Αβρότητες και ευχαριστίες μεταξύ κατεργαραίων...

Με αφορμή τα εγκαίνια για την ανάληψη των Ναυπηγείων Σύρου από την αμερικανική εταιρεία ΟΝΕΧ, την περασμένη Πέμπτη, τα κυβερνητικά στελέχη αναμασούν με επιμονή τις τελευταίες μέρες ένα αντεργατικό προπαγανδιστικό μοτίβο με ευρύτερες στοχεύσεις.
Κάπου ανάμεσα στις αβρότητες που ανταλλάσσουν με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τονίζοντας ότι η επένδυση αυτή αποτελεί «σπάνιο δείγμα κυβερνητικής συνέχειας», καθώς «ξεκίνησε με την προηγούμενη κυβέρνηση και ολοκληρώθηκε με τη σημερινή», οι υπουργοί της ΝΔ, με τις ομιλίες τους στη φιέστα των εγκαινίων, με παρεμβάσεις τους στη Βουλή και με αρθρογραφία στον Τύπο, επαναλαμβάνουν τον «θαυμασμό» τους γιατί, όπως ισχυρίζονται, στη Σύρο είδαν την «πρωτόγνωρη συνεργασία εργαζομένων και ιδιοκτησίας», δηλώνουν «συγκινημένοι» γιατί είδαν «υγιή συνδικαλισμό» που βρίσκεται στην «ίδια πλευρά με τους ιδιοκτήτες»...
Σε χαρακτηριστικό άρθρο του περί της «Ελλάδας που θέλουμε», ο υπουργός Ανάπτυξης αναφέρει ότι «εκπλήσσεται θετικά» που στη φιέστα των εγκαινίων ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων του Ναυπηγείου ευχαρίστησε «όλους όσοι συνέβαλαν να πάρουν μπρος τα ναυπηγεία για να εξασφαλίσουν 700 άνθρωποι την εργασία τους», τον εργοδότη που ανέλαβε το Νεώριο, τους εφοπλιστές - πελάτες που «επέλεξαν να φέρουν τα πλοία τους στα Ναυπηγεία Σύρου» και τον παριστάμενο Αμερικανό πρέσβη και τις ΗΠΑ, «που επέλεξαν την Ελλάδα και τη Σύρο για να έρθουν να κάνουν την επένδυσή τους».
Με βάση τα παραπάνω, ο Αδ. Γεωργιάδης πανηγυρίζει ότι «τα μυαλά άλλαξαν», ότι αυτού του είδους ο εργατοπατερισμός είναι «δηλωτικό της διαφοράς της νέας Ελλάδας» και ότι «όλοι πια καταλαβαίνουμε ότι για να έχουμε δουλειές, πρέπει να έχουμε ιδιωτικές επενδύσεις», πρέπει «να φτιάξουμε τη χώρα μας ως μια φιλικά επενδυτική χώρα»...

***

Τι δεν μας λένε με όλη αυτή την προπαγάνδα;

• Ξεκινώντας από το συγκεκριμένο παράδειγμα, μιλάνε για «εξασφάλιση των εργαζομένων» αλλά δεν μας λένε ότι για να προχωρήσει η αλλαγή ιδιοκτησίας στα Ναυπηγεία της Σύρου οι εργαζόμενοι υποχρεώθηκαν να υπογράψουν μεταχρονολογημένες απολύσεις, προκειμένου η εργοδοσία να γλιτώσει δεδουλευμένα και αποζημιώσεις. Οσοι τελικά προσλήφθηκαν, δουλεύουν σε εργολάβο, χωρίς υπερωρίες, άδειες, αργίες, επιδόματα, με 16 ένσημα «βρέξει - χιονίσει».
• Δεν μας λένε ότι το σχέδιο «εξυγίανσης» και «ανάπτυξης» του Ναυπηγείου προβλέπει προκλητικές διαγραφές και «ρυθμίσεις» χρεών προς το δήμο, τον ΕΦΚΑ και το Δημόσιο, οι οποίες θα επιβαρύνουν τελικά και πάλι το λαό...
• Δεν μας λένε ότι η επιλογή των ΗΠΑ για τα Ναυπηγεία της Σύρου είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα επικίνδυνα σχέδια για αξιοποίησή τους - όπως και άλλων υποδομών της χώρας - για την υποστήριξη των δολοφονικών αμερικανοΝΑΤΟικών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή. Καθόλου τυχαία, στο φόντο των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που εκφράζονται πολλαπλά και στον τομέα της ναυπηγοεπισκευής, των λιμενικών υποδομών κ.ά., ο πρέσβης των ΗΠΑ υπογράμμισε κατά την τελετή των εγκαινίων τούς «στρατηγικούς λόγους» της αμερικανικής επένδυσης. Μόνο που για το λαό και τη χώρα όλα τα παραπάνω σημαίνουν βαθύτερη εμπλοκή σε ισχυρούς ανταγωνισμούς, που λειτουργούν ως μαγνήτης κινδύνων.
• Μιλούν με στόμφο για τις «ιδιωτικές επενδύσεις» που «φέρνουν δουλειές», για να κρύψουν ότι αυτός ακριβώς ο δρόμος, η οικονομία που κινείται με κριτήριο το κέρδος και όχι τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού, είναι που έχει οδηγήσει τον κλάδο της Ναυπηγοεπισκευής και τους εργαζομένους του στη σημερινή κατάσταση. Στα ναυπηγεία της χώρας έχουν εφαρμοστεί όλες οι πιθανές μορφές διαχείρισης στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου, με το αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους να είναι το ίδιο: Ουσιαστικό κλείσιμο των μεγαλύτερων ναυπηγείων, εργαζόμενοι απλήρωτοι και μισοάνεργοι, με χτυπημένα δικαιώματα, επενδυτές που αφού τσέπωσαν κάθε είδους «ενισχύσεις» άφησαν για κληρονομιά συσσωρευμένα χρέη, απληρωσιά, απαξίωση εγκαταστάσεων και έμπειρου εργατικού δυναμικού, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πολύμορφα αν κριτήριο της παραγωγής ήταν οι λαϊκές ανάγκες.

***

Πάει πολύ τα κυβερνητικά στελέχη να παρουσιάζουν τα εκάστοτε τσιράκια της εργοδοσίας, τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, ως... «υγιή συνδικαλισμό» και ως «νέα Ελλάδα»!
Ο εργατοπατερισμός, οι δυνάμεις μέσα στα συνδικάτα που κάνουν ό,τι μπορούν για να πείσουν τους εργαζόμενους ότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με αυτά των εκμεταλλευτών τους, είναι ό,τι πιο παλιό, ό,τι πιο εκφυλισμένο και ό,τι πιο δοκιμασμένο από τους εργάτες, που έχουν πια συσσωρευμένη πικρή πείρα για το ρόλο τους.
Πλήθος είναι τα παραδείγματα τέτοιων ηγεσιών σε συνδικαλιστικές οργανώσεις στη Ναυπηγοεπισκευή, συνολικά στον κλάδο του Μετάλλου, που λιβάνιζαν και λιβανίζουν τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις τους, που καλλιεργούν τα επιχειρήματά τους και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια οργάνωσης της πάλης της εργατικής τάξης, στο όνομα της «διευκόλυνσης της ανάπτυξης» και των «επενδύσεων», με τα αποτελέσματα να είναι πια γνωστά σε όλους.
«Κάθονται στο λαιμό» της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και όλων των αστικών επιτελείων τα ταξικά συνδικάτα, που χαλάνε αυτήν τη σούπα. Καθόλου τυχαία, ο υπουργός Ανάπτυξης φέρνει ως αντιπαράδειγμα στο άρθρο του τα ταξικά συνδικάτα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, λέγοντας ότι έχουν μόνο «να κατηγορήσουν τους εργοδότες τους, να κατηγορήσουν τις συνθήκες εργασίας τους και να διεκδικούν ολοένα και περισσότερα»...
Προφανώς το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του - όπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που αρνήθηκε να κηρύξει ως υποχρεωτική την Συλλογική Σύμβαση που υπέγραψαν με αγώνα οι εργάτες της Ζώνης - θέλουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν για ένα ξεροκόμματο, μέσα σε χώρους δουλειάς - παγίδες θανάτου, και να λένε και ευχαριστώ!

***

Ο δρόμος της «νέας Ελλάδας» και της «φιλικά επενδυτικής χώρας», που προβάλλουν συναινετικά όλα τα κόμματα του κεφαλαίου, είναι γνωστός. Σημαίνει φθηνή και «ευέλικτη» εργατική δύναμη για τα κέρδη του κεφαλαίου, χτύπημα κατακτήσεων και δικαιωμάτων, ανυπαρξία μέτρων για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία, ασφυκτικό έλεγχο κράτους και εργοδοσίας στα συνδικάτα κ.ο.κ.
Στην αντίπερα όχθη, ο δρόμος για τους εργαζόμενους και το λαό είναι η αντίσταση στην κλιμακούμενη επίθεση, ο αγώνας με κριτήριο και οδηγό τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες, η πάλη για την ανατροπή, για την οικονομία και την κοινωνία που θα έχει αυτές τις ανάγκες στο επίκεντρό της, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.

Διευθετήσεις

Το δίλημμα «συμβιβασμός με την Τουρκία και συνεκμετάλλευση ή πολεμική εμπλοκή», που διακινούν με διάφορες παραλλαγές η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία, είναι εξίσου επικίνδυνο για το λαό και δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα που του στήνουν.
Αλλωστε, από τις ίδιες τις εξελίξεις και την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μέσα στο πλαίσιο της ευρωατλαντικής συμμαχίας, επιβεβαιώνεται διαχρονικά ότι πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο διαπραγματεύσεων, «μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης», «θερμών επεισοδίων», στο έδαφος προδιαγεγραμμένων διευθετήσεων στο Κυπριακό, στην Ανατ. Μεσόγειο και το Αιγαίο, που στον πυρήνα τους έχουν τη συνεκμετάλλευση στρατηγικών θαλάσσιων οδών, υδρογονανθράκων και άλλων φυσικών πόρων.
Μιλάμε δηλαδή για παζάρια ανάμεσα σε μονοπωλιακά συμφέροντα, στο πλαίσιο ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και οργανισμών, που όχι μόνο δεν εγγυώνται σύνορα και κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά αντίθετα αποτελούν κίνδυνο για την ειρήνη και την ασφάλεια των λαών.
Παράλληλα με την έξαρση της τουρκικής επιθετικότητας, πυκνώνουν οι παρεμβάσεις που «μυρίζουν» διευθέτηση, πιθανότατα με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, καταρχήν για τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.
Προβάλλεται μάλιστα αυτή η προοπτική ως η μόνη που μπορεί να ανατρέψει τα τετελεσμένα της Τουρκίας στη ΝΑ Μεσόγειο, μετά τη συμφωνία με τη Λιβύη, να αποσοβήσει τον κίνδυνο μιας σύγκρουσης και κυρίως να αποκαταστήσει τη «σταθερότητα» στην περιοχή, ως αναγκαία προϋπόθεση για να έρθουν επενδύσεις.
Η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα κρύβουν ότι το σχέδιο για διευθετήσεις σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας έχει την κάλυψη των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, στο πλαίσιο της σύνθετης διαπραγμάτευσης που διεξάγουν με την Τουρκία, για να αποκαταστήσουν τη συμμετοχή της στο δυτικό στρατόπεδο και να την αποκόψουν από τη συνεργασία με τη Ρωσία.
Αλλωστε, ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ έχουν βάλει μέχρι τώρα τη σφραγίδα τους σε όλα τα «επεισόδια», με τα οποία ενθαρρύνεται η προκλητικότητα της Τουρκίας, νομιμοποιούνται οι διεκδικήσεις της στην περιοχή και τελικά προωθούνται βήμα βήμα οι διευθετήσεις στη λογική της συνεκμετάλλευσης, παράλληλα με τα σχέδια οριστικής διχοτόμησης της Κύπρου.
Θυμίζουμε ότι το ΝΑΤΟ θεωρούσε ανέκαθεν το Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο ενιαίο επιχειρησιακό χώρο, ενώ οι προσδοκίες που καλλιεργούσαν όλες οι αστικές δυνάμεις και τα κόμματα για μια «δίκαιη» λύση στο Κυπριακό, μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, διαψεύστηκαν παταγωδώς, με την Τουρκία να προκαλεί ακόμα και με την παρουσία γεωτρύπανου στην «ευρωπαϊκή» ΑΟΖ της Κύπρου.
Δεν είναι επίσης παράξενο ότι σ' αυτήν την κατεύθυνση συντάσσονται όλα τα αστικά κόμματα, επιβεβαιώνοντας ότι η εμπλοκή της Ελλάδας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, ως στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης, δεν επιτρέπει διαφοροποιήσεις και «δεύτερες σκέψεις».
Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, που καταλογίζει στην κυβέρνηση «αδράνεια» και καθυστερήσεις, προτείνει μια δέσμη μέτρων για την «απόκρουση» της τουρκικής επιθετικότητας όπου ταυτίζονται σχεδόν όσα αναγγέλλει η κυβέρνηση («διεθνοποίηση» του ζητήματος, επαφές με Ευρωπαίους εταίρους, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ανάπτυξη σχέσεων με τον στρατηγό Χάφταρ στη Λιβύη, επιτάχυνση των προσπαθειών για διευθέτηση του Κυπριακού).
Και φυσικά, όλοι μαζί προστατεύουν από κάθε κριτική και αμφισβήτηση τον ρόλο των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και τις ευθύνες τους για τη σημερινή κατάσταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αφού όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα υπηρέτησαν με συνέπεια τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό στην περιοχή, που επιδρά καθοριστικά και στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας.
Το βέβαιο είναι ότι όποιες διευθετήσεις προωθούνται, δεν κινούνται μόνο στην κατεύθυνση της αμφισβήτησης συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά δεν αναιρούν και τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις που οξύνονται στην περιοχή, ούτε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην αστική τάξη της Τουρκίας και της Ελλάδας. Επομένως, με μαθηματική ακρίβεια προετοιμάζουν τον νέο γύρο εντάσεων και συγκρούσεων, που θα πληρώνουν πάντα οι λαοί.
Γι' αυτό χρειάζεται τώρα να δυναμώσει η πάλη ενάντια στον πραγματικό παράγοντα αστάθειας και ανασφάλειας για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς, που δεν είναι άλλος από τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και τους ανταγωνισμούς για τις πηγές και τους δρόμους της Ενέργειας, τις σφαίρες επιρροής.
Να δυναμώσουν στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα η αλληλεγγύη, ο αγώνας για αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και κλείσιμο όλων των βάσεων, η πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, που για τα συμφέροντά του μπλέκει το λαό σε ανταγωνισμούς και σχέδια επικίνδυνα για την ίδια του τη ζωή.

Κριτήριο κομμουνισμού

Για τη φράση του Φλωράκη: "Κριτήριο για την αριστεροσύνη κάποιου η στάση του απέναντι στο Κομμουνιστικό Κόμμα!" και πως την καταλαβαίνω.

Επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μου, θα ήθελα μια, κατά τη γνώμη μου ορθή ερμηνεία της φράσης.

Κριτήριο του κομμουνιστή είναι μόνο η στάση και δράση ως παιδί της εργατικής τάξης, με βάση τους βασικούς στόχους της ως τάξη εκμεταλλευόμενη και μελλοντικής εξουσίας και στη βάση των νομοτελειών της κοινωνικής εξέλιξης. Αυτό είναι το απόλυτο κριτήριο.

Και ένα ΚΚ με αυτό το κριτήριο κρίνεται, άρα και οι κομμουνιστές, ανεξάρτητα πόσο πιστοί είναι στο ΚΚ τους. Καθόλου δεν ενδιαφέρει πόσο πιστοί ήταν στο κόμμα τους τα μέλη του ΚΚΙ, του ΚΚΓ, του ΚΚΙσπ,του ΚΚΕεσ. κλπ. Το κριτήριο εκτίμησης του ρόλου τους είναι το παραπάνω. Ας μην αναφερθώ και στα κόμματα των σοσ. χωρών που έχασαν κυριολεκτικά τον μπούσουλα και κατέληξαν σε μηχανισμό παραγωγής νέων, επίδοξων, καπιταλιστών.

Αν παρ’ ελπίδα το 1968 ή το 1991 υπερίσχυαν, στο ΚΚΕ, οι αναθεωρητές, είναι αυτονόητο πως το κριτήριο του κομμουνιστή δεν θα ήταν η πίστη σε ένα αναθεωρητικό κόμμα.

Οι κομμουνιστές δεν είναι με το ΚΚΕ για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο γιατί αυτό τηρεί, στο μέτρο των λαθών και των δυνατοτήτων του, τις παραπάνω αρχές, πάνω στη σχέση με τους σκοπούς της Ε.Τ. και στις νομοτέλειες κοινωνικής εξέλιξης (δλδ της επιτέλεσης της ιστορικής του αποστολής).

Όταν ο Φλωράκης και άλλα στελέχη το έλεγαν ότι κριτήριο είναι η πίστη ή η στάση απέναντι στο ΚΚΕ, εννοούσαν πάντα ένα ΚΚΕ πιστό στις αρχές του, όχι τύπου ΚΚΙ.

Συμπέρασμα: ο κομμουνιστής έχει οδηγό για να επαληθεύει τη δική του θέση αλλά και τη θέση του κόμματός του. Αυτή η ελευθερία είναι ακατάλυτη για τον κομμουνιστή. Διαφορετικά θα συρθεί σε λάθη.

Επιβεβαίωση: όταν έγινε η διάσπαση του 1968, ξαφνικά μέσα στη στενοχώρια μου και τον προβληματισμό είδα να πετάγονται γύρω μου πραγματικοί κομμουνιστές που χρόνια υπέμεναν με στωικότητα την λεγκαλιστικη, ρεβιζιονιστική γραμμή της τότε ηγεσίας το ΚΚΕ και ξέσπασαν με οργή για τη μέχρι τότε κατάσταση. Δεν μπορούσα να το πιστέψω γιατί νόμιζα πως όλοι είχαν αποδεχτεί τις πολιτικές της ΕΔΑ! Αυτοί τι είδαν τότε; Είδαν ότι το ΚΚΕ, επιτέλους, επανέρχεται στην πιστή τήρηση των αρχών, παρά τις αδυναμίες και τα υπολείμματα ρεβιζιονισμού και τώρα ναι, θα το ξαναδημιουργήσουν σε νέα βάση. Άρα λειτούργησε το κριτήριο που σας είπα. Διαφορετικά θα γινόμασταν ΚΚΙ!

Έτσι έγινε η μεταστροφή του ΚΚΕ, με πρώτα μέτρα την αναδημιουργία κομματικών οργανώσεων και της ΚΝΕ.

Το κειμενάκι στη φωτο δεν το έκανα χωρίς λόγο. Σε κάποιους φάνηκε… εκτός γραμμής και… αναρχοκομμουνιστικό! Ωστόσο, δεν είναι παρά η ανάδειξη του κομμουνιστή σε βασικό συστατικό στοιχείο του κομμουνιστικού κινήματος και ενός ΚΚ, με οδηγό μόνο την ιστορική αποστολή του, να οργανώσει, με το κόμμα του, την εργατική τάξη για την ιστορική της αποστολή. Φυσικά, ποτέ δεν πρέπει να υπακούσει σε μια ηγεσία που θα του πει να παρατήσει τις αρχές του και τα «όπλα» του και προπαντός το ταξικό του κριτήριο. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο για τους κομμουνιστές. Αν αυτό λειτουργούσε, πχ στις σοσιαλιστικές χώρες, δεν θα είχαμε αυτή την κατάληξη. Δεν την είχαμε όμως και βλέπουμε τι καταστροφικό είναι οι κομμουνιστές να έχουν ξεχάσει βασικές αρχές του κομμουνιστή και να σύρονται πίσω από ρεβιζιονιστικές ηγεσίες. Η κομματική πειθαρχία είναι εθελοντική και υπάρχει μόνο στο πλαίσιο υλοποίησης της αποστολής το ΚΚ, όχι στο πλαίσιο υλοποίησης των σκοπών μιας διολισθημένης ηγεσίας.

Θα πείτε, μα αυτό μπορεί να το επικαλείται ο καθένας! Φυσικά! Το επικαλούνται και μάλιστα το κάνουν πράξη ορισμένοι που νόμισαν ότι «τους πρόδωσε το ΚΚΕ» και έκαναν άλλες, δήθεν «πραγματικά επαναστατικές», οργανώσεις! Μια τέτοια ήταν και το ΚΚΕ εσ.! Στα πλαϊνά της 100χρονης ιστορίας του ΚΚΕ, όμως, κείτονται εκατοντάδες πτώματα πολιτικών μορφωμάτων (μεταξύ τους και του ΚΚΕ εσ.) που δήθεν ενεργοποίησαν την ανεξαρτησία των κομμουνιστών και έκαναν άλλο κόμμα. Εδώ είδαμε ότι το κριτήριο των Ελλήνων κομμουνιστών λειτούργησε καταλυτικά, ορίζοντας ποιος είναι ο πραγματικός εκπρόσωπος της Εργατικής τάξης. Αλλιώς θα είχαν οι διασπαστές τον πρώτο λόγο στις μάχες της εργατικής τάξης. Δεν το είχαν ούτε τον έχουν όμως… Δυστυχώς, σε άλλα ΚΚ κυριάρχησαν και αντί επανάστασης τα διέλυσαν!

Στέργιος Βασιλείου 

Νέο χτύπημα Χρυσοχοΐδη – “Φαρισαϊσμός” η διαμαρτυρία ενάντια στο κρεσέντο αστυνομικής βίας

Κατιούσα

Αφού πάταξε τα κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας συστήνοντας στους πολίτες να πάνε τα σχετικά βίντεο στο συνήγορο του πολίτη, ο υπουργός Προ.Πο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης επανέρχεται δριμύτερος, για να μας πει ότι τελικά τα βίντεο δεν έχουν και τόση σημασία, η αστυνομία ξέρει να κάνει αυτοκάθαρση και στην τελική όσοι έχετε παράπονα είστε φαρισαίοι που δεν μπορείτε να χωνέψετε την επιτυχία του επιτελικού σχεδίου του υπουργού.
Αυτά μας είπε με ανάρτησή του στο facebook, προς τέρψη των νοικοκυραίων ψηφοφόρων του, αν κρίνουμε από πολλά από τα σχόλια που τη συνοδεύουν:

Ο εξευτελισμός της ανθρώπινης προσωπικότητας δεν είναι νοητός ποτέ, πουθενά, από κανένα και με οποιαδήποτε δικαιολογία. Τελεία και παύλα. Όταν συμβαίνει, η Αστυνομία -που είναι περήφανο σώμα, που εφαρμόζει το νόμο και κατά συνέπεια οφείλει να προστατεύει και τα ανθρώπινα δικαιώματα- έχει τη δύναμη να το αναδείξει και να το αντιμετωπίσει. Κανένα βίντεο, παρά τη δύναμη της εικόνας δεν θα το αλλάξει αυτό. Πολύ περισσότερο δεν θα περάσει ο φαρισαϊσμός που ξεχείλισε, μετά την πρώτη φορά εορτασμό, χωρίς καταστροφές, των επετείων 17ης Νοέμβρη και 6ης Δεκεμβρίου

Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει να μην ανακατευόμαστε, ότι αν γίνει και κανένα παραστράτημα βρε αδερφέ είναι δουλειά της αστυνομίας να το ρυθμίσει μόνη της, πχ με κάποια από τις ΕΔΕ που φέρνουν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Όσο για τα βίντεο, είναι μάλλον αναξιόπιστα, μια “αποτύπωση της στιγμής”, όπως είπε πριν λίγες μέρες και ο αντιπρόεδρος των αστυνομικών σχολιάζοντας τα όσα ασύλληπτα είδαν το φως της δημοσιότητας.
Το καλύτερο από όλα όμως είναι ότι η προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων βαφτίζεται “φαρισαϊσμός” και ιεραρχείται σαφώς χαμηλότερα από το κατόρθωμα της ΕΛ.ΑΣ για λιγότερες σπασμένες βιτρίνες και καμένα αυτοκίνητα – στο κέντρο, καθώς η εκτόνωση των γνωστών, γνωστότατων αγνώστων επήλθε με φθορές στα προάστια.
Όσοι λοιπόν έχετε βίντεο ή άλλο υλικό, καλύτερα να το κρατήσετε για τον εαυτό σας και να το δείτε πιο προσεχτικά. Εκεί θα αναγνωρίσετε περήφανους αστυνομικούς να αναδεικνύουν και να αντιμετωπίζουν τον εξευτελισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας, δείχνοντάς μας πώς ακριβώς είναι ώστε να την αποφεύγουμε. Ας σταματήσει πια η αγνωμοσύνη.

Φοράς την κουκούλα σου… και είσαι έτοιμος να αλλάξεις τον κόσμο…

Κατιούσα

Φοράς την κουκούλα σου… με τις πέτρες και τις μολότοφ στο σακίδιο… και είσαι έτοιμος να αλλάξεις τον κόσμο…
Είσαι έτοιμος, πεισμένος και το θέλεις πολύ… να φωνάξεις «Νενικήκαμεν»…
Αντικρίζεις απέναντί σου το «βασικό» σου εχθρό… τους μπάτσους…
Ξεκινάς τη δράση… Πετάς τις πέτρες και τις μολότοφ… σπας και καμιά βιτρίνα… βάζεις φωτιά σε μερικά σταθμευμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια… καις και μερικούς κάδους σκουπιδιών… και έτοιμη η ανατροπή…
Δίπλα σου και άλλοι σαν κι εσένα… μπορεί και όχι όμως…
Αυτοί είναι σε ειδική αποστολή… Προετοιμάστηκαν με μεγάλη προσοχή από την ασφάλεια, να κάνουν αυτό που κι εσύ κάνεις…
Πιστεύεις πως κρατάς το μέλλον των εργαζόμενων της Γης, στα νεανικά σου χέρια…
Είσαι βαθιά πεπεισμένος πως δεν χρειάζεται οργάνωση, δεν χρειάζεται επίπονος, σκληρός και συνεχής ταξικός αγώνας για να αλλάξει η κοινωνία…
Ξεχνάς όμως κάτι βασικό…
Αυτό πιστεύουν και αυτό επιδιώκουν και αυτοί που θέλεις να ανατρέψεις… Δεν φοβούνται εσένα και τους τρόπους αγώνα που χρησιμοποιείς… Την οργανωμένη πάλη και την ταξική συνειδητοποίηση των εργαζόμενων φοβούνται…
Αυτό τους τρομάζει…
Σε χρησιμοποιούν και δεν το έχεις καταλάβει…
Γελάνε και σχεδιάζουν την επόμενη φορά… πίσω από την πλάτη σου…
Μην τους κάνεις τη χάρη… Δεν αξίζει να είσαι «πιόνι» τους…
Πίστεψέ με…

“Που είναι μωρή καριόλα οι σύντροφοί σου τώρα;”: Καταγγελίες για άγρια καταστολή και σεξιστικές επιθέσεις από τα ΜΑΤ και στην Πάτρα

Καταγγελίες για άγρια καταστολή, αστυνομική βία και προσαγωγές “στο σωρό” δεν υπήρξαν μόνο στην Αθήνα και τα Εξάρχεια για το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου αλλά και στην Πάτρα.

Από το ρεπορτάζ του Βασίλη Πέττα στο tetartopress.gr 

Στην Πάτρα το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη η αστυνομική βία ήταν έκδηλη σε όλη τη διάρκεια της πορείας, στις προσαγωγές, αλλά και στην Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας. Οι μαρτυρίες πολλές και παρά την έλλειψη εικόνων, σκιαγραφούν έντονα το καθεστώς που θέλει να επιβάλει το κράτος, όχι μόνο στα Εξάρχεια ή στην Αθήνα, αλλά και στην Πάτρα, και όπου υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται.

Η πρώτη μαρτυρία έρχεται από μια από τις προσαχθείσες η οποία καταγγέλλει αστυνομική βία, τραυματισμό αλλά και σεξιστική συμπεριφορά κατά την προσαγωγή της. Όπως μας δήλωσε στην περιοχή του Αγίου Διονυσίου και ενώ δεν γινόταν εκείνη την ώρα κάποια σύγκρουση, κυνηγήθηκε από τρεις τουλάχιστον αστυνομικούς. Πετώντας την κάτω, και ενώ την είχαν ακινητοποιήσει άρχισαν να την κλωτσάνε και να τη βρίζουν σεξιστικά λέγοντας της «σε πιάσαμε παλιοπουτάνα». Μόλις τη σηκώσανε από κάτω και της φόρεσαν χειροπέδες ένας από τους αστυνομικούς πιάνοντας την από το γιακά άρχισε να της φωνάζει: «σου αρέσει τώρα πουτάνα;».

Η προσαχθείσα, αφέθηκε ελεύθερη αργά το βράδυ κατά τις 11:00. Καθ όλη τη διάρκεια της κράτησής της αιμορραγούσε στο πρόσωπο. Μετά την απελευθέρωσή της, και ενώ είχε περάσει δυόμιση ώρες στο κρατητήριο, πήγε στο νοσοκομείο όπου της έκαναν ράμματα στο πρόσωπο, διέκριναν τραύματα σε πλάτη, ώμο και πόδια και εκκρεμεί ιατροδικαστική γνωμάτευση.

Στο ίδιο σημείο έγιναν και άλλες προσαγωγές με τον ίδιο βίαιο τρόπο. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία μιας διαδηλώτριας που μας περιγράφει τον τρόπο που την προσήγαγαν:

«Με πέταξαν κάτω, χτυπώντας με με τις ασπίδες. Ήταν τουλάχιστον δύο άτομα. Όταν βρισκόμουν πεσμένη δίπλα σε άλλους διαδηλωτές άρχισαν να μας κλοτσάνε και να μας χτυπούν με τα γκλοπ στο κεφάλι, στα πόδια και στα χέρια. Όταν σταμάτησαν, μας είπαν να κάτσουμε κάτω παρατεταγμένα. Μας απαγόρευσαν να μιλάμε μεταξύ μας και όταν τους είπα ότι θέλω να βρω τα γυαλιά μου επειδή δε βλέπω, άρχισαν να κάνουν επανειλημμένα χλευαστικά σχόλια του τύπου “να τα τα γυαλιά σου” καθώς περνούσαν οχήματα πατώντας σπασμένα τζάμια. Όλη αυτή την ώρα δεχόμασταν διάφορα σεξιστικά σχόλια όπως “Παλιοπουτάνα. Που είναι μωρή καριόλα οι σύντροφοι σου τώρα”.

Έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, την ώρα που βγήκαμε από το περιπολικό, είδαμε πως είχαν βάλει τα σακίδια μας στο πορτμπαγκάζ και μαζί με αυτά υπήρχε και ένας κώνος πορτοκαλί γεμάτος πέτρες. Δείχνοντας τις πέτρες, ο ένας αστυνομικός απευθυνόμενος στον άλλο που πήγε να μας παραλάβει είπε:”Αυτά εδώ είναι μαζί με τα κορίτσια”, σε μια προσπάθεια ενδεχομένως να μας τα “φορτώσουν”. Του είπα ότι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά και πως το μόνο που είχαμε πάνω μας ήταν τα σακίδια, τα οποία και τους προέτρεψα να τα ψάξουν. Επίσης, κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Αστυνομική Διεύθυνση και ενώ ήταν ορατό ότι αιμορραγούσα στο κεφάλι δεν μας μετέφεραν στο νοσοκομείο. Όταν εν τέλει μας άφησαν να φύγουμε, μεταφερθήκαμε με δικούς μας στο νοσοκομείο και ενώ παρευρισκόμασταν στο διάδρομο αναμονής, ένας τύπος με πολιτικά επιχείρησε να μας φωτογραφήσει. Στη συνέχεια μίλησε με έναν από την ομάδα ΔΙΑΣ που βρισκόταν εκεί».

Και στη συγκεκριμένη διαδηλώτρια καταγράφηκαν από το νοσοκομείο τραυματισμοί σε κεφάλι, σώμα, πόδια και χέρια, ενώ εκκρεμεί ιατροδικαστική γνωμάτευση.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως οι παραπάνω δύο μαρτυρίες προέρχονται από δύο άτομα που τελικά αφέθηκαν ελεύθερα επιβεβαιώνοντας την πάγια ταχτική της αστυνομίας που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια για «τυχαίες συλλήψεις στο σωρό».

Στην πορεία της Πάτρας -στην οποία πραγματοποιήθηκαν συνολικά 19 προσαγωγές- υπήρξαν ανάμεσα στους διαδηλωτές και πολλοί τραυματισμένοι κυρίως από ευθύβολες ρίψεις δακρυγόνων. Φτάνοντας έξω από τα γραφεία της αστυνομικής διεύθυνσης Αχαΐας περίπου στις 21:30, και αφού η εικόνα που είχαμε ήταν πως υπήρχαν τραυματίες και ανάμεσα στους προσαχθέντες, ζητάμε ενημέρωση για τον συνολικό αριθμό τους, για το αν υπάρχουν τραυματίες ανάμεσά τους αλλά και για το αν υπάρχουν ανήλικοι. Η επίσημη ενημέρωση που είχαμε από τον επικεφαλής που ήταν εκείνη την ώρα στην είσοδο του κτιρίου ήταν πως δεν υπήρχε κανένας τραυματίας.

Οι πληροφορίες όμως, πως υπάρχει προσαχθέντας που αιμορραγεί στο κεφάλι και πρέπει να πάει οπωσδήποτε στο νοσοκομείο, μας έκαναν να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά με τον υπεύθυνο του γραφείου τύπου της Αστυνομικής διεύθυνσης, ζητώντας να έχουμε επίσημη ενημέρωση για την κατάσταση των προσαχθέντων. Στην απάντησή του, πως δεν είχε ενημέρωση, του τονίσαμε πως οι πληροφορίες μας, λένε πως υπάρχει τραυματίας στο κεφάλι που αιμορραγεί, αναφέροντας συγκεκριμένα το όνομά του.

Μετά από αρκετή ώρα, μαθαίνουμε -όχι από επίσημη πληροφόρηση- πως ο προσαχθέντας μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Αυτό συνέβη περίπου στις 11:00 το βράδυ. Δυόμιση περίπου ώρες μετά την προσαγωγή του, και ενώ όλο αυτό το διάστημα αιμορραγούσε.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, στο νοσοκομείο ο τραυματίας εξετάστηκε από τους γιατρούς παρουσία των αστυνομικών με πολιτικά που τον μετέφεραν. Στο αίτημα της συνοδού του για ιατροδικαστική γνωμάτευση, ενώ οι αστυνομικοί στην αρχή απάντησαν θετικά, κάποια στιγμή, φόρεσαν στον τραυματία χειροπέδες και τον έβγαλαν έξω από το νοσοκομείο για να μεταφερθεί και πάλι στην Αστυνομική Διεύθυνση, κρατώντας παράλληλα και όλες τις εξετάσεις του, χωρίς να αφήσουν τη συνοδό του να τις δει.

Η συνοδός, όλη αυτή την ώρα ζητούσε επίμονα τα στοιχεία των αστυνομικών. Τα ονόματα δεν δόθηκαν ποτέ, ούτε στο νοσοκομείο, ούτε έξω από την αστυνομική διεύθυνση όταν επανέλαβε το αίτημά της, παρουσία μας.

Κατά τη διάρκεια που ο τραυματίας βρισκόταν στο νοσοκομείο, στην Αστυνομική Διεύθυνση αφήνονταν σταδιακά ελεύθεροι κάποιοι από τους προσαχθέντες. Τουλάχιστον δύο από αυτούς βγήκαν τραυματισμένοι παρ’ όλες τις αρχικές διαβεβαιώσεις πως δεν υπάρχει κανένας τραυματίας.

Τελευταίες βγήκαν από το κτίριο δύο ανήλικες, 13 και 14 ετών. Ενώ είχε δοθεί η εντύπωση πως και αυτές αφέθηκαν ελεύθερες, ξαφνικά συνειδητοποιούμε πως ένας αστυνομικός με πολιτικά προσπαθεί να δώσει στους γονείς της 13χρονης κάποια χαρτιά την ώρα που έφευγαν. Τότε μετά από παρέμβαση δικηγόρων και μετά από την πίεση και τις ερωτήσεις τους, μαθαίνουμε πως έβαλαν τις ανήλικες να υπογράψουν κατάθεση σε κατηγορητήριο που τους είχε απαγγελθεί δίχως παρουσία νομίμου εκπροσώπου τους. Όλα αυτά ενώ οι γονείς τους αλλά και δικηγόροι βρίσκονταν έξω από το κτίριο και επέμεναν να είναι παρόντες στις διαδικασίες.

Σημαντικό είναι να τονίσουμε πως στους δύο δικηγόρους που βρέθηκαν από πολύ νωρίς έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, δεν τους επιτράπηκε η επικοινωνία με τους προσαχθέντες παρά μόνο την επόμενη μέρα, λίγο πριν την κατάθεσή τους. Η αιτιολογία ήταν πως οι προσαχθέντες δεν ήταν ύποπτοι για κάτι, και πως γινόταν μόνο εξακρίβωση στοιχείων. Εξακρίβωση στοιχείων σε τραυματισμένους ανθρώπους που προσήχθησαν με ξύλο και βία.

Οι μετανάστες εργάτες και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Από Ομάδα ¡H.lV.S!

Κοινή η πάλη των εργατών ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα

Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης επισκέφτηκε το Μεξικό, όπου συμμετείχε σε σεμινάριο με θέμα «Οι μετανάστες εργάτες και τα ανθρώπινα δικαιώματα», μετά από πρόσκληση του Ενωτικού Συνδικαλιστικού Συντονιστικού του Μεξικού. Το σεμινάριο πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23/11 στην Πόλη του Μεξικού, στα γραφεία του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Πυρηνική Ενέργεια. Εκτός από τον Κ. Παπαδάκη, στο σεμινάριο συμμετείχαν ακόμα ο Φέλιξ Οκάμπο Ναβάρο, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Κατασκευές του Περού, ο Λουίς Αλμπέρτο Βιλανουέβα, μέλος της διοίκησης του Συνδικάτου Εργαζομένων στις Κατασκευές της Λίμας (Περού), και ο Ιβάν Πινιέιρα, πρώην γγ της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Τράπεζες της Βραζιλίας.

Από το σεμινάριο στο Μεξικό, που διοργανώθηκε από το Συνδικάτο Εργαζομένων στην Πυρηνική Ενέργεια

Με την ευκαιρία της επίσκεψής του στο Μεξικό, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ συναντήθηκε με αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Μαθητών Αγροτικών Κοινοτήτων της χώρας.
Οι μαθητές τον ενημέρωσαν για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι στις αγροτικές κοινότητες της χώρας, για το γεγονός πως δεν υπάρχουν σχολεία σε αυτές τις περιοχές με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, για την προσπάθεια που κάνουν να λειτουργούν «αυτόνομα» σχολεία που να προσφέρουν βασική εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά.
Ενημέρωσαν για τη βάρβαρη καταστολή των κινητοποιήσεών τους από τις προηγούμενες αλλά και τη σημερινή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Λόπες Ομπραδόρ.
Υπενθυμίζουμε πως μέλη αυτής της οργάνωσης ήταν οι 43 μαθητές από την περιοχή Αγιοτσινάπα, που το 2014 συνελήφθησαν από την αστυνομία και στη συνέχεια «εξαφανίστηκαν», ενώ μέχρι σήμερα δεν έχουν δοθεί απαντήσεις από την κυβέρνηση και τις αρχές για την τύχη τους.
Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ από τη μεριά του εξέφρασε αλληλεγγύη στην πάλη των μαθητών, καταδίκασε την άγρια καταστολή των κινητοποιήσεών τους και σημείωσε τη δυνατότητα να οργανωθεί παρέμβαση αλληλεγγύης στην πάλη τους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο.

Την προσφυγιά και τη μετανάστευση τις γεννά ο καπιταλισμός

Στην παρέμβασή του στο σεμινάριο, ο Κ. Παπαδάκης αρχικά υπογράμμισε την αξία «της ταξικής συναδέλφωσης ντόπιων και ξένων εργατών απέναντι στον κοινό εχθρό: Τα μονοπώλια, το καπιταλιστικό σύστημα. Δυνάμωμα του κοινού αγώνα και της αλληλεγγύης απέναντι στα βάσανα που φορτώνουν στους εργαζόμενους, στους λαούς». Και συνέχισε:
«Το μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα είναι δύσκολο και σύνθετο. Στη διαπάλη που αναπτύσσεται εμπλέκονται ιμπεριαλιστικά κράτη και οι διακρατικές ενώσεις τους, μονοπώλια, ΜΚΟ, κυκλώματα, όλο το φάσμα των αστικών δυνάμεων. Την προσφυγιά και τη μετανάστευση δεν τις γεννά κάποια συνωμοσία ενάντια στο ελληνικό ή στο μεξικάνικο έθνος, ή κάποιο “σχέδιο να γεμίσει ο κόσμος τρομοκράτες”. Την προσφυγιά και τη μετανάστευση τις γεννούν ο εκμεταλλευτικός και επιθετικός χαρακτήρας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα μονοπώλιά τους, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι επεμβάσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς μετανάστευση και προσφυγιά. Οποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι σαν να λέει ότι μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς φτώχεια, εκμετάλλευση, ανεργία, πολέμους, ή φασιστική δράση χωρίς ναζιστική εγκληματική ιδεολογία.
Η μετανάστευση δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο, είναι τόσο παλιά όσο η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τα αλλεπάλληλα κοινωνικοοικονομικά συστήματα που βασίζονται σε αυτήν στην εξέλιξη της Ιστορίας των ανθρώπινων κοινωνιών. Εχει παίξει αποφασιστικό ρόλο στην εγκατάσταση πληθυσμών, στη διαμόρφωση φυλών, κρατών, εθνών, στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε κάθε εποχή. Η ορμή της μετανάστευσης πήρε νέα ώθηση μετά το ’90 και μέχρι σήμερα, λόγω των αντεπαναστατικών ανατροπών και της έντασης των ιμπεριαλιστικών πολέμων που τις συνόδευσαν.
(…) Αυτοί που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη εργασία εχθρεύονται το ίδιο και τον μετανάστη και τον ντόπιο εργάτη. Εχει αποδειχθεί διαχρονικά στην Ιστορία ότι οι επιθέσεις ενάντια στους μετανάστες, εκτός των άλλων, αποτελούν προετοιμασία και εκπαίδευση για να περάσουν η αστική τάξη και τα όργανά της σε πιο ανοιχτή επίθεση σε βάρος του εργατικού – λαϊκού κινήματος.
(…) Για τον στρατηγικής σημασίας έλεγχο των μεταναστών, η ίδια η αστική τάξη καταστρώνει ειδικό σχεδιασμό, γι’ αυτό μεθοδικά και δόλια χωρίζει τους Ελληνες και τους ξένους μετανάστες σε “νόμιμους” και “παράνομους”, με ιθαγένεια ή χωρίς, με χαρτιά ή χωρίς. Είναι ανάγκη οι κομμουνιστές και τα ταξικά συνδικάτα να οργανώνουν την κοινή πάλη των ντόπιων εργατών και των μεταναστών, ανεξάρτητα από εθνικότητα, δέρμα, φυλή, καθεστώς παραμονής, σύμβασης, εργασιακών σχέσεων κ.λπ.
Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, όλα τα αστικά κόμματα – φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες (νεόκοποι και παλιότεροι), εθνικιστές – συμφώνησαν με τις πρόσφατες αντιδραστικές αποφάσεις της ΕΕ, δηλαδή με την ένταση της επίθεσης ενάντια στους μετανάστες και πρόσφυγες, με τον ενισχυμένο έλεγχο των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ αλλά και στο εσωτερικό της κάθε χώρας.
Ολοι τους συμφωνούν να μπουν ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια στο να έρθουν οι μετανάστες – πρόσφυγες στις χώρες που επιθυμούν, μέσω της φύλαξης των συνόρων, της ενίσχυσης των συνοριοφυλακών και ακτοφυλακών, της έντασης της καταστολής, των απελάσεων, της γενίκευσης των μέτρων περιορισμού του δικαιώματος στο άσυλο.
Ολοι τους συμφωνούν να παρθούν περισσότερα μέτρα για την “προώθηση της επιλεκτικής – ελεγχόμενης μετανάστευσης“, δηλαδή αυτών που χρειάζονται οι καπιταλιστές ανοιγοκλείνοντας την κάνουλα, ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου σε ειδικευμένο και ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό, σε βιομηχανίες, εποχικές δουλειές. Ενα μεγάλο ποσοστό δουλεύει σε απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς τα στοιχειώδη σε υγιεινή και ασφάλεια, γι’ αυτό είναι πρώτα θύματα σε εργατικά “ατυχήματα” και θανάτους. Αξιοποιούνται από την εργοδοσία για να φορτώνουν σε αυτούς την πτώση των μεροκάματων, την ανεργία, τα ναρκωτικά, την πορνεία, την εγκληματικότητα, για να καλλιεργείται η αντιδραστική λογική του “μικρότερου κακού”, το “υπάρχουν και χειρότερα”, με στόχο να βγάζουν λάδι τον καπιταλισμό, που όλα τα παραπάνω αποτελούν δικά του “τέκνα”. Σπέρνουν το εθνικιστικό δηλητήριο, για να θολώνουν και να μη γίνονται αντιληπτά τα πραγματικά στρατόπεδα που αναμετρούνται, το κεφάλαιο και η εργασία, ότι ντόπιοι και ξένοι εργάτες έχουν κοινά ταξικά συμφέροντα απέναντι στους εκμεταλλευτές τους.

Η «κάνουλα» ανοιγοκλείνει ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου

(…) Το ποιος θα εισέρχεται ή θα εξέρχεται από την ΕΕ καθορίζεται από τις ανάγκες των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, είτε για φθηνό εργατικό δυναμικό – λαμβάνοντας υπόψη ανάμεσα σε άλλα και τις ανάγκες που δημιουργεί η μείωση των γεννήσεων στην ΕΕ – είτε για εργατικό δυναμικό “υψηλής ειδίκευσης”, στο οποίο έχουν έλλειψη και το οποίο θέλουν να εξασφαλίσουν, στο πλαίσιο και των εντεινόμενων ανταγωνισμών τους με ΗΠΑ – Κίνα κ.ά., με γνώμονα το καπιταλιστικό κέρδος.

Αποκαλυπτική για αυτές τις στοχεύσεις αποτελεί η έρευνα του ινστιτούτου “Bertelsman” για τη Γερμανία: “Η Γερμανία έχει ανάγκη από τουλάχιστον 260.000 νέους μετανάστες ετησίως έως το 2060 προκειμένου να καλύπτει το έλλειμμα εργατικών χεριών, απόρροια της επιδείνωσης των δημογραφικών τάσεων. Εξ αυτών οι 146.000 μετανάστες ετησίως θα πρέπει να προέρχονται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αντιμέτωπη με τη γήρανση του πληθυσμού της, η Γερμανία αναμένεται να δει το εργατικό δυναμικό της να συρρικνώνεται κατά το 1/3 ή κατά 16 εκατομμύρια ανθρώπους έως το 2060, εάν δεν υπάρξει η συμβολή των μεταναστών”. Αυτές μάλιστα οι προβλέψεις του γερμανικού κεφαλαίου συνδέονται με αντιδραστικούς σχεδιασμούς που εκτιμούν ότι “αν το ποσοστό των γεννήσεων αυξηθεί, ακόμα κι αν ενταχθούν περισσότερες γυναίκες στην αγορά εργασίας, το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης θα πρέπει να ανέβει στα 70 έτη”. Τα αστικά επιτελεία έχουν υπολογίσει συνολικά ότι τα επόμενα 30 χρόνια τα προβλήματα υπογεννητικότητας και η έλλειψη εργατικού δυναμικού στην ΕΕ μπορούν να καλυφθούν από τρεις βασικές πηγές: Τα ρομπότ, τους μετανάστες και την επιστροφή συνταξιούχων στη δουλειά, για την οποία η ΕΕ χρησιμοποιεί τον αντιδραστικό όρο “ενεργός γήρανση”.

Προσπαθούν να διαμορφώσουν κανόνες ελεγχόμενης μετανάστευσης που να υπηρετεί τις προαναφερθείσες κατευθύνσεις, ενώ στο πλαίσιο αυτό αναπαράγεται η γνωστή απαράδεκτη διάκριση ανάμεσα σε “νόμιμη” και “παράνομη” μετανάστευση – που και οι δύο βέβαια αξιοποιούνται από τους καπιταλιστές ανάλογα με τα συμφέροντά τους».
Στη συνέχεια ο Κ. Παπαδάκης αναφέρθηκε στην εμπειρία από τις δύο χώρες:
«Γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μας ότι το Μεξικό – όπως και η Ελλάδα – βρίσκεται στο στόχαστρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος σχετικά με τη μεταναστευτική πολιτική. Και εδώ, στο Μεξικό, η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Ομπραδόρ είναι σε βάρος των μεταναστών, ακολουθεί τους σχεδιασμούς των συμφερόντων της αστικής τάξης της χώρας, καθώς και τα σχέδια των ΗΠΑ, με κοινή γραμμή την καταστολή των μεταναστευτικών ροών.
(…) Και εδώ η γνωστή κάνουλα ανοίγει τα σύνορα για να προμηθεύσουν το κεφάλαιο με νέο εργατικό δυναμικό, και όταν είναι ήδη επαρκώς εφοδιασμένο κλείνει τα σύνορα, καταδικάζει τους μετανάστες στην καταστολή, κλιμακώνοντας τον εθνικισμό και ρατσισμό.
Οι “βίοι παράλληλοι” της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και αυτής του Ομπραδόρ, που στο όνομα της “αριστεράς” ενισχύουν την καταστολή και την άθλια μεταχείριση των μεταναστών, είναι που στρώνουν το έδαφος για την προώθηση της κλιμάκωσης αντιδραστικών μέτρων σε βάρος των μεταναστών. Π.χ. η φιλελεύθερη ΝΔ, στην Ελλάδα, στο όνομα της άθλιας κατάστασης σε κέντρα – κολαστήρια όπως στη Μόρια, στη Σάμο, στη Χίο κ.α., προωθεί νέο γύρο αντιδραστικών μέτρων και καταστολής, στο όνομα της δραστικής αντιμετώπισης της κατάστασης. Να πώς ο φιλελεύθερος πυλώνας του αστικού πολιτικού συστήματος “κόβει” και ο σοσιαλδημοκρατικός “ράβει” στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση πάντα για τα συμφέροντα του κεφαλαίου».

Σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια η προοπτική των λαών

Και κατέληξε ο Κ. Παπαδάκης: «Το ΚΚΕ αναπτύσσει πλούσια δράση στα συνδικάτα, στους μαζικούς φορείς, στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, καταγγέλλει και σημαδεύει τον πραγματικό ένοχο για το πρόβλημα, το εκμεταλλευτικό σύστημα και τους ιμπεριαλιστικούς του πολέμους, όπως και την αντιδραστική διαχείριση που διεξάγουν ΕΕ και κυβερνήσεις. Απαιτούμε ανθρώπινους χώρους υποδοχής και φιλοξενίας, απεγκλωβισμό τους από τα ελληνικά νησιά και την ενδοχώρα και να μπορούν να ταξιδέψουν στις χώρες τελικού προορισμού τους. Σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, να δυναμώσουν η αλληλεγγύη και η κοινή πάλη των λαών ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης, των πολέμων, της προσφυγιάς. Γιατί οι διωγμένοι, οι κυνηγημένοι χρειάζεται να έχουν κατά νου ότι χώρα μπορεί να αλλάζουν, ορισμένοι και πάνω από μία, σύνορα μπορεί να περνούν, κοινωνικοοικονομικό σύστημα όμως δεν αλλάζουν κι αυτό είναι για το οποίο, στο πλάι της εργατικής τάξης της όποιας χώρας βρεθούν, χρειάζεται να παλέψουν ανυποχώρητα, μέχρι τη νίκη, την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον νέο κόσμο, το σοσιαλισμό».

ΞΕΓΥΜΝΩΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ

 Το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ παραπέμπει βίντεο που δημοσιοποιήθηκαν με περιστατικά βίαιης και εξευτελιστικής συμπεριφοράς από αστυνομικούς των ΜΑΤ  κατά τις εκδηλώσεις και πορείες στη μνήμη του Αλ. Γρηγορόπουλου στον Εθνικό Μηχανισμό Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας των Σωμάτων Ασφαλείας και στο Συνήγορο του Πολίτη. Μάλιστα το αρχηγείο ανακοινώνει την παράκλησή του στο Συνήγορο του Πολίτη να εξετάσει κατά προτεραιότητα τα στοιχεία, ενώ παρακαλεί τους πολίτες που έχουν αντίστοιχο υλικό ή θεωρούν πως έχουν υποστεί βία να αποταθούν στο μηχανισμό διερεύνησης του Συνήγορου του Πολίτη.

               Συγχρόνως ο αντιπρόεδρος των Αστυνομικών Ν. Ρήγας για την περιβόητη σκηνή που αποτυπώθηκε σε φωτογραφία, του γδυσίματος νεαρού από αστυνομικούς, προσπάθησε να την υποβαθμίσει με τη δικαιολογία πως είναι «Μια αποτύπωση μιας συγκεκριμένης στιγμής, η φωτογραφία», ενώ επικαλέστηκε και την «κατάσταση πολέμου και μάχης» που ζουν οι αστυνομικοί επισημαίνοντας πως «Είμαστε ένας φορέας που μόνο ελεγχόμαστε»

               Το δημοκρατικό μας κράτος λεκτικά δείχνει πως αρνείται τη  βία, που όταν συμβαίνει θεωρείται εξαίρεση που μάλιστα ελέγχεται και τιμωρείται. Θεωρητικά μάλιστα η δημοκρατία καθιστά τη βίαιη διαμαρτυρία περιττή, αφού όλοι είναι σε θέση να εκφράσουν απόψεις και αιτήματα κι αν χρησιμοποιεί τη βία είναι όταν χρειάζεται να αντισταθεί στις βίαιες αντιδράσεις που απορρίπτουν τις δημοκρατικές διαδικασίες. Όλους αυτούς τους μήνες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη με επίκεντρο τα Εξάρχεια και στόχο την ασφάλεια δικαιολογεί την αυξανόμενη βία της αστυνομίας ως αντίσταση στις βίαιες κινητοποιήσεις που απορρίπτουν τους νόμους της δημοκρατικής πολιτείας. Μόνο που η βία της αστυνομίας καταλήγει και επιδιώκει να υπονομεύσει θεμελιώδη δικαιώματα που υποτίθεται πως υπερασπίζεται.

               Η κρατική καταστολή, ο  αποτελεσματικός έλεγχος μιας κατάστασης που θεωρείται επικίνδυνη έτσι ώστε να μην μπορέσει να εξελιχθεί και να επεκταθεί, επιδιώκει την υποταγή με άσκηση θεσμικής, όπως τα δικαστήρια, ή σωματικής δύναμης, όπως η αστυνομική βία. Η αστυνομική βία  είναι σαφώς ένα κοινωνικό πρόβλημα που δεν διαμορφώνει μόνο τη δομή της διακυβέρνησης, αλλά και τα χαρακτηριστικά του πολίτη όπως και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Είναι μια ιδιαίτερη μορφή καταστολής που περιλαμβάνει τη χρήση της φυσικής δύναμης, που συχνά παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Η  καταστολή και ιδιαίτερα η πολιτική βία αποτελούν στρατηγικές πολιτικές που οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν για την επιδίωξη σημαντικών στόχων. Κι εφόσον η έννοια της κρατικής εξουσίας έχει  το μονοπώλιο στη νόμιμη χρήση του εξαναγκασμού, σ’ ένα αστικό κράτος  οι στόχοι αυτοί σχετίζονται γενικά με την ηρεμία και την καταστολή της λαϊκής διαφωνίας με τους στόχους της κυρίαρχης τάξης.   

               Ακόμα κι αν το κράτος μας θέλει να εμφανίζεται ως ουδέτερο, πως στέκεται πάνω από τις ταξικές διαιρέσεις, στην πραγματικότητα όμως εξυπηρετεί την κυρίαρχη τάξη και τους σκοπούς της. Η αστυνομία του επομένως λειτουργεί για να υπερασπιστεί τα προνόμια των καπιταλιστών και το πιο σπουδαίο, να υπερασπιστεί το ίδιο το σύστημα από την πολιτική αμφισβήτηση ή και απειλή. Όταν τα κοινωνικά προβλήματα οξύνονται και οδηγούν σε συγκρούσεις καλούνται οι αστυνομικές δυνάμεις να διαχειριστούν τα προβλήματα που προκύπτουν. Γι’ αυτό και είναι λανθασμένη η άποψη που πολλοί σοσιαλίζοντες ή και φιλελεύθεροι αστοί ασπάζονται πως η αστυνομία μπορεί, με λίγες μεταρρυθμίσεις κατά κάποιο τρόπο, να παύσει να είναι μια κατασταλτική δύναμη ενάντια στη φτωχή εργατική τάξη, αφού ακριβώς η δουλειά της είναι στην πρώτη  γραμμή της ταξικής καταπίεσης. Τα μέλη της αστυνομίας έχουν επενδύσει σ’ αυτό ως καριέρα, έχουν την ψευδαίσθηση πως συμμετέχουν στην άσκηση εξουσίας και αυτό διαμορφώνει τη συνείδησή τους και την πολιτική τους πίστη.
                   Στον σημερινό καπιταλιστικό κόσμο το σύνολο της κοινωνίας διαρθρώνεται γύρω από την ιδέα της καριέρας και της οικονομικής επιτυχίας που είναι συνδεδεμένη με τη συσσώρευση  της προσωπικής περιουσίας και της απόκτησης εξουσίας έναντι των άλλων που θεωρούνται υποδεέστεροι. Η θεοποίηση διευθυντικών στελεχών ή και άλλων ιεραρχικών θέσεων επικυρώνει και φετιχοποιεί την εξουσία πάνω στους άλλους, με αποτέλεσμα  την ενθάρρυνση μελών της εργατικής τάξης να αναζητήσουν θέσεις οριακής εξουσίας έναντι των άλλων εργαζομένων στην υπηρεσία της πλούσιας κυρίαρχης τάξης  που τους εκμεταλλεύεται. Κι αυτό  μπορεί να πάρει πολλές μορφές, με  ανθρώπους από τις υποτελείς τάξεις να ανταγωνίζονται για θέσεις στον τομέα της διαχείρισης, της κυβέρνησης, και φυσικά, της επιβολής του νόμου.
               Η ιδέα λοιπόν ότι κάποιος αποκτά εξουσία πάνω σε άλλους ακολουθώντας μια συγκεκριμένη πορεία σταδιοδρομίας οδηγεί συχνά ανθρώπους προς διευθυντικές θέσεις, συνήθως με ελάχιστο σεβασμό για  αυτούς που θεωρούν κατώτερους και ιδιαίτερο φόβο για τους ανώτερους από τους οποίους εξαρτώνται. Μέσα σε τομείς που θεωρούν ότι έχουν εξουσία σε ολόκληρη την κοινωνία, αυτό μπορεί να έχει μια ύπουλη ψυχολογική επίδραση. Γι’ αυτό και είναι σύνηθες πολλά όργανα επιβολής του νόμου να αρχίζουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους από τις εκμεταλλευόμενες τάξεις από τις οποίες κατά κανόνα προέρχονται, και, ως εκ τούτου,  να θεωρούν πολύ φυσικό οι στόχοι τους, οι άνθρωποι που καταδιώκουν,  να έχουν  λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτός ο συνδυασμός που τους καλλιεργείται, του φόβου προς την κυρίαρχη τάξη και της υπεροχής προς τους καταδιωκόμενους εκδηλώνεται στη βίαιη κι εξευτελιστική συμπεριφορά αστυνομικών προς συλληφθέντες. Γίνονται βίαιοι πράκτορες των συμφερόντων του κεφαλαίου που ελέγχει την κοινωνία και επιβάλλουν τους νόμους για την προστασία της κυρίαρχης τάξης και το κέρδος της.
             Βέβαια, το πρόβλημα πηγαίνει βαθύτερα από την απλή επιθυμία για εξουσία πάνω σε άλλους.  Γιατί οι μορφές των  κοινωνικών σχέσεων και η υλική βάση των θεσμών του καπιταλισμού διαστρέφει το σκοπό της επιβολής του νόμου, που σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία είναι, πρώτα απ όλα, για την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Οι νόμοι του καπιταλιστικού κράτους οικοδομούνται  γύρω από την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και την εξασφάλιση του κέρδους στο κεφάλαιο, σε αντίθεση με την προστασία των ατόμων από τη βία και την εκμετάλλευση. Συνεπώς  και η επιβολή τους γίνεται ενάντια στις εκμεταλλευόμενες τάξεις, που θεωρούνται απειλή για το κεφάλαιο όταν διεκδικούν. Και γι’ αυτό η αστυνομία στέκεται εχθρική σε κάθε κινητοποίηση. Η αύξηση λοιπόν της αστυνομικής βίας  σ’ όλη την δημοκρατική μας  Ευρώπη δεν είναι τυχαία, αφού επιδιώκεται ο πλήρης  έλεγχος κι εκφοβισμός των ανθρώπων που διαμαρτύρονται και διεκδικούν.
        Και τελικά οι φωτογραφίες με το ξεγύμνωμα του νεαρού και τις βιαιότητες των αστυνομικών δεν ξεφτιλίζουν μόνο τους ίδιους αλλά στην πραγματικότητα ξεγυμνώνουν την ίδια την αστική μας δημοκρατία. Μέρα τη μέρα μεγαλύτερο το ξεγύμνωμά της, μέρα τη μέρα περισσότερες οι απειλές της.  

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ⚠️ Επικίνδυνες αποφάσεις και εσωτερικές αντιθέσεις

Από Ομάδα ¡H.lV.S!

Με αποφάσεις που προκαλούν ανατριχίλα στους λαούς και προετοιμάζουν για νέο γύρο αντιπαραθέσεων με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, για τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής, των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των διαύλων, ολοκληρώθηκε την Τετάρτη στο Λονδίνο η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ.

Η ίδια η Διακήρυξη της Συνόδου – από την οποία, στα 70 χρόνια από την ίδρυση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, δεν θα μπορούσε να λείπει ο αντικομμουνισμός, με αναφορές περί «σιδηρού παραπετάσματος» – είναι πραγματικά «φωτιά και λάβρα».
Ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζει ότι τα κράτη – μέλη θα συνεχίσουν να αυξάνουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες, προσανατολισμένες ως είναι στις ανάγκες και τα προτάγματα του ΝΑΤΟ, με τα στοιχεία που παρουσίασε ο γενικός γραμματέας της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας να καταγράφουν – ως ένδειξη κι αυτό της όξυνσης των ανταγωνισμών – ότι οι δαπάνες αυτές αυξάνονται τα τελευταία 5 χρόνια, με τους Ευρωπαίους και τους Καναδούς να έχουν προσθέσει πάνω από 130 δισ. δολάρια στον σχετικό προϋπολογισμό και στόχο μέχρι το 2024 οι δαπάνες αυτές να ξεπεράσουν τα 400 δισ.!
Παράλληλα, με το βλέμμα στη Ρωσία, της οποίας «οι επιθετικές ενέργειες συνιστούν απειλή για την ευρωατλαντική ασφάλεια», η Διακήρυξη σημειώνει ότι «αντιμετωπίζουμε και θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε με μετρήσιμο και υπεύθυνο τρόπο την ανάπτυξη από τη Ρωσία νέων πυραύλων ενδιάμεσου βεληνεκούς, οι οποίοι προκάλεσαν το τέλος της Συνθήκης INF και θέτουν σημαντικούς κινδύνους για την ευρωατλαντική ασφάλεια», ενώ στη Σύνοδο εγκρίθηκε και σχετικό επιχειρησιακό σχέδιο σχετικά με τις Βαλτικές χώρες.
Τονίζει μάλιστα η Διακήρυξη: «Ενισχύουμε περαιτέρω την ικανότητά μας για αποτροπή και άμυνα, με έναν κατάλληλο συνδυασμό πυρηνικών, συμβατικών και πυραυλικών αμυντικών ικανοτήτων, τις οποίες συνεχίζουμε να προσαρμόζουμε. Οσο υπάρχουν πυρηνικά όπλα, το ΝΑΤΟ θα παραμείνει μια πυρηνική συμμαχία».
Να σημειωθεί εξάλλου, σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη των δολοφονικών δυνατοτήτων του ιμπεριαλιστικού οργανισμού, πως ο Στόλτενμπεργκ γνωστοποίησε αργότερα στη συνέντευξη Τύπου ότι οι «σύμμαχοι» έπιασαν το στόχο που είχαν βάλει στην περσινή Σύνοδο Κορυφής να έχουν 30 τάγματα, 30 αεροπορικές μοίρες και 30 πολεμικά πλοία, διαθέσιμα και ετοιμοπόλεμα προς ανάπτυξη όπου Γης εντός το πολύ 30 ημερών.
Και πλέον ετοιμάζονται και για αλλού, αφού επισημοποιήθηκε ότι το ΝΑΤΟ ορίζει πια και το Διάστημα ως επιχειρησιακό χώρο, δίπλα σε γη, αέρα, θάλασσα και τον λεγόμενο κυβερνοχώρο.
Δεν περνάει άλλωστε απαρατήρητο ότι στη Διακήρυξη ως «απειλές» καταγράφονται κάθε είδους «κυβερνητικές και υβριδικές απειλές», η έννοια – λάστιχο της «τρομοκρατίας», αλλά και – με θράσος – η «αστάθεια πέραν των συνόρων μας» που «συμβάλλει επίσης στην παράνομη μετανάστευση», δίνοντας ένα ακόμα πρόσχημα για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και αποστολές.
Σημειώνεται επίσης στη Διακήρυξη πως «ενισχύσαμε τις εταιρικές σχέσεις στη γειτονιά μας και πέραν αυτής, εμβαθύνοντας τον πολιτικό διάλογο, την υποστήριξη και τη δέσμευση με τις χώρες – εταίρους και τους διεθνείς οργανισμούς. Επαναβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας για μακροπρόθεσμη ασφάλεια και σταθερότητα στο Αφγανιστάν. Υπάρχει πρωτόγνωρη πρόοδος στη συνεργασία ΝΑΤΟ – ΕΕ. Είμαστε αφοσιωμένοι στην πολιτική ανοιχτών θυρών του ΝΑΤΟ, η οποία ενισχύει τη Συμμαχία και έχει φέρει ασφάλεια σε εκατομμύρια Ευρωπαίους. Η Βόρεια Μακεδονία είναι εδώ μαζί μας σήμερα (σ.σ. ο πρωθυπουργός Ζάεφ μετείχε στη Σύνοδο με το καθεστώς του “προσκεκλημένου”) και σύντομα θα είναι ο νεότερός μας Σύμμαχος».

Για πρώτη φορά η Κίνα στο επίκεντρο

Την ίδια ώρα, με την «άνοδο της Κίνας» να μπαίνει για πρώτη φορά στην ατζέντα Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Διακήρυξη σκιαγραφούνται μέτρα ενάντια στη διείσδυση κινεζικών τηλεπικοινωνιακών και άλλων κολοσσών στα δίκτυα και τις λεγόμενες κρίσιμες υποδομές χωρών του ΝΑΤΟ: «Θα συνεχίσουμε να αυξάνουμε την ανθεκτικότητα των κοινωνιών μας, καθώς και της κρίσιμης υποδομής και της ενεργειακής μας ασφάλειας. Το ΝΑΤΟ και οι Σύμμαχοι, στο πλαίσιο της αντίστοιχης εξουσίας τους, δεσμεύονται να διασφαλίσουν την ασφάλεια των επικοινωνιών μας, συμπεριλαμβανομένων των δικτύων 5G, αναγνωρίζοντας την ανάγκη να βασίζονται σε ασφαλή και ανθεκτικά συστήματα».

Και παρακάτω: «Αναγνωρίζουμε ότι η αυξανόμενη επιρροή και η διεθνής πολιτική της Κίνας παρουσιάζουν τόσο ευκαιρίες όσο και προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε μαζί ως Συμμαχία».

Ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ, έλεγε αργότερα, την Τετάρτη, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου, κλείνοντας τις εργασίες της Συνόδου, πως «το ΝΑΤΟ παραδοσιακά εστίαζε στη Σοβιετική Ενωση ή και αργότερα στη Ρωσία. Για πρώτη φορά εξετάσαμε την άνοδο της Κίνας – τόσο τις προκλήσεις όσο και τις ευκαιρίες που θέτει – και τις συνέπειες για την ασφάλειά μας. Οι ηγέτες συμφώνησαν ότι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε μαζί ως Συμμαχία. Και ότι πρέπει να βρούμε τρόπους για να ενθαρρύνουμε την Κίνα να συμμετάσχει σε ρυθμίσεις ελέγχου των εξοπλισμών».
Αλλωστε, στη Σύνοδο τονίστηκε ξανά και ξανά ότι η Κίνα είναι πλέον η χώρα με τις δεύτερες μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες διεθνώς.

Υπερθεματίζει η κυβέρνηση για τις επικίνδυνες αποφάσεις

Πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ όχι μόνο υπέγραψε τις επικίνδυνες αυτές αποφάσεις αλλά και υπερθεμάτισε.

Σύμφωνα με όσα διαχέουν κυβερνητικοί κύκλοι, ο Κυρ. Μητσοτάκης στην παρέμβασή του στη Σύνοδο, αφού παρουσίασε το ΝΑΤΟ περίπου ως εγγυητή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, τόνισε ότι «η Ελλάδα αναγνωρίζει τη σημασία της επαρκούς χρηματοδότησης στον τομέα της άμυνας», υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι «η χώρα μας το απέδειξε: Παρά τη σοβαρή οικονομική κρίση που πέρασε την τελευταία δεκαετία, διατήρησε τις αμυντικές δαπάνες τουλάχιστον στο 2% του ΑΕΠ», όντας μία από τις πολύ λίγες χώρες που πιάνουν τη σχετική ΝΑΤΟική νόρμα, με το λαό να συνεχίζει να ματώνει για τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς και μέσα στην καπιταλιστική κρίση. Εξάλλου, ο πρωθυπουργός ήταν ανάμεσα στους 8 ηγέτες στους οποίους παρέθεσε δεξίωση ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντ. Τραμπ, ακριβώς επειδή η Ελλάδα πιάνει τον στόχο αυτό που μετ’ επιτάσεως ζητούν οι ΗΠΑ.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στο «ρόλο της Ελλάδας ως αξιόπιστου εταίρου και σημαντικού πυλώνα για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου», τη διαθεσιμότητα βασικά και της κυβέρνησης ΝΔ για ανάληψη ρόλου ευρωατλαντικού χωροφύλακα στην ευρύτερη περιοχή.
Κάλεσε δε το ΝΑΤΟ να διευρύνει την εδώ παρουσία του, με πρόσχημα και το Προσφυγικό. Συγκεκριμένα, είπε ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να αντιμετωπίζει τις νέες προκλήσεις, περιλαμβανομένης της μαζικής παράνομης μετανάστευσης», ενώ αναφέρθηκε και συγκεκριμένα στην παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο (με την έλευση εδώ της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2, ήδη επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) και «στην ανάγκη να ανταποκριθεί κατάλληλα στα επείγοντα ζητήματα που απηχούν τις ανησυχίες και τις προτεραιότητες των κοινωνιών μας»…

Με φόντο μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό τους

Παράλληλα, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ έγινε βήμα για να έρθουν ξανά στην επιφάνεια οι μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό της λυκοσυμμαχίας, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι την τελευταία στιγμή αμφίβολη ήταν η ομοφωνία σε ό,τι αφορά τη Διακήρυξη, με Γαλλία και Τουρκία για διαφορετικούς λόγους να «απειλούν» με μη υπογραφή των σχετικών αποφάσεων. Για παράδειγμα, η Τουρκία απειλούσε με βέτο στο επιχειρησιακό σχέδιο για τις Βαλτικές χώρες, εξαιτίας και των επικρίσεων για τη στρατιωτική επιχείρησή της στη ΒΑ Συρία.
Χαρακτηριστική ήταν η αντιπαράθεση στην κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν στο Λονδίνο οι Πρόεδροι των ΗΠΑ Τραμπ και της Γαλλίας Μακρόν. Ο Τραμπ είχε σχολιάσει από πριν τη δήλωση Μακρόν για «εγκεφαλικά νεκρό ΝΑΤΟ», υποστηρίζοντας ότι «κανείς δεν χρειάζεται το ΝΑΤΟ περισσότερο από τη Γαλλία», η οποία – υποστήριξε – «δεν τα πάει καλά σε οικονομικό επίπεδο».
Από την πλευρά του ο Μακρόν κατηγόρησε την Τουρκία – για την οποία μόνο καλά λόγια είχε ο Τραμπ – ότι «πολεμά εναντίον εκείνων που πολέμησαν στο πλευρό μας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους», δηλαδή των Κούρδων, κατηγορώντας παράλληλα την κυβέρνηση Ερντογάν ότι «δεν συνεργάζεται με το ΝΑΤΟ». Στην ανοιχτή αντιπαράθεση μπήκαν και οι απειλές Τραμπ για επιστροφή μαχητών του ISIS στις ευρωπαϊκές χώρες από όπου κατάγονται, όπως και οι αναφορές του για την προμήθεια των «S-400» από την Τουρκία (ο Τραμπ δικαιολογεί την αγορά, κατηγορώντας τον προκάτοχό του, Ομπάμα, ότι αρνήθηκε να πουλήσει πυραύλους «Patriot» στον Ερντογάν).
Σημειωτέον, σε προηγούμενες δηλώσεις του ο Τραμπ υποστήριζε την πολιτική Ερντογάν στη Βόρεια Συρία, χαρακτηρίζοντας «πολύ καλή συμφωνία» τη λεγόμενη «αποχώρηση» των αμερικανικών στρατευμάτων λίγο πριν από την έναρξη της τουρκικής επίθεσης «Πηγή Ειρήνης». Πρόσθεσε ότι η Αγκυρα «δεν θα μπορούσε να έχει στηρίξει περισσότερο» την Ουάσιγκτον, επιτρέποντας τη χρήση του τουρκικού εναέριου χώρου από τον αμερικανικό στρατό για την επιχείρηση κατά του αρχηγού του «Ισλαμικού Κράτους» Αλ Μπαγκντάντι στη ΒΔ Συρία.
Υπήρξε άλλωστε και συνάντηση Τραμπ – Ερντογάν, με τον Αμερικανό Πρόεδρο να δηλώνει κατόπιν: «Συζητήσαμε για όλα (…) Για τη Συρία, για τους Κούρδους. Τα σύνορα και η ζώνη ασφαλείας δουλεύουν πολύ καλά, και γι’ αυτό πιστώνω περισσότερο την Τουρκία». Πρόσθεσε ότι «η Τουρκία είναι πολύ καλή για την ασφάλεια στα Βαλκάνια»…
Να καταγραφεί επίσης ότι ο Μακρόν υπερασπίστηκε εκ νέου τις δηλώσεις του περί «εγκεφαλικά νεκρού ΝΑΤΟ», λέγοντας πως «ήταν ευθύνη μας να εγείρουμε αμφιβολίες (…) και να βρεθούμε αντιμέτωποι με έναν πραγματικά στρατηγικό διάλογο. Εχει αρχίσει και είμαι ικανοποιημένος», σημειώνοντας μάλιστα ότι οι συζητήσεις δεν μπορούν να περιστρέφονται μόνο γύρω από προϋπολογισμούς, ενώ επανέλαβε την πρότασή του για «στρατηγικό διάλογο» με τη Ρωσία, «χωρίς αφέλειες».
Σε ό,τι αφορά το τελευταίο, ο Στόλτενμπεργκ είπε ότι το ΝΑΤΟ πιστεύει στον διάλογο με τη Ρωσία και αγωνίζεται για καλύτερες σχέσεις μαζί της, αλλά «πιστεύουμε στη διττή προσέγγιση, που σημαίνει εδαφική άμυνα και διάλογος, εφόσον είμαστε ισχυροί, ενωμένοι και σταθεροί. Τότε θα μπορούμε να δεσμευτούμε σε διάλογο με τη Ρωσία, ακόμα και για τον έλεγχο των όπλων».

Rumba - Kolotumpa

 Του Αεροπεζοναύτη

Όταν μαθαίνεις να χορεύεις στους ρυθμούς και το τέμπο της πλουτοκρατίας, τότε και βαλς θα χορέψεις και tango και rumba και θα κάνεις και καμιά κωλοτούμπα.
Έτσι πάνε αυτά.

Κάπως έτσι έγινε με αυτόν τον Ιανό-ΣΥΡΙΖΑ που έγινε ΠΑΣΟΚ και από ΠΑΣΟΚ στην πράξη με τη ΝΔ πέρασαν αλά μπρατσέτα όλα τα αντιλαϊκά μέτρα ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση και συνεχίζουν χωρίς καμία αναστολή.

Έτοιμος, αλλά προβλέψιμος από καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να φτιάξει το αντίστοιχο πολυμορφικό προφίλ ούτως ώστε να κουμπώνει στις περιπτώσεις συγκυβέρνησης.

Χωνευτήρι πολιτικού νεκροταφείου θύμιζε η πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.


Θεατρικό πλατό και πασαρέλα «προοδευτικών δυνάμεων», που αφού έκαναν αγρανάπαυση μετά το σιγοντάρισμα κάθε αντιλαϊκής πολιτικής του παρελθόντος, σήμερα βγήκαν από τα λαγούμια να μιλήσουν για «τη δυνατότητα να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας όλων των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων».

Θα μου πείτε «Αυτή είναι η στρούγκα, αυτό το γάλα βγάζει».

Ναι, γιατί το μαντρί δεν το αλλάζεις, το κοπάδι αλλάζεις.

Στην προκειμένη, ανομοιογενές, αλλά αυτό το αλλοπρόσαλλο χωνευτήρι πολιτικής πανσπερμίας είναι έτοιμο από καιρό για κάθε υπόκλιση, με θεμιτές και αθέμιτες προς το συμφέρον της αστικής τάξης υπηρεσίες.
Η αστική τάξη δεν πιάστηκε ποτέ στο ύπνο.

Καμιά σημαία, πέραν της κόκκινης, δεν κατάφερε να την ανατρέψει.

Όλες οι άλλες στο τέλος κατέληγαν να γίνουν σημαίες της αστικής τάξης, να υπηρετήσουν την κυριαρχία της, εντέλει να ισχυροποιήσουν το βαθύ εκμεταλλευτικό ταξικό καπιταλιστικό κράτος.

Αν ήταν αλλιώς, ο λαός θα έπλεε σε πελάγη ευτυχίας.

Το αντίθετο, ο λαός ζει στην πλήρη δυστυχία, όπου ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, και όλα τα παράγωγά τους ως στρατιωτάκια παρελαύνουν από τα σαλόνια της αστικής τάξης υπηρετώντας τη στρατηγική της, θωρακίζοντας την κερδοφορία της, δηλαδή την κυριαρχία της.

Ο ρεαλισμός της αστικής τάξης καθορίζεται από την καθαρότητα των προσφερόμενων κομμάτων να υπηρετούν την πολιτική της.

Στην περίπτωση ανάγκης συγκυβέρνησης, το πράσινο φως σήμερα το έχει δώσει η πολιτική πρακτικά τόσο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και της ΝΔ στην ψήφιση των μνημονίων και των μέτρων καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων.

Η μορφή θα βρεθεί, το περιεχόμενο είναι δεδομένο, τις φιοριτούρες, τις στημένες «ανάγκες συγκυβέρνησης», τη στάχτη στα μάτια του λαού θα αναλάβουν να την ρίξουν οι image makers και τα αστικά media.

Πρόταγμα «το εθνικό συμφέρον», χιλιοειπωμένη απειλή, εργαλείο εκφοβισμού για να μην σηκώσει κεφαλή ο λαός, με στόχο να υποταχθεί σε νέες θυσίες, μια συνταγή δοκιμασμένη, η οποία, όποτε επιχειρήθηκε, έφερε ολέθριες καταστροφές στο λαό και την πατρίδα, που σήμερα απειλούν μέχρι τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Το «εθνικό συμφέρον» δεν λέει τίποτε στην πραγματικότητα, αν δεν το δεις στα πλαίσια του διεθνούς περιβάλλοντος, των ανταγωνισμών και των οικονομικών στοχεύσεων και εδώ κυρίαρχος είναι ο ρόλος των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που ορίζουν ως ζωτικό χώρο την Ελλάδα και τους γειτόνους ως πεδίο πολεμικής εμπλοκής με απρόβλεπτες συνέπειες.

Δεμένη η Ελλάδα στα γκέμια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, βρίσκεται στη δίνη ενός προμελετημένου εγκλήματος σε βάρος του λαού και των λαών της περιοχής.
Ο ρεαλισμός της αστικής τάξης ορίζεται από το μερίδιο που θα αρπάξει από τα ενεργειακά αποθέματα στις ΑΟΖ της περιοχής, τους ενεργειακούς δρόμους.

Σε αυτή την κατεύθυνση υποτάσσει όλα τα μέσα, από δύναμη πυρός έως το πολιτικό προσωπικό της, τους διεθνείς οργανισμούς και σαφώς και το μοντέλο των πολυμορφικών κυβερνήσεων - συγκυβερνήσεων το οποίο δοκίμασε στο πρόσφατο παρελθόν και τώρα ετοιμάζεται και κυοφορείται το νέο μοντέλο.

Σε αυτό το πεδίο εκπαιδεύονται σε ασκήσεις ακριβείας μετά κοκορομαχίας τόσο η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα παράγωγα σχήματά τους, αλλά και κάτι ξέμπαρκοι της πολιτικής, έτοιμοι και αυτοί να συνεισφέρουν στο δέσιμο του λαού χειροπόδαρα.

902gr