“Κλέαρχος – Μικρό Χωριό”!

Για πολύ καιρό η παραπάνω φράση αποτελούσε σύνθημα και παρασύνθημα, αντίστοιχα, των ανταρτών του ΕΛΑΣ Ευρυτανίας, προς τιμή του νεαρού νεκρού της θρυλικής μάχης του Μικρού Χωριού στις 18 Δεκέμβρη του 1942. 16χρονος μαθητής στο Γυμνάσιο ήταν ο "Κλέαρχος" (Κώστας Μπίρτσας) όταν παράτησε τα τετράδια και τα βιβλία για να αγκαλιάσει "τ’ άγιο τουφέκι" της λευτεριάς. Και γίνηκε σύμβολο και αετός στα λεύτερα ευρυτανικά βουνά μας!

Όμορφο Μικρό Χωριό

Το Μικρό Χωριό, ένα γραφικό ορεινό παραμυθάκι, βρίσκεται κουρνιασμένο στα 850 μέτρα, στην αγκαλιά της επιβλητικής Χελιδόνας. Από τα μισά του 15^ο αιώνα ατενίζει από εκεί την πανοραμική θέα στην κοιλάδα του Καρπενησιώτη ποταμού. Ο Πουκεβίλ στις περιηγήσεις του καταγράφει το πανέμορφο Μικρό Χωριό με τις 30 οικογένειες. Πολλοί ήταν οι ξενιτεμένοι στην Κωνσταντινούπολη, πολλοί όμως και οι ντόπιοι ζηλευτοί πετράδες. Στα υψώματα της Χελιδόνας ήρθε  κρυφά στα 1823  ο Μάρκος Μπότσαρης για να προετοιμάσει την επίθεση στο πολυπληθές τούρκικο ορδί που στάθμευε στο Καρπενήσι. Μαζί του πολέμησαν και Μικροχωρίτες! Στην παλιά πέτρινη βρύση του χωριού, λέγεται ότι απίθωσαν το άψυχο σώμα του Μάρκου οι σύντροφοί του κατά τη διάρκεια της πορείας μεταφοράς της σωρού του προς το Μεσολόγγι, μετά την περίφημη μάχη του Κεφαλόβρυσου.

Τα περίτεχνα πέτρινα σπίτια, οι έξι βρύσες στην ωραία πλατεία με τα πλατάνια, η υπέροχη εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα με το ιστορικό καμπαναριό, τα παλιά ξωκλήσια του 19^ου αιώνα, το σχολείο που στεγάζει το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο, το Μνημείο Μνήμης αφιερωμένο στους εκτελεσθέντες από τους Ιταλούς, το Ηρώο του Κλέαρχου, το Μνημείο των θυμάτων της κατολίσθησης, η Βρύση του Μάρκου Μπότσαρη, η μικρή αλπική λιμνούλα, τα λαχταριστά ταβερνάκια και τα εξαιρετικά καταλύματα, και άλλα πολλά ακόμη, συνθέτουν την εξαίσια βουνίσια εικόνα του χωριού που παλεύει με το χρόνο και τη μοίρα μέσα στο ελατοσκέπαστο τραχύ τοπίο, αυτό με τους δασικούς δρόμους και τα μαγικά μονοπάτια που φτάνουν ως την κορφή της ξελογιάστρας Χελιδόνας!

Στα 1963, στις 13 του Γενάρη, μετά από 13 συνεχόμενες μέρες και νύχτες έντονης βροχόπτωσης, αποκολλήθηκε μεγάλο μέρος του βουνού καταπίνοντας τα 2/3 του  παλιού χωριού μαζί με 13 ανθρώπους (πόσο μεταφυσικά "γρουσούζικο" φαίνεται να μοιάζει αυτό το "13" για τους Μικροχωρίτες)! Οι περισσότεροι σώθηκαν γιατί ήταν Κυριακή και βρίσκονταν στην εκκλησία. Πέντε  χρόνια μετά οικοδομήθηκε, με έρανο, το Νέο Μικρό Χωριό σχεδόν δίπλα από το Παλιό, σε απόσταση μόλις 2 χλμ.

Σήμερα το Μικρό Χωριό (Νέο και Παλιό, με 124 και 83 σπίτια αντίστοιχα) αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της Ευρυτανίας μαζί βέβαια και με τα άλλα όμορφα χωριά της Ποταμιάς. Καμαρώνει, αντικρίζοντας απέναντι, και κάτω από την Καλιακούδα, το μόνιμο “ανταγωνιστή” του το ξακουστό Μεγάλο Χωριό!

Όμως το Μικρό Χωριό δεν είναι απλά ένας σαγηνευτικός ταξιδιωτικός προορισμός. Η περήφανη αντιστασιακή ιστορία του το κατατάσσει στο πάνθεον των ηρωικών χωριών του τόπου μας.

Η μαύρη σκλαβιά και η Αντίσταση

1941: Το Καρπενήσι βρίσκεται υπό ιταλική κατοχή. Τα περισσότερα χωριά της Ευρυτανίας θρηνούν νεκρούς από τον πρόσφατο ελληνοϊταλικό πόλεμο. Οι άπληστοι καταχτητές με ορισμένους ντόπιους συνεργάτες τους, δήθεν δραγουμάνους, που στην πραγματικότητα ήταν δωσίλογοι ντυμένοι με ιταλικές στολές (Τουρκοχρήστος, Κοροκίδας, Πατακιάς, Στέλας, Κιούσης κλπ)  εξορμούν στην ευρυτανική ύπαιθρο και λεηλατούν, άλλοτε ευθέως και ξεδιάντροπα και άλλοτε με χυδαίους έμμεσους εκβιασμούς, τους χωρικούς. Ταυτόχρονα διάφοροι άλλοι ξενόφερτοι μαυραγορίτες πηγαινοέρχονται μέσα στην πόλη και στα χωριά και μαζί με τα τομάρια της ιταλικής διοίκησης εκμεταλλεύονται με χίλια δυό τερτίπια τον φτωχό κόσμο ληστεύοντας τις περιουσίες και τη λιγοστή σοδειά των κατοίκων που μέσα στη μαύρη φτώχεια τους έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτά τα καθάρματα. Όποιοι τολμούν να αντιδράσουν; Δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, βιασμοί γυναικών, στρατοδικεία και φυλακίσεις, είναι στο πρόγραμμα με διάφορα φτηνά προσχήματα. Η σκλαβιά μαζί με ένα μαύρο συρματόπλεγμα τυλίγει το Καρπενήσι.

Τον Οχτώβρη του 1941 ομάδες πολιτών που προέρχονται κυρίως από το παράνομο ΚΚΕ Ευρυτανίας, οργανώνουν με θαυμαστή επιτυχία ένα μεγάλο πανευρυτανικό συλλαλητήριο στο Καρπενήσι, με σύνθημα "κανείς να μην πεθάνει από πείνα"! Απαιτούν 10% παρακράτημα από τους μαυραγορίτες για να πηγαίνει στις άπορες οικογένειες. Η πλατεία του Καρπενησίου γεμίζει από κόσμο και ομιλητές, ενώ οι ένοπλοι ιταλοί, έκπληκτοι με τη μεγαλειώδη αποφασιστικότητα του ευρυτανικού λαού, τα χάνουν και δεν τολμούν να αντιδράσουν. Μετά από πολλές δαιδαλώδεις προσπάθειες και κινητοποιήσεις, το αίτημα κερδίζεται και έτσι αρκετά τρόφιμα διαμοιράζονται στις πιο φτωχές οικογένειες. Έτσι γλίτωσε η Ευρυτανία το θάνατο από την πείνα. Περίπου εκείνο τον καιρό βρίσκεται εκεί και ο Άρης Βελουχιώτης που θεωρεί την αγαπημένη του Ευρυτανία ιδανική για την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα. Φυσικά θα συγκροτηθεί και το ΕΑΜ Ευρυτανίας. 

Η πρώτη αντάρτικη ομάδα, με αρχηγό τον Άρη, ξεκινά από την καλύβα του Στεφανή στη Σπερχειάδα, κι ανηφορίζει στο Καρπενήσι έχοντας μόνο μερικά πιστόλια και κάνα δυο γκράδες. Έτσι, λίγοι στην αρχή, όμως θαρραλέα και αποφασιστικά βγαίνουν στον αγώνα τα καλύτερα παιδιά του λαού μας! Οργώνουν σαν τα αγρίμια τα βουνά, με στερήσεις, πείνα, κακουχίες, και χίλια βάσανα, αλλά δεν το βάζουν κάτω. Οργανώνονται, εξηγούν, στρατολογούν,  εξοπλίζονται, βάζουν τη σπίθα στο μπαρούτι της περήφανης συνείδησης του λαού. Στις 7 Ιουνίου 1942 το πρώτο αντάρτικο σώμα με προμετωπίδα τη σημαία που γράφει "Ελεύθερη Ευρυτανία-ΕΛΑΣ" και με το τραγούδι "Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά" μπαίνει με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη στη Δομνίστα, όπου κηρύσσει την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα. Αυτό ήταν! Το αντιστασιακό κίνημα που στην πορεία θα πάρει πελώριες διαστάσεις ξεκινά! Τα ρυάκια θα μεταβληθούν σε ποτάμια και ο ΕΛΑΣ θα γίνει ο μεγάλος λαϊκός στρατός της Λευτεριάς και της Λαοκρατίας.

Στις 28 του Οχτώβρη 1942 στο Κρίκελλο Ευρυτανίας, ο Άρης με τους αντάρτες του δίνει μια πολύ σημαντική νικηφόρα μάχη, την πρώτη σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη, διαλύοντας μια ιταλική φάλαγγα. Επιτυχείς μάχες δίνονται και στη Χρύσω κι αλλού. Ο ΕΛΑΣ δε σταματά! Καταφέρνει, συνεχώς, αποφασιστικά χτυπήματα στους φασίστες καταχτητές και στους ντόπιους προδότες. Η ανάπτυξή του είναι αλματώδης. Κομβική επιτυχία της αντίστασης αποτελεί το μεγάλο επιτυχημένο σαμποτάζ στη γέφυρα του Γοργοποτάμου στις 25 του Νοέμβρη. Ο αγώνας μεστώνει κι ο  ΕΛΑΣ σκορπάει την ατσάλινη δύναμη της λευτεριάς σε βουνά και λόγγους. Το τιμημένο αντάρτικο τουφέκι στέλνει περήφανα λυτρωτικά μηνύματα ξεσηκωμού και νέας ανάστασης! Έτσι το ηθικό του σκλαβωμένου λαού μας αναπτερώνεται. Η Ευρυτανία πάλλεται από επαναστατικό ενθουσιασμό και ο λαός πυκνώνει τις ελασίτικες γραμμές.

Η μάχη του Μικρού Χωριού!

Η μάχη του Μικρού χωριού θεωρείται από τις σημαντικότερες στην αντιστασιακή εποποιία του τόπου. Τέτοιες μέρες ήταν, Δεκέμβρης του 1942, όταν ο Άρης με τα πιο διαλεχτά παλικάρια του ΕΛΑΣ, περνά από το Μικρό Χωριό Ευρυτανίας, το οποίο διαθέτει έναν από τους πιο δυνατούς εαμικούς πυρήνες, και γίνεται δεκτός από τους κατοίκους με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις. Η φήμη του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού φτερουγίζει ήδη από άκρη σε άκρη σε ολόκληρη τη Ρούμελη με επίκεντρο πάντα την αδάμαστη Ευρυτανία. Στα πρόσωπα των παιδιών τους, των αδούλωτων ανταρτών, οι χωρικοί βλέπουν το συμπαραστάτη, τον αρωγό, τον απελευθερωτή από τη μαύρη κατοχή και γενικότερα από την αφόρητη εκμετάλλευση του παρελθόντος. Είναι ξημερώματα της 18ης Δεκέμβρη, όταν οι αντάρτες πληροφορούνται, από ένα σύνδεσμο στο Κλαψί, ότι δύο πολυπληθείς ιταλικές φάλαγγες (1000 άντρες, άλλες πηγές κάνουν λόγο και για 2000) ξεμύτισαν από το κατεχόμενο Καρπενήσι και κατηφορίζουν προς το Μικρό και το Μεγάλο χωριό, για επίδειξη δύναμης και αρπαγές στα χωριά. Υπάρχει και μία εκδοχή ότι οι Ιταλοί ειδοποιήθηκαν από κάποιον προδότη πρόκριτο για την παρουσία ανταρτών στην περιοχή! Να σημειώσουμε, εδώ, κάτι που έχει μεγάλη σημασία: πριν λίγες μέρες, στις 7 Δεκέμβρη 1942, είχε προηγηθεί η πυρπόληση και η  λεηλασία της Χρύσως με την εκτέλεση 7 πατριωτών, καθώς και το κάψιμο, στις 10 Δεκέμβρη, του πανέμορφου  ιστορικού χωριού των Αγράφων. Οι αντάρτες που βρίσκονται εκείνη την ημέρα στο φιλόξενο Μικρό Χωριό δεν ξεπερνούν τους 200, αλλά δεν πτοούνται. Με ενθουσιασμό και επαναστατική φλόγα αποφασίζεται αμέσως το χτύπημα του φασίστα καταχτητή που επελαύνει. Ο Άρης, με τη βοήθεια και των ντόπιων, μαθαίνει τα πάντα για την περιοχή, χαρτογραφεί, εποπτεύει και εξετάζει προσεκτικά τον τρόπο και το σημείο που θα λάβει χώρα η επιχείρηση.

Η ενέδρα στήνεται στη Ρεματιά, στο δρόμο πριν το Μικρό Χωριό στου "Τσίρη". Tην κομβική ρεματιά, όπως και τα πλαϊνά περάσματα, καθώς και κάποιες επιλεγμένες εξόδους διαφυγής, ελέγχουν διάσπαρτα ακροβολισμένα αντάρτικα τμήματα του "Λάμπρου" του "Νικηφόρου", του Νάκου Μπελή και του Νίκου Καρκάνη. Παρόντες, επίσης, στα πιο καίρια πόστα είναι ο ανθός του αντάρτικου, οι: "Θάνος", "Πελοπίδας", "Λευτεριάς", "Παπα-κουμπούρας" και άλλοι ακόμη. Ο Άρης μπροστάρης και συντονιστής!

Οι Ιταλοί της μίας φάλαγγας που βαδίζουν σε πυκνή πολεμική διάταξη, δέχονται ξαφνικά τα πρώτα πυρά των “Αρειανών” που τους χτυπούν σε απόσταση αναπνοής και με καλό οπτικό πεδίο. Πρώτος σωριάζεται ο επικεφαλής "γαλονάτος". Είναι ο Διοικητής του Συντάγματος Καρπενησίου! Το σύνθημα είχε ήδη δοθεί. Οι ΕΛΑΣίτες χτυπούν ακατάπαυστα και συντονισμένα και οι επιδρομείς φασίστες πέφτουν σαν τα στάχυα. Πανικόβλητοι οι Ιταλοί προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν και σε λίγο αρχίζουν να ανταποδίδουν τα πυρά. Ταυτόχρονα, η άλλη εχθρική φάλαγγα που έχει περάσει απέναντι στο Μεγάλο Χωριό, εντοπίζει τις θέσεις των ανταρτών και "βάζει" με όλμους. Η μάχη μαίνεται, επικρατεί "χαλασμός Κυρίου", αντιβουίζουν οι ρεματιές, καίγεται ο τόπος από τα πυκνά πυρά των αντιμαχόμενων. Αλλά ο αντάρτικος αιφνιδιασμός αποδεικνύεται απόλυτα επιτυχημένος και οι καταχτητές παθαίνουν καθολική πανωλεθρία. Δεκάδες Ιταλοί κείτονται νεκροί, πληροφορίες κάνουν λόγο για 70. Από τους αντάρτες νεκρός είναι μόνο ένας : ο αλησμόνητος "Κλέαρχος" το 16χρονο ατρόμητο ανταρτόπουλο από το Περίβλεπτο Φθιώτιδας. Ο Κλέαρχος, σύμφωνα με μαρτυρίες συμπολεμιστών του, πρόλαβε μονάχα να πει: "αχ, τους κερατάδες, μες την καρδιά με χτύπησαν" και πέταξε για να συναντήσει τον Κατσαντώνη και τον Μπότσαρη. Ο θάνατός του συγκλόνισε βαθιά τους συντρόφους του. Με τo προσυμφωνημένο σύνθημα της σάλπιγγας, οι αντάρτες, μετά τη μεγάλη τους επιτυχία, αποχωρούν όπως ακριβώς προστάζει η δοκιμασμένη ταχτική του αιφνιδιασμού. Ξημερώματα βρίσκονται στα Φιδάκια, κατόπιν στην Αγία Βλαχέρνα και στις 20 του Δεκέμβρη περνάνε στο Παπαρούσι, φτάνουν στο φουσκωμένο Μέγδοβα από όπου, ομάδες- ομάδες, περνάνε με το "καρέλι" απέναντι το ποτάμι και καταλήγουν στο χωριό Μαραθιάς όπου φιλοξενούνται στο σχολείο και σε σπίτια.

"Tο δόλιο το Μικρό Χωριό και πάλι ανταριάζει"...

Τα αιμοβόρα κτήνη του Μουσολίνι σκύλιασαν. Οι άνανδροι φασίστες ξεχύνονται στο "δόλιο το Μικρό Χωριό" και το πυρπολούν: σπίτια, αποθήκες, καλύβια, γίνονται παρανάλωμα του πυρός. Ληστεύουν όλα τα υπάρχοντα των κατοίκων που τα φορτώνουν σε καμιόνια. Πολλοί χωρικοί, γέροι, μανάδες και μικρά παιδιά καταφεύγουν στα γύρω βουνά παρακολουθώντας με σπαραγμό το βιός και τον κόπο τους να καίγεται και να λεηλατείται. Οι αδίστακτοι Ιταλοί όμως έχουν στο νου τους ακόμη πιο φρικιαστική συνέχεια.

Η ελεεινή επιχείρηση τρόμου ξετυλίγεται στην περιοχή. Και αφορά όχι μόνο το Μικρό μα και το γειτονικό Μεγάλο Χωριό. Συλλαμβάνουν κόσμο (ανάμεσά τους και κάποιους προκρίτους που δεν αποφάσιζαν να αποδράσουν έγκαιρα παρά τις προτροπές της τοπικής εαμικής οργάνωσης) και μέσα στο σχολείο τους υποβάλλουν σε ανείπωτα βασανιστήρια! Τους κρεμάνε με τριχιές, σπάνε χέρια και πόδια, βγάζουν μάτια με τις ξιφολόγχες, χαράζουν τα πρόσωπα των κρατουμένων, κι όλα αυτά για να προδώσουν οι χωρικοί τους αντάρτες, τα μαχόμενα παιδιά τους και τους συγχωριανούς τους. Αλλά οι περήφανοι Ευρυτάνες στέκουν παλικάρια και αλύγιστοι. Κανείς δεν μαρτυράει τίποτε! Οι βάνδαλοι δεν έχουν ιερό και όσιο. 

Παραμονές Χριστουγέννων, στις 24 Δεκέμβρη, βασανίζουν και καίνε ζωντανούς τον αξιαγάπητο 42χρονο δασκαλόπαπα Δημήτρη Βαστάκη και τον ενωμοτάρχη Χ. Κατσίμπα.

Επιπλέον 11 κρατούμενοι -κυρίως Μεγαλοχωρίτες  αλλά και Μικροχωρίτες- οδηγούνται έξω από το χωριό στη θέση Άνω Λόγγοβες όπου οι φασίστες του Μουσολίνι τους βάζουν να σκάψουν ζωντανοί τους τάφους τους. Στη συνέχεια τους εκτελούν αναγκάζοντας με τη βία το χωριό να παρακολουθήσει το αποτρόπαιο θέαμα της κτηνωδίας τους. Ήταν οι : Γιάννης Καριοφύλλης δάσκαλος, Χρήστος Μέρμηγκας αρχίατρος, Δ. Ματσιούτας τηλεγραφητής, Ανδρέας Σιταράς, Δημ. Δασκαλάκης ανάπηρος, Θεόδωρος Οικονόμου ανάπηρος, Γιάννης Μεσίρης ανάπηρος, Βασίλης Παλιούρας επαγγελματίας, Κώστας Αραπογιάννης επαγγελματίας,  Νίκος Κυρίτσης καφετζής, Χρήστος Φλέγκας μετανάστης. Ο αείμνηστος δάσκαλος Γιάννης Καριοφύλλης με υψωμένη τη γροθιά βροντοφωνάζει μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα: "ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η ελευθερία", στέλνοντας ουρανόμηκες μήνυμα λεβεντιάς ως τα πέρατα του αγωνιζόμενου κόσμου! Έτσι με σφιγμένη τη γροθιά βρήκαν τον λεβέντη Ευρυτάνα κάποιοι στενοί συγγενείς και συγχωριανοί του!

Η θυσία των ηρώων έδωσε νέα τεράστια ώθηση στον αντιστασιακό αγώνα του τόπου μας και ο ΕΛΑΣ εγκαθιδρύεται πλέον παντού. Γίνεται ο φόβος και ο τρόμος του μισητού εχθρού καταφέρνοντας σημαντικά χτυπήματα στον καταχτητή.  Οι Ιταλοφασίστες, δεν θα ξεμυτίσουν πάλι, μέχρι που  4,5 μήνες αργότερα, στα τέλη του Απρίλη 1943, θα αποχωρήσουν για ασφάλειά τους από το Καρπενήσι προς τη Λαμία. Τα χωριά ανασαίνουν, η πνοή της λευτεριάς και ο σπόρος της αναδημιουργίας ριζώνουν για τα καλά στον τόπο μας. Η Ελεύθερη Ελλάδα θα βρει την πιο έμπρακτη έκφρασή της στην ανταρτομάνα Ευρυτανία.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι στο Μικρό χωριό στεγάστηκε και το περίφημο Τυπογραφείο της Εθνικής Αντίστασης, αυτό το σπουδαίο επαναστατικό κέντρο πληροφόρησης, όπου τυπώνονταν πλήθος εφημερίδων της Ελεύθερης Ελλάδας των βουνών (πολλές από τις οποίες παρουσιάσαμε και θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε από το blog μας) και το οποίο πυρπόλησαν παρακρατικοί επιδρομείς το 1946.

Επίσης, εδώ έδρασε και η νεαρή Επονίτισσα η Ναυσικά Φλέγκα-Παπαδάκη, η μετέπειτα γυναίκα του καπετάν Λευτεριά, η οποία οργανώνει τα πρώτα εθελοντικά παιδικά συσσίτια και δίνει το παράδειγμα για να οργανωθεί παντού η Αλληλεγγύη με αποτέλεσμα να γλιτώσουν από τη φονική πείνα 13.000 παιδάκια της Ρούμελης. Αυτή η θρυλική νεαρή κοπέλα έγραψε και τους στίχους για το τραγούδι του Άρη και του Μικρού Χωριού που πέρασε από στόμα σε στόμα και τραγουδιέται ακόμη:

"Βαρια στενάζουν τα βουνά, ο ήλιος σκοτεινιάζει,

το δόλιο το μικρό χωριό και πάλι ανταριάζει

Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά, πέφτουν τουφέκια ανάρια,
ο Άρης κάνει πόλεμο, με αντάρτες παλικάρια

Έλα βρε άπιστε Ιταλέ, φασίστα Μουσολίνι
να μετρηθούμε οι δυο μαζί, να δεις το τι θα γένει

Δεν έχεις γέρους και άρρωστους, μικρά παιδιά να σφάξεις,
ούτε κορίτσια ντροπαλά, ούτε χωριά να κάψεις

Παπάδες για να τυρρανάς, στη μέση στο παζάρι,
έχεις μπροστά σου σήμερα, τον Καπετάνιο Άρη

Που γρήγορος σαν τον αητό, σαν το γοργό το αγέρι,
φασίστες έσφαξε πολλούς, με δίκοπο μαχαίρι"!

Μία εφημερίδα της εποχής θα γράψει : "Το 21 τους λέγαν κλέφτες, σήμερα τους λεν ληστές. Τώρα, όπως και τότε, είναι οι αγωνιστές της Λευτεριάς"!

(Ήταν ένα αφιέρωμα  από τον "Ευρυτάνα ιχνηλάτη" για τη μάχη του Μικρού Χωριού, που έγινε σαν σήμερα) .

ΥΓ1: Δείτε και ορισμένα κομβικά αφιερώματα του blog μας για την Αντίσταση στην Ευρυτανία:

Δομνίστα Ευρυτανίας: Η Αγία Λαύρα της Αντίστασης

Κορυσχάδες: Το χωριό της Αντίστασης

Ποιος θυμάται την "Πρωτεύουσα της Ελεύθερης Ελλάδας";

Κρίκελλο 1942: Φλάμπουρο Αντίστασης σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη!

ΥΓ2: Διαβάστε, επίσης, κάποια επιπλέον ντοκουμέντα από τον Παράνομο Αντιστασιακό Τύπο της εποχής που έχει δημοσιεύσει ανά καιρούς το blog μας :

"Άμα σας ρωτήσουν απαντήστε περήφανα:ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΟΝΙΤΕΣ..."

Αντάρτικη Ζωή

Με τον Άρη καθώς περνούσαμε τη Ρούμελη

Το ξεκίνημα του 1944, με τη γραφίδα της ΕΠΟΝ 

0,88Χ25 πόσο κάνει; Από την Ευκλείδεια γεωμετρία στην ευκλείδεια αριθμητική

 

Παφιλης: Μόλις στα 0,88 ευρώ η αύξηση του κατώτατου μισθού στην Πορτογαλία.

Τσακαλωτος: Δε σας πληροφόρησαν καλά, από 508 πήγε στα 530!

Παφιλης: 0,88 × 25 πόσο κάνει;

Το πρόβλημα ωστόσο δεν είναι τα Ευκλείδεια μαθηματικά. Είναι τα μαθηματικά της κυβέρνησης και το αξίωμά της για ένα “σοσιαλιστικό” καπιταλισμό.

Κατιούσα
 

Δεν ξέρουμε αν είναι ο Παφίλης που κομπλάρει τον Τσακαλώτο ή αντιστρόφως, ο Τσακαλώτος που εμπνέει τον Παφίλη, αλλά η μεταξύ τους “χημεία” είναι αδιαμφισβήτητη και υπάρχουν μια σειρά περιστατικά ως αποδείξεις.


Το Μάη του 15′ ο Παφίλης είχε κάνει λόγο για το “Ευκλείδειο θεώρημα” πως ο καπιταλισμός είναι σοσιαλιστικός. Ο Ευκλείδης είχε απαντήσει λέγοντας πως το ΚΚΕ δε δίνει ελπίδα στο λαό (τότε ακόμα “η ελπίδα ερχόταν…”) και κάλεσε τους βουλευτές του να διαβάσουν τον τρίτο τόμο του Μαρξ. Για να επανέλθει ο Παφίλης λέγοντας “ελπίδα δίνουμε, παραισθησιογόνα δε δίνουμε” και πως χωρίς το ΚΚΕ -και τις αντιδράσεις του στο δρόμο- η Ελλάδα θα ήταν νεκροταφείο.

Δύο χρόνια αργότερα, τον περασμένο Μάη, ο Παφίλης αγανακτισμένος με τις κυβερνητικές ντρίπλες, είπε στον Τσακαλώτο πως στο πρώτο “αριστερό μνημόνιο” επικαλέστηκε το Μαρξ, στο δεύτερο “αριστερό μνημόνιο” το Λένιν, κι ελπίζει πως όταν τριτώσει το κακό δε θα έρθει κι η επίκληση του Στάλιν…

Σήμερα στη Βουλή τρίτωσε όντως το “καλό”. Ο Παφίλης έκανε κριτική αναφορά στο παράδειγμα της Πορτογαλίας, όπου η “συστράτευση της Αριστεράς” δεν έφερε καμία ανακούφιση για τον εργαζόμενο λαό, παρά μόνο μια πενιχρή αύξηση που ισοδυναμεί με κάτι λιγότερο από ένα ευρώ ημερησίως. Ο Τσακαλώτος, που συχνά τον μπερδεύουν λίγο τα ελληνικά, ατύχησε αυτή τη φορά και με τους αριθμούς, αφού διέκοψε τον Παφίλη και του είπε: “δε σας έχουν πληροφορήσει σωστά, από τα 508 ευρώ ο μισθός πήγε στα 530!”. Για να προκαλέσει την εύλογη απορία του Παφίλη που του ζήτησε να κάνει μια απλή πράξη:

-0,88 ευρώΧ25 πόσο μας κάνουν;

Η απάντηση είναι 22 ευρώ, όσο και το ποσό της μηνιαίας αύξησης.
Μετά από την ευκλείδεια γεωμετρία, λοιπόν, μάθαμε και την “ευκλείδεια αριθμητική”. Μακάρι να ήταν αυτό βέβαια το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είναι το βασικό αξίωμα του Ευκλείδη και των μαθηματικών της κυβέρνησης, που πλασάρουν ένα “σοσιαλιστικό” καπιταλισμό και την πολιτική τους ως φιλολαϊκή.

http://www.katiousa.gr

Η αντεπανάσταση παίρνει ρεβάνς μέσα από "αθώα" σόους

Ο λόγος για το μουσικοχορευτικό συγκρότημα Natalities που εμφανίστηκε στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο» και αποθεώθηκε από κοινό και κριτές. Το θέμα της παράστασης ήταν η δυστυχία που βρήκε τους Ρομανώφ εξαιτίας της Ρωσικής επανάστασης του Φλεβάρη και το δράμα μελών της οικογένειας του Τσάρου. Βλέπετε, οι υπεύθυνοι του Art And Performance Dance Theatre που βρίσκονται πίσω από τους Natalities, δεν δίστασαν για να χρησιμοποιήσουν παιδάκια προκειμένου να στοχεύσουν στο θυμικο του κοινού και έτσι να είναι πιο αποτελεσματική η προπαγάνδα τους. Κάτι αντίστοιχο αν θυμόσαστε είχε συμβεί και στην Eurovision του 16 μόνο που τότε ξέπλεναν ναζί, το συγκεκριμένο τραγούδι «έτυχε» μάλιστανα κερδίσει το διαγωνισμό.

Δείτε και ακούστε όμως το τραγούδι και προσέξτε τα λόγια.

Συγκινηθήκατε;

Πως να μη συγκινηθήτε…

…στο κάτω κάτω τι αμαρτία έκαναν οι κακόμοιροι οι Ρομανώφ και τους έλαχε τέτοια μοίρα; Δεν ήταν βλέπετε σκληραγωγημένοι αγρότες δουλοπάροικοι, κακοπληρωμένοι εργάτες, αγράμματοι χωρικοί, απένταροι επαίτες της Πετρούπολης. Δεν ήταν φαντάροι στο μέτωπο του Α Παγκοσμίου Πολέμου να έχουν συνηθίσει την κακομεταχείριση και τις κακουχίες. Όχι, ήταν η μεγάλη αυτοκρατορική δυναστεία της Ρωσίας που βρέθηκε απ’ τα ψηλά στα χαμηλά και απ’ τα πολλά στα λίγα, όπως οι ήρωες της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Βλέπετε, οι καταπιεσμένοι υπήκοοι τους αποφάσισαν ότι δεν πήγαινε άλλο να πεθαίνουν κατά χιλιάδες στο μέτωπο, ούτε να δουλεύουν εντατικά στην πολεμική βιομηχανία ή να πουλούν το αγροτικό προϊόν τους για νόμισμα που δεν είχε καμία αξία, εξαιτίας του πληθωρισμού που δημιουργούσε η έλλειψη αγαθών σαν συνέπεια του πολέμου.  Ενός ακόμη πολέμου από τους πολλούς που τους έστελνε ο Τσάρος να σφαχτούν, προκειμένου να κρατήσει τα κεκτημένα του και στη συγκεκριμένη περίπτωση του 1ου ΠΠ να εξοφλήσει τα χρωστούμενα του προς τις άλλες δυο μεγάλες δυνάμεις της ΑΝΤΑΝΤ. Μόνο που αυτός ήταν ο μεγαλύτερος και ο βιαιότερος μέχρι τότε.

Σε αυτές τις συνθήκες ο εξαθλιωμένος, ο πεινασμένος, ο αγράμματος, καλούνταν να πολεμήσει υπέρ του δυνάστη του. Μιας οικογένειας και μιας ολιγαρχίας γύρω από τα ανάκτορα που για αιώνες εκμεταλλεύονταν εκατομμύρια λαού και βασίλευε ελέω θεού. Μιας μεσαιωνικού τύπου εξουσίας που καταδίκαζε αυτήν την τόσο τεράστια χώρα να μένει καθυστερημένη οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά. Που στην κορυφή της βρίσκονταν ένας άνδρας, ο τσάρος Νικόλαος, ο οποίος δεν είχε διστάσει κατ επανάληψη  να πνίξει στο αίμα τις ειρηνικές διαδηλώσεις ενός λαού που ζητούσε βασικά και στοιχειώδη δικαιώματα τα οποία για αιώνες στερούνταν.

Αυτόν τον ζυγό αποτίναξαν οι λαϊκές μάζες τον Φλεβάρη, για να αρχίσουν να οικοδομούν την δική τους εξουσία τον Οκτώβρη. Κανείς όμως στην εκπομπή δεν βρέθηκε να πει ποιοι ήταν οι Ρομανώφ και πόσο καλό έκανε στο Ρώσικο λαό η ανατροπή τόσο των ίδιων όσο και αυτού που εκπροσωπούσαν.

Μπράβο Natalities, τώρα που πήρατε το κολάι με τους Ρομανώφ φτιάξτε και μια rock opera για το δράμα των Γλύξμπουργκ

Αλήθεια, δεν είναι τα αστικά ΜΜΕ εκείνα που σε κάθε ευκαιρία μας λένε ότι κόπτωνται για την δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου και τα δικαιώματα του ατόμου; Μόνο που συνήθως αυτή η ευαισθησία τους πιάνει όταν χρειάζεται να συκοφαντήσουν κάποιον λαϊκό αγώνα του σήμερα ή του χθες. Με δυνάστες, δικτάτορες, φασίστες, βασιλιάδες, Τσάρους και συνταγματάρχες δεν φαίνεται ότι έχουν τόσο μεγάλο πρόβλημα και σε κάθε περίσταση τους φέρονται με το γάντι. Όταν όμως οι λαοί με δική τους πρωτοβουλία αποφασίζουν να απελευθερωθούν από όλους αυτούς, τότε υπάρχει πρόβλημα, τότε και μόνο τότε καταπατώνται οι ατομικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα. Δικαιώματα και ελευθερίες που όπως φαίνεται δεν φτάνουν για όλους…

Ας αναρωτηθούμε πάντως γιατί 100 χρόνια μετά από αυτό το κοσμοιστορικό γεγονός -την επανάσταση ντε- κάποιοι συνεχίζουν να ξοδεύουν πόρους προκειμένου να παραχαράξουν και να συκοφαντήσουν, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο ακόμη και τους Ρομανώφ να ξεπλύνουν και να ηρωοποιήσουν(ή ακόμη και τους Ναζί ή και τους Δοσίλογους σε άλλες ιστορικές συγκυρίες). Τι τους φοβίζει, σάμπως δεν κέρδισαν, σάμπως δεν ήρθε το τέλος της ιστορίας εκεί κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90; Ας αναρωτηθούμε…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

απο το poexania.wordpress.com

Ο Στάλιν για τα δέκα χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης

Κατιούσα

«Δεν μπορεί κανείς ν’ αμφιβάλλει ότι η καταστροφή αυτού του βήματος θα σκέπαζε για πολύν καιρό την κοινωνική και πολιτική ζωή των «προχωρημένων χωρών» με τα σκοτάδια μιας αχαλίνωτης μαύρης αντίδρασης. Δεν μπορεί ν’ αρνηθεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός της ύπαρξης του «μπολσεβίκικου κράτους» βάζει χαλινάρι στις μαύρες δυνάμεις της αντίδρασης, διευκολύνοντας τον αγώνα των καταπιεζομένων τάξεων για την απελευθέρωσή τους. Έτσι εξηγείται στην ουσία και το κτηνώδες μίσος που τρέφουν οι εκμεταλλευτές όλων των χωρών για τους μπολσεβίκους…», έγραφε ο Στάλιν τέτοιες μέρες πριν από 90 χρόνια, αναφερόμενος στην Οχτωβριανή Επανάσταση που γέννησε το πρώτο μπολσεβίκικο κράτος στον κόσμο…
Με αφορμή τη σημερινή επέτειο γέννησης του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν (18 του Δεκέμβρη 1878) και στα πλαίσια του μεγάλου αφιερώματος της Κατιούσα στα 100 χρόνια από την Οχτωβριανή Επανάσταση, παρουσιάζουμε άρθρο του που γράφτηκε για τα δέκα χρόνια της Οχτωβριανής.
Το άρθρο έχει τίτλο “Ο διεθνής χαρακτήρας της Οχτωβριανής Επανάστασης” και δημοσιεύτηκε στην «Πράβντα» (αρ.φ. 255), στις 6-7 του Νοέμβρη 1927. Περιλαμβάνεται στα Άπαντα του Ι. Β. Στάλιν (τόμος 10^ος), όπως αναφέρεται στην μπροσούρα «Ι. Β. Στάλιν, Οκτωβριανή Επανάσταση», που εκδόθηκε το 1990, από την «Επιτροπή Υπεράσπισης της μνήμης του Ιωσήφ Στάλιν», από όπου κι έγινε η μεταγραφή του κειμένου.

Ο διεθνής χαρακτήρας της Οχτωβριανής Επανάστασης
του Ι. Β. Στάλιν

Την Οχτωβριανή Επανάσταση δεν πρέπει να τη θεωρεί κανείς μονάχα επανάσταση «μέσα σε εθνικά πλαίσια». Είναι, πριν απ’ όλα, επανάσταση με διεθνή, παγκόσμιο χαρακτήρα, γιατί σημαίνει ριζική στροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας από τον παλιό, τον καπιταλιστικό κόσμο, στον καινούργιο, το σοσιαλιστικό.
Στο παρελθόν οι επαναστάσεις τελείωναν συνήθως με την αντικατάσταση στο πηδάλιο του κράτους της μιας ομάδας εκμεταλλευτών με μια άλλη ομάδα εκμεταλλευτών. Οι εκμεταλλευτές άλλαζαν, η εκμετάλλευση έμενε. Αυτό γινόταν τον καιρό των απελευθερωτικών κινημάτων των δούλων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των εξεγέρσεων των δουλοπάροικων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των γνωστών «μεγάλων» επαναστάσεων της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας. Δε μιλώ για την Παρισινή Κομμούνα, που ήταν η πρώτη, ένδοξη, ηρωική, πάντως όμως ανεπιτυχής προσπάθεια του προλεταριάτου να στρέψει την ιστορία ενάντια στον καπιταλισμό.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση διαφέρει από άποψη άρχων απ’ αυτές τις επαναστάσεις. Δε βάζει για σκοπό της την αντικατάσταση της μιας μορφής εκμετάλλευσης με μίαν άλλη μορφή εκμετάλλευσης, της μιας ομάδας εκμεταλλευτών με μιαν άλλη ομάδα εκμεταλλευτών, μα την εξάλειψη κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την εξάλειψη όλων των εκμεταλλευτικών ομάδων, την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου, την εγκαθίδρυση της εξουσίας της πιο επαναστατικής τάξης απ’ όλες τις καταπιεζόμενες τάξεις που υπήρξαν ως τώρα, την οργάνωση της καινούργιας αταξικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Ακριβώς γι’ αυτό η νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης σημαίνει ριζική στροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας, ριζική στροφή στα ιστορικά πεπρωμένα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ριζική στροφή στο απελευθερωτικό κίνημα του παγκόσμιου προλεταριάτου, ριζική στροφή στις μέθοδες πάλης και στις μορφές οργάνωσης, στη ζωή και στις παραδόσεις, στον πολιτισμό και στην ιδεολογία των εκμεταλλευομένων μαζών όλου του κόσμου.
Αυτός είναι ο λόγος που η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι επανάσταση διεθνούς, παγκόσμιου χαρακτήρα.
Αυτού βρίσκεται επίσης η ρίζα της βαθιάς συμπάθειας που τρέφουν προς την Οχτωβριανή Επανάσταση οι καταπιεζόμενες τάξεις όλων των χωρών, που βλέπουν σ’ αυτήν την εγγύηση της απελευθέρωσής τους.
Θα μπορούσε να σημειώσει κανείς, μια σειρά βασικά ζητήματα, στα οποία η Οχτωβριανή Επανάσταση επιδρά πάνω στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος σ’ όλο τον κόσμο.
1.Η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι, πριν απ’ όλα, αξιόλογη, γιατί διέσπασε το μέτωπο του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, ανέτρεψε την ιμπεριαλιστική αστική τάξη σε μια από τις πιο μεγάλες καπιταλιστικές χώρες κι ανέβασε στην εξουσία το σοσιαλιστικό προλεταριάτο.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τάξη των μισθωτών, η τάξη των κατατρεγμένων, η τάξη των καταπιεζόμενων κι εκμεταλλευομένων υψώθηκε ως τη θέση κυρίαρχης τάξης, και με το παράδειγμά της ηλεκτρίζει τους προλετάριους όλων των χωρών.
Αυτό σημαίνει ότι η  Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων στις χώρες του ιμπεριαλισμού.
Αφαίρεσε τα εργαλεία και τα μέσα παραγωγής από τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές και τα μετέτρεψε σε κοινωνική ιδιοχτησία, αντιπαραθέτοντας μ’ αυτό τον τρόπο στην αστική ιδιοχτησία τη σοσιαλιστική ιδιοχτησία. Έτσι ξεσκέπασε το ψέμα των καπιταλιστών ότι η αστική ιδιοχτησία είναι απαραβίαστη, ιερή και αιώνια.
Απόσπασε από την αστική τάξη την εξουσία, στέρησε την αστική τάξη από τα πολιτικά της δικαιώματα, κατέστρεψε τον αστικό κρατικό μηχανισμό και μεταβίβασε την εξουσία στα Σοβιέτ αντιπαραθέτοντας έτσι στον αστικό κοινοβουλευτισμό, που είναι δημοκρατία καπιταλιστική, τη σοσιαλιστική εξουσία των Σοβιέτ, που είναι δημοκρατία προλεταριακή. Είχε δίκαιο ο Λαφάργκ όταν έλεγε από τα 1887 ακόμα ότι την επόμενη της επανάστασης «όλοι οι πρώην καπιταλιστές θα στερηθούν τα εκλογικά τους δικαιώματα».
Έτσι η Οχτωβριανή Επανάσταση ξεσκέπασε το ψέμα των σοσιαλδημοκρατών ότι τώρα είναι δυνατό το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσω του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση όμως δε σταμάτησε και δεν μπορούσε να σταματήσει σ’ αυτό. Αφού κατέστρεψε το παλιό, το αστικό, άρχισε να οικοδομεί το καινούργιο, το σοσιαλιστικό. Τα δέκα χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι δέκα χρόνια οικοδόμησης του κόμματος, των συνδικάτων, των Σοβιέτ, των συνεταιρισμών, των πολιτιστικών οργανώσεων, των μεταφορών, της βιομηχανίας, του Κόκκινου Στρατού. Οι αναμφισβήτητες επιτυχίες του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ στο μέτωπο της οικοδόμησης έδειξαν ολοκάθαρα ότι το προλεταριάτο μπορεί να κυβερνά μ’ επιτυχία τη χώρα χωρίς την αστική τάξη και ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί να οικοδομεί μ’ επιτυχία τη βιομηχανία χωρίς την αστική τάξη και ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί να διευθύνει μ’ επιτυχία όλη τη λαϊκή οικονομία χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί να οικοδομεί μ’ επιτυχία το σοσιαλισμό παρά την καπιταλιστική περικύκλωση.
Η παλιά «θεωρία» ότι οι εκμεταλλευόμενοι δεν μπορούν να κάνουν χωρίς τους εκμεταλλευτές, όπως το κεφάλι και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος δεν μπορούν να κάνουν χωρίς το στομάχι, δεν ανήκει αποκλειστικά στο Μενίνιο Αγρίππα, το γνωστό απ’ την αρχαία ιστορία ρωμαίο συγκλητικό. Η «θεωρία»  αυτή αποτελεί σήμερα τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής «φιλοσοφίας, της σοσιαλδημοκρατίας γενικά, της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής του συνασπισμού με την ιμπεριαλιστική αστική τάξη ειδικά. Η «θεωρία» αυτή, που προσέλαβε χαρακτήρα πρόληψης, αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο σοβαρά εμπόδια στο δρόμο της επαναστατικοποίησης του προλεταριάτου των καπιταλιστικών χωρών. Ένα από τα σπουδαιότερα αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός ότι κατάφερε θανάσιμο χτύπημα στην ψεύτικη αυτή «θεωρία».
Μήπως χρειάζεται ν’ αποδείξουμε ακόμα ότι αυτά και άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να μείνουν χωρίς σοβαρή επίδραση στο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης των καπιταλιστικών χωρών;
Τέτια πασίγνωστα γεγονότα, όπως η προοδευτική ανάπτυξη του κομμουνισμού στις καπιταλιστικές χώρες, η αύξηση της συμπάθειας των προλετάριων όλων των χωρών προς την εργατική τάξη της ΕΣΣΔ, τέλος, η συρροή εργατικών αντιπροσωπειών στη χώρα των Σοβιέτ μιλάνε αναμφισβήτητα για το γεγονός ότι ο σπόρος που έσπειρε η Οχτωβριανή Επανάσταση αρχίζει κιόλας να δίνει καρπούς.
2.Η Οχτωβριανή Επανάσταση συγκλόνισε τον ιμπεριαλισμό όχι μονάχα στα κέντρα της κυριαρχίας του, όχι μονάχα στις «μητροπόλεις». Χτύπησε και τα μετόπισθεν του ιμπεριαλισμού, την περιφέρειά του και υπόσκαψε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού στις αποικιακές και στις εξαρτημένες χώρες.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση αφού ανάτρεψε τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές, έσπασε τις αλυσίδες του εθνικοαποικιακού ζυγού κι απελευθέρωσε από το ζυγό αυτό όλους χωρίς εξαίρεση τους καταπιεζόμενους λαούς ενός εκτεταμένου κράτους. Το προλεταριάτο δεν μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό του, να δεν απελευθερώσει τους καταπιεζόμενους λαούς. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός ότι πραγματοποίησε στην ΕΣΣΔ τις εθνικοαποικιακές αυτές επαναστάσεις όχι κάτω από τη σημαία της εθνικής έχθρας και των εθνικών συγκρούσεων, μα κάτω από τη σημαία της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αδελφικής προσέγγισης των εργατών και των αγροτών των λαών της ΕΣΣΔ, όχι στο όνομα του εθνικισμού, μα στο όνομα του διεθνισμού.
Ακριβώς επειδή οι εθνικοαποικιακές επαναστάσεις έγιναν στη χώρα μας με την καθοδήγηση του προλεταριάτου και κάτω από τη σημαία του διεθνισμού, ακριβώς γι’ αυτό οι λαοί-παρίες, οι λαοί-δούλοι υψώθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ίσαμε τη θέση πραγματικά ελεύθερων και πραγματικά ισότιμων λαών, ηλεκτρίζοντας με το παράδειγμά τους, τους καταπιεζόμενους λαούς όλου του κόσμου.
Αυτό σημαίνει ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των αποικιακών επαναστάσεων, που γίνονται στις καταπιεζόμενες χώρες του κόσμου σε συμμαχία με το προλεταριάτο, με την καθοδήγηση του προλεταριάτου.
Παλιότερα «επικρατούσε η συνήθεια» να πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι από ανέκαθεν χωρισμένος σε κατώτερες και ανώτερες φυλές, σε μαύρους και λευκούς, από τους οποίους οι πρώτοι είναι ανεπίδεκτοι πολιτισμού και καταδικασμένοι να ’ναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ οι δεύτεροι είναι οι μοναδικοί φορείς του πολιτισμού, προορισμένοι να εκμεταλλεύονται τους πρώτους.
Τώρα πρέπει να θεωρείται ότι ο μύθος αυτός έχει διαλυθεί και αποριφθεί. Ένα από τα σπουδαιότερα αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός ότι έδοσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το μύθο δείχνοντας στην πράξη ότι οι απελευθερωμένοι μη ευρωπαϊκοί λαοί, που τραβήχτηκαν στο δρόμο της σοβιετικής ανάπτυξης, δεν είναι καθόλου λιγότερο ικανοί από τους ευρωπαϊκούς λαούς ν’ αναπτύξουν μια πραγματικά πρωτοπόρα κουλτούρα κι έναν πραγματικά πρωτοπόρο πολιτισμό.
Παλιότερα «επικρατούσε η συνήθεια» να πιστεύουν ότι μοναδική μέθοδος απελευθέρωσης των καταπιεζομένων λαών είναι η μέθοδος του αστικού εθνικισμού, η μέθοδος της απόσπασης του ενός έθνους από το άλλο, η μέθοδος της διαίρεσής τους, η μέθοδος της ενίσχυσης της εθνικής έχθρας ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες των διαφόρων εθνών.
Τώρα ο μύθος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει ανασκευαστεί. Ένα από τα σπουδαιότερα αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός ότι έδοσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτό το μύθο, δείχνοντας στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της προλεταριακής, της διεθνιστικής μεθόδου απελευθέρωσης των καταπιεζομένων λαών, σαν της μοναδικά σωστής μεθόδου, δείχνοντας στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της αδελφικής συμμαχίας των εργατών και των αγροτών των πιο διαφορετικών λαών πάνω στις αρχές της ελεύθερης συγκατάθεσης και του διεθνισμού. Η ύπαρξη της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, που είναι το πρότυπο της μελλοντικής συνένωσης των εργαζομένων όλων των χωρών σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία, είναι η άμεση απόδειξη.
Είναι περιττό να ειπωθεί ότι αυτά κι άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να μην έχουν σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών. Γεγονότα, όπως η ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος των καταπιεζομένων λαών στην Κίνα, στην  Ινδονησία, στις Ινδίες κλπ., και η αύξηση της συμπάθειας των λαών αυτών προς την ΕΣΣΔ αποτελούν αναμφισβήτητη μαρτυρία γι’ αυτά.
Η εποχή της ανενόχλητης εκμετάλλευσης και καταπίεσης των αποικιών και εξαρτημένων χωρών πέρασε.
Ήρθε η εποχή των απελευθερωτικών επαναστάσεων στις αποικίες και στις εξαρτημένες χώρες, η εποχή της αφύπνισης του προλεταριάτου των χωρών αυτών, η εποχή της ηγεμονίας του στην επανάσταση.
3.Η Οχτωβριανή  Επανάσταση, σπέρνοντας το σπόρο της επανάστασης τόσο στα κέντρα του ιμπεριαλισμού όσο και στα μετόπισθέν του, εξασθενίζοντας την ισχή του ιμπεριαλισμού στις «μητροπόλεις» και κλονίζοντας την κυριαρχία του στις αποικίες, έκανε έτσι προβληματική την ίδια την ύπαρξη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού στο σύνολό του.
Αν στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού η στοιχειακή ανάπτυξη του καπιταλισμού μετατράπηκε—λόγω της ανισομετρίας της, λόγω των αναπόφευχτων προστριβών και των πολεμικών συγκρούσεων, λόγω τέλος του πρωτοφανέρωτου ιμπεριαλιστικού μακελειού—σε προτσές αποσύνθεσης και θανάτου του καπιταλισμού, η Οχτωβριανή Επανάσταση και η συνδεμένη μ’ αυτήν απόσπαση μιας τεράστιας χώρας από το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού δεν μπορούσαν παρά να επιταχύνουν το προτσές αυτό, υποσκάπτοντας βήμα πρός βήμα τίς ίδιες τις βάσεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.
Κάτι περισσότερο. Η Οχτωβριανή Επανάσταση κλονίζοντας τον ιμπεριαλισμό δημιούργησε ταυτόχρονα στο πρόσωπο της πρώτης προλεταριακής διχτατορίας ισχυρή και ανοιχτή βάση του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, τέτια που ποτέ δεν είχε προηγούμενα και που πάνω της μπορεί σήμερα να στηριχθεί. Δημιούργησε το ισχυρό και ανοιχτό εκείνο κέντρο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, που ποτέ δεν είχε προηγούμενα, και που γύρω του μπορεί σήμερα το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα να συσπειρώνεται, οργανώνοντας το ενιαίο επαναστατικό μέτωπο των προλετάριων και των καταπιεζομένων λαών όλων των  χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Αυτό σημαίνει, πριν απ’ όλα, ότι η Οχτωβριανή  Επανάσταση τραυμάτισε θανάσιμα τον παγκόσμιο καπιταλισμό, που ποτέ πια δε θα αναλάβει.  Ακριβώς γι’ αυτό ο καπιταλισμός ποτέ πια δε θα επανακτήσει εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα» που είχε πριν από τον Οχτώβρη.
O καπιταλισμός μπορεί να σταθεροποιείται μερικά, μπορεί να οργανώνει ορθολογιστικά την παραγωγή του, μπορεί να παραδόσει τη διακυβέρνηση της χώρας στο φασισμό, και να σφίξει προσωρινά την εργατική τάξη, όμως ποτέ δε θα ξανάβρει πια εκείνη τη «γαλήνη» και κείνη τη «σιγουριά», εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα», για τις οποίες καμάρωνε παλιότερα, γιατί η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού έφτασε σε τέτια βαθμίδα ανάπτυξης, που οι φλόγες της επανάστασης θα ξεσπούν αναπόφευχτα πότε στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, πότε στην περιφέρειά του, καταστρέφοντας τα ιμπεριαλιστικά μπαλώματα και φέρνοντας μέρα με τη μέρα πιο κοντά την πτώση του καπιταλισμού.  Ακριβώς όπως στο γνωστό μύθο: «έβγαλε την ουρά—βούλιαξε η μύτη, έβγαλε τη μύτη—βούλιαξε η ουρά».
Αυτό σημαίνει, δεύτερο, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση ανέβασε σ’ ένα ορισμένο ύψος τη δύναμη και το ειδικό βάρος, την ανδρεία και τη μαχητική ικανότητα των καταπιεζομένων τάξεων όλου τού κόσμου, αναγκάζοντας τις κυρίαρχες τάξεις να τις υπολογίζουν σαν καινούργιο σοβαρό παράγοντα. Τώρα πια οι εργαζόμενες μάζες του κόσμου δεν μπορούν να θεωρούνται «τυφλός όχλος», που πλανιέται στα σκοτάδια και που του λείπει η προοπτική, γιατί η Οχτωβριανή  Επανάσταση τους δημιούργησε ένα φάρο που τους φωτίζει το δρόμο και τους δίνει προοπτικές.  Αν προηγούμενα δεν υπήρχε δημόσιο παγκόσμιο βήμα, απ’ όπου θα μπορούσε κανείς να διαδηλώσει και να διατυπώσει τις ελπίδες και τους πόθους των καταπιεζομένων τάξεων, τώρα υπάρχει ένα τέτιο βήμα στο πρόσωπο της πρώτης διχτατορίας του προλεταριάτου.
Δεν μπορεί κανείς ν’ αμφιβάλλει ότι η καταστροφή αυτού του βήματος θα σκέπαζε για πολύν καιρό την κοινωνική και πολιτική ζωή των «προχωρημένων χωρών» με τα σκοτάδια μιας αχαλίνωτης μαύρης αντίδρασης. Δεν μπορεί ν’ αρνηθεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός της ύπαρξης του «μπολσεβίκικου κράτους» βάζει χαλινάρι στις μαύρες δυνάμεις της αντίδρασης, διευκολύνοντας τον αγώνα των καταπιεζομένων τάξεων για την απελευθέρωσή τους. Έτσι εξηγείται στην ουσία και το κτηνώδες μίσος που τρέφουν οι εκμεταλλευτές όλων των χωρών για τους μπολσεβίκους.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αν και πάνω σε νέα βάση. Όπως άλλοτε στην περίοδο της πτώσης της φεουδαρχίας η λέξη «γιακωβίνος» προκαλούσε στους αριστοκράτες όλων των χωρών φρίκη και αποστροφή, έτσι και τώρα, στην περίοδο της πτώσης του καπιταλισμού, η λέξη «μπολσεβίκος» προκαλεί φρίκη και αποστροφή στην αστική τάξη όλων των χωρών. Κι αντίθετα, όπως άλλοτε το Παρίσι ήταν καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπρόσωπους της αστικής τάξης που ανέβαινε έτσι και τώρα η Μόσχα είναι καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπρόσωπους του προλεταριάτου που ανεβαίνει. Το μίσος ενάντια στους γιακωβίνους δεν έσωσε τη φεουδαρχία από την καταστροφή. Μπορεί ν’ αμφιβάλλει κανείς ότι το μίσος ενάντια στους μπολσεβίκους δεν θα σώσει τον καπιταλισμό από την αναπόφευχτη συντριβή του;
Η εποχή της «σταθερότητας» του καπιταλισμού πέρασε παίρνοντας μαζί της και το μύθο για το αδιασάλευτο του αστικού καθεστώτος.
Ήρθε η εποχή της καταστροφής του καπιταλισμού.
4.Την Οχτωβριανή Επανάσταση δεν μπορεί να τη θεωρεί κανείς μονάχα επανάσταση στον τομέα των οικονομικών και των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων. Είναι ταυτόχρονα και επανάσταση στα πνεύματα, επανάσταση στην ιδεολογία της εργατικής τάξης. Η Οχτωβριανή Επανάσταση γεννήθηκε και δυνάμωσε κάτω από τη σημαία του μαρξισμού, κάτω από τη σημαία της ιδέας της διχτατορίας του προλεταριάτου, κάτω από τη σημαία του λενινισμού, που είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων. Γι’ αυτό σημαίνει νίκη του μαρξισμού ενάντια στο ρεφορμισμό, νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό, νίκη της 3ης Διεθνούς ενάντια στη 2η Διεθνή.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση άνοιξε μια αδιάβατη τάφρο ανάμεσα στο μαρξισμό και το σοσιαλδημοκρατισμό, ανάμεσα στην πολιτική τού λενινισμού και την πολιτική του σοσιαλδημοκρατισμού.
Άλλοτε, πριν από τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου, η σοσιαλδημοκρατία μπορούσε να κάνει επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, χωρίς ν’ αρνείται ανοιχτά την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, μα και χωρίς να κάνει απολύτως τίποτε, για να φέρει πιο κοντά την πραγματοποίηση αυτής της ιδέας, γιατί, εννοείται η στάση αυτή της σοσιαλδημοκρατίας δε δημιουργούσε καμιά απειλή για τον καπιταλισμό. Τότε, σε κείνη την περίοδο, η σοσιαλδημοκρατία τυπικά συγχωνευόταν ή σχεδόν συγχωνευόταν με το μαρξισμό.
Τώρα, ύστερα από τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου, όταν όλοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια που οδηγεί ο μαρξισμός και τι μπορεί να σημαίνει η νίκη του, η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να κάνει πια επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, δεν μπορεί να ερωτοτροπεί με την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, χωρίς να δημιουργεί κάποιον κίνδυνο για τον καπιταλισμό. Αφού ξέκοψε από καιρό με το πνεύμα του μαρξισμού, βρέθηκε στην ανάγκη να ξεκόψει και με τη σημαία του μαρξισμού, τάχθηκε ανοιχτά και ξεκάθαρα ενάντια στο δημιούργημα του μαρξισμού, ενάντια στην Οχτωβριανή Επανάσταση, ενάντια στην πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου.
Τώρα δεν μπορούσε παρά να ξεκόψει, και πραγματικά ξέκοψε, από το μαρξισμό, γιατί μέσα στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί κανείς να λέγεται μαρξιστής, αν δεν υποστηρίζει ανοιχτά κι ανεπιφύλαχτα την πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου, αν δεν διεξάγει επαναστατικό αγώνα ενάντια στη δικιά του κεφαλαιοκρατία, αν δε δημιουργεί τους ορούς για τη νίκη της δικτατορίας του προλεταριάτου στη δικιά του τη χώρα.
Ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το μαρξισμό ανοίχτηκε μια άβυσος. Από δω και μπρος ο μοναδικός φορέας και στήριγμα του μαρξισμού είναι ο λενινισμός, ο κομμουνισμός.
Το ζήτημα όμως δεν περιορίστηκε σ’ αυτό. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, τραβώντας μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το μαρξισμό, τράβηξε πιο πέρα, ρίχνοντας τη σοσιαλδημοκρατία στο στρατόπεδο των ανοιχτών υπερασπιστών του καπιταλισμού ενάντια στην πρώτη στον κόσμο προλεταριακή διχτατορία. Όταν οι κ. Άντλερ και Μπάουερ, Βέλς και Λέβι, Λονγκέ και Μπλούμ βρίζουν το «σοβιετικό καθεστώς» και εξυμνούν την κοινοβουλευτική «δημοκρατία», μ’ αυτό θέλουν να πουν ότι αγωνίζονται και θα αγωνίζονται υπέρ της παλινόρθωσης του καπιταλιστικού καθεστώτος στην ΕΣΣΔ, υπέρ της διατήρησης της καπιταλιστικής σκλαβιάς στα «πολιτισμένα» κράτη.
Ο σημερινός σοσιαλδημοκρατισμός είναι το ιδεολογικό στήριγμα του καπιταλισμού. Ο Λένιν είχε χίλιες φορές δίκιο όταν έλεγε ότι οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί είναι «πραγματικοί πράχτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, εργάτες εντολοδόχοι της τάξης των καπιταλιστών», ότι στον «εμφύλιο πόλεμο του προλεταριάτου με την αστική τάξη» θα πάρουν αναπόφευχτα «το μέρος των «βερσαλλιέρων» ενάντια στους «κομμουνάρους».
Είναι αδύνατο να ξεμπερδέψουμε με τον καπιταλισμό, χωρίς να ξεμπερδέψουμε με το σοσιαλδημοκρατισμό μέσα στο εργατικό κίνημα. Γι’ αυτό η εποχή του θανάτου του καπιταλισμού είναι ταυτόχρονα και εποχή του θανάτου του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.
Η μεγάλη σημασία της Οχτωβριανής Επανάστασης βρίσκεται, ανάμεσα στ’ άλλα, και στο ότι σημαίνει την αναπόφευχτη νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα.
Η εποχή της κυριαρχίας της 2ης Διεθνούς και του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα τέλειωσε.
Άρχισε η εποχή της κυριαρχίας του λενινισμού και της 3ης Διεθνούς.
Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του Αφιερώματος της Κατιούσα στην Οχτωβριανή Επανάσταση

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΤΕΡΟΥΛΗ

 

Ένα από τα σημαντικότερα εγκλήματα της περιόδου Στάλιν (1922-1952) στην ηγεσία του ΚΚΣΕ, ήταν οι τεράστιοι ρυθμοί ανάπττυξης!!!

''Όταν μελετάμε τα γεγονότα και τα στατιστικά στοιχεία της περιόδου Στάλιν, γίνεται ξεκάθαρο ότι γινόμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης συγκεντροποιημένης οικονομικής ανάπτυξης που έγινε ποτέ- μεγαλύτερη ακόμη και από αυτήν της Βιομηχανικής Επανάστασης. Μέσα σε 10 χρόνια, μια κυρίως φεουδαρχική κοινωνία είχε μεταλλαχθεί σε μια βιομηχανοποιημένη κοινωνία. Και για πρώτη φορά στην ιστορία, αυτή η πρόοδος οφείλονταν στον σοσιαλισμό και όχι στον καπιταλισμό''
...
Η τριακονταετία (1922-1952) της ηγεσίας Στάλιν συνοδεύτηκε από μια σειρά εργατικές-κοινωνικές κατακτήσεις που στο δυτικό, καπιταλιστικό κόσμο ήταν αδιανόητες. Αυτές οι κατακτήσεις (Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, εργασιακά δικαιώματα, δικαιώματα γυναικών κλπ) πήγαιναν χέρι-χέρι με την οικονομική ανάπτυξη της χώρας στο πλαίσιο του κεντρικού σχεδιασμού, τα σχέδια της αγροτικής κολλεκτιβοποίησης και εκβιομηχάνισης. Ήδη, πρωτού ακόμη μπει σε εφαρμογή το πρώτο Πενταετές Πλάνο (1928-1932), άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα αποτελέσματα: Για παράδειγμα, κατά το οικονομικό έτος 1926-27, το εθνικό εισόδημα αυξήθηκε κατά 11% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, την στιγμή που στις καπιταλιστικές χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία) δεν ξεπερνούσε το 4%, ενώ η παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση (18%) στην βιομηχανική παραγωγή.
...
''Υπό την ηγεσία του Στάλιν οι σοβιετικοί απέκτησαν την πρώτη θέση στον κόσμο σε ότι αφορά τρακτέρ, αγροτικά μηχανήματα, φορτηγά οχήματα… Η Ρωσία, που 20 χρόνια πριν ήταν η λιγότερο “μηχανοποιημένη” χώρα έχει πλέον γίνει η πρώτη. Μεταξύ 1929 και 1939, όταν η παραγωγή σε όλες τις άλλες χώρες έμενε στάσιμη- και σε ορισμένες μειώνονταν- η σοβιετική παραγωγή τετραπλασιάζονταν. ... Το εισόδημα του εργαζόμενου πολίτη αυξήθηκε κατά 370% τα τελευταία οκτώ χρόνια την στιγμή που, οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, μειώθηκε.''
(από τη βιογραφία για τον Στάλιν, του γερμανού συγγραφέα Εμίλ Λούντβιχ, -που δεν τον λες και κομμουνιστή...)

...Επειδή μας τα έχουν πρήξει με την Ανάπτυξη και μάλιστα τη ...δίκαιη σε έδαφος καπιταλισμού... και επειδή μας λένε οτι το σοσιαλιστικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, απο τη φύση του, αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη...

απο το ΑΤΕΧΝΩΣ 

Ξετσιπωσιά

Την περασμένη βδομάδα, από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ο Αλ. Τσίπρας κάλεσε σε αντιμετώπιση των «γενεσιουργών αιτιών» της προσφυγιάς, εννοώντας τον πόλεμο και τη φτώχεια... Πέρα από το γεγονός ότι η ΕΕ, στην οποία απευθύνθηκε, κάνει από τη φύση της το ακριβώς αντίθετο, πάει πολύ ο πρωθυπουργός να κηρύττει κατά των πολέμων, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αναβαθμίζει τη συμμετοχή της χώρας σε όλες τις «γενεσιουργούς αιτίες» του προσφυγικού δράματος, δηλαδή τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους ανταγωνιστικούς σχεδιασμούς για λογαριασμό των μονοπωλίων, που κρατούν αναμμένο το φιτίλι του πολέμου στη γειτονιά μας και ευρύτερα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας; Την προετοιμασία στον Αραξο για τη «φιλοξενία» όπλων ειδικού «σκοπού» από το ΝΑΤΟ, που σουλατσάρει στο Αιγαίο, ύστερα από πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης; Τα χαριεντίσματα και τις συμφωνίες Τραμπ - Τσίπρα; Την άμεση εμπλοκή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ΝΑΤΟικές αποστολές ανά τον κόσμο; Τη συμμετοχή της στις αποφάσεις που εντείνουν τη στρατιωτικοποίηση της ΕΕ; Από τη μία λοιπόν η κυβέρνηση, στηρίζοντας τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, συμβάλλει στον ξεριζωμό χιλιάδων από τις πατρίδες τους, συμμετέχει στην εξαθλίωση των προσφύγων, με τον διπλό εγκλωβισμό, και από πάνω μοιράζει ανέξοδα ευχές για να σταματήσει ο πόλεμος. Το επόμενο που θα τη δούμε να κάνει είναι να καπνίζει καμιά ...πίπα της ειρήνης, μήπως και σταματήσουν οι προσφυγικές ροές. Για τέτοια εξαχρείωση και ξετσιπωσιά μιλάμε!

Το φυσάν και δεν κρυώνει...

Δεν περιμέναμε φυσικά η κυβέρνηση να στρώσει «κόκκινο χαλί» σε όσους διαδήλωσαν την Κυριακή ενάντια στην «αναπτυξιακή» φιέστα που έστησε σε Μέγαρα και Ελευσίνα. Αλλωστε, τα «κόκκινα χαλιά» αυτή η κυβέρνηση τα προορίζει για άλλους... Αλλά, φαίνεται πως η κινητοποίηση των συνδικάτων, που τους χάλασε τη φιέστα και ανέδειξε τις ευθύνες και της δικής τους πολιτικής για τους θανάτους και τις καταστροφές από τις πλημμύρες στη Δυτική Αττική, τους ενόχλησε τόσο, που έχασαν κυριολεκτικά την ψυχραιμία τους, με αποτέλεσμα ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Σκουρλέτης, να δηλώνει ότι ο δρόμος του ΚΚΕ, μέσω του ΠΑΜΕ, «είναι ολισθηρός», γιατί υιοθετεί τη λογική της αντισυγκέντρωσης, «απ' την οποία έχει υποφέρει η Αριστερά σε αυτόν τον τόπο». Ενώ ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγας, δήλωσε πως «η Αριστερά ποτέ δεν έκανε αντισυγκεντρώσεις. Δεν μπορεί να διαμορφώνονται αντιλήψεις οι οποίες δεν είναι προς τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς. Ποτέ το ΚΚΕ δεν έκανε αντισυγκεντρώσεις, απέναντι σε συγκεντρώσεις κόμματος από το 1974 έως σήμερα. Αν το κάνει σήμερα, θα κριθεί στο χώρο της Αριστεράς»!

Η βρώμικη δουλειά που έχουν αναλάβει για λογαριασμό του κεφαλαίου, τους κάνει αδίστακτους στα μέσα που χρησιμοποιούν για να τη φέρουν σε πέρας. Από πότε η μαζική διαμαρτυρία που αποφασίζουν και οργανώνουν συνδικαλιστικές οργανώσεις για να καταγγείλουν την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, θεωρείται «αντισυγκέντρωση»; Το «αναπτυξιακό» συνέδριο οργανώθηκε από το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης και την Περιφέρεια, δηλαδή από την κυβέρνηση και την Τοπική Διοίκηση, ενώ ως συνδιοργανωτής εμφανίζεται ο φορέας «Enterprise Greece», που αποτελεί σύνδεσμο ανάμεσα στο κράτος και σε επιχειρηματικούς ομίλους που θέλουν να επενδύσουν στην Ελλάδα. Γι' αυτούς έγινε στην πραγματικότητα η φιέστα στα Μέγαρα και στην Ελευσίνα. Από πού κι ως πού, λοιπόν, μια διαμαρτυρία των συνδικάτων απέναντι σε εκπροσώπους της κυβέρνησης και της Τοπικής Διοίκησης χαρακτηρίζεται «αντισυγκέντρωση»; Ο Σκουρλέτης και οι άλλοι πάνε να θολώσουν τα νερά. Εμφανίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση ως θύματα, ενώ είναι θύτες, επειδή η πολιτική που υπηρετούν είναι εγκληματική για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Το έζησαν αυτό από πρώτο χέρι οι κάτοικοι της Δυτικής Αττικής στις πρόσφατες πλημμύρες. Γι' αυτό δεν έμεινε αναπάντητη από τα συνδικάτα η επιστροφή της κυβέρνησης στον τόπο του εγκλήματος, με «ταρατατζούμ» και «αναπτυξιακές» υποσχέσεις για το κεφάλαιο. Και μιας και το 'φερε η κουβέντα, η μαζική διαδήλωση των συνδικάτων και των φορέων στην Ελευσίνα, το απόγευμα της Κυριακής, «θάφτηκε» εντελώς από τα αστικά ΜΜΕ, που δεν βρήκαν ένα πλάνο να δείξουν και μια λέξη να πουν για τους χιλιάδες που διαδήλωσαν. Και είναι να γελάει κανείς όταν ακούει στελέχη της κυβέρνησης να διαμαρτύρονται ότι τα ίδια Μέσα την πολεμούν από το πρωί μέχρι το βράδυ! Ολοι τους είναι ζυγισμένοι - στοιχισμένοι στην υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Οσο για τις δηλώσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, στην πραγματικότητα στοχοποιούν το δικαίωμα στην αγωνιστική έκφραση της διαμαρτυρίας, της δυσαρέσκειας, της διεκδίκησης και είναι προάγγελοι νέων μέτρων αυταρχισμού και καταστολής. Κι αυτός είναι πράγματι ένας «ολισθηρός» δρόμος, που με μεγάλη προθυμία ανοίγει η κυβέρνηση, για λογαριασμό του κεφαλαίου, μετά το χτύπημα στο απεργιακό δικαίωμα... Είναι γελασμένοι αν νομίζουν ότι θα τους περάσει.

Κοροϊδία για τους άνεργους νέους

Πρόκληση και θράσος. Μόνο έτσι μπορούν να χαρακτηριστούν οι ανακοινώσεις της υπουργού Εργασίας για το φιλοδώρημα των 400 ευρώ εφάπαξ, που θα πάρουν κάποιοι από τους άνεργους νέους παραμονή Χριστουγέννων. Η κυβέρνηση διαφημίζει τη συγκεκριμένη παροχή ως απόδειξη της «κοινωνικής» της πολιτικής και αποτέλεσμα της «δίκαιης» τάχα ανάπτυξης, όταν με τη βαθιά ταξική πολιτική της, στηρίζει την ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου που έχει καταδικάσει τους νέους στην ανεργία και την υποαπασχόληση. Για παράδειγμα, η ανεργία των νέων 15 έως 24 ετών βρισκόταν στο 39,5% τον προηγούμενο Σεπτέμβρη, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, επαληθεύοντας ότι στο σάπιο σύστημα, που ζει και αναπνέει για τα κέρδη των καπιταλιστών, η ανεργία θα είναι μόνιμος βραχνάς για την εργατική τάξη, πόσο μάλλον για τους νέους και τις νέες. Αυτό το σύστημα υπερασπίζεται και υπηρετεί με την πολιτική της η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες. Γι' αυτήν την «ανάπτυξη» παίρνει αντιλαϊκά - αντεργατικά μέτρα, που χτυπούν με ιδιαίτερη αγριότητα τους νέους. Πάει πολύ λοιπόν, μετά απ' όλα αυτά, να εμφανίζεται ως «προστάτης» της νεολαίας και να φοράει παραμονή των εορτών τη μάσκα του Αη Βασίλη, για να κοροϊδέψει τους ανέργους.

***

Αλλά και οι νέοι που δουλεύουν, ζουν από πρώτο χέρι τις «ευαισθησίες» της κυβέρνησης. Οι περισσότεροι κάνουν δουλειές του ποδαριού, αρκετοί είναι ανασφάλιστοι, χωρίς συμβάσεις εργασίας, απολύονται χωρίς ούτε ένα ευρώ αποζημίωση και δεν ξέρουν τι πάει να πει σταθερός ημερήσιος χρόνος εργασίας, 8ωρο και ρεπό. Πέρα από όλους τους άλλους αντεργατικούς νόμους, που διατηρούνται άθικτοι, η κυβέρνηση συνεχίζει να κρατά σε ισχύ και την απαράδεκτη διάταξη να λαμβάνουν οι νέοι κάτω των 25 ετών χαμηλότερο κατώτερο μισθό από τους μεγαλύτερους σε ηλικία συναδέλφους τους (τον λεγόμενο «υποκατώτερο» μισθό) και ας κάνουν την ίδια δουλειά, με το άθλιο επιχείρημα ότι έτσι ενθαρρύνεται η αύξηση της απασχόλησης για όσους πρωτοβγαίνουν στην αγορά εργασίας. Το αίσχος των 511 ευρώ μεικτά για τους νέους, ήταν και παραμένει έγκλημα σε βάρος της εργαζόμενης νεολαίας, συνολικά της εργατικής τάξης. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συνεχίζει να μη χορηγεί κανένα επίδομα σε 9 στους 10 ανέργους, όπως έκαναν και οι προκάτοχοί της.

***

Αλήθεια, ποιον προσπαθούν να κοροϊδέψουν με το έκτακτο επίδομα των 20 εκατ. ευρώ, όσο είναι το συνολικό κονδύλι για το επίδομα που υπόσχονται τώρα; Από τις εισφορές κυρίως των εργαζομένων, ο ΟΑΕΔ μάζεψε φέτος 2,843 δισ. ευρώ. Απ' αυτά, μόνο τα 975 εκατ. ευρώ κατευθύνθηκαν σε επιδόματα ανεργίας, ενώ τα άλλα μοιράστηκαν δεξιά και αριστερά στις επιχειρήσεις και στους διάφορους μεσάζοντες της «επαγγελματικής εκπαίδευσης» και «κατάρτισης» ανέργων, που τους «προίκισαν» με πάνω από 600 εκατ. ευρώ! Στα 288 εκατ. ευρώ αποτιμάται το φετινό πλεόνασμα του Οργανισμού, όταν υπάρχουν άνεργοι που δεν έλαβαν ούτε ένα ευρώ ενίσχυση! Το ίδιο σενάριο θα επαναληφθεί και του χρόνου, καθώς ο προϋπολογισμός του ΟΑΕΔ για το 2018, που ήδη καταρτίστηκε με βάση τις οδηγίες του υπουργείου Εργασίας, από τα 2,993 δισ. ευρώ έσοδα, θα αποδώσει σε επιδόματα και βοηθήματα μόλις 986 εκατ. ευρώ, δηλαδή το 1/3. Τα υπόλοιπα, εννοείται ότι θα αξιοποιηθούν για την ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων με προγράμματα επιδοτούμενης ή τζάμπα εργασίας. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι του χρόνου ο ΟΑΕΔ θα υπερδιπλασιάσει το πλεόνασμά του (θα φτάσει στα 586 εκατ. ευρώ), όταν και πάλι η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων θα παραμένει χωρίς την ελάχιστη ενίσχυση και προστασία. Πρόκειται στην κυριολεξία για αιματοβαμμένο πλεόνασμα.

***

Με αυτά τα 20 εκατομμύρια ευρώ, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί να «κλείσει το στόμα» της νεολαίας, να αποσπάσει συναίνεση στη βάρβαρη πολιτική της και προπάντων ανοχή και αναμονή, απέναντι σ' ένα σύστημα που έχει φάει τα ψωμιά του και το μόνο που εγγυάται είναι ένταση της φτώχειας, ανεργία, βάθεμα της εκμετάλλευσης. Κανείς νέος να μην ξεγελαστεί, να μη συμβιβαστεί με τη χαμοζωή, την ανεργία, την υποαπασχόληση, τους μισθούς πείνας. Οι άνεργοι νέοι να παλέψουν μαζί με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, τα σωματεία. Οι εργαζόμενοι να συσπειρωθούν στα σωματεία τους, να απομονώσουν όπου υπάρχουν εργοδοτικές, κυβερνητικές και συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, να παλέψουν μαζί με όλους τους συναδέλφους τους για δουλειά με δικαιώματα, αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά με νόμο του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ για όλους, ουσιαστική προστασία των ανέργων, για όσο διαρκεί η ανεργία. Να βάλουν πλάτη για την ανασύνταξη του κινήματος, για να γίνουν πιο ρωμαλέες οι διεκδικήσεις τους σήμερα και ταυτόχρονα να δημιουργούνται προϋποθέσεις για αντεπίθεση, απέναντι στον σάπιο καπιταλισμό, που έχει στο DNA του την ανεργία και την εκμετάλλευση και ο οποίος δεν βελτιώνεται, μόνο ανατρέπεται.

Επικίνδυνες εξελίξεις

Οι χτεσινοβραδινές εξαγγελίες του Αμερικανού Προέδρου για την επικαιροποίηση της πολιτικής ασφάλειας των ΗΠΑ, όπου Κίνα και Ρωσία χαρακτηρίζονται ευθέως «αναθεωρητικές δυνάμεις» που αμφισβητούν την επιρροή των ΗΠΑ και «προσπαθούν να ανατρέψουν το παγκόσμιο status quo», αποτελούν άλλον ένα κρίκο στην όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Οι εξαγγελίες αυτές έρχονται σε μια στιγμή που τα αστικά επιτελεία εστιάζουν τις αναλύσεις τους στο πρόσφατο ταξίδι του Ρώσου Προέδρου στη Μέση Ανατολή, όπου συναντήθηκε με τις ηγεσίες της Αιγύπτου, της Συρίας και της Τουρκίας, μιλώντας για «επίδειξη δύναμης», «αλλαγή ισορροπιών» στην περιοχή, «κάλυψη του κενού που αφήνουν οι ΗΠΑ» από τη Ρωσία και εδραίωση της παρουσίας της.
Η επιλογή των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, από τη μια, και από την άλλη η συμμαχία της Ρωσίας με το Ιράν και η αναθέρμανση της συνεργασίας με την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι δεν είναι χωρίς αντιφάσεις, σηματοδοτούν ανακατατάξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, η οποία αντικειμενικά μπαίνει στο επίκεντρο.
Στο φόντο αυτό, ο υπηρεσιακός υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Ζ. Γκάμπριελ, έλεγε την περασμένη βδομάδα ότι «ο ανταγωνισμός δεν κοιμάται», εκφράζοντας παράλληλα την ανησυχία του για το γεγονός ότι απ' όπου αποσύρονται οι ΗΠΑ, δεν τις διαδέχεται η ΕΕ, αλλά δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία, με αποτέλεσμα να αλλάζουν οι περιφερειακές ισορροπίες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την «εξασθενημένη επιρροή» των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή.
Σημείωνε, επίσης, ότι πλέον δεν υπάρχει μια «άνετη» θέση για τη Γερμανία στο περιθώριο της διεθνούς πολιτικής και ότι το γερμανικό κεφάλαιο πρέπει να δουλέψει ενεργά για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του παγκοσμίως, μεταξύ άλλων και μέσω της «αυτοτελούς» δράσης της ΕΕ στο στρατιωτικό τομέα και στην εξωτερική πολιτική.
Οριοθετούσε, μάλιστα, σαφώς τις «κόκκινες γραμμές» της Γερμανίας με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ιδίως τις ΗΠΑ, σε μια σειρά από ζητήματα, όπως οι αμερικανικές κυρώσεις προς τη Ρωσία, η NAFTA και οι συνέπειες στην αυτοκινητοβιομηχανία από τυχόν κατάργησή της, η επαναδιαπραγμάτευση της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν, αλλά και η αναγνώριση, από τις ΗΠΑ, της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ.
Θυμίζουμε επίσης πως με αφορμή αυτή την απόφαση του Αμερικανού Προέδρου, που κυριολεκτικά βάζει φωτιά στην περιοχή και λειτουργεί ως μοχλός για ένα νέο γύρο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, ο Τούρκος Πρόεδρος, Τ. Ερντογάν, συγκάλεσε την περασμένη βδομάδα έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Οργάνωσης Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC), όπου παρά τις «ισορροπίες» και τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, το τελικό ανακοινωθέν καταδικάζει την απόφαση Τραμπ και επιδρά στην παραπέρα επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ - Τουρκίας.
Το «ανεμοδούρι» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών δείχνει όξυνση, ανακατατάξεις συμμαχιών και λυκοφιλιών, μεγάλους κινδύνους για τους λαούς, που τροφοδοτεί ο αγώνας δρόμου ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών περιφερειακών δυνάμεων για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, δικτύων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, αγορών.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αγγίζει τα όρια του γελοίου η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να πείσει ότι η συμμετοχή με τα μπούνια στο βούρκο των ανταγωνισμών, η προσπάθεια να παίξει το ρόλο του «σημαιοφόρου» των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων στην περιοχή, στα οποία εντάσσονται και οι στόχοι της ελληνικής αστικής τάξης, συμβάλλουν τάχα στην ειρήνη, στη σταθερότητα και την ευημερία του ελληνικού και των υπόλοιπων λαών της περιοχής.
Ο αγώνας ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς, στα πολεμικά και άλλα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, χρειάζεται να δυναμώσει. Να βάλει ο λαός πιο αποφασιστικά στο στόχαστρο το κεφάλαιο, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του, την ίδια την εξουσία του, για να ξεπατώσει από τη ρίζα της την πραγματική αιτία των πολέμων, της φτώχειας, της εκμετάλλευσης.

Απεργιακός απολογισμός

Η απεργιακή συγκέντρωση της Πέμπτης στην Ομόνοια ήταν μία από τις μαζικότερες κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, που όλα τα σκιάζει η ροζ Πασοκάρα και τα πλακώνει η σκλαβιά. Την ώρα που κάποιοι ψάχνουν να βρουν το χριστουγεννιάτικο μήνυμα της καταναλωτικής αγαλλίασης, η μαζική διαδήλωση έδινε ένα διαφορετικό μήνυμα προς δύο κατευθύνσεις: α) δε θα βάλετε στο γύψο την απεργία και β) κάτω τα χέρια από την Παλαιστίνη.

Για το τελευταίο σημειώνω ως πολύ θετικό το πύκνωμα των πορειών προς την πρεσβεία (μία είναι η πρεσβεία, άλλο αν κάποιες παρέες παίρνουν από αλλού γραμμή) και το αντι-ιμπεριαλιστικό αίσθημα που ξανατονώνεται. Να μυρίσει στον αέρα "Go home, killers" και ημέρες 99', όπωςγια παράδειγμα με τους μαθητές πχ και τα πολύ μαζικά μπλοκ τους.

Αν είχαμε σοβιέτ, μπορεί ο Δρίτσας να έβαζε και θέμα αποδέσμευσης από το ΝΑΤΟ -που δε γίνεται έτσι νέτο-σκέτο, επειδή το θέλει μια κυβέρνηση. Να δεις που οι Συριζαίοι είναι τελικά κομμουνιστές και τα παραπέμπουν όλα στη δευτέρα παρουσία του σοσιαλισμού και τη σοβιετική-εργατική εξουσία. Αλλά αν είμαστε η τελευταία σοβιετική χώρα-γωνιά της Ευρώπης πώς γίνεται να μην έχουμε σοβιέτ; Λες να απονεκρώθηκαν, ως όργανα άσκησης της εξουσίας, και να περάσαμε στον κομμουνισμό;

Στα αξιοσημείωτα της ημέρας, ο λόγος ενός παλιού χαλυβουργού, από την εποχή που το κράτος επιχειρούσε να καταργήσει την πάλη των τάξεων. Όχι όπως τώρα που την προωθεί -για να μη μένει ιστορικά αδικαίωτη- και στέλνει παρακρατικούς, ταξικούς παλαιστές-μπράβους, για να την τιμήσουν από τη δική τους πλευρά. Εδώ αλήθεια παρεμβαίνει αυτεπάγγελτα καμιά αρχή ή όλα είναι σύννομα -σε αντίθεση με τις απεργίες πχ, που κρίνονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία παράνομες και καταχρηστικές;

Κι είχε ενδιαφέρον να βλέπεις το χαλυβουργό να βάζει το διαχρονικό ζήτημα της δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς και την ίδια ώρα, μια περιπτερού στην Αθηνάς να διαβάζει επιδεικτικά τη φυλλάδα με το ίδιο όνομα (Δημοκρατία) που εσχάτως δίνει ρεσιτάλ και ό,τι αντικομμουνιστικό βιβλίο-λίβελο κυκλοφορεί. Κι αυτοί να φανταστείς, είναι οι καλοί, οι μετριοπαθείς, οι καραμανλικοί, που έρχονται σε συνεννόηση με το Σύριζα...

Η εικόνα της ΓΣΕΕ ήταν κάτι ανάμεσα σε φαιδρή και καταθλιπτική, χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο. Η μόνη διαφορά με άλλες φορές ήταν το "λατρεμένο" ΣΕΚ, που δεν ήταν στημένο εξ αρχής στο Μουσείο, για να την κάνει με ελαφριά (μετατόπιση) προς το Πεδίο του Άρεως, και πιθανότατα άλλαξε προσυγκέντρωση, αφήνοντας το Μουσείο (και τη συγκέντρωσή του).

Οι δυνάμεις καταστολής ήταν πάνοπλες κι ετοιμασμένες, έχοντας στην πλάτη τους ένα καλό μάθημα από τις 5 Δεκέβρη και δείχνοντας έτοιμες για ρεβάνς. Αφορμής δοθείσης, γράφω ετεροχρονισμένα ορισμένες εντυπώσεις από τότε, σε συνδυασμό με τα τωρινά, και τον απόηχό τους.

Σε αρκετούς έκανε εντύπωση η δυναμική έφοδος του ΠΑΜΕ στο κτίριο της Σταδίου. Κάποιοι σοκαρίστηκαν με την εικόνα του τραυματισμένου Ματατζή κι άλλοι το χάρηκαν με την ψυχή τους, θεωρώντας πως ήταν καιρός να αρχίσουν τέτοιες ενέργειες, ενώ υπάρχουν κι αυτοί που το βλέπουν αφ' υψηλού ως μια επικοινωνιακή ενέργεια. Τα κριτήρια εδώ είναι λίγο ελαστικά και περίεργα: όταν οι μαύροι (βασικά το "τμήμα κρούσης" της Ζωής) κάνουν τηλεοπτική έφοδο με όρους κοινωνίας του θεάματος, ενθουσιάζονται με την ανάθεση στους σύγχρονους Ρομπέν των Δασών. Όταν το κάνουν οργανωμένα εργατικά σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, εκεί το πράγμα αλλάζει και λένε πως γίνεται προς άγραν εντυπώσεων. Εντυπωσιακή ευελιξία σε σταθμά και κριτήρια...

Αυτό που δυσκολεύονται ή μάλλον δε θέλουν να καταλάβουν είναι πως εκείνη τη μέρα υπήρχε αυθόρμητη κι ανυπόκριτη συσσωρευμένη οργή για την άθλια μεθόδευση της κυβέρνησης που πήγε να περάσει στα μουλωδτά το νέο συνδικαλιστικό νόμο. Με φαστ-τρακ διαδικασίες, σε ένα νόμο, με ένα άρθρο ή μάλλον με μια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο. Η καλύτερη -και σίγουρα πιο χυδαία- κυβέρνηση που είχε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, στην υπηρεσία της η αστική τάξη. Κι οι θεσμοί βεβαίως-βεβαίως, για να μην ξεχνάμε την εκπληκτική παραδοχή-ομολογία του Βούτση στη Βουλή.

Πόσο πιο απλά να το πει ο άνθρωπος; Η σοσιαλδημοκρατία κάνει τη βρώμικη δουλειά καλύτερα, γι' αυτό και την προτιμάνε. Επειδή μπορεί να βγάλει το Χατζηαβάτη που κρύβεις μέσα σου, να δεις την εξουσία σαν πολυχρονεμένο αγά, και να εύχεσαι να σου κόβει μισθούς, για να του δίνει κέρδη και να φέρει την ανάπτυξη. Καλύτερα χαμηλούς μισθούς, παρά καθόλου. Κάλλιο σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή, παρά περιπέτειες εκτός του κυρίαρχου πλαισίου. Σκέψη γνήσιου συριζοτρόλ -που και αυτά εξάλλου χαμηλή ταρίφα έχουν.

Η οργή ήταν γνήσια, ξεχείλιζε κι αυτό φάνηκε κι από τη μαζικότητα της συγκέντρωσης, μολονότι έγινε με ειδοποιήσεις της μιας βραδιάς, τελευταία στιγμή, και με το γενικό σύνθημα "όλοι κάτω" (πάνω κανείς, που λέει κι ένα άλλο σύνθημα). Και δεν ξεθύμανε ούτε με τον ελιγμό της κυβέρνησης (την προσωρινή υποχώρηση), που μες στην αθλιότητά της μπορεί να ξαναφέρει την τροπολογία μες στα Χριστούγεννα, όπως ο ψαλιδοχέρης Κατρούγκαλος.

Αυτό το τελευταίο είναι φράση αυτούσια παρμένη από το λόγο του Πέρρου, που είχε ωραίες μπηχτές για αυτούς που έκαναν μάρμπεκιου με αντάρτικα και φορτισμένες στιγμές, πχ με το "άι σιχτίρ" που πρέπει να πούμε στην κυβέρνηση, την ΕΕ, τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Και μας έδωσε στο τέλος το σύνθημα για να ξηλώσουμε την πινακίδα του υπουργείου, που "δεν είναι εργασίας, είναι της κυβέρνησης και της εργοδοσίας".

Ο for Οικοδόμοι

Αυτό που ακολούθησε είναι βγαλμένο από τις καλύτερες σκηνές του Γκοσινί, ό,τι πιο κοντινό έχω δει στις εφόδους του γαλατικού χωριού (στον ουρανό, αρκεί να μην τους πέσει στο κεφάλι, όπως λέει κι Μαζεστίξ, που ‘χει διαλεκτική σχέση και σύνδεση με τις μάζες). Οι αστυνομικοί που ‘ταν μπροστά έφυγαν με οριζόντια φορά από ένα ωστικό κύμα -σα λεγεωνάριοι μετά από γαλατική μπούφλα. Αλλά η λαμαρίνα της εισόδου αντιστάθηκε περισσότερο από ό,τι ένα συνηθισμένο γαλατικό οχυρό (Μπαμπαορούμ, Πετιμπονούμ κτλ) και άνοιξε στον αδύναμο κρίκο της, μετά από κάνα πεντάλεπτο και συντονισμένες ενέργειες κυματοειδούς πίεσης, που άσκησαν οι σύντροφοι στις πρώτες αλυσίδες.

Η είσοδος στο υπουργείο έγινε με αλαλαγμούς χαράς, αλλά δεν είχε τίποτα το επεισοδιακό, πέραν της κεκτημένης φόρας των διαδηλωτών. Ασφαλώς βρέθηκαν στο δρόμο κάτι άτυχα αγριογούρουνα, κάτι μηχανές που έπεσαν και τις ξανασηκώσαμε αμέσως, κι ένας ματατζής που μάτωσε βασικά μόνος του, σαν παράπλευρη απώλεια, αλλά χαμογελά μόνος του στο φακό, για να δείξει πως δεν τρέχει τίποτα. Εξάλλου, αν έπεφτε κάνα χημικό μες στη στοά, που είναι κλειστός χώρος, θα θρηνούσαμε θύματα, και δεν πήραμε αυτό το ρίσκο. Οι γαλατικοί συνειρμοί θα ολοκληρώνονταν αν έπεφτε κι η κλούβα στο Μαξίμου -όπως οι πύργοι στα γαλατικά οχυρά- αλλά αφήσαμε κάτι ακόμα για την άλλη φορά.

Κι αυτό το ματωμένο χαμόγελο ήταν η καλύτερη απάντηση στα συντονισμένα συριζοτρόλ που βγήκαν παγανιά να μιλήσουν για βία, πρωτοφανή σκηνικά και χρησιμοποιούσαν νηφάλια κίτρινα δημοσιεύματα του τύπου "το ΠΑΜΕ καίει το κέντρο της Αθήνας" από i-efimerida και λοιπό συρφετό.
Καθείς εφ ω ετάχθη. Αλλά αυτά τα λέτε γιατί θέλετε να έρθει ο Κούλης...

Σε κάθε περίπτωση, πήραν το μήνυμα πως δε θα περάσουν το σχεδιασμό τους αμαχητί, χωρίς να ανοίξει μύτη. Κι είναι ζήτημα τι άλλο θα γινόταν, αν δεν είχαν υποχωρήσει την τελευταία στιγμή και είχαμε περαιτέρω κλιμάκωση.

Ένα μήνυμα που φαίνεται πως το πήραν καλά υπόψη τους και βγήκαν στην αντεπίθεση, επιστρατεύοντας μπράβους, παρακρατικούς μηχανισμούς, αλλά και την καλή διευθύντρια που δεν άφηνε τα παιδιά να φύγουν τη μέρα της απεργίας και μοίραζε αποβολές προς γνώση, συμμόρφωση και διαμόρφωση υποταγμένων συνειδήσεων.
Γίνονται πράγματα γενικά, στην πόλη που έχει το κακέκτυπο του πύργου της Διεθνούς...

Ένας ολοκληρωμένος απολογισμος φυσικά χρειάζεται άλλα στοιχεία, σφαιρική εικόνα, ποσοστά συμμετοχής, κτλ. Αυτά αποτυπώνουν απλώς έναν απόηχο και δίνουν τον τόνο για τις επόμενες μέρες, αφού το μέτωπο παραμένει ανοιχτό και μπορεί να το φέρουν για κλείσιμο μες στις γιορτές, σαν τους κλέφτες ή μάλλον σαν τους καλικάντζαρους...