Το παιχνιδάκι

Το παιχνιδάκι 
 Από το Cogito ergo Sum




 Πώς το είπε χτες στο Ηράκλειο ο Βενιζέλος; Ευκολώτερα θα βγει πρώτο κόμμα το ΠαΣοΚ παρά θα πάρει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία. Έτσι δεν είπε;


 Μεγάλη κουβέντα! Επί τέλους, ρε γαμώτο, λύσαμε μια κεφαλαιώδη απορία. Μάθαμε -θενκς Μπένι- πού αξίζει να βάλουμε τα στοιχήματά μας για να κονομήσουμε. Όλα τα λεφτά, λοιπόν, στο "ΠαΣοΚ για πρώτο κόμμα", εκτός από κάτι λίγα που θα βάλουμε για κάλυψη στο "όχι αυτοδυναμία τής Νέας Δημοκρατίας". Τώρα, βέβαια, θα είναι βλακεία να ρωτήσω τι απόδοση έχει το ποντάρισμα σε "ΠαΣοΚ για πρώτο κόμμα", αφού αναμένεται ότι θα πέσει κατακόρυφα μετά την δήλωση Βενιζέλου.


 Το θέμα είναι ότι με την δήλωση Βενιζέλου δεν βρήκαμε μόνο το "σιγουράκι" για το στοίχημά μας. Παράλληλα (ως "side effect", ένα πράμα), καταλάβαμε ποια έγνοια πρέπει να τυρρανάει τον αυριανό ψηφοφόρο: να στηρίξει ΠαΣοΚ για πρώτο κόμμα ή να ρίξει το κουκί του στην αυτοδυναμία τής Νέας Δημοκρατίας. Έλα ντε! Αυτά είναι διλήμματα, όχι μαλακίες...


 Νομίζω ότι ο Μπένι με τον Άντυ παίζουν για άλλη μια φορά το ίδιο παιχνιδάκι, με το οποίο τα κόμματά τους σημείωναν εκλογικές επιτυχίες στο παρελθόν. Ένα παιχνιδάκι στο οποίο αρέσκονται όχι μόνο τα δικά τους κόμματα αλλά όλα τα μεγάλα κόμματα σε όλον τον κόσμο. Ποιο παιχνιδάκι;




Προσέξτε:


 Στις περισσότερες δυτικές "δημοκρατίες" υπάρχουν δυο μεγάλα κόμματα τα οποία εναλλάσσονται δίχως προβλήματα στην εξουσία, αφού υπηρετούν την ίδια αστική φιλοκαπιταλιστική πολιτική. Κάθε φορά που ένα από αυτά τα δυο μεγάλα κόμματα εξουσίας παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα ύπαρξης, παρατηρούνται προβλήματα και στο "αντίπαλο" κόμμα για δυο λόγους: Πρώτον, η οποιαδήποτε λαϊκή αντίδραση δημιουργεί διαλυτικές τάσεις στο ένα κόμμα, είναι λογικό να δημιουργεί τριγμούς και στο "συνεταιράκι" του στην εξουσία, μιας και η πλειοψηφία των πολιτών καταλαβαίνει λίγο-πολύ ότι και τα δυο κόμματα εκφράζουν την ίδια πολιτική. Δεύτερον: οι διαλυτικές τάσεις στο ένα κόμμα γίνονται αιτία αποσυσπείρωσης του άλλου κόμματος, αφού η εμφανής αδυναμία τού αντιπάλου γίνεται αιτία χαλάρωσης για τον "βέβαιο" νικητή.


 Έχοντας αυτά κατά νου, καταλαβαίνουμε ότι η Νέα Δημοκρατία πλήττεται, κατά βάθος, από την κατάρρευση του ΠαΣοΚ. Έτσι ερμηνεύεται το "περίεργο" -κατά τους "έγκριτους" αναλυτές των ΜουΜουΕ- δημοσκοπικό φαινόμενο το μεν ΠαΣοΚ να γράφει ποσοστά 10%-15% αλλά η Νέα Δημοκρατία να μη μπορεί να χτυπήσει τριαντάρι με τίποτε. Και έτσι ερμηνεύονται και άλλα φαινόμενα του παρελθόντος, όπως το ότι ο Ανδρέας δεν έβαλε ποτέ την δεξιά στο "χρονοντούλαπο τής Ιστορίας" ή το ότι ο Γιωργάκης δεν δοκίμασε ποτέ του να "σκοτώσει" το πολιτικό πτώμα που άφησε πίσω του ο Καραμανλής Β' ο Χοντρός.


 Τώρα μπορούμε να επανέλθουμε στο παιχνιδάκι, στο οποίο αναφερθήκαμε πρωτύτερα. Όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, τόσο θα εντείνονται οι επιθέσεις των μεν κατά των δε. Φυσικά, στόχος αυτών των επιθέσεων δεν είναι να πλήξουμε τον αντίπαλο. Ίσα-ίσα! Στόχος είναι να "τσαντιστούν" οι ψηφοφόροι τού αντιπάλου και να συσπειρωθούν, επειδή όσο μαζεύονται εκείνοι στο δικό τους μαντρί τόσο θα μαζεύονται και οι δικοί μας ψηφοφόροι στο δικό μας μαντρί. Μια ματιά στην Ιστορία αποδεικνύει πανεύκολα του λόγου το αληθές. Με άλλα λόγια: αν το ΠαΣοΚ δεν καταγράψει πάνω από 25% σε δημοσκόπηση, η Νου-Δου δεν πρόκειται να βγάλει 30άρι με τίποτε.


 Όμως, όσο κι αν τα παραπάνω αφορούν τα μαντριά τού Μπένι και του Άντυ, ο λαός έχει τα δικά του προβλήματα και σ' αυτά πρέπει να επικεντρωθεί. Για τα συμφέροντα της αστικής τάξης δεν ελλοχεύει κανένας κίνδυνος, αφού και κάτω από 50% να μαζέψουν αθροιστικά τα δυο κόμματα εξουσίας, μπορούν άνετα να στήσουν μια δικομματική κυβέρνηση συνεργασίας με το πριμ των 50 εδρών που παίρνει ο πρώτος. Συνεπώς, το ζητούμενο για τα κατακρεουργημένα λαϊκά στρώματα είναι απλό: να βγουν και τα δυο κόμματα από τις κάλπες όσο το δυνατόν πιο ανίσχυρα. Μόνον έτσι υπάρχει ελπίδα να βγει ο λαός νικητής στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει εναντίον του το κεφάλαιο.


 Ας τους αφήσουμε, λοιπόν, να παίξουν τα παιχνιδάκια τους μόνοι τους και να βάλουν όποια στοιχήματα γουστάρουν. Εμείς μπορούμε να βάλουμε το δικό μας στοίχημα, στο δικό μας παιχνίδι. Αν παίξουμε σωστά, θα κερδίσουμε!
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly

Δεκάδες χιλιάδες οργανωμένοι στα συνδικάτα εργαζόμενοι διαδήλωσαν στη Πράγα με σύνθημα την ανυπακοή.

Δεκάδες χιλιάδες οργανωμένοι στα συνδικάτα εργαζόμενοι διαδήλωσαν στη Πράγα με σύνθημα την ανυπακοή.

Με κεντρικά συνθήματα την παραίτηση της κυβέρνησης και την ανυπακοή στη κυβέρνησησυνεργασίας των δεξιών κομμάτων δεκάδες χιλιάδες οργανωμένοι στα συνδικάτα εργαζόμενοι κατέκλυσαν τη Πράγα ίσως στη μεγαλύτερη διαδήλωση των δύο τελευταίων  δεκαετιών .

Οι Τσέχοι εργαζόμενοι αντιδρούν δυναμικά πια στις πολιτικές μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης που δε διαφέρουν σε τίποτε από τις πολιτικές που ακολουθούν και οι άλλες κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε .

Ενδεικτικό είναι ότι το τελευταίο διάστημα τα κόμματα που συμμετέχουν στον κεντροδεξιό κυβερνητικό συνασπισμό έχουν χάσει σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις την εμπιστοσύνη των Τσέχων την ίδια στιγμή που οι Σοσιαλδημοκράτες συγκεντρώνουν 37% και το Κομουνιστικό Κόμμα με 20 % να είναι πια δεύτερο κόμμα .

Μια από τις αιτίες η για δύο δεκαετίες εφαρμοζόμενη αντεργατική οικονομική πολιτική και η εκτίναξη του δημόσιου χρέους σε ποσοστά πάνω από το 40% του ΑΕΠ  παρά το ξεπούλημα σχεδόν όλης της τεράστιας σε όγκο κρατικής περιουσίας . 

Να σημειώσουμε εδώ ότι το 1990 οι κομουνιστές παρέδωσαν σχεδόν μηδενικό δημόσιο χρέος  με τις απαιτήσεις προς τρίτες χώρες να το ξεπερνούν κατά πολύ.

Η ανεργία στη χώρα που μέχρι το 1990 ήταν άγνωστη λέξη και λόγος για ποινική δίωξη σε περίπτωση που κάποιος προσπαθούσε να ζήσει χωρίς να δουλεύει , σήμερα έχει πια περάσει το 8%.

Πηγη

Ολοι στην εκλογική μάχη για να βγει πανίσχυρο το ΚΚΕ

Ολοι στην εκλογική μάχη για να βγει πανίσχυρο το ΚΚΕ

Εργάτες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, άνεργοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, φοιτητές και σπουδαστές, συνταξιούχοι, αναγνωρίσιμοι και δοκιμασμένοι στους κλάδους και στους χώρους τους για τη συνέπεια με την οποία υπερασπίζονται τα δίκια των εργαζομένων και του λαού, είναι οι 424 υποψήφιοι που απαρτίζουν τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ σε όλη την επικράτεια. Πρόκειται για στελέχη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που δραστηριοποιούνται στο ΠΑΜΕ και άλλα εργατικά σωματεία. Στελέχη του αγροτικού κινήματος (ΠΑΣΥ) και άλλων συλλόγων της αγροτιάς, συνδικαλιστές των ΕΒΕ (ΠΑΣΕΒΕ) και άλλων ενώσεων. Νεολαίοι αγωνιστές του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), γυναίκες - μέλη της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ). Στελέχη του κινήματος των εκπαιδευτικών, του κινήματος κατά του πολέμου, του πολιτισμού, για την προστασία του περιβάλλοντος και εκλεγμένοι στην Τοπική Διοίκηση. Ακόμα, των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων και των λαϊκών επιτροπών αγώνα.

Το 50% των υποψηφίων συμμετέχουν για πρώτη φορά σε συνδυασμούς του ΚΚΕ, ενώ οι γυναίκες υπερβαίνουν την προβλεπόμενη από τον εκλογικό νόμο ποσόστωση του 1/3. Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η ηλικιακή σύνθεση, με το 35,3% να είναι μεταξύ 25 - 39 χρόνων, το 26,3% μεταξύ 40 - 49 χρόνων, το 31,6% μεταξύ 50 - 59 χρόνων, το 6,3% μεταξύ 60 - 69 χρόνων και το 0,5% από 70 και πάνω. Με την ανακοίνωση των ψηφοδελτίων την περασμένη Τρίτη, η ΚΕ του ΚΚΕ απηύθυνε κάλεσμα στα μέλη και τους φίλους του Κόμματος και της ΚΝΕ, στους ψηφοφόρους του, «να οργώσουν όλη την Ελλάδα, πρωταρχικά τους τόπους δουλειάς, για να φτάσει το ψηφοδέλτιο και η φωνή του Κόμματος σε κάθε εργαζόμενο, φτωχό αγρότη και αυτοαπασχολούμενο, κάθε νέο και νέα, κάθε γυναίκα της λαϊκής οικογένειας. Η μάχη των εκλογών πρέπει να δοθεί με πείσμα και αισιοδοξία, με μαχητικότητα, για ένα αποφασιστικά ενισχυμένο ΚΚΕ. Η πολιτική του ΚΚΕ έχει δικαιωθεί και είναι το μόνο κόμμα στο οποίο η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μπορούν να στηριχθούν και μετά τις εκλογές».

Το εμπόριο ελπίδας περνάει στις ΜΚΟ

Το εμπόριο ελπίδας περνάει στις ΜΚΟ

Το βρώμικο ρόλο τους αποδεικνύουν με κάθε ευκαιρία οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αυτή τη φορά πρωτοστατώντας στην εφαρμογή της ελαστικής απασχόλησης - ακόμη και επιστημονικού δυναμικού - με εργαζόμενους που θα δουλεύουν για 5 μήνες για 600 ευρώ. Ετσι, η ΜΚΟ PRAKSIS σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων, στα πλαίσια των προγραμμάτων «κοινωφελούς εργασίας» θα συνάψει 5μηνες συμβάσεις με εξειδικευμένους επαγγελματίες, που θα υποστηρίξουν ομάδες πληθυσμών όπως άστεγοι, άτομα που ζουν στα όρια της φτώχειας, αποφυλακισμένοι και παιδιά που επαιτούν στους δρόμους της Αθήνας. Μάλιστα, για αυτή τους την «υπηρεσία» ως μεσάζοντες στην άσκηση της αντεργατικής πολιτικής θα εισπράττουν για κάθε πρόσληψη το 5% επί των μεικτών αποδοχών.

Την ίδια ώρα, χιλιάδες νέοι επιστήμονες είναι άνεργοι, αντί να αξιοποιούνται με πλήρη, σταθερή δουλειά και αξιοπρεπείς μισθούς, για να παρέχονται καθολικά και προγραμματισμένα αυτές οι εξειδικευμένες και κρίσιμες υπηρεσίες: Πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενημέρωση για θέματα δημόσιας Υγείας, υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής συμβουλευτικής, νομικής συμβουλευτικής, εργασιακής συμβουλευτικής και ψυχοπαιδαγωγικής παρέμβασης.

Ενα νέο εμπόριο ελπίδας στήνεται εν μέσω κρίσης, όπου η ανέχεια και η ανεργία αυξάνονται ραγδαία. Τη βρώμικη δουλειά αναλαμβάνουν σε αυτήν τη φάση οι «αμόλυντες» ΜΚΟ. Πληρώνονται αδρά από τις κυβερνήσεις και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, για να προωθούν τον «εθελοντισμό», τις χαμηλές προσδοκίες, τη ζητιανιά για «λίγη δουλειά», «λίγο φαΐ», «λίγη υγεία» σε μια εποχή που τεράστιος πλούτος παράγεται. Παράλληλα, θα διατηρούν γύρω τους ένα αποθεματικό εθελοντών, πουλώντας ελπίδα, ότι κάποια στιγμή μπορεί να μεσολαβήσουν οι κύριοι των ΜΚΟ για 5μηνη δουλειά με 600 ευρώ...

    

Ο λόγος «καμουφλάζ» της «Χρυσής Αυγής»

Ο λόγος «καμουφλάζ» της «Χρυσής Αυγής»

Η «Χρυσή Αυγή» και η δράση της δεν είναι χτεσινή. Αρα κανένας δεν θα φέρει «καινούριες κουκουβάγιες στην Αθήνα» αν μιλήσει γενικά για ένα φασιστικό μόρφωμα που όλα τα τελευταία χρόνια δρα στο περιθώριο της πολιτικής ζωής με αιχμή τις πιο ακραίες εθνικιστικές και ρατσιστικές θέσεις.

Το ζήτημα λοιπόν σήμερα δεν είναι αυτό. Είναι ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία και σε συνθήκες άγριας καπιταλιστικής κρίσης το συγκεκριμένο μόρφωμα κατορθώνει απ' ό,τι φαίνεται τουλάχιστον δημοσκοπικά για την ώρα να δημιουργεί ψηφοφόρους και οπαδούς πολύ περισσότερους απ' όσους θα πίστευε ίσως κανείς πριν δυο - τρία χρόνια χωρίς βαθύτερη σκέψη και γνώση πως της αναλογούν σε μια χώρα και σε ένα λαό με το θεωρητικά ιστορικό κεκτημένο της Ελλάδας και με τη θεωρητικά δεδομένη ίσως κοινωνική συνείδηση.

Τίποτα καινούριο

Φυσικά τέτοιες σκέψεις - απόψεις του τύπου «πέφτω από τα σύννεφα» είναι ιδιαίτερα πρόχειρες και επιφανειακές. Αυτό γιατί τόσο η ατομική όσο και η κοινωνική συνείδηση είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στους «αέρηδες» των διαρκώς μεταβαλλόμενων συνθηκών και ακριβώς αυτές οι συνθήκες δεν είναι ό,τι - ό,τι στις μέρες μας. Ζούμε μέρες άγριας καπιταλιστικής κρίσης, με όλες τις αντιθέσεις του συστήματος να έχουν ξεσπάσει σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής και ατομικής ζωής.

Πρόκειται δηλαδή για το ιστορικά αποδεδειγμένο «οργωμένο χωράφι» να καρποφορήσει τόσο η ριζοσπαστικοποίηση των μαζών και η συνολική αμφισβήτηση του συστήματος της εκμετάλλευσης, που μπορεί να οδηγήσει σε διαδικασία ανατροπής του όσο επίσης και το πισωγύρισμα που προκαλεί ο μαζικός φόβος και η ανασφάλεια στη συντηρητικοποίηση και στην προσπάθεια διατήρησης με «νύχια και με δόντια» των κεκτημένων. Μια τάση η τελευταία που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και ασυνείδητα σε πρώτη τουλάχιστον φάση ακριβώς στις ακραίες φασιστικές και ρατσιστικές απόψεις που ίσως οι ίδιοι, που θα τις υιοθετήσουν απέρριπταν σε άλλες προηγούμενες συνθήκες.

Μάλιστα, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, η αστική τάξη κατά καιρούς έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη δεύτερη τάση - κατάσταση της κοινωνικής συνείδησης προκειμένου να σιγουρέψει την εξουσία της. Είτε χρησιμοποιώντας τέτοια ακραία σχήματα για να σπρώξουν σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση τις εξελίξεις, είτε με εκβιασμό για πιθανή ανάπτυξή τους και κατάληψη της κυβέρνησης ή ακόμα και με αναγόρευσή τους στην κυβερνητική εξουσία. Αυτές οι «χρήσεις» τέτοιων μορφωμάτων από μέρους της αστικής τάξης δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες. Ισα ίσα η μία μπορεί να συμπληρώνει την άλλη ή να περιμένει τη σειρά της κατά περίπτωση, και κατ' ανάγκη της εξουσίας του κεφαλαίου να ανασύρεται «από το συρτάρι».

Η «διαφορά» στους τρόπους

Τίποτα καινούριο σε όλα αυτά. Οπως από την άλλη δεν υπάρχει τίποτα καινούριο και στους τρόπους που χρησιμοποιούν τέτοια μορφώματα για να βγουν από το περιθώριο της πολιτικής ζωής και να απευθυνθούν, όταν τους επιτρέψουν οι συγκυρίες και τους ενθαρρύνουν ίσως τμήματα της αστικής τάξης, σε ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Πρώτα απ' όλα δεν απευθύνονται άμεσα στη συνείδηση αλλά κεντρίζουν την κοινωνική ψυχολογία. Δεν τους ενδιαφέρει, ίσα ίσα την αποφεύγουν, η δεύτερη (εσωτερική) σκέψη του ακροατή τους, που θα αποκαλύψει τις αντιφάσεις και τους πραγματικούς στόχους τους. Εξαντλούν όλες τους τις δυνάμεις για να αρπάξουν την «κορυφή», τον «αφρό» της δυσαρέσκειας με τέτοιο τρόπο που να αποκλείει ταυτόχρονα τη σκέψη και να καταπλακώνει τη συνείδηση.

Για παράδειγμα, ο αρχηγός τους την περασμένη Πέμπτη στο κανάλι «Κόντρα» ισχυρίστηκε πως αυτή θα είναι η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση μέχρι τις εκλογές πλην των καθιερωμένων 5λέπτων και 10λέπτων. Ετσι κάνει προπαγανδιστικό αιφνιδιασμό με κάτι που ακούγεται διαφορετικό από τα συνηθισμένα και κερδίζει την έστω προσωρινή προσοχή. Δεύτερο ενεργοποιεί την έτσι κι αλλιώς δυσαρέσκεια του κόσμου για τον τρόπο της ενημέρωσης των καναλιών και με όλα αυτά κουκουλώνει το γεγονός πως δεν θέλει να βγαίνει στην τηλεόραση, τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση, όπου αργά ή γρήγορα με λίγο «ξύσιμο» αποκαλύπτεται.

Για παράδειγμα ακόμα και σ' αυτήν την καλοσχεδιασμένη τηλεοπτική παράσταση όπου επιχείρησε λεκτικά να αποστασιοποιηθεί από το φασισμό - ναζισμό, του βγήκε ο θαυμασμός στον Μεταξά, στον «ήρωα παρασημοφορημένο αξιωματικό Ντερτιλή», το «μεγάλο παραμύθι του Πολυτεχνείου», η «συμφωνία σε πολλά με τη χούντα» κλπ.

Αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ελεγχόμενα στραβοπατήματα, αφού τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση επιδίωξή τους δεν είναι να απευθυνθούν μόνο σε κάποιο περιθώριο του τύπου «ένας Παπαδόπουλος τους χρειάζεται» αλλά να απευθυνθούν και σε ευρύτερα καθυστερημένα μικροαστικά κύρια στρώματα, από αυτά που καλοταϊσμένα από τους αστούς συμμαχούσαν μαζί τους και που νιώθουν να τους κτύπησε κατακούτελα η κρίση και αισθάνονται τώρα προδομένα, ανασφαλή και ψάχνονται φοβισμένα να βρουν κάπου να γαντζωθούν. 'Η φοβισμένα φτωχά λαϊκά στρώματα που τσακίζονται από την κρίση και επειδή δεν μπορούν να πιστέψουν στη δύναμη του αγώνα των εργατών, μιας και δεν πίστεψαν ποτέ σ' αυτόν, αναζητούν ένα τέτοιο αποκούμπι ως άλλοθι, για να εκφράσει τη δύναμη που αυτοί δεν έχουν λόγω φόβου.

Να σιγουρευτεί το σύστημα της εκμετάλλευσης

Για παράδειγμα, λένε σε διαφημιστικό τους τρικάκι: «...να μπουν στη βουλή ΕΛΛΗΝΕΣ που θα κάνουν άνω-κάτω το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα». Ηδη άρπαξαν - απήγαγαν αιφνιδιαστικά τη σκέψη, τη φυλάκισαν στη διατήρηση και διαιώνιση του εκμεταλλευτικού συστήματος και την έβαλαν να κυνηγάει ουτοπίες και αυταπάτες στο πουθενά. Με εκείνο το «ΕΛΛΗΝΕΣ» τραβάει την προσοχή και τη χώνει στους λαβύρινθους των αταξικών αντιπαραθέσεων περί «απάτριδων», «πουλημένων» και δεν συμμαζεύεται...

Με εκείνο το «άνω-κάτω» ικανοποιεί το μικροαστικό ένστικτο, που θέλει κάποιον άλλον να «καθαρίζει για πάρτη του» και χωρίς την άμεση δική του συμμετοχή να του εξασφαλίζει τη δικαιοσύνη Του και την ησυχία Του ταυτόχρονα.

Μάλιστα στην εν λόγω τηλεοπτική παράστασή του ο αρχηγός της «Χρυσής Αυγής» μίλησε για «Ομάδες πολιτών που με νόμιμο τρόπο θα προφυλάσσουν την κοινωνική ειρήνη». Νάτη η εγγύηση προστασίας. Νάτος ο λευκός-μαύρος ιππότης. Πριν από μερικές βδομάδες αρθρογράφος της «Καθημερινής» έγραφε για τις γειτονιές που είχε κερδίσει ο Χίτλερ...

Τέλος, εκείνο το «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα» είναι το τέλειο «κλείδωμα» στο σύστημα της εκμετάλλευσης του οποίου έχει αποκλείσει την ύπαρξη και αντίθετα έχει χώσει το μυαλό του ακροατή - αναγνώστη να ψάχνεται να βρει άκρη στη σύμφυτη διαφθορά και στο πολιτικό σύστημα, που μπορεί ν' αλλάξει (π.χ. Ιταλία) για να σώσει προσωρινά τον καπιταλισμό.

Μας τα 'παν κι άλλοι...

Στο ίδιο τρικάκι λέει επίσης: «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ της Τρόικας των διεθνών τοκογλύφων και του σιωνιστικού κεφαλαίου». Πάλι διπλοκλείδωμα μέσα στο σύστημα της εκμετάλλευσης, με σφαλιστά τα «παράθυρα» της σκέψης, έτσι που να μη φαίνονται πουθενά τα μονοπώλια και η εξουσία τους. Η «ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ» έχει αποκλείσει το ενιαίο ιμπεριαλιστικό σύστημα που σύσσωμο περνάει κρίση και σύσσωμο με τους εσωτερικούς του πάντα ανταγωνισμούς προσπαθεί να την ξεπεράσει σε όφελος των μονοπωλίων. Εκείνο το «σιωνιστικού κεφαλαίου» θα 'λεγε κάποιος πως τους ξέφυγε, γιατί καρφώνουν έτσι την προέλευσή τους, αλλά ίσα ίσα είναι ό,τι πρέπει καμουφλάζ για να μη φανούν από πουθενά τα μονοπώλια, η δράση και η εξουσία τους, αλλά κάποιο «σιωνιστικό κεφάλαιο». Τράβα βρες το δηλαδή...

Το ίδιο τρικάκι τελειώνει με το πολύ γνωστό «Για να ανήκει η Ελλάδα στους Ελληνες»... Θα λέγαμε εδώ «μας τα 'παν κι άλλοι». Οπως και τότε που πρωτοειπώθηκε από το ΠΑΣΟΚ έτσι και τώρα στόχο έχει να θολώσει τα ξεκάθαρα. Τότε χρησίμευσε σαν μελάνι της σουπιάς για να κρύψει την ταξική κοινωνία και να προετοιμάσει την αποδοχή της τότε ΕΟΚ, του ΝΑΤΟ, των βάσεων που έφευγαν... για να μείνουν.

Τους ίδιους ακριβώς σκοπούς εξυπηρετεί στα χέρια - λόγια και της «Χρυσής Αυγής». Με τον ίδιο τρόπο για παράδειγμα ο αρχηγός τους στην προχτεσινή τηλεοπτική του παράσταση έσουρε πολλά ενάντια στο μνημόνιο, μίλησε για «λεόντειες συμφωνίες με την ΕΕ», για «χρήματα της ΕΕ που δεν δόθηκαν παραγωγικά», για «κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ΝΑΤΟικά σκυλάκια» και άλλα του είδους αλλά με γρήγορες νοηματικές τρίπλες και φτηνούς εξυπνακισμούς ασφάλιζε ταυτόχρονα την παρουσία της χώρας στις λυκοσυμμαχίες. Είπε, για παράδειγμα, να μη φύγουμε τώρα από το ευρώ, αλλά να εκβιάσουμε στάση πληρωμών για να τρομοκρατηθούν οι της Ευρωζώνης στην πιθανότητα υποβάθμισης του νομίσματός τους. Δηλαδή ενάντια στο μνημόνιο, αλλά για να φτιαχτεί άλλο μνημόνιο που να καλύψει το χρέος από το δάνειο των «τρομοκρατημένων» της Ευρωζώνης...

Αλλωστε ένα από τα δημοφιλή τους συνθήματα είναι: «Ναι στην Ευρώπη των Εθνών». Εδώ κι αν «μας τα 'παν κι άλλοι» με εκείνο της «Ευρώπης των λαών» των λογής οπορτουνιστών για να σιγουρεύουν χρόνια τώρα τον εγκλωβισμό λαϊκών μαζών στη φωλιά της λυκοσυμμαχίας.

Οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι του λαού δεν πρέπει να πέσουν στη «λαϊκή» παγίδα του φασιστικού μορφώματος. Η λύση στα προβλήματά τους δεν μπορεί να αφεθεί - ανατεθεί στα κουτσαβάκια της γειτονιάς. Η λύση βρίσκεται στη δική τους συμμετοχή στην οργανωμένη πάλη στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, ενάντια στην αντεργατική - αντιλαϊκή λαίλαπα, στην πορεία κατάκτησης της δικής τους λαϊκής εξουσίας. Σ' αυτή την πορεία ένας σταθμός θα πρέπει να είναι και η ενδυνάμωση του ΚΚΕ στις επερχόμενες εκλογές.

Του
Παύλου ΑΛΕΠΗ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

18/10/2009

 -- Ενταση της επίθεσης στην κοινωνική ψυχολογία

26/11/2006

 -- Η λαϊκή πάλη του χτες εμπνέει και τους αγώνες του σήμερα

6/3/2005

 -- Στον κόσμο τους...

Απατηλές «γαλλικές» ελπίδες

Απατηλές «γαλλικές» ελπίδες

Γρηγοριάδης Κώστας

Σωθήκαμε! Αν πιστέψει κανείς την ομοβροντία αναλύσεων των αστικών Μέσων μαζικής ενημέρωσης η υπόσχεση για μια φιλολαϊκή στροφή της ΕΕ απέκτησε νέο ονοματεπώνυμο και μάλιστα διπλό! Πρόκειται για τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών στη Γαλλία, Φρανσουά Ολάντ, και τον υποψήφιο του «Μετώπου της Αριστεράς», Ζαν Λικ Μελανσόν, στις προεδρικές εκλογές στη χώρα. Από τον Μίμη Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ μέχρι τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου του ΝΑΡ σε διάφορες παραλλαγές και φυσικά με πρωταγωνιστές τον Βενιζέλο και τον Τσίπρα προπαγανδίζεται η ιστορική ευκαιρία για επαναχάραξη του «ευρωπαϊκού πολιτικού χάρτη» μετά την πιθανή εκλογική ήττα του προέδρου Σαρκοζί στη Γαλλία. Τονίζεται η δυνατότητα φιλολαϊκής επαναδιαπραγμάτευσης της Ελλάδας, αρκεί βέβαια ο λαός να εκλέξει τους κατάλληλους «αριστερούς» διαπραγματευτές.

Ο στόχος εγκλωβισμού για μια άλλη φορά της λαϊκής αγανάκτησης και διαμαρτυρίας στη μάταιη αναζήτηση φιλολαϊκής διαχείρισης στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, χωρίς γραμμή ρήξης με την εξουσία των μονοπωλίων στην Ελλάδα είναι προφανής. Για να γίνει αντιληπτός ο χαρακτήρας και το μέγεθος της προσπάθειας πολιτικής εξαπάτησης του λαού πρέπει να φωτίσουμε τα συμφέροντα του πραγματικού αντιπάλου του, της αστικής τάξης.

Η γαλλική άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί υπηρέτες της

Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές διεξάγονται σε μια συγκυρία που η άρχουσα τάξη της Γαλλίας πρέπει να διαχειριστεί δύο βασικές προκλήσεις:

α) Την ένταση της ανισόμετρης ανάπτυξης και τη μεταβολή του συσχετισμού δύναμης υπέρ της Γερμανίας στο εσωτερικό της Ευρωζώνης και σε βάρος της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας.

Η αύξηση της ανισομετρίας εκφράζεται μεταξύ Γερμανίας - Γαλλίας και γενικότερα μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ με την αύξηση της διαφοράς στο επίπεδο της παραγωγικότητας, της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής, του όγκου των εξαγωγών τους, των εκροών για άμεσες επενδύσεις και φυσικά αντανακλάται στο διαφορετικό ύψος του δημόσιου χρέους, στη διαφορετική δημοσιονομική τους κατάσταση.

β) Την εκδήλωση νέας κρίσης στην Ευρωζώνη, μετά από σύντομη αναιμική ανάκαμψη και την ολοφάνερη δυσκολία της αστικής πολιτικής να διαχειριστεί το μεγάλο μέγεθος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου που πρέπει να απαξιωθεί για να υπάρξει ουσιαστική ανάκαμψη. Πάνω σ' αυτό το έδαφος οξύνεται η διαπάλη διάφορων τμημάτων του κεφαλαίου για τον επιμερισμό των βαρών της κρίσης, την κατανομή των ζημιών, το ύψος και την κατανομή των κρατικών ενισχύσεων, τη θωράκιση του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Ομως όλες οι εκδοχές της αστικής διαχείρισης έχουν αντιλαϊκό χαρακτήρα και δεν μπορούν να εξαλείψουν τις νομοτέλειες και τις αντιφάσεις της καπιταλιστικής παραγωγής. Η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική μείωσης των κρατικών δαπανών οξύνει άμεσα τις συνέπειες της κρίσης. Η επεκτατική πολιτική, τα μεγάλα κρατικά πακέτα ενίσχυσης των μονοπωλιακών ομίλων, εμποδίζει την απαξίωση κεφαλαίου και οδηγεί σε νέα αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος και σε διόγκωση του δημόσιου χρέους.

Η αστική τάξη στη Γαλλία και στα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ αναζητά λοιπόν το κατάλληλο μείγμα διαχείρισης που να μπορεί να ενσωματώσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια από την έκρηξη της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας.

Καθώς οι πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας Κοέλιο, της Ισπανίας Ραχόι και της Ιταλίας Μόντι ομολογούν την αδυναμία επίτευξης των διαχειριστικών στόχων που είχαν θέσει στους κρατικούς προϋπολογισμούς τους, εντείνονται οι διεργασίες στην ΕΕ και στο ΔΝΤ για να δρομολογηθούν αναγκαίες προσαρμογές της αστικής πολιτικής.

Στο επίκεντρο βρίσκονται οι σημερινοί ευνοϊκοί όροι δανεισμού της Γερμανίας συγκριτικά με τη Γαλλία, την Ιταλία και γενικότερα τα υπερχρεωμένα κράτη και η θωράκιση των ευρωπαϊκών τραπεζικών ομίλων.

Παράλληλα οι αστικές τάξεις των Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας επιδιώκουν την προστασία της εγχώριας βιομηχανίας τους από το γερμανικό ανταγωνισμό.

Οι βασικοί άξονες του προγράμματος Ολάντ υπηρετούν αυτούς τους στόχους, αφού προβλέπουν:

-- Νέες κρατικές επιχορηγήσεις και φοροαπαλλαγές για τους γαλλικούς ομίλους που επενδύουν στο εσωτερικό της χώρας και δρομολογούν επιθετικές εξαγωγές.

-- Προσαρμογή στη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με ευνοϊκότερους όρους δανεισμού των κρατών μελών για να στηριχθεί η καπιταλιστική ανάπτυξη.

-- Δημιουργία ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης του χρηματοπιστωτικού τομέα και διαχωρισμού του πλαισίου λειτουργίας των επενδυτικών τραπεζών.

Επιστέγασμα αυτών των αξόνων αποτελεί η ρητορική για «επαναδιαπραγμάτευση» της συμφωνίας Μέρκελ - Σαρκοζί για το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, ώστε να περιλαμβάνει σαφή αναπτυξιακά μέτρα.

Στη πραγματικότητα ο Ολάντ και συνολικά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει υπογράψει και προωθεί τη «Στρατηγική ΕΕ - 2020» και όλες τις κοινοτικές οδηγίες θωράκισης της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων μέσα απ' τη διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης, ελαστικών εργασιακών σχέσεων προσωρινής απασχόλησης και νέων πεδίων ικανοποιητικής κερδοφορίας για το κεφάλαιο.

Δεσμεύεται για τήρηση των δημοσιονομικών στόχων κάτω από το 3% το 2013 και μηδενισμού του ως το 2017 χωρίς αύξηση της φορολογίας των κερδών του κεφαλαίου. Οι προτάσεις του αποτελούν εξειδίκευση των αναπτυξιακών μέτρων που συζητήθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ το Μάρτη του 2011 και εστίασαν στην αύξηση της ψαλίδας μεταξύ της μεγέθυνσης της παραγωγικότητας και του πραγματικού μισθού και στην περικοπή ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Γι' αυτό εξάλλου έχει την υποστήριξη του τέως συντηρητικού προέδρου της Γαλλίας Ζακ Σιράκ, ενώ και ο ίδιος ο Σαρκοζί πραγματοποιεί επίσης προεκλογική στροφή σχετικά με το ρόλο της ΕΚΤ.

Είναι φανερό ότι η επιδιωκόμενη μεταβολή δεν αφορά την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών αλλά το συσχετισμό κρατών και τμημάτων του κεφαλαίου στο συγκεκριμένο ευρωενωσιακό όργανο. Φυσικά όλα τα προαναφερόμενα συσκοτίζονται με ορισμένα μέτρα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, όπως η στήριξη της κατώτερης σύνταξης καθώς και η φορολόγηση με 75% του εισοδήματος άνω του 1 εκατ. ευρώ των φυσικών προσώπων, που δεν αφορά τα κέρδη των μεγαλομετόχων των εταιρειών των επαναεπενδύονται.

Ο αριστερός ψάλτης του Ολάντ και οι φίλοι του στην Ελλάδα

Απ' τον πολύχρωμο θίασο του αστικού πολιτικού συστήματος δεν λείπει και στη Γαλλία ο πόλος που προβάλει την αυταπάτη ριζοσπαστικής φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η περίπτωση του υποψήφιου προέδρου Ζακ-Λικ Μελανσόν αποτελεί εμβληματικό παράδειγμα οπορτουνιστή πολιτικού, τροτσκιστικής προέλευσης. Υπηρέτησε ως υπουργός στην κυβέρνηση του σοσιαλιστή Ζοσπέν, η οποία υπήρξε πρωταθλήτρια στις αναδιαρθρώσεις και ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της οικονομίας, καθώς και στη στήριξη της αιματοβαμμένης ιμπεριαλιστικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Μ' αυτές τις περγαμηνές πρωταγωνίστησε στη συνέχεια στη συγκρότηση ενός οπορτουνιστικού Μετώπου με τη συμμετοχή του ΚΚ Γαλλίας, το οποίο διακηρύσσει ότι είναι εφικτός ο φιλολαϊκός μετασχηματισμός της διακρατικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας της ΕΕ. Ο Μελανσόν αποκαλεί τους Σαρκοζί και Ολάντ «Ντάλτον της Λιτότητας», όμως στο β' γύρο των εκλογών ζητά να ηττηθεί ο Σαρκοζί...

Οπως κάθε σύγχρονος οπορτουνιστής που σέβεται τον εαυτό του, βάλλει κατά του χρηματοπιστωτικού τομέα που πνίγει «την πραγματική οικονομία» και καλεί σε αγώνα για αποχρηματιστικοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας. Διανθίζει το πρόγραμμά του με οικονομικούς στόχους ανακούφισης για αύξηση μιας κατωτάτης σύνταξης, του κατώτατου μισθού, μονιμοποίηση συμβασιούχων του Δημοσίου.

Η ρητορική του Μελανσόν επιχειρεί να συσκοτίσει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, ως διακρατικό πολιτικό μηχανισμό στην υπηρεσία των μονοπωλίων. Η υποκριτική «στοχοποίηση» του χρηματοπιστωτικού τομέα αφήνει στο απυρόβλητο τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, τη σύμφυση βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου στο έδαφος των μεγάλων πανίσχυρων μετοχικών εταιρειών, των μονοπωλιακών ομίλων. Ωθεί σε ταξική συνεργασία με το βιομηχανικό κεφάλαιο, συγκαλύπτοντας τον ουσιαστικό ρόλο των τραπεζών για τη στήριξη της καπιταλιστικής παραγωγής. Ο δανεισμός χρηματικού κεφαλαίου από τις τράπεζες αποτελεί βασικό όρο για τη λειτουργία της βιομηχανικής παραγωγής στον καπιταλισμό. Η διαπάλη τμημάτων του τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου για την ιδιοποίηση και τη διανομή της απλήρωτης κλεμμένης εργασίας των εργαζομένων, της υπεραξίας, δεν μπορεί να αποτελεί υπόθεση του εργατικού κινήματος.

Τα όποια μισθολογικά και φορολογικά μέτρα ανακούφισης προτείνει, ακόμα και αν επιτευχθούν προσωρινά, θα εξανεμισθούν όσο δεν αμφισβητείται ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, οι θυσίες στο βωμό της ανταγωνιστικότητας. Η πρόθεση στήριξης «υπό όρους» της σοσιαλδημοκρατίας του Ολάντ στο β' γύρο αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα του πραγματικού προσανατολισμού του «Μετώπου της Αριστεράς».

Οσο δεν αλλάζει ο συσχετισμός ανάμεσα στα μονοπώλια και στο λαό είτε στη Γαλλία είτε στην Ελλάδα η αντιλαϊκή επίθεση θα κλιμακώνεται, όποιος και αν είναι ο συνδυασμός των πολιτικών υπηρετών που θα βρίσκονται στο τιμόνι της διακυβέρνησης, κεντροαριστερός ή κεντροδεξιός.

Το όραμα για την Ευρώπη των λαών προϋποθέτει ανατροπή στο επίπεδο της εξουσίας σε κάθε κράτος της Ευρώπης ξεχωριστά. Η οικονομική ανισομετρία και η ανισομετρία στο επίπεδο πολιτικής σταθερότητας της εξουσίας του κεφαλαίου από χώρα σε χώρα είναι οι θεμελιακοί παράγοντες που δίνουν προτεραιότητα στο εθνικό επίπεδο της ταξικής πάλης, σε συνδυασμό με το διεθνή συντονισμό του εργατικού κινήματος.

Ο στόχος για την αποδέσμευση από την ΕΕ ενταγμένος σε γραμμή ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, πρέπει να αποτελέσει στόχο πάλης όλων των κρατών μελών της ΕΕ και όχι μόνο των αδύναμων κρίκων της.

Η άρχουσα τάξη, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ελλάδα δεν διαπραγματεύεται αλλά αξιοποιεί τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες της και οπορτουνιστικά εξαπτέρυγά τους για να αποκοιμίζει το λαό με την απατηλή ελπίδα της φιλολαϊκής στροφής. Η πλούσια αρνητική πείρα των προηγούμενων κυβερνήσεων της κεντροαριστεράς στην Ιταλία, στη Γαλλία, στη Δανία είναι εξαιρετικά διδακτική.

Αυτό που πραγματικά τρέμει η αστική τάξη είναι το οργανωμένο εργατικό κίνημα που σηκώνει τη σημαία της «Αποδέσμευσης από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία». Η ενίσχυση του ΚΚΕ στις επερχόμενες εκλογές αφορά επομένως τη μοναδική επιλογή αλλαγής του συσχετισμού δύναμης για να ανοίξει ο δρόμος γι' αυτή την ελπιδοφόρα προοπτική στην Ελλάδα, στέλνοντας ταυτόχρονα ένα ηχηρό μήνυμα αντεπίθεσης στους λαούς της Ευρώπης.

Του
Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
* Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας

Συνενοχή στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα

Συνενοχή στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα

Το νέο ήρθε από την «καυτή» ζώνη του Αφγανιστάν. Ο περίεργος στρατός ατάκτων των Ταλιμπάν συμπεριέλαβε στις επιθέσεις του κατά των ΝΑΤΟικών δυνάμεων και την ελληνική στρατιωτική αποστολή. Τα διατεταγμένα ελληνικά ΜΜΕ αρκέστηκαν να δημοσιεύσουν ότι οι Ελληνες στρατιωτικοί «χαίρουν άκρας υγείας». Αυτό παρά το ότι βρίσκονται απλωμένοι σε μόνιμο συναγερμό μάχης. Η είδηση του εφησυχασμού των ΜΜΕ μοιάζει περισσότερο με είδος προειδοποίησης κάποιας στιγμής που θα ανακοινώσουν απώλειες σε τραυματίες και πιθανόν θύματα.

Για μια ακόμη φορά, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης δεν συμφωνεί με την εκτός συνόρων ελληνική στρατιωτική παρουσία. Υπάρχει, βεβαίως, η πάγια επίσημη δήλωση όλων των αστικών κυβερνήσεων ότι η Ελλάδα μένει πιστή στις συμβατικές συμμαχικές υποχρεώσεις ως μέλος του ΝΑΤΟ, κι όποιον πείσει έπεισε. Αλλωστε, η επίσημη πολιτική ζωή γέμισε από φυγόστρατους κουραμπιέδες που βάζουν μερίδα του λαού να πολεμά στην αλλοδαπή για αλλότρια συμφέροντα ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Σ' αυτές τις δυνάμεις έχει κολλήσει κι ο ελληνικός καπιταλισμός με την αστική του τάξη, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις του. Πρόκειται για την εταιρική συμφωνία στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ που η ελληνική αστική τάξη αισθάνεται ικανή να εκπληρώσει ανάλογες συμμετοχικές υποχρεώσεις σε σημεία του πλανήτη που προδικάζουν οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα μείζωνος σημασίας. Το λεγόμενο δόγμα του ανταγωνισμού και της ανάπτυξής της έδωσε ήδη αρκετή οικονομική δύναμη. Η συμπλήρωσή της με τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων και κάθε είδους δημόσιας περιουσίας ενισχύουν τη θέληση της ελληνικής αστικής τάξης να συμμετάσχει σε εταιρικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις και να διεκδικεί σε πλήρη ισοτιμία κι αυτονομία το κάθε λογής μερτικό της είτε αυτό είναι άμεσο σημερινό, είτε μελλοντικό αυριανό.

Υπάρχει και ο εξωτερικός δανεισμός των κυρίαρχων εταίρων όπως Γερμανία, Γαλλία που διασφαλίζει το καθημερινό τεράστιο έξοδο της εκτός συνόρων ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας. Οι εταίροι δανειστές - τοκογλύφοι έχουν κάθε συμφέρον να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή της Ελλάδας σε εκστρατείες εξωτερικού, γνωρίζοντας ότι η μερίδα του λέοντος του πλιάτσικου θα περάσει στα χέρια τους. Η ελληνική μεγαλοαστική τάξη, ακολουθώντας την παραδοσιακή της συναίνεση συμμετέχει στο παιχνίδι της εκμετάλευσης των λαών και του ελληνικού, φορτώνοντάς του ταυτόχρονα τις υπέρογκες δαπάνες της συμμετοχής σε αποστολές στο εξωτερικό, στη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων και κυρίως στην εργατοϋπαλληλική τάξη και στη διαστρωματική μάζα των πληβείων της πόλης και του χωριού. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες εγκυμονεί νέους κυνδίνους και δεινά για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς.

Αντώνης ΔΑΜΙΓΟΣ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

8/5/2011

 -- Κόντρα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια

13/9/2009

 -- Κριτήριο η αντίθεση στον ιμπεριαλισμό

19/4/2008

 -- Οι αντιφάσεις της αστικής τάξης

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ «Μήλον της έριδος» ο ενεργειακός της πλούτος

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

«Μήλον της έριδος» ο ενεργειακός της πλούτος

Το σχέδιο της αστικής κυβέρνησης να απαλλοτριώσει το 51% της ισπανικής πολυεθνικής Repsol - YPF Sa μπερδεύει ακόμη περισσότερο το κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή

Το πλακάτ στην Αργεντινή μπορεί να γράφει «δημόσια και αργεντίνικη» για την πετρελαιοβιομηχανία,ωστόσο σε συνθήκες καπιταλισμού είναι στην υπηρεσία του κεφαλαίου και μόνο

Το νομοσχέδιο που κατέθεσε η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρσνερ προς ψήφιση στο Κογκρέσο για την «εθνικοποίηση» της μεγαλύτερης πετρελαϊκής εταιρείας της χώραςYacimientos Petroliferos Fiscales -YPF Sa, θυγατρικής του ισπανικού ενεργειακού κολοσσού Repsol, έχει προκαλέσει «σεισμό» και αλυσιδωτές αντιδράσεις παγκοσμίως. Οι αναταράξεις στην παγκόσμια ενεργειακή «σκακιέρα» είναι μεγάλες καθώς πρόκειται για προσπάθεια αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων και ανακατανομής εντός της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας από την αστική τάξη της Αργεντινής, με τον πλούτο της χώρας να μετατρέπεται σε «μήλον της έριδος» για πολλούς μνηστήρες. Σύμφωνα με το σχέδιο, το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών (51%) περνάει στο κράτος, σε βάρος της ισπανικής πολυεθνικής Repsol, που ως σήμερα κατέχει το 57,4%.

Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε σε αστραπιαίο χρόνο από την αρμόδια επιτροπή της Γερουσίας και κατόπιν από τη Γερουσία με τη στήριξη και της αντιπολίτευσης - ακόμη και ο πρώην πρόεδρος και γερουσιαστής Κάρλος Μένεμ που είχε ιδιωτικοποιήσει την εταιρεία ψήφισε υπέρ! - παρά τις επιμέρους ενστάσεις σε κάποια εκ των 17 άρθρων του νομοσχεδίου. Προβλέπεται ότι στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα περάσει το 26,01% των μετοχών και στις τοπικές κυβερνήσεις των πετρελαιοπαραγωγών επαρχιών το 26,99%. Δίδεται δε προθεσμία ενός μήνα για διαβουλεύσεις όσον αφορά την εκχώρηση των μετοχών, που σήμερα ανήκουν στην Repsol, το 25,46% στην οικογένεια Ασκενάζι μέσω του Petersen Group, η οποία ασκεί και την προεδρία και το 17,09% των μετοχών τίθεται σε δημόσια διαβούλευση στα χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης και του Μπουένος Αϊρες.

Η απόφαση για την «επανεθνικοποίηση» της εταιρείας YPF - ιδρύθηκε το 1922 με διάταγμα του προέδρου Ιπολίτο Ιρογκιγέν και ιδιωτικοποιήθηκε σταδιακά μεταξύ 1993-99 - μία απόφαση που κατ' αρχήν αλλάζει συλλήβδην το ενεργειακό σενάριο στην ίδια την Αργεντινή, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Προς όφελος του κεφαλαίου

Εγκαταστάσεις της YPF

Οι προειδοποιήσεις της προέδρου Κριστίνα Φερνάντες προς την Repsol - YPF περί των «προθέσεων επανεθνικοποίησης» είχαν αρχίσει από το Γενάρη, όταν είχαν συγκεντρωθεί και τα στοιχεία για το οικονομικό έτος 2011, όπου όλο το εμπορικό πλεόνασμα της χώρας, 9,4 δισεκατομμύρια δολάρια, πήγε για την προμήθεια και εισαγωγή πετρελαίου μετά από δύο δεκαετίες ενεργειακής αυτάρκειας!

Η Repsol YPF κατηγορήθηκε για την πολιτική που ακολουθεί στην Αργεντινή η οποία διέπεται από την υπερεξόρυξη των πετρελαϊκών αποθεμάτων, που κατευθύνει αποκλειστικά για εξαγωγές, για «παντελή έλλειψη επενδύσεων για έρευνα και ανάπτυξη» και ότι προτιμά «να επενδύει στην Αλάσκα, στον Κόλπο του Μεξικού, στην Καραϊβική και την Βόρεια Αφρική» ενώ την ίδια στιγμή διαμοιράζει το 90% των κερδών στους μετόχους της και εξωθεί την Αργεντινή στο να αναγκάζεται να εισάγει ενέργεια. «Εάν αυτή η πολιτική συνεχιστεί η χώρα δεν θα έχει μέλλον, όχι γιατί δεν έχει πλουτοπαραγωγικές πηγές αλλά εξαιτίας της επιχειρηματικής πολιτικής» τόνισε η Φερνάντες κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στο Κογκρέσο τονίζοντας ωστόσο «ότι δεν πρόκειται για εθνικοποίηση αλλά για ανάκτηση της κυριαρχίας στις πλουτοπαραγωγικές της πηγές». Ανάκτηση όχι φυσικά προς όφελος του αργεντίνικου λαού, καθώς η «επανεθνικοποιημένη» YPF θα λειτουργεί με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, στηρίζοντας το εγχώριο κεφάλαιο.

Την ίδια στιγμή, τα σχέδια επανεθνικοποίησης της YPF προκαλούν πολλά ερωτηματικά για το μέλλον της εταιρείας και κατά πόσο θα έχει τη δυνατότητα η κυβέρνηση της Αργεντινής να αντιμετωπίσει τις «προκλήσεις της χρηματοδότησης της επανεθνικοποίησης» καθώς και της εκμετάλλευσης ή τις μελλοντικές επενδύσεις για την εξόρυξη πετρελαίου και πάνω από όλα την εκμετάλλευση του ενός από τα μεγαλύτερα σχιστολιθικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που εκτιμάται ότι ενδεχομένως αντιστοιχεί στο 12% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου. Το κοίτασμα που βρίσκεται στην περιοχή Vaca Muerta - μεταξύ των επαρχιών Νεουκέν, Ρίο Νέγκρο και Μεντόσα, στην αργεντίνικη Παταγωνία - και εκτείνεται στο υπέδαφος σε έκταση 30.000 χιλιομέτρων, θεωρείται ότι χρειάζεται επενδύσεις πολλαπλάσιες από το ποσό «που θα κρίνουν τα ομοσπονδιακά δικαστήρια ως αποζημίωση στη Respol» σύμφωνα με την πρόεδρο Φερνάντες και τεχνογνωσία που η Αργεντινή δεν κατέχει... Ωστόσο οι μονοπωλιακοί όμιλοι είναι προ των θυρών. Δεδομένων και των αξιώσεων της Αργεντινής για την ανάκτηση της κυριαρχίας των νησιών Μαλβίνας/Φόκλαντς (κατά της Βρετανίας που τα κατέχει) που συνδέεται άμεσα με τα πετρέλαια που βρέθηκαν εκεί αλλά και την Ανταρκτική, είναι σίγουρο ότι η κίνηση αυτή της Αργεντινής δεν «είναι ανοησία» όπως υποστηρίζουν αναλυτές της αγοράς αλλά έχει βάθος και στοχεύει στην αναβάθμισή της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

«Τσουνάμι» αντιδράσεων και ...ενδιαφέροντος

Το «τσουνάμι» των αντιδράσεων εκδηλώθηκε πρώτα στην ΕΕ. Απολύτως αναμενόμενο αφού η Repsol-YPF Sa αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο των αποθεμάτων του ισπανικού κολοσσού, άρα και ένα σημαντικό προμηθευτή για την ΕΕ, κατά κύριο λόγο σε ισχύ και χρήμα, ειδικά υπό το πρίσμα της κορύφωσης της καπιταλιστικής κρίσης και του εμπάργκο του ιρανικού πετρελαίου. Εκτός αυτών η Repsol-YPF ήταν η αιχμή του δόρατος της πολιτικής και οικονομικής επέκτασης της Ισπανίας και κατά προέκταση της ΕΕ, στις αγορές της Λατινικής Αμερικής. Από την πρώτη στιγμή οι αντιδράσεις της ισπανικής κυβέρνησης ήταν οργισμένες και απειλητικές, όσον αφορά τη λήψη «σκληρών μέτρων ως αντίποινα». Καθόλη τη διάρκεια της εβδομάδας ο «πόλεμος» κλιμακωνόταν. Την Παρασκευή το Ευρωκοινοβούλιουιοθέτησε, με πλειοψηφία, καταδικαστική μη-δεσμευτική απόφαση εναντίον της Αργεντινής, χαρακτηρίζοντας την κίνηση «μονομερή και εχθρική, που δεν προωθεί το διάλογο», ενώ αναφέρει ότι θα εξετάσει «μια πιθανή μερική ακύρωση των μονομερών δασμολογικών προτιμήσεων», ως μέσον για την τιμωρία όποιας χώρας αποπειραθεί να απαλλοτριώσει την περιουσία ευρωπαϊκής εταιρείας. Η Ισπανία έχει ζητήσει από την ΕΕ να καταθέσει προσφυγή κατά της Αργεντινής στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και οι ΥΠΕΞ των χωρών της ΕΕ θα εξετάσουν πώς θα χειριστούν την αντιπαράθεση Αργεντινής - Ισπανίας στη σύνοδό τους, αύριο.

Ωστόσο, αναλυτές τονίζουν ότι όλες οι κινήσεις της Ισπανίας και της ΕΕ δεν πρόκειται να φέρουν αποτελέσματα, αφού «η Αργεντινή έχει τεθεί εκτός των παγκόσμιων αγορών και έχει αψηφήσει διεθνή πρόστιμα σε προηγούμενες διαμάχες».

Κολομβία και Μεξικό είναι οι δύο χώρες της Λατινικής Αμερικής που βγήκαν επίσης με δυναμικό τρόπο να «καταδικάσουν» την κίνηση αυτή... Η σύμπραξή τους στο «στρατόπεδο των οργισμένων» έχει την εξήγησή της. Αφ' ενός το μεξικανικό μονοπώλιο, η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία Pemex, πλήττεται άμεσα, καθώς ελέγχει περίπου το 10% της Repsol, ενώ από την πλευρά της η Κολομβία και ειδικά ο αντιδραστικός πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος, βλέπει ένα ακόμη «ανταγωνιστή» μετά τη Βραζιλία να αναδύεται σε μια στιγμή που οι μετοχές του «είχαν αναβαθμιστεί».

Αξίζει να σημειωθεί ότι ουκ ολίγοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Λατινική Αμερική θα είναι η «επόμενη Μέση Ανατολή» ή η νέα «ενεργειακή Μέκκα» αν οι εκτιμήσεις για τα αποθέματα της Αργεντινής επιβεβαιωθούν, τα τεράστια κοιτάσματα της Βραζιλίας αρχίζουν και μπαίνουν στις αγορές και δεδομένου ότι η Βενεζουέλα εδώ και καιρό είναι η χώρα με τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποδεδειγμένα αποθέματα στον πλανήτη, ενώ η Βολιβία έχει από τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου. Ολες οι χώρες της περιοχής ανεξαιρέτως, και η Καραϊβική, είναι πλούσιες ενεργειακά.

Οι προοπτικές αυτές αλλάζουν τα ενεργειακά δεδομένα και είναι βέβαιο ότι θα κλιμακωθούν οι ανταγωνισμοί και η διαπάλη των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τη «λεία» της «νέας Μέσης Ανατολής».

Ακοίγουν το «παιχνίδι» και οι διαγκωνισμοί

Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να εκτιμηθούν οι σχεδόν «ήπιες» αντιδράσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, που κυριολεκτικά «διψούν» για ενέργεια. Οι ΗΠΑ, αρχικά, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, καταδίκασαν «την αρνητική εξέλιξη» και κάλεσαν την Αργεντινή να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με την Ισπανία, την ΕΕ και τη διεθνή κοινότητα ενώ η «σχέση διακριτικής απόστασης» συνεχίστηκε παρά τις ευρωπαϊκές πιέσεις, για να εξελιχθεί ότι «στηρίζουν πλήρως» μέχρις στιγμής το αίτημα «η Αργεντινή να καταθέσει τα πλήρη οικονομικά στοιχεία για να αξιολογηθούν από το ΔΝΤ» και στηρίζει όλες τις ενέργειες ώστε να πραγματοποιηθεί αυτός ο στόχος.

«Ως λάθος κίνηση» χαρακτήρισε την ενέργεια της κυβέρνησης της Αργεντινής ο απερχόμενος πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ρόμπερτ Ζέλικ, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Αλέν Ζιπέ στήριξε τις ενέργειες της ΕΕ, εξέφρασε την αλληλεγγύη του στην Ισπανία και τόνισε «ότι δεν μπορεί να υπάρχει απαλλοτρίωση χωρίς τη σωστή αποζημίωση». Ωστόσο, ο γαλλικός κολοσσός «Total», έσπευσε να έρθει σε επαφή με τη μεταβατική ομάδα για την YPF - έως ότου ψηφιστεί η σχετική νομοθετική διάταξη - επικεφαλής της οποίας είναι ο υπουργός Σχεδιασμού Χούλιο ντε Βίδο και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Αξελ Κισιλόφ.

Εσπευσε και επιβραβεύτηκε ήδη καθώς σύμφωνα με το Ρόιτερς, ήδη υπάρχει προκαταρκτική συμφωνία που επιτεύχθηκε αργά το βράδυ της Πέμπτης, μεταξύ του Χούλιο ντε Βίδο και του αντιπροέδρου της «Total» στην αμερικανική ήπειρο Λαντισλάς Πάσκεβιτς, «για την έναρξη συνομιλιών για τη επέκταση της παραγωγής φυσικού αερίου κατά 2 εκατομμύρια κυβικά μέτρα την ημέρα στους δύο τομείς στους οποίους συνδέονται οι εταιρείες» δηλαδή στην επαρχία Νεουκέν. Αξίζει να σημειωθεί ότι η θυγατρική της «Total», είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου στην Αργεντινή.

Το θέμα απασχόλησε και τη Σύνοδο της G-20 και την εαρινή Σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει ότι στο περιθώριο της συνάντησης της G-20, οι χώρες της BRICS (Βραζιλία, Κίνα, Ρωσία, Ινδία και Νότιος Αφρική) σύμφωνα με το ειδησεογραφικό δίκτυο Russia Today εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους να επενδύσουν στην οικονομία της Αργεντινής, και ειδικότερα στην YPF όπως δήλωσε ο γραμματέας της αργεντίνικης προεδρίας, Γουστάβο Λόπες. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και χθες ο Αργεντίνος υπουργός Χούλιο ντε Βίδο μετέβη στη Βραζιλία «για να παρουσιάσει το σχέδιο επανεθνικοποίησης της εταιρείας» ενώ στη συνέντευξη Τύπου στην Μπραζίλια έχοντας στο πλευρό του τον Βραζιλιάνο Υπουργό Ενέργειας Εντσον Λομπάο και αφού είχε προηγηθεί η κοινή τους συνάντηση με την πρόεδρο της Petrobras, Μαρία ντας Γκράσας Φόστερ, ο ντε Βίδο κάλεσε επισήμως την Petrobras να αυξήσει το μερίδιό της στον πετρελαϊκό τομέα: «Δεν ζητoύμε από την Petrobras να αντικαταστήσει την Repsol, αλλά θέλουμε να αυξήσει τη συμμετοχή της» στις περιοχές που της έχουν κατακυρωθεί...

Προφανώς, οι «πρώτοι πελάτες» βρέθηκαν και μεταξύ αυτών δεσπόζουν οι χώρες της BRICS και φυσικά η Κίνα.

Η Κίνα που φερόταν ως χαμένη, αφού οι πληροφορίες που συνόδευσαν την είδηση της επανεθνικοποίησης έφεραν ότι η ισπανική εταιρεία Repsol είχε ήδη καταλήξει σε μη δεσμευτική προκαταρκτική συμφωνία με τη δεύτερη σε μέγεθος κρατική κινεζική εταιρεία «Petrochemical Corp.» («Sinopec») για την πώληση του 57% έναντι 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων, φυσικά χωρίς να ενημερώσει την αργεντίνικη πλευρά. Προφανώς αυτή είναι η «κρυφή ατζέντα» για την οποία κατηγορούσε τη Repsol η κυβέρνηση της Αργεντινής και η αστραπιαία της αντίδραση. Χωρίς να μπορεί να επιβεβαιωθεί, είναι αρκετά πιθανό ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής θέλει άμεσα να διαπραγματευτεί με την κινεζική εταιρεία. Πάντως ο εκπρόσωπος της Sinopec, Χουάνγκ Ουεσένγκ, δεν θέλησε να σχολιάσει το φερόμενο ως ναυάγιο της εξαγοράς. Εξάλλου η Sinopec είναι η αιχμή του δόρατος της διείσδυσης της Κίνας στη Λατινική Αμερική. Η Αργεντινή δεν αποτελεί εξαίρεση. H Sinοpec έχει ήδη εξαγοράσει την αργεντίνικη θυγατρική της Occidental Petroleum, από κοινού με τη αργεντίνικη Bridas εξαγόρασαν από την ΒΡ την Pan American Energy, το δεύτερο μεγαλύτερo προμηθευτή πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Ολα αυτά αποδεικνύουν ότι η αστική τάξη της Αργεντινής θέλει να διαπραγματευτεί σκληρά την θέση της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Οι κινήσεις της είναι ενταγμένες στον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό και δεν αμφισβητούν την εξουσία των μονοπωλίων ίσα - ίσα την στηρίζουν και δεν μπορούν να είναι υπέρ του λαού. Βέβαια και στην χώρα μας οπορτουνιστές όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να πανηγυρίσουν για την δήθεν μεγάλη πρωτοβουλία των «αριστερών προοδευτικών δυνάμεων». Μόνο που και το παράδειγμα της Αργεντινής αποδεικνύει ότι χωρίς να έχει ο λαός στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας, καμιά φιλολαϊκή λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Μόνο αν περάσουν όλα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και ο ενεργειακός πλούτος στα χέρια των λαϊκών δυνάμεων με πανεθνικό σχεδιασμό και εργατική λαϊκή εξουσία, μπορούν να αξιοποιηθούν για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών.

Χρ. ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

22/4/2012

 -- Σύγκρουση Αργεντινής - Ισπανίας

21/4/2012

 -- Κλιμακώνονται οι αντιπαραθέσεις για την «YPF - Repsol»

21/4/2012

 -- Κλιμακώνονται οι αντιπαραθέσεις για την «YPF - Repsol»

20/4/2012

 -- Διαπάλη στην ενεργειακή «σκακιέρα»

7/5/2010

 -- Νίκη των εργαζομένων

Μεγαλώνει ο κατάλογος των πλανητικών συστημάτων στο Γαλαξία

ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΥ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟΥ ΚΕΠΛΕΡ

Μεγαλώνει ο κατάλογος των πλανητικών συστημάτων στο Γαλαξία

Καλλιτεχνική απεικόνιση του πλανητικού συστήματος KOI-961, με τους τρεις μικρότερους εξωπλανήτες, που έχει ανακαλύψει ως τώρα το τηλεσκόπιο Κέπλερ. Το άστρο, που βρίσκεται 130 έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό του Κύκνου, είναι ένας κόκκινος νάνος, με διάμετρο μόλις το ένα έκτο του Ηλιου, ή 70% μεγαλύτερος από το Δία. Ο πιο μακρινός πλανήτης έχει μέγεθος σαν του Αρη, ο δεύτερος 0,78 φορές και ο τρίτος 0,73 φορές το μέγεθος της Γης. Κανένας δεν είναι κατοικήσιμος λόγω εγγύτητας στο άστρο

Η αποστολή του διαστημικού τηλεσκοπίου Κέπλερ, που εκτοξεύτηκε το Μάρτη του 2009, θα επεκταθεί τουλάχιστον για άλλα τέσσερα χρόνια, λόγω της μεγάλης επιτυχίας που σημειώνει στην αναζήτηση εξωπλανητών με μέγεθος παραπλήσιο με της Γης, αποφάσισε πριν λίγες μέρες η αμερικανική διαστημική υπηρεσία NASA. Το Κέπλερ παρατηρεί 156.000 άστρα, δηλαδή λιγότερο από το 0,0001% του πληθυσμού άστρων του Γαλαξία. Ηδη, όμως, έχει ανατρέψει τα εγχειρίδια αστρονομίας, δείχνοντας ότι στο γαλαξία μας (ακόμα και στο ελάχιστο τμήμα του που παρατηρεί) υπάρχουν κατηγορίες πλανητών πολύ διαφορετικών από εκείνους του ηλιακού συστήματος, κατηγορίες που οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να φανταστούν.

Οπως ανακοινώθηκε τον περασμένο Γενάρη, το Κέπλερ ανακάλυψε ακόμη 11 πλανητικά συστήματα με συνολικά 26 επιβεβαιωμένους πλανήτες, διπλασιάζοντας έτσι τον αριθμό των επιβεβαιωμένων πλανητών και τριπλασιάζοντας τον αριθμό των άστρων που έχουν πολυμελή πλανητικά συστήματα. Στα τρία χρόνια λειτουργίας του, το διαστημικό τηλεσκόπιο έχει οδηγήσει στην ανακάλυψη 60 πλανητών και περισσότερων των 2.300 υποψηφίων πλανητών (μη επιβεβαιωμένων), που περιφέρονται γύρω από 1.790 άστρα. Ενα από τα άστρα, το Κέπλερ-33 βρέθηκε να έχει 5 πλανήτες με μέγεθος από 1,5 έως 5 φορές μεγαλύτερο της Γης. Περίπου το 20% των άστρων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Κέπλερ, έχουν περισσότερους του ενός πλανήτες.

Στο πλανητικό σύστημα Κέπλερ-35, πλανήτης μεγέθους Κρόνου περιφέρεται γύρω από ένα ζεύγος αστέρων. Ο πλανήτης κάνει μια περιφορά κάθε 131 ημέρες, ενώ τα άστρα κάνουν μια περιφορά μεταξύ τους μέσα σε 21 ημέρες

Ο ενημερωμένος κατάλογος με τις ανακαλύψεις του Κέπλερ, που δημοσιεύτηκε το Φλεβάρη, περιέχει 246 πλανήτες με μέγεθος ανάλογο της Γης και άλλους 676 που έχουν διάμετρο μικρότερη από το διπλάσιο της γήινης. Από τους 46 πλανήτες που εντοπίστηκαν στην κατοικήσιμη ζώνη, δηλαδή την περιοχή του πλανητικού συστήματος όπου μπορεί να υπάρξει νερό σε υγρή κατάσταση, οι 10 έχουν μέγεθος παρόμοιο με της Γης.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Κέπλερ εντοπίζει τους υποψήφιους πλανήτες μετρώντας επανειλημμένα τις μεταβολές στη φωτεινότητα των άστρων που παρατηρεί, καθώς περνάνε μπροστά τους οι πλανήτες τους. Πρέπει να καταγράψει τουλάχιστον τρεις διαβάσεις για να αναφέρει την ανακάλυψη ενός πλανήτη. Τα στοιχεία υπόκεινται σε επεξεργασία από επιστημονική ομάδα, για να αφαιρεθούν περιπτώσεις που πρόκειται για μεταβολές φωτεινότητας οφειλόμενες π.χ. σε διάβαση του λιγότερο φωτεινού άστρου ενός ζεύγους αστέρων μπροστά από το πιο φωτεινό (οι διαβάσεις εννοούνται πάντα από τη σκοπιά παρατήρησης του τηλεσκοπίου).

Για τα επιτελεία της αστικής προπαγάνδας

Για τα επιτελεία της αστικής προπαγάνδας

Παπαγεωργίου Βασίλης

Από την εποχή της εδραίωσης του καπιταλισμού, όταν οι Μαρξ - Ενκελς με το θεωρητικό έργο και την πολιτική δράση τους άνοιξαν το δρόμο στην εργατική τάξη για να αποκτήσει τη συνείδησή της, να οργανωθεί ως τάξη για τον εαυτό της, προκειμένου να διαδραματίσει τον ιστορικό της ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη, ως το επαναστατικό υποκείμενο του περάσματος της κοινωνίας από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, χρονολογούνται και οι αστικές θεωρίες και η προβληματική για τις «μαζικές κοινωνίες», την «ψυχολογία των μαζών» και τις «μαζικές επικοινωνίες», με στόχο πάντα τον έλεγχο των «μαζών» που αντιμετωπίζονται ως «απειλή για την κοινωνία», ως απειλή δηλαδή για το καπιταλιστικό σύστημα. Μαζί με την αστυνόμευση και την κρατική καταστολή, εκδηλώθηκε ταυτόχρονα και μια τεράστια προσπάθεια σε παγκόσμιο επίπεδο για την ανάπτυξη θεωριών και τεχνικών κατασκευής της συναίνεσης της εργατικής τάξης στο καπιταλιστικό σύστημα και την πολιτική διακυβέρνησή του.

Τα αστικά επιτελεία και τα ΜΜΕ τα οποία είναι ένα ιδιάζουσας σημασίας τμήμα του αστικού πολιτικού εποικοδομήματος, λειτουργούν σε μια κατεύθυνση διαμόρφωσης ψευδούς συνείδησης στους εργαζόμενους, δημιουργίας στρεβλών κριτηρίων για την εργατική τάξη και το λαό, ως προς τα ταξικά τους συμφέροντα και την πολιτική που τα ικανοποιεί. Αναπαράγουν την κυρίαρχη συνείδηση και επιδιώκουν να έχουν χειραγωγημένη με χίλιους δυο τρόπους, τη λαϊκή συνείδηση. Από το σχολείο και την εκκλησία, μέχρι τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, από τη βιομηχανοποιημένη «τέχνη», τον τρόπο ζωής και την προπαγάνδα της απάτης ως προς τις αιτίες και τη λύση των λαϊκών προβλημάτων που προβάλλουν τα αστικά ΜΜΕ, μέχρι το ίδιο το βαθιά ριζωμένο ως συνείδηση από την ιστορία αιώνων των ταξικών κοινωνιών ζήτημα της ατομικής ιδιοκτησίας και του κέρδους.

Τίποτα δε μένει στην τύχη του. Ενα πολυπλόκαμο και με χιλιάδες επιστημονικά καταρτισμένους και εξειδικευμένους ανθρώπους σύστημα ασχολείται με την προς όφελος του κεφαλαιοκρατικού συστήματος μαζική επικοινωνία: Πανεπιστήμια, Ινστιτούτα, χρηματοδοτούμενες από το κράτος ΜΚΟ, αστικά ΜΜΕ, διαφημιστικές εταιρείες, εταιρείες δημοσίων σχέσεων, και φαινομενικά ανεξάρτητα site και blogs του διαδικτύου, που όμως λειτουργούν με τη μέθοδο της αναπαραγωγής ως δίκτυα με ενιαία κέντρα. Ολο αυτό το σύστημα δουλεύει με μηχανισμούς διασύνδεσης, όσμωσης και αλληλοτροφοδότησης.

Ενα «αθώο» ινστιτούτο

Ενα από τα πολλά, αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα στη χώρα μας, είναι το Ινστιτούτο Επικοινωνίας.

Ιδρύθηκε το 2002 και ως συνιδρυτές εμφανίζονται η Ενωση Εταιρειών Διαφήμισης και Επικοινωνίας Ελλάδoς (ΕΔΕΕ) και τέσσερα Πανεπιστήμια (Αθήνας, Οικονομικό, Πάντειο και Αριστοτέλειο). Το «όραμα του Ινστιτούτου», όπως λέει το ίδιο, είναι, ανάμεσα στα άλλα, «να συνεισφέρει στις προσπάθειες για κοινωνική ευημερία και ανάπτυξη». Και ανάμεσα στους σκοπούς του είναι και «η ανάδειξη του ρόλου της επικοινωνίας στην αντιμετώπιση μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων (...) να αγκαλιάσει επιστήμες που σχετίζονται άμεσα αλλά και έμμεσα με την επικοινωνία, δημιουργώντας έτσι ένα φορέα συνεργασίας μεταξύ των διαφορετικών τομέων και ειδικοτήτων της επικοινωνίας» και βέβαια «η ανανέωση των προγραμμάτων σπουδών των πανεπιστημιακών τμημάτων επικοινωνίας», δηλαδή η παραγωγή κατάλληλων για τις ανάγκες του συστήματος στελεχών. Στις δράσεις του Ινστιτούτου περιλαμβάνεται η «διαρκής επιμόρφωση των επαγγελματιών του κλάδου», σεμινάρια που απευθύνονται σε στελέχη επιχειρήσεων, έρευνες, μελέτες, οργάνωση εκδηλώσεων, ημερίδων, συνεδρίων, αλλά και η «ανάληψη πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση σημαντικών κοινωνικών προβλημάτων».

Οι φαινομενικά αθώες αυτές επιδιώξεις του Ινστιτούτου δεν μπορούν να κρύψουν τον πραγματικό ταξικό - πολιτικό του χαρακτήρα. Μεταξύ των «πάγιων και μεγάλων χορηγών και υποστηρικτών» του, όπως το ίδιο το Ινστιτούτο τους ονομάζει, είναι μεγάλες πολυεθνικές και μη εταιρείες όπως «COCA COLA», «VODAFONE», ΟΤΕ - «COSMOTE», «IKEA», «PROCTER & GAMBLE», «WIND HELLAS», ΟΜΙΛΟΣ «ΦΟΥΡΛΗ», ALPHA BANK, «PFIZER HELLAS» κ.ά. Επίσης, οι μεγάλες διαφημιστικές πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, τα κανάλια των μεγαλοεπιχειρηματιών (MEGA, ANTENNA, ALPHA, STAR), το πρακτορείο Τύπου «ΑΡΓΟΣ» των μεγαλοεκδοτών, η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» αλλά και η ΕΡΤ, η οποία θεωρητικά είναι η δημόσια ραδιοτηλεόραση, αλλά στην πραγματικότητα είναι όργανο του αστικού κράτους. Δηλαδή, αυτό το Ινστιτούτο αποτελεί ένα μηχανισμό σύνδεσης των επικοινωνιακών αναγκών του κεφαλαίου με τα ΜΜΕ, αλλά και την αναγκαία προσαρμογή των αντίστοιχων Πανεπιστημιακών Τμημάτων σε αυτές τις ανάγκες.

Σεμινάρια πολιτικής επικοινωνίας

Τα σεμινάρια, που γίνονται πάντα σε ολιγομελή τμήματα (και μάλιστα με επιδότηση από τον ΟΑΕΔ!) είναι επίσης αποδεικτικά της καθαρά πολιτικής κατεύθυνσης του Ινστιτούτου. Ενδεικτικά αναφέρουμε: «Πολιτική Επικοινωνία και Social Media», «Η Δημοσιότητα, τα Social Media και οι Σχέσεις με τα Μέσα Ενημέρωσης», «Δημοσιότητα & ΜΜΕ», «Εξειδικευμένες τεχνικές για αποτελεσματική Επικοινωνία», αλλά και «Πρόληψη και επικοινωνιακή διαχείριση Κρίσεων», «Χειρισμός Αντιρρήσεων - Διαχείριση Συγκρούσεων» κλπ.

Οπως αναφέρει το Ινστιτούτο το σεμινάριο «Πολιτική Επικοινωνία και Social Media» είναι ένα «εξειδικευμένο Σεμινάριο υψηλών προδιαγραφών με αντικείμενο τη γνωριμία με τα σύγχρονα δεδομένα της πολιτικής επικοινωνίας με έμφαση στα social media, και την αξιοποίησή τους στο σχεδιασμό και την υλοποίηση πολιτικής στρατηγικής».

Ανάμεσα στα θέματα του σεμιναρίου που διδάσκονται είναι πώς λειτουργεί το «παραδοσιακό πολιτικό σύστημα» πώς ενημερώνονται για την πολιτική, τι θέλουν να ακούσουν, πώς προσεγγίζονται, πώς ψηφίζουν οι «παραδοσιακές ομάδες ψηφοφόρων» ή τα «νέα κοινά - στόχοι», η «γνωριμία και εξοικείωση με τα social media στην πολιτική επικοινωνία», πώς λειτουργεί η «ηλεκτρονική κοινή γνώμη» και η «ηλεκτρονική δημοκρατία», πώς γίνεται η μετάβαση από το «αγορεύω - υπόσχομαι - με ακούν - με ψηφίζουν στο σύγχρονο ακούω - εκτίθεμαι - ανταλλάσσω απόψεις» αλλά και ποις είναι ο «σύγχρονος και ελκυστικός λόγος», ο «συνδυασμός παλαιών και νέων μεθόδων για την αύξηση της εκλογικής δύναμης και επιρροής» κλπ.

Το Σεμινάριο δεν απευθύνεται μόνο σε πολιτικούς και σε στελέχη Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας οργανισμών, αλλά και σε ΜΚΟ(!) «που χειρίζονται τη δημοσιότητα και την online παρουσία πολιτικών, υποψηφίων».

Επικοινωνιακή «διαχείριση κρίσεων»

Τα σενάρια για την «Πρόληψη και Επικοινωνιακή Διαχείριση Κρίσεων» γίνονται γιατί εταιρείες και οργανισμοί «χρειάζονται συνεργάτες με κατάλληλες γνώσεις και δυνατότητες, που μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικά με τις συμβουλές και τις ενέργειές τους, στη στρατηγική αντιμετώπιση των δύσκολων καταστάσεων και στον περιορισμό των αρνητικών συνεπειών». Γι' αυτό τα στελέχη αυτά πρέπει να γνωρίζουν «την αναγκαιότητα της συστηματικής προετοιμασίας για την αποτροπή και την επιτυχημένη αντιμετώπιση των κρίσεων», τις «στρατηγικές αντιμετώπισης κρίσεων, ανάλογα με την εκάστοτε κατάσταση», πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται τα ΜΜΕ και από ποιους, «η πρακτική διαχείρισης των κρίσεων από τους Ελληνικούς και Διεθνείς οργανισμούς» κλπ.

Στα σεμινάρια όπως «Χειρισμός Αντιρρήσεων - Διαχείριση Συγκρούσεων», σύμφωνα με το Ινστιτούτο, στόχος είναι η «ανάπτυξη δεξιοτήτων για την αποφυγή και βέλτιστη αντιμετώπιση αντιρρήσεων και συγκρούσεων στο εργασιακό περιβάλλον επιχειρήσεων και οργανισμών». Οτι, στο τέλος του σεμιναρίου «οι συμμετέχοντες θα έχουν αναπτύξει τις ικανότητές τους: Στην αποφυγή δημιουργίας αντιρρήσεων στην καθημερινή εργασιακή τους επικοινωνία. Στον αποτελεσματικό χειρισμό των αντιρρήσεων των εξωτερικών και εσωτερικών πελατών τους. Στην αποφυγή των συγκρούσεων στις καθημερινές συνδιαλλαγές της εργασιακής τους πραγματικότητας. Στον έλεγχο και διαχείριση των συγκρούσεων στις οποίες αναπόφευκτα, θα εμπλέκονται. Στον έλεγχο των συναισθηματικών τους αντιδράσεων».

Θέματα που αναπτύσσονται στο σεμινάριο ανάμεσα στα άλλα είναι πώς τα στελέχη θα «χειρίζονται» καλύτερα τις «αντιρρήσεις», πώς θα αποφεύγουν τις «συγκρούσεις», πώς θα χειρίζονται και θα αξιοποιούν τις συγκρούσεις και πώς θα αναπτύξουν τις ικανότητες «αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων» στον εργασιακό τους χώρο. Και βέβαια, όχι με τους συναδέλφους τους στο διπλανό γραφείο, αλλά με τον έλεγχο και την επιβολή στους υφιστάμενους εργαζόμενους. Το ίδιο το Ινστιτούτο λέει ότι τα σεμινάρια αυτά απευθύνονται «σε στελέχη επιχειρήσεων και οργανισμών που λόγω της φύσης της εργασίας τους, εμπλέκονται στη εργασιακή τους καθημερινότητα στο χειρισμό αντιρρήσεων, και που η φύση της εργασίας τους, δημιουργεί συνθήκες εμπλοκής τους σε συγκρούσεις».

Η απάντηση

Από όλα αυτά λοιπόν, ο εργαζόμενος στην καθημερινότητά του εισπράττει, είτε την επιχείρηση χειραγώγησής του από τα αστικά ΜΜΕ, είτε την επιστημονικά μελετημένη αντιμετώπισή του όταν θα αντιδράσει μαζί με τους συναδέλφους του στον τόπο δουλειάς και θα διεκδικήσει, δημιουργώντας «κρίση». Θα τα εισπράττει όσο αποδέχεται στην πράξη τα αλλότρια κριτήρια που επιβάλλουν τα επιτελεία της αστικής τάξης και με τα εργαλεία της μαζικής επικοινωνίας, με βάση τα οποία κάνει τις πολιτικές του επιλογές, όπως θα κληθεί να κάνει και στις επερχόμενες εκλογές. Τα πραγματικά κριτήρια με τα οποία διαμορφώνεται η ταξική - πολιτική συνείδηση, έχουν σχέση με τη συνειδητοποίηση των δύο - από άποψη ταξικών συμφερόντων - πολιτικών που βρίσκονται συνεχώς σε οξύτατη διαπάλη:

- Αυτής της αστικής τάξης που έχει την εξουσία και έτσι αντικειμενικά έχει τη δύναμη να καθορίζει και τους όρους της πολιτικής - ιδεολογικής αντιπαράθεσης (Αυτήν την πολιτική εφαρμόζουν τα κόμματά της, που φαινομενικά εκφράζουν διαφορετικές θέσεις, αλλά όχι διαφορετικά ταξικά συμφέροντα από αυτά της τάξης που υπηρετούν, ενώ υπάρχουν και άλλα κόμματα, που εμφανίζονται μεν να διαφοροποιούνται από τη στρατηγική των αστικών κομμάτων, αλλά δεν ξεφεύγουν από τα όρια της αστικής διαχείρισης).

- Και αυτής της οργανωμένης πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, δηλαδή του κόμματός της του ΚΚΕ, αλλά και του οργανωμένου ταξικού κινήματος και γενικότερα λαϊκού κινήματος.