7 Ιουν 2013
Ναυτεργάτες: Επέβαλαν με την πάλη τους την καταβολή δεδουλευμένων - Κινητοποιήσεις σήμερα σε Ραφήνα και Λαύριο
Ναυτεργάτες: Επέβαλαν με την πάλη τους την καταβολή δεδουλευμένων - Κινητοποιήσεις σήμερα σε Ραφήνα και Λαύριο
Σε νέα παρέμβαση στα λιμάνια της Ραφήνας και του Λαυρίου, στα καράβια των εταιριών που έχουν απλήρωτους τους ναυτεργάτες, προχώρησαν από σήμερα το πρωί τα ναυτεργατικά σωματεία απαιτώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων.
Οι ανάλογες οργανωμένες παρεμβάσεις των ναυτεργατών σε μια σειρά επιβατηγών πλοίων, που ξεκίνησαν την Τετάρτη, έφεραν θετικά αποτελέσματα. Στο πλαίσιο της μάχης που δίνουν από την Τετάρτη τα πληρώματα ενάντια στην απλήρωτη εργασία, την Πέμπτη η εταιρεία ΝΕΛ αναγκάστηκε να καταβάλει δεδουλευμένα στους ναυτεργάτες των πλοίων «AQUA SPIRIT» και «AQUA MARIA», οι οποίοι ήταν απλήρωτοι από τον Οκτώβρη. Στην καταβολή των δεδουλευμένων έχουν προχωρήσει και η HSW και η ΑΝΕΚ.
Η συνέχιση και την Πέμπτη των μαζικών αγωνιστικών παρεμβάσεων των ίδιων των πληρωμάτων για την καταβολή των μισθών και την εφαρμογή των ΣΣΕ ήταν η απάντηση των ναυτεργατών απέναντι στη βία και την ωμή τρομοκρατία όπου κατέφυγε η τρικομματική κυβέρνηση για να ανακόψει τον αγώνα τους.
Παράσταση διαμαρτυρίας της ΠΝΟ στον εισαγγελέα
Σε λίγη ώρα αναμένεται να πραγματοποιηθεί παράσταση διαμαρτυρίας της ΠΝΟ στον Εισαγγελέα, καταγγέλλοντας την παρέμβασή του το απόγευμα της Τετάρτης, κατ' εντολή της κυβέρνησης των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ προκειμένου να υπερασπίσει τα εφοπλιστικά συμφέροντα. Στόχος ήταν να απειλήσει τους ναυτεργάτες με αυτόφωρη σύλληψη επειδή αρνήθηκαν να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται! Επειδή αρνήθηκαν να δουλεύουν τζάμπα για τους εφοπλιστές!
Υπενθυμίζεται ότι η παρέμβαση του εισαγγελέα έγινε στο πλοίο «Μυτιλήνη» της ΝΕΛ, όπου οι ναυτεργάτες είναι απλήρωτοι από τον Δεκέμβρη, ενώ προκλητική ήταν η συμπεριφορά απέναντι στο πλήρωμα και του κεντρικού λιμενάρχη Σαρηγιάννη, ο οποίος υπενθυμίζεται ότι στην τελευταία πολυήμερη απεργία των ναυτεργατών για λογαριασμό των εφοπλιστών έλυνε ο ίδιος τους κάβους για να φύγουν τα πλοία.
Ο εισαγγελέας κατέβηκε στο λιμάνι με εντολή, σύμφωνα με δημοσίευμα του ΑΠΕ, του ίδιου του πρωθυπουργού. Την Πέμπτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Κεδίκογλου προκαλώντας ανοιχτά τους ναυτεργάτες και το σύνολο των εργαζομένων ανέφερε: «Το δίκαιο θα αποδοθεί, αλλά μέσα στο πλαίσιο του νόμου. Αυτός ο παραλογισμός θα λάβει τέλος». Όπου παραλογισμός είναι προφανώς ότι οι ναυτεργάτες διεκδικούν να δουλεύουν και να πληρώνονται.
Τις κινητοποιήσεις ενάντια στην απλήρωτη εργασία είχε αποφασίσει η Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΝΟ, κάτω από τις πιέσεις των ναυτεργατών και των ταξικών ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», ΠΕΕΜΑΓΕΝ, που ήταν η ψυχή και αυτής της κινητοποίησης.
Το απόγευμα της Πέμπτης η Εκτελεστική Επιτροπή σε έκτακτη συνεδρίασή της αποφάσισε να αναστείλει προσωρινά τις συνδικαλιστικές παρεμβάσεις στα καράβια για την καταβολή των δεδουλευμένων και σήμερα αναμένεται να γίνει παράσταση διαμαρτυρίας στην Εισαγγελία Πειραιά.
ΚΚΕ: Αταλάντευτα στο πλευρό των ναυτεργατών
Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει για τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου σχετικά με τον αγώνα των ναυτεργατών:
«Το ΚΚΕ καταδικάζει τη στάση της κυβέρνησης, η οποία με εισαγγελείς, απειλές και τρομοκρατία επιτίθεται στους ναυτεργάτες που διεκδικούν τα δεδουλευμένα επτά και πλέον μηνών. Το ΚΚΕ στηρίζει τον δίκαιο αγώνα των ναυτεργατών, βρίσκεται αταλάντευτα στο πλευρό τους και καλεί όλο τον λαό να εκφράσει την αλληλεγγύη και τη στήριξή του ενάντια στην τρομοκρατία της κυβέρνησης και των εφοπλιστών».
Σε νέα παρέμβαση στα λιμάνια της Ραφήνας και του Λαυρίου, στα καράβια των εταιριών που έχουν απλήρωτους τους ναυτεργάτες, προχώρησαν από σήμερα το πρωί τα ναυτεργατικά σωματεία απαιτώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων.
Οι ανάλογες οργανωμένες παρεμβάσεις των ναυτεργατών σε μια σειρά επιβατηγών πλοίων, που ξεκίνησαν την Τετάρτη, έφεραν θετικά αποτελέσματα. Στο πλαίσιο της μάχης που δίνουν από την Τετάρτη τα πληρώματα ενάντια στην απλήρωτη εργασία, την Πέμπτη η εταιρεία ΝΕΛ αναγκάστηκε να καταβάλει δεδουλευμένα στους ναυτεργάτες των πλοίων «AQUA SPIRIT» και «AQUA MARIA», οι οποίοι ήταν απλήρωτοι από τον Οκτώβρη. Στην καταβολή των δεδουλευμένων έχουν προχωρήσει και η HSW και η ΑΝΕΚ.
Η συνέχιση και την Πέμπτη των μαζικών αγωνιστικών παρεμβάσεων των ίδιων των πληρωμάτων για την καταβολή των μισθών και την εφαρμογή των ΣΣΕ ήταν η απάντηση των ναυτεργατών απέναντι στη βία και την ωμή τρομοκρατία όπου κατέφυγε η τρικομματική κυβέρνηση για να ανακόψει τον αγώνα τους.
Παράσταση διαμαρτυρίας της ΠΝΟ στον εισαγγελέα
Σε λίγη ώρα αναμένεται να πραγματοποιηθεί παράσταση διαμαρτυρίας της ΠΝΟ στον Εισαγγελέα, καταγγέλλοντας την παρέμβασή του το απόγευμα της Τετάρτης, κατ' εντολή της κυβέρνησης των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ προκειμένου να υπερασπίσει τα εφοπλιστικά συμφέροντα. Στόχος ήταν να απειλήσει τους ναυτεργάτες με αυτόφωρη σύλληψη επειδή αρνήθηκαν να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται! Επειδή αρνήθηκαν να δουλεύουν τζάμπα για τους εφοπλιστές!
Υπενθυμίζεται ότι η παρέμβαση του εισαγγελέα έγινε στο πλοίο «Μυτιλήνη» της ΝΕΛ, όπου οι ναυτεργάτες είναι απλήρωτοι από τον Δεκέμβρη, ενώ προκλητική ήταν η συμπεριφορά απέναντι στο πλήρωμα και του κεντρικού λιμενάρχη Σαρηγιάννη, ο οποίος υπενθυμίζεται ότι στην τελευταία πολυήμερη απεργία των ναυτεργατών για λογαριασμό των εφοπλιστών έλυνε ο ίδιος τους κάβους για να φύγουν τα πλοία.
Ο εισαγγελέας κατέβηκε στο λιμάνι με εντολή, σύμφωνα με δημοσίευμα του ΑΠΕ, του ίδιου του πρωθυπουργού. Την Πέμπτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Κεδίκογλου προκαλώντας ανοιχτά τους ναυτεργάτες και το σύνολο των εργαζομένων ανέφερε: «Το δίκαιο θα αποδοθεί, αλλά μέσα στο πλαίσιο του νόμου. Αυτός ο παραλογισμός θα λάβει τέλος». Όπου παραλογισμός είναι προφανώς ότι οι ναυτεργάτες διεκδικούν να δουλεύουν και να πληρώνονται.
Τις κινητοποιήσεις ενάντια στην απλήρωτη εργασία είχε αποφασίσει η Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΝΟ, κάτω από τις πιέσεις των ναυτεργατών και των ταξικών ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», ΠΕΕΜΑΓΕΝ, που ήταν η ψυχή και αυτής της κινητοποίησης.
Το απόγευμα της Πέμπτης η Εκτελεστική Επιτροπή σε έκτακτη συνεδρίασή της αποφάσισε να αναστείλει προσωρινά τις συνδικαλιστικές παρεμβάσεις στα καράβια για την καταβολή των δεδουλευμένων και σήμερα αναμένεται να γίνει παράσταση διαμαρτυρίας στην Εισαγγελία Πειραιά.
ΚΚΕ: Αταλάντευτα στο πλευρό των ναυτεργατών
Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει για τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου σχετικά με τον αγώνα των ναυτεργατών:
«Το ΚΚΕ καταδικάζει τη στάση της κυβέρνησης, η οποία με εισαγγελείς, απειλές και τρομοκρατία επιτίθεται στους ναυτεργάτες που διεκδικούν τα δεδουλευμένα επτά και πλέον μηνών. Το ΚΚΕ στηρίζει τον δίκαιο αγώνα των ναυτεργατών, βρίσκεται αταλάντευτα στο πλευρό τους και καλεί όλο τον λαό να εκφράσει την αλληλεγγύη και τη στήριξή του ενάντια στην τρομοκρατία της κυβέρνησης και των εφοπλιστών».
Σόου για την «παραβατικότητα» στην αγορά εργασίας
Σόου για την «παραβατικότητα» στην αγορά εργασίας
Τα επικοινωνιακά σόου...
Άλλο ένα επικοινωνιακό σόου έστησε το υπουργείο Εργασίας μαζί μάλιστα με την ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, για να υποσχεθούν, για πολλοστή φορά, ότι θα αντιμετωπίσουν την «παραβατικότητα στην αγορά εργασίας»! Και μόνο η αναφορά από τους αρμόδιους υπουργούς περί «παραβατικότητας» γενικά, όταν πρόκειται για καραμπινάτη εισφοροδιαφυγή των καπιταλιστών που παρακρατούν τις εισφορές των εργαζομένων για την Ασφάλιση, στερώντας τους το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη σύνταξη και ληστεύοντας τους πόρους των Ταμείων, δείχνουν ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να συσκοτίσει το ζήτημα της εισφοροδιαφυγής και όχι να το αντιμετωπίσει. Άλλωστε, πολύ περισσότερο από τις ιδεολογικές μπαγαποντιές, μιλάνε τα ίδια τα γεγονότα.
Καταγράφουμε ενδεικτικά:
Πρόσφατα το ΠΑΜΕ κατήγγειλε ότι δύο μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση σε βάρος των μεταναστών εργατών γης από τους φραουλάδες στη Μανωλάδα, οι εργάτες παραμένουν απλήρωτοι. Μπροστά στα μάτια της κυβέρνησης, που παραβιάζεται όχι μόνο κάθε έννοια εργασιακής νομιμότητας, αλλά και της στοιχειώδους ανθρωπιάς, αυτή κωφεύει προκλητικά, κλείνει τα μάτια και δεν κουνάει ούτε το μικρό της δάκτυλο.
Η κυβέρνηση επικαλείται τη συνεργασία του ΣΕΠΕ με την οικονομική αστυνομία. Λόγια και μόνο λόγια. Την ίδια στιγμή προωθείται η μείωση των δομών της Επιθεώρησης Εργασίας, αντί να ενισχύονται οι δομές, η πολιτική ηγεσία μεθοδεύει το κλείσιμο 9 περιφερειακών δομών της Τεχνικής και Υγειονομικής Επιθεώρησης (μεταξύ αυτών και στον Πύργο - Ηλείας) ολοκληρώνοντας την υποβάθμιση του Ελεγκτικού Μηχανισμού. (Καταγγελία Γενικής Συνέλευσης Τεχνικών και Υγειονομικών Επιθεωρητών Εργασίας 26/4/2013).
...και η αλήθεια
Οι ελλείψεις σε προσωπικό για όλο το ΣΕΠΕ ανέρχονταν στο τέλος του Νοέμβρη του 2011 σε 28,5% των οργανικών θέσεων (ήτοι 330 κενές σε σύνολο 1.158 προβλεπόμενων οργανικών θέσεων) που προβλέπονται από το Ν.3996/11. (Έκθεση πεπραγμένων ΣΕΠΕ για το 2011.) Στη συνέχεια οι θέσεις αυτές καταργήθηκαν και σήμερα το ΣΕΠΕ στελεχώνουν μόλις 700 εργαζόμενοι. Η ίδια μάλιστα Έκθεση αναγνωρίζει πως «με την παρούσα κατάσταση το ΣΕΠΕ συνεχίζει όχι μόνο να παραμένει μη επαρκώς στελεχωμένο, αλλά και να έχει ραγδαίους ρυθμούς αποστελέχωσης, καθώς, σύμφωνα με τα στοιχεία, επίκειται την επόμενη διετία μεγάλος αριθμός συνταξιοδοτήσεων».
Πού οδηγεί αυτή η κατάσταση; Για παράδειγμα το Εργατικό Κέντρο Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου, πέρυσι, ενόψει της τουριστικής περιόδου, κατήγγειλε ότι «στα Δωδεκάνησα, περιοχή που συγκεντρώνει τουλάχιστον κατά τους καλοκαιρινούς μήνες χιλιάδες εργαζόμενους σε εκατοντάδες χώρους εργασίας, βασικά στον τομέα του τουρισμού, και με σχέσεις εργασίας άθλιες, το ΣΕΠΕ αριθμεί 8 υπάλληλους εκ των οποίων 2 αποσπασμένοι και 1 προς συνταξιοδότηση! Αναλυτικά: 3 στη Ρόδο, 1 στην Κάρπαθο, 3 στην Κω, 1 στην Κάλυμνο». Αυτή είναι η πραγματικότητα. Έτσι - εκτός των άλλων αιτιών - φτάσαμε σήμερα σε εισφοροδιαφυγή που φτάνει σχεδόν το 40%. Και αυτό είναι πράγματι ένα έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης, το οποίο η κυβέρνηση το συγκαλύπτει και το ανέχεται!
Τα επικοινωνιακά σόου...
Άλλο ένα επικοινωνιακό σόου έστησε το υπουργείο Εργασίας μαζί μάλιστα με την ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, για να υποσχεθούν, για πολλοστή φορά, ότι θα αντιμετωπίσουν την «παραβατικότητα στην αγορά εργασίας»! Και μόνο η αναφορά από τους αρμόδιους υπουργούς περί «παραβατικότητας» γενικά, όταν πρόκειται για καραμπινάτη εισφοροδιαφυγή των καπιταλιστών που παρακρατούν τις εισφορές των εργαζομένων για την Ασφάλιση, στερώντας τους το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη σύνταξη και ληστεύοντας τους πόρους των Ταμείων, δείχνουν ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να συσκοτίσει το ζήτημα της εισφοροδιαφυγής και όχι να το αντιμετωπίσει. Άλλωστε, πολύ περισσότερο από τις ιδεολογικές μπαγαποντιές, μιλάνε τα ίδια τα γεγονότα.
Καταγράφουμε ενδεικτικά:
Πρόσφατα το ΠΑΜΕ κατήγγειλε ότι δύο μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση σε βάρος των μεταναστών εργατών γης από τους φραουλάδες στη Μανωλάδα, οι εργάτες παραμένουν απλήρωτοι. Μπροστά στα μάτια της κυβέρνησης, που παραβιάζεται όχι μόνο κάθε έννοια εργασιακής νομιμότητας, αλλά και της στοιχειώδους ανθρωπιάς, αυτή κωφεύει προκλητικά, κλείνει τα μάτια και δεν κουνάει ούτε το μικρό της δάκτυλο.
Η κυβέρνηση επικαλείται τη συνεργασία του ΣΕΠΕ με την οικονομική αστυνομία. Λόγια και μόνο λόγια. Την ίδια στιγμή προωθείται η μείωση των δομών της Επιθεώρησης Εργασίας, αντί να ενισχύονται οι δομές, η πολιτική ηγεσία μεθοδεύει το κλείσιμο 9 περιφερειακών δομών της Τεχνικής και Υγειονομικής Επιθεώρησης (μεταξύ αυτών και στον Πύργο - Ηλείας) ολοκληρώνοντας την υποβάθμιση του Ελεγκτικού Μηχανισμού. (Καταγγελία Γενικής Συνέλευσης Τεχνικών και Υγειονομικών Επιθεωρητών Εργασίας 26/4/2013).
...και η αλήθεια
Οι ελλείψεις σε προσωπικό για όλο το ΣΕΠΕ ανέρχονταν στο τέλος του Νοέμβρη του 2011 σε 28,5% των οργανικών θέσεων (ήτοι 330 κενές σε σύνολο 1.158 προβλεπόμενων οργανικών θέσεων) που προβλέπονται από το Ν.3996/11. (Έκθεση πεπραγμένων ΣΕΠΕ για το 2011.) Στη συνέχεια οι θέσεις αυτές καταργήθηκαν και σήμερα το ΣΕΠΕ στελεχώνουν μόλις 700 εργαζόμενοι. Η ίδια μάλιστα Έκθεση αναγνωρίζει πως «με την παρούσα κατάσταση το ΣΕΠΕ συνεχίζει όχι μόνο να παραμένει μη επαρκώς στελεχωμένο, αλλά και να έχει ραγδαίους ρυθμούς αποστελέχωσης, καθώς, σύμφωνα με τα στοιχεία, επίκειται την επόμενη διετία μεγάλος αριθμός συνταξιοδοτήσεων».
Πού οδηγεί αυτή η κατάσταση; Για παράδειγμα το Εργατικό Κέντρο Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου, πέρυσι, ενόψει της τουριστικής περιόδου, κατήγγειλε ότι «στα Δωδεκάνησα, περιοχή που συγκεντρώνει τουλάχιστον κατά τους καλοκαιρινούς μήνες χιλιάδες εργαζόμενους σε εκατοντάδες χώρους εργασίας, βασικά στον τομέα του τουρισμού, και με σχέσεις εργασίας άθλιες, το ΣΕΠΕ αριθμεί 8 υπάλληλους εκ των οποίων 2 αποσπασμένοι και 1 προς συνταξιοδότηση! Αναλυτικά: 3 στη Ρόδο, 1 στην Κάρπαθο, 3 στην Κω, 1 στην Κάλυμνο». Αυτή είναι η πραγματικότητα. Έτσι - εκτός των άλλων αιτιών - φτάσαμε σήμερα σε εισφοροδιαφυγή που φτάνει σχεδόν το 40%. Και αυτό είναι πράγματι ένα έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης, το οποίο η κυβέρνηση το συγκαλύπτει και το ανέχεται!
Η Χρυσή Αυγή ενάντια στους εξεγερμένους και υπέρ του Ερντογάν!
Η Χρυσή Αυγή ενάντια στους εξεγερμένους και υπέρ του Ερντογάν!
Διαβάζουμε σε σχετικό άρθρο από το σάιτ της Χρυσής Αυγής στις 3-6-13[1]
«ΚΕΜΑΛΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ 1922 – ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΚΕ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ 1922!
»Την ίδια ώρα που τα διεθνή ΜΜΕ, τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, οι διεθνείς οργανώσεις ”υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, οι περιβόητοι Anonymous (δηλαδή η CIA αυτοπροσώπως) ακόμα και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (που εξέδωσε ανακοίνωση για το δικαίωμα της συνάθροισης…) τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ”τουρκικής άνοιξης”, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ φανερώθηκαν ανοιχτά πλέον για το ρόλο που παίζουν: είναι αμερικανοκομμουνιστές και μάλιστα με… περικεφαλαία! Και πως θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά άλλωστε, αφού το Κ.Κ. Τουρκίας παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη στημένη εξέγερση, παίζοντας το ρόλο του μαντρόσκυλου των Κεμαλικών (όπως το 1922, με την ανθελληνική συμμαχία Λένιν-Κεμάλ) και κατ’ επέκταση των δυνάμεων που κρύβονται πίσω από την αναταραχή, δηλαδή των αμερικανοκομμουνιστών.»
Με λίγα λόγια η Χρυσή Αυγή λέει ότι και ο Ερντογάν… Ότι δηλαδή η λαϊκή εξέγερση στην Τουρκία είναι υποκινούμενη από πράκτορες και εχθρούς του λαού.
Οι νεκροί, οι εκατοντάδες τραυματίες και συλληφθέντες, η βαρβαρότητα της αστυνομίας που ρίχνει με πλαστικές σφαίρες, τα αιτήματα των εξεγερμένων, η πείνα, η φτώχεια και η ανεργία, η ανέγερση εμπορικού κέντρου μέσα σε ένα πάρκο, όλα αυτά δεν υπάρχουν για τους Νεοναζί. Όλα είναι στημένα από τη CIA! Και φτάνουν στο σημείο αυτοί οι φοβεροί και ατρόμητοι Ελληναράδες που θέλουν να βάλουν την ελληνική σημαία στην Αγιά Σοφιά, που χύνουν χολή για τους υποτίθεται προαιώνιους εχθρούς του γένους και της φυλής μας, στην κρίσιμη ώρα να τους υποστηρίζουν! Να υποστηρίζουν δηλαδή το τουρκικό κράτος, την τουρκική κυβέρνηση, τους πραγματικούς εχθρούς όχι μόνο του τουρκικού αλλά και του ελληνικού λαού!
Φτάνουν δε στην πλήρη παράνοια, όταν η Αριστερά γίνεται.. «αμερικανοκομουνιστές» (!!) και οι εκατοντάδες χιλιάδες των εξεγερμένων που θρηνούν νεκρούς και έχουν δεχτεί τη βάρβαρη καταστολή του τουρκικού κατεστημένου συμμετέχουν σε μια… «στημένη» εξέγερση!
Γιατί όλα αυτά; Γιατί πρέπει να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους ώστε να μην αφήσουν να δημιουργηθούν συμπάθειες μέσα στους Έλληνες εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα προς τον Τουρκικό λαό.
Η ελληνοτουρκική φιλία, η φιλία δηλαδή των λαών της χώρας μας και της γειτονικής Τουρκίας (κι όχι η «λυκοφιλία» των κυβερνώντων) που μπορεί να χτιστεί και να υπάρξει πραγματικά στη βάση των κοινών ταξικών συμφερόντων και της ταξικής αλληλεγγύης είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα για τις ιδέες των Νεοναζί! Κι έτσι τελικά καταλήγουν, καταγγέλλοντας την εξέγερση του Τουρκικού λαού, να στηρίζουν το καθεστώς του Ερντογάν.
Όσο για τα περί ανθελληνικής συμμαχίας Λένιν-Κεμάλ το 1922 τους παραθέτουμε αποσπάσματα από 3 σημαντικές ιστορικές μαρτυρίες[2]:
«Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος, αφηγούμενος τα γεγονότα, τόνισε πως ”όταν η νέα σοβιετική εξουσία έβγαλε την χώρα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, δεν εγκατέλειψε τον ελληνισμό του Πόντου στο έλεος των τσέτηδων. Τον βοήθησε και πάλι να αμυνθεί.” Για να προσθέσει σε μια άλλη περίπτωση πως ”οι άθεοι κομμουνιστές εφάνησαν περισσότερον χριστιανοί από τους ‘χριστιανούς’ Αγγλογάλλους”.»
Με αφορμή τη συζήτηση περί αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-Σοβιετικής Ρωσίας, ο Σταύρος Κανονίδης (διανοούμενος ποντιακής καταγωγής) τόνισε το 1921:
«Δεν πρέπει να λησμονήσει η ελληνική κοινή γνώμη ότι η στάσις του ελληνικού βασιλείου απέναντι της Δημοκρατίας των Σοβιέτ ευθύς εξ αρχής υπήρξεν εξαιρετικώς κακόπιστος και άστοχος. Μια από τις απαισιωτέρας πράξεις τη βενιζελικής κυριαρχίας υπήρξεν η εκστρατεία της Νοτίου Ρωσίας, εις την οποίαν δια πρώτην φοράν καθ’ όλην την ελληνική ιστορίαν, τα ελληνικά όπλα εχρησιμοποιήθησαν προς εξυπηρέτησιν ξένων ποταπών συμφερόντων και προς εκβιασμόν της θελήσεως ενός λαού επιζητούντος την πολιτικήν και οικονομικήν του απελευθέρωσιν.»
Και τέλος, η μαρτυρία του Γιάννη Κορδάτου, γνωστού σε όλους για τη συμβολή του στην ελληνική ιστορία και τότε γενικού γραμματέα του ΚΚΕ (που αρχικά είχε το όνομα ΣΕΚΕ)
«…Ο ιστορικός –και τότε γενικός γραμματέας του ΣΕΚΕ (Κ)- Γιάννης Κορδάτος αναφέρει σχετικά πως τον Απρίλη του 1922 κατέφθασε μυστικά στην Ελλάδα απεσταλμένος της Τρίτης Διεθνούς και του Υπουργείου Εξωτερικών και Στρατιωτικών της Σοβιετικής Ρωσίας. Είχε εντολή να διερευνήσει τη δυνατότητα μεσολάβησης της χώρας του για ειρηνικό τερματισμό του μικρασιατικού πολέμου μέσα από επαφές που θα είχε με την ηγεσία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος (αυτός ο τρόπος άφιξης του ξένου απεσταλμένου και η μέθοδος διερεύνησης οφείλονταν στην ανυπαρξία διπλωματικών σχέσεων των δύο κρατών). Ακολούθως, συναντήθηκε με τον Γ. Κορδάτο, τον ενημέρωσε για τον σκοπό της παρουσίας του και του ζήτησε να ανακοινώσει στην ελληνική κυβέρνηση την άφιξή του, καθώς και την επιθυμία της χώρας του για μεσολάβηση στο μικρασιατικό ζήτημα. Η πρότασή του περιελάμβανε την υπογραφή ανακωχής ανάμεσα στην Ελλάδα και τον Κεμάλ και καθεστώς αυτονομίας για την περιοχή της Μικράς Ασίας.
»Ο σοβιετικός απεσταλμένος τόνισε μεταξύ άλλων:… ”Οι μειονότητες στην Τουρκία στάθηκαν από τη μία μεριά τροχοπέδη στον ολοκληρωτικό εξισλαμισμό της Βαλκανικής και Ανατολής και από την άλλη έγιναν η πηγή που τροφοδότησε τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα των λαών της Βαλκανικής από το 1770 ως τα χτες.
» Ο ηγέτης του ΣΕΚΕ (Κ) συναντήθηκε με τον Ν. Στράτο (αντιπολίτευση τότε) και τον Α. Καρτάλη (υπουργό στην Κυβέρνηση Γούναρη) προκειμένου να τους μεταφέρει τις σοβιετικές προτάσεις χωρίς, ωστόσο, θετικό αποτέλεσμα. Ο τελευταίος μάλιστα, όπως γράφει ο ίδιος ο Κορδάτος, τον έβρισε και τον έδιωξε.»
Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια και όχι η λάσπη στον ανεμιστήρα των Ναζί. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. Πιστός πραιτωριανός του κατεστημένου όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όποια άλλη χώρα απειλείται από τον εξεγερμένο λαό. Και γι’ αυτό ακριβώς, ο εξεγερμένος λαός, είναι ο ανομολόγητος φόβος και εχθρός των απανταχού νεοναζί.
Διαβάζουμε σε σχετικό άρθρο από το σάιτ της Χρυσής Αυγής στις 3-6-13[1]
«ΚΕΜΑΛΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ 1922 – ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΚΕ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ 1922!
»Την ίδια ώρα που τα διεθνή ΜΜΕ, τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, οι διεθνείς οργανώσεις ”υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, οι περιβόητοι Anonymous (δηλαδή η CIA αυτοπροσώπως) ακόμα και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (που εξέδωσε ανακοίνωση για το δικαίωμα της συνάθροισης…) τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ”τουρκικής άνοιξης”, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ φανερώθηκαν ανοιχτά πλέον για το ρόλο που παίζουν: είναι αμερικανοκομμουνιστές και μάλιστα με… περικεφαλαία! Και πως θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά άλλωστε, αφού το Κ.Κ. Τουρκίας παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη στημένη εξέγερση, παίζοντας το ρόλο του μαντρόσκυλου των Κεμαλικών (όπως το 1922, με την ανθελληνική συμμαχία Λένιν-Κεμάλ) και κατ’ επέκταση των δυνάμεων που κρύβονται πίσω από την αναταραχή, δηλαδή των αμερικανοκομμουνιστών.»
Με λίγα λόγια η Χρυσή Αυγή λέει ότι και ο Ερντογάν… Ότι δηλαδή η λαϊκή εξέγερση στην Τουρκία είναι υποκινούμενη από πράκτορες και εχθρούς του λαού.
Οι νεκροί, οι εκατοντάδες τραυματίες και συλληφθέντες, η βαρβαρότητα της αστυνομίας που ρίχνει με πλαστικές σφαίρες, τα αιτήματα των εξεγερμένων, η πείνα, η φτώχεια και η ανεργία, η ανέγερση εμπορικού κέντρου μέσα σε ένα πάρκο, όλα αυτά δεν υπάρχουν για τους Νεοναζί. Όλα είναι στημένα από τη CIA! Και φτάνουν στο σημείο αυτοί οι φοβεροί και ατρόμητοι Ελληναράδες που θέλουν να βάλουν την ελληνική σημαία στην Αγιά Σοφιά, που χύνουν χολή για τους υποτίθεται προαιώνιους εχθρούς του γένους και της φυλής μας, στην κρίσιμη ώρα να τους υποστηρίζουν! Να υποστηρίζουν δηλαδή το τουρκικό κράτος, την τουρκική κυβέρνηση, τους πραγματικούς εχθρούς όχι μόνο του τουρκικού αλλά και του ελληνικού λαού!
Φτάνουν δε στην πλήρη παράνοια, όταν η Αριστερά γίνεται.. «αμερικανοκομουνιστές» (!!) και οι εκατοντάδες χιλιάδες των εξεγερμένων που θρηνούν νεκρούς και έχουν δεχτεί τη βάρβαρη καταστολή του τουρκικού κατεστημένου συμμετέχουν σε μια… «στημένη» εξέγερση!
Γιατί όλα αυτά; Γιατί πρέπει να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους ώστε να μην αφήσουν να δημιουργηθούν συμπάθειες μέσα στους Έλληνες εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα προς τον Τουρκικό λαό.
Η ελληνοτουρκική φιλία, η φιλία δηλαδή των λαών της χώρας μας και της γειτονικής Τουρκίας (κι όχι η «λυκοφιλία» των κυβερνώντων) που μπορεί να χτιστεί και να υπάρξει πραγματικά στη βάση των κοινών ταξικών συμφερόντων και της ταξικής αλληλεγγύης είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα για τις ιδέες των Νεοναζί! Κι έτσι τελικά καταλήγουν, καταγγέλλοντας την εξέγερση του Τουρκικού λαού, να στηρίζουν το καθεστώς του Ερντογάν.
Όσο για τα περί ανθελληνικής συμμαχίας Λένιν-Κεμάλ το 1922 τους παραθέτουμε αποσπάσματα από 3 σημαντικές ιστορικές μαρτυρίες[2]:
«Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος, αφηγούμενος τα γεγονότα, τόνισε πως ”όταν η νέα σοβιετική εξουσία έβγαλε την χώρα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, δεν εγκατέλειψε τον ελληνισμό του Πόντου στο έλεος των τσέτηδων. Τον βοήθησε και πάλι να αμυνθεί.” Για να προσθέσει σε μια άλλη περίπτωση πως ”οι άθεοι κομμουνιστές εφάνησαν περισσότερον χριστιανοί από τους ‘χριστιανούς’ Αγγλογάλλους”.»
Με αφορμή τη συζήτηση περί αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-Σοβιετικής Ρωσίας, ο Σταύρος Κανονίδης (διανοούμενος ποντιακής καταγωγής) τόνισε το 1921:
«Δεν πρέπει να λησμονήσει η ελληνική κοινή γνώμη ότι η στάσις του ελληνικού βασιλείου απέναντι της Δημοκρατίας των Σοβιέτ ευθύς εξ αρχής υπήρξεν εξαιρετικώς κακόπιστος και άστοχος. Μια από τις απαισιωτέρας πράξεις τη βενιζελικής κυριαρχίας υπήρξεν η εκστρατεία της Νοτίου Ρωσίας, εις την οποίαν δια πρώτην φοράν καθ’ όλην την ελληνική ιστορίαν, τα ελληνικά όπλα εχρησιμοποιήθησαν προς εξυπηρέτησιν ξένων ποταπών συμφερόντων και προς εκβιασμόν της θελήσεως ενός λαού επιζητούντος την πολιτικήν και οικονομικήν του απελευθέρωσιν.»
Και τέλος, η μαρτυρία του Γιάννη Κορδάτου, γνωστού σε όλους για τη συμβολή του στην ελληνική ιστορία και τότε γενικού γραμματέα του ΚΚΕ (που αρχικά είχε το όνομα ΣΕΚΕ)
«…Ο ιστορικός –και τότε γενικός γραμματέας του ΣΕΚΕ (Κ)- Γιάννης Κορδάτος αναφέρει σχετικά πως τον Απρίλη του 1922 κατέφθασε μυστικά στην Ελλάδα απεσταλμένος της Τρίτης Διεθνούς και του Υπουργείου Εξωτερικών και Στρατιωτικών της Σοβιετικής Ρωσίας. Είχε εντολή να διερευνήσει τη δυνατότητα μεσολάβησης της χώρας του για ειρηνικό τερματισμό του μικρασιατικού πολέμου μέσα από επαφές που θα είχε με την ηγεσία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος (αυτός ο τρόπος άφιξης του ξένου απεσταλμένου και η μέθοδος διερεύνησης οφείλονταν στην ανυπαρξία διπλωματικών σχέσεων των δύο κρατών). Ακολούθως, συναντήθηκε με τον Γ. Κορδάτο, τον ενημέρωσε για τον σκοπό της παρουσίας του και του ζήτησε να ανακοινώσει στην ελληνική κυβέρνηση την άφιξή του, καθώς και την επιθυμία της χώρας του για μεσολάβηση στο μικρασιατικό ζήτημα. Η πρότασή του περιελάμβανε την υπογραφή ανακωχής ανάμεσα στην Ελλάδα και τον Κεμάλ και καθεστώς αυτονομίας για την περιοχή της Μικράς Ασίας.
»Ο σοβιετικός απεσταλμένος τόνισε μεταξύ άλλων:… ”Οι μειονότητες στην Τουρκία στάθηκαν από τη μία μεριά τροχοπέδη στον ολοκληρωτικό εξισλαμισμό της Βαλκανικής και Ανατολής και από την άλλη έγιναν η πηγή που τροφοδότησε τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα των λαών της Βαλκανικής από το 1770 ως τα χτες.
» Ο ηγέτης του ΣΕΚΕ (Κ) συναντήθηκε με τον Ν. Στράτο (αντιπολίτευση τότε) και τον Α. Καρτάλη (υπουργό στην Κυβέρνηση Γούναρη) προκειμένου να τους μεταφέρει τις σοβιετικές προτάσεις χωρίς, ωστόσο, θετικό αποτέλεσμα. Ο τελευταίος μάλιστα, όπως γράφει ο ίδιος ο Κορδάτος, τον έβρισε και τον έδιωξε.»
Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια και όχι η λάσπη στον ανεμιστήρα των Ναζί. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. Πιστός πραιτωριανός του κατεστημένου όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όποια άλλη χώρα απειλείται από τον εξεγερμένο λαό. Και γι’ αυτό ακριβώς, ο εξεγερμένος λαός, είναι ο ανομολόγητος φόβος και εχθρός των απανταχού νεοναζί.
ΣΥΡΙΖΑ για Τουρκία: Μνημείο υποκρισίας και πολιτικής αναξιοπιστίας
ΣΥΡΙΖΑ για Τουρκία: Μνημείο υποκρισίας και πολιτικής αναξιοπιστίας
«Το τουρκικό μοντέλο που παρουσιαζόταν ως οικονομικό θαύμα έδειξε το αληθινό του πρόσωπο». Αυτό διαπίστωσε σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν από την περασμένη βδομάδα στη γειτονική χώρα.
Ας δούμε όμως, ορισμένους από αυτούς που παρουσίαζαν το «τουρκικό μοντέλο» ως «οικονομικό θαύμα».
Ο Δημήτρης Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας λίγο καιρό πριν, στις 8 Μάη 2013, σε ραδιοφωνικό σταθμό (REAL FM) είπε ότι «τρόικα, επενδύσεις και ανάπτυξη δεν πάνε μαζί»και έφερε το παράδειγμα της Τουρκίας λέγοντας: «Τώρα σημειώνει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης με μια κυβέρνηση Ερντογάν που δεν είναι συγγενική με τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι αλήθεια ότι κατάφερε να γυρίσει το κλίμα όταν απαλλάχθηκε από το βραχνά του ΔΝΤ. Επομένως, το θέμα είναι η ήττα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και η απαλλαγή από τη θηλιά του Μνημονίου και της τρόικας». Να το οικονομικό θαύμα της Τουρκίας που απαλλάχθηκε από το ΔΝΤ και χάραξε (η κυβέρνηση Ερντογάν) το δικό της δρόμο και γύρισε το κλίμα!
***
Η Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ εκθειάζει την κυβέρνηση Ερντογάν σε ουκ ολίγες παρεμβάσεις της. Λέει η Ρ. Δούρου σε άρθρο της στο «Modern Diplomacy» στις 30/12/2011 για την Τουρκία του Ερντογάν: «Μέλος του ΝΑΤΟ, πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης (μέσα σε οκτώ χρόνια το κατά κεφαλήν ΑΕΠ τριπλασιάστηκε) σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή και αμερικανική οικονομία χειμάζονται, η μόνη χώρα που έχει τη δυνατότητα να αντιπαρατεθεί στο Ισραήλ (όπως φάνηκε και στην περίπτωση του "Μάβι Μαρμαρά" το 2010 αλλά και στην αντίδρασή της φέτος στο πόρισμα του ΟΗΕ που απάλλαξε ευθυνών για το πολύνεκρο επεισόδιο το εβραϊκό κράτος), σουνιτική χώρα που ισορροπεί επιδέξια μεταξύ κοσμικού χαρακτήρα και ενός μετριοπαθούς Ισλάμ, η σημερινή Τουρκία διαθέτει όλα τα εχέγγυα να καταστεί πρότυπο των λαών της "Αραβικής Ανοιξης"». Να το «πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης»!
Μάλιστα, η Ρένα Δούρου, σε άρθρο της στην «Εποχή» στις 20/6/2011 απέδιδε την εκλογική επιτυχία του κόμματος του Ερντογάν στις τουρκικές εκλογές που είχαν γίνει λίγες μέρες πριν, στα εξής στοιχεία: «Συνοπτικά, τα στοιχεία αυτής της εξαιρετικής επίδοσης έχουν να κάνουν με τον εκδημοκρατισμό που έχει προωθήσει η κυβέρνηση, με τις οικονομικές της επιδόσεις (ανάπτυξη που "τρέχει" με διψήφιο νούμερο), καθώς και την τολμηρή και πολύπλευρη εξωτερική πολιτική, που ρίχνει γέφυρες στον αραβικό κόσμο, ο οποίος με τη σειρά του, μετά την άνοιξη των δημοκρατικών εξεγέρσεων, αντιμετωπίζει την Τουρκία ως μοντέλο προς μίμηση». Να τες οι «οικονομικές επιδόσεις»! Να τος και ο... «εκδημοκρατισμός», τον οποίο βιώνει στο πετσί του ο τούρκικος λαός όλα αυτά τα χρόνια και ξανά αυτές τις μέρες με δολοφονικές επιθέσεις, χιλιάδες τραυματίες και νεκρούς.
***
Να ποιοι εμφάνιζαν την Τουρκία ως «οικονομικό θαύμα» και σήμερα παριστάνουν τους μετά Χριστόν προφήτες. Να ποιοι εκθείαζαν την πολιτική του Ερντογάν και τα βήματα «εκδημοκρατισμού» που έχει κάνει η κυβέρνησή του, σε μια Τουρκία όπου η βία και η καταστολή, η περιστολή λαϊκών δικαιωμάτων αποτελούν τον κανόνα εδώ και πολλά χρόνια. Να ποιοι μιλούσαν για την Τουρκία - πρότυπο για τις αραβικές χώρες.
Αλήθεια, ο ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίαζε την Τουρκία ως «οικονομικό θαύμα» δεν είχε πάρει χαμπάρι το «αληθινό της πρόσωπο», το οποίο καταγγέλλει σήμερα; Δεν είχε πάρει χαμπάρι ο ΣΥΡΙΖΑ ότι οι «υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης», για τους οποίους πανηγύριζε, συνοδεύονται από τη φτώχεια του λαού στην Τουρκία; Δεν είχε πάρει χαμπάρι το κλίμα τρομοκρατίας σε βάρος του λαού, των κομμουνιστών και αγωνιστών στην Τουρκία; Δεν είχε πάρει χαμπάρι ο Δ. Παπαδημούλης ότι λίγες μέρες πριν κάνει τις παραπάνω δηλώσεις, στην Κωνσταντινούπολη οι δυνάμεις καταστολής είχαν χτυπήσει και τότε άγρια τους εργαζόμενους που διαδήλωναν για την εργατική Πρωτομαγιά; Δεν είχε και δεν έχει πάρει χαμπάρι ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη συνοδεύεται από ξεζούμισμα του λαού; Φυσικά και το γνωρίζει, αλλά το κάνει «γαργάρα» γιατί και ο ίδιος θέλει να κυβερνήσει και να προωθήσει την καπιταλιστική ανάπτυξη.
Γνωρίζουμε τον τυχοδιωκτισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την ταχύτητα με την οποία κάνει θεαματικές κωλοτούμπες και αλλάζει θέσεις. Αλλά η κατακόρυφη αλλαγή θέσης για την Τουρκία μέσα σε έναν μόλις μήνα, αποτελεί μνημειώδη υποκρισία ακόμα και γι' αυτόν.
6 Ιουν 2013
Οι κόκκινες γραμμές
Οι κόκκινες γραμμές
Κόκκινη γραμμή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη
Δωσ’ της κλότσο να κυλήσει, η ανάρτηση να αρχίσει
Οι δικές μας κόκκινες γραμμές δε μπαίνουν για να ξεχωρίσουν από τον κόσμο αλλά για να σμίξουν μαζί του στη σωστή βάση. Ο κόσμος της εργασίας και όλα τα σύμμαχα στρώματα που έχουν συμφέρον να παλέψουν στο πλευρό του, απέναντι στο αντιδραστικό μπλοκ της αστικής εξουσίας και τους πολιτικούς του εκφραστές. Ενάντια στους καπιταλιστές και τα παράσιτα που αυγατίζουν τα κέρδη τους από την αποσπασμένη υπεραξία. Ο λαός ενάντια στα μονοπώλια, στην πιο πλατιά κοινωνική συμμαχία και δυνατή ενότητα. Εμείς και οι άλλοι.
Αλλά ο πραγματικός κόσμος είναι πολύ πιο σύνθετος από αυτόν των αφαιρέσεων, αριστερά-δεξιά, από εδώ η εργατική τάξη κι από εκεί οι καπιταλιστές. Τι γίνεται λοιπόν όταν ανακαλύψουμε, όπως στο γνωστό ανέκδοτο, πως εμείς είμαστε οι άλλοι–ή κάποιοι από εμάς τουλάχιστον; Γιατί ξέρεις, η αντεπανάσταση –όπως ακριβώς κι η επανάσταση- δεν έρχεται πάντα σε καθαρή μορφή και μπορεί να έχει πολλά προσωπεία.
Εν αρχή ην η σοσιαλδημοκρατία που κιτρίνισε και χρεοκόπησε, αλλά συνέχισε να διακηρύσσει την (σοσιαλ)δημοκρατική της οδό (σε διάκριση με το πραξικόπημα των μπολσεβίκων), η οποία έστρωσε το δρόμο στο (σοσιαλ)φασισμό των εθνικοσοσιαλιστών, ακόμα και όταν συμμετείχε τυπικά στα αντιφασιστικά μέτωπα.
Για να ‘ρθει η νέα αριστερά, ανανεωτική και ριζοσπαστική, να διακηρύξει τον τρίτο δρόμο ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το αποτυχημένο σοβιετικό μοντέλο. Ο οποίος κατέληξε στο ίδιο ακριβώς σημείο της εναλλακτικής ενσωμάτωσης στο σύστημα, επαληθεύοντας την παροιμία που λέει πως η καλή αστική τάξη ξέρει κι άλλο (τρίτο) μονοπάτι.
Αλλά και διάφορες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες που φιλοδοξούσαν να φτιάξουν τον τρίτο πόλο της αριστεράς, ενάντια στην παραδοσιακή ορθόδοξη εκδοχή και την ευρωκομμουνιστική –με όλες τις κατοπινές μετεξελίξεις της. Κι έμειναν να αναζητούν ουτοπικά την υπέρβαση της φυσικής και του κλασικού μαρξισμού.
Για να αποδειχτεί τελικά πως τρίτος δρόμος δεν υπάρχει μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, όπως διακήρυσσε η σοσιαλδημοκρατία. Ούτε τρίτος δρόμος για το σοσιαλισμό, αλλά ούτε και στην αριστερά –μεταξύ κομμουνιστών και αναθεωρητών. Αλλά όσο περισσότεροι τσιμπήσουν, τόσο θα αυξάνεται η επιρροή της αστικής τάξης στο εργατικό κίνημα και όσων πολιτικών χώρων το έχουν –υποκριτικά ή μη- ως σημείο αναφοράς. Τόσο θα αυξάνονται ο εμπαιγμός και οι αυταπάτες και θα περιπλέκει η καθαρή μορφή της αντίθεσης που φωνάζουμε και στο σύνθημα: με τα μονοπώλια ή με το λαό. Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες.
Εξάλλου το σύνθημα είναι δημοκρατικό και σου αφήνει περιθώρια να διαλέξεις. Ή με… ή με… Δε σου λέει να διαλέξεις ντε και καλά αυτό. Σε υποχρεώνει όμως να σταματήσεις να βρίσκεσαι σε δύο βάρκες, όπως η ευαίσθητη κυβερνώσα αριστερά της ευθύνης, αλλά και η επίδοξη αντικαταστάτριά της, που λανσάρει (σε διάφορες συσκευασίες και ονόματα) την αριστερή κυβέρνηση.
Και είναι εκπληκτικό να βλέπεις σήμερα όλους αυτούς τους τρίτους δρόμους να συγκλίνουν και τις αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές από θέση αρχής να εξαλείφονται χάριν της ενότητας. Ρηγάδες και παλιοί κνίτες της μεταπολίτευσης, τροτσκιστές και μαοϊκοί, ευρώδουλοι, ευρωμάχοι και λοιποί ευρωσκεπτικιστές, τα «παιδιά του χαρίλαου» και οι άσωτοι υιοί του, κολλημένοι με το 89’ –ως έτος ένα μετά το τέλος της ιστορίας και των αυταπατών- και την πανσπουδαστική νο 8 μαζί με αυτούς που τα υπερασπίζονται. Όλοι μαζί (βρε ντιρλιντί) μια ωραία ατμόσφαιρα, να θυμίζουν συνειρμικά μια παλιότερη ατάκα, ειπωμένη σε άλλο ιστορικό πλαίσιο και για άλλους λόγους, αλλά επίκαιρη. Αυτή η ενωμένη αριστερά, ούτε ενωμένη ούτε αριστερά είναι.
Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο βασικά είδη αριστεράς. Αυτή που είναι –ή επιδιώκει να γίνει- επικίνδυνη για το σύστημα κι αυτή που είναι χρήσιμη κι υπεύθυνη. Κι εκτός από την χρηστική της αξία για την εξουσία, διαθέτει άλλη μία, ανταλλακτική. Εμπορεύεται ελπίδες, ξεπουλάει ιδανικά, συναντιέται με τον εμπορικό κόσμο και συζητάει μαζί του για μαρξισμό σε επίσημες ημερίδες.
Το θετικό είναι πως όσο κατακάθεται ο κουρνιαχτός κι ο αντιμνημονιακός χυλός, οι εφεδρείες του συστήματος, που μοιάζουν με τα κεφάλια της λερναίας ύδρας, αρχίζουν να καίγονται η μία μετά την άλλη –ήδη αναγκάστηκαν να κάψουν την πιο σημαντική εφεδρεία τους επί μεταπολίτευσης: το πασόκ. Είναι κι αυτό μια κάποια εξέλιξη…
Δωσ’ της κλότσο να κυλήσει, η ανάρτηση να αρχίσει
Οι δικές μας κόκκινες γραμμές δε μπαίνουν ως απαγορευτικές για τον κόσμο, αλλά για να οριοθετήσουν τον αντίπαλο. Που με τη σειρά του βάζει τις δικές του κόκκινες γραμμές στις λαϊκές κατακτήσεις, τάχα για να τις προστατέψει, έστω ένα μίνιμουμ που είναι αδιαπραγμάτευτο, ενώ στην πραγματικότητα τις διαγράφει εν μία νυκτί.
Η δική μας κόκκινη γραμμή (πρέπει να) είναι μαζική και επαναστατική και δε μπορεί να είναι το ένα χωρίς το άλλο. Η επανάσταση δεν έχει νόημα χωρίς τις μάζες που θα την πραγματοποιήσουν. Κι η «γραμμή μαζών» που θα παραπέμπει την επανάσταση στη δευτέρα παρουσία μπορεί να έχει μόνο μαζικούς ψηφοφόρους, αλλά καμία σχέση με το μαζικό κίνημα και την πραγματική κίνηση των μαζών –που αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο μόνο σε μια επαναστατική διαδικασία
Η δική μας κόκκινη γραμμή δε σταματά στο σύνταγμα και τη βουλή, ούτε σε μια αταξική εθνική ομόνοια –που κάποτε θα την ονομάσουμε πλατεία μπελογιάννη- και δεν παραπέμπει τα πάντα στου αγίου σοσιαλισμού, αντώνη ή δημήτρη. Γενικώς δεν αντιλαμβάνεται την επανάσταση ως ένα απλό ευθύγραμμο δρομολόγιο με ενδιάμεσους σταθμούς πριν από τον τερματικό στόχο. Επόμενη στάση: πληρωμών. Παρακαλώ, προσοχή στο κενό μεταξύ των αυταπατών της αριστεράς του συρμού και της πραγματικότητας.
Η δική μας κόκκινη γραμμή διαπερνά σαν κόκκινο νήμα τις φτωχογειτονιές της δυτικής αθήνας και τα γκέτο των μεταναστών στο κέντρο, κατευθύνοντάς τα με ορμή ενάντια στις μικροαστικές αυταπάτες των νοτίων προαστίων και το μεγαλοαστικό μπλοκ των βορείων. Ενώ προεκτείνεται συνεχώς μέχρι την τελική νίκη· hasta la Βικτώρια siempre –από την οποία όμως επιμένει να περνά ξώφαλτσα, ένα τσιγάρο δρόμο.
Στη λεωφόρο σε ζητώ και στη βικτώρια, και απ’ το κρεμλίνο μας περνάω το παλιό,
ξέρεις καλά πως πια δεν έχω περιθώρια, ξέρω καλά πως θα σαλτάρω αν δε σε δω.
Η δική μας κόκκινη γραμμή δεν ακολουθεί την αριστερά του συρμού και διάφορα… ανακόλουθα εναλλακτικά περιοδικά. Δεν απορρέει μονοσήμαντα από τη βάση ή την ηγεσία, αλλά είναι διπλής κατεύθυνσης, ανατροφοδοτείται από κάθε πόλο κι ενισχύεται ανεβοκατεβαίνοντας. Περιγελά τον «ατομικό φιλελευθερισμό» όσων δεν ανέχονται τα ασφυκτικά της καλούπια και βγάζουν ανέκδοτα για αυτούς που την κρατάνε. Κι απευθύνεται σε ένα ρωμαλέο ταξικό κίνημα, με τακτική ευκινησία και γράμμωση· όχι σε έναν πλαδαρό χυλό, που κάνει κοιλιά και τελικά εξαφανίζεται όσο απότομα εμφανίστηκε.
 |
| Του Πάνου Ζάχαρη από το Ποντίκι |
Η δική μας κόκκινη γραμμή δε σταματά στο σύνταγμα και τη βουλή, ούτε σε μια αταξική εθνική ομόνοια –που κάποτε θα την ονομάσουμε πλατεία μπελογιάννη- και δεν παραπέμπει τα πάντα στου αγίου σοσιαλισμού, αντώνη ή δημήτρη. Γενικώς δεν αντιλαμβάνεται την επανάσταση ως ένα απλό ευθύγραμμο δρομολόγιο με ενδιάμεσους σταθμούς πριν από τον τερματικό στόχο. Επόμενη στάση: πληρωμών. Παρακαλώ, προσοχή στο κενό μεταξύ των αυταπατών της αριστεράς του συρμού και της πραγματικότητας.
Η δική μας κόκκινη γραμμή διαπερνά σαν κόκκινο νήμα τις φτωχογειτονιές της δυτικής αθήνας και τα γκέτο των μεταναστών στο κέντρο, κατευθύνοντάς τα με ορμή ενάντια στις μικροαστικές αυταπάτες των νοτίων προαστίων και το μεγαλοαστικό μπλοκ των βορείων. Ενώ προεκτείνεται συνεχώς μέχρι την τελική νίκη· hasta la Βικτώρια siempre –από την οποία όμως επιμένει να περνά ξώφαλτσα, ένα τσιγάρο δρόμο.
Στη λεωφόρο σε ζητώ και στη βικτώρια, και απ’ το κρεμλίνο μας περνάω το παλιό,
ξέρεις καλά πως πια δεν έχω περιθώρια, ξέρω καλά πως θα σαλτάρω αν δε σε δω.
Η δική μας κόκκινη γραμμή δεν ακολουθεί την αριστερά του συρμού και διάφορα… ανακόλουθα εναλλακτικά περιοδικά. Δεν απορρέει μονοσήμαντα από τη βάση ή την ηγεσία, αλλά είναι διπλής κατεύθυνσης, ανατροφοδοτείται από κάθε πόλο κι ενισχύεται ανεβοκατεβαίνοντας. Περιγελά τον «ατομικό φιλελευθερισμό» όσων δεν ανέχονται τα ασφυκτικά της καλούπια και βγάζουν ανέκδοτα για αυτούς που την κρατάνε. Κι απευθύνεται σε ένα ρωμαλέο ταξικό κίνημα, με τακτική ευκινησία και γράμμωση· όχι σε έναν πλαδαρό χυλό, που κάνει κοιλιά και τελικά εξαφανίζεται όσο απότομα εμφανίστηκε.
Οι δικές μας κόκκινες γραμμές δε μπαίνουν για να ξεχωρίσουν από τον κόσμο αλλά για να σμίξουν μαζί του στη σωστή βάση. Ο κόσμος της εργασίας και όλα τα σύμμαχα στρώματα που έχουν συμφέρον να παλέψουν στο πλευρό του, απέναντι στο αντιδραστικό μπλοκ της αστικής εξουσίας και τους πολιτικούς του εκφραστές. Ενάντια στους καπιταλιστές και τα παράσιτα που αυγατίζουν τα κέρδη τους από την αποσπασμένη υπεραξία. Ο λαός ενάντια στα μονοπώλια, στην πιο πλατιά κοινωνική συμμαχία και δυνατή ενότητα. Εμείς και οι άλλοι.
Αλλά ο πραγματικός κόσμος είναι πολύ πιο σύνθετος από αυτόν των αφαιρέσεων, αριστερά-δεξιά, από εδώ η εργατική τάξη κι από εκεί οι καπιταλιστές. Τι γίνεται λοιπόν όταν ανακαλύψουμε, όπως στο γνωστό ανέκδοτο, πως εμείς είμαστε οι άλλοι–ή κάποιοι από εμάς τουλάχιστον; Γιατί ξέρεις, η αντεπανάσταση –όπως ακριβώς κι η επανάσταση- δεν έρχεται πάντα σε καθαρή μορφή και μπορεί να έχει πολλά προσωπεία.
Εν αρχή ην η σοσιαλδημοκρατία που κιτρίνισε και χρεοκόπησε, αλλά συνέχισε να διακηρύσσει την (σοσιαλ)δημοκρατική της οδό (σε διάκριση με το πραξικόπημα των μπολσεβίκων), η οποία έστρωσε το δρόμο στο (σοσιαλ)φασισμό των εθνικοσοσιαλιστών, ακόμα και όταν συμμετείχε τυπικά στα αντιφασιστικά μέτωπα.
Για να ‘ρθει η νέα αριστερά, ανανεωτική και ριζοσπαστική, να διακηρύξει τον τρίτο δρόμο ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το αποτυχημένο σοβιετικό μοντέλο. Ο οποίος κατέληξε στο ίδιο ακριβώς σημείο της εναλλακτικής ενσωμάτωσης στο σύστημα, επαληθεύοντας την παροιμία που λέει πως η καλή αστική τάξη ξέρει κι άλλο (τρίτο) μονοπάτι.
Αλλά και διάφορες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες που φιλοδοξούσαν να φτιάξουν τον τρίτο πόλο της αριστεράς, ενάντια στην παραδοσιακή ορθόδοξη εκδοχή και την ευρωκομμουνιστική –με όλες τις κατοπινές μετεξελίξεις της. Κι έμειναν να αναζητούν ουτοπικά την υπέρβαση της φυσικής και του κλασικού μαρξισμού.
Για να αποδειχτεί τελικά πως τρίτος δρόμος δεν υπάρχει μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, όπως διακήρυσσε η σοσιαλδημοκρατία. Ούτε τρίτος δρόμος για το σοσιαλισμό, αλλά ούτε και στην αριστερά –μεταξύ κομμουνιστών και αναθεωρητών. Αλλά όσο περισσότεροι τσιμπήσουν, τόσο θα αυξάνεται η επιρροή της αστικής τάξης στο εργατικό κίνημα και όσων πολιτικών χώρων το έχουν –υποκριτικά ή μη- ως σημείο αναφοράς. Τόσο θα αυξάνονται ο εμπαιγμός και οι αυταπάτες και θα περιπλέκει η καθαρή μορφή της αντίθεσης που φωνάζουμε και στο σύνθημα: με τα μονοπώλια ή με το λαό. Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες.
Εξάλλου το σύνθημα είναι δημοκρατικό και σου αφήνει περιθώρια να διαλέξεις. Ή με… ή με… Δε σου λέει να διαλέξεις ντε και καλά αυτό. Σε υποχρεώνει όμως να σταματήσεις να βρίσκεσαι σε δύο βάρκες, όπως η ευαίσθητη κυβερνώσα αριστερά της ευθύνης, αλλά και η επίδοξη αντικαταστάτριά της, που λανσάρει (σε διάφορες συσκευασίες και ονόματα) την αριστερή κυβέρνηση.
Και είναι εκπληκτικό να βλέπεις σήμερα όλους αυτούς τους τρίτους δρόμους να συγκλίνουν και τις αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές από θέση αρχής να εξαλείφονται χάριν της ενότητας. Ρηγάδες και παλιοί κνίτες της μεταπολίτευσης, τροτσκιστές και μαοϊκοί, ευρώδουλοι, ευρωμάχοι και λοιποί ευρωσκεπτικιστές, τα «παιδιά του χαρίλαου» και οι άσωτοι υιοί του, κολλημένοι με το 89’ –ως έτος ένα μετά το τέλος της ιστορίας και των αυταπατών- και την πανσπουδαστική νο 8 μαζί με αυτούς που τα υπερασπίζονται. Όλοι μαζί (βρε ντιρλιντί) μια ωραία ατμόσφαιρα, να θυμίζουν συνειρμικά μια παλιότερη ατάκα, ειπωμένη σε άλλο ιστορικό πλαίσιο και για άλλους λόγους, αλλά επίκαιρη. Αυτή η ενωμένη αριστερά, ούτε ενωμένη ούτε αριστερά είναι.
Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο βασικά είδη αριστεράς. Αυτή που είναι –ή επιδιώκει να γίνει- επικίνδυνη για το σύστημα κι αυτή που είναι χρήσιμη κι υπεύθυνη. Κι εκτός από την χρηστική της αξία για την εξουσία, διαθέτει άλλη μία, ανταλλακτική. Εμπορεύεται ελπίδες, ξεπουλάει ιδανικά, συναντιέται με τον εμπορικό κόσμο και συζητάει μαζί του για μαρξισμό σε επίσημες ημερίδες.
Το θετικό είναι πως όσο κατακάθεται ο κουρνιαχτός κι ο αντιμνημονιακός χυλός, οι εφεδρείες του συστήματος, που μοιάζουν με τα κεφάλια της λερναίας ύδρας, αρχίζουν να καίγονται η μία μετά την άλλη –ήδη αναγκάστηκαν να κάψουν την πιο σημαντική εφεδρεία τους επί μεταπολίτευσης: το πασόκ. Είναι κι αυτό μια κάποια εξέλιξη…
Ο φαντάρος που δεν πυροβόλησε τον Μπελογιάννη
Ο φαντάρος που δεν πυροβόλησε τον Μπελογιάννη
Στις 30 Μάρτη του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Νίκος Καλούμενος, ο Δημήτρης Μπάτσης και ο Ηλίας Αργυριάδης στέκονται όρθιοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Σε μερικά λεπτά κι αφού τελειώσουν οι τυπικές διαδικασίες θα έχουν περάσει σαν ήρωες στα κατάστιχα στης Ιστορίας του ελληνικού λαού και του παγκόσμιου προλεταριάτου.
Όμως εκείνη τη μέρα δεν είναι οι μοναδικοί ήρωες. Μέσα στο απόσπασμα των φαντάρων που θα διενεργούσαν την εκτέλεση βρίσκεται ο φαντάρος Αθανάσιος Ροδόπουλος από τα Σουδενά Καλαβρύτων. Την στιγμή που το απόσπασμα ετοιμάζεται για την εκτέλεση ο Ροδόπουλος πλησιάζει τον λοχαγό του και δηλώνει
_ Εγώ κύριε λοχαγέ δεν πρόκειται να πυροβολήσω ενάντια στον αδελφό μου.
_ Ποιος από τους μελλοθάνατους είναι ο αδελφός σου;
_ Ο αδελφός μου είναι καταδικασμένος σε θάνατο για την αντιστασιακή δράση του στις φυλακές Αβέρωφ.
Ο λοχαγός ξεκινά να απειλεί και να ουρλιάζει. Του δηλώνει πως θα φροντίσει ο ίδιος να τον στείλει στο στρατοδικείο και ακόμα ότι θα τον εκτελέσει επί τόπου. Ο Θανάσης Ροδόπουλος μπροστά στον κίνδυνο δεν υποχωρεί. Αποχωρεί από το εκτελεστικό απόσπασμα και την θέση του θα πάρει ένας από τους αναπληρωματικούς. Από το περιστατικό αυτό ξεκινά η φήμη για τον φαντάρο που δεν πυροβόλησε στην εκτέλεση Μπελογιάννη.
Ο Βασίλης Ροδόπουλος αδελφός του Θανάση γράφει στο βιβλίο του με τίτλο Ενός λεπτού σιγή:
" Ο αδελφός μου είχε γεννηθεί στα Άνω Σουδενά το Νοέμβρη του 1925 αλλά δεν ήταν γραμμένος στο μητρώο της κοινότητας. Έτσι προσκομίζοντας δύο μάρτυρες έγινε δημότης Αθήνας. με την ένδειξη ότι γεννήθηκε το 1929. Κλήθηκε να υπηρετήσει το 1950 τη θητεία του. Αυτό με καθησύχαζε αλλά και όχι απόλυτα γιατί ήξερα ότι οι αριστεροί στρατευμένοι ήταν λιγότερο ασφαλείς από τους κρατούμενους.
Στις 30 Μαρτίου του 1952 εκτελέστηκε σαν κατάσκοπος ο Νίκος Μπελογιάννης. Το νέο με συγκλόνισε. Τον γνώριζε πολύ καλά, από την εποχή της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης. Για εμένα ήταν ο Πέτρος με τον οποίο συναντιόμασταν τακτικά στην Πάτρα πριν με πιάσουν οι Γερμανοί. Ύστερα όταν αποφυλακίστηκα είχα πάλι επαφή μαζί του. Μου έδινε οδηγίες για την αντιστασιακή δραστηριότητα του εφεδρικού ΕΛΑΣ κι είχε έρθει αρκετές φορές στο σπίτι μου. Τη μέρα μετά την εκτέλεση ήρθε και με επισκέφθηκε ο αδερφός μου. Ήταν χλωμός κι αλαφιασμένος και κοίταζε γύρω του φοβισμένος. Τον ρώτησα τι συμβάινει και μου είπε αυτά που έγραψε ο Ριζοσπάστης στις 30 Μάρτη του 1980 σε ένα ολοσέλιδο αφιέρωμα.
Περασμένα μεσάνυχτα θα ήταν δύο η ώρα όταν ξύπνησαν ολόκληρο το λόχο που είχε επιλεγεί για την εκτέλεση. Η λέξη αυτή δεν είχε εκείνη την ώρα ακουστεί. Ο λόχος ξυπνούσε για ειδική αποστολή. Οι φαντάροι φυσικά δεν μπορούσαν να μαντέψουν για ποια ειδική αποστολή τους προόριζαν πρωί Κυριακής. Όταν φθάσαν στο Γουδί, ο επικεφαλής του λόχου τους ανάγγειλε πως η ειδική αποστολή ήταν η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συνεργατών του. Εκείνη τη νεκρική σιωπή που ακολούθησε την διέκοψε μια φωνή ενός φαντάρου. "Εγώ δεν πρόκειται να πυροβολήσω εναντίον του αδερφού μου κύριε λοχαγέ". Ο στρατιώτης αφού εξήγησε ποιος ήταν ο αδελφός του από τους μελλοθάνατους (μετά την ερώτηση του λοχαγού) υποχώρησε πίσω στην γραμμή του. Ο λοχαγός ούρλιαζε και απειλούσε πως θα τον στείλει στο απόσπασμα.
Ο στρατιώτης αυτός, ο Θανάσης Ροδόπουλος πέθανε στις 23 Νοέμβρη του 1979. Αυτός ήταν ο αδελφός μου."
Όμως εκείνη τη μέρα δεν είναι οι μοναδικοί ήρωες. Μέσα στο απόσπασμα των φαντάρων που θα διενεργούσαν την εκτέλεση βρίσκεται ο φαντάρος Αθανάσιος Ροδόπουλος από τα Σουδενά Καλαβρύτων. Την στιγμή που το απόσπασμα ετοιμάζεται για την εκτέλεση ο Ροδόπουλος πλησιάζει τον λοχαγό του και δηλώνει
_ Εγώ κύριε λοχαγέ δεν πρόκειται να πυροβολήσω ενάντια στον αδελφό μου.
_ Ποιος από τους μελλοθάνατους είναι ο αδελφός σου;
_ Ο αδελφός μου είναι καταδικασμένος σε θάνατο για την αντιστασιακή δράση του στις φυλακές Αβέρωφ.
Ο λοχαγός ξεκινά να απειλεί και να ουρλιάζει. Του δηλώνει πως θα φροντίσει ο ίδιος να τον στείλει στο στρατοδικείο και ακόμα ότι θα τον εκτελέσει επί τόπου. Ο Θανάσης Ροδόπουλος μπροστά στον κίνδυνο δεν υποχωρεί. Αποχωρεί από το εκτελεστικό απόσπασμα και την θέση του θα πάρει ένας από τους αναπληρωματικούς. Από το περιστατικό αυτό ξεκινά η φήμη για τον φαντάρο που δεν πυροβόλησε στην εκτέλεση Μπελογιάννη.
Ο Βασίλης Ροδόπουλος αδελφός του Θανάση γράφει στο βιβλίο του με τίτλο Ενός λεπτού σιγή:
" Ο αδελφός μου είχε γεννηθεί στα Άνω Σουδενά το Νοέμβρη του 1925 αλλά δεν ήταν γραμμένος στο μητρώο της κοινότητας. Έτσι προσκομίζοντας δύο μάρτυρες έγινε δημότης Αθήνας. με την ένδειξη ότι γεννήθηκε το 1929. Κλήθηκε να υπηρετήσει το 1950 τη θητεία του. Αυτό με καθησύχαζε αλλά και όχι απόλυτα γιατί ήξερα ότι οι αριστεροί στρατευμένοι ήταν λιγότερο ασφαλείς από τους κρατούμενους.
Στις 30 Μαρτίου του 1952 εκτελέστηκε σαν κατάσκοπος ο Νίκος Μπελογιάννης. Το νέο με συγκλόνισε. Τον γνώριζε πολύ καλά, από την εποχή της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης. Για εμένα ήταν ο Πέτρος με τον οποίο συναντιόμασταν τακτικά στην Πάτρα πριν με πιάσουν οι Γερμανοί. Ύστερα όταν αποφυλακίστηκα είχα πάλι επαφή μαζί του. Μου έδινε οδηγίες για την αντιστασιακή δραστηριότητα του εφεδρικού ΕΛΑΣ κι είχε έρθει αρκετές φορές στο σπίτι μου. Τη μέρα μετά την εκτέλεση ήρθε και με επισκέφθηκε ο αδερφός μου. Ήταν χλωμός κι αλαφιασμένος και κοίταζε γύρω του φοβισμένος. Τον ρώτησα τι συμβάινει και μου είπε αυτά που έγραψε ο Ριζοσπάστης στις 30 Μάρτη του 1980 σε ένα ολοσέλιδο αφιέρωμα.
Περασμένα μεσάνυχτα θα ήταν δύο η ώρα όταν ξύπνησαν ολόκληρο το λόχο που είχε επιλεγεί για την εκτέλεση. Η λέξη αυτή δεν είχε εκείνη την ώρα ακουστεί. Ο λόχος ξυπνούσε για ειδική αποστολή. Οι φαντάροι φυσικά δεν μπορούσαν να μαντέψουν για ποια ειδική αποστολή τους προόριζαν πρωί Κυριακής. Όταν φθάσαν στο Γουδί, ο επικεφαλής του λόχου τους ανάγγειλε πως η ειδική αποστολή ήταν η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των συνεργατών του. Εκείνη τη νεκρική σιωπή που ακολούθησε την διέκοψε μια φωνή ενός φαντάρου. "Εγώ δεν πρόκειται να πυροβολήσω εναντίον του αδερφού μου κύριε λοχαγέ". Ο στρατιώτης αφού εξήγησε ποιος ήταν ο αδελφός του από τους μελλοθάνατους (μετά την ερώτηση του λοχαγού) υποχώρησε πίσω στην γραμμή του. Ο λοχαγός ούρλιαζε και απειλούσε πως θα τον στείλει στο απόσπασμα.
Ο στρατιώτης αυτός, ο Θανάσης Ροδόπουλος πέθανε στις 23 Νοέμβρη του 1979. Αυτός ήταν ο αδελφός μου."
Πόσο κοστίζει μια πτήση Αθήνα-Νέα Υόρκη μετ' επιστροφής...
Πόσο κοστίζει μια πτήση Αθήνα-Νέα Υόρκη μετ' επιστροφής...
Πάλι αρθρογραφία από Ινστιτούτο Brookings, εεεε, εννοώ Ινστιτούτο Levy, εεεεε, εννοώ Institute for New Economic Thinking, εεεε, εννοώ Council on Foreign Relations, εεεε, εννοώ Center for Strategic and International Studies, εεεε, εννοώ, από την πατριωτική και αδέσμευτη αριστερή πένα της Ρένας Σόρου, εεεε, Ρένας Δούρου για σήμερα. Δώστε βάση. Απολογούμαστε για την ωμότητα κάποιων φωτογραφιών που συνοδεύουν τις υψηλού ανθρωπιστικού ήθους αποφάνσεις της κυρίας Δούρου. Και ευχαριστούμε τον ΣΥΡΙΖΑ που βοηθά, μέσω της ιδίας, τον ελληνικό λαό να καταλάβει καλύτερα με τι ακριβώς έχει να κάνει.
LR
---
LR
---
Ρωσία: Δύναμη υποκρισίας και συντήρησης
Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, Δευτέρα 9 Μαΐου 2011
Οι εξεγερμένοι, σήμερα, λαοί του αραβικού κόσμου σίγουρα πρέπει να αντιμετωπίζουν τη Μόσχα εξόχως επιφυλακτικά, καθώς μέχρι στιγμής η στάση της είναι σαφώς υπέρ της διατήρησης του στάτους κβο. Με άλλα λόγια, η Ρωσία των Μεντβέντεβ και Πούτιν είναι μια δύναμη της συντήρησης και της αποφυγής κάθε είδους ανατροπής. Είτε πρόκειται για την Αίγυπτο είτε για τη Λιβύη, η Μόσχα δεν ξεφεύγει από τη διπλωματική, μετρημένη, «στρογγυλεμένη» γλώσσα έναντι του κύματος των εξεγέρσεων που σαρώνει τον αραβικό κόσμο, ενώ την ίδια στιγμή επιχειρεί τον «εκρωσισμό» του περιβάλλοντός της, αυτή τη φορά με οικονομικά μέσα, για τους ίδιους γεωπολιτικούς λόγους που μετά από το 1945 επεδίωξε και δημιούργησε την «ασπίδα» των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
Γνωρίζω ότι αρκετοί αναλυτές αλλά και συμπολίτες μας, αναπολώντας ίσως την εποχή του διπολισμού, όταν όλα ήσαν πιο σαφή και οι επιλογές πιο εύκολες, τρέφουν, έναντι της Μόσχας, μια σχετικά επιεικέστερη στάση από ό,τι έναντι άλλων δυνάμεων – κυρίως των ΗΠΑ, στις οποίες καταλογίζονται τα πάντα: Από απληστία ως αδυναμία.
Ωστόσο, πρέπει να παραδεχθούμε -και η περίπτωση των εξεγέρσεων στις αραβικές χώρες είναι ενδεικτική- ότι η Μόσχα είναι πλέον ξεκάθαρα η δύναμη που επιθυμεί τη διατήρηση της σημερινής κατάστασης στη Μέση Ανατολή της διαφθοράς και του αυταρχισμού και την αλλαγή του περιβάλλοντός της,με όρους υποτέλειας για τους γείτονές της (βλ. Ουκρανία, Γεωργία, κ.ά.).
Έτσι, στις παρεμβάσεις της για τη Μέση Ανατολή, ακολουθεί την κλασική προσέγγιση, που δίνει έμφαση στην ακεραιότητα των συνόρων, αποφεύγοντας την όποια κριτική έναντι των δομών και του χαρακτήρα της εξουσίας, έστω κι αν αυτή έχει να κάνει με καθεστώς κλεπτοκρατίας, όπως συνέβη στην Τυνησία, ή με ένα αυταρχικό και διεφθαρμένο καθεστώς τύπου Μουμπάρακ ή με εξουσία που δεν διστάζει να στρέψει τα όπλα κατά των πολιτών της, όπως συνέβη στη Λιβύη και στη Συρία. Το πώς διαχειρίζεται το εσωτερικό της μια εξουσία είναι κάτι που σίγουρα δεν απασχολεί τη Μόσχα, από τη στιγμή που η κρίση δεν κινδυνεύει να διαχυθεί κοντά στα σύνορά της. Αυτή είναι, άλλωστε, και η στάση της αναφορικά με τη Συρία, μια σύμμαχό της, όπως και σύμμαχο του Ιράν. Έτσι, στις 28 Απριλίου ο αναπληρωτής πρεσβευτής της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Αλεξάντερ Πανκίν δήλωνε ότι «η κρίση στη Συρία δεν αντιπροσωπεύει απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια», υπογραμμίζοντας ότι «πραγματική απειλή για την περιφερειακή ασφάλεια θα μπορούσε να προκύψει από μια εξωτερική ανάμειξη». Το μήνυμα ήταν σαφές και προς συγκεκριμένους παραλήπτες: Να μην επαναληφθεί η επιχείρηση των ΝΑΤΟϊκών που βρίσκεται σε εξέλιξη σήμερα στη Λιβύη. Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι οι διαδηλωτές, στη Συρία επιθυμούν μια παρεμφερή ξένη επέμβαση υπέρ του αγώνα τους, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να ακούσουν κάποιο ενθαρρυντικό λόγο από τη Μόσχα, για την οποία η προτεραιότητα είναι η διατήρηση του σημερινού στάτους.
Παρόμοια ήταν, άλλωστε, και η στάση της έναντι του καθεστώτος Μουμπάρακ. Σε καμιά στιγμή δεν έδειξε την παραμικρή συμπάθεια στους χιλιάδες διαδηλωτές της πλατείας Ταχρίρ, στο Κάιρο. Σε επικοινωνία με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, στις 3 Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος Μεντβέντεφ είχε εκφράσει απλά την «ευχή και την ελπίδα, η παρούσα δύσκολη περίοδος στη ζωή της φιλικής Αιγύπτου να ξεπεραστεί σύντομα δια της ειρηνικής και εντός νομίμων πλαισίων διευθέτησης των προβλημάτων που υπάρχουν». Ο δε εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ την ίδια ημέρα ξεκαθάριζε ότι η Μόσχα «δεν δίνει συμβουλές» σε μια «φιλική χώρα», όπως η Αίγυπτος, και έκανε έκκληση για την όσο το δυνατόν συντομότερη «εξομάλυνση» της κατάστασης, προς όφελος της «σταθερότητας» στη Μέση Ανατολή.
Στην περίπτωση της Λιβύης, επέλεξε την εύκολη τακτική της υποκρισίας: Αν και μπορούσε, τελικά δεν απέτρεψε (με το βέτο της) την ψήφιση της απόφασης 1973 για την προστασία των αμάχων «με όλα τα μέσα», για να την επικρίνει αμέσως μετά την ψήφισή της. Εθνικά συμφέροντα μιας μεγάλης δύναμης, θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς. «Μεγάλης»; Αν παρακολουθούσε κανείς στις 20 Απριλίου την ομιλία του Βλαντιμίρ Πούτιν ενώπιον της Δούμας, θα ξεχώριζε την εξαγγελία περί διπλασιασμού της παραγωγής σε στρατηγικούς και τακτικούς πυραύλους από το 2013. Η ανακοίνωση είναι εντυπωσιακή – πόσοι, όμως, γνωρίζουν ότι η δεύτερη παγκοσμίως σε εξαγωγές όπλων χώρα αγοράζει οπλισμό από χώρες του ΝΑΤΟ; Ή, πόσοι ξέρουν ότι οι υποδομές της εξοπλιστικής της βιομηχανίας είναι σε κακή κατάσταση; Ότι το επίπεδο επενδύσεων και έρευνας για νέες τεχνολογίες, στον τομέα αυτό, είναι δέκα φορές κατώτερο από εκείνο των δυτικών χωρών; Αν, πράγματι, ο Πούτιν θέλει να καλύψει την τεχνολογική καθυστέρηση της χώρας του, πρέπει να επιστρέψει στη σοβιετική λογική, που οδήγησε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991, των «περισσότερων τανκς, λιγότερων ψυγείων»…
Και μόνο μέσα από αυτή την προσέγγιση της «επικίνδυνα εξοπλισμένης δύναμης» μπορεί να εκφοβίσει τους γείτονές της προκειμένου να αναβιώσει ένα περιβάλλον που να θυμίζει εκείνο της σοβιετικής επιρροής… Προς το παρόν, πάντως, η Μόσχα αγοράζει από το εξωτερικό ό,τι δεν καταφέρνει να κατασκευάσει και παραμένει μια μεγάλη «δύναμη» που δίνει μάχες οπισθοφυλακών…
Έλα να σε αναπτύξω ντάρλινγκ...-Οι 10 χώρες με τη μεγαλύτερη αύξηση ΑΕΠ!
Έλα να σε αναπτύξω ντάρλινγκ...-Οι 10 χώρες με τη μεγαλύτερη αύξηση ΑΕΠ!
ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ
Μας λένε ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης του ΑΕΠ (Aκαθάριστου Εθνικού Προϊόντος) είναι πολύ καθοριστικοί ώστε να βγούμε σαν λαός από την κρίση… Σπούδασα κάποια φτωχά οικονομικά στη Πάτρα κι έτσι ξέρω ότι η ποιότητα ζωής ενός λαού δεν κρίνεται από την αύξηση του ΑΕΠ. Επειδή βαριέμαι να σας αναλύω το γιατί, απλά έκανα copy-paste τις 10 πρώτες χώρες σε ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ. Τα στοιχεία βρίσκονται στη σελίδα της Wikipedia και είναι παραχωρημένα από τη ΣΙΑ (τη γνωστή ΣΙΑ των Η.Π.Α. κι όχι τη γειτόνισσα μου).http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_real_GDP_growth_rate
Σκέφτομαι λοιπόν…. Ποιο λαό να πρωτοζηλέψω αφού κατάφερε να έχει τόση ανάπτυξη στο ΑΕΠ του. Διαλέξτε καλύτερα εσείς, ποιόν από τους παρακάτω λαούς ζηλεύετε. Απλά θέλω να παρατηρήσω ότι ο Αφγανικός λαός πρέπει να είναι μεγάλο κορόιδο, γιατί μεταναστεύει στη πτωχευμένη Ελλάδα με τους αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ η γη του, είναι γη της επαγγελίας σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους…
RankCountryReal GDP growth rate
Μας λένε ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης του ΑΕΠ (Aκαθάριστου Εθνικού Προϊόντος) είναι πολύ καθοριστικοί ώστε να βγούμε σαν λαός από την κρίση… Σπούδασα κάποια φτωχά οικονομικά στη Πάτρα κι έτσι ξέρω ότι η ποιότητα ζωής ενός λαού δεν κρίνεται από την αύξηση του ΑΕΠ. Επειδή βαριέμαι να σας αναλύω το γιατί, απλά έκανα copy-paste τις 10 πρώτες χώρες σε ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ. Τα στοιχεία βρίσκονται στη σελίδα της Wikipedia και είναι παραχωρημένα από τη ΣΙΑ (τη γνωστή ΣΙΑ των Η.Π.Α. κι όχι τη γειτόνισσα μου).http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_real_GDP_growth_rateΣκέφτομαι λοιπόν…. Ποιο λαό να πρωτοζηλέψω αφού κατάφερε να έχει τόση ανάπτυξη στο ΑΕΠ του. Διαλέξτε καλύτερα εσείς, ποιόν από τους παρακάτω λαούς ζηλεύετε. Απλά θέλω να παρατηρήσω ότι ο Αφγανικός λαός πρέπει να είναι μεγάλο κορόιδο, γιατί μεταναστεύει στη πτωχευμένη Ελλάδα με τους αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ η γη του, είναι γη της επαγγελίας σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους…
RankCountryReal GDP growth rate
1 
Libya 121.9
2
Sierra Leone 21.3
3
Niger 14.5
4
Mongolia 12.3
5
Turks and Caicos Islands 11.2
6
Afghanistan 11.0
7
Panama 10.5
8
Iraq 10.2
9
Macau 10.0
9
Timor-Leste 10.0
Επιμύθιο: Ανάπτυξη σε αυτά τα κράτη υπάρχει… αλλά για ποιους. Για αυτούς που ανοικοδομούν τις χώρες αυτές. Τους προστάτες, τους δανειστές κι ένα πολύ μικρό κομμάτι των πλουσίων της κάθε χώρας. Καταλαβαίνετε τώρα τι ανάπτυξη θα έρθει κι εδώ… Άντε με τις υγείες μας μωρέ.
Libya 121.92
Sierra Leone 21.33
Niger 14.54
Mongolia 12.35
Turks and Caicos Islands 11.26
Afghanistan 11.07
Panama 10.58
Iraq 10.29
Macau 10.09
Timor-Leste 10.0Επιμύθιο: Ανάπτυξη σε αυτά τα κράτη υπάρχει… αλλά για ποιους. Για αυτούς που ανοικοδομούν τις χώρες αυτές. Τους προστάτες, τους δανειστές κι ένα πολύ μικρό κομμάτι των πλουσίων της κάθε χώρας. Καταλαβαίνετε τώρα τι ανάπτυξη θα έρθει κι εδώ… Άντε με τις υγείες μας μωρέ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
TOP READ
-
ΟΥΚΡΑΝΙΑ Κλιμάκωση της σύγκρουσης μετά το συμβιβασμό στα χαρτιά Η ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαράθεση κλιμακώνεται, ενώ οι ΗΠΑ με επίσκεψ...
-
ΗΠΑ: Αστυνομικοί σκότωσαν 12χρονο επειδή κρατούσε ψεύτικο όπλο Sha Αστυνομικοί στις ΗΠΑ σκότωσαν 12χρον...
-
Μια απορία από το "βρόμικο '89" Αναδημοσίευση από το Cogito ergo sum Με τον Βασίλη Λεβέντη δεν είχα σκοπό να ασ... -
Δημοκράτες χωρίς δημοκρατία Λόγω των ημερών και των γενεθλίων της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας (που όσο πάει θυμίζει κάτι από τρίτ... -
Από iraklis3 «Παραλογισμός στην Πανεπιστημίου – Τι κι αν η μισή αποκλείστηκε για τα ΙΧ; Αυτό δεν αφορά τους διαδηλωτές, οι οποίοι...
-
Οι εξελίξεις στο Προσφυγικό - Μεταναστευτικό επιβεβαιώνουν την ανάγκη να δυναμώσει η πάλη για κατάργηση της Συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας, π...
-
Επικίνδυνη η συσχέτιση της Συμφωνίας των Πρεσπών με το Κυπριακό από τον Αλ. Τσίπρα Για τις δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα κα... -
Αντιλαϊκή και η επεκτατική πολιτική Το παράδειγμα των ΗΠΑ Από απεργία στις ΗΠΑ το Νοέμβρη 2011 Στις 27/1/2015 στην «Καθημερ...
-
ΚΡΑΤΟΣ - ΕΦΟΡΙΑ Παίρνουν το σπίτι πολύτεκνου για χρέος 2.268 ευρώ! Αμεση απάντηση από το Παλλεσβιακό Εργατικό Κέντρο, που αποφά...
