ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Μ. ΠΛΩΡΙΤΗ ΣΤΟΝ ΓΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ Ολόκληρη η αλήθεια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Μ. ΠΛΩΡΙΤΗ ΣΤΟΝ ΓΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ

Ολόκληρη η αλήθεια

Είναι πολύ βολικό να παίρνει κανείς το μέρος της αντιμοναρχικής πλευράς, μέσα στο απίθανο, ιδιαίτερα σήμερα, σχήμα «μοναρχικοί - αντιμοναρχικοί», για να κατακεραυνώσει τη μοναρχική πλευρά. Αλλά δεν είναι καθόλου βολικό, για κάποιους πούρους αντιμοναρχικούς, να θυμούνται ολόκληρη την αλήθεια, όταν αυτή αποκαλύπτει το ρόλο και της φιλελεύθερης αντιμοναρχικής πλευράς. Ο κ. Μάριος Πλωρίτης, με άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής» (10.06.2001), επέλεξε το πρώτο. Αποσιώπησε τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει κατά του λαού όλες ανεξαιρέτως οι ηγεσίες της παράταξης, στην οποία και ο ίδιος ανήκει.

Με το άρθρο του ο κ. Μ. Πλωρίτης καταφέρεται εναντίον του Κ.Π. Γλύξμπουργκ, για τη συνέντευξη που έδωσε τούτος στο «BHMAgazino» και απαριθμεί, επίσης, μια σειρά έργα και ημέρες της βασιλείας στην Ελλάδα. Ομως τα «κενά» στο άρθρο του κ. Πλωρίτη αρχίζουν από εδώ και μετά.

Γράφει: «Περί βασιλείας. Ο τέως παινεύει, φυσικά, το βασιλικό σπίτι του, που "τόσα καλά - λέει - έκανε στον τόπο". Και "ξεχνάει" τον επαίσχυντο πόλεμο του 1897, τον εθνικό διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τις δύο δικτατορίες (1936 και 1967) και τόσα άλλα, που ήταν όλα έργα των ανάκτων μας». Επιπλέον ο κ. Πλωρίτης επικαλείται τον Κ. Καραμανλή, που είπε το γνωστό: «Ολες οι κακοδαιμονίες στην Ελλάδα προέρχονται από τα λάθη του θρόνου».

Το θέμα είναι ότι δεν «ξεχνάει» μόνο ο Γλύξμπουργκ. «Ξεχνάει» και ο κ. Πλωρίτης. Και επειδή στα πλαίσια του παρόντος είναι αδύνατο να χωρέσουν όσα αρκετοί «ξεχνούν», ας απαριθμηθούν ορισμένα.

1. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου δεν ήταν έργο μόνο των «ανάκτων μας», ούτε του Μεταξά μόνο, που συνέπραξε με το Παλάτι, ούτε των Εγγλέζων μόνο, που συνέπραξαν με το Παλάτι και με τον Μεταξά! Οι παραπάνω για την επιβολή της δικτατορίας στηρίχτηκαν στηρίχτηκαν από το σύνολο της αστικής τάξης και των κομμάτων της, πρώτα και καλύτερα από τους Βενιζέλους (Ελευθέριο και Σοφοκλή) και από τον Θ. Σοφούλη. Και φυσικά και από το «Λαϊκό Κόμμα» του Π. Τσαλδάρη! Ο Σ. Βενιζέλος διαπραγματευόταν με τον Μεταξά την εγκαθίδρυση δικτατορικής διακυβέρνησης, με τον όρο να γίνει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης! Το ίδιο το «Κόμμα των Φιλελευθέρων» έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μεταξά, όπως και ο Γ. Καφαντάρης! Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, από το Παρίσι, πίεζε την υπηρεσιακή κυβέρνηση Δεμερτζή να κάνει τον Μεταξά υπουργό των Στρατιωτικών! Και τον έκανε! Ηταν οι μέρες που ο Ελευθ. Βενιζέλος έλεγε το μνημειώδες: «Από τα βάθη της καρδιάς μου αναφωνώ: Ζήτω ο Βασιλεύς»!!

Να σημειωθεί επίσης ότι το δρόμο προς τη δικτατορία του 1936 τον άνοιξαν κι άλλοι, όπως ο φιλομουσολινικός Νικόλαος Πλαστήρας, που ήθελε να κάνει ο ίδιος δικτατορία! «Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία, που χάρις στον Φασισμό προοδεύει», έλεγε ο Πλαστήρας! (Γρηγορίου Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», τόμος Β`, σελ. 183, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ). Αυτά γινόντουσαν το 1933 και ο Ελευθ. Βενιζέλος τον εμπόδισε με το «επιχείρημα»: «Η Ιταλία επήγαινε καλά, διότι εκεί υπήρχε δικτάτωρ. Εγώ δεν νομίζω, αγαπητέ φίλε στρατηγέ Πλαστήρα, ότι είσαι ικανός να κάμεις τον δικτάτορα ως ο Μουσολίνι. Οχι μόνον δεν είσαι ικανός, αλλά δεν έχεις και την πλειάδα, τας εκατοντάδας των εκλεκτών συνεργατών του Μουσολίνι»! (ο.π.). Το κίνημα πραγματοποιήθηκε, αλλά απέτυχε...

Δεν ήταν, βεβαίως, η πρώτη φορά, που στρατιωτικό πραξικόπημα ξεκινούσε από το χώρο του «Κέντρου». Και την 1η Μαρτίου 1935 οι Βενιζέλος - Πλαστήρας επεχείρησαν στρατιωτική δικτατορία, που επίσης απέτυχε. Ενώ το 1925 ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος επέβαλε τη δικτατορία του. Ηταν κι αυτός του «Κεντρώου» χώρου, πούρος αντιμοναρχικός και από τους πρωτοστατήσαντες στην εκτέλεση των «6» (1922).

2. Για τη Μικρασιατική Καταστροφή δεν ήταν υπεύθυνη μόνο η μοναρχία, ούτε μόνο οι του «Λαϊκού Κόμματος». Αυτοί αποτελείωσαν ένα κακό που, όμως, το ξεκίνησε ο Βενιζέλος και το «Κόμμα των Φιλελευθέρων»! Αυτοί φαντάστηκαν ότι ήρθε η ώρα για τη «Μεγάλη Ελλάδα»! Αυτοί ορέχτηκαν, με τη Συνθήκη των Σεβρών (10.08.1920), ν' αρπάξουν ένα μεγάλο κομμάτι της Τουρκίας, γεγονός που εκείνη τη στιγμή εξυπηρετούσε και τη Μ. Βρετανία και άλλες καπιταλιστικές δυνάμεις, που «εγγυήθηκαν»!! Κι έστειλε, η κυβέρνηση Βενιζέλου, τον ελληνικό στρατό στη Μικρασία! Και βέβαια οι άλλοι (Μοναρχία - «Λαϊκοί») πήγαν στις εκλογές της 7 Νοέμβρη 1920 με το σύνθημα της αποχώρησης του στρατού από την Τουρκία! Τις κέρδισαν κι έκαναν ό,τι κι ο Βενιζέλος. Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο απ' ό,τι υποσχέθηκαν προεκλογικά!...

3. Ο κ. Πλωρίτης επικαλείται και τον Παναγιώτη Πιπινέλη, που βεβαίωνε πως «ο Κωνσταντίνος σιχαινόταν τους πολιτικούς και τα κόμματα» και αποκαλούσε τον δημοκρατικό λαό «όχλο»...

Αυτό το... προσόν, να θεωρούν το λαό όχλο, δεν το είχε μόνο ο Κωνσταντίνος κι οι πρόγονοί του. Αλλά ο κ. Πλωρίτης δε θα έπρεπε να «ξεχνάει» και το «Ιδιώνυμο» του Ελευθ. Βενιζέλου, τον βαθύτατο αντικομμουνισμό του Αλεξ. Παπαναστασίου και του Γ. Παπανδρέου και τα όσα αυτοί έκαναν κατά του λαού.

Επί κυβερνήσεως Ελ. Βενιζέλου, μεταξύ 1929 και 1932, έγιναν 11.400 συλλήψεις και 2.130 καταδίκες, ενώ από τις επιτροπές ασφαλείας εξορίστηκαν πάνω από 200 άτομα! Στο ίδιο διάστημα κακοποιήθηκαν 1.355 άτομα και 120 φαντάροι πέρασαν τη στρατιωτική τους θητεία στον πειθαρχικό ουλαμό του Καλπακίου! (Μεταξύ αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο τα στελέχη της ΟΚΝΕ Μαρκοβίτης και Πανούσης - η ποινή τους μετατράπηκε σε ισόβια, ύστερα από τεράστια λαϊκή κινητοποίηση. Σε ισόβια δεσμά καταδικάστηκαν τα στελέχη της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ Κώστας Γαμβέτας (εκτελέστηκε αργότερα από τους Ιταλούς) και Δημ. Βλαντάς.

Και βεβαίως, δε χρειάζεται ν' αναφερθεί κανείς εκτενώς, στο τι έγινε το 1944 (Δεκέμβρης) υπό την καθοδήγηση του Γεωργίου Παπανδρέου, τότε που μαζί με τους Σκόμπυ - Τσώρτσιλ - Δαμασκηνό (αρχιεπίσκοπος αυτός) έσφαζαν το λαό της Αθήνας και του Πειραιά. Στο γεγονός, ότι στην πιο κρίσιμη περίοδο του Εμφυλίου πρωθυπουργός ήταν ο Σοφούλης, που έβγαλε εκτός νόμου το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, έκλεισε το «Ριζοσπάστη» και τα άλλα ΕΑΜικά έντυπα και θέσπισε τον Α.Ν. 509! Στο 1966, που οι καταδικασμένοι με τον νόμο 375/1936 για κατασκοπία απελευθερώθηκαν από τον «αποστάτη» πρωθυπουργό Στέφανο Στεφανόπουλο και όχι από τον Γ. Παπανδρέου (1964-1965)! Ο οποίος Γ. Παπανδρέου συζητούσε με τον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ το ενδεχόμενο να διαλυθεί με νόμο η Νεολαία Λαμπράκη! Χώρια από την εγκύκλιο 1010, που την υλοποίησε, για να χτυπήσει το κίνημα των Λαμπράκηδων στα σχολειά! Ο κατάλογος είναι ατελείωτος...

4. Ο κ. Πλωρίτης χρησιμοποιεί μαρτυρίες πρωταγωνιστών των Ιουλιανών (Π. Κανελλόπουλος), για να αποδείξει του λόγου του το αληθές. Π. Κανελλόπουλος: «Το χειρότερο... είναι ότι η απόσπασις των αναγκαίων βουλευτών... έγινε με ΕΞΑΓΟΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ... με τον υπουργικόν θώκον ή με άλλα ΑΚΑΤΟΝΟΜΑΣΤΑ ΜΕΣΑ...». Αυτό, ωστόσο, δίνει αφορμή για δύο συμπεράσματα.

Πρώτο: Κι αν ακόμη δεχτεί κανείς, ότι το βασικό κίνητρο πολλών «αποστατών» ήταν ο υπουργικός θώκος και άλλα ακατονόμαστα, τι άλλο δείχνει αυτό, από την... ποιότητα του κόμματος «Ενωσις Κέντρου», την οποία ο Γ. Παπανδρέου, ασφαλώς και γνώριζε, αλλά συγκρότησε ένα τέτοιο κόμμα για να γίνει πρωθυπουργός - και βεβαίως, γιατί είχε συμφωνήσει με την ηγεσία της ΕΡΕ (Κ. Καραμανλή) να δημιουργηθεί ένα ακόμη μεγάλο «εθνικόν» κόμμα, που θα εδραίωνε αδιατάρακτα το δικομματικό σύστημα; Το ίδιο επιδίωκε και η κυβέρνηση των ΗΠΑ από το 1950... Και το πρόβλημά τους έγινε μεγαλύτερο μετά το 1958, όταν η ΕΔΑ ήρθε στις εκλογές δεύτερο κόμμα. Φανερός, λοιπόν, ο στόχος...

Δεύτερο, που είναι το κύριο: Οι «αποστάτες» αποστάτησαν από το κόμμα τους, έχοντας υποκλέψει τη λαϊκή ψήφο, αλλά δεν αποστάτησαν από την τάξη τους (γι' αυτό και το «αποστάτες» σε εισαγωγικά)! Το αντίθετο. Πίστεψαν, ότι την εξυπηρετούν καλύτερα «αποστατώντας». Και η ιστορική καταδίκη (από πλευράς λαϊκών συμφερόντων) πρέπει να γίνει από αυτή την άποψη. Το ίδιο και η καταδίκη των Γλύξμπουργκ και της ΕΡΕ. Και σε τελευταία ανάλυση τη Μοναρχία στην Ελλάδα δεν την έφερε ο λαός! Ούτε τα νόθα δημοψηφίσματα (1935, 1946), με τα οποία επανέρχονταν οι έκπτωτοι, τα διενεργούσε ο λαός. «Δεξιά» και «Κεντρώα» κόμματα ήσαν επί σκηνής... Στο νόθο δημοψήφισμα του 1935 η Μοναρχία πήρε 105%, σύμφωνα με τους διενεργούντες το δημοψήφισμα!! Το κατέβασαν στο 98,7%, για να αποφύγουν, όσο γινόταν, τον εξευτελισμό! Ομως, μετά από αυτή την πρόκληση, ο Θ. Σοφούλης, χαρακτήρισε το πολιτειακό λήξαν, δηλαδή νομιμοποίησε το δημοψήφισμα...

5. Η σύγκρουση του Ιούλη 1965, από τη μια ανέδειξε το ρόλο των Ανακτόρων (για μια ακόμα φορά), από την άλλη ανέδειξε το ρόλο του «Κέντρου» και του Γ. Παπανδρέου.Αλλά ανέδειξε και πάλι και το ρόλο του ξένου ιμπεριαλιστικού παράγοντα (ΗΠΑ - ΝΑΤΟ), για τον οποίο, επίσης, δεν κάνει την παραμικρή νύξη ο κ. Πλωρίτης. Οι εξελίξεις μέσα στην Ελλάδα συνδέονταν άμεσα με τις διεθνείς (Κυπριακό κ.ά.). Και επέβαλαν «λύσεις», που δεν μπορούσαν να επιβάλουν κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις, γιατί θα εισέπρατταν τεράστιο πολιτικό κόστος. Τους χρειαζόταν να είναι ο λαός κυριολεκτικά αλυσοδεμένος.

Οσον αφορά στη σύγκρουση κυβέρνησης - Ανακτόρων, τα πράγματα είχαν έρθει έτσι, που το ζήτημα του «ποιος κυβερνά» (η κυβέρνηση ή το Παλάτι) ετίθετο επί τάπητος. Κι ένα τέτοιο ζήτημα δεν μπορούσε να λυθεί με τον περιορισμό του βασιλιά σε επουσιώδη ρόλο. Ούτε με την ιστορία του Παλατιού, ούτε με τη βούληση και τις επιδιώξεις των πιο συντηρητικών δυνάμεων ταίριαζε αυτός ο ρόλος. Το ζήτημα μπορούσε να λυθεί, είτε με την επικράτηση του Παλατιού (όπως και έγινε), είτε με την επικράτηση της κυβέρνησης. Το τελευταίο σήμαινε σύγκρουση στην κατεύθυνση της κατάργησης του θεσμού, άμεσα ή σε μια σύντομη πορεία. Ο πρωθυπουργός του 52,72% πήγε και τα παρέδωσε στο Παλάτι και στους «αποστάτες» - ΕΡΕ! Και στη συνέχεια χρησιμοποίησε το λαό, μέχρι που τα έκανε πλακάκια και με τον Παρασκευόπουλο (πρωθυπουργός) και με τον Κανελλόπουλο (επίσης πρωθυπουργός). Δεν τόλμησε να πατήσει πόδι στον Κωνσταντίνο, επειδή φοβόταν το λαό! Και αθέτησε όλες τις υποσχέσεις, αφήνοντας σε καίριες θέσεις και τον Γ. Παπαδόπουλο και όλο το σκληρό πυρήνα της στρατοκρατίας. (Η αλήθεια είναι, ότι ο Κωνσταντίνος και η Φρειδερίκη ήθελαν δικτατορία, αλλά να είναι εκείνοι οι κυρίαρχοι του «παιχνιδιού». Στη διαπάλη, που υπήρξε, τους παραμέρισαν και οι συνταγματάρχες και οι ΗΠΑ, που κινούσαν τα νήματα...).

6. Το συμπέρασμα είναι ότι οι δύο μεγάλες παρατάξεις μπόρεσαν ολόκληρο τον αιώνα (με εξαίρεση το διάλειμμα λίγων χρόνων) να εγκλωβίσουν τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, που τα συμφέροντά της συγκρούονταν με τα αστικά συμφέροντα, που και οι δύο εκπροσώπησαν. Και σήμερα γίνεται το ίδιο, με τη διαφορά ότι οι μεταξύ τους αντιθέσεις έχουν τελείως μειωθεί. Και έτσι οι του ΠΑΣΟΚ καταφεύγουν σε μια παρελθοντολογία κατά της «επαράτου», για να καλύψουν το παρόν, αλλά και κρύβοντας τους «άθλους» των δικών τους πολιτικών προγόνων. Αυτό το τελευταίο έκανε και ο κ. Πλωρίτης.

Του
Μάκη ΜΑΪΛΗ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

20/11/2011

 -- Πώς οι αστικές δυνάμεις της εποχής στήριξαν τον κοινοβουλευτικό Μεταξά και στη δικτατορία της 4ης Αυγούστου

18/7/2010

 -- Γεγονότα που σημάδεψαν τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας

10/12/2000

 -- Ο λαός καταργεί τη μοναρχία

10/9/2000

 -- Το καθεστώς ολοκληρώνει την πολιτική του θωράκιση

9/1/2000

 -- Οι κατοχικές κυβερνήσεις

Ανιστόρητος αντικομμουνισμός

Ανιστόρητος αντικομμουνισμός

Τον τελευταίο καιρό ο αντικομμουνισμός έγινε πολύ της μόδας. Πολλοί καλοθελητές, εκτελώντας κατά γράμμα τις επιδιώξεις των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προσπαθούν να δυσφημίσουν την πρώην Σοβιετική Ενωση και την τότε ηγεσία της και πολύ περισσότερο τον αδιαφιλονίκητο ηγέτη της Ιωσήφ Στάλιν. Η προσπάθεια ξεκινά από τους ιμπεριαλιστικούς κύκλους των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, με σκοπό τη δυσφήμιση και ταπείνωση της ΕΣΣΔ και του σοσιαλισμού. Γι' αυτό επιδιώκουν το ξαναγράψιμο της Ιστορίας από την ανάποδη.

Ετσι βλέπουμε, τον τελευταίο καιρό, διάφορους καλοθελητές και ιδίως δημοσιογράφους, όπως τους κυρίους Πρετεντέρη, Κούλογλου ή τον αμερικανο-«σπουδαγμένο» κύριο Παπαχελά, που βάλθηκαν να μας παρουσιάζουν τα ...εγκλήματα του Στάλιν. Σ' αυτούς, λοιπόν, δε θα απαντήσω με δικά μου λόγια, αλλά με το στόμα της γνωστής κυρίας Ελένης Βλάχου και του Τσόρτσιλ. Να τι έλεγε ο Τσόρτσιλ, μιλώντας στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 21.12.1959 για τα 80 χρόνια από τη γέννηση του Ι. Β. Στάλιν (η μετάφραση από τη Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια):

«Το μεγαλύτερο ευτύχημα για τη Ρωσία, έλεγε ο Τσόρτσιλ, ήταν ότι τα χρόνια των δυσκολότατων δοκιμασιών επικεφαλής της χώρας ήταν ο σοφός και ακλόνητος στρατηλάτης ΣΤΑΛΙΝ. Ηταν η πιο επιφανής, επιβεβλημένη, αξιοσέβαστη προσωπικότητα στη ρευστή και σκληρή εποχή της περιόδου εκείνης, την οποία έζησε σ' όλη του τη ζωή». Και συνεχίζει: «Ο Στάλιν ήταν άνθρωπος ασυνήθιστης ενέργειας και άκαμπτης δύναμης θέλησης. Δριμύς, σκληρός και αμείλικτος συζητητής, σε σημείο, παρά τη μαθητεία μου στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, που μου ήταν αδύνατο να τον αντιμετωπίσω.

Ο Στάλιν πριν απ' όλα κατείχε σε μεγάλο βαθμό το αίσθημα του χιούμορ και του σαρκασμού. Την ικανότητα ν' αντιλαμβάνεται ακριβώς τον συνομιλητή του. Η δύναμη αυτή ήταν σε τέτοιο βαθμό δυνατή ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Στάλιν ήταν ανεπανάληπτος μεταξύ των ηγετών των κρατών όλων των εποχών και όλων των λαών. Ο Στάλιν προξενούσε μεγαλειώδη εντύπωση. Διακατεχόταν από βαθιά, απαλλαγμένη από κάθε πανικό, λογική και συνετή σοφία. Ηταν αναμφισβήτητος τεχνίτης να βρίσκει στις δύσκολες στιγμές διέξοδο και από τις πιο αδιέξοδες καταστάσεις. Επιπλέον, ο Στάλιν στις πιο κρίσιμες στιγμές, όπως και σε στιγμές θριάμβου, ήταν το ίδιο συγκρατημένος και ποτέ δεν υπέκυψε σε φαντασιώσεις. Ηταν σε βαθμό απίθανο πολύπλοκη προσωπικότητα. Δημιούργησε και καθυπόταξε μια τεράστια αυτοκρατορία. Ο Στάλιν υπήρξε μεγαλειώδης δικτάτορας ο οποίος μετέτρεψε τη Ρωσία του ξύλινου αλετριού σε μια πυρηνική υπερδύναμη. Η ιστορία και οι λαοί τέτοιους ανθρώπους δεν τους ξεχνούν».

Θέλετε κι άλλα, κύριοι Παπαχελά και Σία; Ορίστε και η μαρτυρία της εκδότριας της «Καθημερινής» κυρίας Ελένης Βλάχου που, το 1953, από το ραδιοφωνικό σταθμό της Μόσχας ζήτησε συγνώμη για τα όσα δημοσίευσε μέχρι τότε εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης. «Αυτά που είδα και έζησα, δήλωσε, με καταπλήξανε για την πρόοδό σας. Ζητώ συγνώμη για τα μέχρι σήμερα δημοσιεύματά μου στην εφημερίδα μου».

Ολα αυτά τα γράφουν και τα ομολογούν οι δηλωμένοι εχθροί του Στάλιν, ο Τσόρτσιλ και η Βλάχου, στα καθ' ημάς. Καταλάβατε, κύριοι Παπαχελά, Τέλογλου και οι άλλοι αντικομμουνιστές;

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Συνταξιούχος, Πετεινός Ξάνθης

Δεκαετία του 1920, τα πρώτα βήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης

Δεκαετία του 1920, τα πρώτα βήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης

Η διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του 1920 μέσα στις πλέον δυσμενείς συνθήκες, μέσα από τα ερείπια που άφησαν πίσω τους ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Εμφύλιος και η ιμπεριαλιστική επέμβαση 16 κρατών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα). Παρόλα αυτά, η νεαρή σοβιετική πολιτεία έδωσε από νωρίς δείγματα γραφής αναφορικά με τους ελληνοποντιακούς πληθυσμούς. Μερίμνησε άμεσα για την επανεγκατάσταση όσων είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους κατά τη διάρκεια των εθνικιστικών συγκρούσεων, ενώ για όσους ήταν είτε πρόσφυγες από τον Πόντο (τους οποίους η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε να δεχθεί στην Ελλάδα) είτε άστεγοι λόγω της ολοκληρωτικής καταστροφής των χωριών τους, η σοβιετική εξουσία διέθεσε γη προκειμένου να εξασφαλίσουν τους όρους επιβίωσής τους.

Η εκπαιδευτική και πολιτιστική ανάπτυξη των λαών της Σοβιετικής Ένωσης υπήρξε πρώτη προτεραιότητα για τη σοβιετική πολιτική. Πραγματικά εντυπωσιακή ήταν η άνοδος που σημειώθηκε στην έκδοση εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων. Εκατοντάδες βιβλιοθήκες, θέατρα, εργατικές λέσχες, επαγγελματικές και ανώτερες σχολές, μορφωτικοί όμιλοι, παιδαγωγικές ακαδημίες, κλπ. άρχισαν να λειτουργούν στις περιοχές όπου ζούσαν και δραστηριοποιούνταν Έλληνες.

Επισκεπτόμενος τις ελληνικές παροικίες της Σοβιετικής Ένωσης το 1925-1930, ο μεγάλος μας συγγραφέας Ν. Καζαντζάκης έγραψε σχετικά: «Η εργασία που γίνεται τώρα στη Ρουσία για να ξυπνήσει ο άνθρωπος είναι καταπληκτική. Οι οχτροί την παραγνωρίζουν και τη γελοιοποιούν, οι τυφλωμένοι φίλοι την υπερβάλλουν. Μα και οι δύο έχουν άδικο. Η εργασία που γίνεται εδώ για τις εθνότητες είναι πολύ σημαντική, μα δύσκολη πολύ και δεν έδωκε ακόμα όλους της τους καρπούς. Μα θα τους δώσει.»[i] Οι επισημάνσεις του Καζαντζάκη αποκτούν ιδιαίτερη σημασία δεδομένου ότι λίγα χρόνια πριν είχε βρεθεί και πάλι στην επαναστατημένη Ρωσία ως αποσταλμένος τότε του Βενιζέλου με σκοπό το αποτράβηγμα των Ελλήνων της Γεωργίας από τον σοσιαλισμό.[ii]

Από την περιοδεία του Νίκου Καζαντζάκη και του Παναΐτ Ιστράτι στην Ε.Σ.Σ.Δ.: η Ελένη Σαμίου, ο Καζαντζάκης, η Bilili Baud-Bovy και γιατροί στην Dom Odekha, παλαιά κατοικία του αδελφού του Τσάρου που μετατράπηκε σε αναπαυτήριο εργατών. (ΕΛΙΑ)

Και δεν ήταν ο μόνος που άλλαξε γνώμη βλέποντας τη πραγματικότητα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ο Δρ. Εμίλ Τζόζεφ Ντίλον, ο οποίος έζησε στη Ρωσία δουλεύοντας ως καθηγητής πανεπιστημίου από το 1877 και εγκατέλειψε τη χώρα το 1918 αποδοκιμάζοντας την Επανάσταση των μπολσεβίκων, δήλωσε κατάπληκτος με την επιστροφή του δέκα χρόνια αργότερα: «Παντού ο λαός σκέπτεται, εργάζεται, οργανώνεται, πραγματοποιεί ανακαλύψεις στους τομείς της επιστήμης και της παραγωγής. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαμε μάρτυρες παρόμοιου φαινομένου, κάτι ανάλογου ως προς την ποικιλία, την ένταση, την αφοσίωση στα ιδεώδη. Το επαναστατικό μένος σαρώνει κολοσσιαία εμπόδια και συγχωνεύει ετερογενή στοιχεία σε ένα και μόνο μεγάλο λαό. Πράγματι, δεν πρόκειται για ένα έθνος με την έννοια του παλιού κόσμου, αλλά για έναν ισχυρό λαό, συμπαγή χάρη στον σχεδόν θρησκευτικό ενθουσιασμό του. Οι μπολσεβίκοι πραγματοποίησαν πολλά από εκείνα που είχαν εξαγγείλει και περισσότερα από όσα φαίνονταν πραγματοποιήσιμα από οποιαδήποτε ανθρώπινη οργάνωση στις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες αναγκάστηκαν να δράσουν. Κινητοποίησαν πάνω από 150.000.000 ανθρώπους απαθείς, ζωντανούς νεκρούς, και τους εμφύσησαν ένα νέο πνεύμα.»[iii]

Πόσο διαφορετικά διαγράφονταν πραγματικά το μέλλον ενός ελληνόπουλου στη Σοβιετική Ένωση, από ότι στην Ελλάδα την περίοδο του μεσοπολέμου…Σύμφωνα με σχετική απογραφή του 1930, το ποσοστό της ανήλικης εργασίας στις βιομηχανικές επιχειρήσεις της Αθήνας και του Πειραιά κυμαίνονταν στο 31% για τους άνδρες και στο 56,09% για τις γυναίκες. Τα ποσοστά ανάμεσα στα προσφυγόπουλα της Μικράς Ασίας και του Πόντου ήταν ακόμα υψηλότερα.[iv] Αντίστοιχα ήταν και τα ποσοστά του αναλφαβητισμού, που άγγιζαν το 41% για τους «γηγενείς» και το 43% για τους πρόσφυγες.[v]

2ο Σεμινάριο των Ελλήνων Καθηγητών της Βορείου Καυκασιακής χώρας για την τελειοποίηση της ειδικότητάς τους, 1932 (Αρχείο Ελληνισμού Μαύρης Θάλασσας)

Παρόλα αυτά, η μεταναστευτική τάση προς την Ελλάδα συνεχίστηκε την δεκαετία του 1920. Η επιθυμία των ελληνοποντίων να επιστρέψουν στην πατρίδα ήταν πράγματι μεγάλη. Οι δυσκολίες όμως ακόμα μεγαλύτερες, κυρίως λόγω της απροθυμίας των αστικών κυβερνήσεων της Ελλάδας να τους δεχτούν, με την δικαιολογία ότι μετέφεραν στις αποσκευές τους το μικρόβιο του κομμουνισμού! Ορισμένοι σήμερα επιχειρούν να μεταφράσουν αυτή την επιθυμία των ελληνοποντίων ως απόρροια διώξεων. Να τι αναφέρει σε συνέντευξή του ο Μιχάλης Κυνηγόπουλος, που ήρθε στην Ελλάδα από το Μπακού το 1930 (πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού):

-Γιατί φύγατε από κει; (ρωτάει ο ερευνητής που έκανε τη συνέντευξη)

-Για να έρθουμε στην πατρίδα.

-Μήπως υπήρχαν κάποιες διώξεις;

-Τίποτε…(απάντησε ο ερωτώμενος)

-Δηλαδή παρά το κομμουνιστικό καθεστώς δεν είχατε κάποιο πρόβλημα; (επιμένει)

-Όχι…ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων και πεποιθήσεων ζούσαμε καλά. Όσο να ναι το 1930, υπήρχε κομμουνισμός από το 1917. Ζούσαμε καλά. Ήθελε ο πατέρας μου μόνο και μόνο να έρθουμε στην Ελλάδα. Η μάνα μου αντιδρούσε για να είμαι ειλικρινής…Ο αδερφός μου σπούδαζε τότε στην σχολή καλών τεχνών…τα διακόψαμε όλα και ήρθαμε. Και μ’ όλα ταύτα αγαπητέ, ήρθαμε, [και] σε οκτώ μήνες ο πατέρας μου πέθανε. Πέθανε από τον καημό του. Σου λέει, πως την νιώθαμε την Ελλάδα, πως την ονειρευόμαστε και [πως] την βρήκαμε εδώ. Με τις παγαποντιές, με τις ραδιουργίες, τον μπλέξανε αυτόν, του φάγανε ότι λεφτά είχε…Ονειρευόμασταν την Ελλάδα σαν έναν επίγειο παράδεισο. Ε, όσο και καλά να ζεις δεν παύεις να νοιώθεις ξένος σε ένα ξένο κράτος.» Ερχόμενοι αντιμέτωποι με τον ρατσισμό και την επιθετικότητα των ντόπιων, αναφέρει τέλος πως στην Ελλάδα αισθάνθηκαν για πρώτη φορά ως «πολίτες δεύτερης κατηγορίας…ντρεπόμασταν να λέμε ότι είμαστε Πόντιοι».[vi]

Πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση; Ένα στοιχείο που –για ευνόητους λόγους- δεν θα το βρείτε να αναφέρεται πουθενά: Χιλιάδες εξ αυτών που τελικά κατάφεραν να επαναπατριστούν θα γυρίσουν και πάλι στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1930 απογοητευμένοι από την πραγματικότητα της Ελλάδας. Ήταν τόσοι πολλοί εκείνοι που γυρνούσαν πίσω, που έγινε ζήτημα και στις εργασίες της 14^ης συνδιάσκεψης της Κομματικής Οργάνωσης των Μπολσεβίκων στην Αμπχαζία (1934). Εκεί, ειπώθηκε μεταξύ άλλων: «Οι Έλληνες, μόλις συμβεί κάτι το ‘ευχάριστο’ στην Αθήνα, φεύγουν για το εξωτερικό. Όμως, ύστερα από κάμποσο καιρό έρχεται πάλι το πλοίο και φέρνει πίσω χιλιάδες Έλληνες. Εμείς τους λέμε ‘καλώς ήρθατε, δικιά σας η γη, σας περιμένει’.» Τονίστηκε βέβαια ταυτόχρονα πως τέτοιες μετακινήσεις ήταν «καταστροφικές» για την αγροτική πολιτική της περιοχής, αφού κάθε τόσο οι σοβιετικές αρχές αναγκάζονταν να βρίσκουν νέα γη για εκείνους που επέστρεφαν ακτήμονες, δίχως βιοποριστικά μέσα (χώρια οι λοιπές επιπτώσεις στον σχεδιασμό του κράτους σε μια σειρά τομείς).[vii] Εύλογα λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: θα επέστρεφαν όλοι αυτοί σε μια χώρα όπου διώκονταν; Προφανώς όχι.

---

[i] Καζαντζάκης Ν (2000) «Ταξιδεύοντας: Ρουσία» (Αθήνα: Εκδόσεις Καζαντζάκη) σελ.41-44

[ii] Βλέπε Κορδάτος Γ (1955) «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τόμος XIII (Αθήνα: 20^ος Αιώνας) σελ.523

[iii] Όπως παρατίθεται στο Webb S & Webb B (1935) «Soviet Communism: A New Civilization?» (London: Longmans, Green andCo, Ltd) σελ.811

[iv] Γενική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδας, «Απογραφή των εργατών και υπαλλήλων των βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων ενεργηθείσα τον Σεπτέμβριον του 1930», Αθήνα 1940

[v] Στατιστική Επετηρίς της Ελλάδος, 1935, σελ.4 και 47

[vi] Συνέντευξη Ρ20: Κυνηγόπουλος Μιχάλης, Μπακού Ρωσίας (ΙΑΠΕ)

[vii] «Για τα προβλήματα της Κ.Ο. Αμπχαζίας στον τομέα της βιομηχανικής ανάπτυξης και αγροτικής οικονομίας το 1934» (ομιλία στην 14^η συνδιάσκεψη της Κ.Ο. Αμπχαζίας), όπως παρατίθεται στο Ινστιτούτο Ιστορίας της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γεωργίας et al (1987) σελ.298

Φόροι: 44 δισ. ο λαός, 2 δισ. οι πλουτοκράτες!

Φόροι: 44 δισ. ο λαός, 2 δισ. οι πλουτοκράτες!

Επειδή η φοροεπιδρομή καλά κρατεί,

επειδή κάθε νέα ένταση και κάθε νέα μέτρα φοροεπιδρομής συνδυάζονται με τα παραμύθια περί «αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής»,

επειδή το κράτος των μονοπωλίων συνεχίζει να διατηρεί ζωντανή τη γελοία συζήτηση για τη ...βοήθεια, λέει, των «φορο-πάντσερ» από τη Γερμανία,

καλό είναι να θυμηθούμε όχι μόνο ποιοι φοροδιαφεύγουν (αυτό είναι γνωστό), αλλά και ποιοι πληρώνουν φόρους σε συνδυασμό με το ποιοι απαλλάσσονται («νόμιμα» και «ηθικά») από φόρους.

*

Ενα στοιχείο αρκεί:

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2012, που συνέταξαν και ψήφισαν οι «σωτήρες» (χωρίς δηλαδή να συμπεριλαμβάνονται τα «έκτακτα» του δεύτερου Μνημονίου),

οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι ημιαπασχολούμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι βιοπαλαιστές, είτε με τη μορφή των άμεσων είτε με τη μορφή των έμμεσων φόρων, των χαρατσιών κλπ., θα επωμιστούν φέτος φορολογικά βάρη ύψους

τουλάχιστον 43,7 δισ. ευρώ!

Την ίδια ώρα, οι φόροι που ο προϋπολογισμός προβλέπει ότι θα πληρωθούν (αν πληρωθούν) από τις αρκετές δεκάδες χιλιάδες μεγάλες επιχειρήσεις που λειτουργούν στη χώρα, ξέρετε πόσοι είναι;

Μόλις 2,2 δισ. ευρώ!

Χρειάζονται περισσότερα σχόλια για το είδος της «φορολογικής δικαιοσύνης» που εκπροσωπούν οι «φορο-Ράμπο» μας;

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΕΡΓΟΥΣ Τσεκούρι και στα επιδόματα ανεργίας

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΕΡΓΟΥΣ

Τσεκούρι και στα επιδόματα ανεργίας

Με απόφαση του υπουργού Εργασίας το επίδομα ανεργίας μειώνεται από τα 461,50 ευρώ στα 360 ευρώ

MotionTeam

Μετά την κατακρεούργηση των μισθών και την κατάργηση των συμβάσεων η κυβέρνηση προχωρά και στη μείωση των επιδομάτων ανεργίας, αφαιρώντας από εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους και τα ελάχιστα μέσα επιβίωσης.

Με απόφαση του υπουργού Εργασίας, που υπογράφτηκε χτες - και παρά τις διαβεβαιώσεις ότι προσωρινά τουλάχιστον δε θα μειωθεί το επίδομα των ανέργων - η κυβέρνηση επιβάλλει περικοπές στο επίδομα ανεργίας κατά 22%, όσο δηλαδή ήταν και η μείωση του κατώτερου μισθού, ενώ αντίστοιχη είναι η περικοπή και σε όλα τα βοηθήματα και επιδόματα του ΟΑΕΔ.

Ετσι το επίδομα ανεργίας από τα 461,50 ευρώ σήμερα συρρικνώνεται στα 360 ευρώ το μήνα, δηλαδή στο ποσό των 12 ευρώ την ημέρα(!) και αυτό μόνο για λίγους μήνες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ, οι επιδοτούμενοι άνεργοι τον περασμένο Γενάρη ήταν 269.235 άτομα. Από αυτούς 155.611 (ποσοστό 57,80%) είναι κοινοί επιδοτούμενοι, 74.825 (ποσοστό 27,79%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων, 27.600 (ποσοστό 10,25%) είναι εποχικοί λοιποί επιδοτούμενοι (αγροτικά), 9.059 (ποσοστό 3,36%) είναι επιδοτούμενοι σε οικοδομο-τεχνικά επαγγέλματα, 1.250 (ποσοστό 0,46%) είναι εκπαιδευτικοί επιδοτούμενοι και 890 (ποσοστό 0,33%) είναι λοιποί επιδοτούμενοι. Σε όλους αυτούς, αυτόματα το επίδομα της τακτικής ανεργίας μειώνεται κατά 100 ευρώ.

Με βάση τον προϋπολογισμό του ΟΑΕΔ για το 2012 το συνολικό ποσό το οποίο θα κατευθυνθεί για τα επιδόματα ανεργίας και άλλα εποχικά βοηθήματα ανέρχεται στο ποσό των 2,370 δισεκατομμυρίων ευρώ. Που σημαίνει ότι η περικοπή τους κατά 22% στερεί από την εργατική οικογένεια, η οποία έχει και τη μεγαλύτερη ανάγκη, εισοδήματα που ξεπερνούν τα 500 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Ετσι εκτός από το επίδομα της ανεργίας περικόπτονται επίσης κατά 22%, ηειδική παροχή προστασίας της μητρότητας που δίνεται για έξι (6) μήνες μετά τη λοχεία, τα εποχικά βοηθήματα σε μια σειρά εργαζόμενους με λίγες ημέρες εργασίας ή εποχική απασχόληση όπως σε οικοδόμους, εργαζόμενους στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, μουσικούς, ηθοποιούς, ρητινοσυλλέκτες, δασεργάτες κλπ.

Μειώνονται επίσης:

• το ειδικό βοήθημα ανέργων που δίνεται με εισοδηματικά κριτήρια σε όσους δεν έχουν τις προϋποθέσεις τακτικής επιδότησης και βρίσκονται 3 μήνες στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ
• το ειδικό βοήθημα για τους ανέργους που έλαβαν τακτική επιδότηση και βρίσκονται για έναν επιπλέον μήνα, εγγεγραμμένοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ και το οποίο ανέρχεται σε 13 ημερήσια επιδόματα
• το επίδομα στράτευσης και άλλα βοηθήματα σε συγκεκριμένες κατηγορίες ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

    

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Αμεσος κίνδυνος από ασφράγιστα βιβλιάρια

Υπόμνημα της ΠΑΣΕΒΕ στον ΟΑΕΕ και το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των εργαζομένων, που πέφτουν καθημερινά θύματα της κυβερνητικής πολιτικής, αφού αποκλείονται από την ιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη, εξαιτίας της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της μαύρης εργασίας.

Τις άμεσες κυβερνητικές ευθύνες για την υγεία και την ίδια τη ζωή των ασφαλισμένων, που παραμένουν με ασφράγιστα βιβλιάρια ασθενείας, επισημαίνει η Γραμματεία Θεσσαλονίκης της Πανελλαδικής Αντιμονοπωλιακής Συσπείρωσης ΕΒΕ, εκπρόσωποι της οποίας παρέδωσαν χτες στη διοίκηση του ΟΑΕΕ για θεώρηση τα βιβλιάρια 10 ασφαλισμένων που έχουν άμεση ανάγκη για εισαγωγή σε νοσοκομεία.

Η πρωτοβουλία που πάρθηκε στα πλαίσια της πανελλαδικής κινητοποίησης της ΠΑΣΕΒΕ αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος που υπάρχει για πολλές χιλιάδες ασφαλισμένους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο για την υγεία τους εξαιτίας της άρνησης της κυβέρνησης να θεωρήσει τα βιβλιάριά τους.

Οι διαδηλωτές κατέθεσαν το σχετικό υπόμνημα στη διοίκηση του ΟΑΕΕ και το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ταυτόχρονα και λόγω της σοβαρότητας του προβλήματος, το κοινοποίησαν προς την αρμόδια εισαγγελική υπηρεσία, τη Βουλή, τα Μέσα Ενημέρωσης και τα πολιτικά κόμματα.

Στο υπόμνημα, αναφέρονται ότι άμεσο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι παρακάτω ασφαλισμένοι:

• Κουτσουπάκη Ελένη
• Δίκμε Αθανασία
• Ντελόζ Σύλβι
• Καλέμης Βλαδίμηρος
• Αραμπατζίδης Γεώργιος
• Τσεχερίδης Αθανάσιος
• Τζούνης Χρήστος
• Παπαργυρίου Λάμπρος
• Λαζαρίδης Αντώνης
• Κύρλα Ειρήνη

Στο σχετικό κείμενο τονίζεται:

«Σας ενημερώνουμε ότι τα βιβλιάρια των πιο πάνω ασφαλισμένων χρήζουν άμεση θεώρηση για το 2012 έτσι ώστε να γίνει εισαγωγή στο νοσοκομείο, διότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Σας ενημερώνουμε ότι έχετε την ηθική ευθύνη σε περίπτωση που γίνει κάτι με την υγεία των πιο πάνω αναφερομένων.

Θεωρούμε ηθικούς αυτουργούς τη διοίκηση του ΟΑΕΕ, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Ενημερώνουμε τον εισαγγελέα υπηρεσίας να προβεί σε όλα τα μέτρα και τις διαδικασίες σε σχέση με την ηθική αυτουργία.

Δηλώνουμε ότι δεν θα κάνουμε πίσω από το δικαίωμα όλοι οι συνάδελφοί μας να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία».

    

ΠΡΑΞΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

«Λουκέτο» σε ΟΕΚ - ΟΕΕ

Την οριστική κατάργηση των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εστίας αποφάσισε το Υπουργικό Συμβούλιο με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που δημοσιεύτηκε προχτές στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Παρά τα όσα καθησυχαστικά διέρρεε η κυβέρνηση όλες τις προηγούμενες μέρες, προκειμένου να φρενάρει τις γενικευμένες αντιδράσεις των εργαζομένων, έβαλε την οριστική ταφόπλακα στο δικαίωμα στη στέγη, στην αναψυχή, στην ψυχαγωγία για χιλιάδες εργατικές οικογένειες.

Παράλληλα, η περιουσία των δυο Οργανισμών, κινητή και ακίνητη, δηλαδή αυτά που έχουν πληρώσει οι εργαζόμενοι με τις εισφορές τους (η εισφορά των εργοδοτών είναι μέρος της απλήρωτης δουλειάς των εργαζομένων), περνά εξ ολοκλήρου στον ΟΑΕΔ και με βέβαιο τον κίνδυνο να «αξιοποιηθούν» για άλλους σκοπούς και στόχους. Αρκεί να αναφερθεί ότι τα αποθεματικά των δυο Οργανισμών υπολογίζονται περίπου στα 650 εκατομμύρια ευρώ και είναι τοποθετημένα στην Τράπεζα της Ελλάδας. Η εμπορική αξία της ακίνητης περιουσίας του ΟΕΕ υπολογίζεται στα 500 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ο ΟΕΚ κατέχει 1.259 καταστήματα και 258 αίθουσες συγκέντρωσης στους οικισμούς του, 221 ιδιόκτητες οικοπεδικές εκτάσεις σε 45 νομούς της χώρας. Επιπλέον, οριστικά κινδυνεύουν να χαθούν τα 4 περίπου δισ. ευρώ που παράνομα παρακρατεί το ΙΚΑ από τους δυο Οργανισμούς, τις εισφορές δηλαδή που εισέπραττε για λογαριασμό τους και δεν απέδιδε.

Πιο συγκεκριμένα, ορίζεται προσωρινή επιτροπή που θα προχωρήσει στην εκκαθάριση των δυο καταργούμενων Οργανισμών κατά το μεταβατικό διάστημα λειτουργίας τους, η διάρκεια του οποίου δε θα ξεπερνά τους 6 μήνες. Οι αρμοδιότητες των καταργούμενων Οργανισμών μεταφέρονται και ασκούνται από τον ΟΑΕΔ. Σύμφωνα με το άρθρο 3 οι πόροι, τα ήδη ταμειακά διαθέσιμα και κάθε έσοδο των δυο Οργανισμών μεταφέρονται σε ειδικό λογαριασμό με την επωνυμία «Ειδικός Λογαριασμός Κοινωνικής Πολιτικής» με διοικητική, λογιστική και οικονομική αυτοτέλεια που συστήνεται με την παρούσα στον ΟΑΕΔ και τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Στο ίδιο άρθρο αποσαφηνίζεται ότι «νέα προγράμματα και παροχές δεν αναλαμβάνονται από τον ΟΑΕΔ, εκτός από τη συνέχιση της λειτουργίας των βρεφονηπιακών σταθμών καθώς και τη συντήρησή τους και των εν εξελίξει υφιστάμενων συμβατικών υποχρεώσεων ή παροχών στο πλαίσιο υλοποίησης προγραμμάτων ή σκοπών των δύο καταργούμενων οργανισμών».

Η κυβέρνηση βάζει τέλος: Στο κατασκευαστικό πρόγραμμα του ΟΕΚ. Στο πρόγραμμα επιδότησης ενοικίου από εδώ και στο εξής. Στην χορήγηση άτοκων δανείων από κεφάλαια του ΟΕΚ για πολύτεκνους και άλλες κατηγορίες εργαζομένων. Οπως επίσης και τα δάνεια αποπεράτωσης και επισκευής κατοικιών που ήταν άτοκα από κεφάλαια του ΟΕΚ. Στα δελτία Κοινωνικού Τουρισμού. Πάνω από 500.000 δικαιούχοι δε θα μπορέσουν να κάνουν έστω και το 7ήμερο διακοπών που χορηγούσε η Εργατική Εστία. Καταργούνται επίσης τα δελτία αγοράς βιβλίων και θεάτρου. Οπως και τα χειμερινά και θερινά εκδρομικά προγράμματα.

    

Στην τηλεόραση του «902»

Παρακολουθήστε από την τηλεόραση του «902», σήμερα Παρασκευή, στις 7.55 μ.μ., τη συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στην εκπομπή της ΝΕΤ «Πρωινή ενημέρωση» και στους δημοσιογράφους Κ. Αρβανίτη και Μ. Κατσίμη.

ΧΙΛΗ Συνέχεια λαϊκών κινητοποιήσεων

ΧΙΛΗ

Συνέχεια λαϊκών κινητοποιήσεων

Από τις κινητοποιήσεις στο Σαντιάγκο που στηρίζουν τον αγώνα των λαϊκών οργανώσεων της Παταγωνίας

Συνεχίζονται οι λαϊκές κινητοποιήσεις στην περιοχή Αϊσέν στην Παταγωνία στο νότο της Χιλής ουσιαστικά για όλα τα λαϊκά προβλήματα, από την Παιδεία, την Υγεία, τους αξιοπρεπείς μισθούς, την ακρίβεια (σε μια απομακρυσμένη περιοχή που ανεβάζει στα ύψη το κόστος στην ενέργεια, στα είδη διατροφή, στις υπηρεσίες) μέχρι την ανυπαρξία υποδομών και οδικής σύνδεσης με την υπόλοιπη χώρα και την αντίθεση στη χρήση των πλούσιων φυσικών πόρων της περιοχής από τα μονοπώλια. Στην περιοχή, επιχειρείται να κατασκευαστεί από πολυεθνική υδροηλεκτρικό εργοστάσιο αξιοποιώντας τα ορμητικά ποτάμια της Παταγωνίας, ένα σχέδιο που οι λαϊκές οργανώσεις πιστεύουν ότι δε θα είναι με κριτήριο τις ανάγκες τους, αλλά το κέρδος μερικών καπιταλιστών.

Οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίες συμπληρώνουν ήδη σχεδόν ένα μήνα και παρά την κρατική καταστολή που εκδηλώθηκε την περασμένη βδομάδα με πολλούς τραυματίες συνεχίζουν τον αγώνα.

Το Συντονιστικό των λαϊκών φορέων αποφάσισε τη μερική άρση του αποκλεισμού (από 7 ώρες την ημέρα σε 2) της κεντρικής οδικής αρτηρίας που συνδέει την πρωτεύουσα Κοϊάκε με την πόλη Μπαλμασέδα όπου είναι το αεροδρόμιο όλης της περιοχής, που σημειωτέον επικοινωνεί με την υπόλοιπη χώρα, είτε αεροπορικώς, είτε διά θαλάσσης, είτε ...οδικώς αλλά μόνο μέσω της γειτονικής Αργεντινής. Η κίνηση αυτή γίνεται ως έκφραση καλής διάθεσης από τους διαδηλωτές, ώστε να καμφθεί η αδιαλλαξία της αντιδραστικής κυβέρνησης του Σεμπάστιαν Πινιέρα και να ξεκινήσει διάλογος.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

25/2/2012

 -- Αγρια καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων στο νότο της χώρας

25/2/2012

 -- Αγρια καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων στο νότο της χώρας

25/5/2003

 -- Καθ' οδόν: Στη Χιλή

Αυξάνεται ο αριθμός των Αμερικανών που δεν έχει χρήματα για φαγητό Στο τρομακτικό ποσοστό του 18,6% τους υπολογίζει δημοσκόπηση της «Γκάλοπ»

Αυξάνεται ο αριθμός των Αμερικανών που δεν έχει χρήματα για φαγητό

Στο τρομακτικό ποσοστό του 18,6% τους υπολογίζει δημοσκόπηση της «Γκάλοπ»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  01/03/2012, 22:22

Οι Αμερικανοί δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές τους ανάγκες, όπως το φαγητό και η στέγαση.

6

emailεκτύπωση  

Ολοένα αυξανόμενος αριθμός αμερικανών πολιτών δεν είναι σε θέση να αγοράσει τρόφιμα, αποκαλύπτει πρόσφατη έκθεση της μή κερδοσκοπικής ερευνητικής οργάνωσης Κέντρο Έρευνας και Δράσης για τα Τρόφιμα (FRAC), όπως παρουσιάζεται στο ιστολόγιο Huffington Post.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 2011 υπήρξε η χειρότερη χρονιά για τους φτωχούς Αμερικανούς, αφού παρατηρήθηκε αύξηση στον αριθμό των ανθρώπων που δεν μπορούσε να αγοράσει φαγητό. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό από την αρχή της κρίσης: περίπου το 18,6% των Αμερικανών, δήλωσε σε δημοσκόπηση της Γκάλοπ, ότι δεν είχε χρήματα για τη σίτιση όλων των μελών της οικογένειας του.

Τα ευρήματα της FRAC υπογραμμίζουν αυτό που είναι ήδη γνωστό: τόσο η πρόσφατη μείωση στους δείκτες της ανεργίας όσο και η οικονομική ανάκαμψη, που θεωρητικά μετράει ήδη δύο χρόνια, δεν μπορούν να βοηθήσουν δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανούς που ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Με τα εισοδήματα να μειώνονται και το κόστος ζωής να αυξάνεται, η κατάσταση για τους περισσότερους από αυτούς γνωρίζει καθημερινή επιδείνωση.

Περίπου 46 εκατομμύρια άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2010 ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας - αριθμός ρεκόρ σύμφωνα με την Αμερικανική Στατιστική Υπηρεσία. Σύμφωνα με την οργάνωση Wider Opportunities for Women (Ευρύτερες Ευκαιρίες για τις Γυναίκες) το 45% των ανθρώπων στις ΗΠΑ δηλώνει ότι αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού, της στέγασης και της μετακίνησης.

Περισσότερα από τα δύο πέμπτα των Αμερικανών είναι σε τόσο δεινή οικονομική κατάσταση που μία έκτακτη οικονομική ανάγκη μπορεί να τους οδηγήσει σε συνθήκες φτώχειας.

Σύμφωνα με μελέτη του Κέντρου Στεγαστικής Πολιτικής (Center for Housing Policy) ένας αυξανόμενος αριθμός ενοικιαστών ή ιδιοκτητών μεσαίου εισοδήματος πληρώνει περισσότερα από το μισό του εισόδημα μόνο για στέγαση. Άλλη έρευνα αποκάλυψε ότι από το 2009, περίπου ένας στους πέντε Αμερικανούς άνω των 50 χρόνων αποφεύγει την επίσκεψη στον γιατρό, χρησιμοποιεί πιο φθηνά φάρμακα ή απέχει από φαρμακευτικές αγωγές εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών.