ΗΠΑ - Ενα ακόμη έγκλημα της καπιταλιστικής «ανάπτυξης»

© 2017 Houston Chronicle

Στα νερά βυθίστηκαν αμέτρητα σπίτια στο Χιούστον

Τη μιζέρια και τον όλεθρο που σκορπά η καπιταλιστική «ανάπτυξη» σε βάρος της δημόσιας ασφάλειας και των λαϊκών συμφερόντων αποκάλυψε στο Τέξας ο τυφώνας και η τροπική καταιγίδα «Χάρβεϊ». Οπως ακριβώς είχε κάνει τέτοια περίοδο, πριν 12 χρόνια, και ο τυφώνας «Κατρίνα» στη Ν. Ορλεάνη, «βυθίζοντας» στα νερά επί βδομάδες τεράστιες περιοχές της Λουιζιάνα και του Μισισιπή, παρασέρνοντας στο θάνατο πάνω από 1.800 ανθρώπους και προκαλώντας υλικές ζημιές άνω των 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Και στις δύο περιπτώσεις, οι φτωχότεροι, οι μετανάστες και οι μειονότητες πλήρωσαν το πιο βαρύ τίμημα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι πλημμύρες δεν ήταν αποτέλεσμα «ακραίου φυσικού φαινομένου», αλλά της πολιτικής που, για να μεγιστοποιηθεί το κέρδος των επιχειρήσεων, καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον, δημιουργεί άναρχη δόμηση και στήνει τεράστια οικοδομικά τετράγωνα, εργοστάσια και εμπορικά κέντρα χωρίς βασικές προδιαγραφές ασφαλείας.

«Ατομική ευθύνη» η προστασία της ζωής

Επιβεβαιώθηκε, ακόμα μια φορά, ότι στον καπιταλισμό η ασφάλεια και η προστασία από φυσικά φαινόμενα αποτελούν ατομική ευθύνη. Γι' αυτό, άλλωστε, και τα πιο φτωχά στρώματα μετρούν τα περισσότερα θύματα, όπως και σε κάθε «φυσική καταστροφή», ακόμα και αν με το σημερινό επίπεδο τεχνολογικής και επιστημονικής ανάπτυξης μπορούν να οργανωθούν πολύ πιο αποτελεσματικά και η πρόβλεψη και η αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων.

Κάτοικοι απομακρύνονται από πλημμυρισμένες συνοικίες

Ούτε είναι ίδιες οι επιπτώσεις για όλα τα τμήματα του πληθυσμού. Η περίπτωση οκταμελούς οικογένειας που ήταν αναγκασμένη να ζει σε τροχόσπιτο και μέτρησε έξι νεκρούς είναι χαρακτηριστική για το ποιον «χτυπούν» περισσότερο τα φυσικά φαινόμενα. Τα πιο εύπορα στρώματα σφράγισαν και ασφάλισαν τα σπίτια τους για να κινηθούν προς πιο ασφαλείς περιοχές, σε αντίθεση με τον πιο φτωχό κόσμο που στερούνταν χρήμα και μέσα για να εγκαταλείψει την περιοχή...
Η «επόμενη μέρα» για τους πάνω από 35.000 επιζήσαντες άστεγους πλημμυροπαθείς ξημερώνει δύσκολη. Πολλά από τα φτωχότερα νοικοκυριά παλεύουν ήδη να σωθούν από τα χρέη και τώρα θα αναγκαστούν να πάρουν νέα δάνεια για να ξαναστήσουν (εάν μπορέσουν) το σπιτικό τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο τρεις στους 10 είχαν ασφαλίσει τα σπίτια τους για πλημμύρες.
Οι υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, για «άμεση βοήθεια» περιορίζονται έως τώρα στην επιστράτευση έως και 24.000 ατόμων της Εθνοφυλακής για τη διάσωση των πλημμυροπαθών. Τα επιδόματα είναι για την ώρα πενιχρά έως ανύπαρκτα, ενώ παραφυλάνε στη γωνία οι κερδοσκόποι που αυξάνουν κατακόρυφα την τιμή βενζίνης, τροφίμων και νερού, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των συνανθρώπων τους, που προσπαθούν, προς το παρόν, να επιβιώσουν με τα ψίχουλα της «φιλανθρωπίας» των αστέρων του Χόλιγουντ.
Οσο για τον αριθμό των θυμάτων; Οι νεκροί ανέρχονται ήδη σε αρκετές δεκάδες και ανεβαίνουν συνεχώς μαζί με τους αγνοούμενους, ενώ όσο αποτραβιούνται τα νερά της πλημμύρας μεγαλώνει η αγωνία για το τι θα βρεθεί. Ολα αυτά πρέπει να σημειώσουμε ότι συμβαίνουν όχι σε μια μικρή πόλη, αλλά στην τέταρτη μεγαλύτερη σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ.

«Εξαφανίζοντας» τους υδροβιότοπους

Ενδεικτικά είναι, όμως, και μια σειρά άλλα στοιχεία. Σε Ν. Ορλεάνη και Χιούστον «βγάζουν μάτι» οι ελλείψεις σε βασικές κρατικές υποδομές, η απουσία βασικών αντιπλημμυρικών έργων, όπως τα πεπαλαιωμένα φράγματα, ηλικίας άνω των 70 ετών, και τα μισοκατεστραμμένα αναχώματα που κατέρρευσαν με την έλευση και του τελευταίου τυφώνα, μολονότι ήταν γνωστό μέρες πριν πού και πότε θα χτυπούσε.
Μία βασική αιτία των καταστροφών που προκάλεσε ο τυφώνας «Χάρβεϊ» στο Τέξας, και ειδικότερα στο Χιούστον, είναι η δραματική συρρίκνωση των υδροβιότοπων, η αποξήρανση ελών και βάλτων που συγκρατούσαν σημαντικό μέρος των νερών καταιγιστικών βροχοπτώσεων ή τουλάχιστον μείωναν, κατά το παρελθόν, σε σημαντικό βαθμό τις επιπτώσεις ενός σφοδρού τυφώνα. Σύμφωνα με έκθεση του πανεπιστημίου του Τέξας, που επικαλέστηκε ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής ειδησεογραφικής ιστοσελίδας «qz.com», μεταξύ 1992 και 2010 «εξαφανίστηκαν» πάνω από 10.000 εκτάρια υδροβιότοπων. Στην κομητεία Χάρις, όπου σημειώθηκαν τα περισσότερα θύματα του τυφώνα «Χάρβεϊ», αποξηράνθηκε και καταστράφηκε το 30% των υδροβιότοπων, με αποτέλεσμα να χάσει η περιοχή τη δυνατότητα διαχείρισης τόνων βρόχινου νερού. Στην περιοχή Κέιτι, που βρίσκεται δυτικά του Χιούστον, μεταξύ 1996-2010 χάθηκε πάνω από το 50% των βοσκότοπων λόγω της άναρχης αστικοποίησης και της δημιουργίας εργατικών συνοικιών δίχως αντιπλημμυρική θωράκιση.
Η αποξήρανση βάλτων, ελών και υδροβιότοπων στο Χιούστον είναι η μία πλευρά του προβλήματος. Η άλλη είναι πως τα «νέα οικόπεδα» που ξεφύτρωσαν, δημιουργήθηκαν είτε στη συμβολή ρευμάτων, είτε σε περιοχές επιρρεπείς σε πλημμύρες. Μάλιστα, κάποιες από αυτές τις περιοχές είναι καταγεγραμμένες ως «πλημμυρικές ζώνες» στους χάρτες της ομοσπονδιακής αρχής Αντιμετώπισης Εκτάκτων Καταστάσεων, FEMA.
Αλλος παράγοντας που εξηγεί τις καταστροφικές επιπτώσεις του τυφώνα «Χάρβεϊ» είναι το γεγονός πως πολλά από τα κτίρια που οικοδομήθηκαν στα «νέα οικόπεδα» κτίστηκαν χωρίς αντιπλημμυρικές προδιαγραφές. Πολύ απλά, γιατί κανείς δεν υποχρέωσε τους εργολάβους να τις εφαρμόσουν. Από την άλλη, όπου υπήρχαν αντιπλημμυρικές προδιαγραφές, απουσίαζαν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ώστε να διασφαλιστεί η τήρηση κανονισμών ασφαλείας.
Το «τοπίο» του σημερινού εφιάλτη στο Χιούστον συμπληρώνεται και από το σκηνικό άναρχης δόμησης που επικρατεί ιδιαίτερα στις εργατικές συνοικίες της πόλης, όπου τα φτωχόσπιτα και οι εργατικές πολυκατοικίες είναι κοντά σε διυλιστήρια, ή σε μικρή απόσταση από εργοστάσια πετροχημικών.
Μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Πρόεδρος Τραμπ ήρε, 10 μέρες πριν χτυπήσει ο τυφώνας «Χάρβεϊ», με προεδρικό διάταγμα αντιπλημμυρικές προδιαγραφές ασφαλείας στην ανέγερση νέων κτιρίων. Αυτό σημαίνει νέα μεγαλύτερα περιθώρια δράσης για τα μονοπώλια που θα αναλάβουν να ανοικοδομήσουν το Χιούστον. Μέχρι να επαναληφθούν τα ίδια με τον επόμενο, μεγάλο καταστροφικό τυφώνα...

Εκρήξεις και επικίνδυνες αναθυμιάσεις...

Το τοπίο της καταστροφής δεν «σημαδεύεται» μόνο από τις πλημμύρες. Παραμονεύουν νέοι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια από τις πλημμύρες σε διυλιστήρια, δεξαμενές καυσίμων και ιδιαίτερα στο χημικό εργοστάσιο (γαλλικών συμφερόντων) «Arkema» στο Κρόσμπι του Τέξας, όπου η έκθεση εύφλεκτων υλικών σε θερμοκρασία περιβάλλοντος προκάλεσε τις πρώτες ισχυρές εκρήξεις το μεσημέρι της Πέμπτης. Αυτά σε απόσταση μόλις 2,4 χλμ. από τα πρώτα εκατοντάδες σπίτια, των οποίων οι ένοικοι αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν, όχι λόγω του τυφώνα αλλά λόγω των εκρήξεων.
Ανάλογη «τύχη» έχουν χιλιάδες νοικοκυριά που κατοικούν σε απόσταση αναπνοής από δύο τεράστιες δεξαμενές πετρελαίου σε κεντρική περιοχή του Χιούστον που πλημμύρισαν, με αποτέλεσμα αναθυμιάσεις και επιπρόσθετη ρύπανση των ήδη βρώμικων νερών με περίπου 970 τόνους πετρελαίου...
Για τον καπιταλισμό, η δημόσια υγεία και οι ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων είναι λεπτομέρεια. Αυτά που έχουν πάντα προτεραιότητα, είναι τα κέρδη των μονοπωλίων και η «ανάπτυξη» με όποιο κόστος...

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

Δυο τεχνικές για να μαθαίνουν οι μηχανές, όπως μαθαίνουν τα παιδιά

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

Αν κάποιος περάσει αρκετό χρόνο με παιδιά, πιθανώς θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατό τα νεαρά άτομα του ανθρώπινου είδους να μαθαίνουν τόσο γρήγορα. Πεντάχρονα παιδιά μαθαίνουν για τα φυτά, τα ζώα, τα ρολόγια, ακόμη και για τους δεινόσαυρους και τα διαστημόπλοια. Επιπλέον, μπορούν να καταλάβουν τι θέλουν οι άλλοι άνθρωποι, πώς σκέφτονται και πώς νιώθουν. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτήν τη γνώση για να κατηγοριοποιήσουν ό,τι βλέπουν και ό,τι ακούν και να κάνουν προβλέψεις. Σε θεμελιώδες επίπεδο, εκείνο που λαμβάνουν ως πληροφορίες, είναι τα φωτόνια που χτυπούν στον αμφιβληστροειδή τους και οι αναταράξεις του αέρα που φτάνουν στα τύμπανα των αυτιών τους. Βεβαίως, η ανθρώπινη νοημοσύνη δεν οικοδομείται από τα φωτόνια και τις αναταράξεις που προσφέρει γενικά ο φυσικός κόσμος, αλλά κυρίως από τις έμπλεες γνώσης δομημένες εκδοχές τους, που προσφέρει η ζωή μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, ο πολιτισμός. Παρ' όλ' αυτά, ο νευρωνικός «υπολογιστής», που βρίσκεται πίσω από τα ματάκια των παιδιών, καταφέρνει με κάποιον τρόπο να βασίζεται στις πληροφορίες που δέχεται από τις αισθήσεις και να καταλήγει σε κατηγοριοποιήσεις και προβλέψεις για νέες άγνωστες πληροφορίες, που προσλαμβάνει.

Τεχνητή νοημοσύνη στην ανάπτυξη...

Αραγε θα μπορούσαν και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές να κάνουν το ίδιο; Τα τελευταία 15 χρόνια, επιστήμονες των υπολογιστών και ψυχολόγοι προσπαθούν να βρουν μια απάντηση στο ερώτημα αυτό. Τα παιδιά αποκτούν μεγάλο όγκο γνώσης για την καθημερινότητα και όχι μόνο, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που τους δίνουν οι γονείς τους, οι δάσκαλοί τους, το κοινωνικό περιβάλλον. Παρά την τεράστια πρόοδο στην τεχνητή νοημοσύνη, ακόμη και οι ισχυρότεροι υπολογιστές δεν μπορούν (ακόμα) να μάθουν τόσο καλά όσο ένα πεντάχρονο παιδί. Η κατανόηση του τρόπου που λειτουργεί ο εγκέφαλος των παιδιών και η δημιουργία στη συνέχεια μιας αποδοτικής ψηφιακής εκδοχής αυτής της διαδικασίας θα συνεχίσει να απασχολεί τους επιστήμονες για αρκετά χρόνια ακόμη. Αλλά στο μεταξύ, αρχίζει ήδη να αναπτύσσεται τεχνητή νοημοσύνη που ενσωματώνει ορισμένα από τα στοιχεία που ήδη γνωρίζουμε για τον τρόπο που μαθαίνει ο άνθρωπος.

Υστερα από την πρώτη έκρηξη ενθουσιασμού, τις δεκαετίες του 1950 και 1960, η αναζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) βάλτωσε για πολύ καιρό. Ομως τα τελευταία χρόνια υπάρχουν επαναστατικές εξελίξεις στο πεδίο αυτό, ιδιαίτερα στον τομέα της μηχανικής μάθησης και η ΤΝ έχει ξαναμπεί στο επίκεντρο των τεχνολογικών εξελίξεων.

Από κάτω προς τα πάνω

Μια προσέγγιση προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα από κάτω προς τα πάνω, αρχίζοντας με τα ...φωτόνια και τις αναταράξεις του αέρα, που φτάνουν στους υπολογιστές ως εικονοστοιχεία (πίξελ) κάποιας ψηφιακής εικόνας, ή τμήματα μιας ψηφιακής ηχητικής καταγραφής. Από αυτές τις πληροφορίες προσπαθεί να εξάγει μοτίβα μέσα στα ψηφιακά δεδομένα, που επιτρέπουν την ανίχνευση και ταυτοποίηση ολόκληρων αντικειμένων στο φυσικό κόσμο. Τη δεκαετία του 1980 επιστήμονες ανακάλυψαν έναν ευφυή και αποτελεσματικό τρόπο να εφαρμόζουν τεχνικές από κάτω προς τα πάνω για την αναζήτηση μοτίβων: Τα νευρωνικά δίκτυα. Πρόκειται για προσομοιώσεις σε υπολογιστή της λειτουργίας δικτύων βιολογικών νευρώνων, που μπορούν για παράδειγμα να αναλύουν μια εικόνα, ώστε να αντιστοιχούν στα εικονοστοιχεία, όλο και πιο αφηρημένες αναπαραστάσεις σε κάθε επίπεδο - π.χ. μια μύτη, ένα πρόσωπο, ένα ανθρώπινο σώμα κ.ο.κ.
Τα ψηφιακά νευρωνικά δίκτυα επανήλθαν στο επίκεντρο της επιστημονικής έρευνας εξαιτίας της τεχνικής της βαθιάς μηχανικής μάθησης, τεχνολογίας που ήδη αξιοποιείται εμπορικά από την «Google», το «Facebook» και άλλα μονοπώλια του τεχνολογικού τομέα. Στην επιτυχία των συστημάτων αυτών αναμφίβολα έπαιξε ρόλο και η εκθετική αύξηση της διαθέσιμης υπολογιστικής ισχύος, λόγω της εξέλιξης στον τομέα της πληροφορικής και των ημιαγωγών. Εξίσου σημαντικό ρόλο έπαιξε και η διαθεσιμότητα τεράστιων όγκων δεδομένων, που συνέλεξαν τα μονοπώλια από τα προσωπικά και δημόσια δεδομένα που καταχωρούν οι χρήστες των υπηρεσιών τους. Με μεγάλη υπολογιστική ισχύ και περισσότερα δεδομένα για να την εξασκήσουν, τα νευρωνικά δίκτυα μπορούν να μάθουν πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί στο παρελθόν.

Από πάνω προς τα κάτω

Στο πέρασμα των χρόνων η επιστημονική κοινότητα της τεχνητής νοημοσύνης έγερνε πότε προς την πλευρά των μεθόδων από τα κάτω προς τα πάνω και πότε προς την πλευρά των μεθόδων από πάνω προς τα κάτω. Αυτή η δεύτερη προσέγγιση αξιοποιεί εκείνο που ήδη γνωρίζει ένα σύστημα, ώστε να το βοηθήσει να μάθει κάτι καινούριο. Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αυτές οι μέθοδοι βίωσαν τη δική τους αναγέννηση, με τη μορφή της μπαεσιανής μοντελοποίησης (μοντελοποίηση στη βάση πιθανοτήτων). Τα συστήματα από πάνω προς τα κάτω αρχίζουν μορφοποιώντας αφηρημένες και ευρείας εφαρμογής εικασίες για τον κόσμο. Στη συνέχεια, κάνουν προβλέψεις για μετρήσιμα στοιχεία στη βάση των εικασιών αυτών. Ανάλογα με την επιβεβαίωση ή μη των προβλέψεων, τα συστήματα αναθεωρούν τις εικασίες τους και ξαναδοκιμάζουν να δουν αν επιβεβαιώνονται από την πράξη.
Τα μπαεσιανά μοντέλα συνδυάζουν τη θεωρία των πιθανοτήτων με τα λεγόμενα παραγωγικά μοντέλα, εκείνα στα οποία μπορούν να αντιπροσωπευθούν αφηρημένες έννοιες από τις οποίες μπορούν να προκύψουν επαληθεύσιμες εικασίες. Τα μοντέλα αυτά δίνουν την πιθανότητα να υπάρχει ένα μοτίβο μέσα στα δεδομένα, π.χ. ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου να είναι ανεπιθύμητη αλληλογραφία (spam). Αν η πιθανότητα είναι πάνω από 50% και επιβεβαιώνεται, τότε η εικασία θεωρείται επαληθευμένη, αν δεν επιβεβαιώνεται, τότε καταρρίπτεται και αντίστροφα όταν η πιθανότητα είναι κάτω από 50%. Η τεχνική από πάνω προς τα κάτω μπορεί να βοηθήσει καλύτερα να κατανοηθεί πως τα παιδιά σχηματίζουν τις συσχετίσεις αιτίου - αποτελέσματος, πώς δημιουργούν αντιλήψεις για το περιβάλλον τους και πώς τις αλλάζουν. Εχει ήδη χρησιμοποιηθεί π.χ. για την αναγνώριση από υπολογιστή χειρόγραφων χαρακτήρων που δεν είχε ξαναδεί το μηχάνημα.

Και τα δυο μαζί

Οι δύο προσεγγίσεις στη μηχανική μάθηση έχουν δυνατά και αδύνατα σημεία. Στις τεχνικές από κάτω προς τα πάνω ο υπολογιστής δεν χρειάζεται να καταλαβαίνει στην πραγματικότητα τίποτα π.χ. για τις γάτες και παρ' όλ' αυτά να μπορεί να αναγνωρίζει ακόμη και είδη γάτας που δεν έχει ξαναδεί, αρκεί να του έχουν δοθεί αρκετά δεδομένα προς επεξεργασία στη φάση της εκπαίδευσης. Αντίθετα, το μπαεσιανό σύστημα μπορεί να μάθει από ελάχιστα δείγματα και μπορεί να γενικεύσει πιο πλατιά. Απαιτεί όμως πολλή δουλειά πριν τη χρήση του, ώστε να επιλεγούν οι κατάλληλες εικασίες προς έλεγχο. Και οι δύο προσεγγίσεις έχουν προς το παρόν εφαρμογή μόνο σε σχετικά στενά και καλά καθορισμένα προβλήματα.
Η ανησυχία που προκαλούν - σε ειδικούς και μη - η μηχανική μάθηση και η τεχνητή νοημοσύνη είναι σε ορισμένες περιπτώσεις ολοφάνερα δικαιολογημένη, όπως η αξιοποίησή τους στην παραγωγή σε συνθήκες καπιταλισμού και η στρατιωτική αξιοποίησή τους σε επερχόμενους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Ανεξάρτητα από τη ματαιότητα του εγχειρήματος, αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από λίγες μέρες, 116 ειδικοί σε θέματα ρομποτικής έστειλαν επιστολή στον ΟΗΕ, για να αναλάβει δράση, ώστε να αποτραπεί η χρήση ΤΝ σε οπλικά συστήματα, επισημαίνοντας ότι «μόλις ανοίξει το κουτί της Πανδώρας θα είναι δύσκολο να κλείσει». Από την άλλη μεριά, ερευνητές θυγατρικής της «Google» αναζητούν τρόπους, ώστε η μάθηση που ενσωματώνεται σε ένα νευρωνικό δίκτυο να μη χάνεται, όταν το ίδιο δίκτυο εκπαιδεύεται σε νέο γνωστικό αντικείμενο, διακηρύσσοντας καθαρά τον απώτερο στόχο κατασκευής μηχανών με τεχνητή γενική νοημοσύνη, που θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν τον άνθρωπο σε ευρεία γκάμα δραστηριοτήτων του. Δεν θα αργήσουν, μάλλον και προσπάθειες συνδυασμού των δύο προσεγγίσεων για τη μηχανική μάθηση και την ΤΝ.
Ακόμη κι αν δεν υπάρξουν ριζοσπαστικές πρόοδοι στην κατανόηση της λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου, η βέβαιη ποσοτική αύξηση στην υπολογιστική ισχύ και στα διαθέσιμα δεδομένα, μπορεί να οδηγήσει σε ποιοτικές αλλαγές και εξελίξεις στον τομέα της ΤΝ, με άμεσες πρακτικές συνέπειες.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ Ο ποιητής της Επανάστασης

Εμάς η λέξη μας χρειάζεται για τη ζωή. Εμείς δεν αναγνωρίζουμε την ανώφελη τέχνη...
Λόγια του ποιητή που έγινε η φωνή της Επανάστασης, του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι.
Γεννήθηκε τέλη Ιούνη του 1893 (7 Ιούλη με το παλιό ημερολόγιο), στο χωριό Μπαγκντάντι, στη Γεωργία. Οι γονείς του θα του διδάξουν τα πρώτα γράμματα. Ο πατέρας του πέθανε το 1906 και την ίδια χρονιά η οικογένεια μετακομίζει στη Μόσχα. Στο γυμνάσιο της Μόσχας ο Μαγιακόφσκι θα γνωρίσει τους Μπολσεβίκους και θα οργανωθεί στις γραμμές τους. «Φιλοσοφία. Χέγκελ. Φυσιογνωσία. Μα πάνω απ' όλα μαρξισμός. Δεν υπάρχει έργο τέχνης που να με τράβηξε περισσότερο από τον Πρόλογο του Μαρξ στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας". Θυμάμαι ολοκάθαρα το γαλάζιο τετραδιάκι του Λένιν Δύο Τακτικές. Μου άρεσε που ήταν κομμένο ως τα γράμματα. Για παράνομη χρήση».
Θα συλληφθεί και θα φυλακιστεί για 11 μήνες. Στη φυλακή θα αρχίσει να γράφει ποίηση. Το 1910 γίνεται δεκτός στη Σχολή Ζωγραφικής και Γλυπτικής της Μόσχας. Εκεί γνωρίζει τον ζωγράφο Νταβίντ Μπουρλιούκ, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ποιητική του πορεία, μιας και προσχωρούν στην υπό διαμόρφωση τότε κίνηση των φουτουριστών της Μόσχας και συμμετείχαν στην πρώτη έκδοση της ομάδας, «Ενα χαστούκι στο γούστο του κοινού», το 1912.

Ο ρωσικός κυβοφουτουρισμός

Ο Μαγιακόφσκι ήταν βασικός εκπρόσωπος του ρωσικού φουτουρισμού, που παίρνει την ονομασία ρωσικός κυβοφουτουρισμός. Για να κατανοηθεί επομένως η ποίηση του Μαγιακόφσκι, χρειάζεται να είναι γνωστά τα βασικά χαρακτηριστικά του κυβοφουτουρισμού.
Ποιες όμως ήταν οι κοινωνικές συνθήκες που ευνόησαν την εμφάνιση και την ανάπτυξη αυτού του ρεύματος; Η ανάπτυξη της βιομηχανίας και η συγκέντρωση της παραγωγής σε γιγάντιες επιχειρήσεις, η αστικοποίηση, προϊόν της πλατιάς κοινωνικοποίησης της εργασίας και της συγκέντρωσης του πληθυσμού σε μεγάλες πόλεις, οι γρήγοροι και δυναμικοί ρυθμοί της ζωής που επιβάλλει η επαναστατικοποίηση των μέσων παραγωγής (ηλεκτρισμός, νέες μηχανές, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, υποβρύχια), οι ουρανοξύστες - σύμβολα της δύναμης μιας νέας ιστορικής φάσης, ταράζουν τη μέχρι τότε ζωή των ανθρώπων και γυρεύουν την έκφρασή τους και στην τέχνη. Τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα διεκδικούν να ξεπεράσουν τη στατική, νατουραλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας - καθήκον που από καιρό είχε αναλάβει η τέχνη της φωτογραφίας - και να συλλάβουν τη βαθύτερη ουσία της.
Τα βασικά χαρακτηριστικά του ρωσικού κυβοφουτουρισμού είναι η ρήξη με τον ακαδημαϊσμό και την παραδοσιακή κουλτούρα, η τάση για παραξένισμα και πρόκληση με σκοπό να ταραχθούν τα λιμνασμένα νερά της κατεστημένης αισθητικής, που πέρα από τα έργα και τις διακηρύξεις, κατορθώνεται και με την περιφρόνηση προς τις κοινωνικές συμβάσεις και τον μποέμικο τρόπο ζωής των φουτουριστών καλλιτεχνών. Η απόρριψη του συναισθηματισμού και ο αντιρομαντισμός. Η θεοποίηση του μέλλοντος και της μηχανής που θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από κάθε είδους φυσικό καταναγκασμό, δίνοντάς του τη δύναμη να κυριαρχήσει όχι μόνο στη γήινη σφαίρα, αλλά και σε ολόκληρο το σύμπαν.
Οταν στα δίχτυα πιάνουμε
Ενα μικρό ομιλητικό ψαράκι
Τραγουδούμε
Ανυμνούμε το ψαρίσιο
Ολόχρυσο θαύμα.
Πώς εγώ να μη δοξάζω τον εαυτό μου
Μια και ολάκερος
Είμαι ένα απίστευτο θαύμα
Μια και κάθε μου κίνηση
Είναι ένα πελώριο
Ανεξήγητο θαύμα;
(«Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι - Μια τραγωδία», 1912)

Δική μου η επανάσταση

Οταν ξέσπασε η επανάσταση του 1917, ο Μαγιακόφσκι είχε δώσει ήδη σημαντικό μέρος του έργου του. Ξεχωρίζουμε το έργο «Σύννεφο με παντελόνια», που γράφτηκε το 1914 - '15 και η πρώτη πλήρης έκδοσή του έγινε το 1918. Ενα έργο που ίδιος ο ποιητής το χαρακτήρισε ως προγραμματικό για την εποχή του.
Δε ζητούμε το έλεος του χρόνου εμείς!
Εμείς -
Ο καθένας από εμάς -
Κρατάει στα χέρια του
Τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος!
Οι μόνοι από τους διανοούμενους που γρήγορα ξεπέρασαν τους αρχικούς τους δισταγμούς και αγκάλιασαν τη νέα εξουσία, ήταν οι καλλιτέχνες της Ρώσικης Πρωτοπορίας. Ο Μαγιακόφσκι δήλωσε: «Τον δέχομαι ή δεν τον δέχομαι τον Οκτώβρη; Τέτοιο θέμα δεν υπήρξε για μένα και για τους άλλους φουτουριστές της Μόσχας. Δική μου η επανάσταση».
«Μέρες και νύχτες του ΡΟΣΤΑ (ρώσικο τηλεγραφικό πρακτορείο). Γράφω και ζωγραφίζω. Εκανα κάπου 3.000 αφίσες και κάπου 6.000 κείμενα.
Αυτοί δεν είναι μόνο στίχοι. Αυτές οι εικόνες δεν είναι για χαρακτικές διακοσμήσεις.
Είναι τα πρακτικά μιας δυσκολότατης τριετίας επαναστατικής πάλης, δοσμένα με τις πινελιές των χρωμάτων και την ηχηρότητα των συνθημάτων.
Είναι το δικό μου μερτικό σε μια τεράστια προπαγανδιστική δουλειά. Δουλεύαμε χωρίς να αποβλέπουμε στην ιστορία και στη δόξα (...).
Χωρίς ταχύτητα τηλέγραφου, πολυβόλου, αυτή η δουλειά δεν μπορούσε να γίνει. Μα εμείς την κάναμε όχι μόνο με όλη τη δύναμη και τη σοβαρότητα των ικανοτήτων μας, αλλά και επαναστατικοποιώντας το γούστο, ανεβάζοντας την ποιότητα στην τέχνη της αφίσας, στην τέχνη της προπαγάνδας».
Ο Μαγιακόφσκι τον καιρό της Επανάστασης δημοσιογραφεί, φτιάχνει αφίσες, γράφει κινηματογραφικά σενάρια και παίζει ο ίδιος σε ταινίες. Το 1919 παρουσιάστηκε στην Πετρούπολη το θεατρικό του έργο, που είναι και το πρώτο σοβιετικό, «Μυστήριο Μπούφο».
Ως ανταποκριτής της «Ισβέστια» ταξιδεύει στη Δυτική Ευρώπη, στο Μεξικό, την Κούβα και τις ΗΠΑ. Δεν άντεξε για πολύ, όπως λέει ο ίδιος, ύστερα από μισό χρόνο ταξίδι, «όρμησα σαν βολίδα στην ΕΣΣΔ». «Είμαι ο πρώτος απεσταλμένος μιας νέας χώρας. Την Αμερική τη χωρίζουν απ' την Ρωσία 9.000 μίλια κι ένας πελώριος ωκεανός. Τον ωκεανό μπορείς να τον περάσεις σε 5 μέρες. Τη θάλασσα όμως της ψευτιάς και της συκοφαντίας δεν την περνάς έτσι γρήγορα...». Γιατί... «Εκανα ένα σάλτο 7.000 βέρστια μπροστά, μα βρέθηκα 7 χρόνια πίσω». «Ο τρόπος που κέρδισες τα εκατομμύρια σου, δεν ενδιαφέρει καθόλου εδώ στην Αμερική. Ολα είναι μπίζνες, όλα επιχείρηση, όλα όσα γεννούν δολάρια. Πήρες ποσοστά από κάποιο ποιητικό σου έργο που έκανε κρότο; Αυτό είναι μπίζνες. Εκλεψες και δεν σ' έπιασαν; Και αυτό μπίζνες. Τις μπίζνες σού τις μαθαίνουν από τα παιδικάτα σου».

Τραγουδά τη νεαρή ΕΣΣΔ

Το 1924, πεθαίνει ο Λένιν και ο Μαγιακόφσκι ολοκληρώνει το μεγάλο συνθετικό του ποίημα «Βλαντιμίρ Ιλιτς Λένιν». «Τέλειωσα το ποίημα "Λένιν". Το διάβασα σε πολλές εργατικές συγκεντρώσεις. Αυτό το ποίημα το φοβόμουν πολύ, γιατί ήταν εύκολο να πέσω σε μια απλή πολιτική αφήγηση. Η στάση του εργατικού ακροατηρίου μου 'δωσε χαρά και μου εδραίωσε την πεποίθηση για την αναγκαιότητα του ποιήματος».
Ζωντανός σαν πρώτα
Μας καλεί ο Λένιν:
Προλετάριοι
Στη μάχη συνταχτείτε
Τη στερνή!
Στυλώστε
Οι δούλοι τις πλάτες
Ορθοί οι γονατισμένοι!
Των προλετάριων
Η στρατιά,
Παρατάξου εμπρός!
Αυτός είν' ο πόλεμος
Στα αλήθεια
Ο πιο τρανός
Απ' όσους γνώρισε η ιστορία.
Με τα ποιήματα και τα θεατρικά έργα του απευθυνόταν στους εργάτες, στους πολίτες της νεαρής ΕΣΣΔ. «Καινούριους οικοδόμους περιμένουν οι ερειπωμένες πόλεις. Ο ανεμοστρόβιλος της επανάστασης ξερίζωσε από τις καρδιές τις ροζιασμένες ρίζες της σκλαβιάς. Τη μεγάλη σπορά περιμένει η λαϊκή ψυχή. Σε σας που πήρατε στα χέρια σας την κληρονομιά της Ρωσίας, σε σας που το πιστεύω, αύριο θα γίνετε αφέντες όλου του κόσμου, απευθύνω το ερώτημα: με τι είδους φανταστικά κτίρια θα σκεπάσετε το χώρο των χθεσινών πυρκαγιών; Τι είδους τραγούδια και μουσικές θα ξεχύνονται απ' τα παράθυρά σας; Σε τι λογής Βίβλους θα ανοίξετε τις ψυχές σας;».
Το 1927, με αφορμή τα δέκα χρόνια της Επανάστασης, ο Μαγιακόφσκι γράφει το συνθετικό ποίημα «Ποίημα του Οχτώβρη» ή «Καλά πάμε», που αποτελεί ουσιαστικά μια ποιητική τοιχογραφία της δεκαετίας του '20. Καταγράφει την πείνα, τις στερήσεις, την ιμπεριαλιστική επίθεση στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης, μαζί με την εποποιία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
Χειμώνας τσουχτερός.
Μεγάλη παγωνιά.
Μα τα κορμιά
Ολο ίδρωτα
Κολλάνε από τις μπλούζες κάτου.
Κάτω απ' τις μπλούζες
Οι κομμουνιστές
Καυσόξυλα φορτώνουνε βαριά
Στην εθελοντική εργασία του Σαββάτου.
Δε θα σκολάσουμε
Αν και
Πέρασε η ώρα της δουλειάς
Κι είναι το σκόλασμα
Δικαίωμά μας.
Δικά μας τα βαγόνια
Και
Δικός μας δρόμος όπου πας,
Κι εμείς
Φορτώνουμε
Τα ξύλα τα δικά μας.
Μπορούμε
Να σκολάσουμε
Κατά τις δυο -
Μα εμείς
Αργά θα φύγουμε
Τη νύχτα
Παγώνουν τα συντρόφια μας,
Κρύο τσουχτερό.
Χρειάζονται τα ξύλα μας.
Μες στη φωτιά τους ρίχτα.
Βαρειά δουλειά,
Δουλειά εξαντλητική, να πεις
Κι ούτε καπίκι
Για όλη αυτή
Την αγγαρεία.
Ομως εμείς
Δουλεύουμε
Σάμπως εμείς
Να φτιάχνουμε
Την πιο μεγάλη εποποιία.

Το έργο του χαστούκι στη θεωρία ότι η στράτευση καταστρέφει την τέχνη

Στις 14 του Απρίλη του 1930 έθεσε τέρμα στη ζωή του... Μένει όμως ο λόγος του, η ποίησή του που μας καλεί... Αλλωστε, όπως σημειώνει και ο Γιάννης Ρίτσος στα Μελετήματά του περί Μαγιακόφσκι.
«Η ποίηση του Μαγιακόφσκι είναι συνυφασμένη φύσει και θέσει με τη δύναμη της νεότητας της επανάστασης (...). Η γενική αναγνώριση του έργου του Μαγιακόφσκι το κατέστησε μια ουσιαστική κοινωνική, προοδευτική δύναμη, ένα όπλο πάλης που το χρησιμοποιούσε κανείς, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να σταθεί στη μέση της μάχης και με δάχτυλα ψυχρά και ουδέτερα να ψηλαφίσει και να περιεργαστεί το καυτό μέταλλό του. Το κύρος, επιπλέον του Μαγιακόφσκι, στάθηκε μια έμπρακτη απόδειξη της κοινωνικής ποίησης (και το θεμέλιό της άλλωστε) κι ένα αποστομωτικό επιχείρημα των συνάδελφων του στη χώρα του, και των προοδευτικών ποιητών όλου του κόσμου, έναντι των δύσπιστων, των ταλαντευόμενων, των αναποφάσιστων ή των αμείλικτων αρνητών που αμφισβητούσαν κατά βάση τη δυνατότητα ύπαρξης μιας καθαρά κοινωνικής, ιδεολογικής κι ακόμα περισσότερο κομματικής ποίησης. Και η ποίηση του Μαγιακόφσκι ήταν μια δύναμη, ένα όπλο, μια απόδειξη κι ένα επιχείρημα».

«Γρίφος» η συγκρότησή τους με αιτία τις απαιτήσεις των ισχυρών

Eurokinissi

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο προστέθηκε στη λίστα με τους σημαντικούς απόντες του Ευρωμπάσκετ

Η αποχώρηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο από την Εθνική ανδρών λίγο πριν από τη συμμετοχή της στους αγώνες του Ευρωμπάσκετ, που ξεκίνησε προχτές, ήταν το γεγονός που επισκίασε τα πάντα στην ομάδα τις τελευταίες μέρες της προετοιμασίας, πριν από την έναρξη της δράσης για τον όμιλο της Φινλανδίας. Μάλιστα, έλαβε μεγαλύτερη βαρύτητα μετά τα όσα ακολούθησαν την ανακοίνωση από τον παίκτη ότι αποχωρεί λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Από τη μια, η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) υποστήριξε ότι η μη συμμετοχή του παίκτη ήταν συνέπεια των πιέσεων που του ασκήθηκαν από την ομάδα του, τους Μιλγουόκι Μπακς, και το ΝΒΑ, προκειμένου να προστατευτεί ενόψει της αγωνιστικής σεζόν. Από την άλλη, Μπακς και ΝΒΑ κατηγόρησαν την ΕΟΚ για «θεωρίες συνωμοσίας», υποστηρίζοντας ότι ο παίκτης είχε όντως σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού, αμφισβητώντας ευθέως τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων στις οποίες είχε υποβληθεί στο ξεκίνημα της προετοιμασίας της Εθνικής.

Οι λογικές του «περιουσιακού στοιχείου»...

Οπως και να έχει, το σίγουρο είναι πως το γεγονός που στιγμάτισε την προετοιμασία της Εθνικής Ελλάδας δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο τη χώρα μας. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σε αρκετές ομάδες, έστω λιγότερο περιπετειώδεις, όπου παίκτες, αγωνιζόμενοι κυρίως στο ΝΒΑ αλλά ακόμα και σε ομάδες που πρωταγωνιστούν στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, που με τον έναν ή άλλον τρόπο επιλέγουν την απουσία από τις υποχρεώσεις με το εθνικό συγκρότημα. Με κυριότερο λόγο την προσπάθεια της ομάδας να προστατέψει τον παίκτη, τον οποίο θεωρεί περιουσιακό της στοιχείο, απ' ό,τι συνεπάγεται μια συμμετοχή στις υποχρεώσεις με την Εθνική, π.χ. τραυματισμοί, κόπωση κ.τ.λ. Μάλιστα, ιδιαίτερα για τους λεγόμενους πρωτοκλασάτους παίκτες, όπου ο τζίρος που... χορεύει γύρω από το όνομά τους είναι τεράστιος (πανάκριβα συμβόλαια, χορηγοί κ.τ.λ.), τα πράγματα γίνονται ιδιαίτερα πιεστικά. Παρά τους συγκεκριμένους όρους στα συμβόλαια και γενικότερα τους κανονισμούς του ευρωπαϊκού μπάσκετ για τη συμμετοχή στο εθνικό συγκρότημα, δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι τα ηπειρωτικά πρωταθλήματα, όπως το Ευρωμπάσκετ, το Κύπελλο Αμερικής, δεν κάθονται και πολύ καλά στο... στομάχι των ομάδων του ΝΒΑ που χρησιμοποιούν παίκτες εκτός ΗΠΑ, με συνέπεια σε αυτά να υπάρχουν πάντα πολλές απουσίες.

...και αυτές της προστασίας του «προϊόντος»

Eurokinissi

Με ...γρίφο θα μοιάζει πλέον η συγκρότηση των Εθνικών ομάδων

Η κόντρα του ΝΒΑ και σε πολλές περιπτώσεις των ισχυρών ευρωπαϊκών ομάδων με τις Εθνικές Ομοσπονδίες και τη FIBA ειδικά για το θέμα της στελέχωσης των Εθνικών ομάδων τα τελευταία χρόνια δείχνει να έχει φουντώσει. Από τη μια, το μεγάλο άνοιγμα του αμερικανικού επαγγελματικού μπάσκετ προς τους Ευρωπαίους παίκτες και, από την άλλη, η άνοδος της δημοτικότητας της Ευρωλίγκας είναι βασικές παράμετροι που προκαλούν ρωγμές στις παραδοσιακές λογικές που συνόδευαν τη συμμετοχή στην Εθνική. Ετσι, με βάση τις αντιλήψεις που επικρατούν στο σημερινό οικοδόμημα του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού, η προστασία με κάθε τρόπο του «προϊόντος» και φυσικά όσων πρωταγωνιστούν στην ανάπτυξή του (παικτών), με ό,τι συνεπάγεται αυτό στην εμπορική του αξία και τα κέρδη, είναι αυτό που κυριαρχεί. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν διοργανώσεις όπως το ΝΒΑ και η Ευρωλίγκα βρίσκονται ιδιαίτερα ψηλά στη λίστα με τα πλέον κερδοφόρα (ιδιαίτερα το πρώτο) αθλητικά «προϊόντα».

Εθνικές ομάδες ειδικών αποστολών

Το πού έχουν οδηγηθεί πλέον τα πράγματα φαίνεται και από αυτό που αναμένεται να ακολουθήσει τη σεζόν μετά την απόφαση της FIBA να επαναφέρει τα προκριματικά των Εθνικών ομάδων για τις διεθνείς διοργανώσεις (Ευρωμπάσκετ, Μουντομπάσκετ). Μια απόφαση στην οποία δήλωσαν κάθετα αντίθετες οι ομάδες του ΝΒΑ και ισχυροί ευρωπαϊκοί σύλλογοι, που θα έβλεπαν εν μέσω της σεζόν να χάνουν για αρκετές μέρες αρκετούς από τους διεθνείς τους παίκτες. Ειδικά μάλιστα για την Ευρωλίγκα η απόφαση εγκυμονούσε τον κίνδυνο διακοπής της διοργάνωσης. Ετσι, ΝΒΑ και ισχυρές ομάδες αρνήθηκαν κατηγορηματικά να... συμβάλουν στο νέο εγχείρημα της FIBA κρατώντας τους διεθνείς παίκτες εκτός Εθνικών ομάδων. Συνεπώς, η νέα πραγματικότητα θα θέλει άλλη Εθνική ομάδα να είναι αυτή που παλεύει για την πρόκριση και άλλη τελικά να παρουσιάζεται στην τελική φάση της διοργάνωσης. Κάτι που αναμένεται να συμβεί ιδιαίτερα σύντομα αφού σε κάτι λιγότερο από δύο μήνες, στα μέσα του Νοέμβρη, θα ξεκινήσουν τα προκριματικά των Εθνικών ομάδων για το Μουντομπάσκετ 2019. Ετσι, πλέον, η συγκρότηση μιας Εθνικής ομάδας θα θυμίζει παζλ. Αρκετές ήταν λοιπόν οι Εθνικές Ομοσπονδίες που, ήδη ακόμα πριν από τους αγώνες του Ευρωμπάσκετ, πονοκεφάλιαζαν για την κατάρτιση της ομάδας που θα κληθεί να μετάσχει στα προκριματικά του Νοέμβρη.

Από τη δράση της ΟΠΛΑ στο Βόλο

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η πόλη του Βόλου γνώρισε ένα πρωτοφανές όργιο δωσιλογισμού, σφαγών, βασανιστηρίων και εκτελέσεων. Η αιματοβαμμένη ΕΑΣΑΔ, η ΕΕΕ Βόλου, υπό την οργάνωση του ΕΔΕΣ Βόλου και συγκεκριμένα του λοχαγού Καφετζόπουλου και των Παπασαξελλαρίου, Πάντου και Ραφτόπουλου, εξαπέλυσε πρωτοφανές όργιο δολοφονιών και τρομοκρατίας με στόχο την κάμψη του εργατικού και εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος της πόλης. Πολύτιμοι αρωγοί των δωσιλόγων υπήρξαν η Γκεστάπο και οι ντόπιοι βιομήχανοι και μεγαλοτσιφλικάδες. Σαν απάντηση του ΕΑΜ και το ΚΚΕ οργάνωσε την ΟΠΛΑ Βόλου που επιχείρησε μαζί με την Λαϊκή Πολιτοφυλακή να απαντήσει στις διώξεις των αγωνιστών, αλλά και των απλών πολιτών του Βόλου. 

Από το εξαιρετικό βιβλίο του Θανάση Βογιαντζή "Τα ΕΑΣΑΔΙΑ- Μέρες δωσιλογισμού το Βόλο" παραθέτουμε μια καταγραφή της δράσης της ΟΠΛΑ:

Αναφέρει η Ανθή Σωτηρίου-Τσαλίκη: "Ο άλλος αδερφός μου ο Δημήτρης εντάχτηκε στο ΕΑΜ αλλά έμενε στην πόλη, ενώ στη συνέχεια εντάχτηκε και στην ΟΠΛΑ. Ορισμένες φορές ερχόταν στο σπίτι με τους συντρόφους του. Είχαν πάντα μαζί τους ένα μεγάλο καλάθι και μέσα σε αυτό έκρυβαν ένα οπλοπολυβόλο και τριγυρνούσαν για τους προδότες. Γιατί τότε εκτός από την πείνα και τους κατακτητές, αποκτήσαμε από το 1942 και μετά και τους προδότες, οι οποίοι σκότωναν εν ψυχρώ. Επικεφαλής της αντίστασης στις γυναίκες εδώ στην Νέα Ιωνία ήταν η Ειρήνη Σκαλίδου. Μια παλιά αγωνίστρια που είχε γυρίσει από την εξορία. Η ΟΠΛΑ που ήταν εκείνη την εποχή ο αδερφός μου Δημήτρης ήταν το αντάρτικο της πόλης. Αναλάμβαναν αυτοί που ήταν στην ΟΠΛΑ να χτυπήσουν τους προδότες. Άλλα παιδιά της ΟΠΛΑ εδώ στη Νέα Ιωνία ήταν ένας ονόματι Μιτζικώφ, ο Γιώργος Δούρας, ο Δημήτρης Καλούμενος που σκοτώθηκε στον Εμφύλιο. Από ότι ήξερα εγώ, όλοι αυτοί που ήταν στην ΟΠΛΑ, μετά από κάποιο χτύπημα που είχαν κάνει μέσα στην πόλη, έφευγαν και κρυβόντουσαν στην περιοχή Φυτόκου, πίσω από την εκκλησία. Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο καλύβι μιας χήρας, λίγο πιο πέρα από ένα μεγάλο κτήμα."

1) Στις αρχές της δράσης της, η ΟΠΛΑ εκτέλεσε ένα μέλος της ΕΑΣΑΔ, ο οποίος συνήθιζε να "τη στήνει" έξω από το εργοστάσιο Μουρτζούκου και να φλερτάρει μια εργάτρια την οποία αποκαλούσε "μπουρεκάκι του". Όμως η εργάτρια ήταν μέλος του ΕΑΜ και ειδοποίησε την ΟΠΛΑ. Ένα βράδυ που ο δωσίλογος, φορώντας πολιτικά πάνω από τη στολή των ΕΑΣΑΔ την είχε στήσει έξω από το εργοστάσιο, ένας αγωνιστής της ΟΠΛΑ πέρασε δίπλα του με ποδήλατο και τον πυροβόλησε στο κεφάλι.

2) Στις 29 Γενάρη 1944, η ΟΠΛΑ επιτέθηκε στον συνδικαλιστή της Μεταξικής Δικτατορίας και συνεργάτη των Γερμανών και της ντόπιας αστικής τάξης Ευάγγελο Παλαμήδα. Ο Παλαμήδας χτυπήθηκε με γροθιές και προειδοποιήθηκε να σταματήσει την αντεργατική και αντεθνική του δράση. Λόγω της μεγάλης του ηλικίας πέθανε λίγο αργότερα. 

3) Στις 5 Αυγούστου 1944, η ΟΠΛΑ επιχείρησε να εκτελέσει τον επικεφαλής της ΕΑΣΑΔ και πρώην μέλος του ΕΔΕΣ Τάκη Μακεδόνα. Μέλη της ΟΠΛΑ έριξαν στις 1 μ.μ. ωρολογιακή βόμβα στο σπίτι του στην οδό Σπυρίδη και Αλεξάνδρας. Η ΕΑΣΑΔίτισσα Καίτη Αντωνίου είδε τη βόμβα που δεν είχε σκάσει και την μετέφερε έξω από το σπίτι σε μαγάλη απόσταση.

4) Στις 15 Αυγούστου 1944, η ΟΠΛΑ επιχείρησε ξανά κατά του Τάκη Μακεδόνα ρίχνοντάς του χειροβομβίδα στην συνοικία Παλαιά του Βόλου. Παρά το γεγονός ότι η χειροβομβίδα έσκασε προκάλεσε μόνο τραυματισμούς.

5) Στις 21 Απριλίου 1944, η ΟΠΛΑ εκτέλεσε τον Ιταλό αξιωματικό και συνεργάτη των Γερμανών Καπάτι. Η εκτέλεση έγινε έξω από το σπίτι του Καπάτι στη διασταύρωση των οδών Λόρδου Βύρωνος και Κρίτσκη. Ο Καπάτι συνεργαζόταν με την Γκεστάπο και κυνηγούσε Ιταλούς αυτόμολους στον ΕΛΑΣ και μέλη του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ. 

6) Στις 21 Απριλίου 1944, η ΟΠΛΑ εκτέλεσε επίσης το στέλεχος της ΕΕΕ Φαμέλη. 

7) Στις 3 Αυγούστου 1944, η ΟΠΛΑ εκτέλεσε με πιστόλι τον επικεφαλής της ΕΑΟ (Εθνική Αντικομμουνιστική Οργάνωση) Σπύρο Ανούση εντός των γραφείων σιδηροδρόμων. 

8) Στις 2 Σεπτεμβρίου 1943, η ΟΠΛΑ εκτέλεσε τον κατοχικό δήμαρχο Βόλου και συνεργάτη των κατακτητών Παπασακελλαρίου. Καθώς ο  Παπασακελλαρίου επέβαινε σε αυτοκίνητο που πήγαινε στην Αθήνα, μαζί με συνοδεία Γερμανών φρουρών, μέλη της ΟΠΛΑ Βόλου τους έστησαν ενέδρα στο δρόμο και τους σκότωσαν με ριπές και χειροβομβίδες. 

9) Στις 12 Νοέμβρη 1944, ο επικεφαλής της οργάνωσης ΕΕΕ Βόλου Γεκενίδης, όντας κρατούμενος της Λαϊκής Πολιτοφυλακής και της ΟΠΛΑ επιχείρησε να δραπετεύσει και εκτελέστηκε. 

Συγκρίνοντας τη μέρα με τη νύχτα ή αλλιώς τον κομμουνισμό με τον ναζισμό – Α’ μέρος

Φραγκίσκος Λαγωνικάκης (Poexania)

Εισαγωγή
Υπάρχει μια έννοια την οποία εισήγαγε ο Max Weber με την επιστημονική μεθοδολογία του η οποία ονομάζεται «αξιολογική ουδετερότητα». Χοντρικά αυτό που σημαίνει αυτός ο όρος στο έργο του Weber είναι πως όταν κάποιος κάνει μια επιστημονική έρευνα, οφείλει να είναι ουδέτερος απέναντι στο αντικείμενο που εξετάζει. Δηλαδή αν ένας Γερμανός ιστορικός εξετάζει την ιστορία της Γερμανίας, να μην επηρεάζεται η έρευνα του από το γεγονός ότι είναι και ο ίδιος Γερμανός. Αντίστοιχα αν κάποιος Έλληνας ιστορικός μελετάει την ιστορία της Τουρκίας, να μην επηρεάζεται από το γεγονός ότι είναι Έλληνας. Το αν, και σε ποιο βαθμό αυτός ο «κανόνας» στην έρευνα είναι δυνατόν να τηρηθεί, αποτελεί μια μεγάλη κουβέντα στην σύγχρονη επιστημολογία, όμως εμάς δεν θα μας απασχολήσει κάτι τέτοιο στο παρόν άρθρο.
Ο λόγος για τον οποίο έκανα όλο αυτόν τον πρόλογο είναι ότι σκοπεύω να τηρήσω την «αξιολογική ουδετερότητα» στις συγκρίσεις που θα ακολουθήσουν. Δηλαδή θα προσπαθήσω να εξετάσω τις διαφορές μεταξύ κομμουνισμού και φασισμού όχι ως κάποιος υποστηρικτής του κομμουνισμού αλλά όσο το δυνατόν πιο ουδέτερα, σαν κάποιος που βλέπει μονάχα τα σκληρά δεδομένα και δεν κάνει αξιολογικές κρίσεις (αν κάτι είναι σωστό ή λάθος) με βάση την όποια κοσμοθεωρία του. Στην παρουσίασή μου θα ξεκινήσω από τα λίγο πιο θεωρητικά ζητήματα και θα προχωρήσω στα πιο πρακτικά. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι τα θεωρητικά ζητήματα με τα οποία θα καταπιαστώ δεν έχουν πρακτική εφαρμογή αλλά ούτε και ότι τα πρακτικά δεν έχουν θεωρητικό αντίκρισμα μέσα στο εκάστοτε ιδεολογικό «οικοσύστημα».
Θεμελίωση της ιδεολογίας
Η κομμουνιστική είναι μια ιδεολογία που βασίζεται πάνω σε μια σειρά από κοινωνιολογικές και οικονομικές αναλύσεις στο έργο σημαντικών επιστημόνων του 19^ου αιώνα και αργότερα. Η θεμελίωσή της είναι θα λέγαμε ορθολογικού τύπου, άσχετα αν κάποιος δέχεται ή όχι αυτό το είδος της ορθολογικότητας. Η ναζιστική ιδεολογία μεταχειρίζεται μεταφυσικού τύπου αξιώματα περί ανωτερότητας της λευκής φυλής, κατωτερότητας των εβραίων, των μαύρων, των γκέι, της καθαρότητας του αίματος και πάνω εκεί θεμελιώνει τις όποιες πολιτικές αξιώσεις της. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αποπειράται να χρησιμοποιήσει νομιμοποιητικά την ιστορία (ναζισμός/φασισμός), το κάνει με μη επιστημονικό τρόπο, και δε διστάζει να ανακατέψει μέσα στην ιστορική αφήγηση μυθολογικές αναπαραστάσεις και σύμβολα (για παράδειγμα ο μύθος της Θούλης).

Τα παιδιά των ναζί εκπαιδεύονταν από μικρά στη λογική του πολέμου

Θέση απέναντι στον πόλεμο
Σύμφωνα με την ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος ποτέ δεν πρέπει να σταματά. Για τους ναζί ο πόλεμος γινόταν αντιληπτός ως ένας τρόπος να επεκτείνουν τον «ζωτικό τους χώρο» απέναντι στους υπόλοιπους «κατώτερους» λαούς. Ιδεολογία τους ήταν η ακραία έκφραση του κοινωνικού δαρβινισμού σε επίπεδο φυλής, όπου ολόκληρος ο πλανήτης φάνταζε σαν μια τεράστια αρένα που μέσω της ωμής δύναμης οι «ανώτερες» φυλές θα κυριαρχούσαν στις κατώτερες. Είναι μια απαισιόδοξη οπτική για την φύση του ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο «νόμος της ζούγκλας» θα συνοδεύει την ανθρωπότητα για πάντα, αφού οι άνθρωποι είναι όχι μόνο αδύνατον, αλλά και απευκταίο, να τιθασεύσουν τα όποια ζωώδη τους ένστικτα. Η κομμουνιστική ιδεολογία δεν αγαπά τον πόλεμο, για έναν κομμουνιστή ο πόλεμος είναι δικαιολογημένος μόνο στη βάση που οι καταπιεζόμενοι εναντιώνονται στους καταπιεστές τους σε έναν πόλεμο που θα τελειώσει όλους τους πολέμους. Στην ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος θα τελειώσει μόνον όταν οι «υπάνθρωποι» θα έχουν εξοντωθεί ή υποδουλωθεί και θα έχει κυριαρχήσει η «υπεράνθρωπη φυλή». Οι κομμουνιστές οραματίζονται ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν σε μια ειρηνική κοινωνία, οι φασίστες βλέπουν τα παιδιά τους ως τους αυριανούς πολεμιστές της φυλής.
Θέση της γυναίκας
Έχουμε ήδη αναφέρει ότι η ναζιστική ιδεολογία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κατώτερους ή ανώτερους ανάλογα με το χρώμα, τη φυλή, το σεξουαλικό προσανατολισμό κ.α. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη θέση του άνδρα και της γυναίκας στην κοινωνία. Ο άνδρας για τους φασίστες είναι ο ισχυρός κρίκος της οικογένειας, αυτός που πολεμάει, αυτός που διατάζει. Η γυναίκα είναι προορισμένη κυρίως για να μεγαλώνει τα παιδιά και για να κάνει τις δουλειές στο σπίτι. Για τους φασίστες και τους ναζιστές, άνδρες και γυναίκες δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες, με τις γυναίκες να είναι κατώτερες και περισσότερο περιορισμένες στο εσωτερικό του σπιτιού. Οι θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, στον στρατό κλπ, προορίζονται κυρίως για τους άνδρες. Για τους κομμουνιστές η γυναίκα πρέπει να είναι ισάξια και ίση με τον άνδρα, και για την κατάκτηση αυτής της ισότητας γυναίκες και άνδρες πρέπει να αγωνιστούν αν αυτή δεν είναι δεδομένη. Διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες στο σοσιαλισμό μπορούν να είναι μόνο «θετικού τύπου», όπως είναι για παράδειγμα η άδεια εγκυμοσύνης. Στην πράξη ο σοσιαλισμός προώθησε σε μεγάλο βαθμό τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αμβλύνοντας την ανισότητα και προωθώντας τις γυναίκες σε τομείς που μέχρι τότε ούτε είχαν ονειρευτεί.

Φωτογραφία που απεικονίζει την ιδέα που είχαν οι ναζί για την ιεραρχία στην οικογένεια

Οικονομία
Δε θα μπούμε φυσικά σε λεπτομέρειες, οφείλουμε όμως να αναφερθούμε σε μια πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στην οικονομία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και στις οικονομίες των ναζιστικών/φασιστικών κρατών. Αυτή δεν είναι άλλη από το είδος της ιδιοκτησίας. Στα σοσιαλιστικά κράτη είναι γεγονός ότι δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δεν υπήρχε δηλαδή καπιταλιστική ιδιοκτησία. Τόσο η φασιστική Ιταλία, όσο και η ναζιστική Γερμανία, όχι μόνο δεν κατάργησαν την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά την ενίσχυσαν κιόλας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν φτιαγμένα κοντά σε βιομηχανικές περιοχές ή σαν παράρτημα αυτών. Έτσι ήταν εύκολο οι αιχμάλωτοι να εργάζονται στα εργοστάσια αυτά κάτω από εξαντλητικές συνθήκες και με ανταμοιβή ένα πιάτο αραιωμένη σούπα (αν ήσουν τυχερός) ή θάνατο (αν δεν άντεχες τις κακουχίες ή αν δεν κρινόσουν επαρκής). Τα κεφάλια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, Τίσεν, Κρουπ και λοιποί, είχαν λόγο στις αποφάσεις του ναζιστικού κράτους, και δίχως να δώσουν τις κατευθύνσεις τους δεν κινούνταν τίποτα στην οικονομία.
Τέλος πρώτου μέρους
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Οι «στρεβλοί»...

«Το Πυροσβεστικό Σώμα αποτελεί ίσως τον πιο στρεβλό μηχανισμό του ελληνικού Δημοσίου. Χρησιμοποιήθηκε για κομματικές εξυπηρετήσεις και δεν είχε επιχειρησιακό σχεδιασμό».
Τα παραπάνω ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Τόσκας, απαντώντας σε Ερώτηση του βουλευτή του ΚΚΕ Χρήστου Κατσώτη για τα τεράστια προβλήματα στην Πυροσβεστική. Και εκτός από το ότι δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζεις στρεβλό ένα Σώμα, την ίδια στιγμή που η αυταπάρνηση που έδειξαν οι πυροσβέστες ήταν η βασική αιτία που οι καταστροφές δεν ήταν ακόμα μεγαλύτερες, υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Επειδή ο υπουργός αναφέρεται σε «κομματικές εξυπηρετήσεις», δηλαδή εννοεί ότι η Πυροσβεστική ήταν ένας μηχανισμός ρουσφετολογικός, μάλλον θα πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες σε όλες τις κυβερνήσεις - νυν και προηγούμενες - στις οποίες και ο ίδιος έχει ...συνεισφέρει. Οσο για τους «στρεβλούς» πυροσβέστες - πολλοί εκ των οποίων χάνουν ακόμα και τη ζωή τους - ας φροντίσει η κυβέρνηση τουλάχιστον να τους δίνει αρβύλες, νερά, ένα σάντουιτς και να μην τους έχει 70 ώρες συνεχόμενες μέσα στις φωτιές. Γιατί αυτή είναι σήμερα η πραγματικότητα, για την οποία έχει τεράστια ευθύνη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Αντεργατικές περγαμηνές

Κουβαλώντας νέες διακρίσεις στο τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων και αναγκών θα φτάσει την επόμενη βδομάδα στη χώρα μας ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν. Οπως επιβεβαίωσαν και οι προχτεσινές ανακοινώσεις, η κυβέρνησή του θα κλιμακώσει αποφασιστικά την αντιλαϊκή επίθεση, παραλαμβάνοντας επάξια τη σκυτάλη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, από τις οποίες υποτίθεται ότι εκείνη θα ήταν διαφορετική. Αλλωστε, και τα νέα μέτρα στη Γαλλία είναι απόρροια των κατευθύνσεων που έχουν εδώ και χρόνια επεξεργαστεί από κοινού στην ΕΕ, στο πλαίσιο της υπεράσπισης των αναγκών των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, της θωράκισης της θέσης τους απέναντι σε αντίπαλα συμφέροντα. Εξάλλου, μια σειρά από εφημερίδες που πανηγύριζαν χτες για την «επανάσταση στις εργασιακές σχέσεις», σημείωναν ότι αλλαγές προωθούνται και στη Γερμανία και στο σύνολο της Ευρωζώνης. Τα νέα μέτρα στη Γαλλία είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η αντεργατική θύελλα θα δυναμώνει διαρκώς στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με ή χωρίς μνημόνια, στη βάση της ανάγκης του μεγάλου κεφαλαίου να ενισχύσει την κερδοφορία και την ισχύ του.
«Αμέτρητες νέες ευκαιρίες για τις επιχειρήσεις», σχολίαζαν, χτες, τα εκτενή ρεπορτάζ μεγάλων αστικών εφημερίδων στη Γαλλία, πανηγυρίζοντας για τις νέες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: Την περαιτέρω διευκόλυνση των απολύσεων, μεταξύ άλλων με μειώσεις αποζημιώσεων. Νέο χτύπημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), με υπονόμευση των κλαδικών και αναβάθμιση των «συμφωνιών» σε επίπεδο επιχειρήσεων. Νέα υπονόμευση της συνδικαλιστικής δράσης και οργάνωσης των εργαζομένων, με αποθέωση του «κοινωνικού διαλόγου» και δυνατότητα διαπραγμάτευσης των εργασιακών συνθηκών με «εργαζόμενους που δεν θα ανήκουν σε κάποιο συνδικάτο». Την ίδια στιγμή, στην προτεραιότητα της γαλλικής κυβέρνησης παραμένουν το «νοικοκύρεμα» κοινωνικών επιδομάτων, ο νέος γύρος «εξυγίανσης» του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης κ.τ.λ. Φυσικά, δεν παραλείπει να επιταχύνει και άλλες πλευρές που αφορούν την ενίσχυση των μονοπωλίων, π.χ. η μείωση των φορολογικών συντελεστών από το 33% στο 25%, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομίας, Μπρουνό Λε Μερ, μιλώντας πρόσφατα σε σύναξη των μεγαλοβιομηχάνων, καθησυχάζοντάς τους: «Θέλετε πράξεις και θέλετε αποφάσεις: Θα τις έχετε».
Ολα τα παραπάνω έρχονται να προσφέρουν χρήσιμη «τεχνογνωσία» για την επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου και στην Ελλάδα, στο πλαίσιο και της αντεργατικής ατζέντας που καταρτίζεται στη χώρα μας. Οπως επανειλημμένα επισημαίνει και ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), δεν συζητιέται επ' ουδενί η επαναφορά οποιουδήποτε «προηγούμενου καθεστώτος» (είτε αυτό αφορά τα επίπεδα των μισθών είτε την ανάκτηση κατακτήσεων που καταργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια), απαιτώντας βαθύτερες ανατροπές στο ζήτημα των Συλλογικών Συμβάσεων, τη μείωση του «μη μισθολογικού κόστους» κ.τ.λ. Μόνιμη επωδός και του ΣΕΒ, άλλωστε, είναι το πώς θα ισχυροποιηθεί η «ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή η ικανότητα των μεγαλοεπιχειρηματιών της χώρας να διεκδικούν με αξιώσεις καλύτερη θέση στην ευρύτερη αγορά. Τέτοιες «αγωνίες» θα μοιραστούν οι εκπρόσωποι των δύο επιχειρηματικών κοινοτήτων κατά την επίσκεψη Μακρόν, την οποία εδώ και καιρό η κυβέρνηση εμφανίζει ως ψήφο εμπιστοσύνης της Γαλλίας και της ΕΕ στην αντιλαϊκή της πολιτική.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι χρήσιμο να απαντηθούν και ψευτοδιλήμματα που θα γίνει προσπάθεια να δυναμώσουν, ενόψει ενός ολόκληρου πλέγματος αντιλαϊκών μέτρων που η κυβέρνηση θα σερβίρει το φθινόπωρο. Για παράδειγμα, φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ πρόβαλαν πρωτοσέλιδα με τις ανατροπές Μακρόν με τίτλους όπως «Κακά μαντάτα εκ Παρισίων». Τα ίδια ΜΜΕ, μετά τις προεδρικές εκλογές του περασμένου Μάη στη Γαλλία, φιλοξενούσαν δημοσιεύματα με τίτλους όπως «Μακρόν, ο εκφραστής της ανανέωσης». Η λογική που γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί είναι ότι, παρά τις προσδοκίες για φιλολαϊκές «στροφές», μέτρα όπως αυτά που έρχονται είναι λίγο - πολύ «αναγκαίο κακό» και η εφαρμογή τους είναι μοιραία, το πολύ - πολύ να συζητηθούν το χρονοδιάγραμμα και οι όροι με τους οποίους θα ξετυλιχτεί η νέα επίθεση. Είναι κρίσιμο ζήτημα να κατανοηθεί ότι τα νέα μέτρα υπηρετούν τους στόχους της καπιταλιστικής ανάκαμψης, της επίτευξης και της διατήρησής της και ως τέτοια ούτε εξαντλούνται ούτε και παζαρεύονται και, άρα, τα περί «δίκαιης ανάπτυξης» που υπόσχονται είναι μύθος...

Στο επίκεντρο της λαϊκής πάλης

Ακριβώς όπως έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παρέτεινε, για άλλη μια φορά, επί των ημερών της, τη Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας - ΗΠΑ, που αφορά και τη χρήση από τους Αμερικανούς της βάσης της Σούδας. Οχι μόνο συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά εντάσσοντάς την στα σχέδια που υπηρετούν τη λεγόμενη γεωστρατηγική αναβάθμιση της χώρας, δίδυμος στόχος με την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Η Συμφωνία που πρωτο-υπογράφτηκε το 1990, επί κυβέρνησης ΝΔ και πρωθυπουργίας Κων. Μητσοτάκη, παρατείνεται ξανά, έως τις 6 Νοέμβρη 2018, προκειμένου να συνεχιστεί η παροχή από πλευράς των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, και του κράτους γενικά, ποικίλων υπηρεσιών υποστήριξης στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ. Στην πράξη, οι Αμερικανοί θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν βάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, οδικό και λοιπό δίκτυο, σιδηροδρομικό κ.τ.λ., για την προώθηση δυνάμεών τους στα μέτωπα των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων. Οπως έγινε π.χ. φέτος στα τέλη Φλεβάρη, με την εκφόρτωση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, από αμερικανικό πλοίο, πολεμικών ελικοπτέρων των ΗΠΑ, που υπό το βλέμμα του ίδιου του Αμερικανού πρέσβη, συναρμολογήθηκαν στη ζώνη ευθύνης του ΟΛΘ και ακολούθως απογειώθηκαν για άσκηση του ΝΑΤΟ στην Πολωνία. Επίσης, θα συνεχίσουν να έρχονται εδώ πολεμικά αεροσκάφη και στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ για ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις, καθώς οι Αμερικανοί, πέραν του γεγονότος ότι βρίσκουν έτσι πρόσχημα για προώθηση, έστω περιοδικά, πρόσθετων δυνάμεών τους στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, ταυτόχρονα βρίσκουν ευκαιρία να εκπαιδευτούν σε ένα σύνθετο γεωγραφικό ανάγλυφο, που, όπως αναφέρουν στρατιωτικές πηγές, εκτιμούν ιδιαιτέρως, καθώς έτσι προετοιμάζονται για «απαιτητικά» πεδία, όπου θα επιχειρήσουν αργότερα.

***

Φυσικά, κορωνίδα της διμερούς Στρατιωτικής Συνεργασίας είναι η αεροναυτική βάση των ΗΠΑ στη Σούδα. «Καμάρι» της, αναμφισβήτητα, το περιλάλητο κρηπίδωμα Κ-14. Με μήκος περίπου 300 μέτρων, μπορεί να δένουν εκεί αεροπλανοφόρα, γεγονός που το καθιστά τη μοναδική τέτοια πλατφόρμα στη Μεσόγειο. Διόλου τυχαία, και καθώς αυξάνεται η συγκέντρωση πολεμικών μέσων στην Ανατολική Μεσόγειο, έχουν δέσει εκεί, το τελευταίο διάστημα, γιγαντιαία αμερικανικά αεροπλανοφόρα και ελικοπτεροφόρα. Οι ίδιοι οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, διπλωμάτες και στρατιωτικοί, αναγνωρίζουν δημόσια τη στρατηγική σημασία της βάσης για την προβολή της ισχύος τους στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, καθώς είναι η μοναδική βάση σε όλο τον άξονα από το Νόρφολκ της Βιρτζίνια στις ακτές των ΗΠΑ στον Ατλαντικό, μέχρι τη ναυτική τους βάση «Diego Garcia» σε ένα νησί καταμεσής του Ινδικού Ωκεανού, που μπορεί να δέσει αεροπλανοφόρο, να σβήσει τον αντιδραστήρα με τον οποίο λειτουργεί, να ανεφοδιαστεί, να προχωρήσει σε συντήρηση και επισκευές, πριν ξαναβγεί στα ανοιχτά για να συνεχίσει να επιχειρεί. Και υπάρχουν πλέον μια σειρά αναλύσεις που εμπλέκουν τη βάση της Σούδας με την υποστήριξη των επιχειρήσεων των Αμερικανών μέχρι τον Ειρηνικό, στις κόντρες τους εκεί με Β. Κορέα, Κίνα και Ρωσία. Επιπλέον, κομμάτι της τέτοιας διμερούς συνεργασίας είναι και τα νέα σενάρια που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και θέλουν τη μετεγκατάσταση στην Ελλάδα και νέων αμερικανικών δυνάμεων, π.χ. από τη βάση τους στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας, ή την εγκατάσταση αμερικανικών drones, τη «φιλοξενία» στο Ναύσταθμο της Σούδας, σε μόνιμη βάση, αμερικανικών αντιτορπιλικών που, όντας στη δύναμη του αμερικανικού 6ου Στόλου, επιχειρούν σε Μεσόγειο, Περσικό Κόλπο, Ερυθρά και Αραβική Θάλασσα.

***

Από κοντά φυσικά και όλες οι υπηρεσίες της ελληνικής αστικής τάξης στο ΝΑΤΟ, όπου το βασικό τόνο δίνουν οι Αμερικανοί. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε: Τη φιλοξενία εδώ ΝΑΤΟικών AWACS στην αεροπορική βάση στο Ακτιο. Την πρόσκληση στο Αιγαίο της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG-2, με πρόσχημα τη διαχείριση του Προσφυγικού και στην πράξη ελέγχοντας τον πλου ρωσικών πολεμικών πλοίων προς και από Συρία, αλλά και εμπορικών που έχουν αναλάβει τη διαμετακόμιση προϊόντων κινεζικών, ανταγωνιστικών προς τα ευρωατλαντικά, μονοπωλίων. Την εκπαίδευση εκατοντάδων στελεχών της λυκοσυμμαχίας στο ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής στη Σούδα, το «διαμάντι του ΝΑΤΟ» όπως το έχουν χαρακτηρίσει ανώτατοι ΝΑΤΟικοί. Την πρεμούρα της κυβέρνησης - όπως την έχει διαμηνύσει σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ - ότι θέλει να καταστήσει την Ελλάδα κόμβο συλλογής και διάχυσης πληροφοριών ενάντια στην «τρομοκρατία». Οπως επίσης εξασφαλίζοντας επιπλέον πολεμικά πλοία και αεροσκάφη, να περιπολεί με το ίδιο πρόσχημα σε όλο τον άξονα από Μάλτα μέχρι Διώρυγα του Σουέζ, γενόμενη ΝΑΤΟικός ...αρχι-χωροφύλακας στην Ανατολική Μεσόγειο. Μια ζώνη όπου συγκεντρώνονται το τελευταίο διάστημα πολεμικά μέσα από μια σειρά ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, στους ανταγωνισμούς για τις πηγές και τους διαύλους της Ενέργειας, μια υπόθεση που βρωμάει ολοένα και εντονότερα μπαρούτι. Εξ ου και η παράταση της επίμαχης συμφωνίας Ελλάδας - ΗΠΑ συνιστά άλλη μια άκρως επικίνδυνη εξέλιξη. Η πάλη για το κλείσιμο της βάσης της Σούδας και όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα, για την αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ αποτελούν κρίσιμα στοιχεία στον αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς και την εμπλοκή της Ελλάδας.

Σε κάθε κηδεία κάθε δολοφονημένου εργάτη

Popova

Προσκλητήριο ζωντανών εργατών.
Σε κάθε απώλεια κάθε δολοφονημένου εργάτη/εργάτριας θα ήθελα να διαβάζεται κάθε φορά από τους συναδέλφους του/της στον τόπο εργασίας τους ο πιο κάτω επικήδειος:

Αγαπημένε συνάδελφε/ συναδέλφισσα.
Είπαν για σας (ενδεικτικές αναφορές):
Χρήστου Δημήτρης
Δημοσίευση: Εφημερίδα Αυγή 28 Ιουνίου 2017
Κάθε απεργιακή κινητοποίηση που στηρίζεται στην “ομηρεία των πολιτών”, οφείλει να είναι ζυγισμένη και να μην προκαλεί τεράστιες ζημιές σε άλλους κλάδους εργαζομένων, και μάλιστα σε στιγμές κρίσιμες για την εθνική οικονομία. Στα βασικά συνδικαλιστικά μαθήματα διδάσκεται ότι η απεργία είναι το έσχατο μέσο του εργαζόμενου για να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας. Πριν από την προκήρυξη μιας απεργίας ο κλάδος πρέπει να έχει ενημερώσει και την κοινωνία για το δίκαιο των αιτημάτων, ώστε να έχει τη μέγιστη δυνατή υποστήριξη.

Γρηγόρης Ψαριανός
Τουίτερ 28/6

1. -Οι μόνιμοι θέλουν να μονιμοποιηθούν οι συμβασιούχοι για να κάνουν αυτοί την δουλειά και οι ίδιοι να παίζουν
2. -Μόλις οι παλιοί συμβασιούχοι γίνουν μόνιμοι, ζητάνε να προσληφθούν νέοι συμβασιούχοι για να παίξουν κι αυτοί βελάκια.

Δεν έλειπε και η ειρωνεία βεβαίως
«Ανάλγητοι κεφαλαιοκράτες κάτω τα χέρια απ’ τα σκουπίδια! Έξω οι ιδιώτες από τις χωματερές Η καθαριότητα είναι μισή ρετσινιά ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ!»

Άρης Πορτοσάλτε – Τουίτερ Ιουν. 24
«Ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας. Θα εξασφάλιζε θέσεις εργασίας. Κάποιοι δήμαρχοι τόλμησαν, οι περισσότεροι δειλιάζουν! Θέμα τζιζ..»

Έφη Αχτσιόγλου
31/8 Στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής ξεκίνησε η συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εργασίας
«Πρόκειται για το πρώτο ίσως αμιγώς προστατευτικό νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας από την αρχή της κρίσης ως σήμερα».

Θέλω να ακουστούν στον επικήδειο τα ονόματα σας, όλων και των 18 νεκρών του τελευταίου διμήνου. Την οικογενειακή σας κατάσταση τα ονόματα των συντρόφων σας, των παιδιών σας, των γονιών σας.
Τα ονόματα των εργοδοτών σας. Από τις περικοπές των Δήμων και του Δημοσίου μέχρι και τις συμβάσεις εργασίας, αν υπάρχουν, στον ιδιωτικό τομέα.
Πώς έχασαν την ζωή τους. Τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας, την εργασιακή ζούγκλα ποιοι τους στήριξαν και ποιοι τους γύρισαν την πλάτη.
Πόσοι έχουν απεργήσει, ποια συνδικάτα μίλησαν, ποια στήριξαν, ποια σας πούλησαν. Ποια Δημοτική Αρχή ήτανε δίπλα σας, ποια σας απείλησε, ποια σας χαρακτήρισε «καλοπληρωμένους τεμπέληδες!» .
Ποια εταιρεία υπό την πίεση της απόλυσης επιβάλλει τον εργασιακό μεσαίωνα την εντατικοποίηση και την πλήρη απουσία μέτρων ασφαλείας και υγιεινής.
Θέλω να ακουστεί πού είναι το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας. Πόσες φορές έχετε καταγγείλει τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, την ανασφάλιστη εργασία, την απουσία στοιχειωδών μέτρων υγείας και ασφάλειας. Πόσες καταγγελίες έχουν γίνει, πόσες φορές έχει παραστεί, πόσα πρόστιμα έχει ρίξει, πόσες φορές στήριξε εργαζόμενους και πόσες εργοδότες.
Ποια ΜΜΕ συκοφαντούν τα δικαιώματα σας και τον αγώνα σας.
Θέλω να εξηγήσετε στους εργαζόμενους την αιτία όλων αυτών που δεν είναι άλλος από την αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, με σκοπό το μέγιστο κέρδος. Με βάση το κέρδος, ο εργοδότης αποφασίζει αν τον συμφέρει να λάβει μέτρα προστασίας και ασφάλειας ή οργανωτικά μέτρα (π.χ., εκπαίδευση προσωπικού, επαρκής αριθμό εργαζομένων, ωράρια).

Και αφού ακουστούν όλα αυτά ο κάθε εργαζόμενος ας αναρωτηθεί πόσο μετράνε τη ζωή του την αξιοπρέπειά του, ποιους έχει δίπλα του και ποιους απέναντι του, αν θα συμμετάσχει στην επόμενη απεργία, αν θα γραφτεί στο σωματείο του.
«Το μέλλον δε θα ρθεί από μονάχο του, έτσι νέτο-σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κ’ εμείς» έλεγε ο ποιητής.