Η νέα συγκυβέρνηση και οι πρωτοτυπίες της

 Η νέα συγκυβέρνηση και οι πρωτοτυπίες της

του Νίκου Ζαρταμόπουλου 

Η λεγόμενη «κοινή γνώμη» έχει εθιστεί στο θέαμα βουλευτών και υπουργών που «διαψεύδουν κατηγορηματικά» τα αντιλαϊκά μέτρα τα οποία λίγο μετά θα «υποχρεωθούν» (με …βαριά καρδιά εννοείται κι ενίοτε με δάκρυα στα μάτια) να πάρουν. Καλή η ειλικρίνεια και η συνέπεια λόγων και έργων, όμως στην πράξη γίνεται κυνικά αποδεκτό ότι λίγη πολιτική απάτη είναι «μέρος του παιχνιδιού». Νέοι, κατά δήλωσή τους «έντιμοι», πολιτικοί έρχονται κάθε φορά να πάρουν τη θέση των παλιών και «αποδεδειγμένα απατεώνων». Συνήθως καταλήγουν κι αυτοί να αθετούν το «φιλολαϊκό» σκέλος του προγράμματός τους, τηρώντας αν είναι τυχεροί κάποια προσχήματα. 



Δεν το κάνουν από μίσος ή από τον κακό τους χαρακτήρα. Η αστική πολιτική είναι σύμφυτη με την (αυτ)απάτη ότι είναι δυνατόν η ανάπτυξη της κερδοφορίας των μονοπωλίων να συμβαδίσει με την κοινωνική δικαιοσύνη, είτε αυτή η αυταπάτη έχει «κοινωνικό δεξιό», είτε «σοσιαλδημοκρατικό», είτε ακόμα πιο «αριστερό» χρωματισμό. Κι αν στα μεταπολεμικά χρόνια τέτοιες πολιτικές αυταπάτες μπόρεσαν να μακροημερεύσουν, η κρίση του καπιταλισμού τις τελευταίες δεκαετίες –και ειδικά τα τελευταία χρόνια- τις διαλύει καθημερινά σε πρωτοφανή βαθμό, καθιστώντας την πολιτική διαχείριση του αστικού συστήματος εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Καμιά πρωτοτυπία δεν υπήρχε λοιπόν στη δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, λίγο μετά την εκλογή του, πως έχει σκοπό να «πρωτοτυπήσει» και να μην αθετήσει τις υποσχέσεις του. Έκανε βέβαια αυτή τη δήλωση «ρήξης με τον κυνισμό» γνωρίζοντας προφανώς πόσο διψασμένη είναι η κοινή γνώμη -που λειτουργεί πάντα με βάση τις κυρίαρχες αστικές αντιλήψεις- για λίγη «συνέπεια». Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ -διαδοχικά και μετά από κοινού- πρώτα να ανακαλύπτουν αυτή τη νέα «ηρωική» φρασεολογία της «διαπραγμάτευσης» και των «κόκκινων γραμμών» κι ύστερα να εξευτελίζονται μαζί της, εφόσον κάθε ζήτημα που ανακηρυσσόταν σε «κόκκινη γραμμή» έμπαινε τελικά στη μαύρη λίστα των επόμενων μέτρων.

Ο κ. Τσίπρας με τη δήλωσή του αυτή -καθόλου πρωτότυπα- θέλησε να κρύψει κάτω από το χαλί όλα αυτά που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη αθετήσει. Κυνικότατα παρέγραψε διαμιάς το «σκίσιμο των μνημονίων» και όλη τη συναφή ψευτοριζοσπαστική φρασεολογία, παρέγραψε ότι είχε στο μεταξύ αποδεχτεί πλήρως τις προτεραιότητες του κεφαλαίου για τη διαπραγμάτευση έναντι των δανειστών κρατώντας μόνο ως «φύλλο συκής» τα ψίχουλα του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης». Με τη δήλωσή του αυτή πήρε ουσιαστικά από τα χέρια των προηγούμενων κυβερνήσεων το κουρελιασμένο λάβαρο της «διαπραγμάτευσης» και των «κόκκινων γραμμών», με την υπόσχεση να το «τιμήσει» καλύτερα από τους προηγούμενους, να πετύχει δηλαδή καλύτερη συμφωνία για το κεφάλαιο και παράλληλα ανεκτή από τον λαό. Κάτω από αυτό το κουρελιασμένο λάβαρο ενός προγράμματος επανεκκίνησης της καπιταλιστικής ανάπτυξης με πιο «μαλακό μνημόνιο», μας καλεί να συστρατευτούμε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Για τον πενιχρό αυτό σκοπό αυτό καλούν τους εργαζόμενους να ξεχάσουν όσα έχουν ήδη χάσει και να απεμπολήσουν κάθε ουσιαστική διεκδίκηση για το μέλλον.

Τα μόνα κάπως πρωτότυπα στοιχεία της νέας συγκυβέρνησης οφείλονται στην «πρωτοτυπία» της ίδιας της κατάστασης που διαχειρίζεται. Είναι μια κατάσταση πρωτόγνωρης όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης που προκαλεί διεθνώς και στην Ελλάδα ανακατατάξεις συμμαχιών ανάμεσα σε μονοπωλιακά συμφέροντα. Τα χαρτιά ξαναμοιράζονται, οι εκβιασμοί εντείνονται, σημαντικά οικοδομήματα όπως το ίδιο το ευρώ και η ΕΕ παρουσιάζουν τριγμούς, οι στρατηγικές επιλογές της εγχώριας αστικής τάξης επανεξετάζονται. 

Αβεβαιότητα για την τελική έκβαση της διαπραγμάτευσης και κίνδυνος «ατυχημάτων» υπάρχει. Δεν αλλάζει όμως το βασικό περιεχόμενο της: είναι μια διαπραγμάτευση που αφορά το ανταγωνιστικό πλαίσιο που θα διαμορφωθεί για το ελληνικό και ξένο κεφάλαιο. Δεν αφορά αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι οι καπιταλιστές, ότι η επερχόμενη ανάπτυξη, σε όποιο πλαίσιο γίνει, θα πρέπει να είναι «φτηνότερη» για το κεφάλαιο συνολικά. Αυτό είναι που δίνει σήμερα το περιθώριο στη συγκυβέρνηση να «πρωτοτυπεί» και σε ένα άλλο επίπεδο, αξιοποιώντας όχι μόνο τους «δεξιούς ψάλτες» που κηρύσσουν τον «έντιμο συμβιβασμό» αλλά και τους «αριστερούς ψάλτες» που τον απορρίπτουν με αποτροπιασμό. 

Στους κάθε λογής ψάλτες και στις ηρωικές ψαλμουδιές τους υπέρ των «κόκκινων γραμμών» θα επανέλθουμε σε επόμενο σημείωμά μας. Αξίζει όμως να κάνουμε μια ενδεικτική αναφορά σε μια από τις «κορώνες» με τις οποίες η παράταξη «Άλλος Δρόμος» του κ. Γεωργούλα, σε σύμπνοια με τη Δημοτική Αρχή, προσπάθησε να δικαιολογήσει στο Δημοτικό Συμβούλιο της Λέσβου την πρόσφατη υφαρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων των Δήμων και άλλων οργανισμών. Οι τοπικοί «αριστεροί ψάλτες», δεν συμφώνησαν έτσι απλά στη διάθεση των αποθεματικών, αλλά απαίτησαν με ναπολεόντειο ύφος να μη χρησιμοποιηθούν αυτά σε καμία περίπτωση για τον «άνομο» σκοπό της αποπληρωμής του χρέους στους βδελυρούς δανειστές, αλλά μόνο για τον «ευγενή» σκοπό της πληρωμής μισθών και συντάξεων (που όπως όλοι γνωρίζουν το ελληνικό κράτος δυσκολεύεται να πληρώσει ακριβώς επειδή έχει υποχρεώσεις προς τους δανειστές…). 

Εξαιρετικά «πρωτότυπη» πράγματι αυτή η «στάση συνέπειας» της κυβερνητικής παράταξης στον Δήμο Λέσβου, ευχόμαστε να μην καταλήξει από λάθος κανένα από τα χαρτονομίσματα που θα προέρχονται από τον δήμο μας σε τσέπη δανειστή γιατί ποιος ακούει μετά τον Άλλο Δρόμο!



Νίκος Ζαρταμόπουλος

Εφημερίδα "Νέο Εμπρός", φ. 1085
6 Μαΐου 2015
Στήλη "Από εβδομάδα σε εβδομάδα"

Οχιά … διμούτσινη !

Οχιά … διμούτσινη !

Η και οχιά … διμούτσουνη !
(δηλαδή, με δύο … μουτσούνες ή με δύο … μουτσίνες)

Ο παρακάτω … διάλογος, γίνεται εν πολλοίς στα κανάλια, ή και στα … καφενεία, μεταξύ του λαού και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ:

Λαός: – Είπατε ότι θα σκίσετε τα Μνημόνια!
ΣΥΡΙΖΑ: – Εμείς ; Όχι ! Ποτέ δεν είπαμε κάτι τέτοιο!

Λαός: – Είπατε ότι θα καταργήσετε τους εφαρμοστικούς νόμους!
ΣΥΡΙΖΑ: – Εμείς ; Όχι βέβαια. Πότε το είπαμε αυτό;

Λαός: – Είπατε ότι θα αυξήσετε μισθούς και συντάξεις!
ΣΥΡΙΖΑ: – Όχι, δα !

Λαός: – Είπατε ότι θα δώσετε τα Δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα !
ΣΥΡΙΖΑ: – Όχι τώρα. Αυτό θα γίνει σε … βάθος τετραετίας!

Λαός: – Τάξατε προσλήψεις !
ΣΥΡΙΖΑ: Κάνουμε ! Πρώτα όμως, τα … δικά μας παιδιά π.χ. καθαρίστριες ΥΠΟΙΚ!

Λαός: – Μιλήσατε για Εθνικά Υπερήφανη Πολιτκή!
ΣΥΡΙΖΑ: – Αυτό ακριβώς κάνουμε. Με Μέρκελ, Ομπάμα και το ΝΑΤΟ !

Λαός: – Λέτε ότι είστε με την ειρήνη …
ΣΥΡΙΖΑ: – Ακριβώς ! Γι αυτό και τραγουδάμε στην Τουρκία το «We are the world», μαζί με τα άλλα γεράκια του ΝΑΤΟ!

Λαός: – Είπατε ότι θα φέρετε την αξιοκρατεία!
ΣΥΡΙΖΑ: – Διαφωνεί κανένας; Γι αυτό και δεν διορίζουμε στις Κυβερνητικές Δημόσιες Θέσεις όλους τους συγγενείς μας;

Λαός: – Δεν υποσχεθήκατε ελαφρύνσεις για το λαό ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Ασφαλώς ! Αυτό δεν γίνεται με τα χαράτσια και τους νέους φόρους; Μην είστε παράλογοι!

Λαός: – Γιατί διαφωνείτε τα στελέχη μεταξύ σας;
ΣΥΡΙΖΑ: – Τί λέτε ; Που το είδατε αυτό;

Λαός: – Γιατί λέτε άλλο το πρωί και άλλα το βράδυ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο !

Λαός: – Είπατε ότι θα διώξετε την Τρόϊκα !
ΣΥΡΙΖΑ: – Δεν το κάναμε; Τώρα έχουμε μόνο τους … θεσμούς!

Λαός: – Είπατε ότι τέρμα τα δάνεια !
ΣΥΡΙΖΑ: – Και πως θα πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις;

Λαός: – Μα, αυτά, μα τα ΄λεγαν κι οι προηγούμενοι !
ΣΥΡΙΖΑ: – Όχι, εμείς τα λέμε … αλλιώς !

Λαός: – Πως αλλιώς ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Ε, να. Πιο … αριστερά !

Λαός: – Δηλαδή ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Πως να το κάνουμε. Άλλο πράγμα να σε πηδάει ο δεξιός κι άλλο ο αριστερός. Είναι πιο … κουλτουριάρικο το πήδημα !

Λαός: – Δεν κατάλαβα … Ή, μάλλον κατάλαβα, αλλά τώρα είναι πολύ αργά. Την έκανα την ΜΑΛΑΚΙΑ !

   Η Κομμούνα του Παρισιού: ορισμένες επισημάνσεις για την πρώτη μορφή εργατικής εξουσίας

Από Οικοδόμος 

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* //

Η Κομμούνα του Παρισιού συνιστά εξόχως ηρωικό και συνάμα δραματικό γεγονός στην  ιστορία του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Είναι η πρώτη έφοδος του προλεταριάτου στον ουρανό, το πρώτο εγχείρημα κατάληψης της εξουσίας με στόχο τη  χειραφέτηση της εργασίας. Όπως ο Μαρξ   σημειώνει, η Παρισινή  Κομμούνα  προέταξε την «κοινωνική δημοκρατία», κι αν νικούσε, θα απαλλοτρίωνε  τους απαλλοτριωτές, θα λειτουργούσε δηλαδή  ως μοχλός  ανατροπής των οικονομικών  θεμελίων  της ταξικής κοινωνίας.
Στη βραχύβια διάρκειά της   η Κομμούνα του Παρισιού  εφάρμοσε δραστική πολιτική υπέρ του εργαζόμενου λαού. Θέσπισε τη γενική και δωρεάν εκπαίδευση, απομάκρυνε την εκκλησία από τα σχολεία, έλαβε μέτρα κοινωνικής πρόνοιας για ανάπηρους, χήρες και ορφανά, μείωσε τους φόρους για τους φτωχούς,  ακύρωσε τις υποθήκες οικίας και  όρισε περίοδο αναβολής της καταβολής  χρεών των μικρομεσαίων ιδιοκτητών. Ακόμη απαγόρευσε τα εργοδοτικά πρόστιμα στους εργάτες και την νυκτερινή εργασία στα αρτοποιεία,    οργάνωσε δημόσια εργαστήρια που εφοδίαζαν με υλικά την εθνοφρουρά, ενώ επιχειρήσεις που εγκαταλείφθηκαν από   τους ιδιοκτήτες τους παραδόθηκαν σε συνεταιρισμούς εργατών για την επαναλειτουργία τους.
Ο Μαρξ, ως γνωστόν,  προσέδωσε μεγάλη σημασία στο επαναστατικό έργο της Παρισινής Κομμούνας, επιχειρώντας να συναγάγει από αυτό ορισμένα  γενικά συμπεράσματα αναφορικά με το χαρακτήρα της εργατικής εξουσίας. Πρόκειται για την απόφασή  της να αντικαταστήσει τον τακτικό στρατό με τμήματα οπλισμένου λαού, την εθνοφρουρά, αλλά και για την ίδια την οργανωτική   συγκρότησή της με τη μορφή του διαρκώς εργαζόμενου νομοθετικού και εκτελεστικού σώματος, θεμελιωμένου στην αρχή της αιρετότητας   και ανακλητότητας όλων των αξιωματούχων, με απώτερο σκοπό   την εγκαθίδρυση ενός ομοσπονδιακού αυτοδιοικητικού   συστήματος διακυβέρνησης της χώρας (τοπικές κομμούνες θα διοικούσαν  τις περιφέρειες, ενώ η κεντρική διοίκηση θα βρισκόταν στα χέρια της συνέλευσης των αντιπροσώπων τους). Στις ιδιαιτερότητες αυτής της νέας μορφής εξουσίας πρέπει να προσθέσουμε και την κατάργηση των προνομίων των δημόσιων υπαλλήλων με την καταβολή σε αυτούς μισθών αντίστοιχων αυτών των εργατών. Ως ανώτατη αμοιβή  τους ορίστηκε  το ποσό των 6000 φράγκων ετησίως, το οποίο ισούταν με το μισθό ενός ειδικευμένου εργάτη.
Ο Μαρξ στο έργο του «Εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», εκκινώντας από την άποψη ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη χρησιμοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς, συμπεραίνει ότι η περίπτωση της  Κομμούνας του Παρισιού συνιστά ενδεδειγμένο τρόπο κατάργησης της  κρατικής εξουσίας ως δύναμης αποξενωμένης  από το λαό. Σύμφωνα δε με τη γνωστή δήλωση του Ένγκελς σε πρόλογο που έγραψε για το εν λόγω έργο, η Κομμούνα του Παρισιού αποτέλεσε  απτό  παράδειγμα της εξουσίας που μπορεί να οριστεί ως «δικτατορία του προλεταριάτου».
Οι απόψεις αυτές των  Μαρξ και Ένγκελς απέκτησαν αξιωματική ισχύ για το κομμουνιστικό κίνημα, όσον αφορά το ζήτημα της συγκρότησης της εργατικής εξουσίας στο σοσιαλισμό. Όχι τυχαία μετά  τη νίκη της  Οκτωβριανής Επανάστασης  το σοβιετικό κράτος οικοδομήθηκε  ως ιεραρχικό σύστημα    συμβουλίων-σοβιέτ, αρχίζοντας από τις άμεσες εργασιακές μονάδες και φτάνοντας,  διαμέσου διαδοχικής αντιπροσώπευσης, μέχρι το ανώτατο Πανρωσικό Συνέδριο  των Σοβιέτ. Τα συμβούλια αυτά συνδύαζαν νομοθετικές και εκτελεστικές λειτουργίες και  ήταν στελεχωμένα  από αιρετούς και ανακλητούς εκπροσώπους του εργαζόμενου λαού.
Χρειάζεται όμως εδώ  να επισημάνουμε ότι  η αντίληψη του Μαρξ, βάσει της εμπειρίας της Παρισινής Κομμούνας, για τη συγκρότηση ενός εργατικού κράτους στο οποίο δε θα  υπάρχουν περιθώρια γραφειοκρατικού εκφυλισμού, δεδομένου ότι κάθε δημόσιος υπάλληλος θα είναι λίγο-πολύ άμεσα αντικαταστάσιμος  από το μέσο εργαζόμενο, αλλά   ούτε και αυτόνομοι από το λαό μηχανισμοί βίας και καταστολής,  βρισκόταν πολύ μακριά από τις αντικειμενικές συνθήκες που επικρατούσαν όχι μόνο στη Γαλλία του 1871, αλλά και στις σοσιαλιστικές κοινωνίες του 20ου αιώνα.
Η ιδέα αυτή του άμεσα αντικαταστάσιμου διοικητικού υπαλλήλου προϋπόθετε και προϋποθέτει για την υλοποίησή της την ισχυρή   υποχώρηση και υπέρβαση  του υποδουλωτικού καταμερισμού της εργασίας,  μια τέτοια δηλαδή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και των ίδιων των εργαζόμενων ως προσωπικοτήτων,  ώστε οι τελευταίοι να είναι de facto ικανοί  να αυτοδιευθύνονται. Προϋπόθετε με άλλα λόγια την καθολική υπέρβαση του χειρώνακτα εργάτη, του εργαζόμενου που υπηρετεί τα μέσα παραγωγής (χειροκίνητα αλλά και εκμηχανισμένα), αποτελώντας εν πολλοίς το φυσικό συμπλήρωμά τους.
Η  Κομμούνα του Παρισιού, καθώς και τα  πρώτα νικηφόρα σοσιαλιστικά  εγχειρήματα πραγματοποιήθηκαν  εντός συνθηκών κυριαρχίας της χειρωνακτικής εργασίας. Μάλιστα στις πρώτες σοσιαλιστικές χώρες για λόγους αντικειμενικούς και αναπόδραστους ο  καταμερισμός της εργασίας αντί να περιοριστεί διευρύνθηκε σημαντικά, μιας και   η συνακόλουθη της εκβιομηχάνισης δημιουργία μεγάλου σώματος διοικητικών και υψηλά ειδικευμένων  υπαλλήλων και επίσης  η εμφάνιση σημαντικού αριθμού εργαζομένων της γνώσης  (φορέων και δημιουργών επιστημονικών γνώσεων) συνυφαινόταν με την διατήρηση πληθώρας χειρωνακτών εργαζομένων, φορέων  στοιχειωδών γνώσεων, περιορισμένης ειδίκευσης, ικανών προς διεκπεραίωση κατεξοχήν εκτελεστικού έργου.
Αυτή η διευρυμένη  διαφοροποίηση των εργαζόμενων εκφράστηκε αναπόφευκτα και στις αμοιβές τους, από τη στιγμή που διατηρούνταν πολύ σημαντικές διαφορές ως προς την  κοινωνική σημασία της εργασίας του καθενός.   Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μαρξ στο έργο του «Κριτική του προγράμματος της Γκότα»  με μεγάλη οξυδέρκεια θα αναφερθεί στο αναπόφευκτο  των άνισων αμοιβών των εργαζομένων στο  κατώτερο στάδιο  της κομμουνιστικής κοινωνίας, δεδομένης της διατήρησης της «υποδουλωτικής υποταγής των ατόμων στον καταμερισμό της εργασίας» (της  αντίθεσης μεταξύ πνευματικής και σωματικής εργασίας). Θα αποκαλέσει μάλιστα αυτή την ανισότητα των αμοιβών «κυριαρχία του αστικού δικαίου» χωρίς αστική τάξη. Ωστόσο, ο  Μαρξ δεν συνήγαγε από αυτή την επισήμανση τα απαραίτητα συμπεράσματα και κυρίως δεν φαίνεται να αντελήφθη  ότι  η διατήρηση διαφορών μεταξύ των εργαζομένων ως προς τις αμοιβές τους, ως συνέπεια της διατήρησης αντιθέσεων εντός της ίδιας της εργασίας,  συνεπάγεται και τη διατήρηση ιδιότυπων ανταγωνισμών μεταξύ τους για την καλύτερη ικανοποίηση των αναγκών τους.
Βάσει των παραπάνω, θεωρώ αναγκαίο να τονίσω ότι σε μια σοσιαλιστική κοινωνία η κατανομή του προοριζόμενου για ατομική κατανάλωση προϊόντος, διαμέσου συγκεκριμένου συστήματος αμοιβών, θα πρέπει να γίνεται  αντιληπτή ως εξαρτώμενη πρωτίστως από αντικειμενικούς παράγοντες, από το χαρακτήρα του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, από την κοινωνική σημασία της εργασίας  της μιας ή της άλλης ομάδας εργαζομένων, από  τις αντικειμενικές δυνατότητες ή τους περιορισμούς τους εντός του συστήματος της υλικής παραγωγής. Η εφαρμοζόμενη κάθε φορά πολιτική μισθών μπορεί να λαμβάνει  υπόψη, περισσότερο ή λιγότερο, τους εν λόγω παράγοντες. Αυτοί όμως, ούτως ή  άλλως, θα εκδηλώνονται και  εν τέλει θα καθορίζουν (ακόμη και υπονομεύοντας-ανατρέποντας την επίσημη νομοθεσία και οικονομική πολιτική) τις σχέσεις κατανομής του παραγόμενου  προϊόντος. Με άλλα λόγια, οι αμοιβές των εργαζόμενων σε μια σοσιαλιστική κοινωνία αποτελούν πρωτίστως  ζήτημα των αντικειμενικών χαρακτηριστικών και αντιφάσεων της εργασίας  και δευτερευόντως ζήτημα ιδεολογικών διακηρύξεων και κυβερνητικής πολιτικής. Συνεπώς, η όποια βιώσιμη ρηξικέλευθη αλλαγή στο πεδίο των αμοιβών θα πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη αλλαγή της δομής του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας και οπωσδήποτε των υλικών παραγόντων που την καθορίζουν, δηλαδή  των μέσων παραγωγής, των κυρίαρχων τύπων εργαζομένων, της ποσότητας και ποιότητας του προοριζόμενου για ατομική κατανάλωση κοινωνικού προϊόντος.
Αξίζει να σημειωθεί εδώ πόσο επώδυνη ήταν για τους μπολσεβίκους και τον Λένιν η διαπίστωση, ήδη το 1918,  ότι για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ρωσία, σε υλικές συνθήκες τουλάχιστον όχι κατώτερες από αυτές της Γαλλίας του 1871, θα έπρεπε να παραιτηθούν από την πολιτική της Κομμούνας του Παρισιού στο ζήτημα των αμοιβών των ειδικών και να καταβάλλουν σε αυτούς «καπιταλιστικούς» μισθούς.
Η παροχή ιδιαίτερα υψηλών αμοιβών στους ειδικούς (μηχανικούς, αγρονόμους, οικονομολόγους κλπ) καθορίστηκε από την εξαιρετική κοινωνική αναγκαιότητα και σημασία της εργασίας τους, δεδομένου ότι χωρίς αυτή  ήταν αδύνατη η οικοδόμηση μιας βιομηχανικής σοσιαλιστικής οικονομίας στη Ρωσία. Η κατάσταση μάλιστα επιδεινωνόταν από το γεγονός της τεράστιας έλλειψης ικανών, υψηλά ειδικευμένων στελεχών, αναγκαίων για τη σχεδίαση και διεύθυνση των σοβιετικών παραγωγικών δυνάμεων, πράγμα που υποχρέωσε κάποια στιγμή το Λένιν να δηλώσει με καυστικό τρόπο: «Έχουμε πολλούς κομμουνιστές και θα έδινα ντουζίνες απ’ αυτούς για ένα μορφωμένο αστό ειδικό, που μελετάει ευσυνείδητα τη δουλειά του».
Στις σοσιαλιστικές κοινωνίες του 20ου αιώνα δεν κατέστη εφικτή η υλοποίηση και ενός άλλου μέτρου της Παρισινής Κομμούνας, της κατάργησης του τακτικού στρατού και της αστυνομίας, ως κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Οι οξύτατες συγκρούσεις που σημάδεψαν  τα πρώτα σοσιαλιστικά εγχειρήματα, εξαιτίας όχι μόνο της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και της εσωτερικής αντίστασης των εκμεταλλευτικών τάξεων, αλλά και των αντιθέσεων που χαρακτήριζαν την ίδια την εργασία εντός συνθηκών υποδουλωτικού καταμερισμού της (αντιθέσεων που γεννούσαν ιδιοτελείς επιδιώξεις και ανταγωνισμούς)  οδήγησαν μοιραία στην ενίσχυση των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, αντί της εξαφάνισής τους.
Εκτός αυτού, η εκμηχάνιση των ενόπλων δυνάμεων στον 20ο αιώνα αναβάθμισε εξαιρετικά τη σημασία της στρατιωτικής ειδίκευσης και το ρόλο των επαγγελματιών στα ζητήματα του πολέμου, με αποτέλεσμα η ιδέα της πολιτοφυλακής, ως βασικού ένοπλου σώματος  της επαναστατικής εξουσίας, να αποδειχθεί στις συγκρούσεις με τα αντεπαναστατικά στρατεύματα (εμφύλιος πόλεμος σε Ρωσία, Ισπανία και αλλού) επικίνδυνα ουτοπική. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι ήδη στην περίπτωση της Κομμούνας του Παρισιού η εθνοφρουρά /πολιτοφυλακή απεδείχθη ακατάλληλη για την αντιμετώπιση του τακτικού στρατού των Βερσαλλιών.
Αποτιμώντας τη σημασία της  Κομμούνας του Παρισιού για την υπόθεση του σοσιαλισμού θα πρέπει να τονιστεί  ότι επρόκειτο για ένα εφήμερο εγχείρημα, το οποίο δεν επεκτάθηκε   στην  αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας και  στην οργάνωση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Παρισινή Κομμούνα όχι μόνο δεν κατήργησε  την αστική ιδιοκτησία, αλλά δεν έθεσε υπό τον έλεγχό της ούτε καν την  τράπεζα της Γαλλίας, η οποία σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης χρηματοδοτούσε την κυβέρνηση των Βερσαλλιών, υποστηρίζοντας την αντεπαναστατική της προσπάθεια.
Η  Κομμούνα του Παρισιού δεν προέταξε καμία στρατηγική ριζικής αλλαγής των κοινωνικών σχέσεων, περιοριζόμενη σε μέτρα ικανοποίησης  άμεσων αναγκών του εργαζόμενου λαού. Ακόμη και η προυντονικής προέλευσης ιδέα της φεντεραλιστικής-αυτοδιοικητικής αναδιοργάνωσης του γαλλικού κράτους απείχε πολύ από το να συνιστά πρότυπο της δικτατορίας του προλεταριάτου, δεδομένου ότι ουδόλως διασφάλιζε τη διοικητική ηγεμονία της εργατικής τάξης επί των υπολοίπων στρωμάτων της κοινωνίας. Επρόκειτο, κατ’ ουσίαν,  για διεκδίκηση της μέγιστης   αυτονομίας των δημοτικών αρχών, στο πνεύμα  της εξιδανίκευσης της παλλαϊκής συμμετοχής στις δημόσιες υποθέσεις, πράγμα που, αν τελικά επιτυγχανόταν, θα οδηγούσε στην πολιτική εξαφάνιση των ολιγάριθμων, ταξικά συνειδητοποιημένων  πρωτοπόρων στρωμάτων της μισθωτής εργασίας μέσα στην πλημμυρίδα των καθυστερημένων αγροτικών μαζών και των ευάριθμων μικροαστικών στρωμάτων των πόλεων.
Δέον, χάριν σύγκρισης, να αναφερθεί η διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος της λαϊκής εκπροσώπησης στην περίπτωση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Βάσει του συντάγματος του 1918 της Σοβιετικής Ρωσίας και του συντάγματος του 1924 της ΕΣΣΔ προβλέπονταν σαφείς απαγορεύσεις συμμετοχής στα σοβιέτ για όλα τα κοινωνικά στρώματα που σχετίζονταν με την εκμετάλλευση μισθωτής εργασίας, την ιδιωτική εμπορευματική δραστηριότητα  και τη λήψη μη εργασιακών εισοδημάτων. Επίσης, διασφαλιζόταν η εξαιρετικά διαφοροποιημένη εκπροσώπηση των εργατών και των αγροτών στο σοβιετικό σύστημα διακυβέρνησης, με τρόπο ώστε να υπερισχύουν οι πρώτοι (σε ένα βουλευτή του ανώτατου Συνεδρίου των Σοβιέτ αντιστοιχούσαν 25000 εκλογείς, αν επρόκειτο για εργατικούς πληθυσμούς των πόλεων και 125000, αν επρόκειτο για αγρότες).
Δεδομένου λοιπόν ότι η   Κομμούνα του Παρισιού, ως επαναστατική εξουσία, δεν καταπιάστηκε με  ζητήματα οικοδόμησης και διεύθυνσης μιας σοσιαλιστικής  κοινωνίας (και  συνακόλουθα δε  διαχειρίσθηκε αντιφάσεις, όπως αυτές που αναπόφευκτα εκδηλώθηκαν αργότερα στα πρώτα σοσιαλιστικά εγχειρήματα) δεν μπορεί να θεωρείται δοκιμασμένο παράδειγμα οργάνωσης της εργατικής εξουσίας.  Για το λόγο αυτό, τα συμπεράσματα που οι Μαρξ και Ένγκελς συνήγαγαν με βάση την εμπειρία της είναι σαφώς ιστορικά περιορισμένα, δηλωτικά περισσότερο μιας εξιδανικευτικής  στάσης προς ένα συνταρακτικό και ηρωικό επαναστατικό γεγονός, παρά της αντίληψης των ζητημάτων που θα καλούταν να αντιμετωπίσει η εργατική εξουσία   σε συνθήκες εγκαθίδρυσης των σοσιαλιστικών σχέσεων επί αναντίστοιχων προς αυτές, ανεπαρκώς ανεπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων.
Ο Λένιν στο άρθρο του «Στη μνήμη της Κομμούνας» θα προσδιορίσει με σαφήνεια  τους παράγοντες  που καθόρισαν την ήττα της, επισημαίνοντας ότι για να νικήσει μια κοινωνική επανάσταση θα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον δυο προϋποθέσεις: υψηλό επίπεδο ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων και προετοιμασία του προλεταριάτου. Αυτές όμως, όπως διαπιστώνει ο Λένιν, δεν υπήρχαν το 1871, δεδομένης της ανεπαρκούς ανάπτυξης του καπιταλισμού στη Γαλλία,  αλλά και της απουσίας εργατικού  κόμματος  και επαναστατικής συνειδητοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας της  εργατικής τάξης.
Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η χώρα  βρισκόταν ακόμα σε πρώιμα στάδια της βιομηχανικής επανάστασης και παρέμενε, ως προς την οικονομία της,  μικροαστική. Γι’ αυτό και η  εργατική τάξη που συμμετείχε στα επαναστατικά γεγονότα του Παρισιού αποτελούταν κυρίως από τεχνίτες μικρών εργαστηριών και όχι από εργάτες που θα μπορούσαν να οριστούν ως βιομηχανικό προλεταριάτο. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, θα πρέπει να επισημανθεί ότι στην Παρισινή Κομμούνα αποκαλύφθηκε  η εξαιρετική  ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια των δύο  ρευμάτων που ηγεμόνευσαν σε αυτή, του μπλανκισμού και του προυντονισμού. Το πρώτο, εγκλωβισμένο στην  εξιδανίκευση  της συνωμοτικής πολιτικής δράσης, και το δεύτερο, εμφορούμενο  από ένα «σοσιαλισμό» των μικροϊδιοκτητών,  θα αποδειχθούν ακατάλληλα για την πολιτική οργάνωση και προγραμματική  καθοδήγηση μεγάλων επαναστατικών εγχειρημάτων.
Ο αντίκτυπος της  Κομμούνας του Παρισιού, παρά τη βραχύβια ύπαρξή της, ήταν τεράστιος, δεδομένου ότι επιβεβαίωσε την ικανότητα των εργαζομένων να αποτελέσουν  ιστορικό υποκείμενο, διεκδικώντας με επαναστατικές μεθόδους την  ικανοποίηση των αναγκών τους. Σε αυτό το σπουδαίο εγχείρημα η εργατική τάξη  παρουσιάστηκε ως αυθεντικός εκπρόσωπος της κοινωνίας, εν αντιθέσει προς την αστική, η οποία πρόδωσε το «έθνος» συμμαχώντας με το νικητή εχθρό, την Πρωσία, προκειμένου με τη βοήθειά του να συντρίψει τον επαναστατημένο λαό. Οι υποστηρικτές και μαχητές της Παρισινής Κομμούνας, άντρες και γυναίκες (δέον να υπογραμμισθεί η εξαιρετικά ενεργή συμμετοχή των γυναικών),  ανέδειξαν με τη στάση τους τις μεγάλες επαναστατικές αρετές του εργαζόμενου λαού: τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, το διεθνισμό, την καρτερικότητα, το πνεύμα ηρωισμού και   αυτοθυσίας.
Η Κομμούνα του Παρισιού κατεστάλη με ιδιαίτερα αιματηρό τρόπο.   Έστειλε όμως σε όλο τον κόσμο ένα σαφές αγέρωχο μήνυμα αναφορικά με την εφεξής κατεύθυνση και το περιεχόμενο της κοινωνικής προόδου: το διακύβευμα  των επερχόμενων κοινωνικών συγκρούσεων δεν θα είναι πλέον η κατάκτηση της πολιτικής δημοκρατίας, αλλά η χειραφέτηση της εργασίας.
*Επίκουρος καθηγητής ΠΤΔΕ ΑΠΘ

Πώς τα δάνεια του Τ.Τ. σκόρπισαν στις… 7 θάλασσες!

Posted on 10 Μαΐου 2015 by Lefteria

Κανονικό

Τις διαδρομές του χρήματος μέσω offshore με προορισμούς δεκάδες φορολογικούς παραδείσους καταγράφει το πόρισμα – καταπέλτης του εισαγγελέα. Τα επιχειρηματικά δάνεια που έφταναν στις τσέπες των μετόχων.

Οι αποκαλύψεις και τα ονόματα.
Τις δαιδαλώδεις διαδρομές δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από δάνεια που είχε χορηγήσει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο σε επιχειρήσεις προκειμένου να καταλήξουν σε προσωπικούς λογαριασμούς επιχειρηματιών, να χρησιμοποιηθούν για την αγορά ακινήτων ή να αναζητούνται επί χρόνια περιγράφει η εισαγγελική πρόταση για την πολύκροτη υπόθεση.
Η πρόταση της εισαγγελέως Μαρίας Σουκαρά – Κατσικάδη προς το Συμβούλιο Εφετών ξεπερνά τις 1.000 σελίδες και περιλαμβάνει ηχηρά ονόματα του ελληνικού επιχειρείν την τελευταία δεκαετία όπως οι κ. Δημήτρης Κοντομηνάς, Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, Δημήτρης Μπακατσέλος, η οικογένεια Ευθυμίου της εταιρείας ακινήτων Ektasis Development και η οικογένεια Γριβέα. Περιλαμβάνει, επίσης, δύο πρώην επικεφαλής του Τ.Τ. τους κ. Αγγελο Φιλιππίδη και Κλεάνθη Παπαδόπουλο, τη σημερινή επικεφαλής του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας Αναστασία Σακελλαρίου καθώς και πολυάριθμα τραπεζικά στελέχη που πέρασαν από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι εταιρείες όπου είχαν χορηγηθεί τα δάνεια του Τ.Τ. κατέρρευσαν όπως συνέβη στην περίπτωση της Alapis του Λ. Λαυρεντιάδη, της Ektasis Development ή αρκετών εκ των εταιρειών που είχε ιδρύσει η οικογένεια Γριβέα. Η εισαγγελέας αποδίδει στους 40 κατηγορούμενους σειρά κακουργηματικών πράξεων, επί των οποίων θα αποφασίσει η Ελληνική Δικαιοσύνη, αλλά τα ενδιαφέροντα σημεία της πρότασης αφορούν τις διαδρομές του χρήματος από τα δάνεια που είχε χορηγήσει η τότε διοίκηση.

Μέσω Παναμά σε ακίνητο στο Λονδίνο:

Στην πρόταση περιγράφεται, για παράδειγμα, πώς τμήμα ομολογιακού δανείου, ύψους 21 εκατ. ευρώ, που είχε χορηγήσει το Τ.Τ. στην εταιρεία DEMCO του Δημήτρη Κοντομηνά, έφτασε μέσω ενός πολυσύνθετου δικτύου εταιρειών σε Κύπρο και Βρετανία να χρηματοδοτήσει την αγορά ακινήτου στο Λονδίνο, που κατά την εισαγγελέα είναι η οικία της κόρης του επιχειρηματία. Ιδιοκτήτης του ακινήτου φερόταν, με βάση την εισαγγελική πρόταση, η παναμέζικη εταιρεία Honour International SA, η οποία ελεγχόταν από την κυπριακή Intercapital Trust Limited δικαιούχος της οποίας είναι ο κ. Δημήτρης Κοντομηνάς. Για να αγοράσει το.. ακίνητο στο Λονδίνο η Honour International είχε πάρει δάνειο από τη Millennium Bank το οποίο φέρεται να αποπλήρωσε με τμήμα του ομολογιακού δανείου που πήρε η DEMCO από το Τ.Τ.
Στην περίπτωση της Alapis, η οποία έλαβε από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο τον Σεπτέμβριο του 2009 (λίγους μήνες πριν καταρρεύσει) ομολογιακό δάνειο 100 εκατ. ευρώ, το ποσό του δανείου κατατέθηκε αρχικά σε λογαριασμό της εταιρείας DALL S.A. στη Millennium και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε άλλο λογαριασμό της ίδιας τράπεζας που ανήκε στην Blue Island Properties, η οποία ελεγχόταν κατά 100% από τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη. Σημειώνεται πως μέσω του λογαριασμού της DALL S.A. εμφανίζονται να περνούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ποσά που, κατά την εισαγγελέα, η πλευρά Λαυρεντιάδη αποδίδει στο γεγονός πως συμφώνησε να επιστρέψει στον αμερικανικό επενδυτικό οίκο Carlyle για τα χρήματα που είχε καταβάλει ο τελευταίος για την εξαγορά της Νεοχημικής. Η τελευταία, επίσης, συμφερόντων του ίδιου επιχειρηματία, είχε ανακοινωθεί πως εξαγοράστηκε από την Carlyle, αλλά στη συνέχεια η συμφωνία ναυάγησε και σε λίγους μήνες κατέρρευσε.

Η πάλαι ποτέ κραταιά Ektasis και η οικογένεια Ευθυμίου

Μέσω Κύπρου, Βρετανικών Παρθένων Νήσων και άλλων εξωτικών προορισμών η οικογένεια Ευθυμίου, που έλεγχε την κάποτε κραταιά εταιρεία διαχείρισης ακινήτων Ektasis Development (που επίσης χρεοκόπησε λίγους μήνες αργότερα), έλαβε από το Τ.Τ. τρία ομολογιακά δάνεια, συνολικά περί τα 92 εκατ. ευρώ. Τα δάνεια χορηγήθηκαν μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου 2009. Σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, «από το δάνειο ύψους 51 εκατ. ευρώ που χορηγήθηκε από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στην Ektasis Development, τον Απρίλιο του 2009, ποσό 39,16 εκατ. ευρώ δόθηκε προς εξόφληση παλαιότερου δανείου στην Τράπεζα Πειραιώς, ενώ ποσό 11 εκατ. ευρώ, το οποίο είχε δοθεί ως κεφάλαιο κίνησης, οδηγήθηκε σε λογαριασμό που τηρούσε η εταιρεία στην Τράπεζα Πειραιώς και από εκεί ποσό 3 εκατ. ευρώ στάλθηκε με έμβασμα σε λογαριασμό της εταιρείας στην Κύπρο, ποσό 4 εκατ. ευρώ τοποθετήθηκε σε προθεσμιακή κατάθεση και ποσό 4 εκατ. ευρώ αναλήφθηκε κυρίως με επιταγές».
Η Ektasis κατέρρευσε λίγους μήνες μετά την ανάληψη του δανείου, αλλά στην εισαγγελική πρόταση αναφέρονται παραδείγματα που δείχνουν πως οι βασικοί μέτοχοι κατάφεραν να αποσπάσουν περιουσιακά στοιχεία της. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως μέσω του δικτύου των υπεράκτιων εταιρειών συνδέονται μεταξύ τους οι δανειοδοτούμενοι του Τ.Τ.
Η Ektasis είχε στην ιδιοκτησία της τέσσερα αγροτεμάχια, στη θέση Άνω Λάρσο στο Λιβάδι Παρνασσού Αράχοβας. Δύο μήνες πριν από το δάνειο των 51 εκατ. ευρώ, στις 3/2/2009, τα ως άνω αγροτεμάχια μεταβιβάζονται από την Ektasis και τους Ευάγγελο και Χρήστο Ευθυμίου στην εταιρεία, Oblong Α.Ε., συμφερόντων Αγαθής Χαραλαμπάκη (αδελφής της Μαγδαληνής Ευθυμίου) και Γεωργίου Χαραλαμπάκη (συζύγου της Γεωργίας Καρυοφύλλη, δικηγόρου του Παναγιώτη Ευθυμίου).
Στις 9/3/2009, τα ως άνω αγροτεμάχια μεταβιβάζονται στη Thompron ΕΠΕ, η οποία εμφανίζει την ίδια διεύθυνση, Βουκουρεστίου αρ. 15, Αθήνα, με τις εταιρείες συμφερόντων Παναγιώτη Ευθυμίου, Aspen & Almond, με διαχειριστή τον Νικόλαο Χάμψα, άμεσο συνεργάτη του Παναγιώτη Ευθυμίου. H Thompron ΕΠΕ με τη σειρά της ανήκει στις α. PRONAL Κύπρου και β. THOMENAGO MARKETING LTD Κύπρου, ενώ πραγματικοί δικαιούχοι της THOMENAGO MARKETING LTD είναι οι Κυριάκος Γριβέας και Αναστασία Βάτσικα.

Άλλαζαν ονόματα εταιρειών σαν τα πουκάμισα

Ο Κ. Γριβέας και η σύζυγός του Αν. Βάτσικα εμπλέκονται, κατά το εισαγγελικό πόρισμα, σε σειρά υποθέσεων δανειοδότησης από το Τ.Τ., με τα χρήματα να καταλήγουν σε προσωπικούς λογαριασμούς μέσω σειράς υπεράκτιων εταιρειών σε Κύπρο, Βρετανικές Παρθένους Νήσους κ.α. Οι συγκεκριμένοι κατηγορούνται πως «συνέστησαν, ατομικά ή από κοινού εταιρείες και στην Αγγλία, οι περισσότερες από τις οποίες άλλαξαν επωνυμία πάνω από μία φορές, προκειμένου να εξαφανίσουν τα ίχνη της σύνδεσης των εταιρειών αυτών με εκείνες που έλαβαν τα επίμαχα δάνεια από το Τ.Τ.».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ε.Ι. Congresses and Communications UK Limited, η οποία προηγουμένως είχε τις επωνυμίες C&C London Ltd και C&C International London Ltd, οι οποίες παρέπεμπαν ευθέως στην εταιρεία C&C International Ltd, που ήταν η πιστολήπτρια δανείου 17 εκατ. ευρώ από το Τ.Τ.
Οι Κυρ. Γριβέας και Αν. Βάτσικα, που έλεγχαν εταιρείες δημοσίων σχέσεων, οργάνωσης συνεδρίων κ.ά. όχι μόνο είχαν λάβει δάνεια σημαντικού ύψους σε σχέση με την επιφάνεια των επιχειρήσεών τους (όπως επισημαίνεται στην εισαγγελική πρόταση), αλλά και είχαν δημιουργήσει κοινή επιχείρηση με το Τ.Τ., την Post Bank Green Institute. Η τελευταία είχε λάβει χρηματοδότηση περί τα 3 εκατ. ευρώ, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος διοχετεύθηκε επίσης προς άλλες εταιρείες συμφερόντων των Γριβέα και Βάτσικα. Η συνολική χρηματοδότηση του Τ.Τ. προς την οικογένεια Γριβέα έφτασε τα 21 εκατ. ευρώ.

Οι συνεργασίες και τα δάνεια

Μεγάλο τμήμα της εισαγγελικής πρότασης καταλαμβάνουν και οι περιπτώσεις συνεργασιών ή δανειοδοτήσεων του Τ.Τ. με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την υπόθεση της Bestline, της κοινής εταιρείας διαχείρισης καρτών που είχε συστήσει το Τ.Τ. με τον όμιλο Κοντομηνά. Το υψηλό τίμημα για την απόκτηση του 50% της Bestline από το Τ.Τ. και η στρατηγική που ακολούθησε η τότε διοίκηση το ζημίωσαν με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, με βάση την εισαγγελέα. Σημειώνεται πως ο όμιλος Demco του κ. Κοντομηνά εξασφάλισε το 2013 και θετική διαιτητική απόφαση η οποία υποχρέωνε το Τ.Τ. να καταβάλει περί τα 34 εκατ. ευρώ για μη τήρηση της συμφωνίας μετόχων.
Ζημιογόνος για το Τ.Τ. ήταν κατά την εισαγγελική πρόταση και η παροχή δανείων σε εταιρείες συμφερόντων του εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη που χρησιμοποιήθηκαν, μεταξύ άλλων, και για την αγορά του 49% του γνωστού τουριστικού πρακτορείου Travel Plan από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη το 2009 euro2day

4,9 δις σε 1.300 θαλασσοδάνεια της Αγροτικής

Το σκάνδαλο- μαμούθ εντόπισε ο υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της Διαφθοράς, Π. Νικολούδης και ερευνά η Αρχή για το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος…
• «Είναι σκάνδαλο-γίγας! Μπροστά του το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, η Proton Bank και οι άλλες γνωστές υποθέσεις είναι νάνοι!» λένε οι γνωρίζοντες
• Τελευταία «ανακάλυψη» Νικολούδη το πάρτι των ημετέρων στην Αγροτική Τράπεζα πριν αποχωρήσει από την Αρχή – Προσωπικό στοίχημα να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι
• Πώς ο υπουργός κατά της διαφθοράς ανακάλυπτε «κρυμμένα λεφτά» σε Γκέρσεϊ, Λιχτενστάιν και άλλους φορολογικούς παραδείσους
Χίλια τριακόσια επισφαλή δάνεια –τα λεγόμενα «θαλασσοδάνεια»– που χορήγησε η Αγροτική Τράπεζα χωρίς να πληρούνται στο ελάχιστο οι προϋποθέσεις χορήγησής τους και που το συνολικό ύψος τους αγγίζει τα 5 δις ευρώ βρίσκονται στο μικροσκόπιο της Αρχής Καταπολέμησης Ξεπλύματος Βρώμικου Χρήματος. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες των «Επικαίρων», πρόκειται για τεράστιο σκάνδαλο, που μπροστά του ωχριούν οι γνωστές υποθέσεις των άλλων τραπεζών που χορηγούσαν επισφαλή δάνεια και είδαν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια.

«Είναι σκάνδαλο-γίγας! Μπροστά του το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, η ProtonBank και οι άλλες γνωστές υποθέσεις είναι νάνοι!

Στις άλλες περιπτώσεις τραπεζών που χορηγούσαν επισφαλή δάνεια είχαμε βλάβη του Δημοσίου, δηλαδή δηλωμένα δάνεια που χορηγήθηκαν και δεν επιστράφηκαν, τα οποία έφταναν κάποιες εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ. Στην περίπτωση της Αγροτικής τα δάνεια που δόθηκαν και δεν επιστράφηκαν, τα οποία και νομοτελειακά οδηγούνται στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου, φτάνουν στα 4,9 δις ευρώ! Είναι ακριβώς υπολογισμένα: χίλια τριακόσια δάνεια ελεγχόμενης νομιμότητας που δεν έχουν επιστραφεί και που θα κληθεί να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος», αναφέρουν στα «Επίκαιρα» πηγές του υπουργείου για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς.
Η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, που επί σειρά ετών λειτουργούσε ως κρατικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα σε ένα πλαίσιο «εξυπηρέτησης» κυβερνητικών ημετέρων, διαχωρίστηκε σε «καλή» και «κακή» τράπεζα πριν από περίπου δυόμισι χρόνια. Το υγιές κομμάτι απορροφήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς, ενώ τις υποχρεώσεις της «κακής» ανέλαβε το Δημόσιο, καλύπτοντάς τες μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Στο έγκλημα που συντελέστηκε σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και των Ελλήνων φορολογουμένων «έπεσε» ο υπουργός Επικρατείας για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, Παναγιώτης Νικολούδης, ως επικεφαλής της Ανεξάρτητης Αρχής για την Καταπολέμηση του Μαύρου Χρήματος.
Από την έρευνα της Αρχής και του ΣΔΟΕ προέκυψαν «λαβράκια». Επιχειρηματίες μεγάλου βεληνεκούς, βιομήχανοι, κατασκευαστικές εταιρείες αλλά και αγροτοσυνδικαλιστές απολάμβαναν το ιδιότυπο καθεστώς των «χορηγιών» μέσω δανείων από την ΑΤΕ, τα οποία ουδέποτε εξυπηρετήθηκαν, παίρνοντας έτσι τη μορφή… δώρου.

Στην τελική ευθεία ο έλεγχος των καταθέσεων Ελλήνων σε ελβετικές τράπεζες

Οι συνομιλίες μεταξύ της Βέρνης και της Αθήνας με κεντρικό θέμα τις μη δηλωθείσες καταθέσεις σε ελβετικές τράπεζες επαναλαμβάνονται αυτή την εβδομάδα στην Αθήνα, όπου αναμένεται την Πέμπτη (26/3) ο Ελβετός υπουργός Επικρατείας, αρμόδιος για διεθνή χρηματοπιστωτικά θέματα Ζακ ντε Βατβίλ, γιατη διευθέτηση «του παρελθόντος». Όπως γίνεται, λοιπόν, κατανοητό, αναμένονται ραγδαίες εξελίξεις στο συγκεκριμένο ζήτημα, το οποίο «καίει» την ελληνική κυβέρνηση. Είναι η πρώτη φορά από την ανάληψη των καθηκόντων της νέας κυβέρνησης που θα υπάρξει επικοινωνία και συνεργασία ανάμεσα στην Αθήνα και τη Βέρνη για το συγκεκριμένο ζήτημα. Συνολικά, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν από την ελβετική εφημερίδα Tages-Anzeiger, οι ελληνικές καταθέσεις στην Ελβετία ανέρχονται σε 1,5 δις ελβετικά φράγκα (1,4 δις ευρώ), ποσό που δεν επιβεβαίωσαν οι ελβετικές Αρχές.
Επί του ποσού αυτού ένα τμήμα έχει δηλωθεί. Ένα άλλο τμήμα του ποσού αποτελεί προϊόν φοροδιαφυγής ή πρόκειται για ποσά που έχουν ωφεληθεί οι καταθέτες από γενναιόδωρες φοροαπαλλαγές στην Ελλάδα και εξαιρούνται νομίμως κάθε επιβάρυνσης.

Έτσι τακτοποιούνται τα «θαλασσοδάνεια» των εφοπλιστών

Οι Έλληνες πληρώνουμε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και οι επιτήδειοι ρυθμίζουν τα κόκκινα επιχειρηματικά τους δάνεια – Τα σκάνδαλα της Proton, της Omega, η κυρία Φράγκου και ο ρόλος Προβόπουλου
Τελικά σε αυτή τη ζωή κανείς δεν χάνεται. Άμα έχεις καλούς φίλους, όλες οι πόρτες είναι ανοικτές. Επίσης επειδή η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου νομίζει ότι τα κόκκινα δάνεια δεν ρυθμίζονται και εδώ πρέπει να κάνουμε μια διόρθωση και να σημειώσουμε ότι ρυθμίζονται αρκεί να πρόκειται για δάνεια δυσθεώρητων ποσών.
Αυτό που λέει ο σοφός λαός:«Άμα χρωστάς λίγα είσαι φοροφυγάς, άμα χρωστάς πολλά είσαι επιχειρηματίας»
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι η εφοπλίστρια κυρία Φράγκου η οποία ασχολείται και με τα τραπεζικά, είχε προσλάβει στις επιχειρήσεις της τον υιό Προβόπουλο!
Τον είχε στα γραφεία της στον Πειραιά και έπειτα τον έστειλε στη Ν. Υόρκη. Τώρα ως ακούγεται, έχει κάνει πρόταση και στον ίδιο τον κ. Προβόπουλο, αν και οι πληροφορίες δεν επιβεβαιώνεται από καμία πλευρά. Μέχρι εδώ, τίποτα το μεμπτό.
Όμως μια «μικρή» λεπτομέρεια μπορεί να κρίνει τα πάντα και να εξηγήσει τον διακαή πόθο της επιτυχημένης εφοπλίστριας να πάρει κοντά της την οικογένεια Προβόπουλου. Κίνηση που μόνο ερωτήματα μπορεί να προκαλέσει αφού η κυρία Φράγκου μέσω της offshore εταιρείας της IRF είχε εμπλακεί με την Proton κατά την περίοδο που απορρόφησε την Omega bank του Παπανδρέου – Μπακατσέλου και έπειτα την πούλησε υπό την προεδρεία Προβόπουλου.
Όταν την πούλησε, η τράπεζα είχε 1,2 δις δάνεια, ενώ μολις 45 εκ. ήταν στεγαστικά. Τα άλλα δηλαδή ήταν επιχειρηματικά. Σύμπωση, η Proton χρειάστηκε ακριβώς το ίδιο ποσό για ανακεφαλαιοποίηση (1,2 δις). Bέβαια το όνομα της διακεκριμένης εφοπλίστριας ουδέποτε ακούστηκε ούτε στο σκάνδαλο της Proton, ούτε στην υπόθεση με την περίφημη τράπεζα Omega στο Δ.Σ. της οποίας φιγούραρε ο αδερφός του ΓΑΠ Νίκος Παπανδρέου.
Προφανώς και είναι τυχαίο ότι τον έλεγχο αυτών των υποθέσεων τον πραγματοποίησε η διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας, δηλαδή ο κ. Προβόπουλος.
Και αν βεβαίως τα παραπάνω σας φαίνονται φυσιολογικά τότε πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η offshore εταιρεία της κυρίας Φράγκου ήταν και μεγαλομέτοχος στην Μαρφιν του Βγενόπουλου, έχοντας δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων με εγγύηση τις μετοχές!
Στα ντοκουμέντα που παρατίθενται, φαίνεται ότι η εφοπλίστρια έκανε αναδιάρθρωση των δανείων της σε Ελλάδα και Κύπρο, την ώρα που ο Προβόπουλος ανακεφαλαιοποιούσε τις τράπεζες με λεφτά του Ελληνικού λαού! Δηλαδή ο Έλληνας πλήρωνε τις διευκολύνσεις στην εφοπλίστρια.
Το ίδιο έγινε με τα δάνεια που είχε στην Λαϊκή Κύπρου. Ο κυπριακός λαός φεσώθηκε, τα υποκαταστήματα της τράπεζας μεταφέρθηκαν σε άλλη τράπεζα και στη συνέχεια έγιναν οι απαραίτητες διευκολύνσεις και αναδιαρθώσεις των δανείων.
Όλα αυτά, χωρίς ο Προβόπουλος να καταλάβει κάτι… Δεν είχε αντιληφθεί απολύτως τίποτα, όπως και για δεκάδες άλλες υποθέσεις που απασχολούν την δικαιοσύνη και έχουν να κάνουν με ξέπλυμα χρήματος και θολές δραστηριότητες επιχειρηματιών που ζάλιζαν το χρήμα…
Το ότι την ίδια στιγμή η κυρία Φράγκου απασχολούσε τον γιό του Προβόπουλου , είναι προφανώς σύμπτωση. Το ότι τώρα φέρεται να προσλαμβάνει και τον ίδιο τον Προβόπουλο, είναι προφανώς διότι εκτίμησε τις ελεγκτικές του ικανότητες…

newsbomb

About these ads

«Το Ποτάμι»: Αγωνία μην τυχόν και παρεξηγηθεί η γερμανική κυβέρνηση...

 «Το Ποτάμι»: Αγωνία μην τυχόν και παρεξηγηθεί η γερμανική κυβέρνηση...

Πατριωτισμός, όχι αστεία... 

Έχουν κι' άλλα ενδιαφέροντα οι βουλευτές του «Ποταμιού», εκτός απ' το να στηρίζουν τα μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα, τους εργολάβους και κάθε είδους αντιλαϊκά μέτρα. Βεβαίως! Κι' αν δεν πιστεύετε διαβάστε την πρωτοβουλία που πήραν πέντε βουλευτές του Σταύρου Θεοδωράκη:

«Ερώτηση με κατάθεση εγγράφων κατέθεσαν σήμερα οι βουλευτές με Το Ποτάμι Ταχιάου, Αμυράς, Δανέλλης, Φωτήλας και Ψαριανός προς τους υπουργούς Επικρατείας, Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού και Εξωτερικών, αναφορικά με το βίντεο που προβάλλεται στους σταθμούς του Μετρό με την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στην Αθήνα το 1941. 

Οι συνυπογράφοντες βουλευτές αφού στηλιτεύουν την ενέργεια αυτή, αναφέρονται στις πιθανές επιπτώσεις που θα έχει, όπου μεταξύ των άλλων σημειώνεται και η δυσαρέσκεια, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, της Γερμανικής κυβέρνησης». 

Πρόκειται για το ακόλουθο βίντεο που προβάλλεται σε οθόνες σταθμών στο Μετρό της πρωτεύουσας:

           

     

Αξιωματική αντιπολίτευση

 Αξιωματική αντιπολίτευση

Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Και του ναδίρ η πασπ. Και της πασπ η αρεν, που τερματίζει σταθερά κάτω από τη βάση, αν και κυβερνητική συνιστώσα, αν και με άνοδο μερικές λεύγες κάτω από τη θάλασσα (παρακαλώ σας κύματα, μη μου την εξυπνάτε).

Μπορεί ο πήχης να ήταν ήδη ψηλά από την περυσινή εκτίναξη, αλλά η πανσπουδαστική συνέχισε ανοδικά με κεκτημένη ταχύτητα από πριν. Αύξησε ψήφους και ποσοστά, εδραιώθηκε στη δεύτερη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πίσω από τη δαπ (η πιο καθαρή μορφή της αντίθεσης «κεφάλαιο-εργασία», που λέει κι ο ρατμ σε προηγούμενο σχόλιο) και είναι μια ανάσα από το ψυχολογικό όριο του 20% -που μπορεί να το υπερβούμε του χρόνου. Την οποία ανάσα δεν τη νιώθει ακριβώς καυτή η δαπ, που μας έχει περίπου διπλό σκορ (38-19), αλλά ερχόμαστε!

Θα μου πεις όμως, πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος για τα αποτελέσματα, εφόσον κάθε παράταξη δίνει τα δικά της; Αφενός γιατί η πανσπουδαστική δίνει τα μόνα αξιόπιστα (πρόσεξε, όχι σχετικά ή συγκριτικά τα πιο αξιόπιστα αλλά τα μόνα). Αφετέρου γιατί όλα τα αποτελέσματα συμφωνούν τουλάχιστον στο βελάκι, δηλ την ανοδική ή την καθοδική τάση της μιας ή της άλλης παράταξης. Αφετρίτου γιατί το μας είναι το μόνο που υπολογίζει όλους τους συλλόγους και δίνει στην πανσπουδαστική χαμηλότερο ποσοστό, απ’ όσο της δίνουν οι άλλοι!

Η σελίδα της νΚα πχ μας έδινε μέχρι σήμερα το πρωί 23% (από 19%). Λίγο ακόμα δηλ και θα προσπερνούσαμε τη δαπάρα. Αλλά το έδινε μόνο για κάποιους συλλόγους (προφανώς μόνο σε όσους κατεβαίνουν εαακ) και δεν το σύγκρινε με το περυσινό αποτέλεσμα στις ίδιες σχολές αλλά με ένα γενικό συγκεντρωτικό αποτέλεσμα του 14’. Συγκρίνει δηλαδή μήλα με πορτοκάλια και βγάζει τη διαφορά σε λεμόνια. Αλλά γιατί να μπει κανείς (στον κόπο να μπει) στη σελίδα της νΚα; Γιατί τα τελευταία χρόνια, που η σελίδα του Μας (spoudastes.gr) υπερφόρτωνε κι έπεφτε, αποτελούσε βασική πηγή «εναλλακτικής ενημέρωσης» (εκεί μας καταντήσαν).

Κι αυτό είναι το μόνο ψεγάδι για το οποίο μπορούσε να γκρινιάξει κανείς τα τελευταία χρόνια, με το ανοδικό σερί. Και τώρα που έστρωσε κι η σελίδα, τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους και χωρίς εκλογικές αφορμές για γκρίνια και καταστροφολογικά συμπεράσματα; Ήταν και αυτά μια κάποια διασκέδαση, όσο να πεις...

Τώρα λοιπόν, που το αποτέλεσμα είναι θετικό, είναι πολύ πιο έυκολο να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για όσα έρχονται και θα αντιμετωπίσουμε, και για την παρέμβασή μας στο φοιτητικό κίνημα.

Η δική μου γενιά, που έχει καβαλήσει τα τριάντα και δεν πρόλαβε τις αλλαγές με το μας και τις επιτροπές αγώνα, είχε πάντα μια δυσκολία να καταλάβει πού χώλαινε το πράγμα, πού οφειλόταν η πτώση-στασιμότητα της τριετίας πριν το 12’ και πώς λειτουργούσε το νέο μοντέλο. Τώρα που η πανσπουδαστική αγγίζει το 20% και φαίνεται να αφήνει πίσω της τις δυσκολίες της μετάβασης, δύο είναι οι βασικοί δείκτες-στόχοι που πρέπει να μπουν προς κατάκτηση: α) ζωντανοί σύλλογοι με μαζικές διαδικασίες και τακτικές συνελεύσεις, που να υπερψηφίζουν το πλαίσιο της επιτροπής αγώνα και β) οργανωμένο, διεκδικητικό φοιτητικό κίνημα, που θα ‘ναι μαχητικό κι υπολογίσιμο, και δε θα λείπει από το επίκεντρο των κοινωνικών αγώνων.

Χωρίς αυτούς τους δύο όρους, το 20% της πανσπουδαστικής, θα ‘ναι πουκάμισο αδειανό, χωρίς αντίκρισμα. Ή μάλλον αντίστροφα: με την πανσπουδαστική στο 20%, οι προϋποθέσεις για την επίτευξη αυτών των δύο όρων, είναι καλύτερες από ποτέ κι επιβάλλεται να αξιοποιηθούν σε αυτή την κατεύθυνση.

Αντί επιλόγου, μερικές σημειώσεις από τη χτεσινή ημέρα και το αποτέλεσμα.

-η πανσπουδαστική είχε 34 πρωτιές σε συλλόγους αει και τει, πρωτιά στα τει δυτικής ελλάδας (δηλ κυρίως της πάτρας, όπου αφήσαμε για αργότερα την υπέρβαση εναντίον της δαπ στα αει) και το τει αθήνας (πρώτη φορά ταξικά), με την επίσης ηρωική σουγουτουκουσου, όχι μόνο λόγω ονόματος, αλλά και ποσοστού (κοντά στο 66%).

-πήρε τη δεύτερη θέση στα περισσότερα ιδρύματα και την τρίτη θέση στο εμπ, αλλά με μεγάλη άνοδο (η πρωτιά πήγε στα εαακ).

-έμεινε μία ανάσα από το απόλυτο στις φυσικές σχολές. Πήρε αθήνα, θεσσαλονίκη, πάτρα και γιάννενα (με αυτοδυναμία και με εντυπωσιακή άνοδο σε όλης της πόλης) κι έχασε οριακά, παρά τη μεγάλη άνοδο, την πρωτιά στο ηράκλειο από τη δαπ. Του χρόνου πάμε για πέντε στα πέντε.

-χάσαμε (παρά την άνοδο που σημειώσαμε) την αρχιτεκτονική, το κάστρο των αριστεριστών, που είχαμε αλώσει πέρσι. Βετεράνος ναρίτης αρχιτέκτονας, πανηγύριζε για την πρωτιά σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης με τον εξής προλεκάλτ τρόπο:

Στην αρχιτεκτονική Αθήνας η Αριστερή Κίνηση Αρχιτεκτονικής, μετά από μια σύντομη παρένθεση (σσ: να κι η λογική της ταξικής παρένθεσης) είναι ξανά πρώτη δύναμη για 16^η φορά στην ιστορία της. Οι υπόλοιπες 15: 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013.

Ωραία! Τώρα μπορούμε να πούμε ένα προς ένα τα πρωταθλήματα του ολυμπιακού στη μπάλα την τελευταία εικοσαετία. Και μετά να κάνουμε το ίδιο (με τις χρονιές ολογράφως) και με αυτά του παο στο μπάσκετ.

Το ωραίο στην περίπτωση της αρχιτεκτονικής, είναι οι σχέσεις αγάπης-μίσους, που αναπτύσσονται μεταξύ εαακ και αναρχίας, και ένα βασικό επιχείρημα για να ψηφίσουν εαακ οι τελευταίοι, με επίκληση στο συναίσθημα: αν δεν έρθεις, θα πάρουν τη σχολή οι κνίτες (που είναι κάτι σαν το βασικό εχθρό)... Αλλού όμως, μπορεί να έρθουν και να σου πάρουν την κάλπη. Συνεπώς, δίκοπο μαχαίρι...

Σχέσεις αγάπης-μίσους πρέπει να αναπτύχθηκαν και σε κάποια σχήματα, όπου κατέβαιναν τα σχήματα του μαρς-αλαβάνου, τα οποία δεν έγιναν δεκτά στην/στα εαακ σε κάποιες σχολές με ηγεμονία ναρ, αλλά συμμετείχαν κανονικά, όπου είχαν ηγεμονία οι αλτουσεριανοί (αραν-αρας-αρις, ενότητα κι οι τρεις).

Το ντεζαβού με το 09’ και την πρώτη συμμετοχή των σεκιτών είναι τόσο συγκινητικό, που όλοι περιμένουμε με κομμένη ανάσα τη συνέχεια, κι ας είναι τελείως προδιαγεγραμμένη. Σήμερα οι ανακοινώσεις μπορεί να γράφουν «ανταλλάχθηκαν σπρωξίδια και μπουκετίδια, σε συναγωιστικό κλίμα». Αν τους δώσεις όμως δυο διήμερα καιρό, θα το χωνέψουν και θα τα βρούνε αγκαλιά. Όσο άσχημο και αν είναι εξάλλου το κλίμα μεταξύ τους, η/τα εαακ παραμένει/παραμένουν η συγκολλητική ουσία και βασικός αιμοδότης του κεντρικού πολιτικού εγχειρήματος (ανταρσυα, μαρς ή όπως αλλιώς).

Παρένθετη απορία: πόση προσπάθεια θέλει να είσαι ανύπαρκτος στα τει και παρόλα αυτά να πέφτεις και άλλο;

Ήτανε μια μικρή πασπάρα, που πήγε αταξίδευτη. Οε, οε, οε, οε. Να δούμε τώρα ποιος (ποιος-ποιος) θα φαγωθεί.

Ούτε σε αει, ούτε σε τει, θα εξαφανιστούνε και θα τρέμει η γη.

Η δαπάρα ουσιαστικά δεν πέφτει. Είναι κάτι σαν θεσμός (να τη στείλουμε και στο σύριζα για διαπραγμάτευση). Παραμένει περίπου αμετακίνητη κι ανεπηρέαστη από το περιβάλλον και τις συνθήκες. Είναι γλίτσα παντός καιρού.

Εξαιρετικός Νίκος Σοφιανός βάζει στη θέση τους Μπαλάφα και Γιακουμάτο - (VIDEO ΑΝΤ1)

 Εξαιρετικός Νίκος Σοφιανός βάζει στη θέση τους Μπαλάφα και Γιακουμάτο - (VIDEO ΑΝΤ1)

          

Η παρέμβαση του Νίκου Σοφιανού στο "Πρωϊνό ΑΝΤ1".

ΕΡΤ Ζακύνθου: Πρώτη φορά "αριστερή" Αστυνομία

 ΕΡΤ Ζακύνθου: Πρώτη φορά "αριστερή" Αστυνομία

Επέμβαση της αστυνομία στην ΕΡΑ Ζακύνθου για εκτέλεση εντολής για κλείσιμο του σταθμού μετά από μηνυτήρια αναφοράς της ΝΕΡΙΤ που είχε κατατεθεί τον Αύγουστο του 2014 έλαβε χώρα την Πέμπτη το πρωί στο υπό κατάληψη κτίριο του σταθμού. 

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΑ Ζακύνθου και η ΠΟΣΠΕΡΤ καταγγέλλουν πως το μεσημέρι της Πέμπτης η αστυνομία μπήκε στις εγκαταστάσεις του σταθμού εκκενώνοντας τον εκτελώντας εντολή για κλείσιμο με την κατηγορία της παράνομης λειτουργίας μετά από μηνυτήρια αναφορά της ΝΕΡΙΤ που είχε κατατεθεί τον Αύγουστο του 2014.

Η εντολή που εκκρεμούσε από το 2014 ανανεώθηκε και δεν έχει ακυρώθει από την νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ας θυμηθούμε πώς χρησιμοποιούσε προεκλογικά την ΕΡΤ σαν σημαία. 

Κατά την επιχείρηση σημειώθηκε ένταση και μία προσαγωγή. Ο σταθμός τελικά δεν εκκενώθηκε λόγω της δυναμικής παρέμβασης των εργαζομένων της.

Η καταγγελία των εργαζομένων

"Μετά το νομοσχέδιο που έχουμε καταγγείλει  σαν αλυσιτελές, αυταρχικό, και μη ικανό να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη και με προοπτική λειτουργία της ΕΡΤ, ενός πραγματικά δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα,  έρχεται η επιβεβαίωση.

Με ποιου εντολή οι συνάδελφοί της ΕΡΑ  Ζακύνθου  ετεροχρονισμένα και ενώ είναι ήδη εργαζόμενοι στην ΕΡΤ και με την βούλα,  κρίνονται από τους αστυνομικούς ως  καταληψίες και τους ζητείται η εκκένωση του χώρου και το κλείσιμο της εκπομπής; Όταν όλοι γνωρίζουν, ακόμα και η αστυνομική διεύθυνση , ότι η λειτουργία  τω ν Περιφερειακών Σταθμών και της ΕΡΑ Ζακύνθου δεν σταμάτησε ούτε λεπτό!

Αδιάψευστος  μάρτυρας είναι οι χιλιάδες συνεντεύξεις  μελών της Κυβέρνησης ακόμα και του ίδιου του Πρωθυπουργού.

Η ετεροχρονισμένη εντολή έχει να κάνει άραγε με τα αντανακλαστικά της αστυνομίας ή με εντολή του αρμόδιου υπουργείου ώστε ο εκλεκτός Ταγματάρχης με τους λοχίες του να βρει εύκολο πεδίο για την μη επαναλειτουργία τους, όπως  διαφαίνεται.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ γρήγορα ξέχασε τις υποσχέσεις της και τις προγραμματικές δηλώσεις της και τη στήριξη αυτού του μοναδικού αγώνα στα παγκόσμια χρονικά.

Τα λόγια τους ήτανε έπεα πτερόεντα ή πραγματικές  σοβαρές  εξαγγελίες και πολιτικές δεσμεύσεις, ώστε να μπορούμε να κρίνουμε αν και οι υπόλοιπες ενέργειες της Κυβέρνησης  είναι συνέχεια της μνημονιακής κυβέρνησης συνεχίζοντας το μαύρο και φαύλο καθεστώς του παρελθόντος;

Κύριοι της Κυβέρνησης δεν είναι στραβός ο γιαλός...

Σε κάθε περίπτωση  οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και η ΠΟΣΠΕΡΤ ξέρουν από αγώνες, γεγονός που γνωρίζετε  και εσείς πολύ καλά και δεν θα σταματήσουμε αν δεν δικαιωθούν τα οράματα αυτού του αγώνα  και των εργαζόμενων ν της  ΕΡΤ όπως  και της κοινωνίας που στάθηκε αλληλέγγυα".

HΠΑ: Αύξηση 12% του αριθμου των αστέγων στο Λος Άντζελεςου

HΠΑ: Αύξηση 12% του αριθμου των αστέγων στο Λος Άντζελεςου

Η μακροχρόνια «καθήλωση» των μισθών σε χαμηλά επίπεδα, η έλλειψη προσιτής στέγης και η ανεργία, παρά τη διαφημισμένη «ανάπτυξη» της αμερικανικής οικονομίας επί προεδρίας Ομπάμα, διόγκωσαν κατά τουλάχιστον 12% μέσα στην τελευταία διετία τον αριθμό των αστέγων στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, αναφέρει η τελευταία έκθεση της «Αρχής Υπηρεσιών για τους Αστέγους στο Λος Άντζελες» (LAHSA), μίας οργάνωσης που χρηματοδοτείται από τις αρχές σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο.
Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν έτσι, αύξηση του αριθμού των αστέγων στο Λος Άντζελες από το 2013 κατά 4.000 άτομα, αυξάνοντας έτσι τον συνολικό αριθμό των ανθρώπων δίχως στέγη, σε τουλάχιστον 44.300. Το πρόβλημα φαίνεται ιδιαίτερα έντονο στο νότιο τμήμα της πολιτείας της Καλιφόρνιας, όπου η προσιτή στέγη για χαμηλόμισθους και λαϊκά νοικοκυριά έχει γίνει ιδιαίτερα ακριβή υπόθεση, καθώς ανάμεσα στα άλλα, τα επιδόματα στέγης έχουν συρρικνωθεί
 Φωτό αρχείου AP

σημαντικά, αφού από 108.000.000 δολάρια που ήταν το 2008, το 2014 περιορίστηκαν μόλις σε 26.000.000 δολάρια.

   Η πρώτη εντύπωση είναι που μετράει

Από Οικοδόμος

Γράφει ο 2310net //

Ζούμε στο «φαίνεσθαι». Στην εποχή που η πολιτική γίνεται με όρους επικοινωνίας. Στην εποχή που οι επαγγελματίες πολιτικοί δεν ασκούν την εργασία τους παράγοντας ιδέες και πολιτικές (πως θα μπορούσαν άλλωστε, όταν το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων εξουσίας είναι οι Μιχελογιαννάκηδες) αλλά εξαντλούνται στην πειθήνια άσκηση επικοινωνιακών τακτικών που καθορίζονται από επικοινωνιολόγους και γραφεία μάρκετινγκ. Οι πραγματικές πολιτικές ασκούνται και καθορίζονται σε άλλα επίπεδα. Εκεί όπου ένας Τσίπρας, ένας Βαρουφάκης, αλλά ακόμα και ένας Σόιμπλε ή μια Μέρκελ δεν έχουν πραγματικό λόγο.
Πριν ακόμα από τις εκλογές κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορούσε να πιστέψει όσα υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τέλος στη λιτότητα και σκίσιμο των μνημονίων και ευρώ και ΕΕ και αποκατάσταση των αδικιών και πρόγραμμα θεσσαλονίκης και ανάπτυξη και αυξήσεις μισθών και συντάξεων και ρίχνουμε και ένα δάκρυ στη βουλή. Ο πήχης είχε πέσει πριν από τις εκλογές: «και ένα από όλα αυτά να κάνει πετυχημένος θα είναι» έλεγε και ξανάλεγε το πλήθος απογοητευμένο τόσο από τους προηγούμενους που θα μπορούσε να δει οποιαδήποτε εξέλιξη ως θετική.
Όλους αυτούς τους μήνες η κυβέρνηση οδηγείται με αυτόματο πιλότο προς το νέο Μνημόνιο το οποίο για λόγους επικοινωνιακούς θα το ονομάσει Συμφωνία, όπως ονόμασε την Τρόικα Θεσμους. Ωστόσο ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ελπίζει ότι με το ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Ίσως επειδή αν κάτι κανείς δεν είχε να προσάψει στην Αριστερά στην Ελλάδα ήταν η ατιμία της. Ακόμα και οι πιο ακραιφνείς δεξιοί αναγνώριζαν ότι  οι Αριστεροί είναι τίμιοι, συνεπείς και δεν δίνουν ψευτικες υποσχέσεις. Ίσως γιατί έχουν τα ιστορικά παραδείγματα ανθρώπων που προτίμησαν να υπερασπιστούν τις ιδέες τους μπροστά στα στρατοδικεία, το παρακράτος, την Δικτατορία και δεν επέλεξαν τον εύκολο δρόμο ενός έντιμου συμβιβασμού.

Έτσι, οι επικοινωνιακές κορώνες των πρώτων ημερών, όπου σύσσωμο το πανελλήνιο θαύμασε τις ακαδημαϊκές και διαπραγματευτικές αρετές του Γιάνη Βαρουφάκη, συγκινήθηκε με την απλότητα του Αλέξη Τσίπρα, πίστεψε στον ορυμαγδό υποσχέσεων κατά την ορκομωσία των υπουργών, έπιασαν τόπο. Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται. Τελεία και παύλα. Τώρα αν θα έρθει νέο μνημόνιο είμαστε σίγουροι ότι αυτό είναι και το καλύτερο που θα μπορούσε να πετύχει. Και εδώ ανοίγουν δύο μεγάλα ερωτήματα:
Α) αν χρειάζεται να διαπραγματεύεσαι επί μήνες απλά για να μην κοπούν άμεσα αλλά έμμεσα (με τις διαφαινόμενες αυξήσεις σε ΦΠΑ) οι συντάξεις και οι μισθοί και όλα αυτά γίνονται για να μείνουμε στην ευρωζώνη πάση θυσία, σε ποιές συνθήκες θα μπορούσαν να είναι χειρότερα τα πράγματα; Αν ένας συμβιβασμός να υποστούμε λίγες ακόμα θυσίες μέχρι τις επόμενες για να πληρώνουμε τοκογλύφους σε ένα χρέος που δεν τελειώνει ποτέ είναι προτιμότερος από μια κάποια, οποιαδήποτε, αδιευκρίνιστη ρήξη τότε πόσες πιθανότητες έχουμε να βιώσουμε κάποτε έστω και την παραμικρή βελτίωση των βιοτικών μας συνθηκών;
Β) αν πράγματι πιστεύει ο λαός ότι αυτή η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε σθεναρά τότε δεν θα έπρεπε να τους κατηγορήσει ως τίμιους ηλίθιους; Δεν θα έπρεπε να έχει απαιτήσει από αυτούς που ήθελαν να κυβερνήσουν να γνωρίζουν από πριν ότι αυτά που έλεγαν δεν έστεκαν; Με άλλα λόγια είτε η κυβέρνηση αποτελείται από λαοπλάνους ψεύτες είτε από άσχετους χαμηλής νοημοσύνης. Διαλέξτε και πάρτε.
Μέχρι να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα θα ζούμε την επιβεβαίωση της ρήσης ότι η πρώτη εντύπωση μετράει. Η πρώτη εντύπωση που δόθηκε ήταν και αυτή που συνεχίζει να ακολουθεί την κυβέρνηση. Αλλά είπαμε, η πολιτική ασκείται με όρους επικοινωνίας. Οι μόνες πολιτικές πράξεις που έχουμε δει μέχρι στιγμής είναι το άνοιγμα της ΕΡΤσακνής, τα χουντικής αισθητικής πανηγύρια στην παρέλαση και η περιφορά των λειψάνων.