ΜΑΥΡΟ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Στο ίδιο έργο θεατές

Στο ίδιο έργο θεατές 

Το βασικό σλόγκαν του κόμματος σε αυτές τις εκλογές λέει: πρωταγωνιστής ο λαός. Στη συνέντευξη της αλέκας που εγκαινίασε την καινούρια προεκλογική καμπάνια, μία δημοσιογράφος τη ρώτησε: και πώς θα γίνει πρωταγωνιστής ο λαός;
-Μα πάντα είναι, της απάντησε η γγ, ακόμα κι όταν ψηφίζει αυτούς που βγαίνουν. Ο λαός πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις ακόμα κι όταν λάμπει δια της –εκκωφαντικής- απουσίας του από το προσκήνιο.


Το θέμα είναι και σε τι έργο θα παίξει, συνέχισε η αλέκα. Κι εκεί μπαίνει η διαμεσολάβηση του κόμματος, η ανάγκη του σεναρίου κι ενός σκηνοθέτη. Που πρέπει να είναι δύναμη ευφυής και πρωτοπόρα. Όχι με την καλλιτεχνική, αβανγκαρντίστικη έννοια, που σνομπάρει τον όχλο, αλλά μέσα στις μάζες, το σφυγμό τους και τον αγώνα τους, να τις καθοδηγεί πνευματικά και να ανυψώνει το επίπεδο της συνείδησής τους.


Λοιπόν η χειραφέτηση των μαζών θα είναι δικό τους έργο και κανενός άλλου, όπως έλεγε και ο κάρολος. Καμία πρωτοπορία δε μπορεί να το ανεβάσει, χωρίς το λαό πρωταγωνιστή, παρά μόνο ως παρωδία. Το έργο αυτό όμως χρειάζεται έναν δημιουργό. Που δε θα το πλάσει μεταφυσικά, σαν πηλό με τη ζωοφόρο ανάσα του, αλλά θα παρέμβει συνειδητά στη ζωντανή ροή των πραγμάτων, για να τα φέρει εκεί που θέλει.


Ένα σκηνοθέτη καλλιεργημένο, με ποιότητα που θα τον ξεχωρίζει από τους άλλους. Πρώτος στον αγώνα και τις θυσίες, χωρίς να τον καταπίνει όμως η ρουτίνα κι ο πρακτικισμός. Ικανός να πετυχαίνει μπρεχτική αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα, για να κάνει αφαιρέσεις και να βγάζει σωστά συμπεράσματα.


Μεταδοτικός, για να μπορεί να εκλαϊκεύει τα βαθυστόχαστα νοήματα, χωρίς να κάνει εκπτώσεις από το περιεχόμενο. Να αντιλαμβάνεται την πολιτική σαν τέχνη ζύμωσης και διαπαιδαγώγησης, για να παίρνει τα καλύτερα στοιχεία από κάθε ηθοποιό. Να είναι και ο ίδιος δημιουργικός, πρωτότυπος, με φαντασία, πετυχαίνοντας μέσα του την άρση του υποδουλωτικού καταμερισμού εργασίας.
Ένας καλλιτέχνης με πειθαρχία και ωράρια χειρώνακτα κι αποτελεσματικότητα σταχανοβίτη. Γιατί όταν χαίρεσαι αυτό που κάνεις, πείθεις τον κόσμο γύρω σου κι έχεις πάντα καλύτερα αποτελέσματα.


Να μην είναι φτηνός ατακαδόρος, για να κάνει εντύπωση, αλλά άνθρωπος με βάθος και καλλιέργεια, για να χωρέσει μέσα του τη δουλειά του σκηνοθέτη και τις απαιτήσεις κάθε ρόλου. Να μην ξεγελάει το κοινό με εφέ, θεατρινισμούς και πυροτεχνήματα, αλλά να του πει την αλήθεια από ταξική σκοπιά. Όπως κάνει δηλ ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός.


Η πρωτοπορία δεν έχει έτοιμες συνταγές από την κουζίνα του μέλλοντος για να υπαγορεύσει στις μάζες το ρόλο τους. Το ζητούμενο είναι ο λαός να γράψει το δικό του σενάριο, να (αυτο)σχεδιάσει το δικό του σχέδιο και να προχωρήσει βάση σχεδίου, παίρνοντας τις τύχες στα χέρια του. Χωρίς όμως καρικατούρες αυτενέργειας, με προκαθορισμένα τηλεοπτικά όρια και δρώμενα εκτόνωσης, όπως το ανεκδιήγητο «κάψε το σενάριο» ή το σόου «κάψε το κοινοβούλιο» στις πλατείες. Μακριά από το κλασικό στερεότυπο των νερόβραστων ρομαντικών κομεντί, όπου ο προλετάριος αγαπάει το κεφάλαιο κι η εργοδοσία τους υπαλλήλους της. Μακριά από τα διάφορα γλυκερά «happy end» και το τέλος της ιστορίας, όπου χάνουν πάντα οι κομμουνιστές. Και έζησαν οι αστοί καλά κι εμείς χειρότερα.


Ο λαός δεν είναι ατάλαντος, ούτε όμως έτοιμος, φτιαγμένος πρωταγωνιστής, όπως του λένε οι διάφοροι δημαγωγοί, μέχρι να πάρουν την ψήφο του και να τον παρατήσουν σα στυμμένη λεμονόκουπα, να βλέπει τους «πρωταγωνιστές» του θεοδωράκη από την κλειδαρότρυπα και να τους θαυμάζει, ανάμικτα με ζήλεια για τη δική του στασιμότητα στον «χυλό του μέσου όρου». Ενώ το ζήτημα δεν είναι η ατομική διάκριση, αλλά η ισχύς εν τη ενώσει, για να πρωταγωνιστήσει συλλογικά στις εξελίξεις, όπως τις καθορίζει η ταξική πάλη.


Ο λαός πρέπει πρώτα και κύρια να γίνει αγωνιστής, να πάψει να αναθέτει τη σωτηρία του στους άλλους. Να βγει στο προσκήνιο και να ακυρώσει τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που τον καθιστούν κομπάρσο. Να μάθει από υποκριτική για να μην πέφτει πλέον θύμα των υποκριτών, που άλλοτε του έταζαν λαγούς με πετραχήλια και τώρα τον παγιδεύουν με εκβιασμούς και ψευτοδιλήμματα. Να ξεκινήσει από μικρούς και καθημερινούς ρόλους για να φτάσει να γίνει πρωταγωνιστής και να διεκδικήσει το όσκαρ. Ευχαριστώ τους γονείς μου, το βλαδίμηρο, το κόμμα που παλεύει για το ζην και το ευ ζην. Ευχαριστώ το μαρξισμό που με έχει κάνει αριστερό, όπως έλεγε ένα παλιό εαακίτικο σύνθημα. Ενώ σήμερα κάποιοι εξ αυτών το σκέφτονται να το ρίξουν υπέρ της αριστερής κυβέρνησης.


Να μη δεχτεί να κοιμηθεί με τον παραγωγό για ένα μικρό ρολάκι στο δημόσιο. Ούτε να τον απασχολούν τα σκηνικά, γιατί δε θα είναι πάντα στο δικό μας χέρι να τα διαλέξουμε. Να ψηθεί πρώτα σε μικρούς ρόλους, που θα τον ετοιμάζουν σταδιακά για τη μεγάλη σκηνή, που θα είναι μιας λήψης, κι αυτό σημαίνει ότι θα έχει αναπόφευκτα ατέλειες και λάθη. Η ανατροπή αυτή δε θα είναι ένα μονόπρακτο, μια κι έξω, με μαγικό ραβδάκι. Ούτε όμως ένα έργο με άπειρες πράξεις και σκηνές, που θα αντιστοιχούν σε ενδιάμεσα στάδια, παραπέμποντας τον τελικό στόχο σε κάποιο επέκεινα.


Η αυλαία δεν έχει πέσει οριστικά για τους κομμουνιστές. Η ιστορία μας χρωστάει ένα ανκόρ. Κι ο λαός από κάτω φωνάζει: κι άλλο, κι άλλο! Αλλά πρέπει να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής, για να μην ξαναείμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Σώπα, όπου να ‘ναι..
Μα νάτος έρχεται και ξεπροβάλλει, σαν ποδοβολητό σελήνης..






                                                    δείτε στο 19.20 περίπου 


 Προβοκάτσια από  Μπρεζνιεφικό απολίθωμα  στις 11:44:00 π.μ. 

Κόκκινη Σημαία
Κόκκινο πρίσμα
Κώστας Παλούκης
Οπορτουνιστική παρέκκλιση
Ράδιο Καμικάζι
Τροβατόρε
Φτου ξελευτερία
Χαρίδημος- (Άσ'το ναρ)
Χρονικά του περιθωρίου
Κυνηγός ταλέντων
Demis Poetry
Political Zoo
Sleeping Village
Αμοραλισμός
Ζάχος Τούφας
Ιδεολογικές Αλχημείες
Λευκά Δωμάτια
Τα νέα του σπαρίλα
Τραγουδιστάν
Φλισκούνι
Βιβλίο-Θεωρία
Lenin Reloaded
Radical Desire
vivlio2ebook (βιβλία)
Βook Capacitor
Δημοσιογραφία του Λαού - Sparilas
Τάξεις και Ηθική
Λατρεύουμε να μισούμε
KKE Generator
Αριστερό Blog
Εργατικός Αγώνας
Καζάκης
Κόκκινο μετερίζι
Περί αλλοτρίωσης
Πριβέ Καταστάσεις
Partydog (καλής ράτσας)
Ανταρσύα των μελών
Κόκκινος δρόμος
Τραγικός
Επέσατε θύματα
Βιργινία Ρίχτερ
Επιρροή
Κολχόζνικος
Μενόκιο
Οδονητής
Οι παλιοί red bloggers πηγαίνουν στον παράδεισο
Aθλιος
Red Sharks (κομματοσκυλόψαρο)
Regimiento quinto
Sparilas (προδότης)
Κούκου
Κριτίας
Μικροαστός
Παρτιζάνα
Συνειδέναι
Τρόμπα (αλλέως τρόμπα)
Φιλολαϊκό
Δεν έχω ιδέα σε τι χρησιμεύει αλλά όποιος θελει μπορεί να γίνει


Ο μετρητής της (Κ)Α.G.Β. (από 30/12/09)

Για Μένα
 Μπρεζνιεφικό απολίθωμα  
Κατά φαντασίαν Κνίτης που έχει μείνει ξεκρέμαστος και νοσταλγεί την κρεμάλα του βλέποντας τους άλλους αιωρούμενους σαν πολιτικό εκκρεμές να κάνουν σάλτο μορτάλε στο θεωρητικό κενό. Στους απ' έξω κομματόσκυλο που υπερασπίζεται το απ' εξω του λένιν. Και στους μέσα, εντός εκτός κι επί τ' αυτά στα όρια του αντικομματικού, ή απλώς εντός εναλλάξ (από το εναλλακτικός). Εδώ γράφει ενώπιον όλων κι είναι λιγάκι μπερδεμένος.
Προβολή πλήρους προφίλ 

Έχουν πιάσει στασίδι στο «φιλόξενο» ΣΚΑЇ τα τσιράκια του Μάνεση. Απειλούν ακόμα και για…νεκρό!

Έχουν πιάσει στασίδι στο «φιλόξενο» ΣΚΑЇ τα τσιράκια του Μάνεση. Απειλούν ακόμα και για…νεκρό!

«Να ξεκουμπιστεί το δικαστήριο να ανοίξει την πύλη! Πρέπει να υπάρχει νεκρός δηλαδή; Γιατί στο τέλος θα υπάρχει νεκρός...», ούρλιαζε χτες στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ η γνωστή απεργοσπάστρια Ελένη Καταβάτη, σταθερό μέλος της «ομάδας» του Μάνεση που φανερώνει με την καθημερινή της υπονομευτική δράση πόσο έχουν σκυλιάσει και ο συγκεκριμένος μεγαλοβομήχανος και συνολικά η τάξη του από την απεργία στον Ασπρόπυργο.

Δεν είναι και λίγο άλλωστε να έχει αποτύχει κάθε προσπάθειά τους να σταματήσουν το σκληρό αγώνα παρά το ότι έχουν καταφύγει σε κάθε μέσο που υπάρχει και δεν υπάρχει για να «σπάσει» η ενότητα και η αλληλεγγύη που τροφοδοτούν τον ηρωισμό των χαλυβουργών... Πάντως, το γεγονός ότι τα τσιράκια του Μάνεση έχουν πιάσει στασίδι στα (πάντα «φιλόξενα» γι' αυτούς) αστικά ΜΜΕ, καταφεύγοντας σε ψευτιές, βρωμιές, συκοφαντίες και άκρατο αντικομμουνισμό (όπως έγινε και στη χτεσινή εκπομπή) φανερώνει πόσο η εργοδοσία πιέζεται από τον περήφανο και ανυποχώρητο αγώνα των χαλυβουργών.

Θέλουν να «στραπατσάρουν» έναν από τους πιο ηρωικούς εργατικούς αγώνες που έχει αναδείξει την ανεξάντλητη δύναμη με την οποία μπορεί να οπλίζει τους εργάτες μόνο η οργάνωσή τους ενάντια στα συμφέροντα των μεγαλοεργοδοτών. Θέλουν να «ξεπαστρέψουν» το σωματείο των χαλυβουργών που συνεχίζει και συσπειρώνει τη συντριπτική πλειοψηφία των εργατών γιατί διατηρεί σταθερή συνεπή ταξική στάση χωρίς να έχει προδώσει κανέναν εργαζόμενο.«Χτυπάνε» στη συνείδηση των χαλυβουργών αλλά και όλων των εργατών, πασχίζοντας να κρύψουν την αλήθεια: Οτι δηλαδή τα συμφέροντα των εργατών και των εργοδοτών είναι αντίθετα.

Να ξέρουν όμως ότι δε θα τους περάσει. Μέσα στο «καμίνι» του πολύμηνου αγώνα «ψήνονται» και ατσαλώνονται και οι χαλυβουργοί και χιλιάδες ακόμα εργάτες. Ετσι ώστε όχι μόνο να μη λυγίζουν όσο και να γαβγίζουν τα «εργοδοτικά σκυλιά», αλλά και να μαθαίνουν να ξεχωρίζουν εχθρούς από φίλους.Τυχαίο είναι ότι όσοι καταγγέλλουν την απεργία δέχονται τους επαίνους κομμάτων του κεφαλαίου; Αυτή που χτες μίλαγε στο ΣΚΑΪ είχε εισπράξει τους προσωπικούς επαίνους του προέδρου της ΝΔ (στη διάρκεια εκδήλωσης του κόμματός του για την ανεργία) για την «ευαισθησία» της για την επιχειρηματικότητα, ενώ άλλα μέλη της «παρέας» της έχουν ζητήσει και την «αλληλεγγύη» της «Χρυσής Αυγής»...

Από το Ριζοσπάστη.

Ένα φάντασμα στοιχειώνει τους φασίστες...

Ένα φάντασμα στοιχειώνει τους φασίστες... 

Ένα απίστευτο γεγονός συνέβη τη νύχτα που μας πέρασε. Ένα ακόμα σημάδι στα πολλά που μας προειδοποιούν πως η ελληνική κοινωνία βαδίζει ολοταχώς σε μια «άλλη» εποχή.


Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αρτινής εφημερίδας «η γνώμη» «άγνωστοι» έκλεψαν (!) την προτομή του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη από την κεντρική πλατεία του χωριού Μεσούντα, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, χωριό όπου άφησε την τελευταία του πνοή η θρυλική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης.


Σε εξέλιξη βρίσκονται, όπως ανακοίνωσε η Ελληνική Αστυνομία, οι έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των «αγνώστων» δραστών. Την υπόθεση διερευνά το Αστυνομικό Τμήμα Βουργαρελίου, χωρίς μέχρι αυτή την στιγμή να υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο.


Αν και το πιο πιθανό είναι να μην μάθουμε ποτέ ποιοι είναι οι «ένοχοι», δεν μπορούμε να μην συσχετίσουμε το γεγονός αυτό με το κλίμα που διαμορφώνεται τις τελευταίες μέρες στη χώρα. Να σημειωθεί επίσης πως οι "άγνωστοι" χτύπησαν τρεις μέρες πριν από την επέτειο του θανάτου του πρωτοκαπετάνιου. Τυχαίο;...


Ο φασισμός σηκώνει κεφάλι και μας δείχνει το αποκρουστικό του πρόσωπο. Όσο κι αν δεν θέλουν να το καταλάβουν, αυτοί που τον εκτρέφουν ή όσοι σπεύδουν να συμπαραταχτούν μαζί του, αηδιασμένοι από τη μπόχα που αναδύει η σαπίλα του συστήματος.


Πηγή: Οικοδόμος via Lenin Reloaded
 Αναρτήθηκε από  traversorossa  

Η ιστορική ανευθυνότητα του ΣΥΡΙΖΑ

Η ιστορική ανευθυνότητα του ΣΥΡΙΖΑ 

Παραπλανά επικίνδυνα
Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει ως «ιστορική ευκαιρία» τη λεγόμενη κυβέρνηση της αριστεράς και μιλά για «ιστορική ευθύνη του ΚΚΕ» επειδή δεν συμμετέχει σε μια τέτοια κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε λίγο ούτε πολύ θέλει το ΚΚΕ να γίνει σαν τον ίδιο, που συνεργαζόμενος με ένα κομμάτι του σάπιου ΠΑΣΟΚ, είναι έτοιμος να αναλάβει τη διαχείριση της κρίσης σε όφελος των επιχειρηματιών, αφού υπόσχεται λύσεις εντός της καπιταλιστικής ΕΕ και της Ευρωζώνης και ανάπτυξη, δηλαδή ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτή είναι η «ιστορική του ευκαιρία». Βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ δε θέλει να συνεργαστεί με το ΚΚΕ, διαφορετικά δεν θα έκανε πόλεμο στη στρατηγική του. Ολα τα περί «δευτέρας παρουσίας», οι φήμες που σπέρνουν στελέχη του για διαφωνίες στα καθοδηγητικά του όργανα κλπ δε δείχνουν διάθεση για συνεργασία αλλά το αντίθετο. Ξέρει επίσης ότι είναι ανέφικτη μια τέτοια συνεργασία, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γραμμή ενσωμάτωσης στην ΕΕ, ανάπτυξη των επιχειρηματιών, πληρωμής του χρέους, ενώ το ΚΚΕ έχει γραμμή αποδέσμευσης από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με λαϊκή εξουσία. Είναι επομένως ύπουλη και
 παραπλανητική η προπαγάνδα του αυτή με τα περί «ιστορικής ευθύνης του ΚΚΕ». Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, δεν μπορεί να πάρει μέτρα ανακούφισης του λαού, με δεδομένη την κρίση που βαθαίνει. Αλλωστε το ομολόγησε ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας στη διακαναλική. Επομένως θέλουν το ΚΚΕ στην κυβέρνηση για να βάλουν το λαό στο περιθώριο.
***
Σε αυτή τη συγκυρία, η ιστορική ευθύνη του ΚΚΕ ορθώνεται απέναντι στην ιστορική ανευθυνότητα του ΣΥΡΙΖΑ, απέναντι στην προσπάθεια να γίνει συνένοχος σε μια κυβέρνηση διαχείρισης υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων. Ο λαός δε χρειάζεται το ΚΚΕ στο ρόλο ενός ακόμα υπηρέτη των μονοπωλίων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Είναι χαρακτηριστικά τα ιστορικά παραδείγματα της συμμετοχής των κομμουνιστών στις κεντροαριστερές κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας. Και αυτές οι κυβερνήσεις πήραν αντιλαϊκά μέτρα, χτύπησαν το εργατικό λαϊκό κίνημα, το οδήγησαν σε υποχώρηση, καλλιέργησαν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία. Ακριβώς για αυτούς τους λόγους, το ΚΚΕ έχει την ιστορική ευθύνη να μη γίνει το άλλοθι σε μια κυβέρνηση, που από τώρα είναι ολοφάνερο ότι δεν πρόκειται να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο του λαού, να αντιμετωπίσει τη λιτότητα και την ανεργία. Είναι ιστορική ευθύνη του ΚΚΕ να μην συμμετέχει σε μια επιχείρηση απονεύρωσης και τσακίσματος της δυνατότητας που έχει το εργατικό λαϊκό κίνημα να οργανωθεί, να ανασυνταχθεί και να αντεπιτεθεί. Είναι ιστορική ευθύνη του ΚΚΕ να πει την πλήρη αλήθεια στο λαό και να τον καλέσει να μην επαναπαυθεί και να μην τρομοκρατείται. Να παλέψει άμεσα - όποια κυβέρνηση κι αν «στηθεί» - για μισθό, δουλειά, σύνταξη, υγεία, φάρμακα, πρόνοια, για όλες τις ανάγκες του.
***
Γιατί φιλολαϊκή λύση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει, γιατί μια πολιτική υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων προσκρούει στα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και της ΕΕ. Επομένως, μια κυβέρνηση που έχει την πλειοψηφία στη Βουλή, δίχως να έχει τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια της, είναι ανίσχυρη, είναι φτερό στον άνεμο, ακόμα και αν είχε τις καλύτερες προθέσεις. Φιλολαϊκή λύση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να αφαιρεθεί η ιδιοκτησία από τους καπιταλιστές και να κοινωνικοποιηθεί. Δε γίνεται φιλολαϊκή ανάπτυξη (αξιοποίηση όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας) δίχως αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και λαϊκή εξουσία. Που θα πει εξουσία άλλης τάξης (της εργατικής) που θα έχει και την ιδιοκτησία του πλούτου που παράγεται. Το ΚΚΕ γνωρίζει καλά λοιπόν την ιστορική του ευθύνη. Και αυτή είναι να παλέψει για να βάλει εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, να παλέψει για το ψωμί και τα φάρμακα σε περίπτωση ανεξέλεγκτης πτώχευσης, να παλέψει στην κατεύθυνση οργάνωσης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Με στόχο να απαλλαγεί μια και καλή από τα παράσιτα τους καπιταλιστές και την εξουσία των μονοπωλίων.
Κ. Πασ.
 Αναρτήθηκε απο  tasos

Η Λαλιώτικη τεχνική της προπαγάνδας έχει κοντά ποδάρια...

Η Λαλιώτικη τεχνική της προπαγάνδας έχει κοντά ποδάρια... 

Επιμένει στις αθλιότητες ο ΣΥΡΙΖΑ
Επιμένει στα βρώμικα μέσα για την αποδυνάμωση του ΚΚΕ ο ΣΥΡΙΖΑ. 
Χτες, η «Αυγή» δημοσιοποίησε επιστολή κάποιου Τ. Παϊραμίδη, ο οποίος μεταξύ άλλων δηλώνει: «Είμαι 69 ετών και όλα μου τα χρόνια τα έζησα μέσα στην αριστερά (...) από το 1975, στο ΚΚΕ (...) Το 1975 ήμουν γραμματέας της ΚΝΕ και στη συνέχεια μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ». Αναφέρεται, μάλιστα, και στην ιστορία αγώνων του πατέρα του για να καταλήξει: «Θέλω να πω σε κάθε αγωνιστή να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες του καθεστώτος, όπως και στο ΚΚΕ και να δώσει τη μάχη στις εκλογές (...) να βγάλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα», γιατί «ο κομμουνιστής πρέπει να ελίσσεται».
Απ' την επιστολή αυτή συμπεραίνει κανείς πως ο εν λόγω ανήκει ή σχετίζεται με το ΚΚΕ. 
Η πραγματικότητα, όμως, είναι άλλη.
 Απ' τη δεκαετία του '90, ο συγκεκριμένος δεν έχει καμία σχέση με το ΚΚΕ. Για μια περίπου εικοσαετία είναι διαγραμμένος απ' αυτό και διαγράφτηκε γιατί στις δημοτικές εκλογές άλλοτε στήριζε τους επίσημους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και άλλοτε τους ανεπίσημους. Σήμερα, προφανώς για τους ίδιους λόγους που άλλοτε στήριζε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ. Δικαίωμά του φυσικά. 
Αλλά δεν έχει δικαίωμα (ούτε ο ίδιος, ούτε η «Αυγή») να αφήνει να εννοείται ότι έχει την οποιαδήποτε σχέση με το ΚΚΕ, ούτε να εκμεταλλεύεται την ιστορία του πατέρα του, ο οποίος «έφυγε» με το ΚΚΕ στην καρδιά του. 
Η Λαλιώτικη τεχνική της προπαγάνδας έχει κοντά ποδάρια...
 Αναρτήθηκε απο  tasos

Πρόσωπα και εικόνες

Πρόσωπα και εικόνες 

Ο Σαμαράς ανησυχεί για την πορεία τής χώρας, επειδή οι ΣυΡιζΑίοι "απειλούν" να τα "σπάσουν" με τους ευρω-συνεταίρους μας...


 Ο Τσίπρας διατυμπανίζει, μέσω των Financial Times, ότι "έχει δίκιο ο Ομπάμα" που συνιστά την πάση θυσία παραμονή τής χώρας μας στην ευρωζώνη...


 Ο Δασκαλόπουλος και οι λοιποί ΣΕΒίτες ετοιμάζονται να γίνουν μια ακόμη συνιστώσα τού ΣυΡιζΑ και δηλώνουν ότι συμπαρασταθούν στην προσπάθεια του κόμματος, ελπίζοντας πως μια "αριστερή" κυβέρνηση θα λύσει τα προβλήματά τους, αφού οι κυβερνήσεις τής ΝουΔου και του ΠαΣοΚ απεδείχθησαν ανίκανες...


 Ο Βενιζέλος προσπαθεί να μας πείσει ότι τα δεκάδες δισεκατομμύρια που δόθηκαν, δίνονται και θα δοθούν για την ενίσχυση των τραπεζών δεν πάνε στις τσέπες των τραπεζιτών αλλά διοχετεύονται στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά...


 Τα ΜουΜουΕ έχουν αποδυθεί σε μια πρωτοφανή εκστρατεία εκφοβισμού των πολιτών, προκειμένου να τους πείσουν να ψηφίσουν "σωστά"...


 Μια ογδοντάχρονη από τα Καλαβρυτοχώρια (πάσχουσα, προφανώς, από αλτσχάιμερ), της οποίας οι Γερμανοί εκτέλεσαν πατέρα και θείους κάποτε, ετοιμάζεται να ψηφίσει Χρυσή Αυγή "γιατί μας έπνιξαν οι μετανάστες"...


 Η "διεθνής των τοκογλύφων" και το πολιτικό τους προσωπικό (Λαγκάρντ, Μέρκελ, Ρομπάι, Μπαρόζο και Σία) καμώνονται πως ανησυχούν για το αποτέλεσμα των εκλογών ενώ γελούν κάτω από τα μουστάκια τους, έστω κι αν δεν έχουν μουστάκια)...


 Λυτοί και δεμένοι, μέσα κι έξω από την χώρα, επιμένουν είτε να μας κάνουν συστάσεις είτε να μας απειλούν, λες και δεν καταλαβαίνουν ότι, σε κόντρα, εμείς οι "αδούλωτοι" θα ψηφίσουμε "αριστερά" για να τους την σπάσουμε (ή, μήπως, το καταλαβαίνουν και το κάνουν επίτηδες;)...


 Οι οικονομολόγοι όλου του κόσμου εξακολουθούν να τσακώνονται για το αν είναι καλύτερα για την Ελλάδα μείνει στην ευρωζώνη ή να αποχωρήσει...


 ... ... ...


 Μόλογο.


 Αδιαφορώ. Για όλους και για όλα αυτά, απλώς αδιαφορώ.


 Εγώ θα ψηφίσω έχοντας στο μυαλό μου μονάχα μια εικόνα: τους απεργούς τής Χαλυβουργικής, οι οποίοι παραμένουν ακλόνητοι στο μετερίζι επί 8 μήνες. Η μεθαυριανή ψήφος μου θα είναι τάμα σ' αυτούς, τους πραγματικούς αγωνιστές. Κάπου νοιώθω ότι τους την χρωστάω. Όχι ως συμπαράσταση, αλλά ως αντάλλαγμα για την ελπίδα που μου δίνουν...

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! 

Από το Γιάννη Αγιάννη στη… Γιάννα Αγιάνα!



Η είδηση από το Ηράκλειο λέει:




«Μια 35χρονη μητέρα αναγκάστηκε για να μην πεθάνουν από την πείνα τα παιδιά της να μπει σε ένα σουπερ μάρκετ και να κλέψει γάλα και τρόφιμα για τα παιδιά της.
Η Ασφάλεια Ηρακλείου που κλήθηκε τη συνέλαβε και την έχει ήδη στα κρατητήρια, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες του Cretalive,gr πρόκειται για συγκλονιστική υπόθεση. Και οι ίδιοι οι αστυνομικοί έχουν συγκλονιστεί.






Η 35χρονη σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες τους είπε ότι τα παιδιά της δεν έχουν φάει και δεν ήξερε από την απόγνωσή της τι να κάνει. Ότι βοήθεια ζήτησε δεν της άνοιξαν πόρτες. Και μπρος στο να κινδυνεύσουν τα παιδιά της αποφάσισε να κλέψει ένα μπουκάλι γάλα για να τα βοηθήσει...


Το πρωί της Παρασκευής 15/6/2012, δύο μέρες πριν τις εκλογές στις οποίες συνωθούνται πολλοί παλιοί και νέοι «σωτήρες» της κοινωνίας μας, η 35χρονη θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα , αλλά η υπόθεση πλέον παίρνει τραγικές κοινωνικές διαστάσεις.»




Σε ποια κοινωνία ζούμε; 




Δεν καταλαβαίνω "τίποτα" από την είδηση! Είμαστε μια κοινωνία ελεύθερων ατόμων - ανθρώπων και ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Διαθέτει στην αγορά ακόμη και τον εαυτό του και ανταλλάσει ό,τι έχει με ό,τι του προσφέρουν. Aν τώρα αυτή η μάνα δεν έχει να πουλήσει τίποτα και δεν της προσφέρει κανένας τίποτα με αποτέλεσμα να μην έχει να φάει, δικό της πρόβλημα. Αν είναι να πεθάνει αυτή και τα παιδιά της από πείνα πάλι δικό της πρόβλημα. Απορώ γιατί τη μάζεψαν οι αστυνομικοί και τώρα την ταΐζουν τζάμπα στο κρατητήριο ενώ αν τη βάλουν στη φυλακή θα την ταΐζουν τζάμπα για καιρό. Όσο για τα παιδιά θα είναι τραγικό να αρχίσει ο ένας και ο άλλος να προσφέρει τζάμπα βοήθεια για να ζήσουν. Δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στην αγορά της προσφοράς και της ζήτησης, ας πεθάνουν! 






Αυτή είναι η κοινωνία της ζούγκλας και δεν επιδέχεται αλλοιώσεις πέρα από μακιγιάρισμα. Αυτή είναι η κοινωνία του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή του καπιταλισμού σε ένα από τα τελευταία επεισόδια της παρακμής του ιμπεριαλιστικού του σταδίου. Ίδια με την κοινωνία της αυγής του καπιταλισμού, του «ελεύθερου ανταγωνισμού» και της πρωταρχικής συσσώρευσης. Και η ιστορία ίδια είναι. Από τον Γιάννη Αγιάννη στη… Γιάννα Αγιάννα! Ίδιος πάντα ο καπιταλισμός.




Αν διαφωνείτε διαβάστε και τον πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού, τον Χάγιεκ στο περίφημο έργο του «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας»! Πλημμύρα ελευθερίας! Εκεί θα καταλάβετε καλά ότι ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!




Εκλογές στις 17/6/2012. 
Εσύ φίλε τι θα κάνεις; Θα διαλέξεις κάποιους που θα δασώσουν και πάλι το «δικαίωμά σου» να πεθάνεις από πείνα ελεύθερος; Θα επιλέξεις κάποιους που ισχυρίζονται ότι ο καπιταλισμός δεν είναι αυτός που φαίνεται αλλά αυτός που από τη φαντασία τους μας πασάρουν, επιδιορθωμένο, ευρωπαϊκό, με διασφαλισμένο το δικαίωμα στην πείνα και στην εκμετάλλευση και με «ανθρώπινο πρόσωπο»; Θέλεις την επανάληψη της ίδιας ιστορίας; Εσύ αποφασίζεις…




 Αναρτήθηκε από  symaste

Ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ σού βγαίνει ΠΑΣΟΚ

Ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ σού βγαίνει ΠΑΣΟΚ 

 Η συμμετοχή του ΚΚΕ σε μια κυβέρνηση διαχείρισης της κρίσης, με βάση τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, η ανοχή σε μια τέτοια κυβέρνηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αδρανοποίηση του ΚΚΕ, στην παραίτησή του όχι μόνο σε ζητήματα προοπτικής, αλλά και σε άμεσα καθημερινά προβλήματα.


 Καλούμε όλους εκείνους τους αριστερούς που εναποθέτουν την ελπίδα τους στον ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν ότι έστω ας γίνει δοκιμή μιας χρήσης, να σκεφθούν πολύ σοβαρά. Δεν ζούμε σε μια, ας το πούμε, κανονική περίοδο που ίσως δίνει κάποια περιθώρια δοκιμών σε νέες τάχα λύσεις.




 Δεν πρέπει να αναρωτηθούν, πώς έγινε στελέχη κεντρικών κομματικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη πλειοψηφία των συνδικαλιστών στις πρώην ΔΕΚΟ, στις Τράπεζες, στο Δημόσιο, αλλά και σε φτωχογειτονιές να δίνουν γραμμή για μαζική μετατόπιση προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με οργανωμένο μοίρασμα ψηφοδελτίων;


 Βεβαίως, η μαζική μετακίνηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ δε θα έπιανε αν δεν υπήρχε η απογοήτευση και δυσαρέσκεια προς το ΠΑΣΟΚ. Δεν αναφερόμαστε, θα το πούμε για μια ακόμα φορά, στον απλό κόσμο της βάσης, αλλά για ένα μεγάλο κομμάτι, το πιο σάπιο, που είχε ηγετικό ρόλο στα πράγματα επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ να υπονομεύει έτσι το κόμμα του;


 Σήμερα γίνεται φανερό ότι η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαία. Αντανακλά τους προβληματισμούς ενός μέρους της αστικής τάξης, του πολιτικού της προσωπικού, να χρησιμοποιηθεί ο χώρος αυτός ως κοιτίδα για την ίδρυση ή επανίδρυση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, ώστε στη θέση του δίπολου ΝΔ - ΠΑΣΟΚ να έχουμε ένα νέο δίπολο, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά. Αν το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι καλό για τη ΝΔ, τότε θα βρεθούμε μπροστά σε εξελίξεις και στον κομματικό πολιτικό χώρο.


 Η αστική τάξη της χώρας μας δε χαρίζεται στα κόμματά της, όταν αυτά αρχίζουν και χάνουν το κύρος τους και όλα δείχνουν ότι δεν μπορούν να το επανακτήσουν σε υψηλό ποσοστό. Οπως η ΝΔ διαδέχτηκε την ΕΡΕ, είναι πιθανό να έχουμε μια νέα ΝΔ στη θέση της σημερινής. Τώρα, ρίχνει τα δίχτυα για να πετύχει ένα νέο ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ με μοχλό τον ΣΥΡΙΖΑ.


 Ψηφίζεις σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και μετά σου βγαίνει ξανά ΠΑΣΟΚ

Γιώργος Λαμπρινίδης-Ο φετιχισμός του χρήματος και η πλήρης κοστολόγηση του προγράμματος του ΚΚΕ

Γιώργος Λαμπρινίδης-Ο φετιχισμός του χρήματος και η πλήρης κοστολόγηση του προγράμματος του ΚΚΕ
 Από το Lenin Reloaded

Γιώργος Λαμπρινίδης
Ο φετιχισμός του χρήματος και η πλήρης κοστολόγηση του προγράμματος του ΚΚΕ


 Με το παρόν σημείωμα θα ήθελα να συμβάλλω στην επίλυση ορισμένων πολύ σοβαρών παρανοήσεων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, επηρεάζουν σοβαρά το εκλογικό σώμα και κάνουν την πρόταση του ΚΚΕ πολύ δύσκολη στην πέψη, ακόμα και για μερικούς από αυτούς που την έχουν φάει. Οι παρανοήσεις αυτές έχουν σαν βάση τους μια και μόνο υπόθεση: ότι ο άνθρωπος ικανοποιεί τις ανάγκες του με το χρήμα. Αυτή η υπόθεση φαίνεται αυτονόητη και δύσκολο να την ανατρέψει κανείς, αλλά παρ’ όλ’ αυτά θα προσπαθήσω. Η πίστη δε σε αυτή την υπόθεση είναι πάθηση που διαγνώστηκε πρώτη φορά το 1844 με τον όρο αποξένωση και συστηματοποιήθηκε το 1867, όταν διαπιστώθηκε ότι έχει δύο αλληλοσυμπληρούμενες πλευρές, οι οποίες αποδόθηκαν με τους όρους φετιχισμός του εμπορεύματος και φετιχισμός του χρήματος. Ο επιστήμονας που ανακάλυψε αυτήν την πάθηση δεν είναι άλλος από τον Καρλ Μαρξ ο οποίος πρότεινε και το αντίδοτο, αλλά παρ’ όλ’ αυτά και οι δύο πλευρές της ασθένειας εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να ταλανίζουν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Η θέση ότι οι ανάγκες ικανοποιούνται με χρήμα είναι κλασικό σύμπτωμα φετιχισμού του χρήματος.


 Ας πάρουμε όμως μια δόση από εκφάνσεις της ασθένειας: «Ο κόσμος, ή τουλάχιστον κάποιος κόσμος, πεινάει και δεν έχει χρήματα για να φάει», «Πού θα βρεθούν τα χρήματα για να φάει ο κόσμος;» Επίσης, οι άποροι και πεινασμένοι έχουν ακουστεί να λένε: «δεν έχω λεφτά να φάω» ή «δώσε μου ένα ευρώ να φάω». Κανείς όμως δεν έχει βρεθεί μέχρι τώρα να υποστηρίξει ότι, αφού έδωσε λεφτά στον άπορο, αυτός …τα έφαγε. Γενικά, ο φετιχισμός του χρήματος στη μορφή του έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το φαγητό («είχα κάποια χρήματα αλλά τα έφαγα», «τα λεφτά τρώγονται γρήγορα» κλπ). Είναι όμως ψέμα, και πιστέψτε με, όσο δύσκολο και να είναι, όπως ψέμα είναι ότι τα λεφτά φεύγουν (εύκολα, γρήγορα ή με όποιον άλλο τρόπο), κάνουν φτερά, αυγατίζουν και γενικώς δραστηριοποιούνται ποικιλοτρόπως. Μετά από ενδελεχή έρευνα για τις διατροφικές συνήθειες των Ελλήνων, σε αυτές δεν περιλαμβάνεται η κατανάλωση χρήματος. Με ασφάλεια μπορούμε να υποθέσουμε ότι το χρήμα, σε οποιαδήποτε υλική του μορφή, είτε δηλαδή αυτή του χαρτονομίσματος, του κέρματος, του τραπεζικού λογαριασμού (λογιστική εγγραφή), είτε με τις μορφές που παίρνει το πιστωτικό χρήμα, δεν τρώγεται. Κι όχι μόνο δεν τρώγεται το χρήμα, αλλά όλες οι παραπάνω υλικές του ενσωματώσεις δεν φοριούνται, δεν στεγάζουν και δεν ξεδιψούν, δεν μεταφέρουν και δεν ξεκουράζουν.


 «Μα», θα πει κανείς, «προφανώς! Το χρήμα ικανοποιεί τις ανάγκες επειδή ανταλλάσσεται με όλα αυτά που τρέφουν, ντύνουν, στεγάζουν, ξεδιψούν, μεταφέρουν και ξεκουράζουν. Και δεν μπορεί κανείς να αποκτήσει όλα αυτά με άλλον τρόπο, εκτός από το να τα ανταλλάξει με χρήματα». Απ, μπαγασάκο, σε τσάκωσα! Πώς προέκυψε αυτό το τελευταίο συμπέρασμα; Μήπως πλήρωνες μέχρι τώρα το δάσκαλό σου στο δημοτικό για να σε μάθει γράμματα; Όταν, σε λίγα χρόνια, θα τον πληρώνεις, αυτό θα σημαίνει ότι η φυσική τάξη πραγμάτων είναι να μαθαίνεις γράμματα μόνο αν έχεις το αντίτιμο της ψευτοεπιβίωσης του δασκάλου;


 «Ωραία», θα κοντοσταθεί ο κεραυνοχτυπημένος από την ξαφνική αλήθεια, ένθερμος οπαδός του ευρώ, «αλλά με το φαΐ τι γίνεται;» Σ’ αυτό το σημείο, θα γίνει μια γενναία υπόθεση – τομή στην σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα: ο κόσμος που πεινάει θέλει κρέας και γάλα, τυρί και ντομάτες, όσπρια, μακαρόνια και φρούτα, ψάρια και ψωμί, κοντολογίς όλα αυτά που συλλήβδην ονομάζουμε «τρόφιμα» σε σαφή διάκριση από τα «χρήματα».


 Όλα όμως τα «τρόφιμα» παράγονται στην Ελλάδα και μάλιστα σε τέτοιες ποσότητες ώστε να εξάγονται και να πετιούνται. Το 1980, πριν μπούμε στην ΕΟΚ, η παραγωγή σε τρόφιμα ήταν τέτοια ώστε να είμαστε σαν χώρα καθαρός εξαγωγέας σε όλες τις βασικές κατηγορίες τροφίμων.


 Φυσικά, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ξοδέψει χρήματα για να καταστραφούν καΐκια που θα έφερναν ψάρια, παρέχοντας στον ψαρά λεφτά και στερώντας τον από ψάρια και οδηγώντας τον πρώην ψαρά στο να αγοράζει από το σούπερ μάρκετ κατεψυγμένα ψάρια ατλαντικού…


 Όταν συμβαίνει αυτό ακολουθεί επιδημία φετιχισμού του χρήματος, γιατί μέχρι και ο ψαράς ξεχνάει ότι για την ψαροφαγία αρκούσε το καΐκι, το οποίο μάλιστα απέφερε και χρήματα από πάνω. Μιας και την πιάσαμε αυτήν την κουβέντα με τα ψάρια, η Ελλάδα σήμερα είναι καθαρός εξαγωγέας ψαριών, δηλαδή εξάγει πιο πολλά ψάρια απ’ όσα εισάγει, ακριβώς επειδή έφυγε ο φίλος μας ο ψαράς από τη μέση, καταργώντας ή ελαχιστοποιώντας τη μικρή αγορά των ψαριών και ανοίγοντας τους ορίζοντες στις μεγάλες τράτες και τις πολυεθνικές του ψαριού.


 Αλλά ξεστρατίσαμε – το ερώτημα ήταν: πόσα λεφτά χρειάζονται για να ξαναπιάσει ο ψαράς ψάρια; Για να βγάλει ο παραγωγός σιτάρι και καπνό, ο τυροκόμος τυρί και ο κτηνοτρόφος κρέας; Μηδέν (0) ο,τιδήποτε – δηλαδή: μηδέν ευρώ, μηδέν δραχμές, μηδέν ρούβλια και φράγκα. Φυσικά, θα πρέπει ο ψαράς να μην πληρώσει το ναυπηγείο για την καινούρια του βάρκα, ο παραγωγός να μην πληρώσει για το σπόρο, τα λιπάσματα και το νερό, ο τυροκόμος να μην πληρώσει για το γάλα και ο κτηνοτρόφος να μην πληρώσει για τις ζωοτροφές. Αλλά γιατί θα πρέπει να πληρώσουν, αν όλα αυτά είναι κοινωνική ιδιοκτησία; Μήπως κάποιο σημαντικό στοιχείο της παραγωγής λείπει από τη χώρα και θα μας το στερήσουν οι αγαπημένοι μας σύμμαχοι και φίλοι με εμπάργκο; Τίποτα από όλα αυτά δεν λείπει.


 Θα μας λείψουν ίσως οι μπανάνες, όπως μας έλειπαν όταν ήμασταν παιδιά, κι αυτές όχι εντελώς, δόξα την Κρήτη και όχι για πολύ, δόξα τη βιοτεχνολογία. Κι άμα υπενθυμίσουμε στους λατινοαμερικάνους τις ευεργετικές ιδιότητες του ελαιολάδου, δεν βλέπω γιατί να μην έχουμε τόνους από μπανάνες, ούτως ή άλλως. Επιμένω στις μπανάνες, διότι συγκαταλέγομαι στους ανθρώπους που μέρος του γενετικού τους υλικού δεν έχει εξελιχθεί με αποτέλεσμα να έχω τη σχέση προγενέστερων του ανθρώπου έμβιων μορφών με τις μπανάνες. Ευτυχώς, γιατί σε άλλους αυτή η γενετική στασιμότητα οδηγεί στο να ξαναψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Κι εν πάσει περιπτώσει, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τέτοιες αδυναμίες (αναφέρομαι στις μπανάνες, όχι στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ), γιατί την ελευθερία την πλακώνει η ανικανοποίητη ανάγκη κι όχι ο Στάλιν, όπως πιστεύεται ευρέως, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.


 Γιατί λοιπόν υπάρχουν άστεγοι ή κακοστεγασμένοι; Επειδή δεν έχουν λεφτά για να νοικιάσουν ένα κεραμίδι, να βάλουν το κεφάλι τους από κάτω. Γι’ αυτό, κι όχι επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμες κατοικίες. Προσέξτε ένα δημοσίευμα από τα πολλά στο οποίο, αν περιλαμβάνονταν και οι συμπαθείς μας άστεγοι, θα αποτυπωνόταν όλος ο παραλογισμός του οικονομικού συστήματος που λέγεται καπιταλισμός: «Παρ’ ότι οι ευκαιρίες για τους υποψήφιους επενδυτές είναι περισσότερες από ποτέ, οι απούλητες νεόδμητες κατοικίες στη Θεσσαλονίκη φτάνουν σήμερα τις 8.000, ενώ η ανεργία στον κλάδο των κατασκευών έχει «χτυπήσει» οροφή. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Συνδέσμου Οικοδομικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος, σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα περίπου 25.000 ακίνητα βρίσκονται στα αζήτητα. [1]


 Άρα, η ανάγκη για στέγη μπορεί να ικανοποιηθεί για όλους τους Βορειοελλαδίτες, μόλις πάψει με ένα απλό διάταγμα μιας λαϊκής εξουσίας η ιδιοκτησία πάνω στις κατοικίες που χρησιμοποιούνται από άλλους για πρώτη κατοικία, με την έγκριση, στήριξη και πρόταξη στήθους όλης της ενδιαφερόμενης τοπικής κοινωνίας. Μάλιστα, είναι τόσες πολλές οι κατοικίες που βρίσκονται στα χέρια τραπεζών, μεγαλοεργολάβων και επενδυτών – μεγαλοεισοδηματιών που δεν χρειάζεται καν να πειραχτεί η ιδιοκτησία αυτών που έχουν ένα δεύτερο σπίτι. Πόσο κοστίζει σε χρήμα αυτό το μέτρο που αλαφρώνει κάθε λαϊκή οικογένεια από ένα πολύ μεγάλο βάρος; Μηδέν (0) ο,τιδήποτε.


 Θέλουμε ρούχα; Παπούτσια; Μα, είμαστε γεμάτοι από τέτοια εργοστάσια, έχουμε τις πρώτες ύλες (βαμβάκι, μαλλί και δέρμα), έχουμε βιομηχανίες για τα ενδιάμεσα προϊόντα (κλωστοϋφαντουργία, σόλες) έχουμε εξειδικευμένους εργάτες που μπορούν να βάλουν μπροστά όλα τα κλειστά εργοστάσια και να πολλαπλασιάσουν την παραγωγή στα ανοιχτά. Πόσα λεφτά χρειάζονται για να πλημμυρίσουμε με 100% βαμβακερά ρούχα και της καλύτερης ποιότητας παπούτσια; Μηδέν (0) ο,τιδήποτε.


 Μήπως δεν μπορούμε να χτίσουμε όσα νοσοκομεία και σχολεία μας λείπουν; Πριν βιαστεί κανείς να πει ότι ένα νοσοκομείο στοιχίζει πολλά, να θυμηθεί ότι αυτό συμβαίνει όταν πληρώνεις το τσιμέντο, το σίδερο, τα τούβλα και τους εργάτες – αλλά γιατί να τα πληρώσεις όλ’ αυτά; Έχουμε τόσο τσιμέντο και σίδερο που τα κάνουμε εξαγωγή και από εργάτες οικοδόμους, να φάνε κι οι κότες, αν και οι κότες δεν τρώνε οικοδόμους, τρώνε καλαμπόκι το οποίο παράγουμε και όχι ψοφίμια όπως έχει κυριαρχήσει στα εκτροφεία. Μέχρι να χτίσουν οι οικοδόμοι μας όλα τα απαραίτητα σχολεία και νοσοκομεία του μέλλοντος, θα πρέπει να ανακαινίσουν τα σημερινά και μετά να ανανεώσουν τα σπίτια, να χτίσουν τις νέες πόλεις, να φτιάξουν γήπεδα και κολυμβητήρια, δρόμους και θέατρα.


 Και μήπως τα γήπεδα και τα θέατρα, τα σχολεία και τα νοσοκομεία, δεν έχουμε ανθρώπους, γιατρούς, νοσοκόμους, ηθοποιούς, δασκάλους, αθλητές, για να τα στελεχώσουμε; Ή μήπως δεν έχουμε ξυλεία για να βγάλουμε χαρτί, βιομηχανία χαρτοποιίας, βιομηχανία εκτυπώσεων, εκδοτικούς οίκους και συγγραφείς, ώστε να έχουμε βιβλία; Κι άλλωστε, μήπως τώρα δεν είναι η εποχή που καταργείται στο σχολείο το «δωρεάν» βιβλίο, που αύριο θα πρέπει να πληρώνεις; Δεν έχουμε, εξαγωγική μάλιστα, φαρμακοβιομηχανία και βιομηχανία ιατρικών μηχανημάτων για να εξοπλίσουμε τα νοσοκομεία και τα φαρμακεία ή μήπως δεν είναι αρκετή η εμπειρία των σοσιαλιστικών χωρών που τα απέκτησαν όλ’ αυτά, ενώ δεν τα είχαν;


 Αν όμως έτσι γίνουν τα πράγματα, τότε η ζωή θα γίνει αρκετά πιο απλή: Η ανεργία δεν θα έχει νόημα, αφού όσο πιο πολλοί δουλεύουν αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να ανεβαίνει η παραγωγή και να μειώνονται οι ώρες εργασίας ταυτόχρονα. Οι μίζες και η διαφθορά δεν θα έχουν νόημα γιατί δεν θα υπάρχει κέρδος να τα κινητοποιήσει. Η εργασία δεν θα είναι εκμετάλλευση, αλλά απελευθέρωση αφού όσο πιο πολύ δουλεύεις, δεν θα αυξάνεις το κέρδος κάποιου αλλά το συνολικό κοινωνικό προϊόν, μέρος του οποίου θα καρπώνεσαι αυτόματα. Ο εθελοντισμός θα αποκτήσει νόημα γιατί δεν θα είναι δωρεάν εργασία, κοροϊδία και «καλό για το βιογραφικό», αλλά προσφορά άμεσα στην κοινωνία. Οι φασίστες δεν θα δέρνουν τις γυναίκες στην τηλεόραση, αλλά θα κοσμούν τα μουσεία της παλαιοντολογίας. Η τηλεόραση δεν θα εκπέμπει τους φασίστες, αλλά θα ενημερώνει, θα ψυχαγωγεί και θα συμβάλλει στην επικοινωνία, αν και γενικά, με τον ελεύθερο χρόνο που έχει ο άνθρωπος στο σοσιαλισμό, η τηλεόραση θα γίνει σαν το μπλέντερ: πολύ χρήσιμο αν θέλεις να φτιάξεις κοκτέιλ το καλοκαίρι ή να χτυπήσεις παιδικές τροφές, πιάσιμο χώρου κατά τα άλλα.


 Ο μισθός, είναι αλήθεια θα είναι πολύ χαμηλός – θα προέρχεται από την πράξη: εισόδημα των εξαγωγών, μείον τις εισαγωγές δια τον πληθυσμό, με διάφορες προσυμφωνημένες σταθμίσεις για τις ανάγκες καθενός και την συμβολή του στην ικανοποίησή τους. Και ευτυχώς! Ο μισθός θα είναι χαρτζιλίκι, αλλά πλέον θα έχει θεραπευτεί ο φετιχισμός του χρήματος και κανείς δεν θα πιστεύει ότι χρειάζεται χρήματα για να καλύψει τις ανάγκες του αφού έχει φάει, έχει πιεί, έχει ντυθεί, έχει κάνει τις διακοπές του και έχει τον πολιτισμό του, την υγεία του και την παιδεία του στα ύψη. Ο μισθός θα έχει νόημα όσο ακόμα υπάρχουν εμπορεύματα που, σαν τέτοια, μπορείς να τα αποκτήσεις μόνο ανταλλάσσοντάς τα με χρήμα. Ο μισθός θα μας θυμίζει ότι έχουμε ακόμα να διανύσουμε δρόμο μέχρι το βασίλειο της ελευθερίας, θα είναι σαν το τελευταίο χρυσό σταυρουδάκι που θα κρέμεται στο λαιμό μας. Κατά τα άλλα, αυτό που θα θυμόμαστε από τη ζήση θα είναι ένα μεγάλο γλέντι, με άφθονο τραγούδι, χορό, κρασί, τσίπουρο, σούμα, ρακί, ούζο, μπύρα (τα βγάζουμε όλα πανάθεμά μας, και σε ποσότητες!) όπως τα παλιά καλά πανηγύρια, τα οποία σημειωτέον, στην υπανάπτυχτη Ελλάδα, ήταν δωρεάν.


 Ρωτάνε λοιπόν το ΚΚΕ αν έχει κοστολογήσει την πρότασή του ή πού θα βρει τα χρήματα. Η πρόχειρη καταγραφή λέει ότι η πρόταση κοστίζει μερικές σελίδες χαρτί για τα αντίστοιχα διατάγματα και μερικά εκατομμύρια ψυχές για να τα θυροκολλήσουν σε όλες τις γωνιές που φωλιάζει το σαράκι της ατομικής ιδιοκτησίας. Θα χρειαστεί μερικά εκατομμύρια από τίμια χέρια να χτίσουν την νέα κοινωνία γι’ αυτούς και τα παιδιά τους, από αυτά που έχουν χτίσει ό,τι καλό υπάρχει γύρω μας. Θα χρειαστεί αλληλεγγύη σαν αυτή που δείχνουν οι εργάτες απ’ όλες τις γωνιές του κόσμου στους απεργούς χαλυβουργούς. Θα χρειαστεί πείσμα, ηρωισμός, κουράγιο, φιλότιμο, παλικαριά, μεγαλοσύνη και αυταπάρνηση – συστατικά που φυτρώνουν και σε αυτόν τόπο. Θα χρειαστούν πολλές θυσίες και τύχη, θυσίες σαν αυτές που έκανε μια ζωή ο λαός μας όταν έρχονταν τα δύσκολα και τύχη όπως αυτή που πάντα είχε στο πλευρό του, όταν αποφάσιζε να συμπληρώσει κάποιες σελίδες στις εγκυκλοπαίδειες της παγκόσμιας ιστορίας. Αλλά δεν θα χρειαστεί ούτε μια δεκάρα οποιουδήποτε χρήματος αφού κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής, όπως δεν χρειάστηκε ούτε μια δεκάρα για να κατρακυλήσει το κεφάλι του βασιλιά από τους ώμους του στην γαλλική επανάσταση – χρειάστηκε η γκιλοτίνα για την οποία είχε φροντίσει να υπάρχει ο ίδιος ο βασιλιάς.


 [1] http://stereosi.blogspot.gr/2012/02/8000.html
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly