Το «σχολείο» της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ…

 

Κείμενο: ΕΛΕΝΗ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ -

 

Πέμπτη 16 Μαΐ 2019

 

«Οι μορφές των αστικών κρατών είναι εξαιρετικά
ποικίλες, η ουσία τους όμως είναι μία: Όλα αυτά τα κράτη,
είτε έτσι, είτε αλλιώς, μα σε τελευταία α
νάλυση υποχρεωτικά,
είναι δικτατορία της αστικής τάξης»

Β. Ι. Λένιν: «Κράτος και Επανάσταση».

* Φέρνοντας την ρήση αυτή του Λένιν στην ελληνική πραγματικότητα των κομμάτων και του προεκλογικού πυρετού, θα έλεγα ότι και τα αστικά κόμματα σε όλες τις εκφάνσεις τους, από την «Αριστερά όπως βγαίνεις» του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, υπηρετούν όλοι τους ανεξαιρέτως τον ίδιο σκοπό: Την παράταση της επικράτησης της αστικής τάξης και της δικτατορίας του Κεφαλαίου, πάνω στην εργατική τάξη και τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα. Με απλά λόγια, την παράταση της επικράτησης της άγριας εκμετάλλευσης των πολλών, για τα κέρδη των λίγων. Αυτό υπηρετούν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ, όσο και όλα τα υπόλοιπα κόμματα της σημερινής Βουλής των Ελλήνων, με μοναδική, φωτεινή εξαίρεση, το ΚΚΕ.


* Οι τρόποι και οι προτάσεις που έχουν τα διάφορα αστικά κόμματα για να γίνει αυτό, ποικίλλουν από κόμμα σε κόμμα. Λίγο πιο «συντηρητικοί» και «φιλοευρωπαίοι» οι Νεοδημοκράτες, λίγο πιο «χάϊ» και τάχα μου «ανθρώπινοι» οι Συριζαίοι που έχουν μετατρέψει τη χώρα σε ορμητήριο του ΝΑΤΟ και έχουν ξεπουλήσει και όσα είχαν απομείνει, στο όνομα της «Αριστεράς» πάντα, στην ουσία τους λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα: Ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική και ΤΙ ΝΑ κάνουμε…

* Στην προσπάθειά τους να πείσουν, εκατέρωθεν ρίχνουν  στον αγώνα τα «μεγάλα όπλα» που διαθέτουν ώστε  να παραμένει η χώρα υπόδουλη στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και ο λαός με σκυμμένο το κεφάλι: Τους Τζέισον – Αντιγόνη του life style και των reality shows, τις κόρες και τους γιους αγωνιστών (που συνήθως δεν έχουν ιδέα από την ιδεολογία του πατέρα ή της μάνας, ευτυχώς με φωτεινές εξαιρέσεις βέβαια…), και άλλους πολλούς και διάφορους. Και τι δεν έχει παρελάσει από τις οθόνες των ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα…

* Το «σύστημα» βλέπετε, βρίσκει κάθε φορά και διαφορετικούς τρόπους για να κρατήσει την κυριαρχία του, βάζοντας μπροστά πρόσωπα λαμπερά, νέα ή διαφορετικά για να δείξει προοδευτικό. Δεν είναι προοδευτική όμως η μεγιστοποίηση της εκμετάλλευσης των πολλών και η ταυτόχρονη αύξηση των κερδών των λίγων. Αυτήν την πολιτική πρεσβεύει ο κάθε Τζέισον και η κάθε κόρη και γιος που ξεπουλά για έναν καλό μισθό, μια καλή και εύκολη ζωή,  την ιδεολογία του πατέρα ή της μάνας που δεν δίστασαν να δώσουν την ζωή τους για αυτήν.

* Η συμπόρευση με το ΚΚΕ και το πέρασμα μέσα από τις γραμμές του ΠΑΜΕ και της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις και σε δράσεις, ασχέτως εάν συμφωνείς σε όλα μαζί τους, το πρώτο πράγμα που σε διδάσκει είναι ότι πρέπει να βάλεις τα ταξικά γυαλιά σου και να δεις τα πράγματα αλλιώς.

*  Ότι τα ζόρια μας να βγάλουμε τον μήνα, δεν θα βελτιωθούν αν έρθουν στο Ευρωκοινοβούλιο, στη Βουλή, στην Περιφέρεια, στον Δήμο, καινούργια, «άφθαρτα», λαμπερά, με όνομα ή με ιστορία πρόσωπα. Τα προβλήματα δεν θα στα λύσει κανένας. Το παραμύθι έχει δράκο και ο κάθε «Τζέϊσον» μόλις του δώσεις την εξουσία, θα μεταμορφωθεί σε μαριονέτα του συστήματος. Σε υπάκουο σκυλάκι των Ευρωπαίων και του ΝΑΤΟ, των ντόπιων και των ξένων μεγαλοεπιχειρηματιών, των τραπεζιτών. Και εσύ θα γυρεύεις δανεικά για να βγάλεις τη βδομάδα, λιώνοντας καθημερινά στα ξενοδοχεία, στα μαγαζιά, στα ενοικιαζόμενα των άλλων δίνοντας τα μισά στους γιατρούς, λέγοντας «όλοι ίδιοι είναι τελικά»…

* Ε λοιπόν όχι, δεν είναι όλοι ίδιοι φίλη/φίλε μου. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι ούτε όλοι όσοι περάσαμε από το «σχολείο» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σαφώς δεν είναι ίδιοι και αυτοί που μας προειδοποιούσαν ότι θα φάμε τα μούτρα μας. Στο ΚΚΕ είχαν την πολιτική διορατικότητα να δουν ποιοι βρίσκονταν πίσω από τις μάσκες που της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, όταν εμείς πιστεύαμε ακόμα πως υπάρχει τρόπος να δοθεί ο αγώνας για μια κοινωνία δίκαιη και ισότιμη, μια κοινωνία της δικτατορίας του προλεταριάτου, που έλεγε κι ο παππούς Μάρξ. Και πράγματι υπήρχε τρόπος, μόνο που ήμασταν στο λάθος μέρος, με τους λάθος ανθρώπους.

* Το «σχολείο» της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, απέδειξε ότι δεν υπάρχει δρόμος για την ευημερία των λαών, για την ισοτιμία και την πραγματική δικαιοσύνη, μέσα από την σημερινή, ταχύτατα εκφασιζόμενη Ε.Ε. και μέσα από το ΝΑΤΟ που σπέρνει πολέμους, προσφυγιά και ανασφάλεια παντού στον πλανήτη. Ο μόνος δρόμος που μας απέμεινε, είναι αυτός της ανατροπής του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος, ο δρόμος της λαϊκής εξουσίας. Ο δρόμος που προτάσσει το ΚΚΕ και η Λαϊκή Συσπείρωση παντού στην Ελλάδα.

* Η ψήφος μας έχει δύναμη. Η δράση μας, ακόμα περισσότερη… Καλή μας δύναμη και καλή επιτυχία λοιπόν! Να βγουν οι συνδυασμοί του ΚΚΕ και της Λαϊκής Συσπείρωσης πιο δυνατοί, παντού! Γιατί έτσι θα δυναμώσει ο αγώνας για να φτιαχτεί η κοινωνία που αξίζουμε και που δεν θα πάψουμε ποτέ να ονειρευόμαστε…

Ελένη Ανδριοπούλου,

(Πρώην μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος με την Λαϊκή Συσπείρωση με την Αλεξάνδρα Μπαλού για την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων)

Πηγή: corfupress.com

Δαμασκηνός, κατοχικός Αρχιεπίσκοπος που πρωταγωνίστησε στη σφαγή ΕΛΑΣιτών και ΕΑΜιτών

Από iraklis3

Στις 20 Μαΐου 1949 πεθαίνει ο Δαμασκηνός, κατά κόσμο Δημήτριος Παπανδρέου, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου. Ο Δαμασκηνός διετέλεσε επίσης πρωθυπουργός (17/10-1/11/1945), του μισαλλόδοξου και δολοφονικού κράτους των “χιτών” και των ταγματασφαλιτών και αντιβασιλέας (31/12/1944-28/9/1946), όταν ο Τσόρτσιλ και ο Σκόμπι δολοφονούσαν το λαό της Αθήνας, το Δεκέμβρη του ’44.
Εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος χάρη στην εύνοια της κατοχικής «κυβέρνησης» Τσολάκογλου, η οποία ακύρωσε την εκλογή του Χρύσανθου από την Ιερά Σύνοδο για να εκλεγεί ο Δαμασκηνός. Στις επιστολές του προς την «κυβέρνηση» των προδοτών, ο Δαμασκηνός ευλογούσε τους «Κουίσλιγκ», δηλώνοντας ότι «αποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηράν πρωτοβουλίαν την οποίαν αναλάβατε», ενώ χαρακτήριζε τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές σαν «μέτρον ανάγκης».
Στα χρόνια της τριπλής φασιστικής Κατοχής, όταν ο λαός μάτωνε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο τότε αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, απευθυνόμενος “προς τον ευσεβή Ελληνικόν Λαόν”, έγραφε σε μήνυμά του: “Ουδέν έχομεν να ωφεληθώμεν εξ οιωνδήποτε αποπειρών και προκλήσεων εναντίον των Αρχών Κατοχής. Διά τούτο πάντες οφείλομεν, αφιερωμένοι εις την παραγωγικήν εργασίαν, ν’ αναμείνωμεν την ώραν της Ειρήνης, εγκαρτερούντες και πιστεύοντες εις τον δικαιοκρίτην Θεόν”! (Ηλία Βενέζη: “Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός”, Σελ. 194).
Ο ίδιος, απευθυνόμενος προς τον πληρεξούσιο του Ράιχ στην Ελλάδα, Γκ. Αλτενμπουργκ, έλεγε: “Είναι περιττόν και να λεχθεί, ότι εκ της τοιαύτης περιπλοκής μόνον ζημίαι, υλικαί και ηθικαί, δύνανται να προκύψουν δι’ αμφότερα τα μέρη, ωφελήματα δε μόνον διά τους έχοντας συμφέρον να οξύνουν και να διαιωνίζουν την αντίθεσιν μεταξύ Δυνάμεων Κατοχής και Ελληνικού Λαού”! (ο.π., σελ. 215).
Στη συνέχεια έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στον σφαγιασμό χιλιάδων ΕΛΑΣιτών – ΕΑΜιτών από τους Εγγλέζους του Σκόμπι, τον Γ. Παπανδρέου και τους ταγματασφαλίτες και τους χωροφύλακες του Α. Εβερτ το Δεκέμβρη του 1944. Υπό την ηγεσία του, το 1946, η έκτακτη σύνοδος της Ιεραρχίας εξέδωσε την ποιμαντορική εγκύκλιο για την καταδίκη της Αριστεράς, ενώ υπό την καθοδήγησή του, η Ιερά Σύνοδος της 30/5/47 «αφόρισε» σαν «εθνικώς εγκληματικόν κίνημα» (!) τον αγώνα των μαχητών του ΔΣΕ.
Ο Δαμασκηνός ήταν εκείνος που το ’48 ευλογούσε τα εκτελεστικά αποσπάσματα των στρατοδικείων, αφού, όπως έλεγε, οι δολοφονηθέντες δημοκράτες είχαν το ανάθεμα, καθ’ ότι επρόκειτο για «καταδικασθέντες εις θάνατον κατόπιν νομίμου και δημοσίας διαδικασίας»!
Αργότερα, το 1949, δήλωνε «υπερήφανος» για την «εθνικήν κολυμβήθραν» της Μακρονήσου…

Οι θάνατοι παιδιών της Υεμένης

Από iraklis3

Σύμφωνα με τη Save the Children, περίπου 85.000 παιδιά κάτω από πέντε ετών μπορεί να έχουν πεθάνει στην Υεμένη από την πείνα. Δύο εκατομμύρια παιδιά πάσχουν από οξύ υποσιτισμό και 360.000 κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν.

Διεθνείς οργανισμοί αναφέρουν ότι 14 εκ. άνθρωποι κινδυνεύουν από λιμό.

Η κατάσταση στην Υεμένη έχει επιδεινωθεί μετά την επέμβαση μιας στρατιωτικής συμμαχίας υπό τη διοίκηση της Σαουδικής Αραβίας (στηριζόμενη από τις ΗΠΑ) τον Μάρτιο του 2015.

Κανείς δεν βλέπει, κανείς δεν ακούει. Όπως κανείς δεν βλέπει τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης, ούτε τα παιδιά εργάτες στα ορυχεία του Κονγκό, ούτε τους πολλούς Αϊλάν που ξεβράζονται στις μεσογειακές ακτές.

Χωρίς λόγια

''Εκείνο το βράδυ έκλεψαν ένα ποδήλατο και το έβαλαν στον τάφο του, «για να πηγαίνει βόλτες» είπαν οι μικροί του φίλοι.''

Στις αρχές του περασμένου αιώνα βρέθηκε στα Χανιά ένας νεαρός άντρας από τη Βεγγάζη. Το όνομα του Σαλής. Ήταν αχθοφόρος. Στο λιμάνι ξεφόρτωνε από τα καράβια τις αποσκευές και τις κουβαλούσε με τη βάρκα του στην αποβάθρα. Μετά, με το καρότσι του μετέφερε τις αποσκευές στο πρακτορείο ή στα σπίτια των ταξιδιωτών. Ήταν η εποχή που τα καράβια έδεναν έξω από το λιμάνι.
Ο Σαλής υπήρξε ένας μαύρος αγαθός γίγαντας και πολύ αγαπητός στους Χανιώτες. Ζούσε σε ένα μικρό σπίτι με την αδελφή του.
Κάποια στιγμή έκαναν απέλαση σε πολλούς ξένους από τα Χανιά. Ανάμεσα τους και ο Σαλής, ο οποίος όταν ανοίχτηκε το καράβι βαθιά έπεσε στη θάλασσα και κολυμπώντας γύρισε.

«Αυτή είναι η πατρίδα μου» έλεγε. Και τελικά παρέμεινε για πάντα στα Χανιά.
Στα χρόνια της μεγάλης φτώχειας έκανε μια πράξη που τίμησε την ανθρωπιά, που έμεινε στην καρδιά του κόσμου. Αγόραζε, με τα λίγα χρήματα που έβγαζε, τρόφιμα (ρύζι, μακαρόνια, ζάχαρη) και τα έδινε σε έναν νεαρό φίλο του με ποδήλατο.
«Πήγαινε σε εκείνο το σπίτι, άφησε στην πόρτα αυτήν την τσάντα και πρόσεξε να μη σε δουν» έλεγε στο μικρό αγόρι, δίνοντας του το σχετικό πουρμπουάρ. Γιατί έτσι προστάτευε την αξιοπρέπεια εκείνου που είχε την ανάγκη.
Το πρωί, η κάθε φτωχή γυναίκα έβρισκε στην πόρτα της έναν θησαυρό. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, κανένας δεν ήξερε ποιος είναι ο ευεργέτης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, γύρω στο 1967, κέρδισε τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Μοίρασε τα χρήματα σε δύο ορφανά κορίτσια, σαν προίκα για να παντρευτούν. Πέθανε μέσα στο σπίτι του και τον βρήκαν δυο μέρες μετά.
Η Εκκλησία είχε ένα πρόβλημα. Επειδή ήταν -λέει- μουσουλμάνος, δεν μπορούσαν να τον κηδέψουν σε χριστιανικό νεκροταφείο.
Τότε οι Χανιώτες ξεσηκώθηκαν -προς τιμήν τους- και τον κήδεψαν δημοσία δαπάνη στο Κοιμητήριο του Αγίου Λουκά (εκεί βρίσκεται ακόμα ο τάφος του). Και έγραψαν πάνω στο μάρμαρο:
«Το δέρμα σου μαύρο, μα η καρδιά σου λευκότερα χιόνος, αγαπημένε μας Σαλί. Καλό ταξίδι».
Τα παιδιά τον αγαπούσαν γιατί τα υπολόγιζε και τους έδινε σοκολάτες και καραμέλες.

Εκείνο το βράδυ έκλεψαν ένα ποδήλατο και το έβαλαν στον τάφο του, «για να πηγαίνει βόλτες» είπαν οι μικροί του φίλοι.
Στη σελίδα “Χανιά Παλιές Φωτογραφίες – Hania Old Photos” δημοσιεύτηκε μία σπάνια φωτογραφία του Σαλή από το 1960.
Στη φωτογραφία βλέπουμε τον Σαλή δίπλα σε ένα άρρωστο παιδί στο νοσοκομείο.

Jason Bageris

“Ταξικό και φυλετικό ζήτημα η απαγόρευση εκτρώσεων στην Αλαμπάμα” – Καθαρές κουβέντες από το σούπερ μόντελ Έμιλι Ρακατόφσκι

Κατιούσα

Σάλος αντιδράσεων έχει προκληθεί από την απόφαση της γερουσίας της Αλαμπάμα να απαγορεύσεις τις εκτρώσεις στα όρια της πολιτείας ακόμα και σε περιπτώσεις αιμομιξίας και βιασμού, τιμωρώντας τους παραβάτες χειρουργούς με 10 ως 99 χρόνια φυλάκισης. Όπως είναι αναμενόμενο, γιατο θέμα αυτό πήραν θέση και διάσημες σταρ, όπως η λαίδη Γκάγκα και η Μίλα Γιόβοβιτς, που είχε η ίδια υποστεί αναγκαστική άμβλωση πριν δύο χρόνια, εκφράζοντας τον αποτροπιασμό και την καταδίκη τους. Ενώ όμως αυτές οι παρεμβάσεις κινήθηκαν σε μάλλον απολίτικο πλαίσιο, το διάσημο μοντέλο Έμιλι Ρακατόφσκι, αποφάσισε να πει τα πράγματα με το όνομά τους, προβαίνοντας παράλληλα σε μια μιντιακά αποτελεσματική κίνηση: Ανάρτησε στο Ίνσταγκραμ γυμνή της φωτογραφία με καλυμμένα τα επίμαχα σημεία, ακολουθούμενη από ένα κείμενο στο οποίο δε στέκεται μόνο στο ζήτημα της πατριαρχικής, αλλά και της ταξικής και φυλετικής καταπίεσης που υποκρύπτει το σχεδιαζόμενο νομοθέτημα σε μια πολιτεία που σημαδεύτηκε από τους αγώνες για τη χειραφέτηση των Αφροαμερικανών:

Αυτή τη βδομάδα, 25 ηλικιωμένοι λευκοί άνδρες ψήφισαν να απαγορευτούν οι αμβλώσεις στην Αλαμπάμα ακόμα και σε περιπτώσεις αιμομιξίας και βιασμού. Αυτοί οι άνδρες με εξουσία επιβάλλουν τη θέλησή τους στα σώματα των γυναικών για να διατηρήσουν την πατριαρχία και να διαιωνίσουν το βιομηχανικό σύμπλεγμα ιδιωτικών φυλακών στερώντας από γυναίκες χαμηλής οικονομικής δυνατότητας το δικαίωμα να επιλέξουν να μην αναπαραχθούν. Οι πολιτείες που προσπαθούν να απαγορεύσουν τις αμβλώσεις είναι οι πολιτείες που έχουν τα υψηλότερα ποσοστά μαύρων γυναικών που ζουν εκεί. Είναι θέμα ταξικό και φυλετικό και ευθεία επίθεση στο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα που αξίζουν οι γυναίκες στις ΗΠΑ και προστατεύονται από το νόμο Roe vs. Wade (απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ το 1973 που άνοιξε το δρόμο στη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στο πρώτο τρίμηνο της κύησης). Τα σώματά μας, η επιλογή μας.

Επί της οθόνης η εμετική αντιπαράθεση

        

19-05-2019

Στη «μικρή οθόνη» μεταφέρεται τις τελευταίες μέρες το θέατρο του παραλόγου, ο ψευτοκαβγάς για να στηθεί το δίπολο ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Μια αντιπαράθεση που έτσι κι αλλιώς είναι κούφια, όταν επιχειρείται να τροφοδοτήσει και τα σποτάκια των κομμάτων του κεφαλαίου και της ΕΕ, γίνεται ακόμα πιο αποκρουστική και κακόγουστη.

Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτα παρουσίασε τη «δύναμη των Ελλήνων», βάζοντας στα διαδοχικά καρέ του τον Ζαχαριάδη, τον Μπελογιάννη και τον δικτάτορα Μεταξά (!), σε μια ακόμα επίδειξη ξετσιπωσιάς, προκαλώντας τη δικαιολογημένη οργή προοδευτικών, αριστερών, αγωνιστών ανθρώπων. Σε άλλο σποτ, ακούμε τον Τσίπρα να μιλάει για την πατρίδα, δήθεν για να δώσει απάντηση στους πατριδοκάπηλους και να φιλοτεχνήσει το «προοδευτικό» του προφίλ. Ένα σποτάκι που θα ήταν πολύ πιο ολοκληρωμένο αν περιλάμβανε και καμιά εικόνα από τα σφιχταγκαλιάσματα του πρωθυπουργού με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ ή κανένα από τα πλάνα που σχεδόν κάθε βράδυ μοστράρει η κρατική τηλεόραση από στρατιωτικές συνεκπαιδεύσεις με ΝΑΤΟικές δυνάμεις στο Αιγαίο, με τις Ένοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ και άλλα παρόμοια. Άλλωστε, τέτοιο υλικό έχει μπόλικο η κυβέρνηση και αν το αξιοποιούσε, θα ικανοποιούσε και τον πρέσβη των ΗΠΑ…

Περνώντας στην επόμενη «πίστα», η κυβέρνηση πλασάρει με άλλο σποτάκι τη λογική του «μικρότερου κακού», του «διάλεξε πόσα και από ποια τσέπη θα χάσεις»: Για να καθιερώσει και προπαγανδιστικά ως «κανονικότητα» το «δέκα σου κλέβω – ένα σου επιστρέφω», βάζει «συνταξιούχους» να καταμετρούν τις απώλειες μιας δεκαετίας και να εμφανίζονται ανακουφισμένοι από τα ψίχουλα που παίρνουν ως επίδομα. Ευτυχώς, πρόκειται για ηθοποιούς, γιατί οι πραγματικοί συνταξιούχοι θυμούνται τις κλούβες και τα ΜΑΤ που αντιμετώπισαν έξω από το Μαξίμου όταν διεκδικούσαν την επαναφορά των απωλειών τους.

Χαρακτηριστικό της βολικής αντιπαράθεσης της κυβέρνησης με τη ΝΔ, που οπτικοποιείται και στα σποτάκια, είναι ότι σε ένα από αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει τον Κυρ. Μητσοτάκη να μιλάει, αξιοποιώντας την πλειοδοσία του σε μέτρα υπέρ του κεφαλαίου, δηλαδή την αγωνία της ΝΔ να αποδείξει ότι είναι η «ικανότερη δύναμη» για τα μονοπώλια, βλέποντας την κυβέρνηση να απολαμβάνει την απλόχερη στήριξή τους.

Από την άλλη, η ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη για να απαντήσει, κάνει κι εκείνη καταμέτρηση των απωλειών των συνταξιούχων, ώστε να εμπεδωθεί ακόμα καλύτερα ότι οι ψηφοφόροι έχουν απλά να διαλέξουν το λιγότερο κακό, να γίνει κριτήριο ψήφου το ποιος από τους δύο έκοψε τα περισσότερα, ώστε να απαλλαγούν και οι δυο από τη διεκδίκηση πλήρους επαναφοράς όλων των απωλειών. Ρίχνει μάλιστα το σύνθημα για «πολιτική αλλαγή», για να πει με άλλα λόγια την κυβερνητική εναλλαγή που επιδιώκει, για να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Εκεί που η κοροϊδία απογειώνεται και τα προεκλογικά σποτ μοιάζουν ακόμα περισσότερο με κωμωδία, είναι με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, που επιστρατεύει την «αντιδεξιά» ρητορική του, για να κάνει συστάσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ για «όχι άλλο δεξιά το τιμόνι» (!). Μια ακόμα προσπάθεια να κατοχυρώσει το ΠΑΣΟΚ για τον εαυτό του το «προοδευτικό» προφίλ, που προκαλεί μόνο γέλιο για όσους δεν ξέχασαν τις συνεργασίες του με τους ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ. και τη ΝΔ, την εργολαβία που είχε αναλάβει, πριν του πάρει τα σκήπτρα ο ΣΥΡΙΖΑ, στην κατασυκοφάντηση και τον εκφυλισμό κάθε έννοιας προόδου.

Όλο αυτό το αποκρουστικό θέαμα δεν είναι αποτέλεσμα έλλειψης έμπνευσης από τα προπαγανδιστικά επιτελεία, αλλά υπερβολικής προσπάθειας να σπείρουν τον αποπροσανατολισμό, τη σύγχυση, να κυριαρχήσουν τα κάλπικα διλήμματα. Και όσο πιο πολύ δυσκολεύονται, τόσο πιο παιδαριώδης γίνεται η προπαγάνδα τους…

Εχθρός Κυριάκος Μητσοτάκης προ των πυλών…

       

19-05-2019

Επειδή όσο πλησιάζουμε προς την ημέρα των Ευροεκλογών τόσο πιο έντονα παρουσιάζεται ο κίνδυνος του εχθρού Κυριάκου Μητσοτάκη προ των πυλών και επειδή οι Συριζαίοι προσπαθούν να φορτώσουν την ευθύνη που ο φασίστας υποστηρικτής των πραξικοπημάτων της CIA και των αχυρανθρώπων τύπου Γκουαϊδό, Κυριάκος Μητσοτάκης, έφτασε προ των πυλών, σ’ αυτούς οι οποίοι κάνουν κριτική στα ψέματα, στις απάτες και στις κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να τονιστεί ότι τον Κυριάκο Μητσοτάκη προ των πυλών τον έφεραν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Συριζαίοι. Το δίλλημα δεξιάς – αντιδεξιάς είναι ένα ψευτοδίλλημα προκειμένου να εγκλωβιστεί για μία ακόμα φορά ο κόσμος ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι δύο καλοί συνεταίροι αφού μαζί ανέτρεψαν με πολιτικό πραξικόπημα την απόφαση του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα του 2015 και ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο.

Ποστ

Αποχή από … την απόχη!

 

Από Γιάννης Βεντούρας στο Μαΐ 19, 2019 Απόψεις, Προτεινόμενο

Γράφει ο Γιάννης Βεντούρας //

Αν η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες έλυνε προβλήματα, τότε στην Αμερική, όπου οι Πρόεδροι εκλέγονται με τις μισές ψήφους του μισού εκλογικού σώματος, ο λαός θα ζούσε εδώ και δεκαετίες σε παράδεισο.

Αν η αποχή εμπόδιζε τη λήψη αντιλαϊκών μέτρων, τότε το 55% της αποχής στις ευρωεκλογές του 2004 θα είχε εμποδίσει την ΕΕ να πάει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 70 χρόνια και παραπάνω. Αλλά, το αυτί της Κομισιόν καθόλου δεν ίδρωσε. Ούτε τώρα θα ιδρώσει, που το ποσοστό της αποχής σε Ευρωενωσιακό επίπεδο πλησιάζει το 60%.

Όσοι την Κυριακή προσανατολίζονται στο να μην ψηφίσουν, ας σκεφτούν αυτά που έγιναν τα τελευταία χρόνια:

Η μεγάλη αποχή στις εκλογές του 2009, του 2012, του 2014, του 2015, σταμάτησε άραγε τις κυβερνήσεις να ψηφίσουν αντιλαϊκά μέτρα, να πετσοκόψουν τις συντάξεις, να αυξήσουν τη λαϊκή φορολογία;

Πόσο προβληματίστηκαν με την αποχή οι βιομήχανοι, που συμφώνησαν με τη ΓΣΕΕ να μην δώσουν ένα ευρώ «αύξηση» στους εργάτες;

Πόσο ενοχλήθηκαν οι επιχειρηματίες από την αποχή, που πήραν τις επιχειρήσεις τους και τις πήγαν σε άλλες χώρες;

Πόσο πείραξε η αποχή τους εφοπλιστές; Μήπως τώρα τα ναύλα είναι φθηνότερα για τα νησιά, ιδίως τώρα που ο λαός δυσκολεύεται ακόμα και για τα πιο αναγκαία; Ή μήπως η αποχή εμπόδισε την κυβέρνηση να μειώσει ακόμα περισσότερο την σχεδόν ανύπαρκτη φορολογία των εφοπλιστών;

Άραγε η αποχή συγκράτησε τις κυβερνήσεις να μην ληστεύσουν τα ασφαλιστικά ταμεία ή να μην ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία στους επιχειρηματικούς ομίλους;

Πόσο αυτή η μορφή της «διαμαρτυρίας», την οποία μερικά παπαγαλάκια του συστήματος δεν παύουν να την προωθούν, εμποδίζει τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ και τα άλλα αστικά κόμματα, να ερμηνεύουν την αποχή κατά το δοκούν και να την ενσωματώνουν στους ανούσιους καυγάδες τους;

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ένα μέρος του κόσμου, που δεν θέλει να πάει να ψηφίσει, θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του απέναντι στην ΕΕ και στο εγχώριο πολιτικό κατεστημένο.

Και είναι πολύ λογική αυτή η δυσαρέσκεια. Όταν τα αστικά κόμματα έχουν καταστήσει την πολιτική σε συνώνυμο της αρπαχτής, της δημαγωγίας, των «θα», των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, της εμπορίας ελπίδας.

Όταν σαν πολιτική λογίζεται η πασαρέλα του τίποτα, η αποθέωση της βλακείας, η φωταψία της υποκρισίας και του εξυπνακισμού, τότε ο αναχωρητισμός από τα κοινά μοιάζει με «κίνηση διαφυγής». Μα τα κυβερνητικά κόμματα και τα παρακλάδια τους είναι ακριβώς που φροντίζουν να μοιάζει η αποχή σαν «αντίσταση».

Μοιάζει, λοιπόν η αποχή, σαν «κίνηση διαφυγής», αλλά δεν είναι. Στην ουσία η αποχή σε στέλνει στην απόχη του συστήματος. Στην πραγματικότητα είναι ομηρία και εγκλωβισμός σε όλα εκείνα τα κηρύγματα του καπιταλιστικού συστήματος που πριμοδοτούν την ιδιώτευση, το «δε βαριέσαι», το «έλα τώρα καημένε», το «δε βγαίνει τίποτα», το «ασχολήσου με την πάρτη σου», την ατομική στάση στα προβλήματα.

Και όσο εσύ θα (νομίζεις ότι) ασχολείσαι με την πάρτη σου, κάποιοι άλλοι – αυτοί που θέλεις να τιμωρήσεις – θα ασχολούνται μαζί σου…

Πάντα έτσι γινόταν και πάντα έτσι θα γίνεται.

Από την εποχή που οι αρχαίοι Έλληνες με τη λέξη «ιδιώτης» χαρακτήριζαν εκείνον που αποστρεφόταν τα κοινά – για να έρθουν αιώνες αργότερα οι Άγγλοι, να πάρουν την ελληνική λέξη και να την κάνουν «idiot» για να περιγράψουν τον «ηλίθιο» – οι ισχυροί το ίδιο επιδιώκουν: Να μετατρέψουν τα υποζύγιά τους σε απαθείς παρατηρητές.

Από την εποχή του Σόλωνα, που οι νόμοι αφαιρούσαν τα πολιτικά δικαιώματα από όποιον επέλεγε την «ουδετερότητα» στις πολιτικές αντιπαραθέσεις και από την εποχή του Θουκυδίδη και του Περικλή, που ο αδρανής δεν εθεωρείτο «φιλήσυχος» αλλά «αχρείος», δηλαδή άχρηστος, η ίδια μάχη δινόταν: Να μη χαθεί και να μη σαμποταριστεί η έννοια της συλλογικότητας μέσα στη φενάκη και τα αδιέξοδα του ατομισμού.

Σίγουρα δε θα δικάσω με ύφος εισαγγελέα όσους δεν πάνε να ψηφίσουν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα «χαϊδέψω τα αυτιά» της παθητικοποίησης. Ούτε θα περιοριστώ να προπαγανδίζω απλά και μόνο την «ανάγκη να πάνε όλοι στην κάλπη» και πέραν τούτου ουδέν. Επειδή ακόμα κι αν πήγαιναν να ψηφίσουν, και ψήφιζαν τα κόμματα που τους οδήγησαν στην αποχή, πάλι μια τρύπα στο νερό θα κάνανε.

Θα τους καλέσω όμως να αντισταθούν στην ισοπέδωση και την μοιρολατρία και να έρθουν να συναντηθούμε στους αγώνες με το αίτημα της ανατροπής, μιάς και τίποτα δεν παραμένει για πολύ ακίνητο και ανίκητο.

Να μην αφήσουν τη δύναμή τους να μετατραπεί σε μπούμερανγκ εναντίον τους, «ψηφίζοντας» διά της απουσίας τους και της σιωπής τούς δυνάστες τους. 

Να προσέλθουν στην κάλπη και να ενισχύσουν αυτούς που πάνε κόντρα στο καπιταλιστικό σύστημα και στην οικονομία που έχει σκοπό το κέρδος. Να κάνουν το πρώτο βήμα και να δώσουν δύναμη σε αυτούς που αγωνίζονται για την αποδέσμευση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση με λαϊκή εξουσία, με κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία σύμφωνα με τις λαϊκές ανάγκες. 

Να ψηφίσουν τους κομμουνιστές που την επαύριο των εκλογών θα είναι παρόντες στους αγώνες και θα τείνουν το χέρι σε όσους θέλουν να κάνουν και το δεύτερο βήμα.

Μην στέκεσαι απαθής, μην πιάνεσαι στην απόχη τους. Έλα στο στρατόπεδο της Ανατροπής.

Ρίξε στις κάλπες τα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Συσπείρωσης και του ΚΚΕ

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η γοητεία των ακροδεξιών «επιχειρημάτων»

Από τον καιρό που ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στα σαλόνια της εξουσίας οι πολιτικές και ιδεολογικές του σχέσεις με την ακροδεξιά αποτέλεσαν βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής του παρουσίας. Η πολύχρονη αρμονική κυβερνητική συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες είναι το πιο εμφανές στοιχείο ετούτων των σχέσεων. Οι δικαστικές «διευκολύνσεις» προς τη Χρυσή Αυγή – τόσο με την κάτω από διάφορα προσχήματα παράταση της δίκης της Χ.Α., όσο και με τις «τροπολογίες» περί «εγκληματικής οργάνωσης» – είναι επίσης πολύ γνωστές ιστορίες. Οι από κοινού φωτογραφήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης με γνωστά –και διωκόμενα- στελέχη της Χ.Α. σε εθνικά ευαίσθητες περιοχές αποτελούν επίσης στοιχεία ετούτης της σταθερής σχέσης.

Εκείνο που είναι λιγότερο εμφανές είναι η προοδευτική υιοθέτηση και προώθηση από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ σημαντικών σημείων της ακροδεξιάς πολιτικής ατζέντας στον ιδεολογικό κυρίως τομέα. Στον τομέα αυτό ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η συνυπογραφή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ της διακήρυξης των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην άτυπη συνάντησή τους στο Σιμπίου της Ρουμανίας στις 9 Μαΐου. Ακριβώς στην επέτειο της αντιφασιστικής νίκης του 1945 ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυξε μαζί με τους λοιπούς ηγέτες της Ε.Ε., ότι «Πριν από τριάντα χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι που αγωνίζονταν για την ελευθερία τους και για την ενότητα, έριξαν το «σιδηρούν παραπέτασμα» που είχε χωρίσει για δεκαετίες την Ευρώπη».

Πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας λιγότερο εμφανείς πρακτικές που εκπορεύονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο δείχνουν μια βαθύτερη και πιο επίμονη στροφή προς τον αντικομουνισμό. Η εισαγωγή μαθημάτων αντικομουνισμού στα Πανεπιστήμια στο πρότυπο των οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η προάσπισή τους μπροστά στις εύλογες αντιδράσεις φοιτητών και διδασκόντων είναι μέρος του γενικού σκηνικού. Ο πολλαπλασιασμός των «ιστορικών παρεμβάσεων» (με την μορφή αρθρογραφίας ή ραδιοφωνικών-τηλεοπτικών εκπομπών) βρίσκεται στον ίδιο παρονομαστή όπως και πρόσφατες εκδόσεις του χώρου (π.χ. το βιβλίο του Ζαγάρα, στο Θεμέλιο για την «κατάρρευση του “υπαρκτού” σοσιαλισμού και τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1991»).

Οι εκλογικές δυσκολίες του ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες διαδοχικές αναμετρήσεις βρίσκονται –κατά ένα μέρος- στη βάση αυτών των επιλογών. Η στροφή προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία πιστεύεται, από τους επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ- ότι θα απομονώσει το ΚΙΝΑΛ και θα φέρει ψηφοφόρους στο ΣΥΡΙΖΑ. Για την προσέγγιση όμως της σοσιαλδημοκρατίας βασικό διαπιστευτήριο είναι ο αντικομουνισμός κυρίως μέσα από την υιοθέτηση θεωριών περί «δύο άκρων» ή των αμέτρητων μπουρδολογιών που αρθρώνονται πάνω στον περί «ολοκληρωτισμού» λόγο. Προφανώς η ιδεολογική ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με τις «πνευματικές αξίες» της σοσιαλδημοκρατίας εμπεριέχει αυτές τις παραμέτρους. Εξάλλου οι ίδιες «αξίες» αποτελούν και αναγκαίο διαπιστευτήριο για την αποδοχή από το ευρύτερο πολιτικό σύστημα της Ευρώπης, από την ακροδεξιά του ως την «αριστερή» του εκδοχή.

Πέρα όμως από τις στρατηγικές πολιτικής επιβίωσης η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτείται από την ίδια πολιτική που από καιρό εφαρμόζει. Η διαχείριση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, η εξυπηρέτηση των στόχων του ελληνικού και ευρωπαϊκού καπιταλισμού, δεν έχει πλέον ανάγκη παραπλανητικά σχήματα και ψευδεπίγραφα «αριστερούς» σχηματισμούς για να προωθήσει τις πολιτικές της. Αυτά έδωσαν ό,τι είχαν να δώσουν, ψαλίδισαν τις εργατικές κατακτήσεις, υπονόμευσαν το λαϊκό κίνημα και εξάρθρωσαν τις πολιτικές και οργανωτικές του δυνατότητες, εξυπηρέτησαν ιμπεριαλιστικά σχέδια και οργανισμούς. Ήρθε ο καιρός να περάσουν στη θέση τους πιο «παραδοσιακά» σχήματα τα οποία, καθώς πλέον έχουν στη διάθεσή τους το αντιλαϊκό οπλοστάσιο που δημιούργησε η λεγόμενη «αριστερά», μπορούν να προχωρήσουν παραπέρα την επίθεση στον κόσμο της εργασίας. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία οφείλουν να εγκαταλείψουν παλιές μεταμφιέσεις και να δείξουν ένα ανοικτά σκληρό πρόσωπο προς την καταδυναστευόμενη κοινωνία των υπηκόων τους.

Στην Ελλάδα, ετούτη η γενική ανάγκη προσαρμογής

του πολιτικού συστήματος στις νέες σκληρές απαιτήσεις, συμπληρώνεται και επαυξάνεται από πρόσθετους, «γεωπολιτικούς» παράγοντες. Καθώς η χώρα έχει μετατραπεί σε προωθημένο φυλάκιο των αμερικανικών και των νατοϊκών συμφερόντων, οι όποιες πιθανότητες εσωτερικών αντιδράσεων στις επερχόμενες εμπλοκές της σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς χρειάζεται πιεστικά να εξουδετερωθούν. Ιδιαίτερα είναι απόλυτα αναγκαία προϋπόθεση να χτυπηθεί με κάθε τρόπο και μέσο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας που έχει τη δυνατότητα να σταθεί απέναντι στα όσα σχεδιάζονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει αναλάβει το έργο της εδραίωσης των αμερικανικών και νατοϊκών θέσεων με ιδιαίτερο φανατισμό και αποτελεσματικότητα δεν θα επιθυμούσε να δει το έργο του να τίθεται σε κίνδυνο από τυχόν λαϊκές αντιδράσεις και αντιστάσεις. Το κτύπημα του ΚΚΕ μέσα από την γενίκευση της αντικομουνιστικής σταυροφορίας αποτελεί μέτρο προάσπισης της πολιτικής που με συνέπεια υπηρέτησε και υπηρετεί αυτός ο πολιτικός χώρος.

Είναι δε χαρακτηριστικά ειρωνικό το γεγονός ότι ετούτη η αντικομουνιστική στην επιφάνεια και αντιλαϊκή στην ουσία της σταυροφορία καλύπτεται κάτω από πέπλα «προόδου» και «αντι-δεξιάς» ρητορικής. Είναι αφάνταστα ειρωνικό να προσκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε συσπείρωση ενάντια στην άνοδο «του λαϊκισμού και της ακροδεξιάς» την ώρα που αγχωτικά υιοθετεί ακόμα και τις πιο «προχωρημένες» θέσεις του ακροδεξιού χώρου. Η τεχνογνωσία προφανώς υπάρχει. Δεν έχουμε ξεχάσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε για τέσσερα περίπου χρόνια τη χώρα σε στενή συνεργασία με τυπικά ακροδεξιό κόμμα. Προφανώς έμαθε πολλά μέσα από αυτή της συμβίωση. Στον τομέα των «δυτικών αξιών» ιδιαίτερα…

Γιώργος Μαργαρίτης

1,2,3 Κάμποσες ΑΝΤΑΡΣΥ-ΡΙΖΕΣ

Σε αυτές τις εκλογές, να κάνουμε Ανταρσύα»

Αυτό είναι ένα σταθερό σλόγκαν που χρησιμοποιεί η ομώνυμη συμμαχία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ή συνιστώσες αυτής) σχεδόν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από το 2009 που ιδρύθηκε, μέχρι σήμερα. Απλό, ευκολομνημόνευτο και άκρως λογοπαιγνιακό καθώς το «ύ» υποδηλώνει μεν τη στήριξη στον κεντρικό φορέα-συνασπισμό κομμάτων, αλλά τόσο ευέλικτο, έτσι ώστε αν το ύψιλον αντικατασταθεί με το γραμματικά σωστό «γιώτα» τότε παραπέμπει ευθέως σε δημοτικές ή περιφερειακές κινήσεις που έχουν τη λέξη «Ανταρσία» στον τίτλο ή τον υπότιτλό τους. Τώρα βέβαια θα μου πείτε:

-Και τι μας τα λες αυτά; «Χαίρω πολύ».

Σας τα λέω γιατί στις εκλογές της 26ης Μάη το «Θα κάνουμε Ανταρσύ(ί)α» επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Περισσότερες από ποτέ. Πρώτα απ’ όλα η Ανταρσύα δεν κατεβαίνει επίσημα σε καμία πόλη της Ελλάδας. Μόνο στις περιφέρειες. Στους δήμους δεν υπάρχει επίσημη στήριξη, Βέβαια κάποιος θα μπορούσε να πει ότι «δε χρειάζεται καμία στήριξη, διότι αυτό θα υπέσκαπτε την αυτονομία των τοπικών σχημάτων». Ναι, οκ, έχουμε «γκώσει» στις «Αυτονομίες» γενικά. Θες, από τα ΕΑΑΚ; Θες από τις συνδικαλιστικές κινήσεις του χώρου κλπ.; Συνεπώς σε μερικούς δήμους της χώρας θα βαρεθούμε να βλέπουμε αντάρτικα ψηφοδέλτια. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα είναι τα χαρακτηριστικά παραδείγματα.

«Θεσσαλονίκη μου μεγάλη ανταρσυομάνα»

Την αρχή έκανε ο συνήθης κακομαθημένος, αρχικαπελωτικός και με ψευδαισθήσεις μεγαλείου οργανισμός, καλά το φανταστήκατε, το ΣΕΚ. Μέσα από τουλάχιστον αμφισβητήσιμες διαδικασίες, «πήρε τη σφραγίδα» που λένε, του προηγούμενου ενιαίου σχήματος «Ανταρσία στη Θεσσαλονίκη για την Ανατροπή» και από δω παν κι άλλοι. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι παρόμοιο σε κάποιον τομέα από το ΣΕΚ. Ένα παλιό κινέζικο ρητό λέει «Το ΣΕΚ δεν αλλάζει, άλλαξε εσύ» (ΝΑΡ). Αυτά γίνονται στις αρχές του 2019. Παράλληλα, διεργασίες διεξάγονται και στον λαετζήδικο χώρο σε συνεργασία με «λαετζόφρωνες» στην ψυχή πρόσφατα αποχωρήσαντες από το ΝΑΡ, αλλά όχι απαραίτητα κι απ’ την Ανταρσύα. Πρόκειται για τις δυνάμεις «Μετάβαση» και «Αναμέτρηση», οι οποίες μαζί με προσκείμενους σε ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ και άλλα εξαπτέρυγα του λαφαζανισμού ανακοίνωσαν την κίνηση «Η Πόλη Ανάποδα». Κάπου εκεί νομίσαμε ότι το ΝΑΡ θα πετάξει λευκή πετσέτα αλλά μας διέψευσε. Με σχετική καθυστέρηση ανακοινώθηκε η «Δύναμη Ανατροπής-Αντικαπιταλιστική Κίνηση στο Δήμο Θεσσαλονίκης» που για να το πούμε χοντρικά ήταν και η πιο «αριστερή» από τις τρεις κινήσεις. Οπότε έχουμε 2 αντάρτικα + 1 ανταρσολαέδικο ψηφοδέλτιο στη Θεσσαλονίκη. Σωστά; Λάθος. Μετά από πυρετώδεις (βασικά αργοκίνητες) διαβουλεύσεις η κατάσταση συμμαζεύτηκε ελαφρώς. Η λαεϊζουσα «Πόλη Ανάποδα» συνέπηξε (έπηξε μαζί δηλαδή) συμμαχία μεγατόνων με την ναροκρατούμενη «Δύναμη Ανατροπής». Το ΣΕΚ βέβαια ατάραχο, ζεν βουδιστικό, συνεχίζει στην κοσμάρα του. Δύο λοιπόν τα «αντικαπιταλιστικά» ή «αντικαπιταλιστικίζωντα» ψηφοδέλτια στη Νύφη του Θερμαϊκού. Καλά πάμε, 33.3% λιγότερα από πριν.

«Στην Αθήνα μες το κέντρο, φύτρωσε καινούργιο σχήμα Ανταρσία»

Πάμε τώρα στην πόλη του Κέκροπα, την Αθήνα. Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν, πρόκειται για την πρωτεύουσα της χώρας, δεν υπάρχει χώρος για βοναπαρτισμούς, βλαχοδημαρχισμούς και μικρομεγαλισμούς. Σωστά; Λάθος ξανά. Πρώτα απ’ όλα ο «πολύς» Πέτρος Κωνσταντίνου του ΣΕΚ πήρε και εδώ τη σφραγίδα του παλαιού σχήματος «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας» και άντε πιάστον. Όταν αυτός καπέλωνε, οι υπόλοιποι ήμασταν στα δέντρα. Άλλη μια ολιγωρία-αργοπορία-αβλεψία των ντούρων αντικαπιταλιστών του ΝΑΡ που «βουτύρωσε το ψωμί» του ΣΕΚ. Με τα πολλά το ΝΑΡ απάντησε, θυμίζοντας κάτι από την παλιά του συμμαχία, το ΜΕΡΑ (όχι του Βαρουφάκη το «25», το αυθεντικό, του 0.25%) αφού συνέπηξε και αυτό συμμαχία με το ΕΕΚ ανακοινώνοντας το σχήμα «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα-Ανταρσία σε Κυβέρνηση, ΕΕ, Κεφάλαιο». Συνεπές στα ονόματα-μακρυνάρια πάντως το ΝΑΡ, να του το πιστώσουμε αυτό. Η ΛΑΕ απ’ τη μεριά της ανακοίνωσε το «Μέτωπο Ανατροπής», που δε θα ανατρέψει απολύτως τίποτα, ούτε καν τον Στέλιο Γιαννακόπουλο στη μεγάλη περιοχή.

«Πατρινό καρναβάλι όπως πάντα»

Όπως λένε οι παροικούντες στην Πάτρα, «η Πάτρα είναι ειδική περίπτωση», καθώς ο εξωκοινοβουλευτικός χώρος θεωρείται πιο «δεξιός» και «συριζόφιλος» και έχει μακρά παράδοση στις διασπάσεις, τη φαγωμάρα, μέχρι και τα «ξυλίκια». Έτσι τα πράγματα υπήρξαν λίγο-πολύ αυτόματα. Έχουμε και λέμε, δώστε έμφαση παρακαλώ στην αρίστη χρήση της αντιμεταθετικής ιδιότητας των λέξεων: «Ανταρσία στην Πάτρα για την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή» (ΣΕΚ και Άγιος ο Θεός) και «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Πάτρα-Ανταρσία σε Κυβέρνηση, ΕΕ, Κεφάλαιο» (ΝΑΡ and friends). Η ΛΑΕ, σταθερή, παραμένει χωρίς «αντικαπιταλισμό», για να μην τρομάξει τις μάζες μάλλον, και συνεχίζει ως «Ανυπόταχτη Πολιτεία».

«Αχ Ευρώπη, εσύ μας μάρανες»

Μπορεί στους δήμους να γίνεται το σώσε αλλά στις περιφέρειες φαίνεται να επικράτησε το ένστικτο μια κάποιας αυτοσυντήρησης και τα «κατεβάσματα» είναι κεντρικά και επίσημα, όμως δε σώζουν τα προσχήματα. Όλα τα προαναφερθέντα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι γνωστό ότι η Ανταρσύα σαν σχηματισμός αλλά και γενικά ο εξωκοινοβουλευτικός χώρος, στον οποίο για της ανάγκες του άρθρου συμπεριλαμβάνουμε και τη ΛΑΕ, υφίσταται τα τελευταία χρόνια ανακατατάξεις. Για τη ΛΑΕ, εν όψει και των ευρωεκλογών δε χρειάζεται να πούμε τίποτα, μόνο ότι συμμαχεί με «Πειρατές», «Χριστιανική Δημοκρατία» και μια απάλευτη κίνηση «ΑΛΑΝΥΑ» που πετούσε ζωντανές κότες στη Βουλή, αρκεί. Η 4ετής απουσία απ’ τη Βουλή σε συνδυασμό με τη λεηλασία ψήφων που θα της κάνουν τα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου (σε εθνικοδραχμικό πλαίσιο) και Βαρουφάκη (σε πιο ευρωλιγούρικο πλαίσιο) αναμένεται να την εξαφανίσει. Στον «αντάρτικο χώρο» η πρόταση για κάθοδο με concept «Ανταρσύα-ΕΕΚ» όπως το Σεπτέμβρη του ’15 θεωρήθηκε πολύ «αριστερή» και απορρίφθηκε από την συγκυριακή συμμαχία ΣΕΚ-Μετάβαση-ΑΡΙΣ. Το ΕΕΚ «κατήγγειλε» την απόρριψη της συνεργασίας. Επομένως η Ανταρσύα κατεβαίνει αυτόνομα ενώ το ΕΕΚ δεν κατεβαίνει. Τέλος ξεχωριστά θα κατέβει η ΟΚΔΕ ενώ εντύπωση προκάλεσε η απόφαση του ΚΚΕ (μ-λ) να αποχωρήσει από το κοινό ψηφοδέλτιο με το ΜΛ-ΚΚΕ στις εθνικές εκλογές όποτε κι αν αυτές γίνουν. Για τις ευρωεκλογές δεν τίθεται θέμα καθώς το μικρό «μ-λ», όντας «πίσω απ’ τον ήλιο», έχει πάγια αγιορείτικη-μοναστική-αναχωρητική θέση αποχής απ’ αυτές.

«Ρέκβιεμ για μία (τρόπος του λέγειν μία) Ανταρσύα;»

Η επόμενη μέρα των εκλογών (κυρίως των εθνικών του Οκτωβρίου) θα είναι μέρα αποφάσεων. Δεν είναι σίγουρο ότι το εγχείρημα που ξεκίνησε τόσο «ελπιδοφόρα» (κατ’ αυτούς) το 2009 θα σφυρίξει τη λήξη του, όμως είναι γεγονός ότι ρετάρει εδώ και χρόνια. Η όποια δυναμική της συνένωσης πολλών μικρών οργανώσεων ξεθύμανε νωρίς, οι πολιτικές επιλογές ήταν «άστα να πάνε, Μπάνε» και οι συνεχείς αποχωρήσεις κυρίως προς τα «δεξιά» την αποδυνάμωσαν. Οι προσεχείς εκλογές είναι απλά το κερασάκι σε μια πενταόροφη γαμήλια τούρτα. Αφού οι εναπομείνασες βασικές συνιστώσες ΝΑΡ-ΣΕΚ δεν μπόρεσαν να τα βρουν «αναίμακτα» όλα δείχνουν ότι εντός του ’20 το αργότερο το μέτωπο αυτό της Ανταρσύα(ς) που τόσες ευκαιρίες για κείμενα μας χάρισε και στην Κατιούσα, και παλαιότερα στο Φιλολαϊκό blog είτε θα μετασχηματιστεί είτε θα μας κουνήσει μαντήλι.

Χαρακτηριστικοί σταθμοί σε αυτή την πορεία ήταν ο… Μαηούνης του ΄12 όταν αποφάσιζε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα Τσίπρα για κέρασμα εκλερακίων, μπαμπάδων και νουαζετών της ΙΟΝ, να συναντηθεί και να φωτογραφηθεί με τον καλπάζοντα νεοπασόκο στο πλαίσιο των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης. Τι κι αν η Ανταρσύα δεν ήταν στη Βουλή; Τι κι αν «ορκιζόταν» ότι ακόμα και να ήταν δε θα έδινε ψήφο εμπιστοσύνης. Η στάση της ήταν τροχιοδεικτική για τη συνέχεια. Και η συνέχεια ήρθε το 2015 όταν η κυβέρνηση Τσίπρα «πουλούσε τρέλα» ότι διαπραγματεύεται για λογαριασμό των εργαζομένων. Τότε ο σχηματισμός με μεγάλη ζέση συμμετείχε στις γιορτές «υπερήφανης διαπραγμάτευσης» παρέα με την «ασυμβίβαστη» «βάση» του Σύριζα, τους υπουργούς δηλαδή του Τσίπρα που λίγο πολύ αποτέλεσαν τη μετέπειτα ΛΑΕ.

Αφού πάτησε με τα τσαρούχια την μπανανόφλουδα του Τσίπρα και στο δημοψήφισμα, διασπάστηκε. Η μισή Ανταρσύα την κοπάνησε για να ενωθεί με αυτούς ακριβώς τους υπουργούς της ΛΑΕ που «είδαν το φως το αληθινό». Θα περίμενε κάποιος αφού έφυγαν οι «δεξιοί», αυτοί που παρέμειναν να μας πλημμυρίσουν με πίδακες και κρουνούς αριστεροσύνης αλλά όχι. Το πρόγραμμα της συμμαχίας παραμένει και σήμερα ένα mix–grill αλληλοαναιρούμενων ισορροπιστικών διακηρύξεων. Οι «κατηγορίες» που απευθύνει προς το ΚΚΕ είναι από καθαρά δεξιά σκοπιά («απομονωτισμός», «παραπομπή στο σοσιαλισμό» κλπ.) Η δε δική της πρόταση που συνοψίζεται σε «μεταβατικό πρόγραμμα για έξοδο από ευρώ-ΕΕ και έχει ο θεός» βρίσκεται στον αντίποδα αυτής του ΚΚΕ για Έξοδο από ΕΕ-Λαϊκή Εξουσία (αλλά αυτό είναι… «μαξιμαλισμός»). Την ίδια ώρα που μιλάει πάλι για τον περιβόητο «απομονωτισμό» και του ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα μερίδες της καταγγέλλουν συγκεκριμένες απεργίες, άλλες μερίδες της απεργούν σε αυτές και άλλες απεργοσπάνε και άλλες μερίδες της κηρύσσουν απεργίες-«μούφα» 2,5 σωματείων για τις οποίες κατηγορείται το ΠΑΜΕ που… δεν τις ακολουθεί. Ενώ σαν χώρος έχει μακρά παράδοση συνεργασίας με το Συνασπισμό-Σύριζα στο συνδικαλιστικό κίνημα από τη δεκαετία του ’90, βγάζει φετφάδες υποδείξεων για το τι πρέπει να γίνει πχ. στη ΓΣΕΕ κρατώντας ίσες ή στην καλύτερη περίπτωση «60-40» αποστάσεις. Σε ένα θέμα, τέλος, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών, οι συνιστώσες της είχαν 30 διαφορετικές θέσεις, και ενώ η επίσημη (ντεμέκ) θέση της ήταν «Όχι» στην πράξη «επικοινωνούνταν» από τα μέλη της ως «δε βαριέσαι, ας περάσει να τελειώνουμε».

Όπως και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό έτσι και στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο η επομένη των εκλογών θα «τριγκάρει» εξελίξεις, προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, γιατί όπως έλεγε ο Ηράκλειτος (αλλά και ο Χριστόδουλος Ξηρός σε αυτό το βίντεο) «τα πάντα ρει».

Το "Λαικό Στρώμα " τα σπαει (σε διφραγκα ) στην ΚΑΤΙΟΥΣΑ