Απορίες ενός χοντροκέφαλου

Από Οικοδόμος

Γράφει ο Cogito ergo sum //

Δεν πρωτοτύπησε ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Δημήτρης Μάρδας όταν είπε πως στο τέλος του μήνα μπορεί να λείψουν καμμιά τετρακοσαριά εκατομμύρια για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Τα ίδια έλεγαν και οι προκάτοχοί του και όχι μόνον αυτοί. Θυμηθείτε πόσες φορές ακούσαμε από τους απολογητές των αντιλαϊκών μέτρων πως, αν δεν υπογράφαμε τα μνημόνια, δεν θα είχαμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις.
Φαίνεται, όμως, πως είμαι χοντροκέφαλος γιατί υπάρχει κάτι που, τόσα χρόνια, δεν μπορώ να το καταλάβω: πώς διάβολο γίνεται και, όταν λείπουν λεφτά, λείπουν πάντοτε από την μισθοδοσία του δημοσίου; Μεσ’ στον Απρίλιο, ας πούμε, το κράτος έχει υποχρεώσεις 4,9 δισ. ευρώ και διαθέσιμα 4,5 δισ. ευρώ. Γιατί πρέπει τα 400 εκατομμύρια που λείπουν να αφορούν μισθούς και συντάξεις κι όχι π.χ. την δόση του ΔΝΤ, το τοκοχρεωλύσιο της ΕΚΤ ή τις επιδοτήσεις των μεγαλοεργολάβων; Μυστήρια πράγματα… Πολύ θά ‘θελα να μου έλυνε ο κύριος Μάρδας αυτή την χρόνια απορία.
Βεβαίως, δεν περιμένω απάντηση από τον αναπληρωτή υπουργό οικονομικών. Αν όμως, παρ’ ελπίδα, ευαρεστηθεί να μου απαντήσει, τον παρακαλώ να αδράξει την ευκαιρία και, συμπαθώντας την χοντροκεφαλιά μου, να μου λύσει μερικές ακόμη απορίες. Λόγου χάρη:
1) Εκεί, στο υπουργείο οικονομικών, υπάρχει μια λίστα με τα δάνεια που έχει πάρει η χώρα και τα οποία δεσμευτήκαμε με τα μνημόνια ότι θα ξοφλήσουμε μέχρι δεκάρα. Πάνω-πάνω σ” αυτή την λίστα υπάρχει ένα δάνειο του 1929. Με το δεδομένο ότι η χώρα είχε κηρύξει πτώχευση το 1932, αυτό το γαμημένο το δάνειο πώς γίνεται και το χρωστάμε ακόμη; Δεν το πήρε σβάρνα εκείνη η πτώχευση;
2) Ενώ στον περίφημο μηχανισμό στήριξης συνεισφέρουν όλες οι χώρες με τα κρατικά τους ταμεία, η Γερμανία δεν συνεισφέρει απ” ευθείας ως κράτος αλλά πλαγίως, μέσω της κεντρικής της τράπεζας. Προς τί αυτή η ντρίπλα; Μήπως για να μη μπορεί η Ελλάδα να ισχυριστεί κάποτε ότι δεν θα επιστρέψει τα γερμανικά δανεικά αλλά θα τα συμψηφίσει με τις απαιτήσεις της από εκείνο το ρημαδιασμένο το κατοχικό δάνειο, που είχαν πάρει με τσαμπουκά οι γερμανοί;
3) Χρόνια τώρα, ακούμε από τους καλοθελητάδες πως, δίχως τα μνημόνια, δεν θα είχε λεφτά το κράτος ούτε για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις ούτε για να κάνει κοινωνική πολιτική. Από την άλλη, όμως, οι λογαριασμοί τού κράτους λένε ότι το 97% των δανείων που πάρθηκαν την περασμένη δεκαετία, διοχετεύτηκαν στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων. Σε τούτη την δεκαετία πάλι, υπογράψαμε ότι τα μνημονιακά δάνεια θα πήγαιναν αποκλειστικά στην πληρωμή των δανειστών μας. Δηλαδή, τί θα γίνει αν δεν ξαναπάρουμε δάνειο; Δεν θα έχουμε να πληρώσουμε τους δανειστές μας; Ε, και; Σε τι ωφελούμαι εγώ, ο απλός πολίτης, από την αέναη συνέχιση αυτού του χαζού παιχνιδιού που λέγεται «πληρώνω τον δανειστή μου ώστε να μου ξαναδώσει δανεικά για να έχω να τον ξαναπληρώσω»;
4) Αν έχω καταλάβει καλά, έχουμε να πάρουμε δανεικά από τους «συνεταίρους» και τους «σωτήρες» μας από πέρυσι τον Αύγουστο. Σωστά; Σωστά. Άρα, τους τελευταίους 8 μήνες πληρώνουμε τα τοκοχρεωλύσιά μας κανονικά, βγάζοντας λεφτά από το πορτοφόλι μας. Σωστά; Σωστά και πάλι. Και τώρα στίβουμε τις ήδη στιμμένες λεμονόκουπες, προκειμένου ν’ αποδείξουμε ότι είμαστε καλά παιδιά κι εν τάξει στις δεσμεύσεις μας, ώστε να μας ξαναδώσουν δανεικά οι «συνέταιροι» και «σωτήρες» μας, για να ‘χουμε να τους πληρώνουμε και αργότερα. Σωστά; Ξανά σωστά. Κι όμως, κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος. Πού όμως;

5) Ας πούμε ότι μέχρι τώρα όλα έγιναν καλώς, το ξεμάτωμα του ελληνικού λαού φέρνει αποτέλεσμα και η χώρα μπαίνει σε τροχιά ανάπτυξης. Ποιά θα είναι η ωφέλεια αυτού που ξεμάτωσε; Απ” όσα θυμάμαι, η χώρα κατέγραφε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης ίσαμε το 2008 αλλά αυτός ο δόλιος ο λαός δεν κέρδισε τίποτε. Τώρα, όταν έρθει αυτή η πουτάνα η ανάπτυξη, ποιος ακριβώς θα αναπτυχθεί; Το μεροκάματο του μαστρο-Νίκου κι η σύνταξη του μπαρμπα-Μήτσου ή το ενεργητικό τής Γιούρομπανκ και της Μότορ-Όιλ;
6) Απ” όσα λένε οι «ειδικοί», από τους βιομήχανους ως την κυρα-Λαγκάρντ, για να δούμε άσπρη μέρα πρέπει να πέσουν οι μισθοί κι οι συντάξεις σε επίπεδα Κροατίας, Βουλγαρίας, Ζανζιβάρης κλπ. Αν συμφωνούσαμε μ’ όλους αυτούς, στις πρόσφατες εκλογές θα ξαναβγάζαμε στην εξουσία τον Σαμαρά και την συμμωρία του, που ξέρουν και την δουλειά. Για να ψηφίσουμε πρώτη φορά αριστερά, όμως, πάει να πει ότι όχι απλώς δεν συμφωνούμε αλλά κι ότι δεν έχουμε καμμιά όρεξη να πιάσουμε ψιλοκουβέντα με τους βιομήχανους για το αν και πότε θα ξαναπάνε οι μισθοί εκεί όπου βρίσκονταν προ πενταετίας. Τι δεν καταλαβαίνετε, κύριε αναπληρωτά υπουργέ;
7) Κάποτε φοβόμουν πως αν έρθουν οι κομμουνιστές, θα μου πάρουν την μία από τις δυο γιδούλες που είχα στην αυλή μου. Όταν το κράτος μού πήρε και τις δυο γιδούλες, είπα να κάνω υπομονή και περιορίστηκα στο να στρίψω λίγο αριστερά. Σήμερα που η αριστερά όχι μόνο δεν μου επιστρέφει τις γιδούλες μου αλλά δεν μου δίνει ούτε ένα ποτήρι γάλα, γιατί θα πρέπει να συνεχίσω να φοβάμαι τον κομμουνισμό;
Έχω κι άλλες απορίες αλλά ας μείνω σ” αυτές. Κι αν κάποιοι γελάνε με τις ηλίθιες ερωτήσεις που έκανα, ας με συμπαθάνε. Είπαμε, είμαι χοντροκέφαλος.

Παλιά και νέα μέτρα έναντι ... ρευστότητας

Παλιά και νέα μέτρα έναντι ... ρευστότητας

Σωστό «περιβόλι» η συνέντευξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκη, στην «Αυγή» της Κυριακής, με την οποία διαμηνύει εμμέσως πλην σαφώς στους «εταίρους» να εκταμιεύσουν τώρα χρήμα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ρευστότητας της χώρας και στα υπόλοιπα θα τα βρουν αμέσως μετά, αφού υπάρχει «κοινός χώρος» και μάλιστα «αρκετά ευρύς», «κοινά αποδεκτών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών». Την ώρα που η κυβέρνηση «πουλάει» στο εσωτερικό της χώρας το αφήγημα της σκληρής και επίπονης διαπραγμάτευσης, κρύβοντας απ' το λαό ότι αυτή διεξάγεται για συμφέροντα ξένα προς τα δικά του, ο Γ. Δραγασάκης ομολογεί ότι μία είναι η «κόκκινη γραμμή» της κυβέρνησης, η συμφωνία παράτασης του μνημονίου της 20ής Φλεβάρη!!!
Μαζί και οι δύο αυτές παραδοχές του αντιπροέδρου της κυβέρνησης συνιστούν αφενός ομολογία διατήρησης όλων των μνημονιακών μέτρων που επιβλήθηκαν από προηγούμενες κυβερνήσεις στο λαό, αφετέρου προαναγγελία επιβολής πρόσθετων αντιλαϊκών μέτρων, «κοινά αποδεκτών» από κυβέρνηση και εταίρους...

***

Λέει ο Γ. Δραγασάκης στη συνέντευξή του: «...Ομως, κρίσιμο πρόβλημα της περιόδου είναι η αποσύνδεση των ως τώρα διαπραγματεύσεων από την αντιμετώπιση του προβλήματος της ρευστότητας και τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της χώρας (...) Το βασικό μας αίτημα λοιπόν είναι να αναγνωριστεί το τρέχον πρόβλημα ρευστότητας ως ένα πρόβλημα κοινής ευθύνης και να αντιμετωπιστεί από κοινού».
Παραδέχεται ότι «το ταμειακό αδιέξοδο αντιμετωπίστηκε με την εντατικοποίηση της εισροής των εσόδων τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, καθώς και με μετάθεση πληρωμών», αλλά, όπως υποστηρίζει, «η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί, διότι δημιουργεί προϋποθέσεις ύφεσης, και η κοινωνία δεν αντέχει άλλη ύφεση, άλλη ανεργία, άλλη λιτότητα. Διότι, αν αυτό συμβεί, μπορεί να υποχρεωθούμε να πάρουμε από μόνοι μας μέτρα που τώρα προσπαθούμε να αποφύγουμε»! Διαπίστωση που απευθύνεται όχι στους «έξω» αλλά στους «μέσα» προετοιμάζοντας άλλωστε τις διαθέσεις και εντείνοντας τα εκβιαστικά διλήμματα προς τους εργαζόμενους.
Μάλιστα, για να αποφευχθεί τάχα η λήψη τέτοιων μέτρων ο Γ. Δραγασάκης θέτει ως προϋπόθεση τη συνεργασία αυτών που σύμφωνα με την κυβέρνηση την πιέζουν να προχωρήσει στη λήψη τους!!! «Επί του παρόντος, ο κίνδυνος αυτός είναι αναστρέψιμος, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει συνεργασία των ευρωπαϊκών θεσμών και ακόμη μεγαλύτερη επιτάχυνση, εντατικοποίηση και συντονισμός της δράσης της κυβέρνησης», υποστηρίζει, και προσθέτει: «Υπάρχει σαφής δυνατότητα αλλά και επιτακτική ανάγκη να ολοκληρωθεί η μεταβατική συμφωνία τις πρώτες ημέρες του Μαΐου αν όχι και εντός του Απριλίου. Δεν εξυπηρετεί κανέναν η παράταση της αβεβαιότητας. Κι αυτό μπορεί να γίνει αν εργαστούμε με βάση το πνεύμα της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου και με τη μέθοδο με την οποία φτάσαμε σ' αυτήν. Το ζητούμενο δεν είναι να σβήσουμε ή να κρύψουμε τις υπαρκτές διαφορές, αλλά να αναζητήσουμε έναν "κοινό χώρο" κοινά αποδεκτών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών. Και οι ως τώρα συζητήσεις έχουν δείξει ότι ένας τέτοιος χώρος όχι μόνο υπάρχει αλλά και είναι αρκετά ευρύς (...) Και η δική μας "κόκκινη γραμμή" είναι ακριβώς αυτή. Δεν μπορούμε να πάμε πίσω από τη συμφωνία που πετύχαμε στις 20/2».

***

Επί της ουσίας ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αναπαράγει ένα εκβιαστικό δίλημμα: Είτε θα προχωρήσουμε άμεσα σε μεσοπρόθεσμο με βάση την ήδη αντιλαϊκή συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει (πρωτογενή πλεονάσματα, αποδοχή του αντιλαϊκού πλαισίου κ.λπ.), είτε θα οδηγηθούμε αναγκαστικά στη λήψη σκληρότερων αντιλαϊκών μέτρων προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την ύφεση που θα έχει προκληθεί εξαιτίας της αβεβαιότητας. Δίλημμα που απευθύνεται στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα προκειμένου να βάλουν πλάτη, να δώσουν ανοχή και πίστωση χρόνου στην προσπάθεια της συγκυβέρνησης να στηρίξει με κάθε μέσο την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου. Σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι, ο λαός αυτό το δίλημμα θα πρέπει να το απορρίψουν.

Αντιλαϊκή συμφωνία «στα σκαριά»

Αντιλαϊκή συμφωνία «στα σκαριά»

Με θεαματικούς ρυθμούς επιβεβαιώνεται ότι η διαπραγμάτευση που κάνει η κυβέρνηση είναι για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Οπως αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης» την Κυριακή, ήδη συζητιέται η αναστολή κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας για τον κατώτατο μισθό και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, ενώ και τα ζητήματα του Ασφαλιστικού παραμένουν στο τραπέζι και στόχος είναι να παραπεμφθούν στη διαπραγμάτευση του Ιούνη.
Παράλληλα, επιβεβαιώνεται ότι η «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος» για τα επικουρικά ταμεία αναστέλλεται προσωρινά και δεν καταργείται, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να ενεργοποιηθεί ανά πάσα στιγμή. Αλλωστε, πρόθεση κι αυτής της κυβέρνησης είναι να «βάλει χέρι» στις επικουρικές συντάξεις, παρά τις ...μετάνοιες που κάνει ο αρμόδιος υπουργός, προσπαθώντας να πείσει για το αντίθετο.
Ολα τα στοιχεία συγκλίνουν στο εξής: Το πλαίσιο της συμφωνίας με τους δανειστές έχει καταληχθεί στα βασικά του σημεία. Η συμφωνία αυτή είναι βαθιά αντιλαϊκή και η κυβέρνηση ψάχνει τρόπο να τη «σερβίρει» στο λαό και να την «περάσει» από την κοινοβουλευτική της ομάδα.
Την προετοιμασία της «κοινής γνώμης» έχουν αναλάβει διάφοροι «λαγοί», υιοθετώντας πρακτικές που εφάρμοσαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις πριν από κάθε αντιλαϊκό νομοσχέδιο. Για παράδειγμα, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος ανακάλυψε ξαφνικά ότι υπάρχουν «ρετιρέ» στις επικουρικές συντάξεις, που πρέπει να «ξηλωθούν» για να σωθούν τάχα οι μικρότερες.
Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι η ρήτρα «μηδενικού ελλείμματος» παραμένει «εν υπνώσει» και δεν καταργείται, επειδή κάτι τέτοιο θα θεωρούνταν «μονομερής ενέργεια» από τους δανειστές. Να σημειωθεί ότι αυτή είναι η άποψη που εκφράζει και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε κατ' ιδίαν συναντήσεις με συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι ο εφησυχασμός και η ανοχή στην κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Επιβεβαιώνεται ότι η κυβέρνηση δεν φεύγει από τις ράγες της πολιτικής που από το 2009 στέρησε από τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα το μισό τους εισόδημα, όπως αποκάλυψε ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης».
Ακόμα όμως και τα νομοσχέδια που παρουσίασε πρόσφατα, δεν προβλέπουν ούτε καν τη μερική ανάκτηση των τεράστιων απωλειών, καθώς δεν υπάρχει πρόβλεψη για άμεση αποκατάσταση των «ωριμάνσεων» και για αυξήσεις στους κλαδικούς μισθούς, που κινδυνεύουν να κατρακυλήσουν στο ύψος του κατώτερου, έστω κι αν αυτός μεγαλώσει κατά λίγα ευρώ.
Τώρα εμφανίζεται ακόμα πιο ισχυρό το ενδεχόμενο να επιδεινωθεί κι άλλο η κατάσταση για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, καθώς, όπως όλα δείχνουν, αναστέλλεται ακόμα και αυτή η κουτσουρεμένη αύξηση στον κατώτατο μισθό και οι επικουρικές συντάξεις περνάνε ξανά στη «ζώνη του λυκόφωτος». Μάλιστα, για να πετύχει το στόχο της, η κυβέρνηση προσπαθεί να διασπάσει τους συνταξιούχους σε «ρετιρέ» και «μη προνομιούχους», χύνοντας δηλητήριο.
Η Πρωτομαγιάτικη απεργία την Παρασκευή είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να δοθεί ηχηρή απάντηση στην κυβέρνηση και τους «εταίρους» της για την αντιλαϊκή συμφωνία που έχουν στα σκαριά. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να «νεκρώσουν» εργοστάσια και μαγαζιά, να είναι μαζικές οι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα και σε όλες τις πόλεις.
Να γυρίσουν οι εργαζόμενοι την πλάτη στους κυβερνητικούς εκβιασμούς, αλλά και στα κελεύσματα του νέου εργοδοτικού συνδικαλισμού, των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στο κίνημα, που καλούν την εργατική τάξη να διαδηλώσει την Πρωτομαγιά υπέρ της κυβέρνησης και της «μάχης» που δίνει για να χαντακώσει κι άλλο το λαό.

Πρωτομαγιές της Κατοχής - Ελληνική Πρωτομαγιά του 1944

Πρωτομαγιές της Κατοχής - Ελληνική Πρωτομαγιά του 1944

1ο Μέρος

Η εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, σε χαρακτικό του Τάσσου

Υπάρχουν ορισμένες Πρωτομαγιές με μεγάλη, ιδιαίτερη σημασία. Κάθε μια Πρωτομαγιά και μια ξεχωριστή επέτειος, που αποτελεί ιστορικό γεγονός και βάζει τη σφραγίδα της στην Ιστορία του εργατικού, του λαϊκού κινήματος, αφού έχει αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην πορεία του χρόνου και στις λαϊκές συνειδήσεις από τον ηρωισμό των πρωταγωνιστών της, των απλών ανθρώπων του μόχθου που πάλεψαν για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και αποτελούν πηγή δύναμης στην ταξική πάλη. Μία Πρωτομαγιά είναι και αυτή του 1944 με την εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, των 200 κομμουνιστών. Αυτήν την Ιστορία παρουσιάζουμε σε συνέχειες μέσα από ένα βιβλίο - ντοκουμέντο «Πρωτομαγιές 1886 - 1945», από το Αρχείο του ΚΚΕ, της Μέλπως Αξιώτη γραμμένο το 1945. Είναι το μέρος του βιβλίου με τίτλο «Πρωτομαγιές της κατοχής - Η Ελληνική Πρωτομαγιά του 1944».

***

1942 - «Ριζοσπάστης» 21/5 - Ο αγώνας του λαού. «Παρά την απαγορευτική διαταγή των γερμανοϊταλών που απειλεί με θάνατο κάθε απόπειρα απεργίας, την Πρωτομαγιά κατέβηκαν σε απεργία πάνω από 1.500 εργάτες τεσσάρων μηχανουργείων του Πειραιά. Την ίδια μέρα σταμάτημα δουλειάς στους σιδηροδρομικούς και στο καπνεργοστάσιο Παπαστράτου. Στην Ελευσίνα απεργήσανε 120 εργάτες κι εργάτριες της Ελαιουργίας».

1943 - «Ριζοσπάστης» 10/5 - Στην Αθήνα μαζικές εκδηλώσεις στη γιορτή της Πρωτομαγιάς. «Στα Πατήσια (Αλυσίδα), στο Παγκράτι, στο Κουκάκι, στην Καισαριανή και σ' άλλες συνοικίες και συνοικισμούς δεκάδες χιλιάδες εργάτες κι εργαζόμενοι διαδήλωσαν για το ψωμί, τους μιστούς και τα μεροκάματα, για τη λευτεριά και τη λαοκρατία. Μίλησαν ομιλητές που εξήγησαν τη σημασία της Πρωτομαγιάς μέσα σε ατμόσφαιρα ενθουσιασμού κι αντιφασιστικών εκδηλώσεων. Υψώθηκαν Ελληνικές και Κόκκινες σημαίες. Τα όργανα του Ταβουλάρη κι η καραμπινιερία χτύπησαν στο ψαχνό και τραυμάτησαν μερικούς σοβαρά.
Παρόμοιες εκδηλώσεις είχαμε στον Πειραιά...».
(Κατά την κατοχή, η Πρωτομαγιά ξαναπαίρνει την πρωτοβουλιακή κι ηρωική μορφή της, απ' όπου την είχε απομακρύνει κι αποκλείσει ο μεταξικός φασισμός. Τα παραπάνω απλά λόγια ξαναφέρνουν στο νου μας τα καταπληκτικά εκείνα κατορθώματα του ελληνικού λαού, όταν με πέτρες και με τα κορμιά του κυνηγούσε τα τανκς, και τ' αχρήστευε. Η 3η Πρωτομαγιά της κατοχής βρίσκει τους πρωτοπόρους μας στο Χαϊδάρι, και δημιουργεί την εποποιία των 200 στο Θυσιαστήριο).

Ελληνική Πρωτομαγιά του 1944

Από καιρό μούλεγε ό Θανάσης: Είμαι αγωνιστής κι εγώ. Εχουνε δει τόσα τα μάτια μου. Θάθελα να τα πω. Να τα πω να τα γράψουνε. Εγώ δεν ξέρω πολλά γράμματα, μα τάχω ζήσει και τα ξέρω καλά. Ημουνα και στο Χαϊδάρι την περσινή Πρωτομαγιά!

-- Ησουν εκεί Θανάση; Λέγε μου για το Χαϊδάρι την Πρωτομαγιά!
Και ο Θανάσης μου τα λέει. Ολα είνε δικά του.
Τάπε τόσο ωραία, δεν αλλάζω τίποτα.
Η προετοιμασία του Φονικού
«Απ' τις 15 του Απρίλη ως τις 26 του Μάη πούφυγαν για τη Γερμανία, ή πρώτη αποστολή (1.050 κρατούμενοι), ήταν η εποχή της πιο άγριας τρομοκρατίας. Τους λέγαμε: ο ματωμένος Απριλομάης. Απ' τις 26 και πέρα, φέρνανε οι τσολιάδες στο Χαϊδάρι πέντε - πέντε, δέκα - δέκα, δώδεκα, χιλιάδες (αυτές ήταν της Κοκκινιάς) απ' τα μπλόκα, και φεύγαν για τη Γερμανία σε 3, 5, 6 μέρες. Το στρατόπεδο ήταν κείνη την ώρα 3.000 ψυχές. Πιο ύστερα πληθύνανε. Εγώ μεταφέρθηκα απ' τη Μέρλιν εκεί στις αρχές του Απρίλη, δηλαδή απάνω στην ώρα. Το πρώτο βράδι σε βάνουνε στην απομόνωση. Σ' αφήνουν ως τις 12 μεσάνυχτα. Τότε έρχεται ο δεσμοφύλακας. Είνε για το κατούρημα. Μόνο τότε επιτρέπεται. Υστερα σε ξανακλειδώνουν στο κλουβί σου. Στο έμπα και το έβγα, πέφτουνε βουρδουλιές απάνω σου. Οπου νάνε. Οπου σε πάρει. Πρέπει να μην τις μποδίζεις, τότε σε βαρά χειρότερα. Την πρώτη φορά δεν το ξέρεις. Την αβγή βαρά το πρώτο σου προσκλητήριο. Ακούς λέξη γερμανική, πρέπει να καταλάβεις. Αμα δεν καταλάβεις, σε βαρούν. Σου λέει πρώτα προσοχή, ύστερα ανάπαυση. Εμείς την ξέραμε την ανάπαυση ελληνικά, δηλαδή τα χέρια οπίσω. Μα η γερμανικιά είν' αλλιώς, τα χέρια μπρος, να ετσιδά. Την κάνομε την πρώτη μέρα ελληνικιά, τρώμε άθεο βούρδουλα.
Βρίσκω τώρα στο Χαϊδάρι 227 Ακροναυπλιώτες της 4ης Αυγούστου. Πολλοί ήταν γνωστοί μου, μα αρχή αρχή δεν τους εγνώρισα. Απ' τις κακουχίες. Ηταν ένας φορτοεκφορτωτής που καλουμάριζε 150 οκάδες πράμα στην πλάτη, και τ' απόμεινε τώρα δύναμη μωρού. Ετούτοι oι παληοί, του Μεταξά, είχανε την οργάνωση υπηρεσιών - γουρουνάδικα, πρόβατα, μαραγκούδικα, σκεύη, - όλη η ομαλότητα του στρατόπεδου ήταν στα χέρια τους. Ξέρανε καλά. Οχι μόνο για τις δουλειές, μα και για ό,τι έβρισκε τον άνθρωπο εκεί μέσα, καλό ή κακό, ξέρανε τα βολέβαν τέλεια. Τα γουρούνια και τα πρόβατα που σου λέου, θαρείς πως ήτανε για μας; Οοοχι! για τους γερμανούς. Εμείς για 10 τσιγάρα κάθε Σάβατο φιάναμε ντουλάπες, γραφεία, κοστούμια, για τη Γερμανία. Οποιος δε ήτανε τεχνίτης, πάγαινε στο Σκαραμαγκά, στον Πειραιά, στα βομβαρδισμένα, ψαχούλευε ν' ανασύρει πτώματα, ή συντρίμια. Τα πολυβόλα μας παγαίνανε, τα πολυβόλα μας εγύριζαν. Κάτω απ' τα ερείπια οι γυναικούλες βάζανε τη νύχτα σημειωματάκια, καμιά φημερίδα, κάνα τσιγάρο. Αν σ' έπιαναν μ' αυτά, ίσως είχες και θάνατο. Από κει μαθαίναμε οι κρατούμενοι τα νέα του όξω κόσμου. Γιατί, μιας και εμπήκες μεσαδώ, πουλί πετάμενο απ' τον όξω κόσμο δεν πρόκεται να δεις ποτέ. Μόνο σαν κατεβαίνεις στα έργα, στον Περαία, στη στροφή, στο Πυριτιδοποιείο, εκεί μαζεύουνταν κορίτσα όταν περνάγαμε, και μας φωνάζανε: γειά σας παιδιά ! γιατί δε μας μιλάτε ! Μα εμείς πού να μιλήσομε, είχε θάνατο η μιλιά! Μας ρίχνανε τσιγάρα, οι γερμανοί μας τα πέρνανε. Καμιά γυναίκα ερχόντανε και φώναζε από μακρυά τ' όνομα του παιδιού της: - Ο... τάδες, παληκάρια, μήπως είνε μαζί σας; Μα δεν εμάθαινε, δεν απαντούσαμε, θα θέριζε το πολυβόλο.

Ο νιοφερμένος ήτανε ακόμα σε πιο απομόνωση. Δεν τον εμπιστευόνταν oι άλλοι κρατούμενοι, ίσαμε να τον καταλάβουν μπα κι είνε τίποτα χαφιές. Αμα κέρδιζες την εμπιστοσύνη, σου λέγανε κι' εσέ τα νέα. Τη νύχτα. Από γιατάκι σε γιατάκι. Δηλαδή στο τσιμέντο. Με μια κουβέρτα από κάτω του Ερυθρού Σταυρού, κι άλλη μια από πάνω, του σπιτιού σου.

Το περσινό Πάσχα ήταν 16 Απρίλη. Τότες ήταν βγαλμένη η πρώτη γερμανική επικήρυξη: "Για έναν γερμανό, 50 έλληνες - για έναν τσολιά, 15 έλληνες θανατωμένοι".
Τη μεγάλη βδομάδα εχτέλεσαν εδώ επί τόπου, απάνω στα νταμάρια, 50 από μας, σ' αντίποινα για γερμανοτσολιάδες που δε θυμούμαι τι επάθανε. Τους θέρισαν με πολυβόλα και πήγαν τα σκυλιά την άλλη μέρα και καθαρίσανε τα αίματα. Τη Δευτέρα του Πάσχα, στις 25, 26, 27 του Απρίλη, όλο και μας πέρνανε, 10 για κρέμασμα, 60, 70 για εχτέλεση, 5, 6, 15, ετούτα είτανε τα ψιλοπράματα, για σαμποτάζ γραμμών. Ετούτα όλα ήταν τα προοίμια του φονικού της Πρωτομαγιάς.
Την παραμονή από γιατάκι σε γιατάκι εμάθαμε: Περιμέναμε την κατάληψη του Τσέρνοβιτς και πολιορκιότανε το Ιάσιο. Και είμαστε στις παραμονές του 2ου Μετώπου.
(Εδώ για πρώτη φορά απ' την αρχή σταματώ το Θανάση. --Είσαι σίγουρος; λέω. Τσέρνοβιτς και Ιάσιο; Μη γράψομε ανακρίβειες και τα θυμούνται άλλοι. -- Τσέρνοβιτς και Ιάσιο! Μάλιστα! Και κανένας άλλος δεν μπορεί να θυμάται όπως θυμούνται οι μελλοθάνατοι. Τι θες να πεις συναγωνίστρια! Δεν ξέρω δηλαδή εγώ πως με το Τσέρνοβιτς και το Ιάσιο χαραγμένο στην καρδιά και την ελπίδα του 2ου Μετώπου, 200 αγωνιστές μας ξεψυχήσανε την περσυνή Πρωτομαγιά; Πώς δεν το ξέρω; Είμαι σίγουρος! Και εξακολουθεί ο Θανάσης).

Την παραμονή της Πρωτομαγιάς, απ' τα χαρτάκια κάτω στα συντρίμια, μάθαμε το φόνο του γερμανού στρατηγού στους Μολάους της Σπάρτης. Τότε οι κρατούμενοι αρχίνησαν να λογαριάζουνε. -- Πόσους χρωστάμε τώρα βρε παιδιά; 50 για το στρατηγό (αν κι άλλοι λέγανε: για τούτον δεν πρέπει να χρωστάμε, γιατί ήταν μάχη κανονική, στρατός με στρατό, 1.500 γερμανοί με αντάρτες) - καλά γι' αυτόν, ας τον αφίσομε απόξω, μα είνε κι άλλοι 2 τσολιάδες. 15+15=30 χρωστάμε - είνε κι άλλη μια οφειλή της περασμένης εβδομάδας άλλοι 30, κάνουνε 60 - ήταν και της Ζωοδόχος Πηγής το μπλόκο στο Παγκράτι, σκοτώθηκαν κι εκεί κάνα - δυο τσολιάδες, τραυματίστηκαν κάνα - δυο γερμανοί, χρωστάμε ακόμα και γι' αυτούς - πόσους χρωστάμε άραγες...

Τους μέτραγαν, κρατάγανε μες στο μυαλό τους το τεφτέρι, την οφειλή, ήξεραν ότι από μεσαδώ, μες απ' το Χαϊδάρι, θα δίναμε για να ξοφλήσουνε όλα εκείνα των ελλήνων τα χρωστίδια ! Και μη νομίζεις, ήταν με χαρά που τόλεγαν ! Για να τελειώνει μια ώρα αρχήτερα τούτο το βάσανο της κατοχής ! Λέγανε: δεν πειράζει, ας χτυπούν oι αγωνιστές ! Δεν τους γονάτιζε πως το πληρώνανε με τη ζωή τη δική τους. Δεν ξαίρω αν σούδωκα να καταλάβεις, συναγωνίστρια, επειδής και δεν έκαμες εσύ στο Χαϊδάρι, και είνε λίγο δύσκολο.
(Του γνέφω του Θανάση ότι λίγο κατάλαβα. Και ο Θανάσης εξακολουθεί).

Είχαμε τότε διερμηνέα το Ναπολέοντα, ακροναυπλιώτης κι αυτός, ο καλλίτερός μας, τον αγαπάγαμε και μας αγάπαγε σα μάνα. Την παραμονή της Πρωτομαγιάς του λεν oι γερμανοί ν' αντικατασταθούν όλα τα συνεργεία, για να μαθαίνουν τάχα κι άλλοι τις δουλειές. Εκείνος όμως φαίνεται εκατάλαβε το φοβερό νόημα. Στις 6 τ' απόγεμα ήταν ο γυρισμός απ' τις αγγαρείες. 6 με 7 ήταν ανάπαυλα. Oι έμπιστοι τότε μίλαγαν αναμεταξύ τους. Ερχεται ένας και μου λέει κρυφά: «Αβριο θα μας φάνε, έτσι φαίνεται». Υστερα έκλεινε ο θάλαμος, χαιρετιόσουνα ίσαμε για το άλλο απόγεμα. Κείνη τη νύχτα ο θάλαμος είχε νεκρική σιγή, και ποτές δεν το εξηγήσαμε το μυστήριο της σιγής εκείνης της νύχτας. Στο θάλαμο όμως της ακροναυπλίας τη νύχτα κείνη τραγουδήσανε, μ' όλη τη τρομερή απαγόρεψη! Είμαστε στους θαλάμους 150-200, κατά τη σφίξη πούχε το στρατόπεδο. Μέσα στη νύχτα, στα βαθειά, άκουες φοβερές φωνές: - βοήθεια ! - γυναικούλα μου ! - παιδάκια μου ! Βλέπανε εφιάλτες. Μόνο κάνας κοιλόπονος απ' τα ρεβυθοφάσολα σε κράταγε ξύπνιο, οι άλλοι ξεραινόταν από τη φοβερή κούραση. Δίπλα μου ήταν ένας λοχαγός απ' την Κόρινθο πούχε κατηγορία σύμπραξη με αντάρτες - δε θυμάμαι τ' όνομά του, πρέπει να ψάξω νάβρω τη γυναίκα του να της πω τα τελευταία του λόγια. Με πλησιάζει ξυστά τη νύχτα και μου γυρεύει μια γόπα τσιγάρο. -- Βλέπω ονείρατα, μου λέει, και ξυπνώ. Αν ζήσεις παρηγόρα τη γυναίκα μου. Δεν είμαι κομμουνιστής εγώ, ούτε ΕΑΜ. Πεθαίνω όμως για την πατρίδα. Και πάσκιζε μες στο σκοτάδι να διακρίνει μια φωτογραφία πούσωσε μες στα ρούχα του.

(Συνεχίζεται, αύριο το 2ο μέρος)

ΗΠΑ Διαδηλώσεις ενάντια στη νέα δολοφονία από την αστυνομία

ΗΠΑ

Διαδηλώσεις ενάντια στη νέα δολοφονία από την αστυνομία

Να σταματήσουν οι δολοφονίες από την αστυνομία αναφέρει το πανό που περιέχει μόνο κάποια από τα θύματα αστυνομικών

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Νέες μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν το Σαββατοκύριακο στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ στις ΗΠΑ με αφορμή το θανάσιμο τραυματισμό του 25χρονου Αφροαμερικανού Φρέντι Γκρέι στη διάρκεια σύλληψής του για ασήμαντη αφορμή στις 12 Απρίλη.
«Πόσους νεκρούς ακόμη θα θρηνήσουμε;», «Οι ζωές των μαύρων αξίζουν», «Σταματήστε τη βία τώρα!» ήταν ορισμένα από τα βασικά συνθήματα που έγραφαν χιλιάδες διαδηλωτές στα πλακάτ που κρατούσαν, εκφράζοντας την οργή τους για τα ατέλειωτα θύματα της αστυνομικής βίας που ασκείται με κάθε αφορμή σε βάρος φτωχών, ιδιαίτερα Αφροαμερικανών, προκαλώντας κάθε χρόνο το θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων.
Στη διάρκεια επέμβασης της αστυνομίας στην προχτεσινή διαδήλωση, συνελήφθησαν 35 άτομα (εκ των οποίων οι τέσσερις ανήλικοι). Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται δύο τοπικοί δημοσιογράφοι που απελευθερώθηκαν λίγη ώρα μετά τη σύλληψή τους στη διάρκεια κάλυψης της διαδήλωσης. Στη διαδήλωση της Κυριακής αναφέρθηκαν λεηλασίες καταστημάτων, υλικές ζημιές σε κτίρια και Ι.Χ. αυτοκίνητα που ήταν σταθμευμένα στο χώρο όπου έγινε η κινητοποίηση.
Ο 25χρονος Φρέντι Γκρέι είχε συλληφθεί στη Βαλτιμόρη στις 12 Απρίλη όταν άρχισε να τρέχει από φόβο στη θέα αστυνομικών, δίχως να έχει διαπράξει αδίκημα. Οι τελευταίοι τον κυνήγησαν και τον συνέλαβαν με το πρόσχημα πως είχε πάνω του ένα μαχαίρι. Ο άτυχος νεαρός που μπήκε στο βανάκι της αστυνομίας σώος και αβλαβής, υπέστη, κατά τα φαινόμενα, άγριο ξυλοδαρμό καθώς βγήκε αιμόφυρτος, σε κώμα, φέροντας σοβαρά τραύματα στον αυχένα και στη σπονδυλική στήλη, από τα οποία πέθανε στις 19/4. Εκτοτε έξι από τους αστυνομικούς που συμμετείχαν στη σύλληψή του τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.

   Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου

Από Σφυροδρέπανος στο Απρ 27, 2015 Αθλητικά

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας //

Το σημερινό αθλητικό κείμενο αποτίνει με τη σειρά του ένα μικρό φόρο τιμής στον πρόσφατα εκλιπόντα Εδουάρδο Γκαλεάνο. Μπορεί οι περισσότεροι να τον γνώρισαν μέσα από τα λογοτεχνικά του βιβλία ή τις καίριες πολιτικές τοποθετήσεις που είχε κατά καιρούς, αλλά στο φίλαθλο κοινό «συστήθηκε» με το βιβλίο του για τα «χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου», ένα υπόδειγμα γνήσιας, παιδικής αγάπης για τη στρογγυλή θεά και την ουσία του παιχνιδιού, μακριά από χορηγούς και τη σκοπιμότητα της νίκης, αλλά και από τη συνήθη αφοριστική διανοουμενίστικη απόρριψή του. Ένα βιβλίο που ξεκινά με… γκολ από τα αποδυτήρια, και την αφιέρωση του συγγραφέα, όχι σε κάποιο συγγενή του ή στην μπάλα ή σε κάποιο ποδοσφαιρικό μάγο, αλλά σε μια παρέα παιδιών που έπαιζαν στο δρόμο και τραγουδούσαν «χάσουμε κερδίσουμε, εμείς θα το γλεντήσουμε…» Και κινείται ίσως στα όρια της ερωτικής εξομολόγησης, όταν σημειώνει πως το γκολ είναι ο οργασμός του ποδοσφαίρου, αλλά –όπως ακριβώς και ο οργασμός- είναι ολοένα και πιο σπάνιο στη σύγχρονη ζωή.
Στη συνέχεια αναπαράγουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο, που αποτυπώνουν αυτό το συναίσθημα, που μοιράζεται κάθε φίλαθλος που έχει αγαπήσει το ποδόσφαιρο, τα παιδικά του χρόνια, που βλέπει το γεμάτο βλέμμα ενός παιδιού που κρατάει στα χέρια του μια μπάλα, και γίνεται, σε κάθε ευκαιρία, κι ο ίδιος αυτό το παιδί, που ανακτά την χαμένη του αθωότητα κι εκδικείται τον κόσμο που μας γερνά πρόωρα. Ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν από δύο δεκαετίες σχεδόν, αλλά παραμένει διαχρονικό. Και γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρο, όσο η χαρά του αθλήματος βουλιάζει και πνίγεται στο βούρκο του κέρδους.
Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι απόλαυσης και καθήκοντος. Στο βαθμό που το άθλημα έχει βιομηχανοποιηθεί, έχει χαθεί σιγά-σιγά η ομορφιά που γεννιέται από τη χαρά που νιώθει κανείς μονάχα γιατί παίζει. Σε αυτόν τον κόσμο του τέλους του αιώνα μας, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο καταδικάζει οτιδήποτε είναι άχρηστο, και είναι άχρηστο οτιδήποτε δεν αποφέρει κέρδη. Κανείς δεν κερδίζει από αυτή την τρέλα που κάνει τον άντρα παιδί για λίγο, καθώς παίζει όπως ένα παιδάκι με το τόπι του ή μια γάτα με το μάλλινο κουβάρι. Γίνεται ένας χορευτής που χορεύει με μια μπάλα ελαφριά σαν το παιδικό τόπι, που το παίρνει ο αέρας και σαν το κουβάρι που κατρακυλάει παίζοντας χωρίς να ξέρει ότι παίζει, χωρίς σκοπό, χωρίς χρονόμετρο, χωρίς διαιτητή.
Το παιχνίδι έχει μετατραπεί σε θέαμα, με λίγους πρωταγωνιστές και πολλούς θεατές, σε ποδόσφαιρο για κοίταγμα, και το θέαμα έχει μετατραπεί σε μια από τις πιο επικερδείς οικονομικές δραστηριότητες στον κόσμο, δεν οργανώνεται για να γίνει παιχνίδι, αλλά για να αποφευχθεί το παιχνίδι. Οι τεχνοκράτες του επαγγελματικού αθλητισμού επέβαλαν ένα ποδόσφαιρο καθαρής ταχύτητας και πολλής δύναμης, που απεμπολεί την απόλαυση, ατροφεί τη φαντασία και απαγορεύει το θράσος.
Ευτυχώς εμφανίζεται ακόμα στα γήπεδα, μολονότι αυτό συμβαίνει περιστασιακά, μερικοί ξεδιάντροποι βρωμιάρηδες που κάνουν του κεφαλιού τους και διαπράττουν το κακούργημα να τριπλάρουν όλη την αντίπαλη ομάδα, το διαιτητή και το κοινό, μόνο και μόνο για την αγνή απόλαυση του κορμιού μας που ξεχύνεται στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας.
Σε ένα άλλο κεφάλαιο γράφει για το είδωλο και τη σχέση του με την κερκίδα:
Η μπάλα τον αναζητά, τον αναγνωρίζει, τον έχει ανάγκη. Στο κουντεπιέ του κουρνιάζει και αναπαύεται. Αυτός της δίνει λάμψη, την κάνει να μιλά και, μέσα από αυτή τη συνομιλία τους, επικοινωνούν εκατομμύρια κόσμοι μουγκών. Τα μηδενικά, οι καταδικασμένοι να είναι για πάντα μηδενικά, μπορούν για λίγο να αισθανθούν ότι είναι κάτι χάρη στις πάσες που φεύγουν από το πόδι με το άγγιγμα της μπάλας, στις τρίπλες που κάνουν οχτάρια στο χορτάρι, στα φανταστικά γκολ με τακουνάκι ή ανάποδο ψαλίδι.
Ο Γκαλεάνο δεν κλείνει τα μάτια του στο φανατισμό του χούλιγκαν και την άρρωστη, παραμορφωμένη σχέση του, με αυτό που είναι για άλλους γιατρικό.
Ο φανατικός είναι ένας οπαδός σε κατάσταση παραφροσύνης. Η επίμονη άρνηση της πραγματικότητας οδηγεί στην εξαφάνιση του ορθού λόγου και σε οτιδήποτε άλλο προσομοιάζει σε αυτόν, και τα λείψανα του ναυαγίου πλέουν άσκοπα σε μανιασμένα νερά, τα οποία αναταράσσονται συνεχώς από μια οργή που δεν καταλαγιάζει.
(…) Ποτέ δεν είναι μόνος του. Ανώνυμος μέσα στο επιθετικό πλήθος, αυτή την επικίνδυνη σαρανταποδαρούσα, ο ταπεινωμένος ταπεινώνει και προκαλεί τρόμο ο φοβισμένος. Η παντοδυναμία της Κυριακής εξορκίζει τη σκυφτή ζωή της υπόλοιπης εβδομάδας, το κρεβάτι το χωρίς πόθο, τη δουλειά χωρίς ενδιαφέρον ή την απουσία δουλειάς. Απελευθερωμένος για μια μέρα, ο φανατικός έχει πολλούς και πολλά να εκδικηθεί.
Παρακολουθεί τον αγώνα σε κατάσταση επιληψίας, αλλά δεν τον βλέπει. Ο δικός του αγώνας είναι στην κερκίδα. Εκεί είναι το πεδίο μάχης του.
Τα «χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» θα οδηγήσουν και τους πιο ισχυρογνώμονες αρνητές του «σύγχρονου οπίου των λαών» σε ένα ταξίδι μακριά από την ασφάλεια των βεβαιοτήτων τους, στα διαλεκτικά κύματα της σύνθετης και φουρτουνιασμένης πραγματικής ζωής και σε μια πιο σφαιρική θέασή της.

ΚΕΡΚΥΡΑ- ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Την ώρα που η περσινή τουριστική περίοδος κρίθηκε ως η πιο παραγωγική των τελευταίων

χρόνων για τον τουρισμό στην Κέρκυρα, οι εργαζόμενοι του κλάδου ζουν την οικονομική εξαθλίωση. Τα

κέρδη των μεγάλων τουριστικών μονάδων που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό των τουριστών

χτίζονται πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων και στα συντρίμμια των εργατικών

δικαιωμάτων.

Οι ατομικές συμβάσεις με άθλιους μισθούς, η εντατικοποίηση της εργασίας, τα εργατικά

ατυχήματα, οι οφειλές των δεδουλευμένων, τα δουλεμπορικά γραφεία, έχουν φέρει εργασιακό μεσαίωνα

στα ξενοδοχεία.

Η τρομοκρατία έχει ενταθεί από τους μεγαλοξενοδόχους στην προσπάθεια τους να χτυπήσουν

κάθε μορφή συλλογικής διεκδίκησης και οργάνωσης ώστε οι εργαζόμενοι να περιορίσουν τις απαιτήσεις

τους και να αποδεχτούν να δουλεύουν σα σκλάβοι για ένα ξεροκόμματο.

Και ενώ ανοίγει η νέα τουριστική περίοδος το ξενοδοχειακό κεφάλαιο προετοιμάζει νέο γύρο

επίθεσης ξεκινώντας με ομαδικές απολύσεις με πρώτο και καλύτερο τον Όμιλο Δασκαλαντωνάκη που

παρουσιάζει τεράστια κέρδη. Επίσης, με τον προκλητικό εσωτερικό κανονισμό στον όμιλο Aquis με τον

οποίο απαιτεί τη «συμμόρφωση» των εργαζομένων.

Το τσάκισμα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), η κατάργηση των Βαρέων και

Ανθυγιεινών (ΒΑΕ), η αύξηση των ορίων ηλικίας, το πετσόκομμα του επιδόματος ανεργίας, η κατάργηση

κοινωνικών παροχών είναι η ανάπτυξη που βασίζεται στην ανταγωνιστικότητα και την

επιχειρηματικότητα.

Είναι αυτά που η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα έφερνε πίσω σκίζοντας το μνημόνιο. Όχι μόνο

δεν το έσκισε αλλά το συνεχίζει και ετοιμάζεται να φέρει κι άλλο. Ακολουθούν πιστά το δρόμο της ΕΕ και

του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, μοιράζοντας τη φτώχεια, όσες αριστερές κορώνες κι αν πετάνε.

Καλούν σε «κοινωνικό διάλογο», έχουν πείρα όμως οι εργαζόμενοι από διαλόγους, πάντα έχαναν κάτι και

γνωρίζουν και τους «κοινωνικούς εταίρους», ξέρουν τι κάνουν οι ίδιοι στα ξενοδοχεία και στις

επιχειρήσεις τους.

Η συμπαράσταση των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ και του βουλευτή του Σ. Σαμοΐλη προς το σωματείο

ξεν/λων είναι στα λόγια γι΄ αυτό και ανέξοδη. Διότι στην πράξη στηρίζουν την ανταγωνιστικότητα και

την επιχειρηματικότητα των μονοπωλιακών ομίλων, στηρίζουν δηλαδή ακριβώς αυτή την πολιτική που

φέρνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τις απολύσεις, όλα τα δεινά που οι εργαζόμενοι βιώνουν στο πετσί

τους καθημερινά.

Οι εργαζόμενοι πρέπει ν’ αντιδράσουν άμεσα, δεν πρέπει να υπάρξει καμιά αποδοχή της

σημερινής κατάστασης. Να σηκώσουν το μπόι τους απέναντι στους ξενοδοχειακούς ομίλους και τους

υποστηρικτές των συμφερόντων τους, να γίνουν μια γροθιά απέναντι στον κοινό αντίπαλο, την εξουσία

των μονοπωλίων και τα πολιτικά και συνδικαλιστικά τους στηρίγματα.

Να διεκδικήσουν την κάλυψη των απωλειών που είχαν τα χρόνια της κρίσης. Ο δρόμος είναι ένας

και περνάει μέσα από την ανασύνταξη του κινήματος, τη μαζικοποίηση των σωματείων, την ενεργή

συμμετοχή των εργαζομένων στη γραμμή της σύγκρουσης με αυτούς που κλέβουν τον ιδρώτα τους, ώστε

να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για συνολική ανατροπή, για μία κοινωνία με τον πλούτο και την

εξουσία στα χέρια του λαού.

Η ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ

27 Απριλίου 2015 

Φασισμός δεν υπάρχει μόνο στην Χρυσή Αυγή

 Φασισμός δεν υπάρχει μόνο στην Χρυσή Αυγή

Μπορεί να υπάρχουν πολλοί που εκπλήσσονται από το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δείχνει να αντέχει στον πόλεμο που δέχεται (χαρακτηριστικό δείγμα αντοχής της οι 388.387 ψήφοι που μάζεψε στις τελευταίες εκλογές) αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι εγώ εκπλήσσομαι μόνο από την έκπληξή τους. Αν, μάλιστα, δεν φοβόμουν μήπως ακουστώ υπερβολικός, θα τολμούσα να συμπληρώσω ότι ίσως αυτή η έκπληξη τρέφει τους χρυσαυγήτες αλλά ας μη γίνω προκλητικός από τον πρόλογο κιόλας.

Φρονώ, λοιπόν, ότι οιαδήποτε τέτοια έκπληξη είναι παντελώς αδικαιολόγητη επειδή φασίστες, φασίζοντες και φασιστόφιλοι υπήρχαν ανέκαθεν ανάμεσά μας, άσχετα αν παριστάναμε πως δεν τους βλέπαμε. Ακόμη και το 1943 στα Καλάβρυτα ή το 1944 στο Δίστομο βρέθηκαν κάποιοι που υποστήριζαν ότι η ευθύνη για τις σφαγές βάραινε τους αντάρτες επειδή παρενοχλούσαν τους κατακτητές. Κι ακόμη και σήμερα υπάρχουν πολλοί που, παρ' ότι δηλώνουν δημοκράτες, επιμένουν να αναρωτιούνται "πού είσαι Παπαδόπουλε".

Τα Νέα, 10/10/1967: Ο "δημοκράτης" Χρήστος Λαμπράκης στην υπηρεσία του φασισμού

Δεν είναι ανάγκη να φορέσει κανείς αγκυλωτό σταυρό ή να χαιρετήσει ναζιστικά για να καταλάβουμε ότι είναι φασίστας. Όσοι καταλαβαίνουμε, έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε τους φασίστες όποια προβιά κι αν φορέσουν. Τους βλέπουμε στα "όργανα της τάξης", που χρησιμοποιούν τα γκλομπ τους ως προεκτάσεις των προβληματικών γεννητικών τους οργάνων, επειδή στο ανύπαρκτο μυαλό τους τα ρήματα "γαμώ" και "δέρνω" είναι ταυτόσημα. Τους βλέπουμε στους πορτιέρηδες των κλαμπ, οι οποίοι έχουν αναγάγει το φούσκωμα των μπράτσων τους σε ισόρροπο του ξεφούσκωτου εγκεφάλου τους. Τους βλέπουμε στα ψωνισμένα πλουσιόπαιδα των "καλών σχολείων", που είναι πεπεισμένα ότι οι παράδες των γονιών τους τα τοποθετούν δικαίως σε καλύτερη θέση έναντι των συνομιλήκων τους. Και, φυσικά, τους βλέπουμε σε όλους εκείνους που αισθάνονται "υπερήφανοι ως έλληνες", μιας και το μόνο που έμαθαν από ολόκληρη την αρχαιοελληνική γραμματεία είναι το "πας μη έλλην βάρβαρος" (ειδικά γι' αυτούς τους τελευταίους, έχω να προσθέσω μετά μεγάλης μου λύπης ότι, στην πραγματικότητα, αυτό το "πας μη έλλην βάρβαρος" δεν βρίσκεται γραμμένο σε κανένα αρχαιοελληνικό ή, έστω, ελληνιστικό κείμενο, άρα αποτελεί μεταγενέστερη κουταμάρα, προφανώς δημιούργημα κάποιου "ελληναρά").

Δεν χαρακηρίζεται κανείς ως φασίστας επειδή ξυρίζει το κρανίο του ή αρέσκεται να φοράει άρβυλα και αμπέχωνα αλλά επειδή έχει φασιστική συμπεριφορά. Η μόνη επιτρεπτή έκπληξη, λοιπόν, έχει να κάνει με το πόσο συχνά γινόμαστε μάρτυρες τέτοιας συμπεριφοράς από τους γύρω μας. Διότι, σε τελική ανάλυση, φασιστική συμπεριφορά είναι να παρκάρεις το αυτοκίνητό σου πάνω σε πεζοδρόμιο, σε διάβαση πεζών ή σε ράμπα αναπήρων επειδή εκεί σε βολεύει, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων σου πεζούς, ανάπηρους, μανάδες με καροτσάκια μωρών και ηλικιωμένους με μπαστούνια. Φασιστική συμπεριφορά είναι να βγάζεις καρέκλες ή γλάστρες στο οδόστρωμα μπροστά στο μαγαζί ή στο σπίτι σου ώστε να μη παρκάρει κάποιος. Φασιστική συμπεριφορά είναι ο ψευτοτσαμπουκάς σε άτομα που εκτιμάς πως είναι πιο αδύναμα από σένα. Φασιστική συμπεριφορά είναι η εναλλακτική χρήση των "γιατί εγώ και όχι αυτός;" και "γιατί αυτός και όχι εγώ;", ανάλογα με το ποιο απ' τα δυο σε εξυπηρετεί. Σε τελική ανάλυση, φασιστική συμπεριφορά είναι η κάθε λογής ρουφιανιά, το κάθε λογής ρουσφέτι και η κάθε λογής χρήση πλάγιων μέσων προς ίδιον όφελος και οι άλλοι να πάνε να πνιγούν.

Φασισμός υπάρχει συχνά κι εκεί όπου και μόνο η χρήση αυτού του όρου θα μπορούσε να ξεσηκώσει διαμαρτυρίες: στην κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο. Για παράδειγμα, φασισμός υπάρχει στην χρήση Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, άσχετα με την όποια δικαιολογία προβάλλεται κάθε φορά (κι οι δικτάτορες, όταν έστελναν κόσμο στην εξορία ή στα εκτελεστικά αποσπάσματα, κάποιες δικαιολογίες είχαν). Φασισμός υπάρχει και στην διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, η οποία έγινε δήθεν για την προστασία των πολιτών. Φασισμός υπάρχει στις προσαγωγές που κάνει η αστυνομία για εκφοβισμό. Φασισμός υπάρχει στις απειλές της εξουσίας πώς όποιος δεν διακανονίσει τις οφειλές του θα δεχτεί την επίσκεψη της εφορίας. Φασισμός είναι να απειλείς με διαγραφή όποιον βουλευτή σου τολμήσει να ψηφίσει κατά συνείδηση, σε περίπτωση που η συνείδησή του δεν συμφωνεί με την κομματική επιλογή. Φασισμός είναι και οι φωτογραφικές διατάξεις που βολεύουν κάποιους γνωστούς, οι τροποποιήσεις νόμων που περνούν στην ζούλα για τον ίδιο λόγο, τα πολυσέλιδα νομοσχέδια του ενός άρθρου, η κατάχρηση της διαδικασίας τού κατεπείγοντος κλπ.

Φυσικά, φασισμός είναι πάνω απ' όλα η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των άλλων. Εδώ έχουμε πολυάριθμες καθημερινές εφαρμογές, από εκείνους που μου αρνούνται το δικαίωμα στην εργασία με ανθρώπινες συνθήκες και αξιοπρεπείς αποδοχές μέχρις εκείνους που μου αρνούνται το δικαίωμα στην νυχτερινή ανάπαυση είτε μαρσάροντας τις μηχανές τους είτε επιδεικνύοντας την ισχύ τού ηχητικού συστήματος που έχουν στο αυτοκίνητό τους. Φασισμό δείχνει και το κράτος που αρνείται το δικαίωμά μου στην περίθαλψη ή το δικαίωμα των παιδιών μου στην μόρφωση, φασισμό δείχνει κι ο γείτονας που πετάει τα σκουπίδια του όπου βρει ή παραδίδει πινακίδες κι αφήνει το σαράβαλό του έξω από την πόρτα μου. Κι αν κάποιοι θεωρούν υπερβολικά όλα αυτά, ας σκεφτούν ότι δεν υπάρχουν μικρά και μεγάλα δικαιώματα. Η καταστρατήγηση κάθε δικαιώματος είναι φασισμός κι ο φασισμός δεν γίνεται να διακριθεί σε μικρό και μεγάλο.

Τελικά, θα ήταν οπωσδήποτε καλύτερο και ασύγκριτα πιο βολικό αν οι φασίστες ξεχώριζαν από τα ξυρισμένα τους κρανία και τους ιδιότυπους χαιρετισμούς τους. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Οι φασίστες είναι σαν κι εμάς. Είναι κάποιοι από μας. Ζουν ανάμεσά μας. Και είναι περισσότεροι από όσους νομίζουμε. Ας το χωνέψουμε: φασισμός δεν υπάρχει μόνο στην Χρυσή Αυγή.

   Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη δεν μας τα ’γραψες καλά…

Από Οικοδόμος

Επιμέλεια: Οικοδόμος //

Ο οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821 και Φιλικός, Γιάννης Μακρυγιάννης γεννήθηκε το Γενάρη του 1797 από φτωχή οικογένεια και πέθανε στις 27 Απρίλη του 1864. Σε ηλικία 23 ετών μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Ξεχώρισε για την παλικαριά, την ανδρεία και την πολεμική ικανότητά του και ανέλαβε ηγετική θέση στην Επανάσταση του 1821. Όμως και μετά τη λήξη του ένοπλου αγώνα, δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες του.

Όπως γράφει η Έλλη Αλεξίου «ο Μακρυγιάννης ενεργούσε σαν η μαχόμενη Συνείδηση της Ρωμιοσύνης. Με το φανατισμό και την αποφασιστικότητα που ορμούσε στη μάχη κατά του Τούρκου δυνάστη, με το ίδιο ανενδοίαστο πάθος αντιπάλευε και ανοιχτά κατάγγελνε τον επιζήμιο Ρωμιό. Η αδικία, η εκμετάλλευση του αδύνατου, οι φατρίες και οι κλίκες (…) η μείωση και υποτίμηση των λαϊκών αγωνιστών και ο συστηματικός παραγκωνισμνός τους από τα μεγάλα ονόματα και τα διάφορα «τζάκια»… τον κρατούσαν σε διαρκή, ασίγαστη οργή».
Ο Μακρυγιάννης μετείχε στο κίνημα της 3ης του Σεπτέμβρη του 1843 που απαιτούσε την κατάργηση της απόλυτης μοναρχίας με την υιοθέτηση Συντάγματος. Το 1851 κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά του βασιλιά, και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τελικά έμεινε στη φυλακή για δυο χρόνια και αποφυλακίστηκε με κλονισμένη την υγεία του από τις κακουχίες και τη βαναυσότητα της φυλακής. Απομονώθηκε στο σπίτι του κοντά στους στύλους του Ολυμπίου Διός (η συνοικία αυτή φέρει μέχρι σήμερα το όνομά του) όπου και πέθανε. Λίγες μέρες πριν είχε προαχθεί από την τότε κυβέρνηση στο βαθμό του αντιστράτηγου.
Ο Μακρυγιάννης δεν πήγε ποτέ στο σχολείο. Τα λίγα γράμματα που έμαθε (τόσα όσα του χρειάζονταν για να καταγράψει αυτά που έζησε και είδε και να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα, όπως θα δούμε και παρακάτω) τα έμαθε μεγάλος καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια. Ο λόγος του είναι αυθεντικός και καθαρός, πλημμυρισμένος με τα ιδανικά της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της προόδου.
Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τα Απομνημονεύματά του, μεταγραφή από το πρωτότυπο του Γιάννη Βλαχογιάννη και επεξεργασμένο από τον καθηγητή Γιάννη Καζάζη.

«Πατρίς, να μακαρίζης γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν δια σένα να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθής άλλη μίαν φορά ελεύτερη πατρίδα, οπού ήσουνε χαμένη και σβυσμένη από τον κατάλογον των εθνών. Όλους αυτούς να τους μακαρίζης. Όμως να θυμάσαι και να λαμπρύνης εκείνους οπού πρωτοθυσιάστηκαν εις την Αλαμάνα, πολεμώντας με τόση δύναμη Τούρκων, κ’ εκείνους οπού αποφασίστηκαν και κλείστηκαν σε μίαν μαντρούλα με πλίθες, αδύνατη, εις το χάνι της Γραβιάς, κ’ εκείνους οπού λυώσανε τόση Τουρκιά και πασσάδες εις τα Βασιλικά, κ’ εκείνους οπού αγωνίστηκαν σαν λιοντάρια εις την Λαγκάδα του Μακρυνόρου, οπού πολεμήθηκαν συνχρόνως σε αυτές τις δυο θέσες, οπού “ναι τα κλειδιά σου, ένα η Πόρτα του Μακρυνόρου και τ’ άλλο των Θερμοπυλών. Κι” αφού πήγανε κι’ από τα δυο μέρη ν’ ανοίξουνε δρόμο οι Τούρκοι, εκείνοι οι αθάνατοι τόσοι ολίγοι, (ογδοήντα-ένας εις την Λαγκάδα) γιόμωσαν τον τόπον κόκκαλα εκεί. Και τους καταδιάλυσαν εκείνοι οι ολίγοι στ’ άλλο το μέρος των Θερμοπύλων κι’ αλλού. Αυτείνοι σε ανάστησαν και δεν μπήκε δύναμη και ζαϊρέδες και πολεμοφόδια· αυτείνοι ψύχωσαν εκείνους οπού πολιορκούσαν τους ντόπιους Τούρκους και φρουρές. Και νηστικούς κι’ αδύνατους τους περίλαβαν και τους σφάξαν σαν τραγιά. Και τέλος-πάντων, πατρίδα, αυτείνοι κατατρέχονται από τους Εκλαμπρότατους, από τους Εξοχώτατους, από τον Κυβερνήτη σου κι’ αδελφούς του. Ο Αγουστίνος κι’ ο Βιάρος αυτείνων των σκοτωμένων τις γυναίκες και κορίτζα κυνηγούν. Αυτούς τους αγωνιστάς «κατατρέχουν και τους λένε να πάνε να διακονέψουν·» «Ποιος σας είπε», τους λένε, «να σηκώσετε άρματα να δυστυχήσετε;» Έχουν δίκαιον· ότι ο Ζαΐμης χρώσταγε των Τούρκων ένα-μιλιούνι γρόσια, και οι Ντεληγιανναίγοι και οι Λονταίγοι και οι άλλοι· κι’ ο Μεταξάς, κόντες της πιάτζας, χωρίς παρά· κι’ ο Κωλέτης ένας γιατρός· ο Μαυροκορδάτος τζιράκι της Κωσταντινοπόλεως.
Τους φκειάσαν αυτείνοι οι διακονιαραίγοι, οι αγωνισταί, Εκλαμπρότατους, τους λευτέρωσαν από τους Τούρκους κι’ από τα χρέη, οπού χρώσταγαν των Τούρκων, κ’ έγιναν τώρα μεγάλοι και τρανοί. Γύμνωσαν και τους Τούρκους, παίρνοντας το βιον τους, και το έθνος το γύμνωσαν και το αφάνισαν· γιόμωσαν φατρίες και κακίες τους ανθρώπους του αγώνος. Τους καταδιαιρούν -γιομόζουν αυτείνοι αγαθά. Και οι Κολοκοτρωναίγοι οι φίλοι τους τα καλύτερα υποστατικά και πλούτη της πατρίδος. Έμειναν οι αγωνισταί διακονιαραίοι· τους κατατρέχει ο Κυβερνήτης μας κι’ ο Αγουστίνος κι’ ο Βιάρος· καταφρονούν όλους αυτούς και βαθμολογούνε πολλούς, οπού ’παιζαν το μπιλλιάρδο μέσα τους καφφενέδες και τώρα είναι σπιγούνοι του Κυβερνήτη και των αλλουνών. Αυτείνοι βαθμολογώνται, αυτείνοι πλερώνονται βαρυούς μιστούς. Οι αγωνισταί δυστυχούν. Των σκοτωμένων τις φαμελιές όποια είναι νέα την θέλει ο τάδε, σα να λέμε ο Βελήπασσας, ο Μουχτάρπασσας, ότι δεν έχει η φτωχή να φάγη. Λευτερώθηκαν κάμποσες σκλάβες Μισολογγίτισσες κι’ από άλλα μέρη (τις λευτέρωσαν οι φιλάνθρωποι) και διακονεύουν εδώ εις τ’ Άργος και εις τ’ Αναπλιού τους δρόμους. Των αγωνιστών οι άνθρωποι διακονεύουν και γυρεύουν να πάνε πίσου εις τους Τούρκους. Τους είχανε αυτείνοι σκλάβους, τους ντύνανε, τους συγυρίζανε και τρώγαν. Εις την πατρίδα τους ξυπόλυτοι και γυμνοί διακονεύουν.

Από όλα αυτά, καϊμένη πατρίδα, δεν θα σωθούνε τα δεινά σου, ότι σιδερώνουν την αρετή εκείνοι οπού σε κυβερνούσαν και σε κυβερνούν, και τώρα κατατρέχουν το δίκαιον και την αλήθειαν και με ψέματα θέλουν και με σπιγούνους να σε λευτερώσουνε· μήτε τώρα είσαι καλά, μήτε δια τα μέλλοντά σου, με τους ανθρώπους οπού σε τριγυρίζουν, πολιτικούς, σπιγούνους και τοιούτους αξιωματικούς. Συχωράτε με, αναγνώστες, οπού ’φυγα από το προκείμενον. Μη στοχάζεστε ότ’ είμαι ή γόητας, είτε φαντασμένος, είτε εγώ αδικημένος. Λυπούμαι και γράφω αυτά ότι ήτανε πέντε αδέλφια κ’ έμεινε ένας μόνον από το ντουφέκι· και οι άνθρωποί τους ήτανε τόσον καιρόν σκλαβωμένοι και σώθη μία γυναίκα μόνον κι’ αυτείνη πείναγε· κ’ εκείνοι οπού τους ζήταγε ψωμί θέλαν να κάμουν το κέφι τους να της δώσουνε να φάγη. Κι’ αυτό κι’ άλλα πολλά τοιούτα μ’ έκαμαν να βγω από το προκείμενον. Ότι τα τοιούτα δεν λευτερώνουν πατρίδα, την χάνουν· κ’ έχω σκοπόν να ζήσω κ’ εγώ σ’ αυτείνη την πατρίδα. Ότι έχω τόση αδύνατη φαμελιά και δεν ’πιτηδεύομαι να κολακεύω τους δυνατούς. Και είμαι δυστυχής, και κλαίγω και την δυστυχισμένη μου πατρίδα, οπού δι’ αυτείνη χύσαμε το αίμα μας αδίκως.»

Γλυκά δεκάξι

 Γλυκά δεκάξι

Η χτεσινή εκδήλωση-συναυλία στο ποδηλατοδρόμιο –από τις λίγες περιπτώσεις ουσιαστικής αξιοποίησης των ολυμπιακών ακίνητων- δεν ήταν ένα απλό πάρτι «ενηλικίωσης» του παμε (είμαι 16άρης, σας γαμώ το σύστημα), σε συνδυασμό με τα 70χρονα της παγκόσμιας συνδικαλιστικής ομοσπονδίας (πσο), ως διαδόχου της προφιντέρν. Αλλά έδωσε την αφορμή για ένα σύντομο απολογισμό δράσης, από την ίδρυση του παμε –ως ώριμου τέκνου της οργής, όπως είπε ο μαυρίκος, και μικρής χαραμάδας φωτός μες στη μαυρίλα της αντεπανάστασης- μέχρι τις μέρες μας. Ας μην κρυβόμαστε άλλωστε από την ουσία: ενώ η δράση ενός ταξικού πόλου, ξεκομμένου και ανεξάρτητου από τον εργατοπατερισμό της γσεε, μοιάζει πιο αναγκαία από ποτέ, όλα τα σφυριά (μακριά από σφυροδρέπανα μόνο) του ποικιλώνυμου οπορτουνισμού, βαράνε στην αντίθετη κατεύθυνση, για να κλείσει αυτό το ρήγμα, στο όνομα της ενότητας και της καταπολέμησης του σεχταρισμού. Φαντάσου να άκουγαν δηλ και το χτεσινό σεχταριστικό σύνθημα: χωρίς ΕΜΑΣ γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς… Ποιοι να το άκουγαν; Το μέτωπο ενιαίων σεχτών. Ο πέτρος (πι-πι), ο γιώργος (δελαστίκ, ρούσης), το μαρς, ενώθηκαν πάλι κι έφτιαξαν… μέτωπο.

Η επιλογή του ποδηλατοδρόμιου έδωσε με τη σειρά της υλικό για μια σειρά συνειρμούς, αυτονόητους ή και λιγότερο προφανείς. Η κυματιστή πίστα έμοιαζε με την οροφή του σταδίου ειρήνης και φιλίας, ένα στάδιο πριν την έφοδο στον ουρανό, με την καμπύλη αλά γκαουντί, όπου είχε γίνει μια αντίστοιχη συναυλία για τα γενέθλια του κόμματος. Και χτες μπορεί να μην είχε (εκ των πραγμάτων) τόσο κόσμο, αλλά οι κερκίδες ήταν σχεδόν γεμάτες. Και θα ξεχείλιζαν, αν υπολογίσουμε και τους νεολαίους που ήταν μαζικά στην πίστα –καλός οιωνός και για το μας εν όψει των φοιτητικών εκλογών στις 13 μάη- και βγήκαν σαν μονομάχοι στο στίβο της ταξικής πάλης. Τα διαλεκτικά σκαμπανεβάσματα της οποίας αποτυπώνονταν στην κορυφογραμμή της πίστας, μαζί με το επαναστατικό κύμα που θα σαρώσει τον (σάπιο, αστικό) κόσμο στον 21ο αιώνα.

Οι σφοι που ήταν χρεωμένοι στην ποδηλατοδρομία πρόσφεραν σπουδαίες σημειολογικές ψηφίδες με τους θριαμβευτικούς γύρους τους –κι ας μην ήταν ο τρίτος ο τελικός- με αυτόν από το συνδικάτο οικοδόμων να είναι εμφανώς ένα κλικ πιο γυμνασμένος από τους υπόλοιπους και να επιβεβαιώνει σημειολογικά με το ποδήλατο τον πρωτοπόρο ρόλο του κλάδου, παρά τη ζωή-ποδήλατο που περνάει κάθε οικογένεια με έναν χρόνια άνεργο χτίστη (της νιας ζωής) στο σπίτι της.

Επίσης –άσχετο: γυναίκα δίχως άνδρα, ψάρι χωρίς ποδήλατο. Αλλά στη στεριά δε ζει το ψάρι, ούτε ο κνίτης με φρικιά, όπως λέει και μια χυδαία ψυχή. Αλλά χτες στη συναυλία έπαιξε (από την τελευταία ιστορικά ειρηνική συνύπαρξή μας με την αναρχία) η καρμέλα, που –αν δεν κάνω λάθος (που μπορεί να κάνω)- είναι χαρτογραφημένο στην άλλη πλευρά –αν και η προαναγγελία του 902 έλεγε γενικά πως το τραγουδούσαν οι μαχητές του δημοκρατικού στρατού στον ισπανικό εμφύλιο.

Υπήρχε και ισχυρή διεθνιστική νότα, με γηπεδική παρουσίαση των καλεσμένων αντιπροσωπιών, από τις οποίες σημείωσα: τον χαιρετισμό τουρκοκυπριακών συνδικάτων· την ιταλική usb, που δεν είναι φλασάκι αλλά μία από τις πιο ελπιδοφόρες εργατικές κινήσεις στη γειτονική χώρα· την ομιλία ενός υψηλόβαθμου στελέχους της πσο στα (σο)βιετναμέζικα, που σε έκανε να σκεφτείς μελαγχολικά, α: τη σταδιακή διολίσθηση της λδ του βιετνάμ, σαν τα παιδάκια που γλιστρούσαν στην πίστα εν είδει τσουλήθρας, και β: πως ο απόηχος της αντεπανάστασης είναι τέτοιος, που σε πολύ κόσμο φαίνονται βιετναμέζικα όλα αυτά που του λέμε για οργάνωση στο σωματείο και ταξικούς αγώνες.

Τα στοιχεία για τη δύναμη της πσο με 90 εκ μέλη σε 120κάτι χώρες. Αλλά και την επισήμανση του μαυρίκου, γραμματέα της ομοσπονδίας (αν και ο έγκυρος αστικός τύπος αποκάλυψε τον εκτοπισμό του, λόγω –και- της διαφωνίας του με την κομματική γραμμή για τον παπαδιαμάντη!) για τις διαφοροποιήσεις και τις ταλαντεύσεις που υπάρχουν στις γραμμές της.

Εκτός από τη διεθνιστική, υπήρχαν κι οι μουσικές νότες, που ίσως να κούρασαν έναν κόσμο με τη διάρκειά τους, αλλά συνέθεσαν κάποιες ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις-εκτελέσεις, που περιλαμβάνονται πιθανότατα στο τριπλό σι-ντι του παμε που κυκλοφόρησε. Κι όταν φτάσαμε στις πιο παλιές, γνώριμες νότες της μεταπολίτευσης –που παρά τα όποια στραβά της (χο, χο, χο) παραμένει αξεπέραστη- ο κόσμος ζεστάθηκε και ξεσηκώθηκε.

Μεταξύ άλλων ακούσαμε:

το imagine του lennon –για φαντάσου! και στο καπάκι μια κραυγή διαρκείας, που αρχικά έμοιαζε με τσιρίδα θαυμάστριας των μπιτλς, αλλά μετά έγινε πιο σπαρακτική –κι ελπίζω να μην ήταν κάτι σοβαρό ή πολύ δυσάρεστο που να την προκάλεσε.

το revolution από κρις ντε μπεργκ (δεν υπάρχει –κι είναι εδώ!)

Την καρμέλα (ay carmela).

Τον τελευταίο καλό πασόκο, μπακαλάκο, σε μια αρκετά συγκινητική ερμηνεία της απεργίας.

Αλλά όλα αυτά ήταν απλός πρόλογος μέχρι να βγει ο μάργκαρετ να τραγουδήσει εν μέσω αποθέωσης την «περήφανη κι αθάνατη εργατιά». Και ναι μεν παραστράτησε το σεπτέμβρη και πήγε στο φεστιβάλ του σύριζα, αλλά ξέρει από πρώτο χέρι πως αυτοί οι δρόμοι (τρίτος, ευρωμονόδρομος, μεταβατικά γιοφύρια, κτλ) στο πουθενά μας πάνε (από το δίσκο με τον –πόσο τυχαίος να ‘ναι;- τίτλο «όλα θα τα διαγράψω». Και παραμονή των πρόσφατων εκλογών, είχε θεαθεί μαζί με το γγ.

Ελπίζω μόνο να μη δικαιωθεί, μετά από ένα τόσο πλούσιο δεκαήμερο, ως την πρωτομαγιά, αυτό το «καλό καλοκαίρι» που ευχήθηκε βγαίνοντας στη σκηνή.

Δεν ακούσαμε αλλά θα κολλούσαν στην περίσταση.

Το sweet sixteen του billy idol.

Κι από μακεδόνα το ποδήλατο (είχα το όνειρό μου, το ποδήλατό μου).

Ίσως κι η μαργαρίτα η μαργαρώ, με την καρέζη στο ποδήλατο, για να πιάσουμε λίγο και θεοδωράκη.

Στον επίλογο σημειώνω πως χτες (ξανα)βρήκαμε, μετά από (λίγο ή περισσότερο) καιρό.

Τα μπαλόνια ούτε γουλιά κόκα-κόλα. Καινούρια μπλουζάκια παμε, για τα γενέθλια και την πρώτη μάη. Μπλουζάκια καζαντζίδη, από τη μέρα στο σπόρτινγκ. Μαέστρο να διευθύνει την ορχήστρα, που βαίνει προς εξαφάνιση ως είδος –εκτός κλασικής μουσικής- αλλά επιβιώνει σε δικές μας εκδηλώσεις-συναυλίες.

Και το άτυπο κίνημα των νέων πρωτοπόρων, που είναι έτοιμοι και ψημένοι.

Οι ζευγάδες φεύγουν μωρέ, η σπορά μένει

Υστερόγραφο από τις κινητοποιήσεις της περασμένης βδομάδας

Η πρώτη μέρα για τη μαζική δολοφονία (χωρίς εισαγωγικά) μεταναστών στη μεσόγειο, είχε έντονα αντιιμπεριαλιστικές στιγμές, με χρώμα από το ‘ένδοξο παρελθόν’ και κόκκινη μπογιά στην είσοδο των γραφείων της εε, πάνω ακριβώς από το μαξίμου (έτσι, να ξέρουμε ποιος έχει το πάνω χέρι). Τα ροζ ματ παρακολουθούσαν διακριτικά, αλλά την επόμενη μέρα θυμήθηκαν τη ντεμοντέ πάλη των τάξεων και είχαν κλείσει το δρόμο στο ύψος της βουλής. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε, αλλά οι κλούβες μένουν, όπως είπε και ένας σφος…

Και στο καπάκι να περνά κι ο πι σωτήρης μέσα από τις γραμμές μας, πιθανότατα μετά από κάποια κοινοβουλευτική επιτροπή για την ελε –έτσι εικάζω δηλ- για να τονίσει τη σημειολογία του πράγματος. Όταν τα βρίσκουν στο κτίριο της βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς…

Και στο βάθος μυρίζει τιρινινί. Δηλαδή κάλπες. Κι η επέτειος της 14ης ιουνίου να πέφτει κυριακή. Λες; Αλλά αυτά έχουμε καιρό να τα συζητήσουμε, αφού δούμε σήμερα και τον αλέξη στον ενικό –μπας και βγάλει καμία είδηση.