηγήσει σε μειώσεις έως και 30% στις ήδη αποδιδόμενες συντάξεις, κάτι που σημαίνει νέα απώλεια εισοδήματος για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά. Πόσο μάλλον που σήμερα από τις συντάξεις των γεροντότερων ζουν πολύ περισσότερα μέλη της ίδιας οικογένειας, λόγω της ανεργίας που σαρώνει και των μισθών που κατρακυλάνε.
Τι προκύπτει επομένως; Οτι η ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου προϋποθέτει την παραπέρα πτώχευση του λαού. Οτι ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης είναι ασύμβατος με εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια. Οτι σε τελική ανάλυση, το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να μοιράζονται τους ίδιους στόχους, να κρατούν τις ίδιες σημαίες.
Το συμπέρασμα αυτό έχει ιδιαίτερη αξία μπροστά στις εξελίξεις. Επιβεβαιώνεται η αναγκαιότητα να δυναμώσουν οι εστίες αντίστασης και διεκδίκησης στους χώρους δουλειάς, να μην περιμένουν οι εργαζόμενοι να αποφασιστούν και να ψηφιστούν τα νέα μέτρα. Αλλωστε, η αντιλαϊκή πολιτική δεν γνωρίζει ανάπαυλα. Πολλά από τα μέτρα που ψηφίστηκαν σε προηγούμενους γύρους της αντιλαϊκής επίθεσης εφαρμόζονται ή ωριμάζουν αυτό το διάστημα, προσθέτοντας βάρη στην πλάτη του λαού.
Την Τρίτη οι αγρότες οργανώνουν πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Η χτεσινή συνάντηση με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης έδειξε ότι η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή πρόθεση ή διάθεση να τους ανακουφίσει έστω και στο ελάχιστο από τα βάσανα που τους φορτώνει με την πολιτική της και την πολιτική της ΚΑΠ, από την αγωνία της επιβίωσης. Κι από πάνω, τα μέτρα που τώρα συζητιούνται θα δώσουν τη χαριστική βολή σε πολλούς απ' αυτούς.
Στις 21 Φλεβάρη ακολουθούν τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ. Τα σύννεφα που μαζεύονται πάνω από το Φορολογικό, τα Εργασιακά και το Ασφαλιστικό, αργά ή γρήγορα θα φέρουν τη βροχή. Γι' αυτό χρειάζεται εργαζόμενοι και αγρότες να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις τις κινητοποιήσεις που οργανώνουν αντίστοιχα το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, προκειμένου να πάρει άμεση απάντηση η αντιλαϊκή πολιτική. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να γίνουν τα συλλαλητήρια πεδίο συνάντησης και κοινής δράσης εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και μικρομεσαίων αγροτών, να δώσουν ώθηση στο δυνάμωμα της κοινωνικής συμμαχίας.