Πεδίο ταξικής σύγκρουσης

Πεδίο ταξικής σύγκρουσης

Είναι γεγονός ότι συνεχίζεται με ένταση η συζήτηση για την κάλυψη του δημοσιονομικού και χρηματοδοτικού κενού της Ελλάδας στην περίοδο 2014-2015. Στις χτεσινές αστικές εφημερίδες κυριαρχούσε το συγκεκριμένο ζήτημα με μια επισήμανση: Οτι η κυβέρνηση προτείνει την αναχρηματοδότηση των κρατικών ομολόγων που λήγουν το 2014 με νέα ομόλογα, γεγονός που μειώνει τις ανάγκες του χρηματοδοτικού κενού και έτσι δε θα χρειαστεί νέα δανειακή βοήθεια, με αυτό συμφωνούν το ΔΝΤ και η Κομισιόν, αλλά διαφωνεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), δηλαδή ο ένας εκ των τριών της τρόικας. Η διαφωνία της ΕΚΤ συνίσταται στο ότι αν δεν πάρουν ρευστό οι ελληνικές τράπεζες θα μειωθεί η κεφαλαιακή τους επάρκεια και θα χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση.

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι με τον όρο δημοσιονομικό κενό χαρακτηρίζεται η διαφορά εσόδων - εξόδων στον κρατικό προϋπολογισμό, που σημαίνει ότι τα έξοδα είναι περισσότερα από τα έσοδα (έλλειμμα). Με τον όρο χρηματοδοτικό κενό εννοούν τις ανάγκες κάλυψης του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού μαζί με τις ανάγκες κάλυψης των δόσεων των δανείων.

Οι ενδοαστικές κόντρες...

Ουσιαστικά η συγκεκριμένη συζήτηση αποτυπώνει με άλλα λόγια τις εκτιμήσεις για την πορεία του κρατικού χρέους της Ελλάδας και τη δυνατότητα διαχείρισής του, γεγονός που για άλλη μια φορά έχει πυροδοτήσει αντιθέσεις ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, ουσιαστικά τη Γερμανία. Είναι η ίδια συζήτηση για την αναγκαιότητα νέου «κουρέματος», αυτό προτείνει το ΔΝΤ, και νέας δανειακής βοήθειας στην Ελλάδα που προτείνει η Ευρωζώνη. Αντικειμενικά θα απαιτηθούν νέα δημοσιονομικά μέτρα. Δε θα σταθούμε εδώ στις κόντρες ανάμεσα στο «κούρεμα» ή «όχι κούρεμα» (είναι γνωστό ότι με το «κούρεμα» χάνουν κεφάλαια τα κράτη της Ευρωζώνης), ούτε στη λύση που προτάθηκε για εφάπαξ φόρο 10% στις τραπεζικές καταθέσεις, ως λύση. Αυτές οι συζητήσεις αντανακλούν συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του κεφαλαίου, εκφράζουν αντιθέσεις μεταξύ τους.

Ετσι η κυβέρνηση δε θέλει νέα δημοσιονομικά μέτρα, η αστική τάξη της Ελλάδας επίσης δε θέλει, αυτό φαίνεται και από την ενιαία στάση του αστικού Τύπου κριτικής στην τρόικα, ενάντια στις συνταγές της για την καπιταλιστική οικονομία της Ελλάδας. Ουσιαστικά ομόφωνα προπαγανδίζουν: «Εξω η τρόικα», «Οχι άλλο μνημόνιο», θέτοντας το ζήτημα ότι η κυβέρνηση κρίνεται σ' αυτό το ζήτημα, αν έχει το ανάστημα να το πει και να το κάνει. Προτείνουν: Η κυβέρνηση αφού τήρησε τις δεσμεύσεις της, να διεκδικήσει τώρα τη βοήθεια των εταίρων, όπως συμφωνήθηκε στο Γιούρογκρουπ το Νοέμβρη του 2012, με προϋπόθεση το πρωτογενές πλεόνασμα. Προειδοποιούν: ότι η οικονομία δεν αντέχει άλλα μέτρα που συνεχίζουν την ύφεση, δεν μπορεί η τρόικα να επιβάλλει στις τράπεζες να πουλήσουν τις θυγατρικές τους στα Βαλκάνια και αλλού, ο λαός επίσης δεν αντέχει άλλα μέτρα. Χρειάζεται επειγόντως σχέδιο ανάπτυξης. Αυτή είναι λοιπόν η κοινή επιχειρηματολογία των αστών.

Εχει σημασία αυτή η επιχειρηματολογία γιατί εστιάζει στο ζήτημα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Δε νοιάστηκαν για την εργατική τάξη και τ' άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα οι καπιταλιστές. Χρήμα θέλουν (κρατικό, αλλά και δανειοδοτήσεις από τις τράπεζες), μαζί με άλλα μέτρα για επενδύσεις. Πρώτ' απ' όλα δε θέλουν να χάσουν ό,τι έχουν κατακτήσει, όπως π.χ. τις επενδύσεις στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια, με δεδομένο ότι καραδοκούν οι ανταγωνιστές, ενώ η κρίση καταστρέφει και κεφάλαια. Οι καπιταλιστές στην Ελλάδα δε συμφωνούν ούτε με το «κούρεμα», ούτε με νέα μέτρα μετά από νέο δάνειο. Τους απασχολεί βεβαίως και η δυνατότητα δημιουργίας συνθηκών ζήτησης (μόνο ως προς αυτό εστιάζουν στο «όχι άλλα μέτρα, ο λαός δε σηκώνει...»), γιατί ως προς τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις... γι' αυτές απαιτούν γοργή εφαρμογή!

Αυτή η στάση των αστών στην Ελλάδα, χωρίς βεβαίως να θέτουν ζήτημα εξόδου από το ευρώ, τους κάνει να εμφανίζουν πιο έντονα τον εθνικισμό ως έκφραση του κεφαλαίου, ως την άλλη όψη του κοσμοπολιτισμού. Βεβαίως πάντα οι αστοί τους στόχους τους τους εμφανίζουν ως «εθνικούς» καλώντας την εργατική τάξη, το λαό, σε συστράτευση κάτω από τη δική τους σημαία. Η κρίση αντικειμενικά ωθεί στον εθνικισμό τους αστούς, γιατί παρά τη συμμετοχή τους στην παγκόσμια αγορά (αυτή είναι αντικειμενική εξέλιξη που δυναμώνει με την εξέλιξη του καπιταλισμού, άλλωστε είναι συστατικό χαρακτηριστικό της εδραίωσής του ως παγκόσμιο σύστημα), χρειάζεται προστασία και ενδυνάμωση του κεφαλαίου στη χώρα, αφενός για λιγότερες απώλειες από την κρίση, αφετέρου ως αναγκαία συνθήκη για τη συμμετοχή με καλύτερους όρους στην παγκόσμια αγορά. Εχουν συνείδηση ότι η ανισομετρία μεγαλώνει και με την κρίση και αντιδρούν. Αλλωστε μιλώντας για «εξωστρεφή οικονομία», θέλουν ενισχυμένο το κεφάλαιο, επενδύσεις, για να καταφέρουν και την εξωστρέφεια.

...και το εργατικό κίνημα

Οι αστοί, επομένως, με όλα τα παραπάνω πασχίζουν για έξοδο από την κρίση σε όφελός τους και βιάζονται. Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της; Βρίσκονται ακριβώς στην απέναντι όχθη. Ολα τα παράπανω, είναι ξένα για τη ζωή τους, τα συμφέροντά τους. Η διαμάχη των αστών για τη διαχείριση του χρέους, που στην ουσία είναι διαχείριση της κρίσης σε όφελός τους, ενδιαφέρει μόνο από τη σκοπιά ότι όλες οι λύσεις είναι αντεργατικές, αντιλαϊκές. Και η λύση του ΔΝΤ και η λύση της Ευρωζώνης και η λύση που θέλουν οι αστοί... Επίσης τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση κοροϊδεύουν τις λαϊκές δυνάμεις όταν υπόσχονται ότι έχουν τη μαγική συνταγή με την οποία μπορούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, δηλαδή το καπιταλιστικό κέρδος και τις ανάγκες τους.

Η έξοδος από την κρίση προς όφελος του λαού βρίσκεται σε άλλη ρότα. Στην πάλη για κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και αντικατάστασή της από την κοινωνική ιδιοκτησία στα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Δηλαδή, ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και εργατική - λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους. Πρωταρχικό ζήτημα ως προς αυτό, ο λαός να μην κάνει πίσω από κάθε διεκδίκηση ικανοποίησης των αναγκών του. Αυτός ο αγώνας συνδέεται άρρηκτα με τον αντιμονοπωλιακό, αντικαπιταλιστικό αγώνα, με την πάλη για την εργατική, λαϊκή εξουσία.

Προϋπόθεση είναι η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, η εξασφάλιση της ταξικής ενότητας δράσης της εργατικής τάξης, η λαϊκή κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τις γυναίκες και τη νεολαία των λαϊκών στρωμάτων. Χρειάζεται ένα κίνημα που να συσπειρώνει την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, μεγάλα τμήματα των συμμάχων της, που έχει επεξεργαστεί σωστή «γενική γραμμή», που έχει καθαρό ότι αντίπαλος δεν είναι μόνο μια κυβέρνηση, ούτε καν ένας μεμονωμένος καπιταλιστής, είναι πρώτ' απ' όλα τα μονοπώλια, η αστική τάξη ως τάξη, η εξουσία τους, δηλαδή το κράτος τους, τα κόμματά τους, οι διεθνείς τους συμμαχίες, δηλαδή η ΕΕ, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ κλπ.

Επομένως χρειάζεται ένταση της δράσης για τον ταξικό προσανατολισμό του εργατικού λαϊκού κινήματος, το μπόλιασμά του με την αμφισβήτηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, της εξουσίας του κεφαλαίου, τη δημιουργία συνθηκών συσπείρωσης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική γραμμή πάλης, τη χειραφέτηση από την αστική πολιτική, την ανάπτυξη του αγώνα ως το επίπεδο της εξουσίας, δηλαδή την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου για την εργατική, λαϊκή εξουσία.

Οι επιμέρους αγώνες πρέπει να γίνονται κρίκοι σ' αυτή τη ρότα. Σ' αυτή τη γραμμή πρέπει να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Δεν αναπτύσσεται μόνο του το κεφάλαιο

Δεν αναπτύσσεται μόνο του το κεφάλαιο

Αντιγράφουμε στοιχεία από ανάλυση της Κριστίνα Λάρσον για λογαριασμό του οικονομικού πρακτορείου «Μπλούμπεργκ»: Μελέτη του McKinsey Global Institute αναφέρεται στο οικονομικό μέλλον των κυρίαρχων παγκόσμιων επιχειρήσεων. Σήμερα υπάρχουν περίπου 8.000 εταιρείες σε όλο τον κόσμο με ετήσια έσοδα άνω του 1 δισ. δολαρίων. Αυτές οι εταιρείες δημιουργούν συνολικά παγκόσμια έσοδα που αντιστοιχούν στο 90% του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, ήτοι 57 τρισεκατομμύρια δολάρια. Τρεις στις τέσσερις από αυτές τις εταιρείες βρίσκονται σήμερα σε ανεπτυγμένες χώρες. Οι μισές έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ, στον Καναδά και τη Δυτική Ευρώπη, που από κοινού αντιπροσωπεύουν το 11% του παγκόσμιου πληθυσμού. Στο μεταξύ, μόνο το 2% των μεγάλων παγκόσμιων εταιρειών έχουν τη βάση τους στη Νότια Ασία, όπου ζει το 23% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η μελέτη του McKinsey αναφέρει ότι βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε μια μετακίνηση δύναμης σταδιακά προς τα ανατολικά και τα νότια. Προβλέπει ότι έως το 2025 άλλες 7.000 επιχειρήσεις θα εμφανίσουν ετήσια έσοδα άνω του 1 δισ. δολαρίων και ότι επτά στις δέκα από αυτές τις αναδυόμενες επιχειρήσεις θα έχουν τα κεντρικά τους γραφεία στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η μελέτη κάνει ειδική αναφορά στον κινεζικό κολοσσό τηλεπικοινωνιών «Huawei», τη βραζιλιάνικη κατασκευάστρια αεροσκαφών «Embraer» και τον ινδικό βιομηχανικό όμιλο «Aditya Birla Group» ως παραδείγματα αναδυόμενων τιτάνων.

Τι μας λέει με άλλα λόγια η μελέτη; Οτι το κεφάλαιο επιδιώκει να αποκτά «εθνική βάση - αναφορά» εκεί όπου εξασφαλίζονται συνθήκες για άντληση μεγαλύτερου ποσοστού κέρδους, κατά κύριο λόγο εκεί όπου έχουν διαμορφωθεί ή διαμορφώνονται συνθήκες για μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργατών. Αυτή η τάση αντανακλάται στις πολιτικές των κυβερνήσεων που φροντίζουν να εξασφαλίζουν κερδοφόρες για τις επιχειρήσεις συνθήκες. Οσο περισσότερο ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών φουντώνει, τόσο περισσότερο οι εθνικές πολιτικές θα προσπαθούν να αντιστοιχιστούν σ' αυτόν τον ανταγωνισμό. Αυτός ο γόρδιος δεσμός που γίνεται όλο και πιο σφιχτή θηλιά για την εργατική τάξη, ιστορικά έχει μόνο έναν τρόπο να λυθεί: Το κόψιμο με το μαχαίρι. Που σημαίνει οικονομική και πολιτική εξουσία στα χέρια αυτών που παράγουν.

Κινούμενη άμμος η ΕΕ

Κινούμενη άμμος η ΕΕ

Παρά το κλίμα ευφορίας που θέλουν να δημιουργήσουν για την εξέλιξη της κρίσης στην Ευρωζώνη, τα επιτελεία της αστικής τάξης δεν παύουν να υπενθυμίζουν ότι η Ευρωένωση βρίσκεται σε «κομβικό σημείο». Η κρίση επιβεβαίωσε και βάθυνε την ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα μεγάλωσαν. Οπως μεγάλωσαν οι αντιθέσεις και ανάμεσα στα κράτη μέλη, τόσο που να προκαλούν ανησυχία ότι «εμπεδώνεται η επιστροφή στην εθνοκεντρική αντίληψη και το δόγμα ο καθείς για τον εαυτό του, αντί για κοινή ευρωπαϊκή στάση με στόχο την ανάπτυξη της οικονομίας και των κοινωνιών μας», όπως γράφει η χτεσινή «Καθημερινή».

Η συζήτηση για την αναμόρφωση της Ευρωζώνης παραμένει ζωηρή, έστω κι αν συγκυριακά έχει απομακρυνθεί το ενδεχόμενο μια ή περισσότερες χώρες να αποχωρήσουν ή να εκδιωχθούν από το ευρώ. Αμεσα συνδεδεμένη με τα παραπάνω, είναι η διαπάλη για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης. Ολοι συμφωνούν με τις αντεργατικές - αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, που θέλουν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων παγκόσμια και στην ενιαία αγορά. Εκεί που αρχίζουν οι διαφωνίες, είναι στο ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο από την καταστροφή κεφαλαίου που συνεπάγεται η κρίση. Ποιος θα ωφεληθεί περισσότερο από την (έστω και αναιμική) ανάκαμψη. Πάνω εκεί εκφράζονται αντιθέσεις, ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αστικής τάξης σε κάθε χώρα.

Για παράδειγμα, η Γαλλία, δεύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, που έχει συγκριτικά μεγαλύτερο έλλειμμα και σχοινοβατεί ανάμεσα σε συρρίκνωση του ΑΕΠ και την αναιμική ανάκαμψη, ασφυκτιά από την προσπάθεια να πιάσει τους δημοσιονομικούς δείκτες που συνομολόγησε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά σε συνθήκες κρίσης δυσκολεύουν την ανάκαμψη της οικονομίας της. Η κατάσταση αυτή, μεγαλώνει την απόσταση στον ανταγωνισμό με τη Γερμανία. Στρέφουν τη γαλλική αστική τάξη να αναθεωρήσει τις συμμαχίες της εντός και εκτός ΕΕ. Το ίδιο ισχύει με την Ελλάδα και από αυτό το πρίσμα πρέπει να ιδωθεί η κόντρα για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης, η σύσφιξη των σχέσεων με τις ΗΠΑ, η φιλολογία που αναπτύσσεται τελευταία ενάντια στην τρόικα, που «πρέπει να φύγει από την Ελλάδα».

Ετσι πρέπει να ερμηνευθούν και οι αναφορές για το μέλλον της ΕΕ, που έκανε προχτές ο Αντ. Σαμαράς, μιλώντας στις Βρυξέλλες. Είπε μεταξύ άλλων: «Δεν νοείται Ενωση χωρίς αλληλεγγύη ανάμεσα στα μέλη της. Και δεν υπάρχει αλληλεγγύη για όλους, χωρίς ευθύνη του καθενός ατομικά. Και αυτό είναι που βιώνει σήμερα η Ελλάδα. Αφ' ενός απίστευτες θυσίες εκ μέρους του λαού της και αφ' ετέρου την υπάρχουσα και την προσδοκώμενη αλληλεγγύη των κρατών μελών προς αυτή την κοινή μας οικογένεια (...) Μαζί μπορούμε να διαμορφώσουμε το κοινό μας μέλλον. Διαφορετικά, θα καταντήσουμε οι "παρίες" του μέλλοντος». Η φράση - κλειδί είναι η «προσδοκώμενη αλληλεγγύη», που στη γλώσσα των αστών σημαίνει: τα αστικά κράτη της λυκοσυμμαχίας θα πρέπει να αλληλοστηρίζονται για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους. Αλλωστε οι πολιτικοί λόγοι υπήρξαν ανέκαθεν κριτήριο για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ παλιότερα (και στην ΕΕ σήμερα).

ΒΡΕΤΑΝΙΑ Διευρύνεται η φτώχεια

ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Διευρύνεται η φτώχεια

Οι «τράπεζες τροφίμων» αποτελούν για όλο και περισσότερους εργαζόμενους μοναδική λύση

ΛΟΝΔΙΝΟ.--

«Το επίπεδο της επισιτιστικής φτώχειας στη Βρετανία δεν είναι απλώς απαράδεκτο. Είναι σκανδαλώδες και προκαλεί βαθιά ανησυχία, αναστάτωση και άγχος σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους», σημείωσε χτες ο Κρις Μουλντ, αντιπρόεδρος του οργανισμού «Τράσελ Τραστ», που είναι ο μεγαλύτερος φορέας λειτουργίας και εποπτείας 400 τραπεζών τροφίμων και κοινωνικών παντοπωλείων στη Βρετανία.

Σύμφωνα με στοιχεία του «Τράσελ Τραστ» (Trusell Trust), από τον Απρίλη έως το Σεπτέμβρη έχουν ζητήσει έκτακτη βοήθεια σε βασικά είδη και τρόφιμα πάνω από 350.000 άνθρωποι, ενώ αρκετές δεκάδες χιλιάδες εξ αυτών επέστρεψαν όσα τρόφιμα χρειάζονταν μαγείρεμα γιατί στο σπιτικό τους δεν υπήρχε ηλεκτροδότηση λόγω απλήρωτων λογαριασμών!

Εκπρόσωποι του οργανισμού απέδωσαν την τεράστια αύξηση των ανθρώπων που αναζητούν τρόφιμα στα κοινωνικά παντοπωλεία στη δραματική συρρίκνωση των επιδομάτων αλλά και των δικαιούχων βοήθειας κοινωνικής πρόνοιας. Σημείωσαν, τέλος, τον κίνδυνο οι τράπεζες τροφίμων να γίνουν θεσμικό μέρος των συρρικνωμένων υπηρεσιών κρατικής μέριμνας...

Η είδηση έρχεται στην επιφάνεια, ενώ στο τέλος της περασμένης βδομάδας ο βρετανικός Ερυθρός Σταυρός εξήγγειλε την έναρξη εκστρατείας συγκέντρωσης τροφίμων προκειμένου να τα διανείμει από το τέλος Νοέμβρη σε εκατοντάδες χιλιάδες φτωχές οικογένειες, για πρώτη φορά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου!

Το μουσούδι - 7. Μπέρδεμα με τα ονόματα

Το μουσούδι - 7. Μπέρδεμα με τα ονόματα

Σ' αυτό το σημείο χρωστάω μια εξήγηση στον αναγνώστη. Μια εξήγηση που έχει να κάνει με την επανειλημμένη χρήση τής εταιρικής επωνυμίας Abu Dhabi Mar. Και την χρωστάω επειδή, αν θελήσει κάποιος να ψάξει μερικά στοιχεία παραπάνω για τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, ίσως να μη συναντήσει μπροστά του αυτή την εταιρεία. Γίνεται; Πώς δεν γίνεται; Στην Ελλάδα τού Βενιζέλου -και των λοιπών σαν αυτόν, βεβαίως- όλα γίνονται!

Ας πάμε για λίγο στον περίφημο πλέον ν. 3885/2010. Όταν ήρθε στην βουλή για ψήφιση το σχετικό νομοσχέδιο, οι έλληνες βουλευτές ενημερώθηκαν για την Abu Dhabi Mar. Μάλιστα δε, το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε πάνω από ένα εκατομμύριο στην γαλλική εταιρεία συμβούλων Lazard Freres για την εκτίμηση φερεγγυότητας και επιφανείας τής εν λόγω εταιρείας. Όλα καλά και σύννομα (που λέει ο λόγος) αλλά...

[Παρένθεση. Η Lazard Freres είναι μια από τις εταιρείες (η άλλη είναι η Cleary Gottlib Steen Hamilton) που πήραν πάνω από 40 εκατομμύρια για να προσφέρουν τις νομικές υπηρεσίες τους κατά τις διαπραγματεύσεις για το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. Κλείνει η παρένθεση.]

Το πρόβλημα είναι ότι οι γερμανοί δεν μεταβίβασαν τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά στην Abu Dhabi Mar αλλά σε μια γερμανική εταιρειούλα, την Hörn Beteiligungs GmbH, η οποία ανήκε στον όμιλο Privinvest του λιβανέζου Ισκαντάρ Σάφα. Έδρα τής εταιρειούλας αυτής ήταν η Βηρυττός και το εταιρικό της κεφάλαιο έφτανε στο δυσθεώρητο ύψος των...30.000 δολλαρίων! Δηλαδή, τα ναυπηγεία μεταβιβάστηκαν σε μια εταιρεία με οικονομικό μέγεθος...περίπτερου. Για να μπαλωθούν τα αμπάλωτα, ο Βενιζέλος τροποποίησε τον ν.3885 ώστε να χαρακτηριστεί η Privinvest ως "συνδεδεμένη επιχείρηση" με την Abu Dhabi Mar! Εννοείται, βεβαίως, ότι οι γάλλοι τής Lazard Freres δεν έχουν κάνει καμμιά μελέτη φερεγγυότητας είτε για την Hörn είτε για την Privinvest.

Επίσης, εξυπακούεται ότι οι έλληνες βουλευτές, οι οποίοι κλήθηκαν να ψηφίσουν τόσο τον νόμο όσο και την τροποποίησή του, δεν είχαν ιδέα ούτε για Hörn ούτε για Privinvest. Τώρα πώς διάβολο έγινε και ο Σάφα βρέθηκε αφεντικό τής Abu Dhabi Mar, η οποία φτιάχτηκε από τους εμίρηδες του Αμπού Ντάμπι, ο Βενιζέλος κι η ψυχή του το ξέρουν. Άλλωστε, για τον ευτραφή πρόεδρο του ΠαΣοΚ, το να πάρεις μια Privinvest και να την κάνεις Abu Dhabi Mar πρέπει να είναι τόσο εύκολο όσο το να πάρεις έναν Τούρκογλου και να τον κάνεις...Βενιζέλο!


Επειδή μόλις τώρα αμόλησα μια ρουκέτα, ας πάμε να ρίξουμε μια ματιά σε μια δημοσίευση των περίφημων Wikileaks, με τον κωδικό "09ATHENS1535". Ο λόγος για ένα τηλεγράφημα της πρεσβείας των ΗΠΑ με ημερομηνία 7/10/2009. Θέμα του το "who is who" των μελών τής νέας ελληνικής κυβέρνησης. Στην παράγραφο, η οποία αναφέρεται στον Ευάγγελο Βενιζέλο, γράφει: "A university professor of constitutional law born in 1957, Mr. Venizelos (nee Turkoglu)...".

Προσέξτε αυτή την περίεργη παρένθεση: "nee Turkoglu". Η μικρή λεξούλα "nee" είναι γαλλικής προελεύσεως, υιοθετημένη από την αγγλική γλώσσα και σημαίνει "γεννημένος ως". Για παράδειγμα, ο διάσημος πυγμάχος Μωχάμετ Άλυ είναι "nee" Κάσιους Κλαίη. Δηλαδή, ο πρέσβης των ΗΠΑ χαρακτηρίζει τον Βενιζέλο "γεννημένο ως Τούρκογλου"!

Η ιστορία δεν είναι ευρέως γνωστή και χάνεται κάπου ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην εικασία. Η καταγωγή τού σημερινού προέδρου τού ΠαΣοΚ έλκεται από την Μικρά Ασία και εικάζεται ότι το αρχικό προγονικό επώνυμο ήταν Κούρτσογλου ή Κούτσογλου, το οποίο αργότερα έγινεΤουρκούτσογλου. Προφανώς, όλα αυτά τα ονόματα προέρχονται από παρωνύμια (παρατσούκλια), κάτι πολύ συνηθισμένο τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική παράδοση. Από παρατσούκλια, άλλωστε, έχουν προέλθει πλήθος σημερινών "ανώδυνων" επωνύμων, όπως π.χ. Κοντός, Βωβός, Χονδρομάρας, Καψοκώλης κλπ.

Όταν η οικογένεια ήρθε στην Βόρεια Ελλάδα, το Τουρκούτσογλου "κουρεύτηκε". Κάποιοι το έκανανΚούρτσογλου και κάποιοι Τούρκογλου. Όμως, το "Ευάγγελος Τούρκογλου" δεν ταίριαζε με τίποτε στον φιλόδοξο νεαρό γόνο τής οικογένειας, ο οποίος αποφάσισε να το αλλάξει σε "Ευάγγελος Βενιζέλος", με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα έπαιρνε λίγη από την λάμψη τού δαιμόνιου κρητικού πολιτικού. Το μουσούδι έδειξε από νωρίς πόσο μεγάλο μουσούδι θα γινόταν...


Και τώρα ο επίλογος. Ξεκινήσαμε αυτή την σειρά σημειωμάτων με αφορμή την καταδίκη τού Άκη σε 20 χρόνια φυλακή. Για την ακρίβεια, αφορμή ήταν η "τσατίλα" που μ' έπιασε ακούγοντας τα σχετικά ρεπορτάζ και τις αντιδράσεις ικανοποίησης των πολιτών, πολλοί των οποίων θα ήσαν περισσότερο ευχαριστημένοι με μια ακόμη βαρύτερη ποινή. Τώρα είναι ώρα για όλους αυτούς να κάνουν μερικές δεύτερες σκέψεις. Μάλλον, όπως δεν φτιάχνει μόνο η νύφη στραβά καρβέλια αλλά φτιάχνει κι η πεθερά, δεν είναι μόνο ο Άκης που ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο ταμείο.


Σημείωση: Τα σχετικά με το όνομα "Τούρκογλου" έχει διαψεύσει ο Ευάγγελος Βενιζέλος μέσα από το ιστολόγιό του. Δυστυχώς, τόσο το τηλεγράφημα του πρέσβη όσο και ένα ψάξιμο στο διαδίκτυο, μάλλον διαψεύδουν την διάψευση αυτή.

Cogito ergo sum

ΗΠΑ-Φρίκη πίσω από τη βιτρίνα…

Φρίκη πίσω από τη βιτρίνα…

Πίσω από τη βιτρίνα και τη γενική εικόνα που λανσάρουν τα αμερικανικά σήριαλ, όπου σχεδόν όλοι είναι πλούσιοι και τα παιδιά τους πάνε σε καλά σχολεία και κολέγια, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Εκατομμύρια Αμερικανοί βυθισμένοι στη φτώχεια, στην ανεργία, χωρίς καμιά ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Σύμφωνα με το Γραφείο Στατιστικής των ΗΠΑ για το 2012, το 15% των Αμερικανών 45.000.000 [1 στους 7] είναι φτωχοί, και το ίδιο 15,7% [48.000.000] είναι ανασφάλιστοι.

Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης - όσο σοκαριστική και αν ακούγεται - η είδηση στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, είναι σαφής: «Απελπισμένοι οι Αμερικανοί: Πουλάνε μαλλιά, μητρικό γάλα και ωάρια για να ζήσουν»…. Σχολιάζοντας μάλιστα ότι από τις αρχές του 2011 οι λέξεις «μαλλιά», «ωάρια» ή «νεφρό» είναι στις κορυφαίες αναζητήσεις στην αυτόματη συμπλήρωση του«Θέλω να πουλήσω». Το 2013, περίπου 13.000 γυναίκες -περισσότερες κατά 13% σε σχέση με πέρυσι- έκαναν αίτηση για να γίνουν δωρητές ωαρίων όπου το 65% είχε οικονομικό κίνητρο.


Αυτή η κατάσταση δεν έχει σχέση με την αντιπαράθεση των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, η κόντρα τους δεν γίνεται για να απαλλαγεί ο λαός από τα δεινά, αλλά για το ποια μονοπώλια θα χρηματοδοτηθούν.

Αυτές είναι οι ΗΠΑ και ακόμη χειρότερα και για άλλα μεγάλα τμήματα του αμερικανικού λαού που διαβιεί σε συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας, χωρίς σπίτι και φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων. Αυτό είναι το καλό μείγμα διαχείρισης του Ομπάμα, που προτείνει στους εργαζόμενους, στα λαϊκά στρώματα, ως παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ για τη διέξοδο από την κρίση.

Η ζωή αποδεικνύει ότι κανένα μείγμα διαχείρισης διεξόδου από την καπιταλιστική κρίση δεν θα είναι υπέρ του λαού, όσο τα κλειδιά της οικονομίας και της εξουσίας κρατάνε οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος είναι η ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος για τη λαϊκή συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους, που να οδηγήσει στην εργατική - λαϊκή εξουσία και την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

902

τσακιστε τη βια του κεφαλαιου πριν μας τσακισει αυτη

Κατασχετήρια για οφειλές 200 ευρώ

ομία

Σε κατάσχεση επιδομάτων πρόνοιας αλλά και του επιδόματος ανεργίας προχωρά το Δημόσιο, οι ΔΕΚΟ και τα ασφαλιστικά Ταμεία για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών, ακόμη και μικροποσών ύψους 200 ευρώ.

Σύμφωνα με όσα μετέδωσε ο Σωτήρης Καψώχας στον Real Fm, στο στόχαστρο μπαίνουν οι μισθοί, οι συντάξεις αλλά και κοινωνικά επιδόματα όπως το επίδομα ανεργίας ή το φοιτητικό επίδομα.

Δ. Κουτσούμπας στο «ΣKAΪ»: «Η πρόταση του ΚΚΕ μιλάει για έξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού. Είναι η μόνη φιλολαϊκή πρόταση. Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή με άλλες πολιτικές δυνάμεις» (VIDEO)

Δ. Κουτσούμπας στο «ΣKAΪ»: «Η πρόταση του ΚΚΕ μιλάει για έξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού. Είναι η μόνη φιλολαϊκή πρόταση. Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή με άλλες πολιτικές δυνάμεις» (VIDEO)

Ολόκληρη η συνέντευξη

«Η πρόταση του ΚΚΕ μιλάει για έξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού, αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή με άλλες πολιτικές δυνάμεις», τόνισε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Πρώτη Γραμμή» του «ΣKAΪ».

Αναφερόμενος στη συζήτηση για την κάλυψη του δημοσιονομικού και χρηματοδοτικού κενού, προειδοποίησε ότι είμαστε μπροστά σε ένα νέο πακέτο μέτρων.

Όπως είπε, και η εκδοχή της ΕΕ και η εκδοχή του ΔΝΤ προϋποθέτουν μέτρα, είτε ονομαστούν μνημόνιο, είτε αλλιώς. «Όλες οι άλλες προτάσεις, με οποιοδήποτε μείγμα διαχείρισης της κρίσης, μας οδηγούν σε αντιλαϊκά μέτρα, σε πιθανή αναιμική έξοδο από την κρίση και σε μια αναιμική ανάκαμψη προς όφελος των μονοπωλίων, που θα οδηγήσει σε νέα κρίση», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Συμπλήρωσε πως η πρόταση του ΚΚΕ είναι η μόνη ρεαλιστική γιατί «δεν μπορείς να κάνεις ανάπτυξη και ανάκαμψη σε βάθος χρόνου και με σταθερότητα προς όφελος των εργαζομένων, εάν δεν κοινωνικοποιήσεις τα μονοπώλια, εάν δεν αξιοποιήσεις τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, με έλεγχο του ίδιου του λαού, εάν δεν αποδεσμευτείς από την ΕΕ».

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας υπογράμμισε ότι οι δήθεν επιδοτήσεις για το πετρέλαιο θέρμανσης δεν πρόκειται να δώσουν λύσεις, ενώ υπενθύμισε ότιτο KKE έχει καταθέσει τροπολογία στη Βουλή που προβλέπει κατάργηση του Ενιαίου Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Ερωτώμενος για την άνοδο των ακροδεξιών και φασιστικών φαινομένωνστην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ξεκαθάρισε ότι «είναι γέννημα - θρέμμα αυτού του συστήματος που ζούμε, τα αξιοποιεί το αστικό πολιτικό σύστημα για δικά του οφέλη, για δικούς του σχεδιασμούς».

Σχολιάζοντας τις κινήσεις για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, αποκάλυψε ότι «εντάσσονται στη διαδικασία αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού» και «έχουν ως στόχο τη δημιουργία σταθερών κυβερνήσεων συνεργασίας».

Πρόσθεσε ότι γίνεται διαπάλη για το ποιος θα εκφράσει το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, καθώς η μία εκδοχή είναι του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και άλλων δυνάμεων και η άλλη εκδοχή είναι του ΣΥΡΙΖΑ.

 Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ απέρριψε κάθε συζήτηση για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, τονίζοντας ότι υπηρετεί τμήματα του κεφαλαίου.

Όπως είπε, το ΚΚΕ θα συμμετάσχει μόνο σε εκείνη την διακυβέρνηση και την εξουσία όπου θα «είναι πρωταγωνιστής η εργατική τάξη, τα άλλα λαϊκά στρώματα».

Μποτίλια Στον Άνεμο

"Για να πιάσουμε κουμμούνια να τα κάνουμε σαπούνια..." - Τι κάνουν οι νέοι της Νέας Δημοκρατίας όταν δεν καταδικάζουν τη βία...

"Για να πιάσουμε κουμμούνια να τα κάνουμε σαπούνια..." - Τι κάνουν οι νέοι της Νέας Δημοκρατίας όταν δεν καταδικάζουν τη βία...

Φοιτητικές εκλογές 2009, λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Όλη η φύση της καταδίκης της βίας από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ συμπυκνωμένη σε αυτήν ακριβώς την εικόνα: ΔΑΠίτες εν εξάλλω, σπάζουν έδρανα και εξαπολύουν απειλές: θα σας κάνουμε σαπούνια. Όλο το προηγούμενο διάστημα το είχαν περάσει τρομοκρατώντας τους φοιτητές "για τα πανεπιστήμια που γίνονται άνδρα βίας και για το άσυλο που πρέπει να καταργηθεί".

Αυτό, δηλαδή, που κάνει η Νέα Δημοκρατία με το παρελθόν της: κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Είναι παραπάνω από σαφές, από την ίδρυση της ΟΝΝΕΔ μέχρι σήμερα, πως η βία, μια βία πολύ συγκεκριμένη ως προς τους αποδέκτες της, ήταν μέσο επιβολής της οργάνωσης, αλλά δρούσε και συσπειρωτικά για τα μέλη της. Αυτή η κουλτούρα μεταφέρθηκε μέχρι σήμερα, μέχρι τον πολύ πρόσφατο πρώην πρόεδρο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και νυν πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, Σάκη Ιωαννίδη. Αλλά ας πάρουμε την ιστορία απ' την αρχή.

Κένταυροι και Ρέηντζερς: Οι ομάδες κρούσης της ΟΝΝΕΔ 
Οι “Κένταυροι” και οι “Rangers” ήταν έμπνευση του Αβέρωφ (προέδρου τότε της Ν.Δ.) και είχαν αρχηγούς τους τον Μιχαλολιάκο (νυν δήμαρχο Πειραιά) και τον Μανωλάκο (φαρμακοποιό, πολιτευτή και χουντοβασιλικό). Ήτανε ομάδες γυμνασμένων ΟΝΝΕΔιτών που κατέβηκαν σε πανσπουδαστικά συνέδρια (αρχικά) και μετά σε σχολές για να ενισχύσουν τη ΔΑΠ, όταν αποτελούσε οικτρή μειοψηφία. Δεν ήταν φοιτητές, τουλάχιστον όχι όλοι. 
Τραμπούκιζαν, χτυπούσαν, τρομοκρατούσαν, έσπαγαν βιτρίνες και όλα αυτά είναι καταγεγραμμένα στις εφημερίδες της εποχής. Παρακάτω ένα απόκομμα που αναφέρεται στον Αντώνη Σαμαρά:

Αποκορύφωμα της "δράσης" των ταγμάτων εφόδου της ΟΝΝΕΔ ήταν, ως γνωστόν, η δολοφονία του Τεμπονέρα το 1991.

Στην Πάτρα οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ είχαν εμφανιστεί ήδη πριν από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. έσπαζαν προεκλογικά περίπτερα και τραμπούκιζαν πολίτες ήδη από το 1987 (με πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ τον Γιώργο Βουλγαράκη που παρέλαβε τη σκυτάλη από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη).

Το 1991, οπότε και η δολοφονία του Τεμπονέρα από την ομάδα κρούσης με επικεφαλής τον αρχηγό της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, Ιωάννη Καλαμπόκα, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ήταν ο Σταμάτης Μαύρος, πρώην υποψήφιος βουλευτής Κυκλάδων με τη ΝΔ.

Δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, οι ΟΝΝΕΔίτες όχι μόνο δεν καταδίκαζαν, αλλά... τιμούσαν τον Γιάννη Καλαμπόκα. Συγκεκριμένα, οργάνωσαν εκδήλωση συμπαράστασης στον δολοφόνο του Νίκου Τεμπονέρα παρουσία του συνηγόρου του Καλαμπόκα, Μιχάλη Αρβανίτη, τον σημερινό βουλευτή της Χρυσής Αυγής! Μάλιστα, είχε αποσταλεί σχετικό δελτίο Τύπου το οποίο αναλυτικά ανέφερε: 

 Από τον Γιώργο Παπανικολάου ως τον Σάκη Ιωαννίδη

Το 2004 εκλέγεται πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ο Γιώργος Παπανικολάου. Η ΝΔ είναι η κυβέρνηση, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι καθεστώς στις σχολές. Από την προεδρία του κ. Παπανικολάου έχουμε να θυμόμαστε τους ΔΑΠίτες στις συνελεύσεις κατά το κίνημα του άρθρου 16 (2006-2007), τις απειλές, τους τραμπουκισμούς, το "σπάσιμο" των καταλήψεων με την αρωγή κάποιων που, σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, ήταν συχνά έμμισθοι μπράβοι. Περισσότερο, όμως, από τον κ. Παπανικολάου θυμόμαστε τα ανοιγμένα κεφάλια άλλων ΟΝΝΕΔιτών και ΔΑΠιτών, όταν έπειτα από την ανάδειξή του στο Ευρωκοινοβούλιο, αρνιόταν να παραδώσει τη θέση του προέδρου της ΟΝΝΕΔ. 'Ετσι, το 2009 στις εκλογές για την ανάδειξη προέδρου της ΔΑΠ Αθήνας, στελέχη της ΔΑΠ τον κατηγορούν μάλιστα ότι έστησε τις κάλπες εν κρυπτώ προκειμένου να εκλέξει για τη γραμματεία της ΔΑΠ Αθήνας δικά του στελέχη. Οι εκλογές μετατρέπονται σε πεδίο μάχης, η κάλπη αλλάζει δωμάτια, ο τότε γραμματέας της ΝΔ Λ. Ζαγορίτης αφήνει να εννοηθεί ότι εγκρίνει τις επιλογές του Παπανικολάου. Ώσπου το 2010 αναλαμβάνει πρόεδρος ο Ανδρέας Παπαμιμίκος, σημερινός γραμματέας της ΝΔ.

Έπειτα από ένα πυκνό διάστημα καταγγελιών για βία, νοθεία, εκβιασμούς, ο κ. Παπαμιμίκος βγήκε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ σε ένα συνέδριο - υπόδειγμα πολιτικού πολιτισμού και ψυχραιμίας...

Διάσημη είναι η προσυνεδριακή επίθεση που δέχτηκαν στελέχη του Κ. Χατζή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο από το... πρωτοπαλίκαρο του κ. Παπαμιμίκου και τωρινό πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, Σάκη Ιωαννίδη. Η επίθεση πέραν του τραμπουκισμού συνοδεύτηκε από προσωπικές απειλές και λάσπη. Και αυτό είναι μόνο ένα ελάχιστο δείγμα των δράσεων του κ. Παπαμιμίκου, ο οποίος έχει εμπλακεί σε ουκ ολίγα σκάνδαλα από το 2004 (βλ. Ανδρέας Παπαμιμίκος: Ποιος πραγματικά είναι ο νέος γραμματέας της ΝΔ; )

Και ερχόμαστε στον Σάκη Ιωαννίδη, πρωτοπαλίκαρο του Παπαμιμίκου, όπως αναφέραμε και παραπάνω, πρόεδρο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και φοιτητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Στο Πάντειο, όπου επί προεδρίας του εμφανίζονταν γυμνασμένοι από τα ΤΕΦΑΑ ΔΑΠίτες για να σπάσουν τις Γενικές Συνελέυσεις του Συλλόγου (μάλιστα, όποτε κάποιος τολμούσε να τονίζει πως οι... τετραώροφοι εκείνοι κύριοι ήταν μέλη άλλου συλλόγου, δεχόταν απειλές). Στο Πάντειο, μάλιστα, στις φοιτητικές εκλογές του 2012, μέλος της ΔΑΠ Παντείου είχε επιτεθεί σε μέλος της Αριστερής Ενότητας, αρπάζοντάς την από τα μαλλιά, επειδή... τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για τη νοθεία που έκανε η κυβερνητική παράταξη.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο "καταδικάζουν τη βία" τα μέλη της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, είναι οι περσινές φοιτητικές εκλογές στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής. Αφού οι υπεύθυνοι της ΔΑΠ έχουν "παγώσει" τη διαδικασία για ώρες, ανησυχούν πως θα πέσουν σε ψήφους και... φλερτάρουν με την κάλπη, η οποία, ωστόσο, δε μετακινείται από το χώρο της καταμέτρησης. Τότε εμφανίστηκαν περί τα δέκα παντελώς άγνωστα άτομα, "φουσκωτοί" και, σύμφωνα με όσα λένε μέλη του συλλόγου, πιθανά οπλισμένοι. Οι ίδιοι δήλωσαν ΔΑΠίτες. Φυσικά, έγινε στο Πολιτικό ό,τι γίνεται σε τόσα άλλα Τμήματα, οι μπράβοι της ΔΑΠ κατέληξαν να χτυπάν μέλη του φοιτητικού Συλλόγου...Αναρτήθηκε από Οικοδόμος 

Φορτώνουν τα σπασμένα στις πλάτες του λαού

Φορτώνουν τα σπασμένα στις πλάτες του λαού

Προεργασίες για την επόμενη φάση κλιμάκωσης. Στην Αθήνα ο επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας του Γιούρογκρουπ

Τίποτα δεν έχει να περιμένει ο λαός από τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα

Eurokinissi

Τα προαποφασισμένα αντιλαϊκά μέτρα, τα εμφανιζόμενα «ελλείμματα» των ασφαλιστικών ταμείων για το 2014, ταυτόχρονα με τον προσδιορισμό και τον τρόπο κάλυψης του «δημοσιονομικού» και του «χρηματοδοτικού» κενού για την ερχόμενη διετία (2014-2015) αποτελούν την ατζέντα των συνομιλιών της συγκυβέρνησης και των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών. Το κλίμα προετοιμάζεται ήδη και από τις επίσημες δηλώσεις παραγόντων της ΕΕ, ενώ σήμερα Τετάρτη έρχεται για διαβουλεύσεις στην Αθήνα ο επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας του Γιούρογκρουπ, Τ. Βίζερ.

Ολα τα εξεταζόμενα μέτρα και όλες οι επιμέρους εκδοχές επιβεβαιώνουν την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, με διαδοχικά μέτρα και μετά το β' εξάμηνο του 2014, δηλαδή και μετά την εξάντληση των δόσεων από τα τρέχοντα δάνεια.

Ειδικότερα:

-- Από τα προαπαιτούμενα αντιλαϊκά μέτρα και για την εκταμίευση της δόσης (1 δισ. ευρώ), που αρχικά προγραμματιζόταν για τις αρχές του Οκτώβρη, απομένουν το τελικό σχέδιο για τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στις βιομηχανίες ΕΑΣ, ΕΛΒΟ και ΛΑΡΚΟ, με ορίζοντα να εφαρμοστεί μέχρι το τέλος του 2013, καθώς επίσης ο εντοπισμός και η υπαγωγή σε «προγράμματα διαθεσιμότητας» δεκάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

-- Στα «γεμάτα» ξεκίνησε η συζήτηση για το «χρηματοδοτικό κενό», ιδιαίτερα στο πλαίσιο του προχτεσινού συμβουλίου Γιούρογκρουπ. Το ζήτημα αφορά τις δανειακές υποχρεώσεις του κράτους, δηλαδή την αποπληρωμή τοκοχρεολυτικών δόσεων που λήγουν και οι οποίες δεν καλύπτονται από τις αναμενόμενες, μέχρι σήμερα, εκταμιεύσεις από τα δάνεια των ΕΕ και ΔΝΤ. Το «Δεκέμβρη ή το Γενάρη θα γίνει η συζήτηση για την κάλυψη του "χρηματοδοτικού κενού" στην Ελλάδα», σύμφωνα με τον επικεφαλής του Γιούρογκρουπ, Γ. Ντάισελμπλουμ. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με δηλώσεις στελεχών της, το προσδιορίζει στα 5 με 6 δισ. ευρώ για το 2014 και από την πλευρά του ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Στουρνάρας, κοντά στα 10,5 δισ. για τη διετία 2014-2015. Γύρω από τον τρόπο κάλυψης του «χρηματοδοτικού κενού» έχουν ξεσπάσει και οι αντιθέσεις μεταξύ ΕΕ - ΔΝΤ, οι οποίες αφορούν το ενδεχόμενο νέου «κουρέματος» ή άλλου τύπου «ελάφρυνσης».

-- Σε συνδυασμό με το προηγούμενο, θα ξεκινήσει και η συζήτηση για το «δημοσιονομικό κενό». Ως «δημοσιονομικό κενό» ορίζεται η διαφορά που προκύπτει ή που «εκτιμούν» ότι θα προκύψει στα επόμενα χρόνια ανάμεσα στα κρατικά έσοδα και τις κρατικές δαπάνες. Κάθε «απόκλιση», συνεπάγεται νέα αντιλαϊκά μέτρα, τουλάχιστον αντίστοιχου ύψους. Στο σφαγείο οδηγούνται και οι δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων, τα «ελλείμματα» των οποίων αποτελούν «ειδικό κεφάλαιο» στα παζάρια ανάμεσα στη συγκυβέρνηση και τους ιμπεριαλιστικούς Οργανισμούς. Τα σπασμένα θα φορτωθούν και πάλι στα λαϊκά στρώματα, τόσο με την απογείωση της φοροληστείας με νέους φόρους και χαράτσια, όσο και από την παραπέρα διάλυση των κρατικών κονδυλίων που έχουν να κάνουν με τις λαϊκές ανάγκες.

Συζήτηση για την τραπεζική ένωση

Βήματα στην κατεύθυνση της ενιαίας εποπτείας στις τράπεζες, γενικότερα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της ΕΕ, «βλέπουν» οι παράγοντες της Κομισιόν, μετά και από τη σχετική συζήτηση που πραγματοποιήθηκε χτες σε επίπεδο υπουργών Οικονομίας της ΕΕ(ΕΚΟΦΙΝ).

Ο πρόεδρος της Κομισιόν, Μ. Μπαρόζο, δήλωσε ότι η τελική έγκριση της Ενιαίας Εποπτικής Αρχής είναι το «πρώτο βήμα προς την τραπεζική ένωση», και ο Επίτροπος για θέματα Εσωτερικής Αγοράς Μ. Μπαρνιέχαρακτήρισε «ιστορική» την απόφαση. Ταυτόχρονα εκδηλώνονται ξανά οι αντιθέσεις μεταξύ των αστικών τάξεων των κρατών μελών της ΕΕ. Ενδεικτικά, ο Γερμανός υπουργός Β. Σόιμπλε, σύμφωνα με ειδησεογραφικά πρακτορεία, εμφανίστηκε αρνητικός στο ενδεχόμενο απευθείας στήριξης των ευρωπαϊκών τραπεζών, δηλαδή χωρίς τη διαμεσολάβηση και με υπευθυνότητα των κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ.

    

Ψέμα πάνω στο ψέμα

Ούτως ή άλλως ο οπορτουνισμός αναστολές δε διέθετε ποτέ. Στη σημερινή φάση... εξέλιξής του όμως έχει γίνει εντελώς ξετσίπωτος. Τόσο, που το ψέμα να έχει γίνει η «μητρική του γλώσσα».

Δήλωσε χτες ο Αλ. Τσίπρας σε εκδήλωση σχετική με την Παιδεία, τις διαθεσιμότητες κλπ.: «Αλλά το πιο σημαντικό, είδαμε να δρομολογείται πλέον ανοιχτά η επιβολή διδάκτρων, ξεκινώντας από τις μεταπτυχιακές σπουδές. Πρόκειται για τη λογική του "επιχειρηματικού Πανεπιστήμιου", που παλιότερα υπήρξε το όνειρο των πιο άρρωστων νεοφιλελεύθερων μυαλών στην Ευρώπη, και το οποίο τώρα με το μνημόνιο γίνεται πραγματικότητα στην Ελλάδα. Τι σημαίνει αυτό. Οτι η εποχή που η Παιδεία ήταν δημόσιο αγαθό, και μπορούσαν όλοι να έχουν πρόσβαση ανεξάρτητα από τις οικονομικές τους δυνατότητες, τελειώνει. Ερχεται η Παιδεία ως κερδοφόρος αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών και πτυχίων. Εκεί θα ισχύσει ό,τι ισχύει παντού για τις ιδιωτικοποιήσεις: Για να μπορέσει κάθε καρυδιάς καρύδι να μπει στο χώρο και να κερδοσκοπήσει, θα πρέπει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο να υποβαθμιστεί αντίστοιχα, και να παρέχει τις υπηρεσίες του με κόστος και μάλιστα υψηλό. Διότι έτσι διασφαλίζεται αυτό που αποκαλούμε εντός πολλών εισαγωγικών "ανταγωνιστικότητα" του ιδιωτικού τομέα»...

Αυτά τώρα, που τα θέλγητρα της κυβερνητικής καρέκλας τον αναγκάζουν να λέει όσα οι συνομιλητές του θέλουν να ακούσουν και να παριστάνει πότε πότε - βασικά όταν δεν απευθύνεται στους καπιταλιστές - την «αριστερή αντιπολίτευση». Ας δούμε τι έλεγε όμως ο Αλ. Τσίπρας όταν δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη: «Δεν είμαστε εχθρικοί προς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια», «το κύρος του δημόσιου πανεπιστημίου δε θίγεται από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια»! Και τα έλεγε στην εφημερίδα «Σημερινή» της Κύπρου, στις 16/6/2008.

Είναι γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία αντίρρηση στη συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε όλους τους κρίσιμους τομείς - Παιδεία, Πγεία κ.ά. Αλλωστε ευρωβουλευτής του ήταν ο Αλ. Αλαβάνος όταν αξίωνε από την Κομισιόν να τραβήξει το αυτί της Ελλάδας γιατί δεν αναγνώριζε τα ΚΕΣ.

Πρόεδρός του ήταν ο Αλ. Τσίπρας όταν δήλωνε πως το κράτος«οφείλει να στήσει έτσι το εκπαιδευτικό του σύστημα, ώστε να παράγει γνώση που αξιοποιείται, να πουλιέται ακριβά στην αγορά εργασίας και, ταυτόχρονα, ο Χ ή ο Ψ επιχειρηματίας να ξέρει ότι αυτό που θα επιτύχει εδώ δε θα το βρει αλλού»(συνέντευξη Αλ. Τσίπρα στην εφημερίδα «Athens Voice», τεύχος 212). Πάγιο αίτημά τους είναι και η «αυτονομία του δημόσιου πανεπιστημίου».

Μόνο που ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα παράγει για να πουλάει και μάλιστα ακριβά, δεν μπορεί παρά να είναι ένα σύστημα πλήρως εμπορευματοποιημένο, απρόσιτο για τα παιδιά της εργατικής λαϊκής οικογένειας, υποταγμένο στις ανάγκες των καπιταλιστών που δεν συναντώνται πουθενά με αυτές του λαού.

Αυτό σημαίνει στην πραγματικότητα «αυτόνομο» πανεπιστήμιο: αναζήτηση πόρων, συνεργασία με επιχειρήσεις, αγοραπωλησία «επιστημονικών» υπηρεσιών, απόλυτη υποταγή της παρεχόμενης εκπαίδευσης και της διενεργούμενης έρευνας στις ανάγκες των μονοπωλίων, δίδακτρα στους φοιτητές και πλήρης εμπορευματοποίηση όλης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.