Κέρκυρα: Συναυλία αλληλεγγύης για την Κεφαλονιά, από την πολιτιστική ομάδα του Π.Α.ΜΕ.
Συναυλία αλληλεγγύης για τους σεισμοπαθείς της Κεφαλονιάς
διοργανώνει η πολιτιστική ομάδα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου στην Κέρκυρα.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Δημοτικό Θέατρο την Πέμπτη 27 Φλεβάρη και ώρα 19:30.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη, όμως θα υπάρχει ένα κουτί, στο οποίο ο καθένας από εμάς
θα έχει τη δυνατότητα να αφήνει χρήματα, ακόμη και ένα λεπτό του ευρώ είναι σημαντικό.
Για πληροφορίες επικοινωνήστε:
politistiki.pame@gmail.com
6981884692
H Ουκρανία σπαράσσεται. Ορισμένες
σκόρπιες σκέψεις (ίσως όχι και τόσο σκόρπιες...):
1)
Ο τίτλος του άρθρου ήταν: «`Η τώρα ή ποτέ για την Ουάσιγκτον». Ιδού μερικά
αποσπάσματα:
«Ο
αμερικανικός στόχος στην Ουκρανία και τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες
είναι να επιβάλουν τον έλεγχό τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους αυτών των
χωρών (...). Η ελίτ της Ουάσιγκτον βλέπει όλον τον κόσμο όπως ο πρώην πρόεδρος
Ρίγκαν έβλεπε τη Λατινική Αμερική (...). Οι μέθοδοι του ψυχρού πολέμου
εξακολουθούν λίγο πολύ να χρησιμοποιούνται (...). Την ώρα που ξεκινούσε η "βελούδινη επανάσταση" του 1989 ήμουν
ο ίδιος βαποράκι, που μετέφερα βαλίτσες σε διαφωνούντες στην Ανατολική Ευρώπη
με περιεχόμενο δεκάδων χιλιάδων δολαρίων. Έχω λοιπόν μια καλή ιδέα για
το πόσα πολλά χρήματα και πόση ξένη βοήθεια χρειάστηκαν ώστε να ξεκινήσουν οι
"αυθόρμητες επαναστάσεις" που εγκαθιστούσαν την "εξουσία του
λαού" (...). Εάν η Ουκρανία
γλιστρήσει στην τροχιά του ΝΑΤΟ, τότε η Ρωσία θα χάσει την πρόσβαση στις
ναυτικές της βάσεις στη Μαύρη Θάλασσα και οι διαδρομές των ρωσικών
πετρελαιοαγωγών και αγωγών αερίου θα περνούν από εδάφη που οι ΗΠΑ θα ελέγχουν
πλήρως (...). Η Ουάσιγκτον προσπαθεί να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο
δυνατό αβαντάζ πριν οδηγηθούν στην ανάγκη όπως ο Κάιζερ πριν από 80 χρόνια να
αναφωνήσουν: "`Η τώρα ή ποτέ"».
Αυτά τα
εξόχως αποκαλυπτικά - όχι μόνο για τα όσα γίνονται στην Ουκρανία, σήμερα, αλλά
για τα όσα έγιναν το 1989 στην Ανατολική Ευρώπη - δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό
«New Statesman», εδώ και δέκα χρόνια, στις 6/12/2004. Συγγραφέας του άρθρου,
ένας πολύ γνωστός Βρετανός ιστορικός, ο Μαρκ Ελμοντ. Ένα - καθ' ομολογία του -
από τα «βαποράκια» των μυστικών υπηρεσιών, που έφεραν την «ελευθερία» στην Ανατολική
Ευρώπη και χρηματοδότησαν τις «βελούδινες
επαναστάσεις» με βαλίτσες γεμάτες δολάρια...
2) Πάλι
πριν από δέκα χρόνια, το αμερικανικό ινστιτούτο στρατηγικών προβλέψεων, το
«Stratfor», περιέγραφε τις τότε εξελίξεις στη Γεωργία ως εξής:«Έχοντας υπό τον
έλεγχό της τη Γεωργία, η Ουάσιγκτον
κατέχει την αρτηρία από την οποία μπορούν να διέλθουν οι ενεργειακοί πόροι της
Κασπίας προς τη Δύση, παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Από στρατιωτικής
άποψης, επίσης, ο αμερικανικός έλεγχος επί της Γεωργίας σημαίνει ότι, πρώτον,
αμερικανικός στρατός θα βρίσκεται πολύ κοντά στο ρωσικό έδαφος και στα
κοιτάσματα της Κασπίας, δεύτερον, σημαίνει προσφορά δυνατότητας απαγκίστρωσης
από Ιράκ...» («Ριζοσπάστης», 27/11/2003).
Εκείνες οι
διαπιστώσεις εξηγούσαν σε μεγάλο βαθμό τις τότε εξελίξεις στη Γεωργία. Με τον
συνηθισμένο αμερικανικό κυνισμό, οι αναλυτές του «Stratfor» έλεγαν ξεκάθαρα πως
η «ανάφλεξη» στη Γεωργία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια μάχη μεταξύ της
φιλορωσικής φατρίας του Σεβαρντνάντζε και της φιλοαμερικανικής κλίκας της
αντιπολίτευσης και το ότι η σύγκρουση δεν εξελίχθηκε σε εμφύλιο στη Γεωργία
οφειλόταν, πολύ απλά, στο γεγονός πως η Μόσχα υποχώρησε ένα βήμα από το
«ζωτικό» της χώρο. Μια ματιά στο
χάρτη της περιοχής εξηγεί γιατί η παραπάνω ιστορία επαναλαμβάνεται, τώρα πια
στην Ουκρανία...
3) Ήταν
16/4/2003 όταν επικυρώθηκε η ένταξη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής
Ευρώπης, στην ΕΕ. Ο Εσθονός πρωθυπουργός δήλωσε: «Έχουμε πίστη στην
οικονομία της αγοράς, είναι ένα όφελος που το είχαμε στερηθεί στο παρελθόν». Η
Λετονή πρόεδρος δήλωσε: «Μπαίνει τέρμα στις ιστορικές περιπέτειες της
χώρας μου και στα χτυπήματα του πεπρωμένου». Ο Ούγγρος πρωθυπουργός
δήλωσε: «Υποφέραμε πολύ επί 50 χρόνια. Σήμερα αισθανόμαστε μεγάλη
ανακούφιση». Ο Λιθουανός πρόεδρος δήλωσε: «Η σημερινή μέρα θα μείνει
στην ιστορία». Ο Σλοβάκος πρόεδρος δήλωσε: «Ζήσαμε πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα και μας
φαίνεται παράξενο που ξαναγυρίζουμε στην Ευρώπη».Όσο για τον τότε προεδρεύοντα
της ΕΕ – ήταν ο κ.Σημίτης - σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε ανήμερα της φιέστας
για την προς ανατολάς διεύρυνση της ΕΕ, υποστήριζε: «Σήμερα οι Ευρωπαίοι πολίτες απολαμβάνουν υψηλό βιοτικό επίπεδο, έχουν
προηγμένη οικονομία, υψηλά επίπεδα κοινωνικής προστασίας και συνοχής, μια πιο
δίκαιη κοινωνία»...
Έχουν περάσει
είκοσι πέντε σχεδόν χρόνια από την πτώση του σοσιαλισμού και δέκα χρόνια από
την επίσημη συμμετοχή των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ.
Τώρα πια τα στοιχεία είναι «μετρήσιμα»: α) Η «δημοκρατία» που τους έταζαν ισοδυναμεί με την αναστύλωση
μνημείων του ναζισμού σε μια σειρά από αυτές τις χώρες, με κυνήγι μαγισσών και
διώξεις για πολιτικά φρονήματα, με εθνικές εκκαθαρίσεις και πογκρόμ για
τεράστιες μάζες πληθυσμών, β) η
«ελευθερία» που τους υπόσχονταν εκφράστηκε με την ανακήρυξη των χωρών αυτών στη
«νέα Ευρώπη» των υποταγμένων στο άρμα των «προθύμων» του Μπους. Τα εδάφη τους
έγιναν χώροι εγκατάστασης των ευρωπαϊκών «Γκουαντάναμο» των ΗΠΑ, γ) Η «οικονομική ευμάρεια»
αντανακλάται στα εκατομμύρια των ανέργων και στα δεκάδες εκατομμύρια των φτωχών.
Η λεηλασία είναι πλήρης: Το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης των χωρών αυτών
βρίσκεται κάτω από τα επίπεδα του 1989 (!) και οι μισές από αυτές τις χώρες
έχουν πέσει στα νύχια του ΔΝΤ. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της «σωτηρίας» των
χωρών αυτών από το «παραπέτασμα»...
4) Ας
επιστρέψουμε στην Ουκρανία. Θα χρειαστεί το ημερολόγιο να δείξει 73
χρόνια πίσω: Τον Ιούνιο του 1941 ο Χίτλερ επιτίθεται στην Σοβιετική Ένωση. Η «Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών» που
έχει ιδρυθεί από το 1929, περνά ανοιχτά στην υπηρεσία των ναζί. Ένα χρόνο
αργότερα, το 1942, η «Οργάνωση Ουκρανών
Εθνικιστών», υπό την καθοδήγηση των ναζί, μετεξελίσσεται στον
λεγόμενο «Ουκρανικό Στασιαστικό Στρατό». Διακηρυγμένος στόχος του
είναι η εξόντωση των αντιφασιστών παρτιζάνων που δρούσαν στην Ουκρανία και η
διενέργεια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων κατά των σοβιετικών ανταρτών, κατά του
Κόκκινου στρατού, κατά των κομμουνιστών, των Εβραίων, των Πολωνών. Ο
εξοπλισμένος από τους ναζί «Ουκρανικός Στασιαστικός Στρατός» μετά τις αρνητικές
για τους Γερμανούς εξελίξεις του πολέμου ισχυρίστηκε ότι «ανεξαρτητοποιήθηκε»
από τους ναζί και ότι θα τους... πολεμούσε. Στην πραγματικότητα συνέχισε να
διαπράττει κατά χιλιάδες τα μακάβρια εγκλήματα εναντίον του σοβιετικού λαού. Στην Ουκρανία υπάρχουν πάνω από 50 μνημεία
για τα θύματα των μαζικών δολοφονιών που διέπραξε ο «Ουκρανικός Στασιαστικός
Στρατός».
Σήμερα, οι
φασίστες, οι ναζί του «Ουκρανικού Στασιαστικού Στρατού» πρωταγωνιστούν στα
γεγονότα στην Ουκρανία. Ποζάρουν σαν «πατριώτες» και οπαδοί της «δημοκρατίας»
και της «ελευθερίας». Αλλά όπως σημειώνει στον «Guardian» ο αρθρογράφος Σέουμας
Μίλνε «...αυτοί που συρρέουν στους
δρόμους της πρωτεύουσας, δεν ενδιαφέρονται και πολύ για την δημοκρατία και τους
θεσμούς της, καθώς στον σκληρό πυρήνα των διαδηλωτών δρουν ακροδεξιοί
εθνικιστές». Δρουν – ακόμα και ένοπλα - ως χαϊδεμένα παιδιά των
Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον...
5) Στην
Ουκρανία πριν από δέκα χρόνια, από τη μια βρισκόταν - και τότε - ο εκλεκτός του
Πούτιν. Από την άλλη, ήταν ο άνθρωπος της Ουάσιγκτον, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Στη
μέση - και τότε - ο ουκρανικός λαός. Διχασμένος. Έτοιμος να ματώσει είτε για
τον άνθρωπο του Μπους (τότε), είτε για τον εκλεκτό των Ρώσων. Όπως πριν από
δέκα χρόνια, έτσι και σήμερα, η
Ουκρανία θυμίζει τα προτεκτοράτα της πρώιμης αποικιοκρατικής περιόδου, όταν η
πολιτική διαμάχη εξελισσόταν ανάμεσα σε «αγγλόφιλους», «ρωσόφιλους»,
«γαλλόφιλους». Τμήματα της άρχουσας τάξης της χώρας συγκρούονται
μεταξύ τους προκαλώντας μακελειό. Το ένα τμήμα βλέπει τα συμφέροντά του
να ταυτίζονται με την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Το άλλο ταυτίζεται με την
καπιταλιστική Ρωσία. Η σύγκρουση ήδη έχει πάρει χαρακτηριστικά τραγωδίας με
τους Ευρωπαίους, τους Αμερικάνους και τους Ρώσους να λύνουν τους ανταγωνισμούς
τους για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς της
χώρας με όρους εμφυλίου πολέμου!
Θα το επαναλάβουμε: Σε
αυτή τη σύγκρουση, πλατιά λαϊκά στρώματα του ουκρανικού λαού αντιπαρατίθενται αιχμαλωτισμένα κάτω από
ξένη σημαία: Ένα μέρος τους σηκώνει τη φιλορωσική σημαία, δηλαδή τη σημαία
των Ρώσων ολιγαρχών και των Ουκρανών συνεταίρων τους. Το άλλο μέρος
σηκώνει τη φιλοευρωατλαντική σημαία, δηλαδή τη σημαία της Μέρκελ, του Ομπάμα
και των δικών τους Ουκρανών συνεταίρων.
Στα 25 χρόνια από
την «απελευθέρωση», από την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος» κι από το «Τέλος
της Ιστορίας», η ιστορία της Ουκρανίας, του μεγαλύτερου ενεργειακού κόμβου προς
την Ευρώπη, γράφεται – όπως συνέβη πριν με τη Γιουγκοσλαβία - με το αδικοχαμένο
αίμα του λαού της. Ενός λαού παγιδευμένου στις συμπληγάδες της διαμάχης αν θα
καταστεί «υπήκοος» είτε της καπιταλιστικής ένωσης με τη Ρωσία, είτε της
καπιταλιστικής ένωσης με την ΕΕ.
Στα 25 χρόνια από
την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος», που θα έφερνε τον «ελεύθερο κόσμο» και
που οι πολίτες θα «απολάμβαναν τα αγαθά του τέλους του πεντηκονταετούς ψυχρού
πολέμου», η ανθρωπότητα παρακολουθεί τη μια σφαγή μετά την άλλη. Νέοι πόλεμοι,
νέες επεμβάσεις, νέοι χάρτες. Οι ίδιοι, πάντα, στόχοι: Επιβολή και διαιώνιση
της κυριαρχίας με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.
Στα 25 χρόνια από
την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος», οι πολιτικές μαριονέτες των
«απελευθερωτών» που έχουν κάτσει στο σβέρκο των λαών αυτών των χωρών, τα
λαμόγια του «μετακομμουνιστικού παραδείσου» και οι ύαινες του ιμπεριαλισμού
ρίχνουν όλα τους τα όπλα στη μάχη για την επικράτησης των αιματοβαμμένων τους
συμφερόντων: Από τα υποβολεία της λαϊκής διχόνοιας μέχρι τα πολυβολεία της
κρατικής καταστολής, των φασιστκών συμμοριών και των ελεύθερων σκοπευτών.
Σημείωση: Εκείνος
που πρώτος στην Ιστορία χρησιμοποίησε τον άθλιο όρο «σιδηρούν παραπέτασμα» ήταν
ο Γκαίμπελς! Ο Γκαίμπελς ήταν αυτός, που στο τελευταίο του ραδιοφωνικό μήνυμα,
στις 12/2/1945, από το ραδιοφωνικό σταθμό του Βερολίνου, και ενώ ο Κόκκινος
Στρατός τσάκιζε το φίδι του φασισμού, εκτόξευσε για πρώτη φορά μέσα στον
επιθανάτιο ρόγχο του ναζισμού τη φράση «σιδηρούν παραπέτασμα». Έκτοτε, η
«δημοκρατική Δύση» την υιοθέτησε και διά του Τσόρτσιλ την κατέστησε προμετωπίδα
της αστικής προπαγάνδας. Αυτός είναι ο τροφοδότης του λεξιλογίου των μαφιόζων,
των ολιγαρχών και των εκλεπτυσμένων Δυτικών. Ο Γκαίμπελς!
Πληρώστε για να βρείτε... δουλειά! (Ή αλλιώς σαδιστικός Καπιταλισμός)
Ο
Καπιταλισμός εκτός από σάπιος και αναχρονιστικός είναι συν τοις άλλοις
και σαδιστικός. Σαδισμός μέχρι τελικής πτώσης. Τώρα, για να μπορείς να
εργαστείς (και να σου δώσουν ένα ξεροκόματο) πρέπει απο πάνω να τους...
πληρώσεις! Να πληρώσεις για να σε αξιολογήσουν και ίσως να σε προσλάβουν
αργότερα.
Όπως φαίνεται, επί πληρωμή θα είναι οι προσλήψεις που ετοιμάζεται να κάνει η Ryanair, η οποία ανακοίνωσε ότι αρχίζει «δυο ημέρες αξιολόγησης» πληρωμάτων καμπίνας, στη βάση της στη Θεσσαλονίκη.
Σήμερα Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου, καθώς και στις 25 Μαρτίου, η εταιρία
Crewlink που αναλαμβάνει εκ μέρους της Ryanair την αξιολόγηση και την
εκπαίδευση των υποψηφίων, ξεκινά τη διαδικασία πρόσληψης αγνώστου
αριθμού υπαλλήλων, καθώς δεν έχει ανακοινωθεί πόσοι τελικά θα
προσληφθούν στο στάδιο αυτό.
Έτσι, από τη διαδικασία των συνεντεύξεων, επιλέγονται τελικά όσοι θα
περάσουν το πρόγραμμα εκπαίδευσης, διάρκειας έξι εβδομάδων, το οποίο
επίσης διεξάγεται υπό την αιγίδα της Crewlink στις εγκαταστάσεις της
στην Γερμανία.
Ωστόσο, στο σημείο αυτό είναι που ο υποψήφιος εργαζόμενος θα πρέπει να καταβάλει απαραίτητα δύο όχι αμελητέα χρηματικά ποσά.
Το πρώτο είναι 500 ευρώ για την εγγραφή στο πρόγραμμα εκπαίδευσης και
το δεύτερο είναι 700 ευρώ για το κόστος διαμονής σε ειδικά καταλύματα
που διατίθενται δίπλα στις εγκαταστάσεις της Crewlink.
Το
χαρακτήρα των ΜΚΟ ως εργαλείων στα χέρια αστικών κυβερνήσεων και
ιμπεριαλιστικών μηχανισμών ανέδειξαν με παρεμβάσεις τους ο Θ. Παφίλης
και ο Ν. Σοφιανός
Συνεχίζεται η
ανακριτική διαδικασία για τους οκτώ κατηγορούμενους - στελέχη της ΜΚΟ
IMI («Διεθνής Πρωτοβουλία κατά των ναρκών»), εναντίον των οποίων
ασκήθηκε δίωξη για ζημιά ύψους 9 εκατ. ευρώ σε βάρος του ελληνικού
δημοσίου. Από την έρευνα, προέκυψε ότι το σύνολο της χρηματοδότησης της
οργάνωσης για πρόγραμμα αποναρκοθέτησης σε Βοσνία - Ερζεγοβίνη, Λίβανο
και Ιράκ εκταμιεύτηκε παράνομα. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους είναι και ο
Αλεξ Ρόντος, στενός συνεργάτης παλαιότερα του Γιώργου Παπανδρέου,
εντεταλμένος σήμερα της ΕΕ στο Κέρας της Αφρικής. Προφυλακισμένος
κρίθηκε ο Κώστας Τζεβελέκος, πρόεδρος της ΙΜΙ. Στο μεταξύ,
συνεχίζεται η αστυνομική έρευνα για την υπόθεση της ΜΚΟ «Εθελοντικό Σώμα
Ελλήνων Πυροσβεστών Αναδασωτών» (ΕΣΕΠΑ). Σύμφωνα με ανακοίνωση της
αστυνομικής διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, οι εκπρόσωποι της ΕΣΕΠΑ από το 2000
έως σήμερα απέσπασαν με τη μορφή συνδρομών ή χορηγιών, από Δήμους και
ιδιωτικές επιχειρήσεις, πάνω από 2,5 εκατ. ευρώ. Σε βάρος του προέδρου
και άλλων δύο μελών του ΔΣ της οργάνωσης, σχηματίστηκε δικογραφία
κακουργηματικού χαρακτήρα για σωρεία διάπραξης ποινικών αδικημάτων και
υποβλήθηκε στον εισαγγελέα πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης.
Θ. Παφίλης: «Πρωταθλήτρια» η ΕΕ στη δημιουργία ΜΚΟ για να περνάει την πολιτική της
Αναδεικνύοντας
την ουσία του ζητήματος και κόντρα στην προσπάθεια του αστικού
συστήματος να περιοριστεί η συζήτηση στο θέμα της διασπάθισης κρατικού
χρήματος, ο Θανάσης Παφίλης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υποψήφιος
Περιφερειάρχης Αττικής, μιλώντας χτες στην εκπομπή «Πρωινό ΑΝΤ1»
σημείωσε μεταξύ άλλων τα εξής: «Επειδή έχω προσωπική εμπειρία,
είμαι ΓΓ του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης και είμαστε η πρώτη οργάνωση
που αναγνωριστήκαμε ως Μη Κυβερνητική Οργάνωση και σχίσαμε το χαρτί και
δεν το χρησιμοποιήσαμε ποτέ. Ομως η ιστορία έχει μεγάλο βάθος και δεν
είναι τόσο εύκολη. Οι ΜΚΟ δημιουργήθηκαν το 1990 περίπου και πρωταθλητής
στη δημιουργία των ΜΚΟ ήταν η ΕΕ η ίδια, η οποία υποχρεώνει και τις
χώρες να δίνουν ένα ποσοστό από τον προϋπολογισμό για τη χρηματοδότηση
των ΜΚΟ. Τι ακριβώς έγινε; Χρησιμοποιήθηκαν ως Δούρειος Ιππος και το "Μη
Κυβερνητική", είναι πρόσχημα. Είναι κυβερνητικές οργανώσεις σε όλο τον
κόσμο και στην ΕΕ. Εξαιρώ, βέβαια, και ορισμένους ανθρώπους οι οποίοι το
κάνουν από καλή πρόθεση. (...) Οταν δημιουργήθηκαν οι ΜΚΟ το μόνο
κόμμα που τις πολέμησε και στάθηκε εναντίον, ήταν το ΚΚΕ. Και είπε
μάλιστα ότι με τις ΜΚΟ προσπαθούν να διαλύσουν τις παραδοσιακές δομές
του κινήματος, συνδικάτα κ.λπ., και να τις αντικαταστήσουν με κάποιες
ομάδες της "κοινωνίας των πολιτών", που όλα τα κόμματα προωθούσαν εκείνη
την περίοδο. Πρόκειται για ομάδες οι οποίες είναι ανεξέλεγκτες. Είναι 5
-10 άνθρωποι που δε δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Να σας πω
παραδείγματα, λοιπόν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της
Γιουγκοσλαβίας πιάστηκαν 17 ΜΚΟ που έκαναν κατασκοπεία υπέρ της ΕΕ και
του ΝΑΤΟ. Από πολλές χώρες, αλλά χρηματοδοτούμενες από κονδύλια
ευρωπαϊκά και κονδύλια του Υπ. Εξωτερικών. Υπάρχουν ΜΚΟ που δρουν ως
δούρειος ίππος. Πάρτε παράδειγμα: Ουκρανία, σήμερα που είναι και
επίκαιρο. Υπάρχει άμεση παρέμβαση και της ΕΕ και των Αμερικανών. ΜΚΟ
χρηματοδοτούμενες από την ΕΕ τόσα χρόνια περνούσαν την πολιτική της ΕΕ.
Οι ΜΚΟ, λοιπόν, και δε λέω, υπάρχουν και εξαιρέσεις ανθρώπων που έχουν
γνήσιες προθέσεις, αλλά όμως στο σύνολό τους είναι στρατευμένες να
περάσουν την πολιτική της ΕΕ».
Ν. Σοφιανός: Η εμπλοκή των ΜΚΟ στην κοινωνική πολιτική διαμορφώνει έδαφος για το «πάρτι»
Στην πρωινή εκπομπή «Κοινωνία ώρα MEGA» μίλησε χτες ο Νίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας, απ' όπου και το ακόλουθο απόσπασμα σχετικά με τις ΜΚΟ: «Οι
ΜΚΟ είναι πατέντα της ΕΕ, είναι βασικός πυλώνας διοχέτευσης κονδυλίων,
προγραμμάτων, χρηματοδότησης (...) όχι μόνο στην εξωτερική πολιτική,
αλλά στην Παιδεία, στην Υγεία, στη διαχείριση ακραίας φτώχειας, την
οποία η ίδια αυτή η πολιτική δημιουργεί. Και μετά συζητάμε για το πώς θα
ελέγξουμε... Λοιπόν να διαχωρίσουμε τις Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις από
τις Μη Κυβερνητικές. Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι πυλώνας για να
διαμορφώνεται μια διείσδυση σε κρίσιμους τομείς, όπως για παράδειγμα οι
προσφορές του Ιδρύματος Σόρος σε μια σειρά βιβλιοθήκες. Να θυμίσουμε
τις προσφορές του Ιδρύματος Νιάρχου σε μια σειρά προγράμματα στα
σχολεία; Ολα αυτά γιατί γίνονται; Δεν υπάρχει, δηλαδή, η δυνατότητα τα
κονδύλια αυτά να διοχετευτούν στους δημόσιους, στους δημοτικούς φορείς
για να διαμορφωθούν οι όροι διαχείρισης αυτών των φαινομένων; Υπάρχει,
λοιπόν, ανάγκη να διαχωρίσουμε το βασικό, αυτό που διαμορφώνει την
ομπρέλα, αυτό που δημιουργεί τους όρους να γίνεται πάρτι...» Αναφέροντας
και παραδείγματα από το δήμο Αθηναίων, ο Ν. Σοφιανός πρόσθεσε: «Δε
μιλάμε για τη δυνατότητα της εθελοντικής προσφοράς, μιλάμε για το πάρτι
που λέει: Μη Κυβερνητική Οργάνωση χρηματοδοτείται και απαιτεί από τον
ΚΥΑΔΑ (το ίδρυμα αστέγων του Δήμου Αθήνας) να της φέρνει τα γεύματα, που
φτιάχνει ο ίδιος ο ΚΥΑΔΑ, και να της τα φέρνει την ώρα που θέλει. Αυτό
είναι πάρτι και εμείς τι λέμε: Υπάρχουν δημοτικοί φορείς, υπάρχουν
δημόσιοι φορείς, όλα τα λεφτά εκεί και μέσα από εκεί να διαμορφωθούν οι
όροι για να χρηματοδοτηθούν. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να έχεις
στραγγαλίσει τις σχολικές επιτροπές, από 7 εκατομμύρια το 2010 να τους
δίνεις 3 εκατομμύρια το 2013 και να βάζει ο γονιός από την τσέπη του και
να λες η ΜΚΟ τάδε έχει πάρει αυτό το πρόγραμμα. Δεν μπορεί να μην έχεις
διατροφολόγο σε παιδικούς σταθμούς και να παίρνεις τη ΜΚΟ και να
συνεργάζεσαι μ' αυτήν. Αυτή η ομπρέλα λοιπόν έχει διαμορφώσει το έδαφος
για να γίνεται πάρτι της διαφθοράς». Και συμπλήρωσε: «Για ποιο
λόγο το πρώτο πρόγραμμα των 5μηνων διοχετεύτηκε από τις ΜΚΟ; Για ποιο
λόγο οι ΜΚΟ πήραν 5% κεφαλικό φόρο από τον κάθε εργαζόμενο που πήρε 600
ευρώ και δεν τα πήρε και στην ώρα του; (...) Δεν υπάρχει τομέας
κοινωνικής πολιτικής που να μην μπλέκεται και μια ΜΚΟ. Τώρα αυτό
σημαίνει ότι είναι δεδομένο ότι υπάρχει πάρτι; Οχι, αλλά είναι δεδομένο
ότι κονδύλια τα οποία πρέπει να διοχετευτούν στις κοινωνικές δομές των
δήμων, δεν πάνε εκεί και πάνε σε ΜΚΟ».
Οι ΥΠΕΞ των Γερμανίας, Γαλλίας και Πολωνίας διαπραγματεύονται με τον Πρόεδρο Γιανουκόβιτς
Συνεχίζεται η σύγκρουση με επίκεντρο την πλατεία Ανεξαρτησίας
ΚΙΕΒΟ.-- Ανεξέλεγκτες
διαστάσεις έχει πάρει η σύγκρουση στην Ουκρανία, καθώς πλέον οι ομάδες
κρούσης της αντιπολίτευσης, κυρίως οι εθνικιστικές - φασιστικές
οργανώσεις, χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα, πέρα από τις βόμβες μολότοφ και
τα πύρινα οδοφράγματα. Ενώ τα μεσάνυχτα της Τετάρτης είχε ανακοινωθεί
εκεχειρία εν αναμονή της άφιξης στην ουκρανική πρωτεύουσα υπουργών
Εξωτερικών χώρων της ΕΕ για συναντήσεις με τον Πρόεδρο, Β. Γιανουκόβιτς,
και τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, το πρωί της Πέμπτης οι ομάδες
κρούσης, βάσει σχεδίου, επιτέθηκαν στην αστυνομία στην πλατεία Μαϊντάν
και άρχισε η ανταλλαγή πυρών. Οι πληροφορίες για τον αριθμό των νεκρών
είναι συγκεχυμένες, ενώ επίσημα η ουκρανική κυβέρνηση αναφέρει ότι οι
νεκροί είναι μέχρι σήμερα συνολικά 50 (η αντιπολίτευση μιλάει για
περισσότερους) και οι τραυματίες γύρω στους 400, με πολλούς από αυτούς
να είναι αστυνομικοί. Λόγω της ανεξέλεγκτης κατοχής όπλων, το υπουργείο
Εσωτερικών έδωσε χτες την άδεια στις αστυνομικές δυνάμεις να
χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα και αληθινές σφαίρες, ενώ ανακοινώθηκε ότι
αναζητούνται 67 αστυνομικοί που κρατούνται όμηροι από ένοπλους
αντικυβερνητικούς διαδηλωτές. Ταυτόχρονα με την κλιμάκωση της
ένοπλης επίθεσης, που, παρά τις διαψεύσεις, έχει τη στήριξη
ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αυτές εντείνουν τις πιέσεις στον Πρόεδρο της
Ουκρανίας αποδίδοντάς του την αιματοχυσία. Χτες, στο Κίεβο, συναντήθηκαν
με τον Γιανουκόβιτς επί έξι ώρες οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας Φρανκ Βάλτερ Στάινμάγερ, της Γαλλίας Λοράν Φαμπιούς και της Πολωνίας Ράντοσλαβ Σικόρσκι, που, όπως εμφανίζεται, διαπραγματεύονται «έναν οδικό χάρτη για μια ειρηνική έξοδο από την κρίση», που μπορεί να περιλαμβάνει αναθεώρηση Συντάγματος, μεταβατική κυβέρνηση και πρόωρες εκλογές.
Οι αξιωματούχοι συναντήθηκαν και με τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, ενώ
δεν επέστρεψαν στις Βρυξέλλες, για να συμμετάσχουν στην έκτακτη σύσκεψη
των ΥΠΕΞ για την Ουκρανία που θα εξέταζε κυρώσεις, και παρέμειναν και
σήμερα στο Κίεβο για να συνεχίσουν το παζάρι.
Εγκρίθηκαν κυρώσεις της ΕΕ κατά των «υπευθύνων της βίας» - εντείνονται οι ιμπεριαλιστικές πιέσεις
Από το Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ
αποφασίστηκαν «στοχευμένες κυρώσεις» κατά των «υπευθύνων για τη βία»
στην Ουκρανία (που βέβαια δεν προσδιορίζονται, αλλά εννοούνται οι
αξιωματούχοι της κυβέρνησης) και επιβολή εμπάργκο σε υλικά που θα
μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για βίαιη καταστολή. Οι κυρώσεις
περιλαμβάνουν απαγόρευση της θεώρησης διαβατηρίων και «πάγωμα» των
τραπεζικών λογαριασμών στο εξωτερικό. Οι ΗΠΑ κάλεσαν τον
Πρόεδρο της Ουκρανίας να αποσύρει αμέσως τις δυνάμεις Ασφαλείας από το
κέντρο του Κιέβου και τις αρχές της Ουκρανίας να σεβαστούν το δικαίωμα
των Ουκρανών πολιτών να διαδηλώνουν ειρηνικά (!!!). Ο Πρόεδρος Ομπάμα
κάλεσε τον ουκρανικό στρατό «να μην εμπλακεί στη σύγκρουση, η οποία
πρέπει να επιλυθεί με πολιτικά μέσα» και τόνισε ότι θα συνεργαστεί με
τους συμμάχους της χώρας στην ΕΕ, για να λογοδοτήσουν αυτοί που
ευθύνονται για τη βία στην Ουκρανία. Η Κίνα, επίσης,
παρενέβη στις εξελίξεις και η εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, Χουά Τσουνγίνγκ,
σχολιάζοντας τη στάση της ΕΕ, σημείωσε δηκτικά ότι «διαφορετικές χώρες
πρέπει να δείχνουν αλληλοσεβασμό στην ανεξαρτησία και την εδαφική
ακεραιότητα των άλλων» και έκανε εκκλήσεις για αμοιβαίο διάλογο. Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Αντερς Φογκ Ράσμουσεν,
με απειλητικό ύφος, σε δηλώσεις του, απέτρεψε την ουκρανική κυβέρνηση
να χρησιμοποιήσει το στρατό, γιατί «αυτό θα βλάψει σοβαρά τις σχέσεις
της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ». Ταυτόχρονα, σε συνέντευξή του χτες στο σταθμό
ΣΚΑΪ, ανέβασε τους τόνους με τη Ρωσία, που έχει επικρίνει (φυσικά για
τα δικά της συμφέροντα) την παρέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ. Κατά τα άλλα,
είπε ότι «το ΝΑΤΟ ενδιαφέρεται για μια επίλυση της κρίσης με ειρηνικά
μέσα». Μέσα στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που αναπτύσσεται
βρίσκεται και η ελληνική κυβέρνηση. Ο υπουργός Εξωτερικών και
αντιπρόεδρος, Ευ. Βενιζέλος, δήλωσε και αυτός «συγκλονισμένος από
τη βία» και στη συνέχεια πήρε ίσες αποστάσεις και κάλεσε «όλους τους
εμπλεκόμενους να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, να απέχουν από τη χρήση βίας
και να επιστρέψουν στο τραπέζι του διαλόγου. Σε αυτές τις κρίσιμες
ώρες, ο ουκρανικός λαός οφείλει να αναλογιστεί ότι η επίτευξη μιας
συμβιβαστικής λύσης αποτελεί μονόδρομο και ότι είναι πολύ περισσότερα
αυτά που τον ενώνουν από αυτά που τον χωρίζουν». Επίσης, χτες, στο
εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος του Γιανουκόβιτς, υπήρξαν
διαφοροποιήσεις, παραιτήθηκε ο κυβερνήτης του Κιέβου, που δηλώνει ότι
συντάσσεται με τους διαδηλωτές, όπως και 10 βουλευτές του «Κόμματος των
Περιοχών» που καλούν σε διαμεσολάβηση της ΕΕ, της Ρωσίας και των ΗΠΑ για
αποκλιμάκωση της κατάστασης και προσφυγή στις κοινοβουλευτικές
διαδικασίες. Είναι φανερό ότι η αντιπαράθεση στην Ουκρανία, που
είναι σύγκρουση μερίδων της αστικής τάξης για τις συμμαχίες με
ιμπεριαλιστικά κέντρα, είναι ταυτόχρονα πεδίο έντονου
ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που έχει διπλωματική αλλά και ένοπλη
μορφή. Μόνος, βέβαια, χαμένος ο ουκρανικός λαός που ματώνει για τα
συμφέροντα της πλουτοκρατίας.
«Η Κομματική Οργάνωση Κόνιτσας Ιωαννίνων του ΚΚΕ καταγγέλλει τα προβοκατόρικα και ανυπόστατα δημοσιεύματα που αναπαράγονται σε συγκεκριμένα ΜΜΕ.
Συγκεκριμένα, διαδίδουν ψέματα ότι τάχα διαγράφηκε η Κομματική
Οργάνωση Κόνιτσας του ΚΚΕ, επειδή τάχα ήθελε να υποστηρίξει κοινό
ψηφοδέλτιο και υποψήφιο με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η ΚΟ Κόνιτσας, όπως όλες οι οργανώσεις του ΚΚΕ, δίνουμε τη μάχη για
ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ ΠΑΝΤΟΥ. Στις ευρωεκλογές με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, στις
Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές με τα ψηφοδέλτια της "Λαϊκής
Συσπείρωσης" που στηρίζει το Κόμμα μας.
Επιλέγουμε τους υποψηφίους και τους επικεφαλής στα ψηφοδέλτιά μας με
κριτήριο τη δράση τους, την αγωνιστική τους προσφορά στους αγώνες της
εργατικής τάξης, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, της
νεολαίας.
Ουδέποτε στην Κομματική μας Οργάνωση έγινε κουβέντα για στήριξη
κοινού ψηφοδελτίου με τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν σαν σκέψη από κάποιο
κομματικό μέλος. Το αντίθετο, η ΚΟ Κόνιτσας ομόφωνα υπερψήφισε το
πολιτικό πλαίσιο της ΚΕ για τις εκλογικές μάχες του Μάη, που είναι
απέναντι στα κόμματα του ευρωμονοδρόμου και το ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, κανένα
μέλος της ΚΟ Κόνιτσας δεν έχει διαγραφεί!
Οι βρωμιές και οι προβοκάτσιες, που αναφέρονται στα δημοσιεύματα,
είναι ο κρυφός πόθος όσων έχουν ταχθεί απέναντι στο ΚΚΕ. Όσων
ονειρεύονται συνεργασίες του ΚΚΕ, επιζήμιες για το λαό, για να σώσουν το
καπιταλιστικό σύστημα από την κρίση του.
Σύσσωμη η ΚΟ Κόνιτσας του ΚΚΕ, οι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, θα
δώσουν τη μάχη για ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, στην Περιφέρεια Ηπείρου
και στο Δήμο Κόνιτσας με υποψήφιο Δήμαρχο τον Τάκη Σδούκο.
Καλούμε τους εργαζόμενους της περιοχής να βγάλουν συμπεράσματα για
τις μεθόδους που αξιοποιούν κάποιοι για να επιτεθούν στο ΚΚΕ και να
απαντήσουν στις προβοκάτσιες, τα ψέματα και τη συκοφαντία, στηρίζοντας
παντού το ΚΚΕ».
Χτες είχαμε
την επέτειο έναρξης των εργασιών του κομβικού και πολύ κρίσιμου 13ου
συνεδρίου του κόμματος (19-24 φλεβάρη του 91’) που δεν καθόρισε απλά τη
μετέπειτα εξέλιξή του, αλλά την ίδια την ύπαρξή του ενάντια στο κλίμα της εποχής.
Ως πρόγευση κάποιων αναρτήσεων που σκοπεύω να ακολουθήσουν στα πλαίσια ενός μικρού
αφιερώματος, η κε του μπλοκ αναδημοσιεύει σήμερα από το ρίζο της εποχής
(νοέμβρη του 90’) την επιστολή του δασκάλου λευτέρη κορέλη στον προσυνεδριακό
διάλογο, που φέρει τον τίτλο της ανάρτησης. Ο δάσκαλος καταφέρνει να δώσει μες
σε λίγες γραμμές πληρωμένη απάντηση στην κυρίαρχη φιλολογία περί ανανέωσης που φοριόταν πολύ εκείνα τα
χρόνια. Παρά τις διαφωνίες που μπορεί να έχει κανείς σε κάποια επιμέρους
σημεία, θα συμφωνήσει υποθέτω πως η επιστολή περιγράφει μια διαχρονική
κατάσταση, που έχει φτάσει σχεδόν αναλλοίωτη μέχρι τις μέρες μας.
Είναι
ένας κουκουεδολόγος (κατά το αμερικάνικο σοβιετολόγος) που τον φαντάζομαι να
μεταμορφώνεται σε Κοντορεβυθούλη του παραμυθιού και να κρύβεται μέσα σε
ντουλάπες και κάτω από τις καρέκλες της αίθουσας συνεδριάσεων του Περισσού… Να
βλέπει μέσα από κλειδαρότρυπες και ν’ ακούει τους καυγάδες των «ανανεωτικών»
και «σταλινικών» κουκουέδων… Να πιτσιλίζεται από το αίμα των «συντροφικών
μαχαιρωμάτων» και ν’ ακούει την κλαγγή των όπλων, των διασταυρούμενων σπαθιών
και των ιπτάμενων καρφιών… Να διαβάζει τις εκθέσεις των κομματικών οργανώσεων
και να βλέπει τους πίνακες των μελών του ΚΚΕ που από 65.000 πέρσι έγιναν 35.000
φέτος και να πηγαίνει ύστερα να τα περιγράφει όλα αυτά στις στήλες μεγάλης
εβδομαδιαίας εφημερίδας…
Από
την ίδια πάλι εφημερίδα, ένας, παλιός όπως φαίνεται αριστερός αυτός, αναλύει
την πολιτική της Αριστεράς και αντλώντας επιχειρήματα από το με περισσή
φροντίδα κι επιμέλεια συγκεντρωμένο από χρόνια πλούσιο λαθολόγιό της,
ανακαλύπτει κι επισημαίνει την αμετάβλητη σταλινική γραμμή του ΚΚΕ και
απρόβλεπτη εξαφάνιση και καταποντισμό του εδώ και αρκετά χρόνια… Μαλάκωσε για
λίγο το φαρμάκι του πέρσι το καλοκαίρι, που η Αριστερά συμμετείχε στην
κυβέρνηση Τζανετάκη…
Υπάρχει
κι ένας δημοσιογράφος με δική του εκπομπή στην ΥΧ, έξυπνος, ικανός και κατά τα
άλλα συμπαθής άνθρωπος, ο οποίος αγωνίζεται κάθε φορά που ξεμοναχιάζει κάποιο
στέλεχος της Αριστεράς, να του αποσπάσει κάποια κουβέντα, κάποιο υπονοούμενο,
κάποια άποψη, έστω και προσωπική, του συνεντευξιαζόμενου, για να συμπεράνει πως
κάτι δεν πάει καλά στο ΚΚΕ, στην ΕΑΡ, στο Συνασπισμό… Κι ενώ είναι
διακηρυγμένες οι Θέσεις όλων αυτών, αυτός θέλει, σώνει και καλά, να βγάλει και
να πει πως δεν υπάρχει ενιαία γραμμή στο θέμα των απεργιών, πως κάτι κρύβεται
στο κλείσιμο της «Πρώτης», πως κάτι συμβαίνει με την καθυστέρηση της αναγγελίας
του υποψηφίου δημάρχου στον Πειραιά, με τη θρυλούμενη αποχώρηση του Φλωράκη από
την ενεργό πολιτική…
Κι ένας
άλλος τέλος βαρύς διανοούμενος, κατηγορεί την Αριστερά για την τακτική της
απέναντι στους πραγματικούς διανοούμενους, που τάχα «τους εκμεταλλεύεται και
στο τέλος τους αποβάλλει με τη μέθοδο της έκτρωσης». Και αναφέρει σαν
παράδειγμα μεταξύ άλλων και το Δημήτρη Γληνό, ο οποίος πέθανε σα μέλος της ΚΕ
του ΚΚΕ και τιμήθηκε και τιμάται όσο κανένας άλλος από τους συντρόφους του… Το
πάθος του για το ΚΚΕ τον οδηγεί σε ανακρίβειες…
Και
δε μιλάμε για τον καθημερινό και περιοδικό αστικό Τύπο κι ούτε για την «Αυριανή»
που ζει και πορεύεται συκοφαντώντας τους αγωνιστές και την ηγεσία της Αριστεράς…
Και σ’
όλα αυτά τα κοράκια, θα μπορούσε ν’ απαντήσει κανείς με τη λαϊκή παροιμία: «Από
πίτα που δεν τρως, τι σε νοιαζ’ αν καεί;».
Εκείνο
όμως που χρησιμοποιούν κατά κόρον και με επιμονή –αιώνια τακτική τους- είναι
ότι το ΚΚΕ δεν εκσυγχρονίζεται, δεν αλλάζει στόχους, πρόγραμμα, μέθοδο και
τακτική… Εδώ ακριβώς χύνουν το μελάνι και το δηλητήριό τους… Κι εγώ καλόπιστα,
θα ‘θελα να ακούσω έναν από αυτούς να μας πει: Τι ακριβώς νομίζει πρέπει να
αλλάξει σ’ αυτό το Κόμμα των 70 και παραπάνω χρόνων; Ν’ αλλάξει το έμβλημά του;
Το βρίσκω ανόητο, γιατί όλα τα κόμματα σ’ Ανατολή και Δύση, έχουν το έμβλημά τους
από την ίδρυσή τους και το διατηρούν. Ν’ αλλάξει ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός
και η διεθνιστική του αλληλεγγύη; Και τι πρέπει να μπει στη θέση τους;
Μ’
όλα ταύτα ο Φλωράκης είπε κάποτε πως δε θα ‘χε αντίρρηση να μπει στη θέση του
σφυροδρέπανου μια καμινάδα εργοστασίου, ένα φουγάρο πλοίου, η εικόνα ενός τρακτέρ!
Κι ωστόσο ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός πήρε άλλη μορφή κι η προλεταριακή
αλληλεγγύη άλλαξε περιεχόμενο. Ακόμα και η δικτατορία του προλεταριάτου εγκαταλείφθηκε
ως στόχος. Τι άλλο θέλουν λοιπόν οι κουκουεδολόγοι για να ικανοποιηθούν και να
λουφάξουν;
Για να
δοθεί μια απάντηση στο ερώτημα, θα πρέπει να δεχθούμε, εκ προοιμίου, ότι οι
κουκουεδοαναλυτές αυτοί δεν είναι ούτε αφελείς ούτε αγράμματοι. Μερικοί
(Γεωργαλάς) έχουν σπουδάσει μαρξισμό-λενινισμό σε σοβιετικά πανεπιστήμια. Άλλοι
έχουν περάσει απ’ τις γραμμές του ΚΚΕ κι έζησαν την κομματική του ζωή…
Σήμερα,
όλοι τους, υπηρετούν κάποιους κυρίους απ’ τους οποίους πληρώνονται και βγάζουν
το ψωμάκι τους και στην καλύτερη περίπτωση –σπάνιο φαινόμενο- είναι θαυμαστές
καθεστώτων που συγκρούστηκαν με το ΚΚΕ και πλήρωσαν κάποιο λογαριασμό. Τους τελευταίους
θεωρώ εντιμότερους… Αυτοί, λοιπόν, όταν μιλούν για εκσυγχρονισμό του ΚΚΕ,
εννοούν ν’ αλλάξει το Κόμμα πρόγραμμα, σκοπούς, τακτική και στρατηγική! Δε θέλουν
να σβήσει, γιατί τους χρειάζονται πάντα κάποιοι «βάρβαροι»… Θέλουν ένα
κόμμα-σκορδαλιά, αλλά δίχως το σκόρδο!
-Δεν
έχετε δικαίωμα να λέτε πως είστε το κόμμα της εργατικής τάξης, μας λένε. Εμείς
έχουμε περισσότερους εργάτες που μας ψηφίζουν.
-Σωστά,
τους απαντάμε. Ανέκαθεν είχατε περισσότερους. Όμως εμείς έχουμε λίγους, αλλά
πρωτοπόρους. Έχουμε τους μπροστάρηδες, τους ανιδιοτελείς, τους γενναίους… Αυτούς,
για τους οποίους ο Βενιζέλος έκανε το ιδιώνυμο. Αυτούς που σκότωσε, που εξόρισε,
που φυλάκισε ο Μεταξάς… Αυτούς που πολέμησαν τον κατακτητή σε πόλεις και βουνά
τον καιρό της Εθνικής Αντίστασης. Αυτούς που έστειλε το μεταπελευθερωτικό
κράτος των δωσιλόγων στο εκτελεστικό απόσπασμα, στη Μακρόνησο, στα Γιούρα… Αυτούς
που τουφέκιζαν οι Γερμανοί στην Κοκκινιά και στην Καισαριανή… Τους Σουκατζίδηδες,
τους Μπελογιάννηδες, τους Πλουμπίδηδες…
Αυτοί
οι λίγοι εργάτες της φάμπρικας ή του γραφείου, οι καλλιτέχνες και οι
επιστήμονες, αυτοί είναι που δεν αλλάζουν, που δεν «εκσυγχρονίζονται».
Πολλοί
απ’ αυτούς –κι εγώ ένας τους- έγιναν κομμουνιστές σε μια εποχή που τα χωράφια
τα ‘χαν οι τσιφλικάδες, ενώ οι γεωργοί, εκείνοι που τα δούλευαν, δεν χόρταιναν
ψωμί. Δεν είχαν δεύτερο βρακί, πέθαιναν χωρίς γιατρό και φάρμακα, έμπαιναν
φυλακή για χρέη στο Δημόσιο. Οι λίγοι μάθαιναν γράμματα κι οι πολλοί ήταν
αγράμματοι.
Αυτή
λοιπόν την εποχή, κάποιοι λίγοι, αλλά πολύ θαρραλέοι, μπήκαν μπροστά σε
διαδηλώσεις και συλλαλητήρια κι οδήγησαν τη φτωχολογιά, της γης τους κολασμένους,
σε «άνιση πάλη κι αγώνες…», πείθοντάς τους πως «οι δούλοι κι οι ραγιάδες
μοναχοί τους θα σωθούν…»
Εμείς,
νέα παιδιά τότε, ακούσαμε το σάλπισμα, απαντήσαμε «παρών» και στοιχηθήκαμε στη
φάλαγγα που τραβούσε μπροστά μ’ επικεφαλής το κόκκινο λάβαρο…
Ακολουθώντας
την ανηφορική κι επίπονη πορεία διδαχτήκαμε: Ν’ αγαπάμε τους ανθρώπους
ανεξαρτήτως χρώματος ή φυλής… Ν’ αγαπάμε την πατρίδα, την ελευθερία, τη
δημοκρατία, την ισότητα, το δίκαιο… Κι επιχειρήσαμε να κάνουμε έναν καινούργιο
κόσμο ειρηνικό, χωρίς βία κι αδικία, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο…
Γι’
αυτά τα ιδανικά, γι’ αυτούς τους οραματισμούς αγωνιστήκαμε, παλέψαμε, ματώσαμε
επί μισό αιώνα και παραπάνω. Και μας λένε τώρα να εκσυγχρονισθούμε. Δηλαδή; Να τα
αλλάξουμε, να τα εγκαταλείψουμε; Και τι να βάλουμε στη θέση τους; Τον καταναλωτισμό,
τον ευδαιμονισμό ή το ρατσισμό;
Ας μάθουν
λοιπόν οι κουκουεδολόγοι τούτα τα απλά που θέλουν να τα ξεχνούν:
Με τους
αγώνες των λαών και την καθοδήγηση της πρωτοπορίας των αγωνιστών, πολλά άλλαξαν
στον καπιταλισμό. Άλλαξε πρόσωπο κι υποχρεώθηκε να κάμει παραχωρήσεις στους εργαζόμενους
κι έγινε πιο ανθρώπινος στη συμπεριφορά του…
Παρόλα
αυτά, οι κίνδυνοι για την ειρήνη, την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ισότητα και
τη δικαιοσύνη δεν εξαλείφθηκαν.
Η
φτώχεια εξακολουθεί να ταλανίζει εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλη τη γη…
Σήμερα
πέθανε στην Αθήνα ο ποιητής Νίκος Καρούζος στα 64 του χρόνια, φτωχός και
ξεχασμένος. Νοσηλευόταν στο νοσοκομείο με δελτίο απορίας! Και ω της ειρωνείας!
Κηδεύτηκε «δημοσία δαπάνη».
Είπαν
γι’ αυτόν και τον χαρακτήρισαν:
«Κατατάσσεται
στους μεγάλους των Ελληνικών Γραμμάτων» (Τζαννετάκης).
«Αδρή
ποιητική φυσιογνωμία κι ο θάνατός του, απώλεια για τον τόπο μας» (Φλωράκης)
«Σπάνιας
αξίας δημιουργός» (Κύρκος)
Θα
θέλαμε κι εμείς πολύ να αλλάξουμε. Αλλά, δυστυχώς, τα ιδανικά για τα οποία
αγωνιστήκαμε μένουν ακόμα ανεκπλήρωτα και μας συγκινούν…
Κι
όσο υπάρχουν άνθρωποι, όπου γης κι όποιου χρώματος ή φυλής, που πεινούν όχι
μόνο για ψωμί αλλά και για δικαιοσύνη κι ελευθερία, ειρήνη και δημοκρατία και
σιγουριά για το αύριο, εμείς θα παλεύουμε μαζί τους και δε θα ανανεωθούμε κι
ούτε θ’ αλλάξουμε ρότα…
Δεν
είμαστε ούτε σταλινικοί, ούτε συντηρητικοί, ούτε ανανεωτικοί. Είμαστε απλά
αγωνιστές!..
Είμαστε
περήφανοι για το κόμμα μας, για τους ήρωές του, για τα θύματά του, για τους αγώνες
του, για τους καθοδηγητές του…
Τζάμπα
ξοδεύουν το μελάνι τους και το φαρμάκι τους οι κουκουεδολόγοι. Ελάχιστοι τους ακούνε.
Οι πολλοί τραβούν το δρόμο της τιμής και του αγώνα, με σύμβολο το κόκκινο πανί
με ή χωρίς το σφυροδρέπανο που τους ενοχλεί… Τους θυμίζουμε το του Αποστόλου
Παύλου: «Σληρόν προς κέντρα λακτίζειν».
Η συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα στο «ACTION 24» (Video)
Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην εκπομπή «zoomnews» και το δημοσιογράφο Γιώργο Κουβαρά.
Πριν πάμε στις εκλογές, να ξεκινήσουμε μ’ ένα θέμα που
κυριαρχεί σήμερα στην επικαιρότητα και με δική σας πλέον πρωτοβουλία, το
θέμα με την «αμαρτωλή» ΜΚΟ Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης που έφαγε 9
εκ. ευρώ από το ελληνικό δημόσιο. Δώσατε σήμερα στη δημοσιότητα το
διάλογο από τα πρακτικά της βουλής στις 16/12/2003, τις ερωτήσεις των
βουλευτών Λ. Κανέλλη και Α. Σκυλλάκου και την απάντηση του Γ. Παπανδρέου
ότι η οργάνωση είχε μια σημαντική διεθνή δραστηριότητα. Θέλω να ρωτήσω
με βάση την απάντηση αλλά και τις σημερινές δικαστικές εξελίξεις
θεωρείτε τελικά ότι ο Γ. Παπανδρέου έχει προσωπική ευθύνη, πολιτική ή
άλλου τύπου; «Όπως είχαμε αποκαλύψει ήδη από το 2003 και με πρωτοσέλιδο τότε του
"Ριζοσπάστη" και στη βουλή στην επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικής
Πολιτικής, όντως υπήρχε μεγάλο πρόβλημα και με τις χρηματοδοτήσεις και
με το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων αυτής της ΜΚΟ της "IMI", που θα
πρέπει να έχουμε υπόψη ότι αντίστοιχα αρχικά έχει μεγάλη ισραηλινή
εταιρεία, πολεμική βιομηχανία όπλων, η οποία ασχολείται και ασχολιόταν
όλο εκείνο το διάστημα, με τις βόμβες διασποράς και με τις
αποναρκοθετήσεις. Έριχνε τις βόμβες διασποράς και μετά …»
Γιατί το λέτε ότι έχουν το ίδιο όνομα;
«Το είχαμε αποκαλύψει τότε και μάλιστα πρέπει να είχαν διασυνδέσεις.
Νομίζουμε ότι πρέπει να γίνει παραπέρα έρευνα και γι’ αυτό το ζήτημα,
αλλά άσχετα απ’ αυτό οι ευθύνες της τότε ελληνικής κυβέρνησης, του υπ.
Εξωτερικών είναι τεράστιες. Δεν ελέγχθηκαν που πήγαιναν αυτά τα
κονδύλια. Αντίθετα, όπως είπατε, ο κ. Παπανδρέου τότε είχε πει ότι όλα
είναι υπό έλεγχο, δεν υπάρχουν καταγγελίες συγκεκριμένες. Μιλάμε για
εκατομμύρια ευρώ και τώρα τελικά γίνεται πλέον, ο έλεγχος. Πολιτικές
ευθύνες σίγουρα έχει ο κ. Παπανδρέου όπως και η τότε κυβέρνηση συνολικά –
όχι προσωπικά ο ίδιος – και νομίζω ότι θα πρέπει να διερευνηθούν και
ποινικές ευθύνες. Διότι ο κ. Ρόντος θεωρείται από τα πρωτοπαλίκαρα
τότε…».
Θεωρείτε ότι ενδεχομένως αυτός ο φάκελος θα έπρεπε να πάει στη βουλή;
«Νομίζω ότι θα πρέπει να γίνουν όλες οι διαδικασίες που προβλέπονται,
όπως γίνεται και ποινικά με τα δικαστήρια που κάνουν τώρα τους ελέγχους
για τα πρόσωπα αυτά κι αν υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα όπως ο κ.
Παπανδρέου, θα πρέπει παραπέρα να ελεγχθούν».
Ο κ. Παπανδρέου βέβαια στις δηλώσεις που κάνει σήμερα λέει
ότι είναι αδιανόητο να του αποδίδονται ευθύνες και ότι επί των ημερών
του οι ΜΚΟ λειτούργησαν με μεγαλύτερη διαφάνεια.
«Μπορεί να μην έχει γνώση αλλά συνεργάτης του ήταν ο κ. Ρόντος, από
τους στενούς συνεργάτες του υπ. Εξωτερικών και προσωπικά του κ.
Παπανδρέου, απ’ όσο ξέρει όλη η ελληνική κοινωνία πλέον. Και βέβαια, δε
σταμάτησε να δραστηριοποιείται σε αντίστοιχες δραστηριότητες ο κ.
Ρόντος, μάλιστα τώρα είναι εκπρόσωπος της ΕΕ στο Κέρας της Αφρικής».
Μάλιστα, επομένως πολιτικές ευθύνες λέτε και ποινικές
ενδεχομένως για τον κ. Παπανδρέου για την υπόθεση αυτής της ΜΚΟ. Τώρα,
έχουμε μπει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο όπως έλεγα και στο ξεκίνημα
της εκπομπής. Για το ΚΚΕ ποιο είναι το διακύβευμα αυτών των διπλών
εκλογών, δηλαδή θέλετε την πτώση της κυβέρνησης όπως π.χ. λέει ο ΣΥΡΙΖΑ,
θέλετε την έξοδο της χώρας από το ευρώ, θεωρείτε ότι θα ψηφίσουμε για
αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στον αριστερό χώρο, είναι πολλά που μου
έρχονται στο μυαλό ως πιθανά διακυβεύματα για το ΚΚΕ.
«Κοιτάξτε, στις εκλογές, και στις ευρωεκλογές και στις δημοτικές και
περιφερειακές, οπωσδήποτε πρέπει να εκφραστεί η μεγάλη αντίθεση του λαού
μας που πιστεύω αντικειμενικά υπάρχει, εκφράζεται όλα αυτά τα χρόνια
και καθημερινά το βλέπουμε και στην πράξη, απέναντι και στην κυβέρνηση
και σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα και τους νόμους που πέρασε αυτή η βουλή
καθώς και η αντίθεση του λαού μας απέναντι στην ΕΕ. Εμείς (την ΕΕ ) τη
θεωρούμε πραγματική λυκοσυμμαχία, δεν τη θεωρούμε άμοιρη ευθυνών. Οι
ελληνικές κυβερνήσεις υλοποιούν αποφάσεις και κατευθύνσεις της ΕΕ όλα
αυτά τα χρόνια και με την κρίση αλλά και προ κρίσης. Θα πρέπει να
εκφραστεί ταυτόχρονα και η καταδίκη όλων των πολιτικών δυνάμεων, των
πολιτικών κομμάτων του ευρωμονόδρομου, που εδώ συγκαταλέγεται και η
αξιωματική αντιπολίτευση και άλλες δυνάμεις. Αυτό που πρέπει ο λαός μας
να αποφασίσει είναι ότι αυτή τη στιγμή χρειάζεται μια ισχυρή λαϊκή
αντιπολίτευση για να ισχυροποιηθεί ο ίδιος, να ισχυροποιηθεί το κίνημά
του, οι αντιστάσεις του, ο αγώνας του, η συμμαχία του, υπερψηφίζοντας τα
ψηφοδέλτια του ΚΚΕ».
Έτσι όμως όπως το θέτετε για τα κόμματα του ευρωμονόδρομου,
αυτό σημαίνει ότι ανατροπή της κυβέρνησης δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη και σε
αλλαγή πολιτικής.
«Βεβαίως και δεν οδηγεί, μπορεί να αλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει τα
ρούχα του αλλιώς, μπορεί κάποιος νέος χαλίφης να μπει στη θέση του
παλιού χαλίφη. Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε γνωρίσει την αλλαγή στα πλαίσια
του δικομματισμού ή τώρα του νέου διπολισμού, εναλλαγή κυβερνήσεων στην
κυβερνητική εξουσία. Άλλαξαν πρόσωπα, πρωθυπουργοί, κόμματα όμως η
ουσία της πολιτικής, η στρατηγική της κατεύθυνση, οι βασικές επιλογές
δεν άλλαξαν, ήταν στην ίδια κατεύθυνση. Ήταν με την ΕΕ, ήταν με τα
αντιλαϊκά μέτρα, ήταν ουσιαστικά με την υπεράσπιση των μεγάλων
μονοπωλιακών ομίλων, ήταν δηλαδή στην πραγματικότητα ενάντια στα λαϊκά
συμφέροντα, ενάντια στο λαό μας».
Θέλω να δούμε λίγο αυτό το θέμα του ευρωμονόδρομου και να
δούμε αν υπάρχει άλλος δρόμος πέραν αυτού. Ακούγεται πολύ απόλυτο από τη
δική σας πλευρά και αναρωτιέμαι αν υπάρχει εναλλακτική λύση. (Θέλω να
δούμε μια τελευταία δήλωση του πρωθυπουργού που υποστηρίζει ότι η Ελλάδα
επιστρέφει στην ανάπτυξη ότι οι θυσίες των πολιτών πιάνουν τόπο και να
μιλήσουμε πάνω σ’ αυτή). Μήπως όντως έχουμε διανύσει το μεγαλύτερο μέρος
της κρίσης και φτάνουμε στο τέρμα και μήπως αυτή η στάση του ΚΚΕ θα
έπρεπε ενδεχομένως να αλλάξει; Αν όντως βγαίνουμε από το μνημόνιο και
πρόκειται να δανειζόμαστε από τις αγορές δε μπορεί αυτό να αλλάξει τα
πράγματα προς το καλύτερο και για το λαό στην επόμενη φάση;
«Μετά από μια μεγάλη οικονομική κρίση είναι λογικό κάποια στιγμή να
φτάσει στον πάτο. Στον κύκλο της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης μετά
την ύφεση υπάρχει μια αναζωογόνηση μικρότερη ή μεγαλύτερη, πάμε σε μια
νέα ανάκαμψη για να ξαναβυθιστούμε σε μια νέα κρίση, αυτός είναι ο
κύκλος, με βάση τη δική μας ανάλυση. Άρα λοιπόν το ότι φτάνουμε στον
πάτο και μπορεί να υπάρξει μια αναιμική ανάπτυξη δε σημαίνει ότι θα
οδηγήσει τα λαϊκά στρώματα, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους
επαγγελματίες, τη νεολαία σε ανακούφιση. Διότι τα αντιλαϊκά μέτρα που
πάρθηκαν όλα αυτά τα χρόνια θα εξακολουθούν να είναι σε πλήρη ισχύ, δε
θα παρθούν πίσω οι αντιλαϊκοί νόμοι, οι μειώσεις των μισθών, των
συντάξεων, οι περικοπές σε όλες τις κοινωνικές παροχές κλπ. Τα ψίχουλα
που μπορεί να λέει η κυβέρνηση σήμερα ή και άλλες πολιτικές δυνάμεις να
υπόσχονται, δίνοντας ένα μέρος από το πρωτογενές πλεόνασμα ή απ’ αυτή
την αναιμική μικρή ανάκαμψη που μπορεί να έρθει, θα εξανεμιστούν την
ίδια ώρα που μπορεί να δοθούν. Εμείς δεν αποκλείουμε να δοθούν, άλλωστε
και η σημερινή κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση υπόσχονται
τέτοια ψίχουλα. Η ανακούφιση όμως των εργαζομένων δεν θα έρθει και τα
γνωρίσαμε και προ κρίσης και κατά τη διάρκεια της κρίσης, θα τα
γνωρίσουμε και στη φάση αυτής της αναιμικής ανάκαμψης, αν έρθει. Όπως
φαίνεται κάποια στιγμή θα έρθει, όμως θα είναι πολύ μικρή και κατά τη
δική μας γνώμη και αυτό κρατήστε το, θα είναι ο προάγγελος μιας νέας πιο
βαθιάς κρίσης. Αυτή είναι η ανάλυσή μας και τη στηρίζουμε και στα
δεδομένα και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη».
Επειδή γίνεται πολύ συζήτηση για το πρωτογενές πλεόνασμα και
βλέπω και εσείς να αμφισβητείτε τη σημασία αυτού του στοιχείου, παρότι
λέτε ότι μπορεί να υπάρξει και να διανεμηθεί, δεν του δίνετε ιδιαίτερη
σημασία. Αναρωτιέμαι πως μπορούμε να γίνουμε ανεξάρτητοι όπως και εσείς
θα θέλατε αν δεν σταθούμε στα πόδια μας, αν δεν πιστέψουμε στη λογική
ότι πρέπει να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, εσείς που λέτε ότι πρέπει να
φύγουμε και από την Ευρώπη, ποιος θα μας χρηματοδοτεί εκτός Ευρώπης αν
δεν αυτοχρηματοδοτούμεθα. Επομένως εσείς θα έπρεπε να ήσασταν οι πρώτοι
που θα λέτε ότι πρέπει να έχουμε μια πολιτική που να μας φτάνουν τα
λεφτά μας.
«Είναι μια διαφορετική αντίληψη, γιατί ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει, το
πρόβλημα είναι για ποιόν. Η ανάπτυξη δεν είναι για όλους, δεν είναι για
την πλειοψηφία πρώτα απ’ όλα. Ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει με το
πρωτογενές πλεόνασμα, με κάποιες επενδύσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες.
Απ’ αυτές θα ωφεληθούν οι μονοπωλιακοί όμιλοι, θα ωφεληθούν οι λίγοι.
Γι’ αυτούς βεβαίως θα είναι πολύ μεγάλη η ανακούφιση, αλλά για την
εργατική τάξη, για το λαό…».
Οι θέσεις που θα προκύψουν από μια αναπτυξιακή διαδικασία, δηλαδή έρχονται κάποιες επενδύσεις, δημιουργούν θέσεις εργασίας…
«Δεν πρόκειται μ’ αυτή την αναιμική ανάπτυξη και το πρωτογενές
πλεόνασμα να υπάρξει ουσιαστική μείωση στην ανεργία. Τα στατιστικά
στοιχεία θα μπορούσαν να έρθουν σ’ αυτή την περίπτωση και να σου λένε
για παράδειγμα 20% έφτασε η ανεργία, δηλαδή μειώθηκε 8% αλλά την ίδια
στιγμή μπορεί να έχεις ένα 5-6% το οποίο να ζει με ψίχουλα, με επιδόματα
και αυτός να μην προσμετράται στην ανεργία ή να έχεις κάποιους οι
οποίοι υποαπασχολούνται ακόμη και με μία μέρα το μήνα και η στατιστική
να μην τους βάζει στους άνεργους. Αυτά τα έχουμε ζήσει και προ κρίσης,
κυρίως τα ζουν μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες, όχι η Ελλάδα που έχει
σοβαρά προβλήματα – στα πλαίσια του καπιταλισμού μιλάω πάντα –
διαρθρωτικά μεγάλα προβλήματα που δεν τα έχει λύσει ακόμα και με αυτές
τις αναδιαρθρώσεις και μεταρρυθμίσεις. Αυτά ζει η Μ. Βρετανία η οποία
έχει 15% περίπου ανεργία και έχει 1 εκατ. που παίρνουν επιδόματα και που
δεν προσμετρώνται στο 15%, φτάνει δηλαδή 20% και πάνω και έχει άλλο ένα
5% οι οποίοι δουλεύουν 2-3 μέρες το μήνα και θεωρούνται ότι δεν είναι
άνεργοι».
Δεν διεκδικείτε κυβερνητική εξουσία παρά μόνο αν αλλάξει αυτό το σύστημα;
«Δεν υπάρχει κόμμα στην ελληνική κοινωνία, πολύ περισσότερο το ΚΚΕ
που ο λόγος ύπαρξής του είναι – τουλάχιστον αυτό παλεύουμε, γι’ αυτό
υπάρχουμε – να οδηγήσουμε το λαό, την εργατική τάξη σε μια πραγματική
λαϊκή εξουσία όπου θα είναι πραγματικά αφέντης ο λαός, θα είναι
πρωταγωνιστής των εξελίξεων κλπ».
Αρνείστε πεισματικά τη συμμετοχή σας σε μια κυβέρνηση της αριστεράς.
«Εμείς θα δώσουμε το παρών σε μια λαϊκή διακυβέρνηση όπου τα
μονοπώλια θα κοινωνικοποιηθούν, ο λαός θα είναι πραγματικά στην εξουσία
με απόφασή του, θα θέλει να κυβερνήσει, να πετάξει στην άκρη αυτούς που
έχουν τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο, αυτούς που τον εκμεταλλεύονται
και θα κοινωνικοποιήσει όλο τον πλούτο που τον παράγει ο ίδιος, θα
αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ, θα προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή του
χρέους και θα οδηγήσει σε νέες αναπτυξιακές δυνατότητες τη χώρα.
Κριτήριο θα είναι η λαϊκή ευημερία με τη συμμετοχή του λαού σε όλες
αυτές τις διαδικασίες, με σταθερή μόνιμη εργασία όλων, με καταμερισμό,
με εξάλειψη των ανισομετριών και στα πλαίσια της χώρας και ευρύτερα και
με ισότιμες ανταλλαγές και συνεργασίες με άλλες χώρες».
Αυτά ακούγονται υπερβολικά, ουτοπικά στην πραγματικότητα που
ζούμε και αν σας πω ότι θα υπάρχει σήμερα ένα μεγάλο μέρος των αριστερών
ψηφοφόρων που ακούνε που θα σκέφτονται ότι καλά είναι όλα αυτά
θεωρητικά, αλλά όταν εδώ έχουμε μια δυνατότητα οι αριστεροί ψηφοφόροι να
συναθροιστούμε γύρω από μια μεγάλη δύναμη, όπως μοιάζει να
δημιουργήθηκε στις προηγούμενες εκλογές, και να διεκδικήσουμε την
εξουσία, γιατί το ΚΚΕ μένει έξω απ’ αυτό;
«Θα σας απαντήσω ότι η μόνη ρεαλιστική πρόταση είναι η πρόταση του
ΚΚΕ. Ουτοπικές προτάσεις είναι αυτές που μου αναφέρατε τώρα ή αυτό που
σκέφτονται κάποιοι ή που προτείνουν άλλες πολιτικές δυνάμεις. Γιατί
είναι ουτοπία να πεις ότι θα κάνω μια κυβέρνηση με δεδομένο το
οικονομικό – πολιτικό – κοινωνικό σύστημα που υπάρχει – το καπιταλιστικό
σύστημα – χωρίς να αλλάξει τίποτα, χωρίς να έχεις αυτά τα εργαλεία, που
πολλοί τα διακωμωδούν, αλλά που εδώ βρίσκεται η ουσία της πραγματικής
εξουσίας, ο πλούτος δηλαδή αυτός που υπάρχει, η βαριά βιομηχανία να
βρίσκεται στα χέρια αυτής της λαϊκής εξουσίας έτσι ώστε να μπορέσει να
λύσει και το πρόβλημα της ανεργίας, να μπορέσει να οδηγήσει σε ανάπτυξη
σε όφελος του λαού και όχι σε όφελος των μονοπωλιακών ομίλων. Αυτή είναι
η ρεαλιστική πρόταση, η άλλη πρόταση είναι αυτή που μου έλεγαν προχθές
στην περιοδεία στη Θεσσαλονίκη στην "ΕΛΒΟ" ή στην "Coca - Cola". Είναι
το ίδιο πρόβλημα και εκεί οι εργαζόμενοι αγωνιούν διότι συρρικνώνεται,
κλείνει η "ΕΛΒΟ" που είναι μια σημαντική αμυντική βιομηχανία με
τεράστιες δυνατότητες και υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό για την
ανάπτυξη και την εδραίωση της άμυνας και της ασφάλειας της χώρας. Δόθηκε
στον "Όμιλο Μυτιληναίου" πριν πολλά χρόνια, στην ουσία τη συρρίκνωσε
και ως μεγάλος μονοπωλιακός όμιλος είδε - διότι θεός του είναι το κέρδος
- ότι δεν τον ενδιαφέρει η συγκεκριμένη επιχείρηση, πήγε σε άλλο κλάδο
και μετά έμεινε ξεκρέμαστο το ελληνικό κράτος και ήρθε μετά και η ενιαία
αμυντική πολιτική της ΕΕ όπου σου λέει θα κλείσετε την "ΕΛΒΟ" και τα
"ΕΑΣ και" θα πάτε να ενισχύσετε την αμυντική βιομηχανία της Γερμανίας,
της Ολλανδίας. Για να δείτε που βρίσκεται η ΕΕ και που βρίσκεται το
σύστημα που έχει τους κύριους Μυτιληναίους, είτε οποιονδήποτε άλλο, δεν
έχει σημασία το όνομα».
Υπάρχει δυνατότητα για τη συγκρότηση ενός πολιτικού μετώπου
στον β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, όπως παραδοσιακά συνέβαινε
–τουλάχιστον τη δεκαετία του ’80 και λίγο αργότερα; Και πώς σκοπεύει να
κινηθεί το ΚΚΕ; Με ποιους θα συμμαχήσετε, υπό ποιες προϋποθέσεις; Χτες
άκουσα τον κ. Τσίπρα να λέει πολύ καθαρά ότι εμείς στο β’ γύρο, όπου δεν
υπάρχει δικός μας υποψήφιος, θα ψηφίσουμε τον υποψήφιο του ΚΚΕ.
«Καταρχήν αυτή η ιστορία έχει τελειώσει προ πολλού, εδώ και 30
χρόνια. Τη δεκαετία του ’80 υπήρχε και μετά τελείωσε, διότι έχουν
αλλάξει άρδην οι συνθήκες. Έχουν αλλάξει άρδην οι συνθήκες και σε σχέση
με αυτό που ο καθένας καταλαβαίνει και το βιώνει καθημερινά: Δημοτικό
συμβούλιο, περιφερειακό συμβούλιο. Πλέον δεν είναι η αυτοδιοίκηση που
είχαμε γνωρίσει προηγούμενες, πολύ παλιές δεκαετίες. Σήμερα μιλάμε και
με το νόμο Καλλικράτη, τους καλλικρατικούς δήμους και περιφέρειες, αλλά
συνολικότερα οι εξελίξεις που έχουμε σε όλες τις χώρες της ΕΕ και στην
Ελλάδα και με νόμους συγκεκριμένους, τα δημοτικά και περιφερειακά
συμβούλια να είναι το μακρύ χέρι, στην ουσία είναι κρατική διοίκηση.
Έλεγα χαριτολογώντας συναντώντας κάποιον περιφερειάρχη, τον
περιφερειάρχη Αττικής, το προηγούμενο διάστημα, ότι θα πρέπει να σας
αντιμετωπίσω ως κάποιον υφυπουργό ή και υπουργό. Διότι το να είναι
περιφερειάρχης Αττικής σημαίνει ότι εκφράζει την κυβερνητική πολιτική».
Αυτό δεν συνηγορεί στην άποψη ότι θα έπρεπε τη δεύτερη Κυριακή το ΚΚΕ να πάει με τον αντικυβερνητικό υποψήφιο;
«Όχι δεν σημαίνει αυτό. Σημαίνει –και θα το πω καθαρά- ότι η μάχη
δίνεται στον πρώτο γύρο. Έτσι έπρεπε να ήταν, δεν είναι και εκλογικό
σύστημα αυτό, είναι σύστημα που αλλοιώνει τη λαϊκή θέληση και γι’ αυτό
ισχύει. Κανονικά έπρεπε από τον πρώτο γύρο, αυτός που πήρε τους πρώτους,
με τους συνδυασμούς κλπ και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο να εκλέγεται.
Έτσι έπρεπε να είναι, αλλά δεν πάω σε αυτό, τώρα έχουμε ένα δεδομένο».
Για εσάς σε αυτές τις εκλογές, που είναι αυτοδιοικητικές εκλογές, η μάχη εξαντλείται στον πρώτο γύρο;
«Βεβαίως κυρίως στον πρώτο γύρο πρέπει να εξαντληθεί και εδώ ο λαός
να επιλέξει, να υπερψηφίσει λέμε εμείς τους συνδυασμούς του ΚΚΕ, της
Λαϊκής Συσπείρωσης στα ψηφοδέλτια, από τον πρώτο γύρο. Εκεί να
ισχυροποιηθεί όσο γίνεται περισσότερο».
Θεωρείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει συνειδητά το παιχνίδι του β’ γύρου για να αποπροσανατολίσει από τον πρώτο;
«Κοιτάξτε αυτά τα σενάρια πάντα διακινούνται από όσους θέλουν να
παίξουν με τη λαϊκή ψήφο και να εκβιάσουν τη λαϊκή ψήφο. Και όλα αυτά τα
σενάρια τώρα που ακούμε για τον β’ γύρο… Καταρχήν θα μπορούσε ο κόσμος
να ψηφίσει στον πρώτο γύρο και να δούμε τη Δευτέρα μετά τις εκλογές τι
θα γίνει στον δεύτερο σε τελευταία ανάλυση».
Δηλαδή πρέπει να σας βρω μετά τις εκλογές για να μου πείτε τι θα κάνετε στον β΄γύρο, δεν μπορείτε να μου το πείτε από τώρα;
«Όχι σας το λέω τώρα. Θα κάνουμε ότι κάνουμε και στον πρώτο γύρο: Θα ψηφίσουμε τους υποψηφίους του ΚΚΕ».
Κι ας μην υπάρχουν;
«Ναι κι ας μην υπάρχουν».
Αυτό πως θα το κάνετε;
«Υπάρχει πολιτική επιλογή, με άκυρο, με λευκό, με οποιονδήποτε τρόπο.
Θα το δούμε συγκεκριμένα τότε. Έτσι πάντα κάναμε. Και έτσι κάνουν όλα
τα κόμματα.
Γιατί να σας πω και κάτι; Κοροϊδεύουν. Τα άλλα κόμματα κοροϊδεύουν.
Αυτά που ακούμε τις τελευταίες μέρες ότι "εμείς μονοκούκι θα πάμε στο
ΚΚΕ αν είναι στο β’ γύρο", αυτά είναι αστεία για μικρά παιδιά. Μα οι
ίδιοι αυτοί που τα λένε δεν μπορούν να ελέγξουν ούτε τα μέλη τους. Αν
δείτε τι συμβαίνει τώρα, με τα μέλη τα οργανωμένα και τα στελέχη τους,
είτε με αφορμή την περίπτωση Βουδούρη είτε του Καρυπίδη είτε άλλες
αποφάσεις, δεν μπορούν να ελέγξουν, πόσο μάλλον θα βάλουν ένα λαό, μάζες
ψηφοφόρων, μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, να πάνε κιόλας
μονοκούκι, όπως λένε, σε κάποιον άλλο υποψήφιο. Έλεος δηλαδή, μα είναι
αστεία αυτά τα πράγματα. Πρέπει να ντρέπονται και που τα εκστομίζουν
αυτά».
