15 Φεβ 2012

ΕΣΣΔ Ενα ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης Το σοβιετικό κράτος πάντοτε θεωρούσε σαν ένα από τα βασικά του καθήκοντα την προστασία της μητέρας και του παιδιού


Ενα ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης
Το σοβιετικό κράτος πάντοτε θεωρούσε σαν ένα από τα βασικά του καθήκοντα την προστασία της μητέρας και του παιδιού
Η κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων ήταν φροντίδα πρώτης προτεραιότητας του σοσιαλιστικού κράτους.
Το δικαίωμα συνταξιοδότησης είχε καθοριστεί ως εξής: για γηρατειά, για αναπηρία, σε περίπτωση απώλειας του προστάτη της οικογένειας κ.ά. Στην ΕΣΣΔ το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση (όταν υπάρχουν τα απαιτούμενα χρόνια εργασίας) λόγω γηρατειών ήταν ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο. Για τους άνδρες τα 60 χρόνια, για τις γυναίκες τα 55 χρόνια. Οι εργάτες και υπάλληλοι που απασχολούνταν σε υπόγειες εργασίες, στα χυτήρια ή σε παρόμοιες μ' αυτά εργασίες, καθώς και σ' άλλες δουλιές με βαριές συνθήκες, έπαιρναν σύνταξη όταν συμπλήρωναν τα 50 χρόνια ηλικίας οι άνδρες και τα 45 οι γυναίκες.
Σ' αντίθεση, στις καπιταλιστικές χώρες συντάξεις γηρατειών παίρνουν σε ηλικία 60-67 χρόνων. Π.χ. για τους άνδρες και τις γυναίκες στις ΗΠΑ, στον Καναδά, τις Κάτω Χώρες, τη Φινλανδία, δικαίωμα για σύνταξη έχουν τα άτομα που συμπλήρωσαν τα 65 χρόνια, στη Σουηδία και στη Νορβηγία τα 67 χρόνια. Στη Μεγάλη Βρετανία για τους άνδρες τα 65 και για τις γυναίκες τα 60 χρόνια. Για να αποκτήσουν το δικαίωμα συνταξιοδότησης λόγω γηρατειών, σ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους κρατούν από το μισθό των εργαζόμενων σημαντικά ποσά με τη μορφή ασφαλιστικών εισφορών.
Στην ΕΣΣΔ ήταν υψηλό το επίπεδο της καθοριζόμενης σύνταξης σε σχέση με το μισθό εργασίας και μάλιστα όσο μικρότερος είναι ο μισθός, τόσο μεγαλύτερη είναι η αναλογία της σύνταξης.
Η φροντίδα και η περίθαλψη της γυναίκας και του παιδιού
Η σοσιαλιστική εξουσία έθεσε τις βάσεις για την κατάργηση της καταπίεσης της γυναίκας, ξεπερνώντας, τις τεράστιες δυσκολίες που αντικειμενικά υπήρχαν. Της εξασφάλισε ίσα δικαιώματα στον οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό τομέα, χωρίς να σημαίνει ότι έγινε δυνατό στο διάστημα αυτό να εξαλειφθεί κάθε μορφή ανισότιμων σχέσεων με το άλλο φύλο, που είχαν παγιωθεί σε μια μακρόχρονη πορεία.
Το σοβιετικό κράτος πάντοτε θεωρούσε σαν ένα από τα βασικά του καθήκοντα την προστασία της μητέρας και του παιδιού και την εξασφάλιση στη γυναίκα εκείνων των συνθηκών που θα της επιτρέπουν να συνδυάζει την παραγωγική και κοινωνική δραστηριότητα, με τη μητρότητα και την ανατροφή των παιδιών της. Ειδική νομοθεσία πρόβλεπε την κατασφάλιση της εργασίας των γυναικών, ιδιαίτερα στην περίοδο της εγκυμοσύνης. Σύμφωνα με τη σοβιετική εργατική νομοθεσία οι έγκυες απαλλάσσονταν από τις υπερωρίες και τη νυχτερινή εργασία και όταν συνέτρεχε λόγος μετατίθονταν σε πιο ελαφριές δουλιές. Στη γυναίκα χορηγούνταν πληρωμένη άδεια εγκυμοσύνης και τοκετού για 112 ημέρες (56 ημέρες πριν και 56 μετά τον τοκετό). Σε περίπτωση που κάποια γεννούσε δύο ή και περισσότερα παιδιά, ή σε περίπτωση επιπλοκών στον τοκετό, η άδεια μετά τον τοκετό αυξάνονταν ως 70 μέρες. Ο κρατικός προϋπολογισμός προέβλεπε κονδύλια, που το ύψος τους συνεχώς αυξανόταν, για την καταβολή επιδόματος στις μητέρες για τη θεραπεία των παιδιών. Το 1975, σε σύγκριση με το 1940, αυξήθηκαν κατά 14 φορές, ενώ τα έξοδα για τη φροντίδα των παιδιών στα βρεφοκομεία, στους παιδικούς σταθμούς, στις κατασκηνώσεις και σε άλλα ιδρύματα εξωσχολικής απασχόλησης αυξήθηκαν περισσότερο από 13 φορές.
Στην προεπαναστατική Ρωσία υπήρχαν 7.500 κλίνες για τις έγκυες και τις λεχώνες, ενώ το 1913, μόνο το 5% των παιδιών γεννιόταν σε νοσοκομείο.
Στα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας οργανώθηκε δίκτυο ιατρείων για την παρακολούθηση των γυναικών στα μαιευτήρια και τα γυναικολογικά τμήματα των νοσοκομείων. Παρόμοιο δίκτυο λειτουργούσε στα χωριά και τα κολχόζ. Το πρόβλημα της εξασφάλισης νοσοκομειακής περίθαλψης κατά τον τοκετό για όλες τις γυναίκες είχε λυθεί ολοκληρωτικά. Το 1975 ο αριθμός των κλινών για τις έγκυες, σε σχέση με το 1940, αυξήθηκε από 147.100 σε 223.000. Η οργάνωση της φροντίδας για τις έγκυες, η στενή παρακολούθησή τους με εξετάσεις και ιατρικές συμβουλές και η εξασφάλιση ειδικής ιατρικής βοήθειας κατά και μετά τον τοκετό, είχαν ως αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά η θνησιμότητα των μητέρων και των βρεφών. Χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των Ενωσιακών Δημοκρατιών ήταν η αύξηση του αριθμού των μαιευτήρων και των γυναικολόγων, των παιδικών πολυκλινικών, του αριθμού των κλινών για τις έγκυες, τις λεχώνες και για εκείνες που πάσχουν από γυναικολογικές παθήσεις, καθώς και των ιατρείων που παρακολουθούν τις γυναίκες. Το 1975 λ.χ. ο αριθμός των κλινών για γυναικολογικά θέματα, σε σύγκριση με το 1940, στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν αυξήθηκε από 634 σε 4.703, στη ΣΣΔ του Καζαχστάν από 546 σε 8.281, στη ΣΣΔ της Λετονίας από 272 σε 1.729.
Το Σοβιετικό Κράτος έδειχνε ιδιαίτερη φροντίδα για την υγεία και την ανατροφή των παιδιών. Την προστασία της υγείας των παιδιών αναλάμβαναν τα ιδρύματα για τη θεραπεία και την πρόληψη παιδικών ασθενειών, τα νοσοκομεία παίδων, πολυκλινικές, παιδικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων, σανατόρια, βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, τμήματα σχολικής υγιεινής, υγειονομικοί σταθμοί κ.ά. Το 1975, σε σύγκριση με το 1913, ο αριθμός των κλινών για τα παιδιά στα νοσοκομειακά ιδρύματα μεγάλωσε από 750 σε 529.300. Ο αριθμός των παιδιών σε μόνιμα παιδικά ιδρύματα αυξήθηκε από 5.400 σε 11.523.000, δηλαδή πάνω από 2.000 φορές.
Βασικό ρόλο στην ιατρική περίθαλψη των παιδιών έπαιζαν οι παιδικές πολυκλινικές και τα εξωτερικά ιατρεία. Για πρώτη φορά στον κόσμο καθιερώθηκε η γενική ιατρική παρακολούθηση των παιδιών από παιδιάτρους και μόνιμες νοσοκόμες. Η εξειδικευμένη παιδιατρική περίθαλψη αναπτυσσόταν εντατικά. Στα νοσοκομεία παίδων και τις παιδικές πολυκλινικές οργανώθηκαν τμήματα χειρουργικής, νευροπαθολογίας, ψυχιατρικής κλπ. Το 1975, ο αριθμός των παιδικών σανατορίων αυξήθηκε, σε σχέση με το 1913, από 14 σε 1.219, δηλαδή κατά 87 φορές, ενώ των κλινών σχεδόν κατά 542 φορές. Το δυναμικό σε κλίνες των παιδικών σανατορίων αποτελούσε το 32% του γενικού αριθμού κλινών των σανατορίων.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις στην ΕΣΣΔ


Εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις στην ΕΣΣΔ
Με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού τον 20ό αιώνα, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, όπως της εργασίας, της δωρεάν ιατρικής περίθαλψης και Παιδείας, της παροχής φθηνών υπηρεσιών από το κράτος, της κατοικίας, της πρόσβασης στις πνευματικές και πολιτιστικές αξίες, έγιναν κτήμα των προλεταρίων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων στη Σοβιετική Ενωση. Και όλα αυτά χάρις στις ενδογενείς δυνατότητες ανάπτυξης της σοσιαλιστικής οικονομίας. Ολα τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα η εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα σε σχέση με τους όρους της ζωής τους στον καπιταλισμό, επειδή ή παραμένουν άλυτα ή αφαιρούνται από τους κεφαλαιοκράτες, ήταν άγνωστα στο σοσιαλισμό, αφού αποτελούσε πρώτιστο ζήτημα, θεμελιώδη νόμο της συγκεκριμένης κοινωνίας, που ήταν η κάλυψη των ολοένα αυξανόμενων αναγκών των ανθρώπων. Μια ιστορική αναδρομή στις κατακτήσεις των ανθρώπων του μόχθου στην ΕΣΣΔ, αποκαλύπτει τα πλεονεκτήματα και την ανωτερότητα, για τους άμεσους παραγωγούς του πλούτου, του σοσιαλισμού.
Ο χρόνος εργασίας
Ο ημερήσιος εργάσιμος χρόνος ήταν σταθερός. Οι «Αρχές της νομοθεσίας της ΕΣΣΔ και των Ενωσιακών Δημοκρατιών για την εργασία» προέβλεπαν ότι η διάρκεια του εργάσιμου χρόνου των εργατοϋπαλλήλων στις επιχειρήσεις, τα ιδρύματα και οργανώσεις, δεν μπορεί να ξεπερνά τις 41 ώρες τη βδομάδα. Για τους εργατοϋπαλλήλους ηλικίας 16-18 χρόνων είχε καθιερωθεί μειωμένη εργάσιμη βδομάδα 36 ωρών, για τους εργατοϋπαλλήλους 15-16 χρόνων εργάσιμη βδομάδα 24 ωρών και για όσους δούλευαν σε ανθυγιεινές εργασίες εργάσιμη βδομάδα μέχρι 36 ώρες. Μειωμένη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου είχε καθιερωθεί επίσης για τους δασκάλους, τους γιατρούς και μερικές άλλες ειδικότητες. Για τη νυχτερινή εργασία (από τις 10 το βράδυ έως τις 6 το πρωί) η διάρκεια της δουλιάς ήταν μειωμένη κατά μία ώρα. Η καθιερωμένη μέση διάρκεια της εργάσιμης βδομάδας των ενήλικων εργατών στη βιομηχανία έφτασε τις 40,7 ώρες το 1976, από 47,8 ώρες το 1955 (58,5 ώρες το 1913) (στοιχεία έως το 1976).

Σε όλους τους εργαζόμενους εξασφαλίζονταν μέρες εβδομαδιαίας ανάπαυσης και ετήσιες άδειες με αποδοχές. Η εργάσιμη βδομάδα στη Σοβιετική Ενωση ήταν μια από τις μικρότερες στον κόσμο. Αλλαξε και το περιεχόμενο του ελεύθερου χρόνου. Για την αξιοποίησή του, η λαϊκή εξουσία είχε δημιουργήσει και τις ανάλογες προϋποθέσεις, όπως αναπαυτήρια, δίκτυο πολιτιστικών, ενημερωτικών και υγειονομικών ιδρυμάτων.
Καθολική δημόσια υποχρεωτική Κοινωνική Ασφάλιση
Η Κοινωνική Ασφάλιση, προεπαναστατικά στη Ρωσία κάλυπτε μόνο 2 από τα 11 εκατομμύρια των ατόμων της μισθωτής εργασίας. Οι βασικές συνδρομές, μάλιστα, στο Ταμείο των κοινωνικών ασφαλίσεων γίνονταν από τους ίδιους τους εργάτες (κατά τα 3/5).
Στην ΕΣΣΔ, πριν την ανατροπή του σοσιαλισμού, η Κοινωνική Ασφάλιση (που κάλυπτε όλους τους εργαζόμενους και τα μέλη των οικογενειών τους) ήταν καθολική, χωρίς εισφορές από το μισθό των εργαζομένων. Οι εισφορές προέρχονταν από τα κονδύλια των επιχειρήσεων, ιδρυμάτων και κολχόζ και τον κρατικό προϋπολογισμό.
Υπήρχαν οι συντάξεις για γηρατειά, για αναπηρία, και λόγω απώλειας του προστάτη της οικογένειας. Το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, λόγω γηρατειών, για τους άνδρες ήταν τα 60 χρόνια, για τις γυναίκες τα 55 χρόνια. Οι εργάτες και υπάλληλοι που απασχολούνταν σε βαριές και ανθυγιεινές εργασίες, έπαιρναν σύνταξη στα 50 χρόνια ηλικίας οι άνδρες και στα 45 οι γυναίκες. Συμπληρωματικά ευεργετήματα, τόσο ως προς την ηλικία όσο και ως προς τα χρόνια υπηρεσίας, παρέχονταν κατά τη συνταξιοδότηση των γυναικών που γέννησαν από 5 παιδιά και πάνω και τα μεγάλωσαν ως τα 8 τους χρόνια.
Υγιεινή και Ασφάλεια

Η προστασία της δουλιάς, όπως και η προστασία του περιβάλλοντος, συγκαταλέγονταν στα προβλήματα, όπου τα οικονομικά ζητήματα διαπλέκονται στενά με τα ζητήματα της κοινωνικής πολιτικής. Μόνο το πρώτο μισό της δεκαετίας του '80, μειώθηκαν κατά 20% τα εργατικά ατυχήματα και οι επαγγελματικές ασθένειες. Αν οι συνδικαλιστικές επιτροπές των επιχειρήσεων είχαν δικαίωμα να προβάλλουν «βέτο» στις αποφάσεις της διεύθυνσης για απολύσεις, η επιθεώρηση κάθε κλαδικού συνδικάτου δικαιούνταν να αναστείλει τη λειτουργία τμήματος ή ακόμα και εργοστασίου, όπου δεν τηρούνταν οι κανονισμοί της ασφάλειας και προστασίας της δουλιάς. (Στοιχεία από την μπροσούρα για τα 70χρονα της σοβιετικής εξουσίας).
Ιδιαίτερη φροντίδα
για την εργαζόμενη γυναίκα
και το παιδί
Η σοσιαλιστική εξουσία έθεσε τις βάσεις για την κατάργηση της καταπίεσης της γυναίκας. Το σοβιετικό κράτος πάντοτε θεωρούσε σαν ένα από τα βασικά του καθήκοντα την προστασία της μητέρας και του παιδιού και την εξασφάλιση στη γυναίκα εκείνων των συνθηκών, που θα της επιτρέπουν να συνδυάζει την παραγωγική και κοινωνική δραστηριότητα, με τη μητρότητα και την ανατροφή των παιδιών της. Η εργατική νομοθεσία προέβλεπε την εξασφάλιση της εργασίας των γυναικών, ιδιαίτερα στην περίοδο της εγκυμοσύνης. Οι έγκυες απαλλάσσονταν από τις υπερωρίες και τη νυχτερινή εργασία και μετατίθονταν σε πιο ελαφριές δουλιές. Στη γυναίκα χορηγούνταν πληρωμένη άδεια εγκυμοσύνης και τοκετού για 112 ημέρες (56 ημέρες πριν και 56 μετά τον τοκετό). Σε περίπτωση που κάποια γεννούσε δύο ή και περισσότερα παιδιά, ή σε περίπτωση επιπλοκών στον τοκετό, η άδεια μετά τον τοκετό αυξανόταν έως 70 μέρες. Ο κρατικός προϋπολογισμός προέβλεπε κονδύλια, που το ύψος τους συνεχώς αυξανόταν, για την καταβολή επιδόματος στις μητέρες για τη θεραπεία των παιδιών. Το 1975, σε σύγκριση με το 1940, είχαν αυξηθεί κατά 14 φορές, ενώ τα έξοδα για τη φροντίδα των παιδιών στα βρεφοκομεία, στους παιδικούς σταθμούς, στις κατασκηνώσεις και σε άλλα ιδρύματα εξωσχολικής απασχόλησης είχαν αυξηθεί περισσότερο από 13 φορές.
Στην προεπαναστατική Ρωσία υπήρχαν 7.500 κλίνες για τις έγκυες και τις λεχώνες, ενώ το 1913 μόνο το 5% των παιδιών γεννιόνταν σε νοσοκομείο. Η βοήθεια στις επιτόκους παρεχόταν κυρίως από τις πρακτικές μαμές. Στα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας, οργανώθηκε δίκτυο ιατρείων για την παρακολούθηση των γυναικών στα μαιευτήρια και τα γυναικολογικά τμήματα των νοσοκομείων. Παρόμοιο δίκτυο λειτουργούσε στα χωριά και στα κολχόζ. Το πρόβλημα της εξασφάλισης νοσοκομειακής περίθαλψης κατά τον τοκετό για όλες τις γυναίκες είχε λυθεί ολοκληρωτικά.
Σχετικά με τη βοήθεια για την ανατροφή των παιδιών: Στην προεπαναστατική Ρωσία, ουσιαστικά, δεν υπήρχε τέτοια βοήθεια. Μόνο το 20% των εργαζόμενων γυναικών μπορούσαν να υπολογίζουν, για παράδειγμα, σε κάποιο επίδομα εγκυμοσύνης. Οσο για την έννοια «παιδικά προσχολικά ιδρύματα», ήταν σχεδόν άγνωστη. Το 1914, σε ολόκληρη την τεράστια ρωσική αυτοκρατορία υπήρχαν μόνον 150 παιδικοί σταθμοί.
Το 1987 πάνω από 16 εκατομμύρια Σοβιετικά παιδιά πήγαιναν σε 140 χιλιάδες παιδικούς σταθμούς. Το κράτος κάλυπτε τα 4/5 των εξόδων συντήρησής τους: Το ποσόν που πλήρωναν οι γονείς δεν κάλυπτε ούτε καν το κόστος διατροφής των παιδιών, ενώ ορισμένες οικογένειες - οι πολύτεκνες ή με χαμηλά εισοδήματα - απαλλάσσονταν από κάθε πληρωμή. Τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 3 χρόνων δικαιούνταν δωρεάν φάρμακα.
Στην προεπαναστατική Ρωσία, υπήρχαν 9 γυναικεία και παιδικά ιατρεία. Από τα 100 νεογέννητα παιδιά, τα 27 πέθαιναν προτού κλείσουν ένα χρόνο, ενώ τα μισά δεν έφθαναν ούτε τα 5 τους χρόνια. Το 1987, στην ΕΣΣΔ λειτουργούσε το κρατικό σύστημα προστασίας της μητέρας και του παιδιού, στο οποίο εντάσσονταν, ανάμεσα στ' άλλα, πάνω από 28 χιλιάδες γυναικεία ιατρεία και παιδικές πολυκλινικές.
Η οργάνωση της φροντίδας για τις έγκυες, περιλάμβανε στενή παρακολούθησή τους με εξετάσεις και ιατρικές συμβουλές και εξασφάλιση ειδικής ιατρικής βοήθειας κατά και μετά τον τοκετό, με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά η θνησιμότητα των μητέρων και των βρεφών. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της φροντίδας ήταν η αύξηση του αριθμού των μαιευτήρων και των γυναικολόγων, των παιδικών πολυκλινικών, του αριθμού των κλινών για τις έγκυες, τις λεχώνες και για εκείνες που πάσχουν από γυναικολογικές παθήσεις, καθώς και των ιατρείων που παρακολουθούν τις γυναίκες.
Το Σοβιετικό Κράτος έδειχνε ιδιαίτερη φροντίδα για την υγεία και την ανατροφή των παιδιών. Την προστασία της υγείας των παιδιών αναλάμβαναν τα ιδρύματα για τη θεραπεία και την πρόληψη παιδικών ασθενειών, τα νοσοκομεία παίδων, πολυκλινικές, παιδικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων, σανατόρια, βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, τμήματα σχολικής υγιεινής, υγειονομικοί σταθμοί κ.ά. Ο αριθμός των παιδιών σε μόνιμα παιδικά ιδρύματα αυξήθηκε, από 5.400 προεπαναστατικά, σε 11.523.000 το 1975, δηλαδή πάνω από 2.000 φορές. Βασικό ρόλο στην ιατρική περίθαλψη των παιδιών έπαιζαν οι παιδικές πολυκλινικές και τα εξωτερικά ιατρεία. Για πρώτη φορά στον κόσμο, καθιερώθηκε η γενική ιατρική παρακολούθηση των παιδιών από παιδιάτρους και μόνιμες νοσοκόμες.
Κρατικό υγειονομικό σύστημα
Το δωρεάν για όλους σύστημα υγείας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του σοσιαλισμού. Γίνεται ακόμα πιο σημαντικό, αν πάρουμε υπόψη την κατάσταση που επικρατούσε στον τομέα προστασίας της υγείας στην προεπαναστατική Ρωσία. Τότε σε ολόκληρη τη χώρα υπήρχαν μόνον 20 χιλ. γιατροί. Στη Σοβιετική Ενωση, το 1987 υπήρχαν πάνω από 1,1 εκατομμύριο (ή το ένα τέταρτο όλων των γιατρών του κόσμου).
Στο 2ο πρόγραμμα του ΡΚΚ (μπολσεβίκοι), που ψηφίστηκε στο 8ο Συνέδριο το 1919, θέτει ως πρωταρχικά καθήκοντα την εξυγίανση των κατοικημένων χώρων, την προστασία του εδάφους, του νερού και του αέρα, την υγειονομική προστασία των εστιατορίων, τη δημιουργία υγειονομικής νομοθεσίας κτλ.
Η μέση διάρκεια ζωής στην τσαρική Ρωσία ήταν 32 χρόνια. Μετά την επανάσταση, στα μέσα της δεκαετίας του '20, ανέβηκε μέχρι τα 44 χρόνια, και το 1987 έφτασε τα 69 χρόνια, δηλαδή στο επίπεδο των άλλων αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Ασφαλώς, και σ' αυτές τις χώρες, μεγάλωσε η διάρκεια ζωής τις δεκαετίες που πέρασαν, ήταν όμως διαφορετικός ο «δρόμος» που διανύθηκε από αυτές: Οι θάνατοι στην τσαρική Ρωσία ήταν διπλάσιοι από το τότε επίπεδο της Αγγλίας και των ΗΠΑ. Και αν από τότε (σημείο υπολογισμού το 1913, που προηγήθηκε της έναρξης του Α` Παγκόσμιου Πολέμου) το επίπεδο των θανάτων στις ΗΠΑ μειώθηκε κατά 1,5 φορά και στην Αγγλία 1,2 φορά, στην ΕΣΣΔ μειώθηκε 3 φορές. Αναφορικά με τους θανάτους στο χώρο των παιδιών, στην ΕΣΣΔ μειώθηκαν 10 φορές.
Ιδιαίτερα δύσκολη ήταν αρχικά η λύση του προβλήματος της υγείας στις πρώην περιφέρειες της τσαρικής Ρωσίας, όπου προεπαναστατικά δεν υπήρχε ουσιαστικά ιατρική περίθαλψη. Για παράδειγμα, ότι στο έδαφος του σημερινού Τατζικιστάν με ένα εκατομμύριο περίπου πληθυσμό, υπήρχαν 13 γιατροί (το 1987, 11,1 χιλιάδες) και στην Κιργιζία 15 (το 1987, 12,3 χιλιάδες). Από το 1965 έως το 1985, τα έξοδα του κράτους για την προστασία της υγείας και τη φυσική αγωγή είχαν αυξηθεί στην ΕΣΣΔ κατά 2,5 φορές κατά άτομο. Στα σοβιετικά νοσοκομεία, τα φάρμακα δίνονταν δωρεάν, όπως και στα παιδιά που θηλάζουν και σε περιπτώσεις ορισμένων παθήσεων (όπως είναι ο διαβήτης, π.χ.).
Σοσιαλισμός και μόρφωση
«Τόσο άγρια χώρα, όπου να λεηλατούνται η εκπαίδευση, η μόρφωση και οι γνώσεις από τις λαϊκές μάζες, δεν έμεινε πια καμία στην Ευρώπη, εκτός από τη Ρωσία». Ετσι περιγράφει ο Λένιν το 1913 την κατάσταση της Παιδείας στην προεπαναστατική Ρωσία. Περιγραφή, που θα ταίριαζε δυστυχώς και σήμερα και για τη σημερινή Ρωσία, όπως και για όλη την Ευρώπη πλέον, μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στις ανατολικές χώρες.
Ο μαζικός αναλφαβητισμός ήταν η «κληρονομιά» που άφησε η προεπαναστατική Ρωσία στη Σοβιετική Ενωση. Τρεις στους τέσσερις δεν ήξεραν γραφή και ανάγνωση. Πολλές εθνότητες δεν είχαν δική τους γραφή, ενώ περίπου τα 4/5 των παιδιών και των εφήβων δεν μπορούσαν να φοιτήσουν ούτε στα δημοτικά σχολεία. Ολες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης και ειδικά οι ανώτερες και οι ανώτατες ήταν σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των πλουσίων. Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά των εγγράμματων στους Κιργίζιους (0,6%), στους Τουρκμένιους (0,7%), στους Ουζμπέκους (1,6%) και τους Καζάχους (2%).
Μετά την επανάσταση εφαρμόστηκε πολιτική γενικής, δωρεάν, υποχρεωτικής Παιδείας και για όλους. Στο 8ο Συνέδριο του ΡΚΚ (μπολσεβίκοι) το 1919, τέθηκε η πολιτική βάση της πανεξόρμησης για τη λαϊκή Παιδεία: Δημιουργία νέας σοσιαλιστικής λαϊκής Παιδείας και μετατροπή του σχολείου, από όπλο ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης, σε όπλο για τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Στα τέλη του 1917 με αρχές του 1918, αυξήθηκε απότομα ο μηνιαίος μισθός των δασκάλων. Η σημασία που έδιναν οι κομμουνιστές, και ιδιαίτερα ο Λένιν, για την Παιδεία του λαού αναδεικνύεται και από την επιστολή του Λένιν προς τον Στάλιν για τη μείωση του εξοπλιστικού προγράμματος του στόλου, προκειμένου να ενισχυθεί ο προϋπολογισμός του υπουργείου Παιδείας. Ολα αυτά, ενώ μαινόταν η ιμπεριαλιστική επίθεση κατά του νεοσύστατου σοβιετικού κράτους. Ανοίγουν παντού σχολεία για ενήλικες και κέντρα εξάλειψη της αγραμματοσύνης. Εκδίδονται σε μεγάλα τιράζ και στις μητρικές γλώσσες αλφαβητάρια και εκπαιδευτικά βιβλία. Στον αγώνα με την αγραμματοσύνη συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, δάσκαλοι, φοιτητές, υπάλληλοι, μορφωμένοι εργάτες και αγρότες. Εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες κάθονταν στα θρανία τα βράδια μετά τη δουλιά. Ηδη, το 1928, είχαν μάθει γράμματα 7 εκατομμύρια περίπου ενήλικες. Από το 1920 έως το 1940, έμαθαν γράμματα 60 εκατομμύρια ενήλικες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 1939, οι εγγράμματοι ηλικίας 9-49 ετών αποτελούσαν το 87,4%. Το 1959, η αγραμματοσύνη είχε νικηθεί ολοκληρωτικά.
Ολα τα σχολεία γενικής μόρφωσης άνοιξαν για όλο το λαό. Καθιερώθηκε η δωρεάν Παιδεία και η κοινή φοίτηση των δύο φύλων στα σχολεία, χωρίστηκε το σχολείο από την εκκλησία και η εκκλησία με τη σειρά της από το κράτος, απαγορεύτηκαν οι θρησκευτικές τελετές και η διδασκαλία οποιουδήποτε θρησκευτικού δόγματος στα σχολεία και καταργήθηκαν οι σωματικές τιμωρίες.
Επίσης, κατακτήθηκε το δικαίωμα των εθνοτήτων να σπουδάζουν στη μητρική τους γλώσσα, τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία του σοβιετικού συστήματος κοινωνικής προσχολικής διαπαιδαγώγησης, εκπονήθηκαν και εφαρμόστηκαν νέες αρχές εισαγωγής στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που πλέον άνοιξαν τις πόρτες τους στην εργατική τάξη και τους αγρότες. Μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία. Στο σχολικό έτος '40 - '41, ο αριθμός των μαθητών στην Τουρκμενία αυξήθηκε κατά 37 φορές σε σχέση με το σχολικό έτος 1914 - '15, στην Κιργιζία κατά 47 φορές, στο Ουζμπεκιστάν κατά 75 φορές και στο Τατζικιστάν κατά 854 φορές! Το '40 - '41 φοιτούσαν συνολικά 35,6 εκατομμύρια μαθητές, αντί των 9,7 εκατομμυρίων το 1915.
Το 1984, στη Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρωσίας (ΣΟΣΔΡ), δηλαδή στη Σοβιετική Ρωσία, υπήρχαν 81,8 χιλιάδες δημόσια ιδρύματα προσχολικής αγωγής, στα οποία πήγαιναν 9,2 εκατομμύρια παιδιά. Υπήρχαν 67,6 χιλιάδες δημόσια σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσής της, στα οποία πήγαιναν 20.328.000 εκατομμύρια παιδιά. Υπήρχε κάλυψη 100% των παιδιών, σε 100% δημόσια σχολεία. Υπήρχαν επίσης 514 ΑΕΙ, στα οποία φοιτούσαν 2.824.500 φοιτητές. Υπήρχε κάλυψη των φοιτητών σε 100% δημόσια ΑΕΙ.
Το 1987, στην ΕΣΣΔ υπήρχαν πάνω από 1,5 εκατ. επιστήμονες, ή το ένα τέταρτο του παγκόσμιου συνόλου τους. Σε μια σειρά σημαντικούς τομείς και κατευθύνσεις, η Σοβιετική Ενωση βρισκόταν στις πρώτες γραμμές: Η πυραυλική και πυρηνική τεχνική, οι τροχιακοί διαστημικοί σταθμοί, η κατευθυνόμενη θερμοπυρηνική σύνθεση, ο απευθείας μετασχηματισμός της ενέργειας (μαγνητο-υδροδυναμικές γεννήτριες), κρυογενής τεχνική, καταλύτες τεχνολογικών διαδικασιών, κατασκευή μεγάλων υδροηλεκτρικών σταθμών, φραγμάτων, κλπ.
Η ΕΣΣΔ είχε τα πρωτεία σε ό,τι αφορά στον αριθμό των εφευρέσεων: Σ' αυτήν αναλογούσαν τα 20-25% των νέων τεχνικών λύσεων και επεξεργασιών που καταχωρούνται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πηγές:
1. Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
2. Μπροσούρα για τα 70χρονα της Σοβιετικής Εξουσίας.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΣΣΔ Η φροντίδα για τη μητέρα και το παιδί


Η φροντίδα για τη μητέρα και το παιδί
Το παιδί ήταν για τον σοσιαλισμό στο επίκεντρο κάθε κοινωνικού προγραμματισμού. Οι παροχές στα νέα ζευγάρια για να ξεκινήσουν την κοινή ζωή τους και τα κίνητρα για να κάνουν παιδιά εξακολουθούν να αποτελούν μακρινά ζητούμενα για το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη
Η σοσιαλιστική εξουσία έθεσε τις βάσεις για την κατάργηση της καταπίεσης της γυναίκας, ξεπερνώντας τις τεράστιες δυσκολίες που αντικειμενικά υπήρχαν. Της εξασφάλισε ίσα δικαιώματα στον οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό τομέα, χωρίς να σημαίνει ότι έγινε δυνατό στο διάστημα αυτό να εξαλειφθεί κάθε μορφή ανισότιμων σχέσεων με το άλλο φύλο, που είχαν παγιωθεί σε μια μακρόχρονη πορεία.
Το σοβιετικό κράτος πάντοτε θεωρούσε σαν ένα από τα βασικά του καθήκοντα την προστασία της μητέρας και του παιδιού και την εξασφάλιση στη γυναίκα εκείνων των συνθηκών που θα της επιτρέπουν να συνδυάζει την παραγωγική και κοινωνική δραστηριότητα με τη μητρότητα και την ανατροφή των παιδιών της. Ειδική νομοθεσία προέβλεπε την εξασφάλιση της εργασίας των γυναικών, ιδιαίτερα στην περίοδο της εγκυμοσύνης. Σύμφωνα με τη σοβιετική εργατική νομοθεσία, οι έγκυες απαλλάσσονταν από τις υπερωρίες και τη νυχτερινή εργασία και όταν συνέτρεχε λόγος μετατίθονταν σε πιο ελαφριές δουλιές. Στη γυναίκα χορηγούνταν πληρωμένη άδεια εγκυμοσύνης και τοκετού για 112 ημέρες (56 ημέρες πριν και 56 μετά τον τοκετό). Σε περίπτωση που κάποια γεννούσε δύο ή και περισσότερα παιδιά, ή σε περίπτωση επιπλοκών στον τοκετό, η άδεια μετά τον τοκετό αυξάνονταν ως 70 μέρες. Στην προεπαναστατική Ρωσία υπήρχαν 7.500 κλίνες για τις έγκυες και τις λεχώνες, ενώ το 1913 μόνο το 5% των παιδιών γεννιόταν σε νοσοκομείο. Η βοήθεια στις επιτόκους παρεχόταν κυρίως από τις πρακτικές μαμές. Επίσης μόνο το 20% των εργαζόμενων γυναικών μπορούσαν να υπολογίζουν σε κάποιο επίδομα εγκυμοσύνης. Στα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας οργανώθηκε δίκτυο ιατρείων για την παρακολούθηση των γυναικών στα μαιευτήρια και τα γυναικολογικά τμήματα των νοσοκομείων. Παρόμοιο δίκτυο λειτουργούσε στα χωριά και στα κολχόζ. Το πρόβλημα της εξασφάλισης νοσοκομειακής περίθαλψης κατά τον τοκετό για όλες τις γυναίκες είχε λυθεί ολοκληρωτικά.
Φαγητό σε παιδικό σταθμό. Οι εργαζόμενοι έπαιρναν τα παιδιά τους από τους σταθμούς ταϊσμένα, έχοντας κοιμηθεί και έχοντας παίξει, ψυχαγωγηθεί και μάθει. Δεν ήταν «παιδοφυλάκια» και λειτουργούσαν ανάλογα με τα ωράρια των γονιών
Ο κρατικός προϋπολογισμός προέβλεπε κονδύλια, που το ύψος τους συνεχώς αυξανόταν, για τη φροντίδα των παιδιών στα βρεφοκομεία, τους παιδικούς σταθμούς, τις κατασκηνώσεις και σε άλλα ιδρύματα εξωσχολικής απασχόλησης.
Στην προεπαναστατική Ρωσία η έννοια «παιδικά προσχολικά ιδρύματα» ήταν σχεδόν άγνωστη. Το 1914 σε ολόκληρη την τσαρική Ρωσία υπήρχαν μόνο 150 παιδικοί σταθμοί. Το 1987 πάνω από 16 εκατομμύρια Σοβιετικά παιδιά πήγαιναν σε 140 χιλιάδες παιδικούς σταθμούς. Το κράτος κάλυπτε τα 4/5 των εξόδων συντήρησής τους: το ποσόν που πλήρωναν οι γονείς δεν κάλυπτε ούτε καν το κόστος διατροφής των παιδιών, ενώ για ορισμένες οικογένειες, όπως οι πολύτεκνες ή με χαμηλά εισοδήματα, οι παιδικοί σταθμοί ήταν δωρεάν. Ακόμη τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 3 χρόνων δικαιούνταν δωρεάν φάρμακα.
Στην προεπαναστατική Ρωσία υπήρχαν 9 γυναικεία και παιδικά ιατρεία. Από τα 100 νεογέννητα παιδιά τα 27 πέθαιναν πριν κλείσουν ένα χρόνο ζωής, ενώ τα μισά δεν έφθαναν ούτε τα 5 τους χρόνια. Το 1987 στην ΕΣΣΔ λειτουργούσε το κρατικό σύστημα προστασίας της μητέρας και του παιδιού, στο οποίο εντάσσονταν, ανάμεσα στ' άλλα, πάνω από 28 χιλιάδες γυναικεία ιατρεία και παιδικές πολυκλινικές.
Η οργάνωση της φροντίδας για τις έγκυες, η στενή παρακολούθησή τους με εξετάσεις και ιατρικές συμβουλές και η εξασφάλιση ειδικής ιατρικής βοήθειας κατά και μετά τον τοκετό, είχαν ως αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά η θνησιμότητα των μητέρων και των βρεφών.
O ένας από τους πέντε παιδικούς σταθμούς του κολχόζ του xωριoύ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν. Να θυμίσουμε μόνο ότι οι μουσουλμανικές δημοκρατίες της ΕΣΣΔ είχαν προεπαναστατικά τραγικά ποσοστά αναλφαβητισμού, εκτός από τη φτώχεια που τις μάστιζε
Το σοβιετικό κράτος έδειχνε ιδιαίτερη φροντίδα για την υγεία και την ανατροφή των παιδιών. Την προστασία της υγείας των παιδιών αναλάμβαναν τα ιδρύματα για τη θεραπεία και την πρόληψη παιδικών ασθενειών, τα νοσοκομεία παίδων, πολυκλινικές, παιδικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων, σανατόρια, βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, τμήματα σχολικής υγιεινής, υγειονομικοί σταθμοί κ.ά. Ο αριθμός των παιδιών σε μόνιμα παιδικά ιδρύματα αυξήθηκε από 5.400 προεπαναστατικά, σε 11.523.000 το 1975, δηλαδή πάνω από 2.000 φορές. Βασικό ρόλο στην ιατρική περίθαλψη των παιδιών έπαιζαν οι παιδικές πολυκλινικές και τα εξωτερικά ιατρεία. Για πρώτη φορά στον κόσμο καθιερώθηκε η γενική ιατρική παρακολούθηση των παιδιών από παιδιάτρους και μόνιμες νοσοκόμες.
Εξαθλίωση με την καπιταλιστική παλινόρθωση
Η σημερινή πραγματικότητα αποτελεί απόδειξη της καπιταλιστικής εξαθλίωσης κυρίως για τα παιδιά.
Ετσι αν το 1987 υπήρχαν 140 χιλιάδες δημόσια ιδρύματα προσχολικής αγωγής και πήγαιναν σ' αυτά πάνω από 16 εκατομμύρια Σοβιετικά παιδιά, το 1998 στην καπιταλιστική Ρωσία μειώθηκαν σε 56,6 χιλιάδες δημόσια ιδρύματα προσχολικής αγωγής, στα οποία πηγαίνουν 4,4 εκατομμύρια παιδιά.
«Αυξάνεται η παιδική εγκληματικότητα, ο εθισμός των νέων στα ναρκωτικά. Η μέση ηλικία των χρηστών ναρκωτικών ουσιών είναι τα 15 με 16 χρόνια. Το 44% των μαθητών και το 25% των μαθητριών της Μόσχας έχουν κάνει, έστω και μία φορά, χρήση ναρκωτικών ουσιών.
Το 16% των νεογέννητων είναι ανάπηρα. Οι γονείς πολλών από αυτά είναι αλκοολικοί, ναρκομανείς, χωρίς μόνιμη απασχόληση ή σταθερό μισθό.
Τα κρούσματα φυματίωσης ανάμεσα στα παιδιά αυξήθηκαν στο 33% και η θνησιμότητα εξαιτίας αυτής της πάθησης στο 82%.
Το 90% των μαθητών έχει προβλήματα υγείας. Ανάλογο ποσοστό υποφέρει από αβιταμίνωση.
Η κατάσταση 4.000.000 παιδιών χωρίς κηδεμονία δε ρυθμίζεται από κανένα νομικό καθεστώς.
Η Ρωσία θεωρείται ως νέα αγορά για εμπορία παιδιών, με σκοπό τις παράνομες υιοθεσίες, την παιδική πορνεία και πορνογραφία» (Ελενα Τσερνιένκο, «Οι κοινωνικές επιπτώσεις των μεταρρυθμίσεων της αγοράς», «Ντιαλόγκ» Νο 6, 1998).
«Μεταξύ 1990 και 1995, τουλάχιστον 700.000 παιδιά ορφάνεψαν πρόωρα (τα περισσότερα από πατέρα). Οι αυτοκτονίες των νέων έχουν αυξηθεί τρομακτικά, όπως και τα εγκλήματα με ανήλικα θύματα ή θύτες. Ο αλκοολισμός πλήττει 500.000 νέους στη Ρωσία» («Unisef», «Νέα», 8/5/97).
Ολο και περισσότερο εμφανίζονται στους δρόμους των ρωσικών πόλεων περιπλανώμενα παιδιά, πολλά από τα οποία είναι άστεγα και ζητούν ελεημοσύνη, ψάχνουν για τροφή ή για μια τσέπη να ξαφρίσουν, εισπνέουν κόλλα από μπαλόνια, πίνουν βότκα ή γυρεύουν σύντροφο του σεξ, κυρίως για να τον κλέψουν.
Τα παιδιά αυτά αποκαλούνται στα ρωσικά «μπεσπριζορνίκι» ή εγκαταλειμμένα. Η λέξη αυτή χρησιμοποιούνταν και στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου τη δεκαετία 1920. Αλλά χρησιμοποιείται και τώρα, για να περιγράψει τα παιδιά που συχνάζουν στους δρόμους για να επιβιώσουν. Σε 1,5 με 2 εκατομμύρια υπολογίζει η ρωσική αστυνομία αυτά τα παιδιά τα οποία δε φοιτούν σε κανένα σχολείο.
«Σύμφωνα με υπολογισμούς των Ηνωμένων Εθνών, τέσσερα στα δέκα παιδιά της Ρωσίας ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ο αριθμός των ανήλικων εγκληματιών που συλλαμβάνονται έχει αυξηθεί κατά το ένα τρίτο και πλέον από την αρχή αυτής της δεκαετίας και έχει φτάσει στις 200.000 ετησίως, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών» («Βήμα», 19.10.1997).

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

ΕΣΣΔ Πρωταρχικό μέλημα η λαϊκή Υγεία


Πρωταρχικό μέλημα η λαϊκή Υγεία
Διαγνωστικό Κέντρο Υπερήχων. Το ότι η σοβιετική ιατρική πρωτοπορούσε σε διεθνές επίπεδο ήταν κάτι που το παραδεχόταν - αναγκαστικά- και η Δύση. Αυτό που «ξεχνούσε» η προπαγάνδα του καπιταλισμού ήταν πως αυτή η ιατρική ήταν για όλους και δωρεάν
Το σοβιετικό σύστημα Υγείας, καθολικό και δωρεάν, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του σοσιαλισμού. Συγκρίνοντάς το δε με την κατάσταση που επικρατούσε στον τομέα προστασίας της Υγείας στην προεπαναστατική Ρωσία, κατανοούμε την τεράστια προσφορά του σοσιαλισμού στον εργαζόμενο άνθρωπο, η ζωή του οποίου στον καπιταλισμό είναι κυριολεκτικά απροστάτευτη. Πρωταρχικό ζήτημα ήταν η πρόληψη και η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας.
Πριν την επανάσταση, στη Ρωσία υπήρχαν μόνο 20 χιλ. γιατροί. Στη Σοβιετική Ενωση, το 1987 υπήρχαν πάνω από 1,1 εκατομμύρια ή το ένα τέταρτο όλων των γιατρών του κόσμου. Η μέση διάρκεια ζωής στην τσαρική Ρωσία ήταν 32 χρόνια. Μετά την επανάσταση, στα μέσα της δεκαετίας του '20 ανέβηκε μέχρι τα 44 χρόνια, και το 1987 έφτασε τα 69 χρόνια, δηλαδή στο επίπεδο των άλλων αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Ασφαλώς, και σ' αυτές τις χώρες μεγάλωσε η διάρκεια ζωής στο ίδιο χρονικό διάστημα, ήταν όμως διαφορετικός ο «δρόμος» που διανύθηκε από αυτές: οι θάνατοι στην τσαρική Ρωσία ήταν διπλάσιοι από το τότε επίπεδο της Αγγλίας και των ΗΠΑ. Και αν από το 1913 που προηγήθηκε της έναρξης του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, το επίπεδο των θανάτων στις ΗΠΑ μειώθηκε 1,5 φορά και στην Αγγλία 1,2 φορά, στην ΕΣΣΔ μειώθηκε 3 φορές. Αναφορικά με τους θανάτους στο χώρο των παιδιών, μειώθηκαν στην ΕΣΣΔ 10 φορές.
Ιδιαίτερα δύσκολη ήταν αρχικά η λύση του προβλήματος της Υγείας στις πρώην περιφέρειες της τσαρικής Ρωσίας, όπου προεπαναστατικά δεν υπήρχε ουσιαστικά ιατρική περίθαλψη. Για παράδειγμα, στο έδαφος του σημερινού Τατζικιστάν με ένα εκατομμύριο περίπου πληθυσμό, υπήρχαν 13 γιατροί (το 1987, 11,1 χιλιάδες) και στην Κιργισία 15 (το 1987, 12,3 χιλιάδες). Από το 1965 ως το 1985, τα έξοδα του κράτους για την προστασία της Υγείας και τη φυσική αγωγή είχαν αυξηθεί στην ΕΣΣΔ 2,5 φορές κατά άτομο. Στα σοβιετικά νοσοκομεία τα φάρμακα δίνονταν δωρεάν, όπως και στα παιδιά.
Υγιεινή και ασφάλεια
Η εξασφάλιση επίσης συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλιάς ήταν σε προτεραιότητα της κοινωνικής πολιτικής. Μόνο το πρώτο μισό της δεκαετίας του '80 μειώθηκαν κατά 20% τα εργατικά ατυχήματα και οι επαγγελματικές ασθένειες. Η επιθεώρηση κάθε κλαδικού συνδικάτου δικαιούνταν να αναστείλει τη λειτουργία τμήματος ή ακόμα και εργοστασίου, αν δεν τηρούνταν οι κανονισμοί της ασφάλειας και προστασίας της δουλιάς (στοιχεία από την μπροσούρα για τα 70χρονα της σοβιετικής εξουσίας).
Στην προεπαναστατική Ρωσία δεν υπήρχε κρατική προστασία της υγείας. Η περίθαλψη γινόταν από ιδιωτικούς γιατρούς, οι οποίοι ήταν συγκεντρωμένοι στις μεγάλες πόλεις. Κατείχε δε, την πρώτη θέση στην εξάπλωση μεταδοτικών ασθενειών. Η πανούκλα, η χολέρα, η ευλογιά και άλλες επιδημίες αποδεκάτιζαν τον πληθυσμό και προκαλούσαν τεράστιες καταστροφές στην οικονομία. Το 1912, περίπου 13 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν προσβληθεί από επιδημικές ασθένειες. Μόλις 23 μεγάλες πόλεις σε όλη την αχανή έκταση της τσαρικής Ρωσίας είχαν αποχετευτικό σύστημα, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού έπινε ακατάλληλο νερό.
Πάνω από το ένα τρίτο των πόλεων δεν είχαν νοσοκομείο. Αλλά και από αυτά που υπήρχαν, μόνο το 21% είχαν πάνω από 20 κρεβάτια.
Το 2ο Πρόγραμμα του ΡΚΚ (μπολσεβίκοι), που ψηφίστηκε στο 8ο Συνέδριο το 1919, θέτει ως πρωταρχικά καθήκοντα την εξυγίανση των κατοικημένων χώρων, την προστασία του εδάφους, του νερού και του αέρα, την υγειονομική προστασία των εστιατορίων, τη δημιουργία υγειονομικής νομοθεσίας κλπ.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου πεντάχρονου πλάνου ('29 - '32) οι δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη αυξήθηκαν κατά 4 φορές σε σχέση με το 1913. Το 1940 ο αριθμός των γιατρών αυξήθηκε κατά 6 φορές, των μεσαίων υγειονομικών στελεχών πάνω από 10 φορές και των κρεβατιών στα νοσοκομεία κατά 3,8 φορές.
Παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στο υγειονομικό σύστημα της ΕΣΣΔ προκλήθηκαν ζημιές ύψους 6,6 δισεκατομμυρίων ρουβλιών και καταστράφηκαν 40.000 νοσοκομεία και άλλα υγειονομικά κέντρα, μόλις το 1947, οι βασικοί δείκτες υγειονομικής περίθαλψης έφτασαν τα προπολεμικά όρια.
Και η κατάσταση σήμερα
Η σημερινή κατάσταση της λαϊκής Υγείας στην πρώην ΕΣΣΔ δεν αντέχει σε καμία σύγκριση με το σοσιαλιστικό «χτες».
Οι θάνατοι στη Ρωσία αυξάνονται με την ταχύτητα 1.000.000 ανθρώπων το χρόνο. Η θνησιμότητα υπερβαίνει τη γεννητικότητα κατά 1,7 φορές. Ο μέσος όρος ζωής, τα τελευταία χρόνια στην ΕΣΣΔ, ήταν 64,5 χρόνια για τους άνδρες και 74 χρόνια για τις γυναίκες. Σήμερα είναι 58,5 χρόνια για τους άνδρες και 68,5 χρόνια για τις γυναίκες. (Γκενάντι Γκεράσιμοφ, «New York Times», «Βήμα», 1/1/95).
Τον Οκτώβρη του '98 η τοπική κυβέρνηση της ρωσικής Δημοκρατίας του Αλτάι στην κεντρική Σιβηρία απευθύνει έκκληση προς τον πληθυσμό, αφού πλέον έχει άδεια τα ταμεία και της λείπουν φάρμακα για τη θεραπεία των παιδιών που πάσχουν από φυματίωση, σε ποσοστό που ξεπερνά κατά 3,8 φορές τον εθνικό μέσο όρο. Ο δρ Γκενάντι Ονιτσένκο, πρώτος αναπληρωτής υπουργός Υγείας, δήλωσε στο ραδιοφωνικό δίκτυο «Ηχώ της Μόσχας», πως επισήμως 2,5 εκατ. Ρώσοι θεωρείται ότι έχουν προσβληθεί από φυματίωση, μια ασθένεια που γνωρίζει καλπάζουσα αύξηση στη χώρα.
Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας θα διαπιστώσει τον Απρίλη του 1996, ότι η δραματική επανεμφάνιση των λοιμωδών νόσων οφείλεται στο γεγονός πως «τα συστήματα Υγείας ήταν κρατικά, με συνέπεια την κατάρρευση και των υπηρεσιών πρόληψης νοσημάτων, που ήταν ικανοποιητικού επιπέδου στην πρώην Σοβιετική Ενωση».

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

ΕΣΣΔ Δημόσια δωρεάν Εκπαίδευση για όλους


Δημόσια δωρεάν Εκπαίδευση για όλους
Μαθητές ξεναγούνται σε μία τρισδιάστατη παρουσίαση των γνωστών χημικών στοιχείων του Μεντελέγιεφ στο Μουσείο Μετάλλων του Λένινγκραντ
«Τόσο άγρια χώρα, όπου να λεηλατούνται η εκπαίδευση, η μόρφωση και οι γνώσεις από τις λαϊκές μάζες», δεν έμεινε πια καμία στην Ευρώπη, εκτός από τη Ρωσία. Ετσι περιγράφει ο Λένιν το 1913 την κατάσταση της Παιδείας στην προεπαναστατική Ρωσία. Περιγραφή που θα ταίριαζε δυστυχώς και για τη σημερινή Ρωσία, όπως και για όλη την Ευρώπη πλέον, μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στις ανατολικές χώρες.
Ο μαζικός αναλφαβητισμός ήταν η «κληρονομιά» που άφησε η τσαρική Ρωσία στη Σοβιετική Ενωση. Τρεις στους τέσσερις δεν ήξεραν γραφή και ανάγνωση. Πολλές εθνότητες δεν είχαν δική τους γραφή, ενώ περίπου τα 4/5 των παιδιών και των εφήβων δεν μπορούσαν να φοιτήσουν ούτε στα Δημοτικά σχολεία. Ολες οι βαθμίδες της Εκπαίδευσης και ειδικά οι ανώτερες και οι ανώτατες ήταν σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των πλουσίων. Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά των εγγράμματων στους Κιργίζιους (0,6%), στους Τουρκμένιους (0,7%), στους Ουζμπέκους (1,6%) και τους Καζάχους (2%).
Οι μπολσεβίκοι ήταν ήδη πρωτοπόροι στο μέτωπο για λαϊκή και δημοκρατική Εκπαίδευση, πριν την επανάσταση. Στο 1ο πρόγραμμα του ΣΔΡΚΡ το 1903 περιλαμβάνονται θέσεις όπως γενική, δωρεάν, υποχρεωτική Παιδεία και για τα δύο φύλλα ως 16 ετών, κατάργηση των ταξικών σχολείων και των περιορισμών στην εκπαίδευση για λόγους εθνικότητας, διαχωρισμός του σχολείου από την Εκκλησία και διδασκαλία στη μητρική γλώσσα.
Στο 8ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1919 τέθηκε η πολιτική βάση της πανεξόρμησης για τη λαϊκή Παιδεία. Στα τέλη του 1917 με αρχές του 1918 αυξήθηκε δραστικά ο μηνιαίος μισθός των δασκάλων. Η σημασία που έδιναν οι κομμουνιστές και ιδιαίτερα ο Λένιν για την παιδεία του λαού αναδεικνύεται και από την επιστολή του Λένιν προς τον Στάλιν για τη μείωση του εξοπλιστικού προγράμματος του στόλου, προκειμένου να ενισχυθεί ο προϋπολογισμός του υπουργείου Παιδείας. Ολα αυτά, ενώ μαινόταν η ιμπεριαλιστική επίθεση κατά του νεοσύστατου σοβιετικού κράτους.
Για την εξάλειψη της αγραμματοσύνης
Το διάταγμα του 1920 «Για την εξάλειψη της αγραμματοσύνης του πληθυσμού της ΣΟΣΔΡ» δίνει το σύνθημα. Ανοίγουν παντού σχολεία για ενήλικες και κέντρα εξάλειψης της αγραμματοσύνης. Εκδίδονται σε μεγάλα τιράζ και στις μητρικές γλώσσες αλφαβητάρια και εκπαιδευτικά βιβλία. Στον αγώνα με την αγραμματοσύνη συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, δάσκαλοι, φοιτητές, υπάλληλοι, μορφωμένοι εργάτες και αγρότες. Εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες κάθονταν στα θρανία τα βράδια μετά τη δουλιά. Ηδη το 1928 είχαν μάθει γράμματα 7 εκατομμύρια περίπου ενήλικες. Από το 1920 έως το 1940 έμαθαν γράμματα 60 εκατομμύρια ενήλικες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 1939, οι εγγράμματοι ηλικίας 9-49 ετών αποτελούσαν το 87,4%. Το 1959 η αγραμματοσύνη είχε νικηθεί ολοκληρωτικά!
Ολα τα σχολεία γενικής μόρφωσης άνοιξαν για όλο το λαό και απαγορεύτηκαν τα ιδιωτικά. Καθιερώθηκε η δωρεάν Παιδεία και η κοινή φοίτηση των δύο φύλων στα σχολεία. Χωρίστηκε το σχολείο από την Εκκλησία και η Εκκλησία με τη σειρά της από το Κράτος. Απαγορεύτηκαν οι θρησκευτικές τελετές και η διδασκαλία οποιουδήποτε θρησκευτικού δόγματος στα σχολεία και καταργήθηκαν οι σωματικές τιμωρίες.
Κατακτήθηκε το δικαίωμα των εθνικοτήτων να σπουδάζουν στη μητρική τους γλώσσα, τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία του σοβιετικού συστήματος κοινωνικής προσχολικής διαπαιδαγώγησης, εκπονήθηκαν και εφαρμόστηκαν νέες αρχές εισαγωγής στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα που πλέον άνοιξαν τις πόρτες τους στην εργατική τάξη και τους αγρότες. Μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία δίνουν μια «γεύση» για το τι συνέβη: Στο σχολικό έτος 1940-'41 ο αριθμός των μαθητών στην Τουρκμενία αυξήθηκε κατά 37 φορές, σε σχέση με το σχολικό έτος 1914-'15. Στην Κιργιζία κατά 47 φορές, στο Ουζμπεκιστάν κατά 75 φορές και στο Τατζικιστάν κατά 854 φορές! Το 1940-'41 φοιτούσαν συνολικά 35,6 εκατομμύρια μαθητές, αντί των 9,7 εκατομμυρίων το 1915.
Το 1939 καθιερώθηκε η 7τάξια υποχρεωτική Εκπαίδευση, το 1958 η 8τάξια, κι από το 1977 η 10τάξια υποχρεωτική, γενική και μέση Εκπαίδευση.
Η Εκπαίδευση ήταν δωρεάν για όλους, σ' όλες τις βαθμίδες, αφού ο χαρακτήρας του εκπαιδευτικού συστήματος ήταν αποκλειστικά κρατικός.
Αλματα στην επιστήμη και την τεχνολογία
Το επιστημονικό και τεχνικό επίπεδο της οικονομίας της προεπαναστατικής Ρωσίας ήταν πολύ χαμηλό. Το 1913 ο αριθμός όλων των επιστημόνων (μαζί και οι καθηγητές των ΑΕΙ) ήταν μόνο 11,6 χιλιάδες άτομα. Ο μέσος ετήσιος αριθμός των διατριβών που υποστηρίζονταν για τον τίτλο του δόκτορα στη Ρωσία μόλις που ξεπερνούσε τις 80 (στις ΗΠΑ γύρω στις 2,5 χιλιάδες).
Το 1987, στην ΕΣΣΔ υπήρχαν πάνω από 1,5 εκατ. επιστήμονες ή το ένα τέταρτο του παγκόσμιου συνόλου τους. Σε μια σειρά σημαντικούς τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας η ΕΣΣΔ ήταν πρωτοπόρα, όπως η πυραυλική και πυρηνική τεχνική, οι τροχιακοί διαστημικοί σταθμοί, η κατευθυνόμενη θερμοπυρηνική σύνθεση, ο απευθείας μετασχηματισμός της ενέργειας (μαγνητο-υδροδυναμικές γεννήτριες), κρυογενής τεχνική, καταλύτες τεχνολογικών διαδικασιών, κατασκευή υπερισχυρών γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος και σωληναγωγών, κατασκευή μεγάλων υδροηλεκτρικών σταθμών, φραγμάτων και άλλων αρδευτικών εγκαταστάσεων, τεχνολογία της συγκόλλησης όλων των ειδών, γεώτρηση σε μεγάλα βάθη, βασικές τεχνολογίες της μαύρης και έγχρωμης μεταλλουργίας. Στον τομέα των θεμελιωδών επιστημών το ίδιο αφορά και τα μαθηματικά, την πυρηνική φυσική, τη φυσική, του πλάσματος, πολλά κεφάλαια των χημείας, βιοχημείας, βιολογίας, υλικογνωσίας, υδροαεροδυναμικής, γεωλογίας, ωκεανογραφίας και αστρονομίας.
Στην ΕΣΣΔ αναλογούσαν τα 20-25% των νέων τεχνικών λύσεων και επεξεργασιών (εφευρέσεις) που καταχωρούνταν κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο. Εξήγαγε επίσης περισσότερες νέες τεχνολογίες και τεχνικές γνώσεις, από ό,τι εισήγαγε. Για παράδειγμα, το πεντάχρονο (1981-1985), η Σοβιετική Ενωση πούλησε στις ΗΠΑ τριπλάσιες πατέντες δικής της τεχνολογίας, από ό,τι αγόρασε από αυτές. Πέρα από αυτά, στην ΕΣΣΔ καταχωρήθηκαν 1.600 αμερικανικές πατέντες για νέα είδη και εφευρέσεις, ενώ στις ΗΠΑ καταχωρήθηκαν πάνω από 5.500 σοβιετικές πατέντες.
Σήμερα άνοιξε ο δρόμος στην ιδιωτικοποίηση
Το 1990 στη Σοβιετική Ρωσία υπήρχαν 67,6 χιλιάδες δημόσια σχολεία της ενιαίας Εκπαίδευσης, στα οποία πήγαιναν 20.328.000 εκατομμύρια παιδιά. Σήμερα ήδη έχουν αρχίσει να κλείνουν, κυρίως τα επαρχιακά σχολεία. Ηδη υπολογίζεται πως στη χώρα το 2002 απέμειναν 65 χιλιάδες δημόσια σχολεία. Ταυτόχρονα έκαναν την εμφάνισή τους τα ιδιωτικά σχολεία.
Το 1990 στη Σοβιετική Ρωσία υπήρχαν 514 ΑΕΙ, στα οποία φοιτούσαν 2.824.500 φοιτητές. Το 1998, στην καπιταλιστική Ρωσία υπάρχουν 914 ΑΕΙ, αλλά απ' αυτά τα 580 είναι δημόσια και τα 334 ιδιωτικά. Σ' αυτά φοιτούν 3.597.900 φοιτητές. Δηλαδή ήδη το 36,5% των ΑΕΙ της Ρωσίας, με βάση τα στοιχεία του 1998 που έχουμε, είναι ιδιωτικά! Βέβαια, πλέον και σε πολλά κρατικά πανεπιστήμια της Ρωσίας ζητούνται δίδακτρα από τους φοιτητές, μιας κι έχει σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί η κρατική επιχορήγησή τους. Ετσι λοιπόν η αύξηση των φοιτητών οφείλεται και στην ανάγκη των κρατικών ΑΕΙ να βρουν οικονομικούς πόρους για τη συνέχιση της λειτουργίας τους! Γι' αυτό και αποδέχονται ένα κομμάτι των φοιτητών να γίνεται δεκτό μετά από εξετάσεις, κι ένα άλλο κομμάτι (κάθε ΑΕΙ, το ποσοστό αυτό το καθορίζει μόνο του), να γίνεται δεκτό χωρίς εξετάσεις, πληρώνοντας τα καθορισμένα δίδακτρα! Ηδη το 2000 αυτό το ποσοστό των φοιτητών που εισήχθησαν στα κρατικά πανεπιστήμια πληρώνοντας δίδακτρα έφτασε το 40% (!!!) του συνόλου των φοιτητών εκείνης της χρονιάς. Σταδιακά καταργούνται ή ήδη έχουν καταργηθεί σε πολλά ΑΕΙ οι κοινωνικές παροχές προς τους φοιτητές (δωρεάν φοιτητική στέγη, χρηματικές υποτροφίες για τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών, δωρεάν ή χαμηλές τιμές στις τηλεφωνικές γραμμές των εστιών κ.ά.).
Ο προϋπολογισμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας προέβλεπε για το 2000 ένα ποσοστό 3,58% του ΑΕΠ για τις ανάγκες της Παιδείας, όταν στα 1983 οι δαπάνες για την Παιδεία στην ΕΣΣΔ ήταν το 12,6% των συνολικών εξόδων του προϋπολογισμού της χώρας.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Οι Κομμουνιστές και ο λεγόμενος "Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα" - του Πάβελ Μπλάνκο Καμπρέρα


Η παγκόσµια αντεπανάσταση στα τέλη του 20ού αιώνα προ-
ώθησε στον ιδεολογικό τοµέα τη θέση για το τέλος της ιστο-
ρίας, µια εκστρατεία που αποσκοπεί να θεωρεί αιώνιο τον κα-
πιταλισµό και η οποία επικεντρώνεται στην αµφισβήτηση της εγκυρό-
τητας του µαρξισµού-λενινισµού και στον αφοπλισµό της εργατικής τά-
ξης και των καταπιεσµένων στρωµάτων από την πάλη για τη χειραφέ-
τησή τους. Αυτή η τάση, που είναι γνωστή και ως αποϊδεολογικοποίηση,
διαµορφώθηκε από στοχαστές στην υπηρεσία του ιµπεριαλισµού, στη
βάση της αµφισβήτησης της θεωρίας του κοµµουνισµού και της σοσια-
λιστικής οικοδόµησης. Αξιοποίησαν το αποτέλεσµα της κρίσης που
οδήγησε στην προσωρινή οπισθοχώρηση της εργατικής τάξης στην
ΕΣΣ∆ και στις υπόλοιπες χώρες του σοσιαλιστικού µπλοκ στην Ευρώ-
πη, την Ασία και την Αφρική, ενώ την ίδια στιγµή εκµεταλλεύτηκαν τη
σύγχυση που επικρατούσε εκείνη την εποχή στο εργατικό κίνηµα και
στα κοµµουνιστικά κόµµατα - πολλά από τα οποία απεµπόλησαν την
ταυτότητά τους και τους στόχους τους για να µετατραπούν σε σοσιαλ-
δηµοκρατικά κόµµατα. Καλλιέργησαν την εµφάνιση νέων µορφών της
κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως ο µεταµοντερνισµός και άλλες παραλλα-
γές, όχι µόνο για να επηρεάσουν τα πανεπιστήµια και τα κέντρα κατάρ-
- 77 -
Ο Πάβελ Μπλάνκο Καµπρέρα είναι µέλος της Συλλογικής Ηγεσίας της Κεντρικής Επι-
τροπής του Κόµµατος των Κοµµουνιστών του Μεξικού.
διεθνές κομμουνιστικό κίνημα
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 77τισης, τον πολιτισµό και την τέχνη, αλλά για να διαποτίσουν τα συνδι-
κάτα, τις οργανώσεις και τα λαϊκά κινήµατα, τις πολιτικές δυνάµεις της
αριστεράς, προοδευτικούς διανοούµενους και για να επηρεάσουν αρ-
νητικά τα κοµµουνιστικά κι εργατικά κόµµατα.
Ο γενικός στόχος της στρατηγικής του ιµπεριαλισµού δεν επιτεύχθη-
κε, καθώς η πραγµατικότητα δεν µπορεί να περιοριστεί σε ένα συγκε-
κριµένο πλαίσιο και η ταξική πάλη δε σταµάτησε ούτε ένα δευτερόλε-
πτο, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η αντεπανάσταση, που τότε θριάµ-
βευσε, παρουσίασε τα γεγονότα διαστρεβλωµένα προς όφελός της µέσω
της προπαγάνδας. Σήµερα, δύο δεκαετίες µετά την πτώση του τείχους
του Βερολίνου και την οµοβροντία του παραλογισµού, ο καπιταλισµός
βρίσκεται σε κρίση και έχει να αντιµετωπίσει απέναντί του την εργατι-
κή τάξη και το κοµµουνιστικό και αντιιµπεριαλιστικό κίνηµα σε όλες τις
ηπείρους. Ωστόσο δευτερευόντως, λειτούργησε και ως πρόσφορο έδα-
φος για µια σειρά προσεγγίσεων που σήµερα µπορούν λειτουργήσουν
για να εµποδίσουν το ανέβασµα της πάλης σε νέο επίπεδο υπέρ της διε-
θνούς εργατικής τάξης και των λαών του κόσµου. Πολλές από αυτές τις
προσεγγίσεις συγκλίνουν στο λεγόµενο «Σοσιαλισµό του 21ου αιώνα».
Ο λεγόµενος «Σοσιαλισµός του 21ου αιώνα» δεν µπορεί να ταυτιστεί
µε τη θεωρητική επεξεργασία ενός µονάχα ιδεολογικού και πολιτικού
ρεύµατος, δεδοµένου ότι αποτελεί συνένωση διαφόρων ρευµάτων που
προσδιορίζονται από επιθετικότητα απέναντι στο µαρξισµό-λενινισµό
και στο διεθνές κοµµουνιστικό κίνηµα. Τέτοια ρεύµατα είναι διάφορες
τροτσκιστικές οµάδες, απόγονοι της νέας αριστεράς, λατινοαµερικάνοι
µαρξιστές, υποστηρικτές του κινηµατισµού και του νεοαναρχισµού,
διανοούµενοι που θεωρούν τη συµβολή τους στο ακαδηµαϊκό πλαίσιο
ως απαραίτητη και επείγουσα για τις κοινωνικές διεργασίες. ∆εν µπο-
ρεί να αποδίδεται η πατρότητα µιας τέτοιας έννοιας σε ένα µόνο ρεύµα,
σε ένα µόνο εισηγητή, παρότι πήραν ως πλαίσιο τις διεργασίες που γί-
νονται σήµερα στη Λατινική Αµερική, ιδιαίτερα στη Βενεζουέλα, τη
Βολιβία και το Εκουαδόρ, χωρίς όµως να παύουν να θεωρούνται καθο-
λικές και απορρίπτοντας ως ανεφάρµοστο ό,τι δε συσπειρώνεται γύρω
από τις προσεγγίσεις τους. Ενα ακόµα στοιχείο της τοποθέτησής τους
είναι η επιµονή στο «νέο», «καινοτόµο», «καινούργιο» χαρακτήρα της
πρότασής τους απέναντι στο Μαρξισµό-Λενινισµό του 20ού αιώνα που
θεωρούν ξεπερασµένο εργατικό κίνηµα και παλιές ιδέες. 
- 78 -
διεθνές κομμουνιστικό κίνημα
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 78Καθώς οι συνθήκες της κοινωνικής ανάπτυξης κατέστησαν δυνατή τη
διαµόρφωση της υλιστικής αντίληψης για την ιστορία, δεν είναι η πρώ-
τη φορά στην πάλη των τάξεων που οι κοµµουνιστές έρχονται αντιµέ-
τωποι µε ρεύµατα που στο όνοµα του σοσιαλισµού εκφράζουν µικροα-
στικές θέσεις ούτε είναι η πρώτη φορά που η µεταρρύθµιση βρίσκεται
απέναντι στην επανάσταση. 
Στη Γερµανική Ιδεολογία και στο Μανιφέστο του Κοµµουνιστικού
Κόµµατος, για να αναφέρουµε µόνο δύο έργα των Καρλ Μαρξ και Φρίν-
τριχ Ενγκελς, ξεκαθαρίζει ο «πραγµατικός σοσιαλισµός», ο «αντιδρα-
στικός σοσιαλισµός» («φεουδαρχικός», «µικροαστικός»), ο «συντηρη-
τικός ή αστικός σοσιαλισµός» και ο «κριτικός-ουτοπικός σοσιαλισµός
και κοµµουνισµός». Σε ένα άλλο έργο, προϊόν της πολεµικής των Μαρξ
και Ενγκελς µε τον Ντύρινγκ (παρότι συνηθιζόταν τα έργα των δασκά-
λων του προλεταριάτου να φέρουν την υπογραφή µόνο του ενός εξ αυ-
τών) επιβεβαιώνεται το εξής: «Από τότε που εµφανίστηκε στην αρένα
της ιστορίας ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, υπάρχουν µεµονω-
µένα άτοµα και ολόκληρες σέχτες στις οποίες η ιδιοποίηση όλων των
µέσων παραγωγής από την κοινωνία εµφανίστηκε περισσότερο ή λιγό-
τερο αµυδρά ως ιδεώδες για το µέλλον. Οµως, για να µπορέσει κάτι τέ-
τοιο να πραγµατοποιηθεί, για να µπορέσει να µετατραπεί σε ιστορική
αναγκαιότητα, χρειάζεται προηγουµένως να υπάρχουν οι αντικειµενι-
κές συνθήκες για την πραγµατοποίησή του»
1
. 
Μια σύνθεση της κριτικής των Μαρξ και Ενγκελς δείχνει ότι οι ανα-
φορές στο όνοµα του σοσιαλισµού δεν έχουν να κάνουν πάντα µε τον
ιστορικό ρόλο του προλεταριάτου και το ρόλο των κοµµουνιστών.
    
   
Μεταξύ των δυνάµεων που προωθούν το λεγόµενο «Σοσιαλισµό του
21ου αιώνα» υπάρχει µια βασική συµφωνία: η απόρριψη και ο διαχω-
- 79 -
1. Φρ. Ενγκελς: «Από τον ουτοπικό σοσιαλισµό στον επιστηµονικό σοσιαλισµό», ∆ιαλε-
χτά Εργα των Μαρξ και Ενγκελς σε δύο τόµους, τ. 2, εκδ. «Προγκρές», ισπανική έκ-
δοση, Μόσχα, 1971, σελ.149. 
οι κομμουνιστές και ο λεγόμενος «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 79ρισµός από την εµπειρία της σοσιαλιστικής οικοδόµησης στην ΕΣΣ∆
και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Ασίας. Ορισµένοι πάνε παρα-
πέρα, κατηγορούν την ίδια την Οκτωβριανή Επανάσταση και υιοθετούν
τις παλιές ιδέες του Κάουτσκι και των οπορτουνιστών της Β΄ ∆ιεθνούς,
ότι οι συνθήκες ήταν ανώριµες για την κατάκτηση της πολιτικής εξου-
σίας από την εργατική τάξη και ότι δεν µπορούσε να οικοδοµηθεί σο-
σιαλισµός, γιατί χρειαζόταν να αναπτυχθεί ο καπιταλισµός, από όπου
προκύπτει η βάση για την υποτιθέµενη διάκριση ανάµεσα στη δηµο-
κρατία και τον κοµµουνισµό, για να δείξουν ότι όλα ήταν καταδικα-
σµένα εκ των προτέρων να αποτύχουν. Στην πλειοψηφία τους -παρόλο
που όπως λένε αναγνωρίζουν τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του
1917- οι δυνάµεις που προωθούν την αντίληψη του «Σοσιαλισµού του
21ου αιώνα» υιοθετούν την τροτσκιστική κριτική για τη σοσιαλιστική
οικοδόµηση και το ρόλο του κόµµατος των Μπολσεβίκων ειδικότερα,
για το µαρξισµό-λενινισµό γενικότερα, σε θεµελιώδη ζητήµατα που θα
εξετάσουµε παρακάτω. Σε αυτό διαφοροποιούνται για παράδειγµα από
τις θέσεις που πήρε η οπορτουνιστική οµάδα του Μπερτινότι για το 5ο
Συνέδριο του Κόµµατος της Κοµµουνιστικής Επανίδρυσης της Ιταλίας
το 2002 που θέτει το ζήτηµα της «ριζοσπαστικής ασυνέχειας σε σχέση µε
την εµπειρία του υπαρκτού σοσιαλισµού», το οποίο αποκαλούν και «ρι-
ζοσπαστική ρήξη µε το σταλινισµό».
Ορισµένες από αυτές τις βαθιά αντιδραστικές ιδέες του λεγόµενου
«Σοσιαλισµού του 21ου αιώνα» δε γίνονται αντικείµενα σοβαρής κριτι-
κής για λόγους τακτικής. Αυτό γίνεται στο όνοµα του να µην υποσκαφτεί
η διαδικασία στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και το Εκουαδόρ, διαδικασίες
που βρίσκονται στο επίκεντρο της αντιιµπεριαλιστικής πάλης στη Λατι-
νική Αµερική. Μάλιστα υπάρχουν κοµµουνιστικά κόµµατα που περι-
λαµβάνουν αυτή την έννοια στο καθηµερινό τους λεξιλόγιο, στην προ-
παγάνδα και σε προγραµµατικές θέσεις.
Εκφράζοντας τη δική µας κριτική και διαφορετική άποψη, δε θεω-
ρούµε ότι δείχνουµε έλλειψη σεβασµού σε αυτές τις διεργασίες, τις
οποίες στηρίζουµε, στις οποίες είµαστε αλληλέγγυοι. Αυτές οι διεργα-
σίες δε γεννήθηκαν υπό τη σηµαία του «Σοσιαλισµού του 21ου αιώνα»
και έχουν σηµειώσει µεγάλη πρόοδο σε σχέση µε τα αρχικά τους προ-
γράµµατα. Ωστόσο χρειάζεται να προσθέσουµε ότι δεν πρόκειται για
εδραιωµένες εξελίξεις και ότι η ιδεολογική σύγχυση που προωθείται µε
- 80 -
διεθνές κομμουνιστικό κίνημα
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 80το «Σοσιαλισµό του 21ου αιώνα» µπορεί να τις οδηγήσει στην κατα-
στροφή. Ο Μαρξ έλεγε ότι κάθε βήµα του πραγµατικού κινήµατος αξί-
ζει περισσότερο από µια ντουζίνα προγράµµατα, προσθέτοντας ότι αν
το κίνηµα έχει ως στόχο ένα λάθος πρόγραµµα µπορεί να οδηγηθεί στον
γκρεµό. Είναι καθήκον των κοµµουνιστών να θέτουν τον επιστηµονικό
σοσιαλισµό ως το δρόµο της εργατικής τάξης και όλων των λαών, υπο-
στηρίζοντας τη µαρξιστική-λενινιστική θεωρία και τη σοσιαλιστική οι-
κοδόµηση στην ΕΣΣ∆ και σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες.
Οι προσεγγίσεις αυτές λοιπόν, χωρίς να προχωρήσουν σε µια σοβαρή
επιστηµονική µελέτη της σοσιαλιστικής εµπειρίας για την εξαγωγή δι-
δαγµάτων που είναι απαραίτητα για την ανατροπή του καπιταλισµού,
καταδικάζουν την εµπειρία της εργατικής τάξης µε βάση τις επεξεργα-
σίες που ανέπτυξε η αντίδραση και ο οπορτουνισµός, ο ρεφορµισµός
και ο ρεβιζιονισµός. Οι κοµµουνιστές διατρανώνουµε ότι όπως οι 70 µέ-
ρες της Παρισινής Κοµµούνας µας έδωσαν εξαιρετικά διδάγµατα που
εµπλούτισαν την επαναστατική θεωρία του προλεταριάτου, έτσι και η
εµπειρία της σοσιαλιστικής οικοδόµησης που ξεκίνησε µε τη Μεγάλη
Οκτωβριανή Επανάσταση αποτελεί σηµαντική κληρονοµιά για το προ-
λεταριάτο στην πάλη του για το σοσιαλισµό και τον κοµµουνισµό και
θα είναι σηµαντικό λάθος να την απορρίψουµε ή να την αγνοήσουµε.
Συµφωνούµε µε την Κεντρική Επιτροπή του Κοµµουνιστικού Κόµµα-
τος Ελλάδας που στο ντοκουµέντο για τα 90χρονα της Μεγάλης Σοσια-
λιστικής Οκτωβριανής Επανάστασης αναφέρει: «Από τα κορυφαία κα-
θήκοντα του κοµµουνιστικού ιδεολογικού µετώπου είναι να αποκατα-
σταθεί στα µάτια των εργαζοµένων η αλήθεια για το σοσιαλισµό του
20ού αιώνα, χωρίς εξιδανικεύσεις, αντικειµενικά και απαλλαγµένη από
τις συκοφαντίες της αστικής τάξης. Η υπεράσπιση των νοµοτελειών του
σοσιαλισµού και ταυτόχρονα η υπεράσπιση της προσφοράς του σοσια-
λισµού του 20ού αιώνα, απαντούν στις οπορτουνιστικές θεωρίες περί
“µοντέλων” του σοσιαλισµού προσαρµοσµένων στις “εθνικές” ιδιο-
µορφίες, αλλά και στην ηττοπαθή λαθολογία»
2
.
- 81 -
2. Κοµµουνιστικό Κόµµα Ελλάδας: «Για τα 90 χρόνια από την Μεγάλη Οκτωβριανή Επα-
νάσταση», από το «Propuesta Comunista» No. 51, εκδ. του Κοµµουνιστικού Κόµµα-
τος των Λαών της Ισπανίας, 2007, σελ.48.
οι κομμουνιστές και ο λεγόμενος «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 81« 
Ολοι οι υποστηρικτές του «Σοσιαλισµού του 21ου αιώνα» συµφω-
νούν ότι τον επαναστατικό ρόλο της εργατικής τάξης αναλαµβάνουν
σήµερα άλλα «υποκείµενα» και καλούν ακόµα στην οικοδόµηση νέων
κοινωνικών φορέων. Γι’ αυτό καταφεύγουν σε επιχειρήµατα της «νέας
αριστεράς», των θέσεων του Μαρκούζε, της δεκαετίας του ’60 και του
’70, περί αστικοποίησης της εργατικής τάξης, περί διαµελισµού της, πε-
ρί του «τέλους της εργασίας». Ζητούν να ξανασκεφτούµε την έννοια
του «εργάτη» κι ενώ αυτό δε συµβαίνει, διατείνονται ότι τα κοινωνικά
κινήµατα, οι αυτόχθονες, το «πλήθος» αποτελούν το επίκεντρο του µε-
τασχηµατισµού.
Μια πολύ σηµαντική πτυχή του µαρξισµού-λενινισµού είναι η αποσα-
φήνιση του ρόλου του προλεταριάτου. Ο Λένιν έλεγε το εξής: «Το βασι-
κό στη θεωρία του Μαρξ είναι ότι ξεχωρίζει τον διεθνή ιστορικό ρόλο
του προλεταριάτου ως δηµιουργού της σοσιαλιστικής κοινωνίας» και
πιο κάτω στο ίδιο έργο αναφέρει: «όλες οι θεωρίες για τον αταξικό σο-
σιαλισµό και για την αταξική πολιτική, αποδείχτηκαν κούφιες ανοη-
σίες»
3
. Είναι αλήθεια ότι έχουν υπάρξει αλλαγές, αλλά σε καµία περί-
πτωση δεν ακυρώνουν την αντίθεση που υπάρχει στον καπιταλισµό ανά-
µεσα στους αστούς και στους προλετάριους. Σε καµία περίπτωση δεν
ακυρώνουν το γεγονός ότι το προλεταριάτο είναι η µόνη συνεπής επα-
ναστατική τάξη για να φτάσει µέχρι το τέλος, όχι µόνο στην ανατροπή
της αστικής τάξης, αλλά και στη χειραφέτηση του ανθρώπινου γένους
συνολικά. ∆ε λαµβάνουν υπόψη ότι ο ρόλος των τάξεων καθορίζεται από
το ρόλο που παίζουν στην παραγωγή, από τον αντικειµενικό ρόλο που
έχουν στην οικονοµία. Το προλεταριάτο, η εργατική τάξη, οι εργαζόµε-
νοι, θα αποκτήσουν ταξική συνείδηση «για τον εαυτό τους» και θα χει-
ραφετηθούν όχι για τους ίδιους, αλλά για το σύνολο της ανθρωπότητας.
Κανείς δεν αρνείται ότι στην πολιτική πάλη η εργατική τάξη χρειάζε-
ται και πρέπει να διαµορφώσει συµµαχίες µε τις καταπιεσµένες λαϊκές
µάζες. Υπάρχει όµως απόσταση µε τους ισχυρισµούς όσων αναζητούν
- 82 -
διεθνές κομμουνιστικό κίνημα
3. Β. Ι. Λένιν: «Ο ιστορικός προορισµός του δόγµατος του Καρλ Μαρξ», στο «Μαρξ,
Ενγκελς, Μαρξισµός», ξενόγλωσσες εκδόσεις, Μόσχα, 1950, σελ. 77-78.
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 82«νέους κοινωνικούς φορείς», προσδίδοντάς τους απελευθερωτικό ρόλο
που υπερβαίνει την ταξική πάλη, όταν η πραγµατικότητα επιβεβαιώνει
τον προσωρινό χαρακτήρα των κινηµάτων τους.
     
Σύµφωνα µε το «Σοσιαλισµό του 21ου αιώνα» δεν είναι απαραίτητη
η κατάληψη της εξουσίας ούτε η καταστροφή του Κράτους. Θεωρεί ότι
η κατάκτηση της κυβέρνησης µπορεί να ανοίξει το νέο δρόµο. Γι’ αυτό
οι υποστηρικτές του δε µιλάνε για την ανατροπή, τη ρήξη, την επανά-
σταση, αλλά παρακάµπτουν αυτή τη ζωτική ανάγκη και κάνουν λόγο
για το µετακαπιταλισµό, διαµορφώνοντας ήδη προγράµµατα για το πέ-
ρασµα σε µια νέα κοινωνία. Γι’ αυτό στο πλαίσιο αυτής της ανόητης ιδε-
ολογικοπολιτικής παρατήρησης δεν υπάρχει η ελάχιστη στρατηγική
προσέγγιση που να οδηγεί στην καταστροφή του Κράτους. Κατά συνέ-
πεια δεν υπάρχει και καµία ανησυχία για την οικοδόµηση ενός επανα-
στατικού κόµµατος της εργατικής τάξης, ενός πρωτοπόρου κόµµατος,
ενός κοµµουνιστικού κόµµατος. Για να µην παρουσιαστεί η εργατική
τάξη ως η τάξη που θα θάψει τους εκµεταλλευτές της. Για να µην θεω-
ρηθεί η Επανάσταση ως η στιγµή που η εργατική τάξη θα ανατρέψει τον
καπιταλισµό. Για να υποστηρίξουν την πιθανότητα να πραγµατοποι-
ηθούν µετακαπιταλιστικοί µετασχηµατισµοί στο πλαίσιο του παλιού
αστικού Κράτους.
Να λάβουµε υπόψη µας ότι τίθεται επίσης το ζήτηµα ότι στο «Σοσια-
λισµό του 21ου αιώνα» µπορούν και πρέπει να συνυπάρξουν η ατοµική
και η κοινωνική ιδιοκτησία, καθώς και η δικαιολόγηση ενός σοσιαλι-
σµού της αγοράς. 
Αν κοιτάξει κανείς τις προγραµµατικές θέσεις του «Σοσιαλισµού του
21ου αιώνα» θα παρατηρήσει την οµοιότητα ανάµεσα στις απόψεις του
και στην αστικοδηµοκρατική επανάσταση του 1910 στο Μεξικό, αλλά
και την πιο ριζοσπαστική περίοδο κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του
Λάζαρο Κάρδενας το 1934-1940. Στο διάστηµα αυτών των έξι χρόνων
καθιερώθηκε στα σχολεία, στους κοινωνικούς οργανισµούς και στη δη-
µόσια διοίκηση µαζί µε τον Εθνικό Ύµνο να ακούγεται η Μασσαλιώτι-
δα και η ∆ιεθνής. Πραγµατοποιήθηκε µια εντυπωσιακή αναδιανοµή της
- 83 -
οι κομμουνιστές και ο λεγόμενος «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 83γης, µια πραγµατική αγροτική µεταρρύθµιση. Εθνικοποιήθηκε το πε-
τρέλαιο που µέχρι τότε ήταν στα χέρια αγγλικών και αµερικάνικων µο-
νοπωλίων και ξεκίνησε µια γενική πολιτική εθνικοποιήσεων και κρατι-
κοποιήσεων, µε αποτέλεσµα τη δεκαετία του ’80 να είναι εθνικοποι-
ηµένο το 70% της µεξικανικής οικονοµίας. Επιπλέον δόθηκε µεγάλη
βοήθεια στην Ισπανική ∆ηµοκρατία. Κατά συνέπεια, υπό την επιρροή
που ασκούσε ο «µπραουντερισµός»
4
, καλλιεργήθηκαν αυταπάτες για τη
Μεξικανική Επανάσταση ως δρόµο για το σοσιαλισµό. Θεωρήθηκε,
όπως λένε και οι υποστηρικτές του «Σοσιαλισµού του 21ου αιώνα», ότι
το Κράτος πάνω από τις τάξεις και την ταξική πάλη θα λειτουργούσε ως
µοχλός ανάπτυξης. Για τους µαρξιστές-λενινιστές το Κράτος δεν είναι
διαιτητής των αντιµαχόµενων τάξεων αλλά µηχανισµός κυριαρχίας και
καταστολής. Στην περίπτωση του καπιταλισµού αποτελεί µηχανισµό
της τάξης που έχει στην ιδιοκτησία της τα µέσα παραγωγής και ανταλ-
λαγής, δηλαδή της αστικής τάξης. Οι κρατικοποιήσεις και οι εθνικο-
ποιήσεις από µόνες τους δεν είναι σοσιαλιστικές και στην περίπτωση
του Μεξικού έδειξαν ότι αποτελούν µηχανισµό για την καπιταλιστική
συγκέντρωση και συγκεντροποίηση.
* * *
Η αντικατάσταση της αντίθεσης ανάµεσα στο κεφάλαιο και την ερ-
γασία από τις αντιθέσεις ο Βορράς ενάντια στο Νότο και το κέντρο
ενάντια στην περιφέρεια είναι µια ακόµη θέση του «Σοσιαλισµού του
21ου αιώνα». Η θέση αυτή αναδεικνύει ως µείζον πρόβληµα προς επί-
λυση την αντίθεση ανάµεσα στον πλούσιο Βορρά και το φτωχό Νότο,
κάτι το οποίο βασίζεται σε παραπλανητικές στατιστικές και κυρίως πα-
ραβλέπει ότι τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο του πλανήτη διεξάγε-
ται ταξική πάλη. Το ίδιο ισχύει και µε την ολέθρια άποψη της αντίθεσης
ανάµεσα στο κέντρο και στην περιφέρεια, που επιδιώκει να αγνοήσει
ότι βρισκόµαστε στο µονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισµού -στην
ανώτερη φάση του καπιταλισµού που είναι ο ιµπεριαλισµός, στην οποία
- 84 -
διεθνές κομμουνιστικό κίνημα
4. Σ.µ.: Αναφέρεται στις επιδράσεις στο κοµµουνιστικό κίνηµα της Λατινικής Αµερικής
του οπορτουνισµού που είχε αναπτυχθεί στο ΚΚ των ΗΠΑ υπό την ηγεσία του Ιρλ
Μπράουντερ, τις δεκαετίες του 1930 και 1940.
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 84όλες οι χώρες έχουµε βυθιστεί- καθώς και τις σχέσεις αλληλεξάρτησης
που διαµορφώνονται.
Η θέση για το «Σοσιαλισµό του 21ου αιώνα» δεν αναδεικνύει διαφο-
ρές ήσσονος σηµασίας αλλά διαφορετικούς δρόµους. Ορισµένοι υπο-
στηρίζουν ότι στην πραγµατικότητα η θέση αυτή ήρθε να ανοίξει την
κουβέντα σχετικά µε την εναλλακτική πρόταση απέναντι στον καπιτα-
λισµό που σήµερα βρίσκεται σε κρίση, ότι σε αυτό έγκειται η αξία της
και η καταλληλότητά της και ότι πρόκειται για κριτική προσέγγιση που
τείνει προς την ίδια ιδεολογική βάση µε τη δική µας για το ξεπέρασµα
των λαθών της σοσιαλιστικής οικοδόµησης φέρνοντας νέο αέρα.
Εδώ επιδιώκουµε να αναδείξουµε ορισµένα ζητήµατα, στα οποία συγ-
κλίνουν οι υποστηρικτές του «Σοσιαλισµού του 21ου αιώνα», αλλά εί-
ναι σηµαντικό επίσης να δείξουµε ότι δεν πρόκειται για µια δοµηµένη
πρόταση αλλά για µείγµα θέσεων, οι οποίες σε ορισµένες περιπτώσεις
βασίζονται στις απόψεις του µαρξισµού, του χριστιανισµού, στις ιδέες
του µπολιβαρισµού, κυριαρχεί δηλαδή ο εκλεκτικισµός.
Υποστηρίζουν ότι η συµµετοχική δηµοκρατία, οι συνεταιρισµοί και η
ιδιοσυντήρηση απαντούν στον «αυταρχισµό» της δικτατορίας του προ-
λεταριάτου. Τέλος, προβάλλουν ασύνδετες ιδέες µε σκοπό να υπονο-
µεύσουν την κοµµουνιστική θεωρία, χωρίς να έχουν επιχειρήµατα (άλ-
λη θέση εκφράζουν σήµερα, άλλη αύριο), δηµιουργώντας έτσι πλήρη
σύγχυση, όπως µε το κάλεσµα για την οικοδόµηση µιας «Πέµπτης ∆ιε-
θνούς» µαζί µε εχθρούς των εργαζοµένων όπως το Θεσµικό Επαναστα-
τικό Κόµµα του Μεξικού.
Στη σύγχρονη πάλη απαιτείται να προχωρήσουµε οργανωµένα µε
σταθερότητα υπό το κόκκινο λάβαρο του κοµµουνισµού, για την επα-
ναστατική µετατροπή των υλικών συνθηκών της ζωής, για την κατάρ-
γηση των αστικών σχέσεων παραγωγής µέσα από το µοναδικό δρόµο
που είναι εφικτός, τον επαναστατικό. ∆ε βοηθάει σε τίποτα η σύγχυση,
η δίνη ασύνδετων προσεγγίσεων που προκύπτουν από την υπό εξέταση
ιδέα και που σε τελική ανάλυση θέτουν µόνο το ζήτηµα βελτίωσης του
καπιταλισµού, επιδιώκοντας το αδύνατο, τον «εξανθρωπισµό» του. Για
την εργατική τάξη -και όχι µόνο στη Λατινική Αµερική- για τις ταξικές
και επαναστατικές δυνάµεις το καθήκον είναι να δυναµώσουν τα κοµ-
µουνιστικά κόµµατα που καταγράφουν στις αρχές, στο πρόγραµµά τους
και στη δράση τους την ιστορική εµπειρία των εργαζόµενων σε όλο τον
- 85 -
οι κομμουνιστές και ο λεγόμενος «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»
06_KABRERA_SEL_77_86:Layout 1  11/10/10  3:30 PM  Page 85κόσµο για την ανατροπή του καπιταλισµού και την οικοδόµηση του σο-
σιαλισµού, από την Παρισινή Κοµµούνα µέχρι την Οκτωβριανή Επα-
νάσταση.
Εποµένως, είναι απαραίτητο να καταλήξουµε στο συµπέρασµα ότι
αυτή η τοποθέτηση για το λεγόµενο «Σοσιαλισµό του 21ου αιώνα» εί-
ναι ξένη και αντίθετη προς το µαρξισµό-λενινισµό και το διεθνές κοµ-
µουνιστικό κίνηµα όσον αφορά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήµατα. Ενα-
πόκειται στα κοµµουνιστικά κόµµατα να υψώσουν το κόκκινο λάβαρο
για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, της ταξικής οργάνωσης του
προλεταριάτου και του συνόλου των εργαζοµένων που υφίστανται εκ-
µετάλλευση και καταπίεση, για την οικοδόµηση των απαραίτητων συµ-
µαχιών µε όσους θέλουν την ανατροπή του καπιταλισµού, µε στόχο τη
Σοσιαλιστική Επανάσταση, που τέθηκε σε ισχύ και εφαρµογή το 1917.
Αυτή είναι η αποστολή στην εποχή που ζούµε, εποχή του ιµπεριαλισµού
και των προλεταριακών επαναστάσεων και δε χωράνε ούτε «τρίτοι δρό-
µοι» ούτε συγχύσεις.
ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ