Η Κούβα ταπεινώνει τις ΗΠΑ μέσω ενός… τυφώνα!

Για μέρες η τηλεόραση έδειχνε εικόνες καταστροφής από τις νότιες περιοχές των ΗΠΑ, λόγω της καταιγίδας Harvey. Πέρα όμως από τις καταστροφές το πιο σημαντικό ήταν οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Και ο εφιάλτης θα επαναληφθεί, σε μεγαλύτερη κλίμακα, καθώς πλησιάζει τη Φλόριντα ο Τυφώνας Irma.
Αυτή τη στιγμή ο  Τυφώνας, (κατηγορίας 5 και με ταχύτητες ανέμου μέχρι 185 μίλια την ώρα), ένας από τους ισχυρότερους στον Ατλαντικό Ωκεανό, έχει αφήσει ήδη τουλάχιστον  23 ανθρώπους νεκρούς, αφού έπληξε τον Άγιο Μαρτίνο , τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, τις Μικρές Αντίλλες και άλλα νησιωτικά έθνη στη βορειοανατολική Καραϊβική.
Και η Κούβα; Που βρίσκεται ακριβώς στην ίδια περιοχή;
«Η χώρα είναι γνωστή για την απόλυτη ετοιμότητά της για φυσικές καταστροφές», δήλωσε ο καθηγητής του αμερικανικού πανεπιστημίου William LeoGrande στη Herald. «Η Κούβα έχει τελειοποιήσει την τέχνη της ετοιμότητας των τυφώνων κινητοποιώντας τις τοπικές γειτονικές οργανώσεις και τον στρατό για να εκκενώσουν όχι μόνο τους κατοίκους στην πορεία των συνεχιζόμενων καταιγίδων, αλλά και τα κατοικίδια ζώα τους και τα πιο αξιόλογα κτήματά τους»
Το σύστημα προστασίας των πολιτών σε περίπτωση μεγάλων φυσικών καταστροφών, στη Κούβα, δεν εξαντλείται σε  εκκλήσεις από τα ΜΜΕ. Φυσικά, ήδη από την Τρίτη, το Εθνικό Τμήμα Πολιτικής  Άμυνας της Κούβας ξεκίνησε την «ενημερωτική φάση των επιχειρήσεων»  στις 11 επαρχίες που θα βρισκόταν στο κέντρο της επίθεσης του τυφώνα.
Από εκεί και πέρα όμως αρχίζουν οι διαφορές σε σχέση με τις ΗΠΑ και τα άλλα κράτη της περιοχής.
Στην Αβάνα λειτουργεί Συντονιστικό όργανο που συμμετέχουν εκπρόσωποι του Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας, των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων και του Υπουργείου Εσωτερικών. Η Πολιτική Άμυνα, η οποία διοικείται από τον στρατηγό  Ramon Pardo , έχει την ευθύνη για να μετακινήσει όλους τους ανθρώπους και τα ζώα από περιοχές χαμηλού υψομέτρου, να μεταφέρει τις προμήθειες τροφίμων σε υψηλότερα εδάφη και  να κατανείμει τρόφιμα σε όλους τους κατοίκους πριν χτυπήσει η καταιγίδα.
Η κυβέρνηση παίρνει τους ανθρώπους έξω από τις περιοχές, πριν οι περιοχές τους πλημμυρίσουν,  χρησιμοποιώντας φορτηγά και λεωφορεία που παρέχονται από το κράτος.
Κάθε κυβερνητικό κτίριο λειτουργεί ως καταφύγιο με τροφή και στελεχωμένο με ιατρικό προσωπικό.
Στη Κούβα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, λειτουργεί  ένα ολοκληρωμένο εθνικό και τοπικό σχέδιο αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών καθώς και εκπαίδευσης  για την προστασία από καταστροφές.
Όπως τονίζει και η Marguerite Jimenez, επιτετραμμένης της  Κούβας στον οργανισμό για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Αμερική, «η στρατηγική απόκρισης της Κούβας έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε όλοι να επιβιώσουν και ότι  βασικός στόχος είναι να προστατεύει τους ανθρώπους όλων των κοινωνικοοικονομικών τάξεων, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας τους. Είναι βασική μας μέριμνα οι φτωχοί άνθρωποι να μην επηρεάζονται δυσανάλογα, από τις επικίνδυνες καταιγίδες» .
Και τον πιο καθοριστικό ρόλο σε αυτό το σχέδιο και την υλοποίηση του δεν παίζουν ούτε τα ΜΜΕ, ούτε η Πολιτική  Άμυνα, ούτε ο κρατικός μηχανισμός ή ο στρατός. Αλλά η πρωτοβουλία και η ταχεία κινητοποίηση των τοπικών κοινοτήτων μέσω των «Λαϊκών επιτροπών για την Άμυνα της Επανάστασης», οι οποίες υπάρχουν στην Κούβα από τα μέσα της δεκαετίας του 60.

• 
  

Είναι τα στρατόπεδα… αμερικάνικα…

 

Είναι τα στρατόπεδα… αμερικάνικα…

Από Ατέχνως

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Οι ΗΠΑ αντιστοιχούν στο 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι φυλακισμένοι τους αντιστοιχούν στο 25% (!!!) του παγκόσμιου πληθυσμού φυλακισμένων. Στις αμερικάνικες φυλακές – πραγματικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, κρατούνται σήμερα μισό εκατομμύριο περισσότεροι άνθρωποι απ’ ότι στην Κίνα, της οποίας ο πληθυσμός είναι πενταπλάσιος των ΗΠΑ.[1]

Κατά δήλωση της Σάλι Γιέϊτς, της αμερικανίδας αναπληρώτριας γενικής εισαγγελέα, από τη δεκαετία του ’80, ενώ ο πληθυσμός της χώρας αυξήθηκε κατά 30% ο αντίστοιχος στις φυλακές έχει αυξηθεί κατά 800%.


Στις φυλακές των ΗΠΑ (πολιτειακές, ομοσπονδιακές, ιδιωτικές) σήμερα, κρατούνται πάνω από 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι.[2] Βάσει των ίδιων στατιστικών, 2,7 εκατομμύρια παιδιά έχουν τον ένα γονιό τους στις φυλακές. Ο εγκλεισμός, συν τω χρόνω, όλο και περισσότερων αμερικανών στις φυλακές έχει αναχθεί σε μια εξόχως επικερδή δραστηριότητα – βιομηχανία για την αμερικάνικη (καπιταλιστική) οικονομία. Στην οποία αποτυπώνεται αγρίως η καταναγκαστική εργασία των κρατουμένων, φαινόμενο που τείνει να γενικευτεί. Εργασία που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αμείβεται με 1,25 δολάρια την ώρα, δηλαδή μόλις δέκα (10) δολάρια το 8ωρο!

Οι φυλακές – στρατόπεδα τείνουν να ιδιωτικοποιούνται. Ενώ δέκα χρόνια πριν υπήρχαν μόνο πέντε (5) ιδιωτικές φυλακές με περίπου 2.000 κρατούμενους, σήμερα έχουν φτάσει τις εκατό (100) με 62.000 έγκλειστους. Στο τέλος της δεκαετίας, ο αριθμός κρατουμένων στις ιδιωτικές φυλακές θα φτάσει τους 360.000. Στον τομέα ήδη δραστηριοποιούνται 18 εταιρείες σε 27 αμερικανικές πολιτείες. Πρόκειται για την μεγαλύτερη εμπορική δραστηριότητα στο σύμπλεγμα σωφρονισμού των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, η ομοσπονδιακή υπηρεσία μετανάστευσης και τελωνείων πληρώνει στη CCA[3] 90 δολάρια την ημέρα για κάθε κρατούμενο στις ιδιωτικές φυλακές.[4]

Σε πάνω από 37 πολιτείες έχει νομιμοποιηθεί η χρήση της εργατικής δύναμης των κρατουμένων από εταιρείες, με αποτέλεσμα πολλές να εγκαθιστούν τις παραγωγικές δραστηριότητές τους εντός των φυλακών. Σύμφωνα με την έρευνα της Palaez, στη σχετική λίστα περιλαμβάνεται η αφρόκρεμα των αμερικανικών εταιρειών: ΙΒΜ, Boeing, Motorola, Microsoft, Dell, Compaq, Intel, Texas Instruments και πολλές άλλες.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης – φυλακές. Η νέα μορφή δουλείας που επιβάλλεται στις ΗΠΑ μέσω των φυλακών-κάτεργων καταναγκαστικής εργασίας.
[1] Αποκαλυπτική έρευνα που υπογράφει η Περουβιανή δημοσιογράφος Vicky Palaez, ρεπόρτερ ερευνήτρια της ισπανόφωνης εφημερίδας της Νέας Υόρκης El Diario La Presna

[2] Σύμφωνα με το ανεξάρτητο, μη κερδοσκοπικό Κέντρο Έρευνας για την Παγκοσμιοποίηση (Centre for Research on Globalization, CRG), που εδρεύει στο Μόντρεαλ του Καναδά.

[3] Μεγάλη εταιρία ιδιωτικών φυλακών. Μαζί με την Wackenhut –ο γνωστός πολυεθνικός όμιλος υπηρεσιών ασφαλείας–, ελέγχουν το 75% της «αγοράς».

[4] Στοιχεία του πρακτορείου Bloomberg.

Ορκος πίστης του Καμμένου στους ιμπεριαλιστές στο Ταλίν

Πραγματοποιήθηκε στο Ταλίν της Εσθονίας, με τη γνωστή αντικομμουνιστική κυβέρνηση, η Σύνοδος υπουργών Αμυνας και Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Π. Καμμένος. Στη Σύνοδο της Εσθονίας συμμετείχε και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ.
Ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ συζήτησαν την παραπέρα κλιμάκωση των προσπαθειών για τον έλεγχο των αγορών, των πηγών Ενέργειας, καθώς και τους δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων και πρώτων υλών. Κλιμάκωσαν την αντιπαράθεσή τους με τα ρωσικά μονοπώλια και στο πλαίσιο αυτό συζητήθηκαν μέτρα για την παραπέρα ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (Εσθονία, Πολωνία, Λετονία, Ρουμανία κ.ά.).
Στη Σύνοδο έγινε απολογισμός της ιμπεριαλιστικής διείσδυσης και των επεμβάσεων της ΕΕ στην Αφρική, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για τον έλεγχο αγορών, όπως η Κίνα.
Επίσης έγινε συζήτηση για ζητήματα του Ευρωπαϊκού Αμυντικού Ταμείου, στο πλαίσιο της παραπέρα ανάπτυξης των εξοπλισμών προς όφελος των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.
Η κυβέρνηση μέσω του Π. Καμμένου έδωσε εγγυήσεις, δηλαδή γην και ύδωρ, όπως κάνει συνεχώς με τους ιμπεριαλιστές, σχετικά με την παραπέρα εμπλοκή της πατρίδας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και για μια ακόμη φορά διαφήμισε τις μεγάλες δυνατότητες, όπως τις ονομάζει, που διαθέτει η Ελλάδα σχετικά με την αξιοποίηση στρατιωτικών υποδομών και την εξεύρεση πελατείας, προς όφελος των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.
Ο Π. Καμμένος και η κυβέρνηση δεν χάνουν ευκαιρία να διαφημίζουν τις δυνατότητες και τα φονικά πλεονεκτήματα που έχει η βάση της Σούδας σε συνδυασμό με το Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής. Αποτελεί πλέον καθεστώς για την κυβέρνηση και δεν χάνει ευκαιρία, ώστε σε κάθε επίσκεψη στην πατρίδα μας εκπροσώπου ιμπεριαλιστικού οργανισμού ή χώρας, να του γίνεται ξενάγηση στη Σούδα, να διαφημίζονται οι δολοφονικές παροχές υπηρεσιών της βάσης σε βάρος της χώρας μας και των άλλων λαών. Ολα αυτά τη στιγμή που ως γνωστόν η βάση της Σούδας αποτελεί ορμητήριο και έχει χρησιμοποιηθεί από τους ιμπεριαλιστές σε όλους τους πολέμους και τις επεμβάσεις που έχουν γίνει στην Αφρική και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Η κυβέρνηση έχει σοβαρές ευθύνες με την κλιμάκωση της εμπλοκής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στους σχεδιασμούς και τις επεμβατικές δράσεις των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να αποφασίζει τη συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων σε ιμπεριαλιστικές αποστολές μακριά από τα σύνορα, ενάντια σε άλλους λαούς που καταδυναστεύονται από τους ιμπεριαλιστές. Κανένας στρατιωτικός έξω από τα σύνορα. Πρέπει να γίνει λαϊκή απαίτηση να επιστρέψουν η στρατιωτική δύναμη που για χρόνια υπάρχει στο Κόσσοβο και όλες οι στρατιωτικές αποστολές σε διάφορα σημεία της Γης. Να κλείσουν οι υποδομές που υπάρχουν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης για την εξυπηρέτηση των ΝΑΤΟικών συμφερόντων. Να κλείσει τώρα η βάση της Σούδας.

Λ.Α

Επισκέψεις...

Μετά τις επισκέψεις του πρωθυπουργού σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ήταν η σειρά του αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας να επισκεφτεί την περασμένη Τετάρτη εργοστάσια στη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙΠΕ) του Κιλκίς, για να προβάλει τις «αναπτυξιακές προοπτικές» της οικονομίας, στη βάση του «υγιούς ανταγωνισμού» και της «δίκαιης ανάπτυξης». Το «δυστύχημα» για τον Αλ. Χαρίτση ήταν ότι οι επιχειρήσεις αυτές ήταν λιγότερο «αποστειρωμένες» από εκείνες που επέλεξε ο πρωθυπουργός, με αποτέλεσμα να έχουν καταγραφεί το προηγούμενο διάστημα σοβαρές αντιδράσεις από σωματεία και εργαζόμενους για αντεργατικές εργοδοτικές πρακτικές, κατ' εφαρμογή των νόμων αυτής και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Για παράδειγμα, όπως έγραψε την Πέμπτη ο «Ριζοσπάστης», μεγάλη μεταλλουργία που επισκέφτηκε το κυβερνητικό κλιμάκιο, προχωράει σε απολύσεις όταν πρέπει να μειώσει την παραγωγή και επαναπροσλαμβάνει το προσωπικό όταν πρέπει να την αυξήσει, καλεί τους εργαζόμενους να δουλεύουν απλήρωτοι τα Σαββατοκύριακα, με «αντάλλαγμα» ρεπό κ.ά. Αλλη επιχείρηση έχει επιβάλει από το 2012 ατομικές συμβάσεις με μείωση μισθών και επιδομάτων κατά περίπου 20%.

Δημοκρατία...

Δεν είναι λίγες οι φορές που στελέχη της κυβέρνησης επικαλούνται τους κλασικούς του μαρξισμού για να θολώσουν τα νερά σε ό,τι αφορά τις ιδεολογικές καταβολές της αντιλαϊκής τους πολιτικής, για την οποία διαρκώς αναζητούν άλλοθι «αριστεροσύνης». Μια τέτοια περίπτωση είναι ο υπουργός Οικονομικών, ο οποίος, κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου για τα Εργασιακά στην Ολομέλεια της Βουλής, είπε την περασμένη Τετάρτη: «Στο "Κεφάλαιο" υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σημείο που μιλάει ο Μαρξ για την ελευθερία και λέει ότι η ελευθερία στον καπιταλισμό τελειώνει στην είσοδο των εργοστασίων (...) Εμείς λέμε ότι οι άνθρωποι - και οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες - είναι αδιαίρετοι. Δεν μπορεί να είσαι δημοκράτης πολίτης στην πολιτική σφαίρα, να ψηφίζεις και να συζητάς, και στο εργοστάσιο και στον χώρο δουλειάς να είσαι σκλάβος. Δεν δουλεύει έτσι η ανθρώπινη φύση. Αν θέλεις να έχεις δημοκρατία, αν θέλεις να έχεις ανθρώπους που είναι σκεπτόμενοι και κριτικοί, δεν μπορεί να υπάρχει η πύλη στους εργασιακούς χώρους που να λέει "Εδώ ξεχάστε τη δημοκρατία, εδώ υπάρχει μόνο η βούληση του εργοδότη ή του αφεντικού"». Προφανώς το παραπάνω δακρύβρεχτο σχόλιό του περί δημοκρατίας, μόνο ως υποκρισία μπορεί να θεωρηθεί. Γιατί;

***

Πρώτον, γιατί η αιτία της έλλειψης δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς δεν βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά στο γεγονός ότι μια χούφτα ιδιοκτήτες των εργοστασίων, των επιχειρήσεων, των εμπορομάγαζων πλουτίζουν από τη δουλειά της μεγάλης εργατικής πλειοψηφίας. Αυτό λοιπόν το «δικαίωμα» στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι που δίνει το «δικαίωμα» στο κάθε αφεντικό στο μαγαζί του να μην θέλει όσους αμφισβητούν αυτήν την εκμετάλλευση. Επίσης, η καπιταλιστική εκμετάλλευση για να λειτουργήσει, εκτός από τη συναίνεση και τις αυταπάτες, εκτός από το ξεγέλασμα και την κοροϊδία, θέλει και σκυμμένα κεφάλια, υποταγή, κάτω από το φόβο της απόλυσης κ.λπ. Δηλαδή, εκμετάλλευση και δημοκρατία δεν πάνε μαζί. Δεν τα ξέρει άραγε αυτά ο κατά τα άλλα «μαρξιστής οικονομολόγος»; Αυτήν την εκμετάλλευση η κυβέρνηση του υπουργού όχι μόνο δεν την αμφισβητεί, αλλά την ενισχύει. «Κορόνα στο κεφάλι της» έχει το στόχο της ανάκαμψης, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, που απαιτούν το μεγαλύτερο ξεζούμισμα των εργαζομένων, την ένταση δηλαδή της εκμετάλλευσης.

***

Και βέβαια, η κυβέρνησή του εδώ και 2 - 3 χρόνια δούλεψε πρακτικά σε αυτήν την κατεύθυνση, διατηρώντας όλο το αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο των προηγούμενων, που συνιστά επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και ενισχύοντάς το ακόμα περισσότερο. Ενισχύοντας δηλαδή το δικαίωμα του αφεντικού να επιβάλλει το δίκιο του μέσα από τις αντεργατικές ρυθμίσεις, αυτό που απαιτεί η κερδοφορία του στους χώρους δουλειάς. Ομως η κυβέρνηση δεν περιορίζεται σ' αυτά, αλλά πάει και παραπέρα. Μεθοδεύει την αλλαγή προς το χειρότερο του συνδικαλιστικού νόμου, με έμφαση στην παρεμπόδιση της απεργίας και στον περιορισμό της συνδικαλιστικής προστασίας. Κι από δίπλα, η αστική δικαιοσύνη βγάζει παράνομες εννιά στις δέκα απεργίες, δίνοντας «αέρα στα πανιά» του κεφαλαίου να χτυπήσει με λύσσα τους εργατικούς αγώνες. Αφού δεσμεύτηκε να συγκεράσει τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων με το κέρδος των καπιταλιστών, με την απάτη της «δίκαιης ανάπτυξης», αφού υποσχέθηκε να βάλει χαλινάρι στις εργοδοτικές «καταχρήσεις», με την «υγιή επιχειρηματικότητα», η κυβέρνηση εξαγγέλλει τώρα και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς!

***

«Δημοκρατία» για την κυβέρνηση είναι το δικαίωμα που δίνει με τους νόμους της στις εργοδοτικές «ενώσεις προσώπων» να υποκαθιστούν τα συνδικάτα στην υπογραφή ΣΣΕ και να λιβανίζουν την «πολυχρονεμένη» εργοδοσία. «Δημοκρατία» είναι ο κοινωνικός εταιρισμός, να κάθονται δηλαδή εργαζόμενοι και εργοδότες στο ίδιο τραπέζι και να συζητάνε μέτρα για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Η κοροϊδία πάει σύννεφο! Πραγματική δημοκρατία στον καπιταλισμό, στη δικτατορία δηλαδή του κεφαλαίου, δεν μπορεί να υπάρξει, είτε μέσα, είτε έξω από τους χώρους δουλειάς. Γι' αυτό ο αγώνας για μισθούς και δικαιώματα, για κατοχύρωση και επέκταση της συνδικαλιστικής δράσης, πρέπει να συνδυάζεται με την πάλη ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, που είναι το κεφάλαιο και η εξουσία του, μέχρι την ανατροπή της.

Το ... κοντράστ

Το ...κοντράστ είναι χαρακτηριστικό. Από τη μία Τσίπρας, Μακρόν και μεγαλοεπιχειρηματίες, αλά μπρατσέτα, συζητούν και αναλύουν τους τρόπους και τα μέτρα που πρέπει να πάρουν για να βγουν ενισχυμένοι οι καπιταλιστικοί όμιλοι, με τον ίδιο τον πρωθυπουργό να λέει: «Θα είμαι ευτυχής αν αυτή η επίσκεψη, πέρα από τα λόγια, επιφέρει και την αποφασιστικότητά σας να κάνετε το βήμα να επενδύσετε στην Ελλάδα. Το είπα και στην αρχή: Δεν θα το μετανιώσετε»...
Από την άλλη, χιλιάδες εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά μαθαίνουν ότι άμεσα τα σπίτια τους μπορεί να βγουν στο σφυρί επειδή δεν έχουν μία για να πληρώσουν στις τράπεζες τα στεγαστικά τους δάνεια. Κυβερνητικά στελέχη λένε: «Καθιερώνονται ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί τρεις φορές την εβδομάδα. Ξεκινάμε με μαγαζιά και μετά θα πάμε στα σπίτια».
Πώς συνδέεται το ένα με το άλλο; Μα είναι φανερό ότι το κλίμα εμπιστοσύνης που πρέπει να δημιουργηθεί για να έρθουν και να επενδύσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι διαμορφώνεται και θα διαμορφωθεί αφού υλοποιηθεί το βασικό προαπαιτούμενο: Το αντιλαϊκό χτύπημα των εργαζομένων και των οικογενειών τους, το τσάκισμα των μισθών, των συντάξεων, η φορολεηλασία, οι πλειστηριασμοί... Πολύ περισσότερο που το ζήτημα αυτό αφορά τις επενδύσεις διαφόρων funds στην ιδιοκτησία, χρήση γης και ακινήτων.
Ας μείνουμε, όμως, σε αυτό το τελευταίο.
Η κατάσταση έχει διαμορφωθεί ως εξής:
Χιλιάδες εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά που δεν έχουν ενταχθεί στις ρυθμίσεις του νόμου Κατσέλη αντιμετωπίζουν άμεσα το ενδεχόμενο πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας. Ζουν με την αγωνία εάν θα έχουν σπίτι να μείνουν. Η όποια «προστασία» παρέχει ο νόμος αυτός, έχει ισχύ μόνο μέχρι τις 31.12.2017 και αφορά εργαζόμενους και λαϊκές οικογένειες κυριολεκτικά εξαθλιωμένες. Αυτές οι περιπτώσεις είναι μόνο ένα μέρος του συνόλου των οικογενειών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα μη δυνατότητας αποπληρωμής του στεγαστικού τους δανείου.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει ήδη φροντίσει να πάρει μια σειρά μέτρα σε αυτήν την κατεύθυνση, όπως: Καμία προστασία στην πρώτη κατοικία, σχετικά με τα χρέη λαϊκών νοικοκυριών στις τράπεζες. Καθιέρωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Από την 1/1/2018 το σύνολο των δανείων πρώτης κατοικίας «απελευθερώνεται» πλήρως και σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα πώλησης. Σύμφωνα με τους επιχειρησιακούς στόχους των τραπεζών και τους βασικούς δείκτες απόδοσης, προβλέπεται μείωση των συνολικών μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά 38% (ή περίπου 40 δισ. ευρώ) μέχρι το τέλος του 2019.
Ολα τα παραπάνω φέρνουν στην επικαιρότητα την πρόταση νόμου καθώς και τροπολογίες που έχει καταθέσει το ΚΚΕ και αφορούν την προστασία και ανακούφιση των φτωχών λαϊκών οικογενειών. Το Νοέμβρη του 2015, το ΚΚΕ κατέθεσε πρόταση νόμου που ανάμεσα στα άλλα εισάγει διατάξεις που στοχεύουν στην ανακούφιση της λαϊκής οικογένειας από την υπερχρέωση στην κατεύθυνση μετάθεσης του βάρους της κρίσης στους τραπεζικούς ομίλους, προβλέποντας τη δραστική μείωση των χρεών των λαϊκών οικογενειών προς τις τράπεζες. Και πιο ειδικά προβλέπεται «η δραστική μείωση των χρεών των λαϊκών οικογενειών προς τις τράπεζες (διαγραφές τόκων και ανατοκισμών κ.λπ.)», αλλά και «η αυτοδίκαιη παύση κάθε μορφής πράξης αναγκαστικής εκτέλεσης από πλευράς των τραπεζών, σε βάρος των οφειλετών λαϊκών οικογενειών, για οφειλόμενα ποσά», κάτι που στην ουσία «παγώνει» τις όποιες διαδικασίες πλειστηριασμών.
Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις πρέπει να σημάνουν συναγερμό σε συνδικάτα, Λαϊκές Επιτροπές και άλλους φορείς του κινήματος. Με σύνθημα «Κανένα λαϊκό σπίτι στα χέρια αρπαχτικού ή τραπεζίτη», να υπάρξει οργανωμένη απάντηση στην επίθεση που κλιμακώνεται σε βάρος της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.

Η Ευρώπη των «Μακρόν» και η Ευρώπη των λαών

   

Από atexnos3 

Γράφει ο Νίκος Μόττας 

Ούτε μια, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά 75 φορές ανέφερε τη λέξη «Ευρώπη» (και τα παράγωγα της), μέσα σε μόλις 15 λεπτά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά την χθεσινή προσφώνηση του στο δέιπνο προς τιμήν του γάλλου προέδρου. Την τιμητική του είχε δε το περίφημο «ευρωπαϊκό κεκτημένο», στο οποίο ο κ.Πρόεδρος δεν παρέλειψε να αναφερθεί τουλάχιστον 6 φορές. Είχε προηγηθεί η ομιλία του Μακρόν με φόντο τον Ιερό βράχο της Ακρόπολης, του οποίου τον συμβολισμό χρησιμοποίησε προκειμένου να «ρητορεύσει» για το μέλλον της Ευρώπης.

Δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο κ.Μακρόν- όπως άλλωστε ο κ.Τσίπρας, ο κ.Μητσοτάκης, ο κ.Παυλόπουλος- έχουν γνήσιο ενδιαφέρον για την Ευρώπη, για το παρόν και κυρίως το μέλλον της. Το θέμα, ωστόσο, είναι για «ποιά Ευρώπη» κόπτονται και τα συμφέροντα «ποιάς Ευρώπης» προωθούν; Της Ευρώπης των «Μακρόν», ή της Ευρώπης των λαών; Το ερώτημα είναι, ασφαλώς, ρητορικό.

Γνωρίζουμε καλά για ποιά «Ευρώπη» μιλούν. Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η βαθιά αντιλαϊκή, αντιδραστική αυτή «συμμαχία λύκων» του κεφαλαίου, της οποίας τα «κεκτημένα» οι λαοί τα ζούν εδώ και χρόνια στο πετσί τους:

• Της Συνθήκης του Μάαστριχτ, το μνημόνιο των μνημονίων, απ’ όπου απορρέει όλο το πλαίσιο των αντιλαϊκών, αντεργατικών πολιτικών και η οποία αποτέλεσε τη βάση για τον εργασιακό μεσαίωνα της «Λευκής Βίβλου» της ΕΕ.

• Των περισσότερων από 120 εκατομμυρίων ανθρώπων (25% του πληθυσμού της ΕΕ) που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
• Των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 20 εκατομμυρίων παιδιών ηλικίας κάτω των 18 που ζουν σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης. Του σχεδόν 10% των ευρωπαίων που στερούνται βασικά καθημερινά αγαθά.
• Των περισσότερων από 4 εκατομμύρια αστέγων που κοιμούνται στα πεζοδρόμια των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, την ίδια στιγμή που τουλάχιστον 11 εκατομμύρια κατοικίες παραμένουν απούλητες.
• Των 9 εκατομμυρίων γάλλων (14,1% του πληθυσμού) και 12,5 εκατομμυρίων γερμανών που ζουν κάτω απ’ το όριο της φτώχειας.
• Των αντεργατικών νόμων (βλ. νόμοι «Μακρόν» και «Ελ Κομρί» στη Γαλλία το 2016), της αντιλαϊκή βαρβαρότητας, με ή χωρίς μνημόνια, σε όλη την ΕΕ, την ευελιξία στην αγορά εργασίας προς όφελος των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, της ελαστικής απασχόλησης, του εργασιακού ωραρίου-«λάστιχο», της ενοικίασης εργαζόμενων από της αυστηρής λιτότητας, της ανταγωνιστικότητας για την αύξηση των κερδών των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, κλπ.
• Του ρατσισμού, της ανόδου των φασιστικών μορφωμάτων, της ανιστόρητης και προκλητικής εξίσωσης κομμουνισμού και ναζισμού. Η Ε.Ε. που διοργανώνει αντικομμουνιστικές φιέστες και που αβαντάρει, με κάθε τρόπο και μέσο, την αναβίωση του ναζισμού-φασισμού σε μια σειρά χώρες, από τη Βαλτική μέχρι την Ουκρανία. Είναι η ίδια Ε.Ε. που όταν δεν πνίγει προσφυγόπουλα στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, κλείνει τα σύνορα της στα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Τα «κεκτημένα» της Ευρώπης τους, πέραν των ευρωπαίων εργαζομένων, τα έχουν ζήσει και τα ζουν και άλλοι λαοί. Εκεί όπου η Ε.Ε., από κοινού με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, συμμετείχε και συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, υπό το πρόσχημα της «δημοκρατίας» και του «ανθρωπισμού». Στη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, την Συρία, το Μάλι, την Κεντροαφρικανική δημοκρατία και αλλού.

Αυτή είναι, λοιπόν, η Ε.Ε., η «Ευρώπη τους», των καπιταλιστών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των τραπεζικών κολοσσών και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Γι’ αυτήν την Ευρώπη κόπτονται οι κάθε λογής «Μακρόν», ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και τα λοιπά αστικά κόμματα.

Απάντηση στην Ευρώπη των «Μακρόν» είναι η Ευρώπη των λαών, των εργαζόμενων, των φτωχών λαϊκών στρωμμάτων. Είναι η κλιμάκωση του αγώνα για να συνδεθεί η πάλη για αποδέσμευση από την Ε.Ε. με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

Σαρανταπέντε επενδυτές κι εξήντα αρχοντάδες

Κατιούσα

Ο οικοδεσπότης πέταξε μερικές ατάκες για τη Γαλλική Επανάσταση και την Κομμούνα του Παρισιού. Ο φιλοξενούμενος απάντησε προτείνοντας Λαϊκές Συνελεύσεις για το νέο οδικό χάρτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (;!). Και τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με τις πρώτες κυρίες, τους 45 επενδυτές (κι εξήντα αρχοντάδες) της συνοδείας, τους Γάλλους που είναι σύμμαχοί μας (κατά το “οι Γερμανοί είναι φίλοι-εταίροι μας”) κτλ.
Αλλά αυτά είναι απλώς το περιτύλιγμα. Τι έχουν να περιμένουν στην πραγματικότητα οι Έλληνες εργαζόμενοι από την επίσκεψη Μακρόν; Η κυβέρνηση συνεχίζει το εμπόριο ελπίδας, στο οποίο ειδικεύεται, αυτή τη φορά γύρω από τους επενδυτές και την ανάπτυξη που έρχεται. Κι η “Εφημερίδα των Συντακτών” έρχεται σε ρόλο κυβερνητικού εκπροσώπου να μας κάνει λιανά τη γραμμή την επίσημη, κυβερνητική γραμμή.
Ο Μακρόν, λοιπόν, σύμφωνα με το κύριο άρθρο της εφημερίδας, έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία να μας βοηθήσει για να κλείσει η αξιολόγηση και να βγούμε από την επιτροπεία των δανειστών! Παραδέχεται βεβαίως, ότι οι επενδυτές έλκονται από το κέρδος και δεν πρόκειται να έρθουν από φιλελληνισμό ή από φιλευσπλαχνία. Αλλά αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς, κι η ελληνική κυβέρνηση κινείται με βάση τα δεδομένα και τις εναλλακτικές λύσεις που υπάρχουν, για την απεμπλοκή μας από τα μνημόνια.

Άλλη εφημερίδα, ίδια λογική

Αλλά το καλύτερο σημείο δεν το έχουμε πιάσει ακόμα. Είναι αυτό όπου αναλύει την κρίση και τη διέξοδο από αυτήν.

Η ανάταξη της οικονομίας, η άνοδος του ΑΕΠ, η αντιμετώπιση της ανεργίας, η αύξηση των κρατικών εσόδων και των πρωτογενών πλεονασμάτων περνάνε μέσα από τις επενδύσεις. Αλλά για τις επενδύσεις χρειάζονται κεφάλαια. Και τα κεφάλαια δεν τα έχουμε. Αν τα είχαμε, δεν θα ήμασταν σε κρίση. Συνεπώς πρέπει να τα βρούμε.

Όσοι νόμιζαν πως η κρίση προέρχεται από υπερσυσσώρευση κεφαλαίων κι όχι από την έλλειψή τους, μπορούν να σκίσουν τα πτυχία τους και να μάθουν μπαλίτσα από τον άρχοντα (και τους άλλους 59 που ακολουθούν τους 45 επενδυτές). Όσοι πιστεύουν πως το κεφάλαιο, κινούμενο στη λογική του μέγιστου κέρδους (κι όχι του κέρδους απλά κι αόριστα) περιμένει να πέσει κι άλλο η αξία της εργατικής δύναμης στην Ελλάδα, σε επίπεδα Βουλγαρίας κι άλλων χωρών, για να επενδύσει και να είναι ανταγωνιστικό, πλανώνται οικτρά. Το πρόβλημα ήταν απλώς πως δεν είχαμε κεφάλαια, κι η ελληνική κυβέρνηση φροντίζει να τα φέρει (με βάση τις υπάρχουσες εναλλακτικές) εξασφαλίζοντας συμπράξεις και στρατηγικούς συμμάχους και στους Έλληνες επιχειρηματίες. Κάτι που προεξοφλεί ουσιαστικά την είσοδο γαλλικών κεφαλαίων στην ΕΥΑΘ (και θα δούμε και πού αλλού).
Αυτά λέει η εφημερίδα για να καθησυχάσει το αριστερό αναγνωστικό κοινό της, που μπορεί πχ να ανησυχεί για το ξεπούλημα και τις μπίζνες που κλείνουν. Αλλά όποιος δεν τρώει κουτόχορτο για την έλλειψη κεφαλαίων (ως αιτία της κρίσης) και δε βολεύεται με τα δεδομένα και τις “υπάρχουσες εναλλακτικές”, γνωρίζει αν μη τι άλλο πως δεν έχει κανένα λόγο να πανηγυρίζει και να χαίρεται, μαζί με τον κυβερνητικό τύπο και τον υπόλοιπο αστικό εσμό.

Η σεξιστική και έμφυλη βία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

   

Από herko 

Σχολιάζει ο Ειρηναίος Μαράκης //

Έχουν πολύ ενδιαφέρον (και προκαλούν άλλη τόση ενόχληση και θυμό ενώ δημιουργούν κι ένα αρνητικό προηγούμενο) οι συχνές προσπάθειες, εντός κι εκτός των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, να δικαιολογηθεί ή και να αγνοηθεί η σεξιστική και έμφυλη βία με το πρόσχημα ότι και οι άντρες (ετεροφυλόφιλοι – ετεροκανονικοί κτλ) είμαστε αρκετές φορές θύματα χλευασμού ή και σεξουαλικής παρενόχλησης. Όπως ενοχλούν οι απόψεις (οι οποίες αναπαράγουν τις λογικές της πατριαρχίας ακόμα και όταν χρησιμοποιούν προοδευτικό λόγο και επιχειρήματα) που στα διάφορα περιστατικά σεξιστικής βίας εστιάζουν στις ευθύνες του θύματος, ότι για παράδειγμα δεν ήταν αρκετά υποψιασμένο και άρα έχει κάποια ευθύνη σε αυτό (το οτιδήποτε) που τους συνέβη – είναι, με λίγα λόγια, ακριβώς η ίδια λογική που στην περίπτωση ενός βιασμού ρίχνει με ελαφρά συνείδηση την ευθύνη στο θύμα γιατί φορούσε κοντή φούστα! Αλλά βέβαια το να κρίνει κάποιος καθ’ έδρας όσα συμβαίνουν στον άλλο είναι εύκολη υπόθεση, το ζήτημα είναι όμως πως αντιμετωπίζονται αυτά τα προβλήματα…
Θα έλεγα όμως ότι τα πράγματα είναι πιο απλά. Για να πέσει θύμα, λοιπόν, σεξουαλικού χλευασμού ένας άντρας αυτό σημαίνει ότι στα μάτια της γυναίκας που τον επικρίνει φαίνεται ως ανίκανος να υπερασπιστεί τον ρόλο του ως ο σούπερ ντούρος εραστής που πρέπει να αποδεικνύει την ψυχική και σωματική του ανωτερότητα απέναντι στην γυναικεία ποταπότητα που αναζητά και μόνο ένα προστάτη στη ζωή της, αλλά και που πρέπει να επιβεβαιώνει την δυνατότητα του να κάνει οικογένεια ενώ παράλληλα για να δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα – εργοδότης – αφέντης που τον παρενοχλεί αναπαράγει ένα πρότυπο που πρώτοι εφάρμοσαν οι άντρες συνάδελφοι της. Με λίγα λόγια, έχουμε μία αναπαραγωγή διάφορων πολύ συγκεκριμένων σεξιστικών προτύπων που και πάλι η γυναίκα φαίνεται (και είναι, ασφαλώς) το κυρίως θύμα κι αυτό γιατί από τη μία πλευρά αναπαράγει πρότυπα συμπεριφοράς που της είναι ξένα και από την άλλη γιατί κατά βάθος υποτάσσει τον εαυτό της στις κοινωνικές νόρμες που επιβάλλει ένα σύστημα, ο καπιταλισμός δηλαδή, που αλλοτριώνει συνειδήσεις με μόνο σκοπό την παραγωγή και εκμετάλλευση υπεραξίας χωρίς φυσικά, την διάθεση οποιασδήποτε αμφισβήτησης από την πλευρά της καταπιεσμένης εργατικής τάξης.
Χρειάζεται ο καθένας και η καθεμία από εμάς, ιδιαίτερα όσοι θεωρούμε τον εαυτό μας κομμουνιστή, αριστερό, αντιφασίστα ή αντισεξιστή, να δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή σε αυτά τα ζητήματα και να μην αναπαράγουμε την κυρίαρχη άποψη. Είναι απαραίτητο επίσης να γνωρίζουμε ότι το κυρίαρχο κοινωνικό και σεξουαλικό πρότυπο της ετεροκανονικότητας δεν είναι κάτι που μπορεί να ξεφύγει από τις αντιφάσεις του συστήματος που το δημιούργησε. Έτσι ενώ από τη μία πλευρά ο καπιταλισμός δημιουργεί τις υλικές συνθήκες ώστε να ζει κανείς την προσωπική του ζωή ανεξάρτητα από την οικογένεια (σεξουαλική ελευθερία) – όχι όμως και σε περίοδο κρίσης, από την άλλη στην προσπάθεια του να στηρίξει την οικογένεια διαιωνίζει αντιδραστικά ιδεολογήματα όπως τον σεξισμό, την ομο/αμφι/τρανσφοβία, πολυφοβία φορτώνοντας παράλληλα τα βάρη της αναπαραγωγής και της φροντίδας των παιδιών, των ηλικιωμένων, των αρρώστων στην οικογένεια, ειδικά στις γυναίκες και χωρίς κοινωνική μέριμνα. Βλέπουμε λοιπόν, ότι και ο αγώνας για την απελευθέρωση της γυναίκας από τα δεσμά του νοικοκυριού δεν μπορεί να είναι διαφορετικός από τη συνολική μάχη για την κοινωνική απελευθέρωση. Φυσικά, σε αυτή την μάχη τα αρσενικά υποκείμενα της εργατικής τάξης, δεν σημαίνει ότι δεν έχουν θέση. Αντίθετα, είναι πολύ σημαντικό να αγωνιστούν με το Παιδί, τον Μετανάστη, τον Ομοφυλόφιλο κι αυτόν ακόμα τον «παντοδύναμο» Άνδρα για την κοινή τους απελευθέρωση.

Ρωσία, η χώρα όπου πραγματοποιείται και το απίθανο

Κατιούσα

Ο Ανατόλ Φρανς (1844-1924) ήταν γάλλος συγγραφέας, κριτικός και κοινωνικός παράγοντας. Στο απόσπασμα που εντάσσουμε στο πλαίσιο του αφιερώματος για τα 100 χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης, ο Ανατόλ Φρανς στηλιτεύει τους ιμπεριαλιστές που βούλιαξαν την ανθρωπότητα στο αίμα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και βρίσκει την ελπίδα στην επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Σοβιετική Ρωσία, τη χώρα όπου μπορούν να συμβούν τα πάντα, ακόμα και το απίθανο.

Είμαι γέρος πια και κρατιέμαι μακριά από τα γεγονότα, μα από το ερημητήριο μου παρακολουθώ τι γίνεται στον κόσμο…
Μας κυβερνάει σήμερα μια πολυπληθής συμμορία ανθρώπων, που έκανε λεφτά στον πόλεμο. Οι μιλιταριστές αυτοί και οι αντιδραστικοί αποθρασύνονται μέρα με τη μέρα κι όλο πιο επίμονα εφαρμόζουν τα σχέδιά τους.
Όμως τώρα υπάρχει μια ελπίδα, ότι η κατάσταση θα καλυτερέψει.
Καίει πάλι η φλόγα στις καρδιές των ανθρώπων.
Ρίξτε μια ματιά στην Ανατολή!
Νομίζαμε ότι για το ρώσικο λαό δεν υπήρχε διέξοδος από το σκότος του τσαρισμού.
Για επανάσταση, πόσο μάλλον για νικηφόρα επανάσταση, δεν υπήρχαν ελπίδες.
Όμως η Ρωσία είναι η χώρα, όπου πραγματοποιείται και το απίθανο. Αυτό το απίθανο πραγματοποιούν οι μπολσεβίκοι τώρα και θα το ολοκληρώσουν.
1921
Πηγή Η επανάσταση που άλλαξε την πορεία του κόσμου, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1977, σελ. 174.

Επιμέλεια Παναγιώτης Μανιάτης

Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του Αφιερώματος της Κατιούσα στην Οχτωβριανή Επανάσταση.