ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ XVII ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ XVII ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Για τη δράση της ΚΕ του ΚΚ (ΜΠ) της ΕΣΣΔ

26 του Γενάρη 1934

Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Φοιτητές σε εθελοντική εργασία στην ΕΣΣΔ, τη δεκαετία του 1920

Σύντροφοι! Πέρασαν πάνω από τρία χρόνια από το XVIo Συνέδριο. Μια περίοδος, όχι πολύ μεγάλη. Είναι όμως, περισσότερο από κάθε άλλη, μια περίοδος πλούσια σε περιεχόμενο. Νομίζω πως καμιά από τις περιόδους της τελευταίας δεκαετίας δεν ήταν τόσο πλούσια σε γεγονότα, όσο αυτή η περίοδος.

Στον οικονομικό τομέα, τα χρόνια αυτά ήταν χρόνια της συνεχιζόμενης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η κρίση αγκάλιασε όχι μονάχα τη βιομηχανία, αλλά και την αγροτική οικονομία στο σύνολό της. Η κρίση λυσσομανούσε όχι μονάχα στη σφαίρα της παραγωγής και του εμπορίου. Μεταφέρθηκε επίσης και στη σφαίρα της πίστης και της νομισματικής κυκλοφορίας, ανατρέποντας τις πιστωτικές και συναλλαγματικές σχέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στις χώρες. Αν παλιότερα συζητούσαν ακόμα κάπου - κάπου για το αν υπάρχει ή όχι παγκόσμια οικονομική κρίση, σήμερα δε συζητούν πια γι' αυτό, γιατί η ύπαρξη της κρίσης και των καταστροφικών της συνεπειών είναι ολοφάνερη. Σήμερα συζητούν πια για κάτι άλλο: Μπορούν άραγε να βγουν από την κρίση ή δεν υπάρχει διέξοδος και αν υπάρχει διέξοδος πώς να την πραγματοποιήσουν.

Στον πολιτικό τομέα, τα χρόνια αυτά ήταν χρόνια παραπέρα όξυνσης των σχέσεων, τόσο ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες, όσο και στο εσωτερικό αυτών των χωρών. Ο πόλεμος της Ιαπωνίας με την Κίνα και η κατάληψη της Μαντζουρίας, που όξυναν τις σχέσεις στην Απω Ανατολή. Η νίκη του φασισμού στη Γερμανία και ο θρίαμβος της ιδέας της ανταπόδοσης, που όξυναν τις σχέσεις στην Ευρώπη. Η αποχώρηση της Ιαπωνίας και της Γερμανίας από την Κοινωνία των Εθνών, που έδωσε καινούρια ώθηση στην ένταση των εξοπλισμών και στις προετοιμασίες για ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η ήττα του φασισμού στην Ισπανία, που δείχνει για μια ακόμα φορά ότι ωριμάζει μια επαναστατική κρίση και ότι ο φασισμός δεν είναι καθόλου μακρόβιος. Αυτά είναι τα σπουδαιότερα γεγονότα της περιόδου που εξετάζει η έκθεση. Δεν είναι παράξενο ότι ο αστικός πασιφισμός μυρίζει λιβάνι και ότι τις τάσεις για αφοπλισμό τις αντικατασταίνουν ανοιχτά και άμεσα οι τάσεις για εξοπλισμό και για επανεξοπλισμό.

1929 Ψηφοφορία σε κολχόζ

Ανάμεσα σ' αυτά τα μανιασμένα κύματα των οικονομικών κλονισμών και των στρατιωτικοπολιτικών καταστροφών, η ΕΣΣΔστέκεται χωριστά, σαν βράχος, συνεχίζοντας το έργο της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης και τον αγώνα για τη διατήρηση της ειρήνης. Αν εκεί, στις κεφαλαιοκρατικές χώρες, εξακολουθεί να μαίνεται η οικονομική κρίση, στην ΕΣΣΔσυνεχίζεται η άνοδος, τόσο στον τομέα της βιομηχανίας, όσο και στον τομέα της αγροτικής οικονομίας. Αν εκεί, στις κεφαλαιοκρατικές χώρες, γίνονται πυρετώδεις προετοιμασίες για το νέο πόλεμο, με σκοπό το νέο ξαναμοίρασμα του κόσμου και των σφαιρών επιρροής, η ΕΣΣΔ συνεχίζει το συστηματικό επίμονο αγώνα ενάντια στην απειλή του πολέμου και για την ειρήνη. Και δεν μπορούμε να πούμε ότι οι προσπάθειες της ΕΣΣΔ σ' αυτό τον τομέα δε σημείωσαν καμιά επιτυχία.

Αυτή είναι η γενική εικόνα της διεθνούς κατάστασης στη σημερινή στιγμή.

Ας περάσουμε στην εξέταση των βασικών στοιχείων που δείχνουν την οικονομική και την πολιτική κατάσταση των καπιταλιστικών χωρών.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

Η σημερινή οικονομική κρίση στις καπιταλιστικές χώρες διαφέρει απ' όλες τις ανάλογες κρίσεις, ανάμεσα στα άλλα, και με το ότι είναι πιο μακρόχρονη και παρατεταμένη. Αν παλιότερα οι κρίσεις τελείωναν μέσα σ' ένα - δυο χρόνια, η σημερινή κρίση συνεχίζεται στον πέμπτο κιόλας χρόνο καταστρέφοντας χρόνο με το χρόνο την οικονομία των καπιταλιστικών χωρών και κατατρώγοντας το λίπος που είχαν συσσωρεύσει τα προηγούμενα χρόνια. Δεν υπάρχει τίποτα το καταπληκτικό στο γεγονός ότι η κρίση αυτή είναι πιο βαριά από όλες τις κρίσεις.

Εργάτες στην ΕΣΣΔ συζητούν για την παραγωγή

Πώς να εξηγήσουμε αυτόν τον χωρίς προηγούμενο παρατεταμένο χαρακτήρα της σημερινής βιομηχανικής κρίσης.

Εξηγείται, πριν απ' όλα, με το ότι η βιομηχανική κρίση αγκάλιασε όλες χωρίς εξαίρεση τις καπιταλιστικές χώρες και δυσχέρανε τους ελιγμούς μερικών χωρών σε βάρος άλλων.

Εξηγείται, δεύτερο, με το ότι η κρίση της βιομηχανίας μπλέχτηκε με την αγροτική κρίση, που αγκάλιασε όλες χωρίς εξαίρεση τις αγροτικές και μισοαγροτικές χώρες, πράγμα που δεν μπορούσε να μην κάνει την κρίση της βιομηχανίας πιο πολύπλοκη και πιο βαθιά.

Εξηγείται, τρίτο, με το ότι η αγροτική κρίση δυνάμωσε σ' αυτό το διάστημα και αγκάλιασε όλους τους κλάδους της αγροτικής οικονομίας μαζί και την κτηνοτροφία, και την οδηγεί στην κατάπτωση, στο πέρασμα από τις μηχανές στη χειρωνακτική δουλειά, ως την αντικατάσταση του τρακτέρ με το άλογο, ως την απότομη ελάττωση και κάποτε ως την πλέρια άρνηση της χρησιμοποίησης χημικών λιπασμάτων, πράγμα που παρέτεινε ακόμα περισσότερο τη βιομηχανική κρίση.

Εξηγείται, τέταρτο, με το ότι τα μονοπωλιακά καρτέλ που κυριαρχούν στη βιομηχανία προσπαθούν να διατηρήσουν ψηλές τιμές στα εμπορεύματα, γεγονός που κάνει την κρίση ιδιαίτερα οδυνηρή και που εμποδίζει την απορρόφηση των αποθεμάτων σε εμπορεύματα.

Εξηγείται, τέλος - και αυτό είναι το κύριο - με το ότι η βιομηχανική κρίση ξέσπασε μέσα στις συνθήκες της γενικής κρίσης του καπιταλισμού, όταν ο καπιταλισμός δεν έχει πια και δεν μπορεί να έχει ούτε στα βασικά κράτη, ούτε στις αποικίες και στις εξαρτημένες χώρες τις δυνάμεις και τη στερεότητα που είχε πριν από τον πόλεμο και την Οχτωβριανή Επανάσταση, όταν η βιομηχανία των καπιταλιστικών χωρών κληρονόμησε από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο τη χρόνια υποαπασχόληση των επιχειρήσεων και τα εκατομμύρια της στρατιάς των ανέργων, από τα οποία δεν έχει πια τη δύναμη να απαλλαγεί. Αυτά είναι τα περιστατικά που καθόρισαν το βαθύ και παρατεταμένο χαρακτήρα της σημερινής βιομηχανικής κρίσης.

«Δεκαπέντε χρόνια σοβιετικής δύναμης». Σοβιετική αφίσα του 1932

Με τα περιστατικά αυτά εξηγείται και το γεγονός ότι η κρίση δεν περιορίστηκε στη σφαίρα της παραγωγής και του εμπορίου, μα αγκάλιασε και το πιστωτικό σύστημα, το νομισματικό σύστημα, τη σφαίρα των χρεωστικών οφειλών κλπ., και τσάκισε τις πατροπαράδοτες καθιερωμένες σχέσεις, τόσο ανάμεσα στις ξεχωριστές χώρες, όσο και ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες μέσα στις ξεχωριστές χώρες.

Μεγάλο ρόλο έπαιξε εδώ η πτώση των τιμών των εμπορευμάτων. Παρ' όλη την αντίσταση των μονοπωλιακών καρτέλ, η πτώση των τιμών μεγάλωνε με ακατάσχετη δύναμη. Επεφταν όμως, πριν απ' όλα και περισσότερο απ' όλα, οι τιμές των εμπορευμάτων που είχαν οι ανοργάνωτοι κάτοχοι εμπορευμάτων, οι αγρότες, οι βιοτέχνες, οι μικροί καπιταλιστές και μόνο βαθμιαία και σε μικρότερη κλίμακα έπεφταν οι τιμές των εμπορευμάτων που είχαν οι οργανωμένοι κάτοχοι εμπορευμάτων, δηλαδή οι ενωμένοι σε καρτέλ καπιταλιστές. Η πτώση των τιμών έκανε αφόρητη την κατάσταση των οφειλετών (βιομηχάνων, βιοτεχνών, αγροτών κλπ.). Κι αντίθετα, έκανε σε πρωτάκουστο βαθμό προνομιούχα τη θέση των πιστωτών. Η κατάσταση αυτή έπρεπε να οδηγήσει, και πραγματικά οδήγησε, στην κολοσσιαία χρεοκοπία εταιρειών και ξεχωριστών επιχειρηματιών. Μέσα στα τρία τελευταία χρόνια χάθηκαν μ' αυτό τον τρόπο δεκάδες χιλιάδες μετοχικές εταιρείες στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στη Γερμανία, στην Αγγλία, στη Γαλλία. Τη χρεοκοπία των μετοχικών εταιρειών την ακολούθησε η υποτίμηση του νομίσματος, που ανακούφισε λίγο τη θέση των οφειλετών. Και την υποτίμηση του νομίσματος την ακολούθησε το νομιμοποιημένο από το κράτος χρεοστάσιο, τόσο για τα εξωτερικά, όσο και για τα εσωτερικά χρέη. Σ' όλους είναι γνωστή η χρεοκοπία τέτοιων τραπεζών, όπως είναι η Τράπεζα της Νταρμστάτ, η Τράπεζα της Δρέσδης στη Γερμανία, η «Κρεντίτ - Ανστάλτ» στην Αυστρία και η χρεοκοπία τέτοιων κοντσέρν, όπως είναι το κοντσέρν του Κρόιγκερ στη Σουηδία, το κοντσέρν του Ινσουλ στις ΕΠΑ κλπ.

Μάθημα για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού, στην περιοχή Αλτάι της Σιβηρίας. Πριν την Οχτωβριανή Επανάσταση οι κάτοικοι της περιοχής δεν είχαν γραπτή γλώσσα

Είναι ευνόητο ότι αυτά τα φαινόμενα που κλόνισαν τις βάσεις του πιστωτικού συστήματος έπρεπε να τα ακολουθήσουν - και πραγματικά τα ακολούθησαν - το σταμάτημα των πληρωμών για τις πιστώσεις και τα εξωτερικά δάνεια, το σταμάτημα των πληρωμών για τα διασυμμαχικά χρέη, το σταμάτημα της εξαγωγής κεφαλαίου, μια νέα ελάττωση του εξωτερικού εμπορίου, μια νέα ελάττωση της εξαγωγής εμπορευμάτων, η ένταση της πάλης για τις εξωτερικές αγορές, ο εμπορικός πόλεμος ανάμεσα στις χώρες και το ντάμπιγκ. Ναι, σύντροφοι, το ντάμπιγκ. Δε μιλώ για το φανταστικό σοβιετικό ντάμπιγκ, για το όποιο έως τελευταία ακόμα φώναζαν, ώσπου βράχνιασαν, μερικοί ευγενέστατοι βουλευτές ευγενέστατων κοινοβουλίων της Ευρώπης και της Αμερικής. Μιλώ για το πραγματικό ντάμπιγκ, που εφαρμόζουν τώρα σχεδόν όλα τα «πολιτισμένα» κράτη και για το οποίο κρατούν εύλογη σιωπή αυτοί οι γενναίοι και ευγενέστατοι βουλευτές. Είναι ευνόητο, επίσης, ότι τα καταστροφικά αυτά φαινόμενα, που συνοδεύουν τη βιομηχανική κρίση και που διαδραματίστηκαν έξω από τη σφαίρα της παραγωγής, δεν μπορούσαν να μην επιδράσουν με τη σειρά τους στην πορεία της βιομηχανικής κρίσης, να μην την επιδεινώσουν και να μην την κάνουν πιο πολύπλοκη.

Αυτή είναι η γενική εικόνα της πορείας της βιομηχανικής κρίσης...

Ενώ η βιομηχανία των βασικών καπιταλιστικών χωρών έπεφτε διαρκώς, αρχίζοντας από το 1930 και κυρίως από το 1931, για να φτάσει το 1932 στο σημείο της μεγαλύτερης πτώσης, το 1933 άρχισε κάπως ν' αναλαβαίνει και ν' ανεβαίνει. Αν πάρουμε τα μηνιάτικα στοιχεία του 1932 και του 1933, θα δούμε ότι επιβεβαιώνουν ακόμα περισσότερο αυτό το συμπέρασμα, γιατί δείχνουν ότι η βιομηχανία αυτών των χωρών, παρ' όλα τα σκαμπανεβάσματα της παραγωγής της στη διάρκεια του 1933, δεν εκδήλωσε την τάση να φέρει αυτά τα σκαμπανεβάσματα ως το επίπεδο της μεγαλύτερης πτώσης, που σημειώθηκε το καλοκαίρι του 1932.

Αφίσα της δεκαετίας του 1950: «Σε ποιους πηγαίνει ο εθνικός πλούτος; Στην ΕΣΣΔ, στους εργαζόμενους»

Τι σημαίνει αυτό;

Αυτό σημαίνει ότι η βιομηχανία των βασικών καπιταλιστικών χωρών άφησε πίσω της πια, όπως φαίνεται, το σημείο της μεγαλύτερης πτώσης και δεν επανήλθε σ' αυτό στη διάρκεια του 1933.

Μερικοί πάνε ν' αποδώσουν αυτό το φαινόμενο στην επίδραση αποκλειστικά τεχνιτών παραγόντων, όπως είναι η κατάσταση πολεμικού πληθωρισμού. Δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάσταση πολεμικού πληθωρισμού παίζει εδώ όχι μικρό ρόλο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σωστό για την Ιαπωνία, όπου αυτός ο τεχνητός παράγοντας αποτελεί την κύρια και την αποφασιστική δύναμη για μια κάποια αναζωογόνηση ορισμένων, κυρίως πολεμικών, κλάδων της βιομηχανίας. Θα 'ταν όμως χοντροκομμένο λάθος να τα εξηγούμε όλα με την κατάσταση του πολεμικού πληθωρισμού. Μια τέτοια εξήγηση δεν είναι σωστή, έστω και γιατί οι μερικές ανακατατάξεις στη βιομηχανία, που χαρακτήρισα, παρατηρούνται όχι σε ξεχωριστές και τυχαίες περιοχές, μα σ' όλες ή σχεδόν σ' όλες τις βιομηχανικές χώρες, στις οποίες περιλαβαίνονται και οι χώρες που έχουν σταθερό νόμισμα. Είναι φανερό ότι πλάι στην κατάσταση του πολεμικού πληθωρισμού παίζει το ρόλο της εδώ και η δράση των εσωτερικών οικονομικών δυνάμεων του καπιταλισμού.

Ο καπιταλισμός κατόρθωσε ν' ανακουφίσει κάπως την κατάσταση της βιομηχανίας σε βάρος των εργατών, μεγαλώνοντας την εκμετάλλευσή τους με το δυνάμωμα της εντατικότητας της δουλειάς τους, σε βάρος των φάρμερ, με την πολιτική των πιο χαμηλών τιμών στα προϊόντα της δουλειάς τους, στα είδη διατροφής και εν μέρει στις πρώτες ύλες, και σε βάρος των αγροτών των αποικιών και των οικονομικά αδύνατων χωρών, με ακόμα μεγαλύτερη ελάττωση των τιμών των προϊόντων της δουλειάς τους, κυρίως των πρώτων υλών κι έπειτα των ειδών διατροφής.

«Μελετάτε το σπουδαίο ρόλο του κόμματος των Λένιν - Στάλιν». Αφίσα που κυκλοφορούσε στην ΕΣΣΔ, στη δεκαετία του 1930

Μήπως αυτό σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με πέρασμα από την κρίση σε μια συνηθισμένη ύφεση που οδηγεί σε καινούρια άνοδο και άνθηση της βιομηχανίας; Οχι, δε σημαίνει αυτό. Εν πάση περιπτώσει, σήμερα δεν υπάρχουν τέτοια άμεσα ή έμμεσα στοιχεία που να δείχνουν ότι επίκειται μια άνοδος της βιομηχανίας στις καπιταλιστικές χώρες. Κάτι περισσότερο. Ολα μας δείχνουν ότι τέτοια στοιχεία δεν μπορεί να υπάρχουν, τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον. Δεν μπορούν να υπάρχουν, γιατί εξακολουθούν να δρουν όλες εκείνες οι δυσμενείς προϋποθέσεις, που δεν αφήνουν τη βιομηχανία των καπιταλιστικών χωρών ν' ανορθωθεί κάπως σοβαρά. Πρόκειται για τη συνεχιζόμενη γενική κρίση του καπιταλισμού, που μέσα στις συνθήκες της ξετυλίγεται η οικονομική κρίση, για τη χρόνια υποαπασχόληση των επιχειρήσεων, για τη χρόνια μαζική ανεργία, για το μπλέξιμο της βιομηχανικής κρίσης με την αγροτική κρίση, για την έλλειψη κάθε τάσης για μια κάπως σοβαρή ανανέωση του δασικού κεφαλαίου, που προμηνύει συνήθως την απαρχή της ανόδου κλπ., κλπ.

Είναι ολοφάνερο ότι έχουμε να κάνουμε με το πέρασμα από το σημείο της μεγαλύτερης πτώσης της βιομηχανίας, από το σημείο του μεγαλύτερου βάθους της βιομηχανικής κρίσης σε μια ύφεση, σε μια ύφεση όμως όχι συνηθισμένη αλλά ιδιότυπη, που δεν οδηγεί σε καινούρια άνοδο και άνθηση της βιομηχανίας, μα και που δεν την επαναφέρει στο σημείο της μεγαλύτερης πτώσης.

Η ΟΞΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

Το αποτέλεσμα της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης ήταν η πρωτοφανέρωτη έως τώρα όξυνση της πολιτικής κατάστασης (στις καπιταλιστικές χώρες), τόσο στο εσωτερικό αυτών των χωρών, όσο και ανάμεσά τους.

Η ένταση της πάλης για εξωτερικές αγορές, η εξάλειψη και των τελευταίων υπολειμμάτων του ελεύθερου εμπορίου, οι απαγορευτικοί τελωνειακοί δασμοί, ο εμπορικός πόλεμος, ο πόλεμος του συναλλάγματος, το ντάμπιγκ και πολλά άλλα ανάλογα μέτρα, που δείχνουν τον υπερεθνικισμό στην οικονομική πολιτική, όξυναν ως το ακρότατο σημείο τις σχέσεις των χωρών, δημιούργησαν το έδαφος για πολεμικές συγκρούσεις κι έβαλαν στην ημερήσια διάταξη τον πόλεμο, σαν μέσο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και των σφαιρών επιρροής προς όφελος των πιο ισχυρών κρατών.

Φθινόπωρο 1930, ΗΠΑ: Στην ουρά για ένα πιάτο φαΐ

Ο πόλεμος της Ιαπωνίας με την Κίνα, η κατάληψη της Μαντζουρίας, η αποχώρηση της Ιαπωνίας απ' την Κοινωνία των Εθνών και η προέλαση στη Βόρεια Κίνα, όξυναν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Η ένταση του αγώνα για τον Ειρηνικό Ωκεανό και η αύξηση των ναυτικών εξοπλισμών στην Ιαπωνία, στις ΕΠΑ, στην Αγγλία, στη Γαλλία είναι αποτέλεσμα αυτής της όξυνσης.

Η αποχώρηση της Γερμανίας απ' την Κοινωνία των Εθνών και το φάσμα της ανταπόδοσης έδωσαν νέα ώθηση στην όξυνση της κατάστασης και στην αύξηση των εξοπλισμών στην Ευρώπη.

Δεν είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο αστικός πασιφισμός περνά σήμερα μια θλιβερή ζωή, ενώ οι φλυαρίες για αφοπλισμό αντικατασταίνονται με τις «πραχτικές» συζητήσεις για εξοπλισμό και επανεξοπλισμό.

Και πάλι, όπως το 1914, προωθούνται στο προσκήνιο τα κόμματα του πολεμόχαρου ιμπεριαλισμού, τα κόμματα του πολέμου και της ανταπόδοσης.

Τα πράγματα τραβούν ολοφάνερα για νέο πόλεμο.

Η εσωτερική κατάσταση των καπιταλιστικών χωρών οξύνεται ακόμα περισσότερο από τη δράση των ίδιων αυτών παραγόντων. Τα τέσσερα χρόνια της βιομηχανικής κρίσης εξάντλησαν κι έφεραν σε απόγνωση την εργατική τάξη. Τα τέσσερα χρόνια της αγροτικής κρίσης κατάστρεψαν ολότελα τα άπορα στρώματα της αγροτιάς, όχι μόνο στις βασικές καπιταλιστικές χώρες, μα και ιδιαίτερα στις εξαρτημένες και αποικιακές χώρες. Είναι γεγονός ότι παρ' όλα τα λογής λογής τεχνάσματα της στατιστικής, που έχουν σκοπό να παρουσιάσουν ελαττωμένο τον αριθμό των ανέργων, ο αριθμός των ανέργων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των αστικών ιδρυμάτων, φτάνει στην Αγγλία τα 3 εκατομμύρια, στη Γερμανία τα 5 εκατομμύρια, στις ΕΠΑ τα 10 εκατομμύρια, χωρίς να λογαριάζουμε τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Προσθέστε σ' αυτούς και τους μισοάνεργους, που ο αριθμός τους ξεπερνά τα δέκα εκατομμύρια, προσθέστε τα εκατομμύρια των μαζών των καταστραμμένων αγροτών και θα έχετε μια κατά προσέγγιση εικόνα της ανέχειας και της απόγνωσης των εργαζόμενων μαζών. Οι λαϊκές μάζες δεν έφτασαν ακόμα στο σημείο να περάσουν στην έφοδο ενάντια στον καπιταλισμό, δεν μπορεί όμως ν' αμφιβάλλει κανείς ότι η ιδέα της εφόδου ωριμάζει στη συνείδηση των μαζών. Αυτό το δείχνουν εύγλωττα έστω και τέτοια γεγονότα, όπως η ισπανική επανάσταση, που ανέτρεψε το καθεστώς του φασισμού και το μεγάλωμα των σοβιετικών περιοχών στην Κίνα, που δεν είναι σε θέση να το σταματήσει η ενωμένη αντεπανάσταση της κινέζικης και της ξένης αστικής τάξης.

Ετσι, εξηγείται στην ουσία και το γεγονός ότι οι κυρίαρχες τάξεις των καπιταλιστικών χωρών εξαφανίζουν ή εκμηδενίζουν με ζήλο και τα τελευταία υπολείμματα του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από την εργατική τάξη στον αγώνα της ενάντια στους καταπιεστές, ότι ρίχνουν στην παρανομία τα κομμουνιστικά κόμματα και ότι περνούν σε ανοιχτά τρομοκρατικές μεθόδους για τη διατήρηση της δικτατορίας τους.

Ο σοβινισμός και η προετοιμασία του πολέμου σα βασικά στοιχεία της εξωτερικής πολιτικής, η χαλιναγώγηση της εργατικής τάξης και η τρομοκρατία στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής, σαν απαραίτητο μέσο για τη στερέωση των μετόπισθεν των μελλοντικών πολεμικών μετώπων, να τι απασχολεί ιδιαίτερα σήμερα τους σημερινούς ιμπεριαλιστές πολιτικούς.

Δεν είναι εκπληκτικό ότι ο φασισμός έγινε τώρα το εμπόρευμα που είναι περισσότερο της μόδας στους πολεμοχαρείς αστούς πολιτικούς. Μιλώ όχι μονάχα για το φασισμό γενικά, μα πριν απ' όλα για το φασισμό γερμανικού τύπου, που λαθεμένα ονομάζεται εθνικοσοσιαλισμός, γιατί και με την πιο προσεχτική εξέταση είναι αδύνατο να ανακαλύψει κανείς σ' αυτόν έστω και έναν κόκκο σοσιαλισμού.

Γι' αυτό τη νίκη του φασισμού στη Γερμανία δεν πρέπει να τη βλέπουμε μονάχα σα σημάδι αδυναμίας της εργατικής τάξης και σαν αποτέλεσμα των προδοσιών της σοσιαλδημοκρατίας σε βάρος της εργατικής τάξης, που προλείαναν το δρόμο στο φασισμό. Πρέπει να τη βλέπουμε επίσης σα σημάδι αδυναμίας της αστικής τάξης, σα σημάδι που δείχνει ότι η αστική τάξη δεν είναι πια σε θέση να κυβερνά με τις παλιές μεθόδους του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας, και γι' αυτό είναι αναγκασμένη στην εσωτερική της πολιτική να καταφύγει σε τρομοκρατικές μεθόδους διακυβέρνησης, σα σημάδι που δείχνει ότι η αστική τάξη δεν είναι πια σε θέση να βρει διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση πάνω στη βάση μιας ειρηνικής εξωτερικής πολιτικής και γι' αυτό είναι αναγκασμένη να καταφύγει στην πολιτική του πολέμου.

Αυτή είναι η κατάσταση.

Οπως βλέπετε, τα πράγματα τραβούν για νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σα διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση.

Φυσικά, δεν υπάρχει καμιά βάση για να υποθέτει κανείς ότι ο πόλεμος μπορεί να δώσει πραγματική διέξοδο. Αντίθετα, πρέπει να μπερδέψει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Κάτι παραπάνω, θα ξαπολύσει στα σίγουρα την επανάσταση και θα βάλει υπό συζήτηση αυτή την ίδια την ύπαρξη του καπιταλισμού σε μια σειρά από χώρες, όπως έγινε στην πορεία του πρώτου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Κι αν, παρά την πείρα του πρώτου ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι αστοί πολιτικοί πιάνονται από τον πόλεμο όπως ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά του, αυτό σημαίνει ότι έχουν πελαγώσει οριστικά, ότι βρέθηκαν σε αδιέξοδο και ότι είναι έτοιμοι να χιμήξουν στην άβυσσο.

Γι' αυτό δεν είναι ανώφελο να εξετάσουμε σε συντομία τα σχέδια της οργάνωσης του πολέμου, που κυοφορούνται τώρα στους κύκλους των αστών πολιτικών.

Μερικοί νομίζουν ότι ο πόλεμος πρέπει να οργανωθεί ενάντια σε μια από τις μεγάλες δυνάμεις. Σκέφτονται να τη συντρίψουν και να διορθώσουν την κατάστασή τους σε βάρος της. Ας παραδεχτούμε ότι οργάνωσαν έναν τέτοιο πόλεμο. Τι μπορεί να βγει απ' αυτό; Οπως είναι γνωστό, και στη διάρκεια του πρώτου ιμπεριαλιστικού πολέμου ήθελαν επίσης να εξοντώσουν μια από τις μεγάλες δυνάμεις, τη Γερμανία, και να επωφεληθούν σε βάρος της. Και τι βγήκε απ' αυτό; Τη Γερμανία δεν την εξόντωσαν, μα έσπειραν στη Γερμανία ένα τέτοιο μίσος ενάντια στους νικητές και δημιούργησαν ένα τόσο πρόσφορο έδαφος για έναν πόλεμο ανταπόδοσης, που ως τα σήμερα ακόμα δεν μπορούν και ίσως δε θα μπορέσουν σύντομα να φάνε την αηδιαστική σούπα που τη μαγείρεψαν μόνοι τους.

Αντί γι' αυτό, όμως, εισπράξανε τη συντριβή του καπιταλισμού στη Ρωσία, τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία και - κατά λογική συνέπεια - τη Σοβιετική Ενωση. Ποια είναι η εγγύηση ότι ο δεύτερος ιμπεριαλιστικός πόλεμος θα τους δώσει «καλύτερα» αποτελέσματα απ' τον πρώτο; Δε θα είναι πιο σωστό να υποθέσουμε το αντίθετο;

Αλλοι νομίζουν ότι ο πόλεμος πρέπει να οργανωθεί ενάντια σε μια από τις στρατιωτικά αδύνατες, μα απ' την άποψη της αγοράς εκτεταμένες χώρες, λ.χ., ενάντια στην Κίνα, που, εξάλλου, νομίζουν ότι δεν μπορούν να την ονομάζουν κράτος με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, αλλά ότι αποτελεί μονάχα «ανοργάνωτο έδαφος», που έχει ανάγκη να καταληφθεί από τα ισχυρά κράτη. Θέλουν, όπως φαίνεται, να τη μοιράσουν τελειωτικά και να διορθώσουν την κατάστασή τους σε βάρος της. Ας παραδεχτούμε ότι οργάνωσαν έναν τέτοιο πόλεμο. Τι μπορεί να βγει από αυτό; Είναι γνωστό ότι στις αρχές του ΧΙΧ αιώνα έβλεπαν την Ιταλία και τη Γερμανία, όπως ακριβώς βλέπουν σήμερα την Κίνα, δηλαδή τις θεωρούσαν «ανοργάνωτα εδάφη» και όχι κράτη και τις υποδούλωναν. Και τι βγήκε απ' αυτό; Απ' αυτό βγήκε, όπως είναι γνωστό, ο πόλεμος της Γερμανίας και της Ιταλίας για την ανεξαρτησία και τη συνένωση αυτών των χωρών σε ανεξάρτητα κράτη. Απ' αυτό βγήκε το δυνάμωμα του μίσους στις καρδιές των λαών αυτών των χωρών ενάντια στους υποδουλωτές, που τ' αποτελέσματά του δεν εξαλείφτηκαν ακόμα ως τα σήμερα και ίσως δε θα εξαλειφθούν σύντομα. Γεννιέται το ερώτημα: Ποια είναι η εγγύηση ότι ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών ενάντια στην Κίνα δε θα τους δώσει το ίδιο αποτέλεσμα;

Αλλοι πάλι νομίζουν ότι τον πόλεμο πρέπει να τον οργανώσει μια «ανώτερη φυλή», λ.χ. η γερμανική «φυλή», ενάντια σε μια «κατώτερη φυλή» και πρώτ' απ' όλα ενάντια στους Σλάβους, ότι μονάχα ένας τέτοιος πόλεμος μπορεί να δώσει διέξοδο απ' την κατάσταση, γιατί η «ανώτερη φυλή» έχει αποστολή να γονιμοποιεί την «κατώτερη» και να την εξουσιάζει. Ας παραδεχτούμε ότι αυτή την περίεργη θεωρία, που απέχει τόσο από την επιστήμη όσο η γηαπό τον ουρανό, ας παραδεχτούμε ότι αυτή την περίεργη θεωρία την εφάρμοσαν στη ζωή. Τι μπορεί να βγει απ' αυτό; Είναι γνωστό ότι η αρχαία Ρώμη έβλεπε τους προγόνους των σημερινών Γερμανών και Γάλλων, όπως ακριβώς βλέπουν σήμερα οι εκπρόσωποι της «ανώτερης φυλής» τις σλαβικές φυλές. Είναι γνωστό ότι η αρχαία Ρώμη μεταχειριζόταν τις «κατώτερες φυλές» σα «βάρβαρες» που ο προορισμός τους ήταν να είναι αιώνια υποταγμένες στην «ανώτερη φυλή», στη «μεγάλη Ρώμη», αν και μεταξύ μας μπορούμε να πούμε ότι η αρχαία Ρώμη είχε κάποια βάση για να το κάνει αυτό, πράγμα που δεν μπορούμε να πούμε για τους εκπροσώπους της σημερινής «ανώτερης φυλής» (θύελλα χειροκροτημάτων). Και τι βγήκε απ' αυτό; Βγήκε ότι οι μη Ρωμαίοι, δηλαδή όλοι οι «βάρβαροι», ενώθηκαν ενάντια στον κοινό εχθρό και η Ρώμη γκρεμίστηκε με πάταγο. Γεννιέται το ερώτημα: Ποια είναι η εγγύηση ότι οι αξιώσεις των εκπροσώπων της σημερινής «ανώτερης φυλής» δε θα οδηγήσουν στα ίδια αξιοθρήνητα αποτελέσματα; Ποια είναι η εγγύηση ότι οι φασίστες πολιτικοφιλόλογοι του Βερολίνου θα έχουν καλύτερη τύχη από τους παλιούς και δοκιμασμένους καταχτητές της Ρώμης; Δε θα 'ταν πιο σωστό να υποθέσουμε το αντίθετο;

Αλλοι, τέλος, νομίζουν ότι ο πόλεμος πρέπει να οργανωθεί ενάντια στην ΕΣΣΔ. Σκέφτονται να συντρίψουν την ΕΣΣΔ, να μοιράσουν το έδαφός της και να ωφεληθούν σε βάρος της. Θα ήταν λάθος να υποθέτει κανείς ότι έτσι σκέφτονται μονάχα μερικοί στρατιωτικοί κύκλοι της Ιαπωνίας. Μας είναι γνωστό ότι τέτοια ακριβώς σχέδια κυοφορούνται και στους κύκλους των πολιτικών ηγετών μερικών κρατών της Ευρώπης. Ας υποθέσουμε ότι αυτοί οι κύριοι πέρασαν από τα λόγια στα έργα. Τι μπορεί να βγει απ' αυτό; Ζήτημα είναι αν μπορεί κανείς να αμφιβάλλει ότι ο πόλεμος αυτός δε θα είναι ο πιο επικίνδυνος πόλεμος για την αστική τάξη. Θα είναι ο πιο επικίνδυνος, όχι μονάχα γιατί οι λαοί της ΕΣΣΔ θα πολεμήσουν ως το θάνατο για τις καταχτήσεις της επανάστασης. Θα είναι ο πιο επικίνδυνος για την αστική τάξη, ακόμα και γιατί θα γίνεται όχι μόνο στα μέτωπα, μα και στα μετόπισθεν του αντιπάλου. Η αστική τάξη μπορεί να μην αμφιβάλλει ότι οι πολυάριθμοι φίλοι της εργατικής τάξης της ΕΣΣΔ στην Ευρώπη και στην Ασία θα προσπαθήσουν να χτυπήσουν από τα νώτα τους καταπιεστές τους που επιχείρησαν τον εγκληματικό πόλεμο ενάντια στην πατρίδα της εργατικής τάξης όλων των χωρών. Και ας μη μας παραπονούνται οι κύριοι αστοί, αν την επομένη ενός τέτοιου πολέμου θα τους λείπουν από το λογαριασμό τους μερικές προσφιλείς τους κυβερνήσεις, που σήμερα βασιλεύουν μακάρια «ελέω θεού» (θύελλα χειροκροτημάτων). Αν θυμάστε, ένας τέτοιος πόλεμος ενάντια στην ΕΣΣΔ είχε γίνει πριν από 15 χρόνια. Οπως είναι γνωστό, ο αξιότιμος Τσόρτσιλ έδωσε τότε στον πόλεμο αυτόν την ποιητική έκφραση «εισβολή των 14 κρατών». Θυμάστε, φυσικά, ότι ο πόλεμος αυτός συσπείρωσε όλους τους εργαζόμενους της χώρας μας σ' ένα ενιαίο στρατόπεδο από μαχητές που ήταν γεμάτοι αυτοθυσία, που υπεράσπισαν με τα στήθια την εργατοαγροτική τους πατρίδα απ' τους εξωτερικούς εχθρούς. Ξέρετε πώς τέλειωσε αυτός ο πόλεμος. Τέλειωσε με το διώξιμο των εισβολέων απ' τη χώρα μας και με τη δημιουργία επαναστατικών «Επιτροπών δράσης» στην Ευρώπη. Ζήτημα είναι, αν μπορεί κανείς να αμφιβάλλει ότι ο δεύτερος πόλεμος ενάντια στην ΕΣΣΔ δε θα οδηγήσει στην ολοκληρωτική ήττα των επιδρομέων, στην επανάσταση σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης και της Ασίας και στη συντριβή των αστικοτσιφλικάδικων κυβερνήσεων αυτών των χωρών.

Αυτά είναι τα πολεμικά σχέδια των πελαγωμένων αστών πολιτικών.

Οπως βλέπετε, δε λάμπουν ούτε για το πνεύμα τους, ούτε για τη γενναιότητά τους.

Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ

Περνώ στο ζήτημα της εσωτερικής κατάστασης της ΕΣΣΔ. Από την άποψη της εσωτερικής κατάστασης της ΕΣΣΔ η περίοδος που εξετάζουμε παρουσιάζει μιαν εικόνα, που δείχνει την ολοένα αναπτυσσόμενη άνοδο, τόσο στον τομέα της λαϊκής οικονομίας, όσο και στον τομέα του πολιτισμού. Η άνοδος αυτή δεν ήταν μόνο απλή ποσοτική συσσώρευση δυνάμεων. Η άνοδος αυτή είναι αξιοσημείωτη γιατί επέφερε θεμελιακές αλλαγές στη διάρθρωση της ΕΣΣΔκαι γιατί άλλαξε ριζικά την όψη της χώρας.

Στο διάστημα αυτής της περιόδου η ΕΣΣΔ μεταμορφώθη­κε ριζικά και απόβαλε την όψη της καθυστέρησης και του μεσαιωνισμού. Από χώρα αγροτική έγινε χώρα βιομηχανική. Από χώρα της μικρής ατομικής αγροτικής οικονομίας έγινε χώρα της μεγάλης συλλογικής μηχανοποιημένης αγροτικής οικονομίας. Από χώρα της αμάθειας και της αγραμματοσύνης και από χώ­ρα απολίτιστη έγινε - πιο σωστά, γίνεται - χώρα γραμματισμέ­νη και πολιτισμένη με ένα τεράστιο δίχτυ από ανώτερες, με­σαίες και κατώτερες σχολές, που διδάσκουν στις γλώσσες των εθνοτήτων της ΕΣΣΔ.

Δημιουργήθηκαν καινούργιοι κλάδοι παραγωγής: Βιομηχανία παραγωγής εργαλειομηχανών, βιομηχανία αυτοκινήτων, βιομη­χανία τρακτέρ, χημική βιομηχανία, βιομηχανία κατασκευής κι­νητήρων, βιομηχανία αεροπλάνων, βιομηχανία παραγωγής κομπάιν, βιομηχανία παραγωγής ισχυρών τουρμπινών και γεννητριών, παραγωγή ειδικών ατσαλιών, παραγωγή κραμάτων σιδήρου, πα­ραγωγή συνθετικού καουτσούκ, αζώτου, τεχνητών ινών κ.λπ., κ.λπ. (παρατεταμένα χειροκροτήματα).

Στη διάρκεια αυτής της περιόδου χτίστηκαν και μπήκαν σε κίνηση χιλιάδες καινούργιες, ολότελα συγχρονισμένες βιομη­χανικές επιχειρήσεις. Χτίστηκαν γίγαντες σαν το Δνιεπροστρόι, Μαγκνιτοστρόι, Κουζνετσκστρόι, Τσελιαμπστρόι, Μπόμπρικοφ, Ουραλμαστρόι, Κραμαστρόι. Ανασυγκροτήθηκαν με βάση τη νέα τεχνική χιλιάδες παλιές επιχειρήσεις. Χτίστηκαν καινούργιες επιχειρήσεις και δημιουργήθηκαν εστίες βιομηχανίας στις εθνικές δημοκρατίες και στις απόκεντρες περιοχές της ΕΣΣΔ: Στη Λευκορωσία, στην Ουκρανία, στο Βόρειο Καύκασο, στην Υπερκαυκασία, στη Μέ­ση Ασία, στο Καζαχστάν, στην Μπουριατο-Μογγολία, στην Ταταρία, στη Βασκιρία, στα Ουράλια, στην Ανατολική και Δυτι­κή Σιβηρία, στην Απω Ανατολή κ.λπ.

Δημιουργήθηκαν πάνω από 200 χιλιάδες κολχόζ και 5 χι­λιάδες σοβχόζ με τα καινούργια επαρχιακά και βιομηχανικά τους κέντρα.

Σε ακατοίκητους σχεδόν τόπους ξεφύτρωσαν καινούργιες με­γάλες πόλεις με μεγάλο πληθυσμό. Αναπτύχθηκαν κολοσσιαία οι παλιές πόλεις και τα παλιά βιομηχανικά κέντρα.

Μπήκαν οι βάσεις του κομπινάτ Ουράλια-Κουζνέτσκ, που συνδυάζει το κοκ του Κουζνέτσκ με το σιδηρομετάλλευμα των Ουραλίων. Ετσι μπορούμε να θεωρούμε ότι η νέα μεταλλουργική βάση στην Ανατολή μετατράπηκε από όνειρο σε πραγματικότητα.

Μπήκαν τα θεμέλια της νέας γερής πετρελαιοπαραγωγικής βάσης στις δυτικές και στις νότιες πλαγιές της οροσειράς των Ουραλίων, δηλαδή στην περιοχή των Ουραλίων, στη Βασκιρία, στο Καζαχστάν.

Είναι ολοφάνερο ότι δεν πήγαν στα χαμένα και αρχίζουν να δίνουν τα αποτελέσματά τους οι τεράστιες κρατικές επενδύσεις σ' όλους τους κλάδους της λαϊκής οικονομίας, που για την περίοδο που εξετάζουμε ξεπερνούν τα 60 δισεκατομμύρια ρούβλια.

Οι επιτυχίες αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί το εθνικό εισόδημα της ΕΣΣΔ από 29 δισεκατομμύρια ρούβλια που ήταν το 1929, σε 50 δισεκατομμύρια ρούβλια το 1933. Ενώ στην ίδια περίοδο παρατηρείται τεράστια πτώση του εθνικού εισοδήματος, σ' όλες χωρίς εξαίρεση τις καπιταλιστικές χώρες.

Είναι φανερό ότι όλες αυτές οι επιτυχίες και όλη αυτή η άνοδος έπρεπε να οδηγήσουν, και πραγματικά οδήγησαν, στην παραπέρα σταθεροποίηση της εσωτερικής κατάστασης της ΕΣΣΔ.

Πώς μπόρεσαν να γίνουν αυτές οι κολοσσιαίες αλλαγές μέσα σε 3-4 χρόνια πάνω στο έδαφος ενός τεράστιου κράτους με την καθυστερημένη τεχνική του, με τον καθυστερημένο πολιτι­σμό του; Μήπως δεν είναι θαύμα; Θα ήταν θαύμα αν η εξέλιξη γινόταν πάνω στη βάση του καπιταλισμού και του ατομικού μικρονοικοκυριού. Δεν μπορεί όμως να ονομαστεί θαύμα, αν έχουμε υπόψη μας ότι η εξέλιξη έγινε στη χώρα μας πάνω στη βάση της ανάπτυξης της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης.

Είναι φανερό ότι η γιγάντια αυτή άνοδος μπορούσε να ξετυλιχτεί μόνο πάνω στη βάση της πετυχημένης ανοικοδόμησης του σοσιαλισμού, πάνω στη βάση της κοινωνικής εργασίας δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, πάνω στη βάση των πλεονεκτημάτων που έχει το σοσιαλιστικό σύστημα της οικονομίας, σε σύγκριση με το καπιταλιστικό και το ατομικό αγροτικό σύστημα.

Γι' αυτό δεν είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι η κολοσσιαία άνοδος της οικονομίας και του πολιτισμού της ΕΣΣΔ, στην περίοδο που εξετάζουμε, σήμαινε ταυτόχρονα την εξάλειψη των καπιταλιστικών στοιχείων και την εκτόπιση, σε δεύτερη μοίρα, του ατομικού αγροτικού νοικοκυριού. Είναι γεγονός ότι το μερτικό του σοσιαλιστικού συστήματος της οικονομίας στον τομέα της βιομη­χανίας αποτελεί σήμερα το 99% και στην αγροτική οικονομία, αν πάρουμε υπόψη μας τις σπαρμένες εκτάσεις με δημητριακά, το 84,5%, ενώ το ποσοστό του ατομικού αγροτικού νοικοκυ­ριού φτάνει όλο όλο το 15,5%.

Από αυτά βγαίνει ότι η καπιταλιστική οικονομία στην ΕΣΣΔ έχει πια εξαλειφθεί, ενώ ο τομέας του ατομικού αγροτικού νοικοκυριού στο χωριό έχει εκτοπιστεί σε δευτερεύουσες θέσεις.

Οταν καθιερώναμε τη ΝΕΠ, ο Λένιν έλεγε ότι στη χώρα μας υπάρχουν στοιχεία πέντε κοινωνικο-οικονομικών μορφών: 1) Η πατριαρχική οικονομία (που σε σημαντικό βαθμό είναι φυ­σική οικονομία), 2) η μικροεμπορευματική παραγωγή (η πλειο­ψηφία από τους αγρότες που πουλούν σιτηρά), 3) ο ιδιωτικός καπιταλισμός, 4) ο κρατικός καπιταλισμός, 5) ο σοσιαλισμός. Ο Λένιν υπολόγιζε ότι απ' όλες αυτές τις μορφές πρέπει τελι­κά να επικρατήσει η σοσιαλιστική. Μπορούμε σήμερα να πού­με ότι η πρώτη, η τρίτη και η τέταρτη κοινωνικο-οικονομική μορφή δεν υπάρχουν πια, ότι η δεύτερη εκτοπίστηκε σε δευτερεύουσες θέσεις, ενώ η πέμπτη κοινωνικο-οικονομική μορφή, η σοσιαλιστική, είναι η δύναμη που κυριαρχεί αδιαίρετα, η δύνα­μη που διευθύνει μονάχη της.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα.

Σ' αυτό το αποτέλεσμα βρίσκεται η βάση της σταθερότη­τας της εσωτερικής κατάστασης τηςΕΣΣΔ, η βάση της στερεό­τητας των θέσεών της, αυτών που είναι προωθημένες κι αυτών που βρίσκονται στα μετόπισθεν, στις συνθήκες της καπιταλι­στικής περικύκλωσης.

Ας περάσουμε στην εξέταση των συγκεκριμένων στοιχείων, που αφορούν τα ξεχωριστά ζητήματα της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης της Σοβιετικής Ενωσης.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΟΛΟΤΟΦ - ΡΙΜΠΕΝΤΡΟΠ

ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΟΛΟΤΟΦ - ΡΙΜΠΕΝΤΡΟΠ

Μοναδικό μέτρο αυτοάμυνας που διέθετε η ΕΣΣΔ

Οπως προκύπτει και από νέα ιστορικά ντοκουμέντα

Νέα ιστορικά ντοκουμέντα, που έρχονται στο φως της δημοσιότητας από την Υπηρεσία εξωτερικής κατασκοπείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, καταδεικνύουν πως η υπογραφή του Συμφώνου μη επίθεσης, μεταξύ της Σοβιετικής Ενωσης και της φασιστικής Γερμανίας, τον Αύγουστο του 1939, γνωστού και ως «συμφώνου Μόλοτοφ - Ριμπεντρόπ», ήταν για τη Σοβιετική Ενωση «το μοναδικό προσιτό μέτρο αυτοάμυνας στις συνθήκες που τότε διαμορφώνονταν».

Αυτό σημειώνεται σε Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Υπηρεσίας εξωτερικής κατασκοπείας της Ρωσίας, σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο «Ιντερφάξ». Η ανακοίνωση έγινε με την ευκαιρία της πρόσφατης έκδοσης συλλογής ιστορικών ντοκουμέντων, με τον τίτλο «Βαλτική και γεωπολιτική», καθώς πλησιάζει και η επέτειος αυτής της συμφωνίας.

Οπως φαίνεται από τα ντοκουμέντα, που έδωσε στο φως η συγκεκριμένη μυστική υπηρεσία: «Η βρετανική και η γαλλική κυβέρνηση, υπογράφοντας τη συμφωνία του Μονάχου το 1938, προσανατολίστηκαν σε συνωμοσία με τον Χίτλερ. Τον Αύγουστο του 1939 οι αντιπροσωπείες αυτών των χωρών ανέτρεψαν τις διαπραγματεύσεις της Μόσχας για τη δημιουργία του αντιφασιστικού συνασπισμού».

Σύμφωνα με την Υπηρεσία εξωτερικής κατασκοπείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι πληροφορίες που αντλούσε η σοβιετική κατασκοπεία την περίοδο 1935 - 1945 διασαφηνίζουν τις πραγματικές προθέσεις των κρατικών παραγόντων των κυριότερων χωρών της Ευρώπης. Οι μυστικές σημειώσεις των υπουργείων Εξωτερικών των ηγετικών παγκόσμιων δυνάμεων, που παρουσιάζονται στη συλλογή, επέτρεψαν στην τότε πολιτική ηγεσία της ΕΣΣΔ να έχει απόλυτα ακριβή αντίληψη για την προσέγγιση των ηγεσιών των ευρωπαϊκών χωρών καθώς και των ΗΠΑ σχετικά με τις πολεμικο-στρατηγικές αλλαγές, που γίνονταν στην προπολεμική Ευρώπη.

«Για αυτό το λόγο το μοναδικό προσιτό μέτρο αυτοάμυνας για τη Σοβιετική Ενωση ήταν η υπογραφή του Συμφώνου μη επιθέσεως με τη Γερμανία στις 23 Αυγούστου του 1939. Το ντοκουμέντο αυτό επέτρεψε το να αποτραπεί η κατάκτηση από τους ναζί των Βαλτικών χωρών με την επακόλουθη μετατροπή τους σε πολεμικό εφαλτήριο για την εισβολή στα σοβιετικά εδάφη», εξηγεί στην Ανακοίνωσή της η Υπηρεσία εξωτερικής κατασκοπείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Αντικομμουνισμός

Το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ ήρθε αφού πρώτα η ΕΣΣΔ εξάντλησε κάθε προσπάθεια για συμφωνία με Αγγλία - Γαλλία, προκειμένου από κοινού να αντιμετωπίσουν τη ναζιστική Γερμανία, αλλά αυτές οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις απέρριψαν κατηγορηματικά κάθε τέτοια πρόταση, «σπρώχνοντας» τη Γερμανία σε πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ενωση.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει καθιερώσει την 23η Αυγούστου «ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων». Αποτελεί τη συνέχεια των διάφορων πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην κατεύθυνση εξίσωσης του κομμουνισμού με το φασισμό - ναζισμό και μια προσπάθεια να παρέμβει, ώστε να σβηστεί από τη μνήμη των ευρωπαϊκών λαών και όλου του κόσμου η προσφορά του σοσιαλιστικού συστήματος και του πρώτου εργατολαϊκού κράτους στον κόσμο, της ΕΣΣΔ.

Εσκεμμένα αποσιωπούν μια άλλη ημερομηνία αποκάλυψη και όσων τροφοδοτούν, συναλλάσσονται και ανοίγουν το δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Την 30ή Σεπτέμβρη 1938 οι Χίτλερ και Μουσολίνι υπέγραψαν με τους πρωθυπουργούς της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας το ομώνυμο «σύμφωνο του Μονάχου». Οι «δημοκράτες της Δύσης» έδιναν το πράσινο φως στο ναζισμό να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στον όλεθρο και οδηγώντας την ανθρωπότητα στην τραγωδία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Σεπτέμβρη του 2008 δημοσιοποιήθηκαν τα απόρρητα έγγραφα του συμφώνου του Μονάχου, με τα οποία τεκμηριώνεται ότι η Γαλλία και η Βρετανία είχαν σκοπό να στρέψουν τον Χίτλερ προς τη Σοβιετική Ενωση.

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ Ραδιοφωνικός λόγος στις 3 του Ιούλη 1941

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ

Ραδιοφωνικός λόγος στις 3 του Ιούλη 1941

Κυριακή 22 Ιουνίου του 1941, χαράματα. Η στρατιωτική επίθεση των χιτλερογερμανών εναντίον της ΕΣΣΔ έχει αρχίσει. Αλλωστε, ήταν αναμενόμενη, ανεξάρτητα από το χρόνο εκδήλωσής της. Ο Χίτλερ, από τη δεκαετία του '20, δε δίσταζε να προσδιορίζει δημόσια την ΕΣΣΔ ως σημαντικό ζωτικό χώρο για τα γερμανικά συμφέροντα, ενώ τα άλλα ιμπεριαλιστικά κράτη συνέβαλλαν και οικονομικά στον επανεξοπλισμό της ηττημένης στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανίας, προκειμένου να τη στρέψουν εναντίον της. Για να ανατρέψουν το σοσιαλισμό και να γίνει ιμπεριαλιστικό μοίρασμα των εδαφών της. Βεβαίως, τα σχέδιά τους ανέτρεψε ο Χίτλερ, αφού επιτέθηκε πρώτα στα καπιταλιστικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης.

Σήμερα, παρουσιάζουμε ένα σπάνιο, στο πλατύ κοινό, ντοκουμέντο σχετικά με τη χιτλερική επίθεση στην ΕΣΣΔ. Είναι ο πρώτος ραδιοφωνικός λόγος τουΙ.Β. Στάλιν για τον πόλεμο, το χαρακτήρα του, την οργάνωση της αντίστασης, αλλά και για την πίστη στη νίκη των λαών της ΕΣΣΔ, που υπερασπίζονταν τη σοσιαλιστική πατρίδα και στις ενδογενείς δυνάμεις του σοσιαλισμού, λέγοντας πως δεν υπάρχουν στρατοί ανίκητοι. Η ιστορία τον δικαίωσε. Το κείμενο είναι από τη συλλογή «Ο μεγάλος πόλεμος για την πατρίδα», έκδοση «Τα Νέα Βιβλία», 1946.

«

Σύντροφοι! Πολίτες!

Αδέρφια και αδερφές!

Μαχητές του στρατού και του ναυτικού μας!

Σε σας απευθύνομαι φίλοι μου!

Η δόλια στρατιωτική επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας ενάντια στην πατρίδα μας, που άρχισε στις 22 του Ιούνη, συνεχίζεται. Παρά την ηρωική αντίσταση του Κόκκινου Στρατού, παρά το γεγονός ότι οι καλύτερες μεραρχίες του εχθρού και οι καλύτερες μονάδες της αεροπορίας του συντρίφτηκαν πια και βρήκαν τον τάφο τους στα πεδία των μαχών, ο εχθρός συνεχίζει να εισχωρεί παραπέρα, ρίχνοντας στο μέτωπο νέες δυνάμεις. Τα χιτλερικά στρατεύματα πέτυχαν να καταλάβουν τη Λιθουανία, σημαντικό μέρος της Λετονίας, τα δυτικά τμήματα της Λευκορωσίας, ένα τμήμα της δυτικής Ουκρανίας. Η φασιστική αεροπορία επεκτείνει την αχτίνα δράσης των βομβαρδιστικών της, βομβαρδίζει το Μουρμάνσκ, την Ορσα, το Μογκιλιόφ, το Σμολένσκ, το Κίεβο, την Οδησσό, τη Σεβαστούπολη. Πάνω από την Πατρίδα μας κρέμεται ένας σοβαρός κίνδυνος.

ΕΣΣΔ -Ιούνης 1941. Το κοριτσάκι μπροστά στα ερείπια μετά από το βομβαρδισμό

Πώς μπόρεσε να συμβεί, ώστε ο ένδοξος Κόκκινος Στρατός μας ν' αφήσει στα φασιστικά στρατεύματα μια σειρά από πολιτείες και περιοχές μας; Είναι, άραγε, αλήθεια, πως τα γερμανοφασιστικά στρατεύματα είναι πραγματικά ακατανίκητα στρατεύματα, όπως το διασαλπίζουν αδιάκοπα οι φασίστες καυχησιάρηδες προπαγανδιστές;

Βέβαια όχι! Η Ιστορία δείχνει, πως αήττητα στρατεύματα δεν υπάρχουν, ούτε υπήρξαν ποτέ. Το στρατό του Ναπολέοντα τον θεωρούσαν αήττητο, τσακίστηκε όμως κατά διαστήματα από τα ρωσικά, αγγλικά και γερμανικά στρατεύματα. Το γερμανικό στρατό του Γουλιέλμου, στην περίοδο του πρώτου ιμπεριαλιστικού πολέμου, τον θεωρούσαν κι αυτόν στρατό αήττητο κι αυτός όμως κάμποσες φορές νικήθηκε από τα ρωσικά και αγγλογαλλικά στρατεύματα. Το ίδιο πρέπει να πούμε και για τον τωρινό γερμανοφασιστικό στρατό του Χίτλερ. Αυτός ο στρατός δε συνάντησε ακόμα σοβαρή αντίσταση στην ηπειρωτική Ευρώπη. Μόνο στο δικό μας έδαφος βρήκε σοβαρή αντίσταση. Και μια που, σαν αποτέλεσμα αυτής της αντίστασης, οι καλύτερες μεραρχίες του γερμανοφασιστικού στρατού τσακίστηκαν από τον Κόκκινο Στρατό μας, αυτό θα πει, πως ο χιτλερικός φασιστικός στρατός μπορεί επίσης να συντριβεί και θα συντριβεί, όπως συντρίφτηκαν οι στρατοί του Ναπολέοντα και του Γουλιέλμου. Το ότι ένα μέρος από το έδαφός μας έχει ωστόσο καταληφθεί από τα γερμανοφασιστικά στρατεύματα, εξηγείται κυρίως από το γεγονός ότι ο πόλεμος της φασιστικής Γερμανίας ενάντια στην ΕΣΣΔ άρχισε με όρους ευνοϊκούς για τα γερμανικά στρατεύματα και μη ευνοϊκούς για τα σοβιετικά στρατεύματα. Πραγματικά, τα στρατεύματα της Γερμανίας, σαν χώρας που έκανε τον πόλεμο, είχαν πια ολοκληρώσει την επιστράτευσή τους και οι 170 μεραρχίες που η Γερμανία έριξε πάνω στην ΕΣΣΔ και προώθησε προς τα σύνορα της ΕΣΣΔ, ήταν εντελώς έτοιμες και περίμεναν μόνο το σύνθημα για την εξόρμηση, ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα έπρεπε ακόμα να επιστρατευτούν και να μετακινηθούν προς τα σύνορα. Μεγάλη σημασία είχε στην περίπτωση αυτή και το γεγονός ότι η φασιστική Γερμανία, αναπάντεχα και δόλια, παραβίασε το σύμφωνο μη επίθεσης, που είχε υπογράψει το 1939 με την ΕΣΣΔ, μην παίρνοντας υπόψη πως θα θεωρηθεί απ' όλο τον κόσμο σαν επιτιθέμενη. Καταλαβαίνουμε πως η φιλειρηνική μας χώρα, που δεν ήθελε να αναλάβει την πρωτοβουλία της παραβίασης του συμφώνου, δεν μπορούσε να πάρει το δρόμο της δολιότητας.

Ο γερμανικός κλοιός σφίγγει γύρω από τη Μόσχα το δύσκολο φθινόπωρο του 1941

Γεννιέται το ερώτημα: Πώς μπόρεσε να συμβεί, ώστε η σοβιετική κυβέρνηση να φτάσει στην υπογραφή συμφώνου για μη επίθεση με τέτοιους δόλιους ανθρώπους και τέτοια τέρατα σαν το Χίτλερ και τον Ρίμπεντροπ; Μήπως η σοβιετική κυβέρνηση έκανε άραγε εδώ κάποιο λάθος; Οχι, βέβαια! Το σύμφωνο μη επίθεσης είναι ένα σύμφωνο ειρήνης ανάμεσα σε δύο κράτη. Και ακριβώς ένα τέτοιο σύμφωνο μας πρότεινε η Γερμανία στο 1939. Μπορούσε η σοβιετική κυβέρνηση να απορρίψει αυτή την πρόταση; Νομίζω, πως κανένα φιλειρηνικό κράτος δεν μπορεί να αρνηθεί μια ειρηνική συμφωνία με γειτονική δύναμη, όσο κι αν επικεφαλής αυτής της δύναμης βρίσκονται τέρατα και ανθρωποφάγοι σαν τον Χίτλερ και τον Ρίμπεντροπ. Και αυτό βέβαια, με έναν απαράβατο όρο: Αν η ειρηνική συμφωνία δε θίγει ούτε άμεσα ούτε έμμεσα την εδαφική ακεραιότητα, την ανεξαρτησία και την τιμή του φιλειρηνικού κράτους. Οπως είναι γνωστό, το σύμφωνο μη επίθεσης ανάμεσα στη Γερμανία και στην ΕΣΣΔ, ήταν ακριβώς ένα τέτοιο σύμφωνο.

Τι κερδίσαμε υπογράφοντας με τη Γερμανία το σύμφωνο μη επίθεσης; Εξασφαλίσαμε για τη χώρα μας την ειρήνη για ενάμιση χρόνο και τη δυνατότητα να προετοιμάσουμε τις δυνάμεις μας για την απόκρουση αν η φασιστική Γερμανία ριψοκινδύνευε να επιτεθεί ενάντια στη χώρα μας, παραβιάζοντας το σύμφωνο. Αυτό είναι ένα βέβαιο κέρδος για μας και μια ζημιά για τη φασιστική Γερμανία.

Τι κέρδισε και τι έχασε η φασιστική Γερμανία, ξεσχίζοντας με δολιότητα το σύμφωνο και πραγματοποιώντας την επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ; Πέτυχε έτσι να εξασφαλίσει μια πλεονεκτική θέση για τα στρατεύματά της, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, έχασε όμως πολιτικά, γιατί ξεσκεπάστηκε στα μάτια όλου του κόσμου, σαν ένας ματοβαμμένος επιδρομέας. Δε χωράει αμφιβολία, πως αυτό το λιγόχρονο στρατιωτικό κέρδος αποτελεί μόνο ένα επεισόδιο για τη Γερμανία, ενώ το τεράστιο αυτό πολιτικό κέρδος είναι για την ΕΣΣΔ ένας σοβαρός και διαρκής συντελεστής, που θα αποτελέσει τη βάση για τις αποφασιστικές στρατιωτικές επιτυχίες του Κόκκινου Στρατού στον πόλεμο ενάντια στη φασιστική Γερμανία.

Να γιατί όλος ο γενναίος στρατός μας, όλο το γενναίο πολεμικό ναυτικό μας, όλοι οι ατρόμητοι αεροπόροι μας, όλοι οι λαοί της χώρας μας, όλοι οι καλύτεροι άνθρωποι της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας, όλοι, τέλος, οι καλύτεροι άνθρωποι της Γερμανίας, στιγματίζουν τις δόλιες ενέργειες των γερμανοφασιστών και συμπαθούν τη σοβιετική κυβέρνηση, επιδοκιμάζουν τη συμπεριφορά της σοβιετικής κυβέρνησης και βλέπουν, πως η υπόθεσή μας είναι δίκαιη, πως ο εχθρός θα συντριβεί και εμείς θα νικήσουμε.

Εξαναγκασμένη από τον πόλεμο που της επιβλήθηκε, η χώρα μας μπήκε σε θανάσιμη πάλη ενάντια στο χειρότερο και πιο άτιμο εχθρό της, το γερμανικό φασισμό. Τα στρατεύματά μας μάχονται ηρωικά μ' έναν εχθρό εξοπλισμένο ως τα δόντια με τανκς και αεροπορία. Ο Κόκκινος Στρατός και ο Κόκκινος Στόλος, ξεπερνώντας πολλές δυσκολίες, μάχονται με αυταπάρνηση για κάθε σπιθαμή της σοβιετικής γης. Στη μάχη μπαίνουν οι κύριες δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού, εξοπλισμένες με χιλιάδες τανκς και αεροπλάνα. Η ανδρεία των μαχητών του Κόκκινου Στρατού είναι ασύγκριτη. Δυναμώνει και μεγαλώνει η απόκρουση του εχθρού. Μαζί με τον Κόκκινο Στρατό, ολόκληρος ο σοβιετικός λαός ξεσηκώνεται για την υπεράσπιση της πατρίδας. Τι χρειάζεται, για να εξαλείψουμε τον κίνδυνο, που κρέμεται πάνω από την πατρίδα μας και τι μέτρα πρέπει να πάρουμε, για να τσακιστεί ο εχθρός;

Πρώτα απ' όλα είναι απαραίτητο οι άνθρωποί μας, οι Σοβιετικοί άνθρωποι, να καταλάβουν όλη την έκταση του κινδύνου, που απειλεί τη χώρα μας, να εγκαταλείψουν την καλοσύνη, την ξενοιασιά, τις διαθέσεις του καιρού της ειρηνικής ανοικοδόμησης, που ήταν πέρα για πέρα κατανοητές στην προπολεμική εποχή, είναι όμως ολέθριες τούτη την εποχή που ο πόλεμος άλλαξε ριζικά την κατάσταση. Ο εχθρός είναι σκληρός και ανελέητος. Βάζει για σκοπό του να κατακτήσει τη γη μας, την ποτισμένη με τον ιδρώτα μας, ν' αρπάξει το στάρι μας και τα πετρέλαιά μας, τον καρπό της δουλιάς μας. Βάζει για σκοπό του να παλινορθώσει την εξουσία των τσιφλικάδων, να παλινορθώσει τον τσαρισμό, να καταστρέψει τον εθνικό πολιτισμό και την εθνική ανεξαρτησία των Ρώσων, Ουκρανών, Λευκορώσων, Λιθουανών, Λετονών, Εσθονών, Ουζμπέκων, Τατάρων, Μολδαβών, Γεωργιανών, Αζερμπαϊτζανών και άλλων ελεύθερων λαών της Σοβιετικής Ενωσης, να τους εκγερμανίσει, να τους μεταβάλει σε δούλους των Γερμανών δουκών και βαρόνων. Πρόκειται, λοιπόν, για ζήτημα ζωής ή θανάτου του σοβιετικού κράτους, ζωής ή θανάτου των λαών της ΕΣΣΔ. Πρόκειται για το αν οι λαοί της Σοβιετικής Ενωσης θα είναι ελεύθεροι ή θα υποδουλωθούν. Πρέπει οι Σοβιετικοί άνθρωποι να το καταλάβουν αυτό και να πάψουν να είναι ξένοιαστοι, να κινητοποιηθούν και να αναπροσαρμόσουν όλη τη δουλιά τους πάνω σε νέο, πολεμικό ρυθμό, που δεν ξέρει οίκτο για τον εχθρό.

Είναι ακόμα απαραίτητο να μην υπάρχει στις γραμμές μας θέση για τους κλαψιάρηδες και τους δειλούς, για τους πανικόβλητους και τους λιποτάκτες, να μην ξέρουν οι άνθρωποί μας τι είναι φόβος στον αγώνα και να πηγαίνουν με αυταπάρνηση στον απελευθερωτικό μας πόλεμο για την πατρίδα ενάντια στους φασίστες υποδουλωτές. Ο μεγάλος Λένιν, ο ιδρυτής του κράτους μας, έλεγε πως βασική ιδιότητα των Σοβιετικών ανθρώπων πρέπει να είναι η τόλμη, το θάρρος, η αγνόηση του φόβου μέσα στον αγώνα, η θέληση να πολεμήσουν μαζί με το λαό ενάντια στους εχθρούς της πατρίδας μας. Είναι απαραίτητο αυτή η λαμπρή ιδιότητα του μπολσεβίκου να γίνει κτήμα των εκατομμυρίων και εκατομμυρίων ανδρών του Κόκκινου Στρατού, του Κόκκινου Στόλου μας και όλων των λαών της Σοβιετικής Ενωσης.

Πρέπει να αναπροσαρμόσουμε αμέσως όλη τη δουλιά μας πάνω σε πολεμικό ρυθμό, υποτάσσοντας τα πάντα στα συμφέροντα του μετώπου και στα καθήκοντα της οργάνωσης της συντριβής του εχθρού. Οι λαοί της Σοβιετικής Ενωσης βλέπουν τώρα πως ο γερμανικός φασισμός είναι αμείλικτος στη λυσσασμένη μανία του και στο μίσος του ενάντια στην πατρίδα μας που εξασφάλισε σε όλους τους εργαζόμενους την ελεύθερη εργασία και ευημερία. Οι λαοί της Σοβιετικής Ενωσης πρέπει να σηκωθούν για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, της γης τους ενάντια στον εχθρό.

Ο Κόκκινος Στρατός, ο Κόκκινος Στόλος και όλοι οι πολίτες της Σοβιετικής Ενωσης πρέπει να υπερασπίζονται κάθε σπιθαμή της σοβιετικής γης, να μάχονται ως την τελευταία σταγόνα του αίματός τους για τις πόλεις και τα χωριά μας, να επιδείχνουν το θάρρος, την πρωτοβουλία και την εξυπνάδα που χαρακτηρίζουν το λαό μας.

Πρέπει να οργανώσουμε μια ολόπλευρη βοήθεια για τον Κόκκινο Στρατό, να εξασφαλίσουμε την εντατική πύκνωση των γραμμών του, να εξασφαλίσουμε τον εφοδιασμό του με όλα τα απαραίτητα, να οργανώσουμε τη σύντομη μεταφορά στρατευμάτων και πολεμικού υλικού, την πλατιά βοήθεια στους τραυματίες.

Πρέπει να δυναμώσουμε τα μετόπισθεν του Κόκκινου Στρατού, υποτάσσοντας όλη τη δουλιά μας στα συμφέροντα αυτής της υπόθεσηςνα εξασφαλίσουμε την εντατική λειτουργία όλων των επιχειρήσεων, να παράγουμε περισσότερα τουφέκια, πολυβόλα, πυροβόλα, σφαίρες, οβίδες, αεροπλάνα, να οργανώσουμε τη φύλαξη των εργοστασίων, των ηλεκτρικών σταθμών, των τηλεφωνικών και τηλεγραφικών συνδέσεων, να οργανώσουμε την τοπική αντιαεροπορική άμυνα.

Πρέπει να οργανώσουμε την αμείλικτη πάλη ενάντια σ' αυτούς που αποσυνθέτουν τα μετόπισθεν, τους λιποτάκτες, τους πανικόβλητους, τους διαδοσίες, να εξοντώσουμε τους κατασκόπους, τους αντιπερισπαστές, τους αλεξιπτωτιστές του εχθρού, βοηθώντας έτσι άμεσα τα εκκαθαριστικά τάγματά μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εχθρός είναι δόλιος και πονηρός, ξεσκολισμένος σε απάτες και διάδοση ψεύτικων φημών.

Πρέπει να έχουμε όλα αυτά υπόψη μας και να μην πέφτουμε σε προκλήσεις. Πρέπει να παραπέμπουμε αμέσως στο στρατοδικείο αδιαφορώντας για πρόσωπα όλους εκείνους που σπέρνοντας τον πανικό και το φόβο εμποδίζουν τη δουλιά της άμυνας.

Σε περίπτωση αναγκαστικής υποχώρησης των τμημάτων του Κόκκινου Στρατού, πρέπει να αποσύρουμε όλο το τροχαίο σιδηροδρομικό υλικό, να μην αφήνουμε στον εχθρό ούτε μια ατμομηχανή, ούτε ένα βαγόνι, να μην αφήνουμε στον εχθρό ούτε ένα κιλό στάρι, ούτε μια λίτρα καύσιμα. Οι κολχόζνικοι πρέπει να απομακρύνουν όλα τα ζώα τους, να παραδίνουν το στάρι για φύλαξη στα κρατικά όργανα, που θα το μεταφέρουν στις περιοχές των μετόπισθεν. Ολα τα είδη αξίας, μαζί και τα μέταλλα, το στάρι και τα καύσιμα, που δεν μπορούν να μεταφερθούν, πρέπει οπωσδήποτε να καταστρέφονται.

Στις περιοχές τις κατεχόμενες από τον εχθρό, πρέπει να σχηματίζονται τμήματα παρτιζάνων έφιππα και πεζά, να σχηματίζονται ομάδες καταστροφής για την πάλη ενάντια στα τμήματα του εχθρικού στρατού, για ν' ανάψει ο ανταρτοπόλεμος, για ν' ανατινάζουν γεφύρια, να καταστρέφουν δρόμους, τηλεφωνικές και τηλεγραφικές συνδέσεις, να καίνε τα δάση, τις αποθήκες, τις εφοδιοπομπές. Στις κατακτημένες περιοχές να δημιουργούνται αφόρητες συνθήκες για τον εχθρό και για όλους τους βοηθούς του, να καταδιώκεται και να εξοντώνεται σε κάθε βήμα, να τορπιλίζονται όλα τα μέτρα του.

Ο πόλεμος ενάντια στη φασιστική Γερμανία δεν πρέπει να θεωρείται ένας συνηθισμένος πόλεμος. Δεν είναι μόνο πόλεμος ανάμεσα σε δυο στρατούς. Είναι ταυτόχρονα και πόλεμος ολόκληρου του σοβιετικού λαού ενάντια στα γερμανοφασιστικά στρατεύματα. Αυτός ο παλλαϊκός πόλεμος για την πατρίδα, ενάντια στους φασίστες καταπιεστές, έχει για σκοπό του όχι μόνο να εκμηδενίσει τον κίνδυνο που κρέμεται πάνω από τη χώρα μας, μα και να βοηθήσει όλους τους λαούς της Ευρώπης, που στενάζουν κάτω από το ζυγό του γερμανικού φασισμού. Σ' αυτό τον απελευθερωτικό πόλεμο δε θα είμαστε μόνοι μας. Σ' αυτό το μεγάλο πόλεμο θα έχουμε πιστούς συμμάχους τους λαούς της Ευρώπης και της Αμερικής και ακόμα το γερμανικό λαό που τον έχουν υποδουλωμένο οι χιτλερικοί δημαγωγοί. Ο πόλεμός μας για την ελευθερία της πατρίδας μας θα σμίξει με τον αγώνα των λαών της Ευρώπης και της Αμερικής για την ανεξαρτησία τους, για τις δημοκρατικές ελευθερίες. Θα είναι το ενιαίο μέτωπο των λαών, που αγωνίζονται για την ελευθερία ενάντια στην υποδούλωση και στην απειλή της υποδούλωσης από τα φασιστικά στρατεύματα του Χίτλερ. Σχετικά μ' αυτό είναι πέρα για πέρα κατανοητός και ενδεικτικός ο ιστορικός λόγος του πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας κ. Τσόρτσιλ για βοήθεια προς τη Σοβιετική Ενωση, καθώς και η δήλωση της κυβέρνησης των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής ότι είναι έτοιμη να δώσει βοήθεια στη χώρα μας, που δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης στις καρδιές των λαών της Σοβιετικής Ενωσης.

Σύντροφοι! Οι δυνάμεις μας είναι αμέτρητες. Ο φαντασμένος εχθρός θα αναγκαστεί σε λίγο να πειστεί γι' αυτό. Μαζί με τον Κόκκινο Στρατό πολλές χιλιάδες εργάτες, κολχόζνικοι, διανοούμενοι, ξεσηκώνονται για τον πόλεμο ενάντια στον εχθρό που μας επιτέθηκε, θα σηκωθούν εκατομμύρια της μάζας του λαού μας. Οι εργαζόμενοι της Μόσχας και του Λένινγκραντ αρχίσανε κι όλας να συγκροτούν μια λαϊκή πολιτοφυλακή από χιλιάδες ανθρώπους για να υποστηρίξουν τον Κόκκινο Στρατό. Σε κάθε πόλη, που την απειλεί ο κίνδυνος της επιδρομής του εχθρού, πρέπει να οργανώσουμε μια τέτοια λαϊκή πολιτοφυλακή, να ξεσηκώσουμε στον αγώνα όλους τους εργαζόμενους, για να υπερασπίσουν με τα στήθια τους την ελευθερία τους, την τιμή τους, την πατρίδα τους, στον πόλεμό μας για την πατρίδα ενάντια στο γερμανικό φασισμό.

Για να επιστρατευτούν γρήγορα όλες οι δυνάμεις των λαών της ΕΣΣΔ και να οργανωθεί η απόκρουση του εχθρού, που επιτέθηκε δόλια ενάντια στην πατρίδα μας, σχηματίστηκε η κρατική Επιτροπή Αμυνας, που συγκεντρώνει τώρα στα χέρια της όλη την εξουσία μέσα στη χώρα. Η κρατική Επιτροπή Αμυνας άρχισε την εργασία της και καλεί όλο το λαό να συσπειρωθεί γύρω από το κόμμα του Λένιν, γύρω από τη σοβιετική κυβέρνηση, για να υποστηρίξει με αυταπάρνηση τον Κόκκινο Στρατό και τον Κόκκινο Στόλο, για τη συντριβή του εχθρού, για τη νίκη.

Ολες οι δυνάμεις μας για την υποστήριξη του ηρωικού Κόκκινου Στρατού μας, του ένδοξου Κόκκινου Στόλου μας!

Ολες οι δυνάμεις του λαού για τη συντριβή του εχθρού!

Εμπρός, για τη νίκη μας!

ΚΕΡΚΥΡΑ-ΠΑΜΕ: Πάμε σε απεργία 10&11 Ιουλίου, ζητάμε κλαδικές συμβάσεις

Στ. Πελάης: Πάμε σε απεργία 10&11 Ιουλίου, ζητάμε κλαδικές συμβάσεις

Απεργιακές κινητοποιήσεις στα ξενοδοχεία ανήγγειλε ο πρόεδρος των ξενοδοχ/λων Στ. Πελάης. Αιτία η άρνηση των ξενοδόχων να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις.

Ποια κρίση επικαλούνται και μας ζητούν μειώσεις μισθών και πετσόκομμα εργατικών δικαιωμάτων; Τα στοιχεία από αεροδρόμιο και τουριστική κίνηση δείχνουν αύξηση της έλευσης τουριστών στην Κέρκυρα αλλά και οι πληρότητες είναι ικανοποιητικές. Με την ίδια λογική θα έπρεπε κι εμείς να ζητάμε αυξήσεις, τόνισε ο πρόεδρος των ξενοδοχοϋπαλλήλων Σταμάτης Πελάης, μιλώντας στο corfupresstv. 


Να υπογράψουν τις συμβάσεις μας...
Ο Σύνδεσμος Ξενδοχ/λων διοργανώνει στις 10 & 11 Ιουλίου απεργιακή κινητοποίηση, διότι τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο οι ξενοδόχοι δεν προχωρούν στην υπογραφή κλαδικών συμβάσεων. «Παρότι η πρόταση που δέχθηκαν από την πλευρά μας είναι λογική, ζητάμε δηλαδή να παραμείνουν ως έχουν τα πράγματα, με δεδομένο ότι η μετενέργεια λειτουργεί μέχρι και τη μισθοδοσία του Ιουλίου και να πάμε στο τέλος του χρόνου σε νέα διαπραγμάτευση για τη συλλογική σύμβαση, οι ξενοδόχοι δεν την έχουν αποδεχθεί», δήλωσε ο κ. Πελάης. 
Ο πρόεδρος των εργαζομένων στα ξενοδοχεία έκανε λόγο για προσπάθεια των ξενοδόχων να τσακίσουν τα εργατικά δικαιώματα και εξαπέλυσε βολές και κατά της Aquis: «Υπάρχουν και προκλητικές ενέργειες, όπως αυτές της Aquis, που επιχειρεί με εκβιαστικό τρόπο να περάσει επιχειρησιακές συμβάσεις. Εμείς λοιπόν οργανώνουμε απεργία και καλούμε τους εργαζόμενους να μην αφήσουν να περάσουν τα σχέδια τους. Να στείλουμε μαζικό μήνυμα στην εργοδοσία ότι δεν θα δεχθούμε μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων».

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ*

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ*

(Λόγος του σ. Στάλιν στην αναμνηστική βραδυά

                        των φοιτητών της στρατιωτικής σχολής του Κρεμλίνου)

            Με τον Λένιν συναντήθηκα για πρώτη φορά το Δεκέμβρη του 1905 στη συνδιάσκεψη των μπολσεβίκων του Τόμμερφορο (Φινλανδία). Ηλπιζα να δω το βουνίσιο αητό του  κόμματός μας, το μεγάλο άνθρωπο, μεγάλο όχι μονάχα στην πολιτική, μα, αν θέλετε, και στη φυσική διάπλαση, γιατί ο Λένιν ήταν ζωγραφισμένος στη φαντασία μου σαν γίγαντας, ευπαρουσίαστος και ευπρόσωπος.

            Ποιά ήταν η απογοήτευσή μου, σαν είδα τον πιο συνηθισμένο άνθρωπο, χαμηλότερο του μετρίου αναστήματος, που δεν είχε καμμιά διαφορά, με όλη τη σημασία, καμμιά διαφορά από τους συνηθισμένους θνητούς...

            Ο «μεγάλος άνθρωπος» κατά τη συνήθεια οφείλει ν’ αργεί στις συνεδριάσεις, ώστε τα μέλη της συνεδρίασης να περιμένουν την εμφάνισή του με τρεμάμενη καρδιά και κατόπιν, προτού φανερωθεί, τα μέλη της συνεδρίασης να προειδοποιούν: «Σςςς... σιωπή, έρχεται...».

            Η συνήθεια αυτή μου φαινόταν αναγκαία, γιατί προκαλεί την εκτίμηση. Ποιά ήταν όμως η απογοήτευσή μου, σαν έμαθα ότι ο Λένιν παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση πριν από τους αντιπροσώπους και λησμονημένος κάπου σε μια γωνιά συνομιλούσε απλά, τις πιο κοινές συνομιλίες με τους πιο απλούς αντιπροσώπους της συνδιάσκεψης. Δεν κρύβω, πως αυτό μου φάνηκε τότε, σαν μια παραβίαση μερικών απαραίτητων κανόνων.

            Μόνο ύστερα, κατάλαβα, ότι η απλότητα και η μετριοφροσύνη του Λένιν, η τάση να μείνει απαρατήρητος ή τουλάχιστον να μη ξεπετιέται στα μάτια και να μην υπογραμμίζει την υψηλή του θέση είναι ένα γνώρισμα και μια από τις δυνατότερες πλευρές του Λένιν, σαν νέου αρχηγού νέων μαζών, απλών και συνηθισμένων μαζών των «κατώτερων στρωμάτων» της ανθρωπότητας.

            Δύο λόγοι του Λένιν, που μίλησε στη συνδιάσκεψη ήταν αξιοπαρατήρητοι: Περί των άμεσων καθηκόντων και περί του αγροτικού ζητήματος. Ηταν και οι δύο εμπνευσμένοι λόγοι, που προκάλεσαν μέσα στη συνδιάσκεψη θυελλώδεις ενθουσιασμούς.

            Η ασυνείδητη δύναμη της πειστικότητας, η απλότητα και το ευκολονόητο της επιχειρηματολογίας, οι μικρές και σε όλους αντιληπτές φράσεις, η έλλειψη χρωματισμού, η έλλειψη ιλλιγγιώδικων χειρονομιών και χτυπητών φράσεων, που προκαλούν την εντύπωση - όλα αυτά ξεχώρισαν τους λόγους του Λένιν από τους λόγους των συνηθισμένων «κοινοβουλευτικών» ρητόρων.

            Δεν αιχμαλωτίστηκα όμως από αυτή την άποψη των λόγων του Λένιν. Αιχμαλωτίστηκα από την ανυπέρβλητη δύναμη της λογικής των λόγων του Λένιν, που λίγο ξερά, μα θετικά κυριαρχεί στο ακροατήριο, συνεχώς το ηλεκτρίζει και κατόπιν το αιχμαλωτίζει τελειωτικά. Θυμάμαι τί λέγαμε τότε πολλοί από τους αντιπροσώπους: «Η λογική των λόγων του Λένιν μοιάζει με παντοδύναμες λαβίδες, που σε περισφίγγουν από όλες τις μεριές και είναι αδύνατο να ξεφύγεις, από το σφίξιμό τους: είτε παραδίνεσαι, είτε καταδικάζεσαι σε τελειωτικό σπάσιμο».

            Νομίζω πως η ιδιότητα αυτή των λόγων του Λένιν είναι η δυνατότερη πλευρά της ρητορικής του τέχνης.

            Για δεύτερη φορά συνάντησα το Λένιν στο συνέδριο της Στοκχόλμης του κόμματός μας.

            Στο συνέδριο αυτό, ως γνωστό, οι μπολσεβίκοι αποτελούσαν μειοψηφία, νικήθηκαν. Τότε είδα το Λένιν για πρώτη φορά στο ρόλο του ηττημένου. Δεν έμοιαζε διόλου μ’ εκείνους τους αρχηγούς που ύστερα από την ήττα γογγύζουν και μελαγχολούν. Τουναντίον η ήττα είχε μεταβάλλει το Λένιν σε συμπυκνωτήρα ενέργειας, που ενέπνεε τους οπαδούς του για νέες μάχες, για τη μέλλουσα νίκη.

            Μιλώ για την ήττα του Λένιν. Μα τί ήττα ήταν εκείνη; Επρεπε να ρίξεις μια ματιά στους πολέμιους του Λένιν, στους νικητές του Συνεδρίου της Στοκχόλμης - τον Πλεχάνωφ, τον Αξελροντ, τον Μάρτωφ και τους άλλους: πολύ λίγο μοιάζαν με τους πραγματικούς νικητές, γιατί ο Λένιν με την αμείλικτή του κριτική του μενσεβικισμού δεν τους άφησε, όπως λένε, γερό κόκκαλο. Θυμούμαι πως εμείς οι αντιπρόσωποι - μπολσεβίκοι, μαζωμένοι σωρό, κοιτάξαμε το Λένιν περιμένοντας τις συμβουλές του. Οι λόγοι μερικών αντιπροσώπων άφηναν να εννοηθεί η κούραση, η απελπισία. Θυμούμαι πως ο Λένιν, απαντώντας σε τέτιους λόγους και σφίγγοντας τα δόντια του, είπε καυστικά: «μη κλαυθμηρίζετε, σύντροφοι, ασφαλώς θα νικήσουμε, γιατί έχουμε δίκιο». Το μίσος κατά των γογγυζόντων διανοουμένων, η πίστη στη δύναμή του, η πίστη στη νίκη - αυτά μας έλεγε τότε ο Λένιν. Αισθανόσουν ότι η ήττα των μπολσεβίκων ήταν προσωρινή, ότι οι μπολσεβίκοι έπρεπε να νικήσουν στο προσεχές μέλλον.

            «Να μη γογγύζει για την ήττα» είναι άλλο χαρακτηριστικό της δράσης του Λένιν που τον βοήθησε να συγκεντρώσει γύρω του τον αφοσιωμένο μέχρι τέλους και βέβαιο στις δυνάμεις του στρατό.

Οι μπολσεβίκοι νικήσανε στο προσεχές συνέδριο του Λονδίνου (1907). Για πρώτη φορά είδα τότε το Λένιν στο ρόλο του νικητή. Η νίκη γυρίζει συνήθως το κεφάλι άλλων αρχηγών, τους μεταβάλλει σε αλαζόνες και φαντασμένους. Τις περισσότερες φορές αρχίζουν να εορτάζουν τη νίκη, να επαναπαύονται πάνω στις δάφνες. Ο Λένιν όμως, διόλου δεν έμοιαζε με τέτιους αρχηγούς. Τουναντίον, ύστερα από τη νίκη έγινε πολύ προσεκτικός και προφυλακτικός.

            Θυμούμαι πως ο Λένιν έδινε παραγγελίες στους αντιπροσώπους: «Πρώτο καθήκον - να μην παρασύρεσθε από τη νίκη και να μην υπερηφανεύεστε. Δεύτερο καθήκον - να σταθεροποιήσετε τη νίκη. Τρίτο - να αποτελειώσετε τον εχθρό, γιατί είναι μόνο νικημένος, όχι και αποτελειωμένος».

            Καυστικά γελοιοποιούσε τους αντιπροσώπους εκείνους, που επιπόλαια βεβαίωναν «ότι αποτελειώσαμε πια με τους μενσεβίκους».

            Δεν ήταν δύσκολο για το Λένιν να αποδείξει, ότι οι μενσεβίκοι είχαν ακόμη ρίζες μέσα στο εργατικό κίνημα, ότι χρειαζόταν επιτήδειος αγώνας εναντίον τους, αποφεύγοντας με κάθε τρόπο την υπερεκτίμηση των δυνάμεών του και προ πάντων την υποτίμηση των δυνάμεων του εχθρού.

            «Να μην υπερηφανεύεσαι για τη νίκη» είναι η ιδιότης εκείνη στο χαρακτήρα του Λένιν, που τον βοηθούσε να ζυγίζει προσεκτικά τις δυνάμεις του εχθρού και να εξασφαλίζει το κόμμα από όλα τα πιθανά απρόοπτα.

                       

Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΜΑΖΕΣ

            Οι θεωρητικοί και αρχηγοί των κομμάτων που ξέρουν την ιστορία των λαών, που ξεπέρασαν την ιστορία των επαναστάσεων από την αρχή μέχρι το τέλος, υποφέρουν συχνά από μια άσχημη αρρώστεια. Η αρρώστεια αυτή λέγεται φόβος των μαζών, ολιγοπιστία στις δημιουργικές  ικανότητες των μαζών. Στο επίπεδο αυτό εμφανίζεται κάποιος αριστοκρατισμός των αρχηγών απέναντι στις μάζες, που δεν εξαφανίζονται στην ιστορία των επαναστάσεων, μα που καλούνται να καταστρέψουν το παλιό και να οργανώσουν το νέο. Ο φόβος ότι τα φυσικά ένστικτα μπορούν να εξαγριωθούν, ότι οι μάζες μπορούν «να σπάσουν πολλά χωρίς λόγο», η επιθυμία του ρόλου της παραμάνας που  προσπαθεί να μορφώσει τις μάζες με τα βιβλία, μα που δεν θέλει να μορφωθεί από τις μάζες - αυτές είναι οι βάσεις αυτού του είδους του αριστοκρατισμού.

            Ο Λένιν παρουσίαζε τελεία αντίθεση με τους αρχηγούς αυτούς. Δεν γνωρίζω άλλο επαναστάτη που να πίστεψε τόσο βαθιά στη δημιουργική δύναμη του προλεταριάτου και στην επαναστατική σκοπιμότητα του ταξικού ενστίκτου, όσο ο Λένιν. Δεν γνωρίζω κανένα επαναστάτη, που ήξερε να μαστιγώνει αλύπητα τους αυτάρεσκους κριτικούς «του επαναστατικού χάους» και των «βακχικών οργίων της αυτο-οδηγούμενης δράσης των μαζών», όσο ο Λένιν. Θυμούμαι όταν στο διάστημα μιας συνομιλίας, απαντώντας σε μια παρατήρηση ενός συντρόφου ότι «μετά την επανάσταση πρέπει να αποκατασταθεί η τάξη», ο Λένιν σαρκαστικά είπε: «Είναι ελεεινό, αν τα πρόσωπα, που επιθυμούν να είναι επαναστάτες, λησμονούν ότι η πιο κανονική τάξη στην ιστορία είναι η τάξη της επανάστασης».

            Από εδώ προέρχεται η περιφρονητική αντίληψη του Λένιν για όλους εκείνους που προσπαθούσαν να βλέπουν αφ’ υψηλού τις μάζες και να τις μορφώνουν με τα βιβλία. Από εδώ προέρχεται η ανεξάλειπτη συμβουλή του Λένιν: Να μορφώνεσαι από τις μάζες, να εμβαθύνεις στη δράση τους, να μελετάς λεπτομερώς την πρακτική πείρα του αγώνα των μαζών.

            Η πίστη στις δημιουργικές δυνάμεις των μαζών είναι η ιδιότητα εκείνη στη δράση του Λένιν, που επέτρεψε στο Λένιν ν’ αντιληφθεί τα φυσικά ένστικτα και να κατευθύνει τη δράση τους στη γραμμή της προλεταριακής επανάστασης.

           

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΦΥΙΑ

            Ο Λένιν ήταν γεννημένος για την επανάσταση. Ηταν η πραγματική μεγαλοφυΐα των επαναστατικών ρήξεων και ο άφθαστος τεχνίτης της επαναστατικής καθοδήγησης. Ποτέ δεν αισθανόταν τον εαυτό του τόσο ελεύθερο και τόσο ευχαριστημένο, όσο σε εποχές επαναστατικών κινημάτων. Με αυτό δε θέλω να πω ότι ο Λένιν επεδοκίμαζε αμέσως κάθε επαναστατικό κίνημα, είτε πως πάντοτε και σε κάθε περίπτωση υπεστήριζε τις επαναστατικές ρήξεις. Διόλου. Θέλω μόνο να πω ότι ποτέ η μεγαλοφυής οξυδέρκεια του Λένιν δεν εμφανιζόταν τόσο λεπτή και ακριβής, όσο κατά το διάστημα των επαναστατικών ρήξεων. Κατά το διάστημα των επαναστατικών ανατροπών κυριολεκτικά άνθιζε, γινόταν οξυδερκέστερος, προμάντευε τις κινήσεις των τάξεων και τους πιθανούς ελιγμούς της Επανάστασης, σαν να τάβλεπε μέσα στο χέρι του.

            Δεν λέγεται άδικα στους κύκλους του κόμματός μας ότι ο Λένιν ξέρει να κολυμπά μέσα στα επαναστατικά κύματα, όπως το ψάρι στο νερό. Από εδώ πηγάζει «η θαυμαστή» απλότης των ταχτικών συνθημάτων και το «ιλλιγγιώδικο» θάρρος των επαναστατικών σκέψεων του Λένιν.

            Θυμούμαι δύο ξεχωριστά γεγονότα, που χαρακτηρίζουν την ιδιότητα αυτή του Λένιν:

            Πρώτο γεγονός. Περίοδος ολίγο πριν από την Επανάσταση του Οχτώβρη, όταν τα εκατομμύρια των εργατών, των χωρικών και στρατιωτών, βαρυμένοι από την κρίση του πολέμου και του μετόπισθεν, απαιτούσαν ειρήνη και ελευθερία, όταν η στρατοκρατία και η κεφαλαιοκρατία προετοίμαζαν τη στρατιωτική δικτατορία για να εξακολουθήσουν «τον πόλεμο μέχρις εσχάτων», όταν ολόκληρη η λεγόμενη κοινή γνώμη, όλα τα λεγόμενα σοσιαλιστικά κόμματα τάχθηκαν κατά των μπολσεβίκων, κατηγορώντας τους ως πράκτορες της Γερμανίας, όταν ο Κερένσκυ δοκίμαζε να μας σπρώξει στην παρανομία - και μέχρις ορισμένου σημείου το κατόρθωνε - όταν οι τότε δυνατοί και πειθαρχικοί στρατοί του αυστρο-γερμανικού συνασπισμού βρισκόντουσαν απέναντι των κουρασμένων και διαλυμένων στρατών μας, ενώ οι «σοσιαλιστές» της Δυτικής Ευρώπης με επιτυχία συνασπιστήκανε με τις κυβερνήσεις τους για να εξακολουθήσουν «τον πόλεμο μέχρι τελείας νίκης».

            Τί σήμαινε να ξεσηκώσει κανένας επανάσταση σε τέτια στιγμή; Το ξεσήκωμα επανάστασης σε τέτια στιγμή σήμαινε να τα βάλεις όλα στα χαρτιά. Ο Λένιν, όμως, δε φοβόταν να ριψοκινδυνεύσει γιατί ήξερε, είδε με το οξυδερκές του βλέμμα ότι η επανάσταση θα νικήσει, ότι η επανάσταση στη Ρωσία θ’ ανατάραζε τις βασανισμένες μάζες της Δύσης, ότι η επανάσταση στη Ρωσία θα μετέβαλλε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε πόλεμο εμφύλιο, ότι η επανάσταση θα γεννούσε τη σοβιετική δημοκρατία, ότι η σοβιετική δημοκρατία θα χρησίμευε ως έρεισμα του επαναστατικού κινήματος σε ολόκληρο τον κόσμο. Η επαναστατική αυτή πρόβλεψη του Λένιν, ως γνωστό, επιβεβαιώθηκε εκ των υστέρων, με τελεία ακρίβεια.

Δεύτερο γεγονός. Οι πρώτες μέρες μετά την Επανάσταση του Οκτώβρη, όταν το Συμβούλιο των Κομισσαρίων του λαού, προσπαθούσε να καθυποτάξει τον στασιαστή στρατηγό, τον αρχιστράτηγο Ντουχονίν, να σταματήσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και ν’ αρχίσει διαπραγματεύσεις  για την ειρήνη με τους Γερμανούς. Θυμούμαι ότι ο Λένιν, ο Κρυλένκο (μελλοντικός αρχιστράτηγος) και εγώ, πήγαμε στο Γενικό Επιτελείο στην Πετρούπολη για να διαπραγματευτούμε με τον Ντουχονίν.

            Ηταν δύσκολη στιγμή. Ο Ντουχονίν και ο Στάβκα αρνήθηκαν κατηγορηματικά να εκτελέσουν τη διαταγή του Συμβουλίου των Κομισσαρίων του λαού. Η διοίκηση στα χέρια του Στάβκα. Οσο για τους στρατιώτες, ήταν άγνωστο τί θα έλεγε ο στρατός των 12 εκατομμυρίων, εξαρτημένοι από τη λεγόμενη στρατιωτική οργάνωση, που ήταν εχθρική απέναντι στη σοβιετική εξουσία. Μέσα σε αυτή την Πετρούπολη, ως γνωστό, ξέσπασε η στάση των Ευέλπιδων. Εκτός από αυτό ο Κερένσκυ πολεμούσε εναντίον της Πετρούπολης. Θυμούμαι πως ύστερα από ένα σταμάτημα στο δρόμο, το πρόσωπο του Λένιν φωτίστηκε από κάποιο έκτακτο φως. Φαινόταν κιόλας ότι πήρε απόφαση.

            «Πάμε στο σταθμό του ασυρμάτου - είπε ο Λένιν - θα μας χρησιμεύσει. Με ειδικό διάταγμα θ’ αντικαταστήσουμε τον Ντουχονίν και θα τοποθετήσουμε στη θέση του ως αρχιστράτηγο το σ. Κρυλένκο και κατόπιν θ’ αποτανθούμε απ’ ευθείας στους στρατιώτες με το σύνθημα - να περιορίσουν τους στρατηγούς, να σταματήσουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, να συναδελφωθούν με τους αυστρογερμανούς στρατιώτες και ν’ αναλάβουν το ζήτημα της ειρήνης στα χέρια τους». Αυτό ήταν πήδημα στο άγνωστο. Ο Λένιν όμως, δε φοβόταν αυτό «το πήδημα», το έκαμε, γιατί ήξερε ότι ο στρατός ήθελε ειρήνη και ότι θ’ αγωνιζόταν για την ειρήνη σαρώνοντας από το δρόμο της Ειρήνης, όλους και όλα τα εμπόδια, γιατί ήξερε ότι τέτιου είδους επιβεβαίωση της ειρήνης, δε θα πήγαινε άδικα για τους αυστρογερμανούς στρατιώτες, ότι θα δυνάμωνε την πίστη για την ειρήνη σε όλα τα μέτωπα, χωρίς εξαίρεση. Και αυτή, ως γνωστό, η επαναστατική πρόβλεψη του Λένιν επιβεβαιώθηκε εκ των υστέρων με όλη την ακρίβεια.

            Η μεγαλοφυής οξυδέρκεια, η ικανότητα της αντίληψης και πρόβλεψης των εσωτερικών τάσεων των εξελισσόμενων γεγονότων είναι η ιδιότητα εκείνη του Λένιν, που τον βοήθησε να χαράξει την ορθή στρατηγική και την ορθή καθοδηγητική γραμμή μέσα στις στροφές του επαναστατικού κινήματος.

---

* Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Αντιφασίστας», μηνιάτικο φύλλο της Ομάδας Συμβίωσης Πολιτικών Εξορίστων Ανάφης, αριθμ. φύλλου 3, 21 Γενάρη 1939.

Είναι με το κεφάλαιο

Είναι με το κεφάλαιο

Σε επιστολή της στην κυβέρνηση, η ΓΣΕΕ αναφέρει: «Λαμβάνοντας υπόψη τις ρητές προεκλογικές δεσμεύσεις και τοποθετήσεις των κομμάτων, το περιεχόμενο της προγραμματικής συμφωνίας μεταξύ των τριών πολιτικών αρχηγών, που συμμετέχουν στην παρούσα κυβέρνηση, επανέρχεται στην ανάγκη ανάληψης όλων των απαιτούμενων ενεργειών για την άμεση νομοθετική αποκατάσταση των βασικών αρχών και κανόνων που οφείλουν να διέπουν το σύστημα εργασιακών σχέσεων μιας δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνίας που επιθυμεί όχι μόνο την ανάπτυξη, αλλά και την κοινωνική πρόοδο. Σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη για τη χώρα συγκυρία με τη δαμόκλειο σπάθη της κατάρρευσης της κοινωνικής συνοχής και της διασάλευσης της κοινωνικής ειρήνης, θέτουμε υπόψη σας τα πλέον κρίσιμα και άμεσης προτεραιότητας συλλογικά ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους της χώρας». Τι λέει η εργοδοτική-κυβερνητική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ; Οτι η κυβέρνηση ανέλαβε δεσμεύσεις υπέρ των εργαζομένων και ας έχουν τα κόμματα που τη συγκροτούν συναποφασίσει πολιτική εξόδου από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου, άρα αντιλαϊκή. Τι άλλο λέει; Οτι η προγραμματική συμφωνία των κομμάτων της συγκυβέρνησης είναι προοδευτική και πρέπει να τηρηθεί και ας είναι συμφωνία αναδιαρθρώσεων σε βάρος της εργατικής τάξης, του λαού, που μάλιστα βιάζονται να εφαρμόσουν για να πάνε σε επαναδιαπραγμάτευση έχοντας να επιδείξουν αντεργατικό έργο. Εκεί όμως που δίνει ρέστα είναι τα παρακάλια της στην κυβέρνηση να πάρει κάποια μέτρα για να μη διασαλευτεί η «κοινωνική ειρήνη», να μην αναπτυχθεί η ταξική πάλη δηλαδή. Ξετσίπωτα υπερασπίζουν κεφάλαιο-κυβέρνηση ενάντια στους εργαζόμενους.

Η Ελλάδα στο κέντρο της πολπροετοιμασίας

Η Ελλάδα στο κέντρο της πολεμικής προετοιμασίας

 Αλλα τρία αμερικανικά πλοία ελλιμενίζονται τις επόμενες μέρες στον Πειραιά

Συνεχίζεται το πήγαινε - έλα σε ελληνικά λιμάνια αμερικανοΝΑΤΟικών πολεμικών πλοίων που κινούνται στην Αν. Μεσόγειο. Στις 10 Ιούλη καταφθάνουν στο λιμάνι του Πειραιά και θα παραμείνουν έως τις 13 του μήνα, τρεις φρεγάτες των χωρών ΗΠΑ, Γερμανίας, Γαλλίας, της μόνιμης ΝΑΤΟικής ναυτικής δύναμης της Μεσογείου (Standing Nato Maritime Group 2 - SNMG2). Πρόκειται για τα πλοία FGS BAYERN, TCG GEDIZ και FS COURBET.

Τα συγκεκριμένα πλοία έρχονται από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, όπου πραγματοποίησαν ασκήσεις και μετά τον Πειραιά θα κατευθυνθούν στην Αν. Μεσόγειο για να ενταχθούν στην ΝΑΤΟική επιχείρηση «Active Endervor» που διεξάγει νηοψίες στα διερχόμενα εμπορικά πλοία στο πλαίσιο του «αντιτρομοκρατικού» πολέμου.

Υπενθυμίζεται ότι το διάστημα 13-16 Ιούλη 2012, θα καταπλεύσει στη Ρόδο το αμερικανικό αεροπλανοφόρο «USS Dwight D. Eisenhower», το οποίο κατευθύνεται στην Αν. Μεσόγειο, όπου στην ευρύτερη περιοχή από το Σουέζ μέχρι τον Περσικό Κόλπο μέσα στις επόμενες μέρες θα πλέουν ακόμα δύο αμερικανικά αεροπλανοφόρα, μαζί με συνοδευτικά τους πολεμικά πλοία.

Στην περιοχή ευθύνης του 5ου στόλου, η οποία εκτείνεται από τα στενά του Σουέζ, την Ερυθρά Θάλασσα, τα στενά του Ορμούζ, τον Κόλπο του Ομάν και τον Περσικό Κόλπο, κατευθύνεται και το αεροπλανοφόρο «USS Enterprise CSG» με την CVW 1 μοίρα μαχητικών αεροσκαφών. Το αεροπλανοφόρο «USS Dwight D. Eisenhower», το οποίο θα προσεγγίσει τη Ρόδο, σύμφωνα με τις αμερικανικές ανακοινώσεις, κατευθύνεται για να ενταχθεί στην περιοχή ευθύνης του 5ου και του 6ου αμερικανικού στόλου, ο οποίος δραστηριοποιείται στη Μεσόγειο. Εκτός από τα τρία αεροπλανοφόρα, στην περιοχή κατευθύνεται και το «USS Iwo Jima ARG», στο οποίο επιβαίνει η αμφίβια μονάδα 24th MEU.

Θυμίζουμε πως το αμερικάνικο πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο «Enterprise», συνοδεία άλλων πολεμικών πλοίων είχε προσεγγίσει στον Πειραιά στις 28-31 Μάρτη, ενώ στις 15-19 Μάρτη είχε ελλιμενιστεί στον Πειραιά η ΝΑΤΟική δύναμη κρούσης του Ατλαντικού (Standing Nato Maritime Group 1 - SNMG1), η οποία βρίσκεται σε αποστολή στη Μεσόγειο και πέρα από το Σουέζ.