13 Δεκ 2018

My brother – Ο αδερφός μου “Γροθιά στο στομάχι” των Χανιωτών;

 





Από herko στο Δεκ 13, 2018 Κοινωνία
 
Επιμέλεια Ομάδα ¡H.lV.S! // 
Κατακλύζουν το διαδίκτυο αυτές τις μέρες δημοσιεύματα για την μικρού μήκους ταινία “ο αδερφός μου”, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Παπαδουλάκη, που κατά τους συντελεστές της «περιγράφει την καθημερινότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν στα Χανιά τα ΑμεΑ αλλά και οι οικογενειές τους».
Το story έχει ως εξής: Παραμονή Χριστουγέννων και σε ένα πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο ένας νεαρός με ένα σιδερένιο λοστό τα κάνει λίμπα «προκαλώντας το απόλυτο χάος». Πάντα κατά τους ίδιους (Indigo View copy-paste) «πριν μερικά χρόνια η Αλεξάνδρα Μανουσάκη μετακόμισε στα Χανιά από τη Νέα Υόρκη με σκοπό να αναλάβει το οινοποιείο των γονιών της και όταν η αγαπημένη της αδερφή Taty ήρθε στα Χανιά για να παραστεί στο γάμο της Αλεξάνδρας, οι δύο αδερφές βγήκαν για μια βόλτα. Η Αλεξάνδρα ήθελε να δείξει στην αδερφή της τις ομορφιές της πόλης των Χανίων. 

Δυστυχώς όμως αυτό δεν ήταν δυνατό. Γιατί; Η Taty κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι και το να διασχίσει τους δρόμους και τα πεζοδρόμια των Χανίων ήταν σχεδόν αδύνατον. Οχήματα πάνω σε ράμπες αναπήρων, εστιατόρια και καφετέριες που κλείνουν τα πεζοδρόμια με τραπέζια, καρέκλες, ταμπέλες… Είναι μεν αποτέλεσμα κακού πολεοδομικού σχεδιασμού, αλλά, πάνω απ’ όλα, είναι ένδειξη τεράστιας ασέβειας προς τους συνανθρώπους μας. 
Και καταλήγει η παρουσίαση: «Είναι μια ταινία που μας ζητάει να αλλάξουμε τις κακές μας συνήθειες, να σκεφτόμαστε πέρα από τη δική μας ευκολία και να μοιραζόμαστε την κοινότητα μας και τους δρόμους μας με ίσους όρους για όλους. Ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλάζοντας συνήθειες και δημιουργώντας καλύτερα πρότυπα. Αφορά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μας αφορά όλους».
“Ο Αδελφός μου” (που σπονσοράρεται από την Cosmote) γυρίστηκε με τη συμμετοχή πάνω από 80 εθελοντών και τη στήριξη τοπικών καταστημάτων των Χανίων (χορηγοί) και παίχτηκε σε φεστιβάλ κλπ
Για να δούμε λίγο σε βάθος το πρόβλημα: είναι απλά θέμα «κακομαθημένων πολιτών» (με την έννοια που το λένε και στο στρατό) ή αλλού πρέπει να το ψάξουμε;
Το 2015 κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ο Συριζα «βγήκε στο κλαρί» με τις  «προγραμματικές θέσεις» του για τα ΑμεΑ με εμφανή την προσπάθεια να καρπωθεί τη δικαιολογημένη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση τους από τις επιπτώσεις της αντιλαϊκής πολιτικής και των μέτρων που εφαρμόστηκαν διαχρονικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που οδήγησαν στην επιδείνωση των όρων ζωής και υγείας τους, μιλώντας για «ακραίες νεοφιλελεύθερες» πολιτικές, αποκρύπτοντας ότι πρόκειται για μέτρα υπέρ του κεφαλαίου, η οποία εφαρμόζεται ενιαία από το σύνολο των αστικών κυβερνήσεων της ΕΕ, ανεξάρτητα από το μείγμα πολιτικής διαχείρισης που εφαρμόζει η καθεμία.
Πρόκειται για θέσεις που εξειδικεύουν στο χώρο των ΑμεΑ την πολιτική «κόστους – οφέλους», που οδηγεί στη μείωση των κρατικών και ασφαλιστικών δαπανών και παροχών, σε όσο το δυνατόν λιγότερους, αυτούς που είναι βαριά ανάπηροι ή στα όρια της φτώχειας και εξαθλίωσης. Για όλους τους άλλους ενισχύεται η ατομική – οικογενειακή ευθύνη.
Όλα τα ΑμεΑ και ανεξαρτήτως του βαθμού και του είδους αναπηρίας τους, έχουν και πρόσθετες ανάγκες εκτός απ’ αυτές του γενικού πληθυσμού που σχετίζονται πρώτα και κύρια με τη διατροφή, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, το υγειονομικό υλικό, τα τεχνητά μέλη και βοηθήματα, την ειδική εκπαίδευση, τη φυσικοθεραπεία, τη συστηματική παρακολούθηση από γιατρούς και άλλους υγειονομικούς, τις υπηρεσίες «κατ’ οίκον νοσηλεία» και «Βοήθεια στο σπίτι», την αναγκαία λειτουργική διαμόρφωση της κατοικίας, την άθληση, την ψυχαγωγία κ.ά. -μεταξύ αυτών φυσικά και τη μετακίνηση.

Στην Ελλάδα υπάρχουν κάπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι (οι περισσότεροι της λαϊκής οικογένειας -μερικοί μη έχοντας καν που την κεφαλήν κλίναι), ανάπηροι, χρόνιοι ασθενείς, ηλικιωμένοι κ.λπ., οι οποίοι εντάσσονται στην κατηγορία των ατόμων με ειδικές ανάγκες (ΑμεΑ).
Ήδη από τότε ο Συριζα αναδείκνυε την πολιτική του «κόστους – οφέλους», που αντανακλάται τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στην ίδια τη δομή των θέσεών του, στις οποίες κατατάσσει τα μέτρα με κριτήριο την επιβάρυνση που αυτά επιφέρουν στον κρατικό προϋπολογισμό ως εξής: «Άμεσα μέτρα χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού», «άμεσα μέτρα με σχετικά μικρή επιβάρυνση», «μέτρα με κανονική επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού» και «μεσοπρόθεσμες προτεραιότητες με επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού».
Αυτή η «κατηγοριοποίηση» των μέτρων δεν ήταν τυχαία. Στην ουσία, επιδίωκε -από τότε τα ίδια τα ΑμεΑ να «κατηγοριοποιήσουν» τις ανάγκες τους και να συνδέσουν τη δυνατότητα να καλυφθεί ένα μέρος απ’ αυτές από την πορεία των διαπραγματεύσεων και της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας.
Τα «άμεσα μέτρα» ήταν ψίχουλα, όπως η έκδοση κάρτας αναπηρίας, η διευθέτηση της λειτουργίας των ΚΕΠΑ, η αναμόρφωση του νόμου για τις προσλήψεις των ΑμεΑ, η προστασία της πρώτης κατοικίας για ανάπηρους άνω του 67% και με εισοδηματικά κριτήρια, …σταγόνα στον ωκεανό και δε συνεπάγονταν αύξηση του πενιχρού κρατικού προϋπολογισμού για την Πρόνοια.
Καλλιεργούσε αβάσιμες προσδοκίες ότι σιγά σιγά θα ακολουθήσουν και άλλα μέτρα, που θα είναι στην κατεύθυνση επίλυσης των προβλημάτων των ΑμεΑ. Ουσιαστικά, επιδιώκοντας να κερδίσει χρόνο και στήριξη από τα ΑμεΑ, στους στόχους της αντιλαϊκής του πολιτικής.
Όμως, από την ανταγωνιστικότητα και την ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων τα ΑμΕΑ δεν μπορούν να προσδοκούν βελτίωση της θέσης τους αφού για την επίτευξη αυτών των στόχων απαιτείται η κατακρεούργηση των δικαιωμάτων και των αναπήρων και των χρονίως πασχόντων των λαϊκών οικογενειών, με ό,τι αυτό σημαίνει σε κοινωνικές παροχές και υπηρεσίες.
Κυριολεκτικά στον αντίποδα οι θέσεις του ΚΚΕ -βλ συνοπτικά εδώ (όπως παρουσιάζονται από την «ΕΣΚ ΑμεΑ») βλ & 20ο Συνέδριο / Πρόγραμμα |> «κρατικές κοινωνικές υποδομές που παρέχουν υψηλής ποιότητας κοινωνικές υπηρεσίες για την κάλυψη των αναγκών, που σήμερα αντιμετωπίζονται από το ατομικό και οικογενειακό νοικοκυριό …επίσης, διαμορφώνονται προνοιακά ιδρύματα – υποδομές υψηλού επιπέδου, που προστατεύουν, φροντίζουν, διασφαλίζουν προσωπική αξιοπρέπεια σε ανθρώπους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν λόγω ηλικίας (ανήλικοι, ηλικιωμένοι) ή ασθένειας (ΑμΕΑ)».
Επίσης πέρσι τέτοιον καιρό βλ. Η οδηγία «για την προσβασιμότητα σε προϊόντα και υπηρεσίες» για τα ΑμΕΑ διευκολύνει την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων <|  Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε τη σχετική πρόταση-οδηγία, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «Η οδηγία δεν αποσκοπεί στην πρόσβαση ΑμεΑ και ηλικιωμένων σε προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά αντίθετα στην “πρόσβαση” ομίλων στα ΑμεΑ και στους ηλικιωμένους ως πελάτες. Η πρόταση οδηγίας και η έκθεση έχουν διακηρυγμένο στόχο την αποτελεσματική λειτουργία της ενιαίας καπιταλιστικής αγοράς της ΕΕ και τη διευκόλυνση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων, με τη διαμόρφωση ενιαίων κανόνων και προδιαγραφών… διακηρυγμένος στόχος της οδηγίας, στο πλαίσιο της αντιδραστικής στρατηγικής της “ενεργού γήρανσης” της ΕΕ, είναι να “διευκολύνεται” η δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα για να συμπληρώνονται οι πενιχρές συντάξεις και οι τσεκουρωμένες κοινωνικές παροχές και να στοιχίζουν όσο το δυνατόν λιγότερο στο κράτος και το κεφάλαιο», καταλήγοντας ότι «Το ΚΚΕ καταψήφίζει τη συγκεκριμένη πρόταση οδηγίας γιατί αντιπαλεύει σθεναρά την εμπορευματοποίηση των αναγκών των ΑμεΑ και των ηλικιωμένων. 
Στην έννοια της “πρόσβασηςπου εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα του καθενός αντιτάσσει το δικαίωμα της κρατικά εξασφαλισμένης καθολικής και δωρεάν ικανοποίησης των αναγκών τους, που προϋποθέτει τη σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική ΕΕ και κυβερνήσεων και την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που υπηρετούν».
Τέλος, σχετικά με την κατ’ ευφημισμό, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, «τις κακές μας συνήθειες», τη «δική μας ευκολία», τους «ίσους όρους για όλους», (sic) όπου -δήθεν «ο καθένας από εμάς μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλάζοντας συνήθειες και δημιουργώντας καλύτερα πρότυπα» ας αναρωτηθούν οι όποιοι καλόπιστοι και αιθεροβάμονες: όλα αυτά που δείχνει το φιλμάκι (πχ. τα κατειλημμένα πεζοδρόμια και η βάναυση παραβίαση του «δημόσιου» χώρου), ποιος; είναι που τα δημιουργεί αν όχι η ζούγκλα της καπιταλιστικής αγοράς, η θεοποίηση του κέρδους, η αβάντα από το επίσημο (αστικό) κράτος, ο πολεοδομικός σχεδιασμός σε βάρος των εργαζόμενων της λαϊκής οικογένειας; Και μακάρι όλο το πρόβλημα των ΑμεΑ να ήταν σαν της Taty δηλ. απλά «η δυσκολία μιας τουριστικής επίσκεψης στις ομορφιές της πόλης των Χανίων»…
Για την ιστορία δείτε την ταινία |>εδώ<|

Η προβοκάτσια της τρομοκρατικής ενέργειας στο Στρασβούργο…

        

Καθώς η Γαλλία σείεται από λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, καθώς η άγρια καταστολή, η αστυνομοκρατία και η στρατοκρατία δεν κατάφεραν να φοβίσουν τους διαδηλωτές, καθώς οι υποσχέσεις Μακρόν δεν κατάφεραν να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις του Γαλλικού λαού, βρέθηκε έτσι στο «ξεκούδουνο» ένας Ισλαμιστής τρομοκράτης να βγει στον δρόμο, να «καθαρίσει» κόσμο, να δώσει στον Μακρόν την ευκαιρία να κηρύξει την χώρα σε κατάσταση πολιορκίας και να είναι πανέτοιμος για να καταστείλει τους διαδηλωτές ως Ισλαμιστές τρομοκράτες! Το χθεσινό χτύπημα στο Στρασβούργο μόνο προβοκάτσια μπορεί να ήταν και μόνο από τις μυστικές υπηρεσίες μπορεί να εκπορευόταν γιατί μόνο υπέρ του Μακρόν μπορεί να λειτουργήσει.

Τάκης Φ.

Στο κόκκινο λάβαρο πάντα πιστοί – Μαθητές με σφυροδρέπανα στη Γαλλία

 (ΦΩΤΟ)

Μια όμορφη εικόνα από τις κινητοποιήσεις των ημερών στη Γαλλία, με μαθητές που κρατούν το πανώ με τίτλο “Διάσχισε το δρόμο, πάρε το λύκειό σου”. Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο που ανεμίζει πίσω από το πανώ, ενώ ακόμα μία διακρίνεται πιο αμυδρά στο βάθος:
Φωτό από @SdibqJgth

Κι αν δεν μπορούμε και δε δικαιούμαστε να δώσουμε “ISO ιδεολογικής καθαρότητας” στους νεαρούς διαδηλωτές, σίγουρα η εικόνα μόνο ενθαρρυντική μπορεί να χαρακτηριστεί, δίνοντας ελπίδα ότι το σφυροδρέπανο δεν είναι κάποια μακρινή ανάμνηση των γονιών και των παππούδων τους, αλλά ένα σύμβολο που εξακολουθεί να εμπνέει παιδιά γεννημένα πολύ μετά την αντεπανάσταση στους δικούς τους, σημερινούς αγώνες.

«Μανούλες» στην εξαπάτηση


Το χτεσινό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» (που συνεχίζεται και σήμερα) για την κυβερνητική εξαπάτηση χιλιάδων φτωχών νοικοκυριών που δικαιούνται στέγη από τον ΟΕΚ, αποτελεί την κορυφή μονάχα του παγόβουνου. Θυμίζουμε ότι πέρυσι, το υπουργείο Εργασίας ανακοίνωσε πως όσοι δικαιούχοι έχουν καταβάλει τουλάχιστον το 60% της τιμής παραχώρησης του σπιτιού από τον ΟΕΚ, απαλλάσσονται από το υπόλοιπο ποσό και το σπίτι περνάει οριστικά στην κατοχή τους. Μάλιστα, αν έχουν καταβάλει παραπάνω χρήματα, τους επιστρέφεται η διαφορά. Πανηγυρίζοντας γι' αυτήν τη ρύθμιση, η κυβερνητική «Αυγή» κυκλοφορούσε τότε με τον πηχυαίο τίτλο «Ρύθμιση σωτηρία». Η στιγμή της αλήθειας όμως φτάνει όταν οι δικαιούχοι πάνε στον ΟΑΕΔ να τακτοποιήσουν οριστικά τα παραχωρητήρια, βάσει της ψηφισμένης ρύθμισης. Και τότε, με διάφορες δικαιολογίες και προφάσεις από την πλευρά του Οργανισμού, ανακαλύπτουν ότι δεν έχουν απαλλαγεί από καμιά οφειλή και ότι χρωστούν κι από πάνω!
* * *
Αλλο παράδειγμα είναι τα κυβερνητικά παραμύθια για τους εργαζόμενους με «μπλοκάκι», που στην ουσία έχουν σχέση εξαρτημένης εργασίας με τον εργοδότη, αλλά εμφανίζονται ως «αυτοαπασχολούμενοι». Τον Ιούλη του 2017, σε μια ακόμα φιέστα, το υπουργείο Εργασίας ανακοίνωνε ότι παίρνει μέτρα γι' αυτήν την απαράδεκτη σχέση εργασίας. Ποια ήταν αυτά; Προφανώς όχι η κατάργηση τέτοιων μορφών «ευελιξίας», αλλά η επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες, που ...εθελοντικά θα μετέτρεπαν σε μισθωτούς όσους απασχολούσαν με «μπλοκάκι»! Στην ουσία, πατώντας σε ένα υπαρκτό πρόβλημα, η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να ανακοινώσει άλλο ένα «δωράκι» στην εργοδοσία, που, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα της ανασφάλειας ούτε έβαλε τέλος σε μια μορφή «ευελιξίας», που αποδίδει πολλαπλάσια για το κεφάλαιο. Σήμερα, ενάμιση χρόνο μετά, η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι οι «ωφελημένοι» απ' αυτό το μέτρο δεν ξεπέρασαν τις 2.000, από τους 40.000 που υπολόγιζε. Ο λόγος είναι προφανής: Η εργοδοσία αξιοποιεί το γενικότερο πλαίσιο της εργασιακής ζούγκλας που συντηρεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και επιλέγει από την τεράστια γκάμα των ευέλικτων σχέσεων αυτήν που τη συμφέρει περισσότερο. Στην προκειμένη περίπτωση, τη δουλειά με το «μπλοκάκι», αντί για την επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών.
* * *
Χαρακτηριστικό είναι και το μέτρο της κατάργησης του υποκατώτερου μισθού, που ψηφίστηκε προχτές μετά «βαΐων και κλάδων». Με ποιες προϋποθέσεις; Να επιδοτεί η κυβέρνηση τις ασφαλιστικές εισφορές για τους νεοπροσλαμβανόμενους εργαζόμενους, απαλλάσσοντας στην πραγματικότητα την εργοδοσία από τις υποχρεώσεις της στα ασφαλιστικά ταμεία και μετακυλίοντας αυτό το κόστος στις τσέπες των εργαζομένων και του λαού, μέσω της φορολογίας. Ετσι, η σχετική «αύξηση» του κατώτερου μισθού για τους νέους εργαζόμενους που μέχρι σήμερα αμείβονταν με τον υποκατώτερο, γίνεται χωρίς καμιά επιβάρυνση της εργοδοσίας και ...αυτοχρηματοδοτείται στην ουσία από τους ίδιους! Αυτή είναι η βαθιά αντεργατική πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από το σαματά της κυβέρνησης περί «φιλολαϊκής» τάχα κατάργησης του υποκατώτερου μισθού, στην πορεία «διόρθωσης των αδικιών» που προκλητικά διαφημίζει.
***
Ο κατάλογος με παρόμοια παραδείγματα, που αποδεικνύουν στην πράξη την εξαπάτηση από την κυβέρνηση, δεν έχει τέλος. Αποκαλύπτεται περίτρανα ότι έχουμε να κάνουμε με ρυθμίσεις που παρότι προπαγανδίζονται ως φιλολαϊκές, στην πραγματικότητα δεν ανακουφίζουν ούτε στο ελάχιστο τα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις, ισοδυναμούν με άμεσες ενισχύσεις στο κεφάλαιο. Αλλες φορές, πάλι, όταν «πέφτουν τα φώτα», αποδεικνύεται ότι πρόκειται για «φύκια» και όχι για «μεταξωτές κορδέλες». Οτι η κυβέρνηση «ντύνει» με παχιά λόγια ορισμένες εξαγγελίες προς τους εργαζόμενους και το λαό για να δημιουργήσει ντόρο, ενώ στην πράξη ο «θησαυρός» είναι «άνθρακες» για τους δήθεν «ωφελούμενους». Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν ορισμένα απ' αυτά τα μέτρα ψηφίζονται για να προσφέρουν έστω και μια σχετική και προσωρινή ανακούφιση στα πιο φτωχά τμήματα των λαϊκών στρωμάτων, τελικά ακυρώνονται στην πράξη, καθώς διαχέονται μέσα στο δοσμένο αντιλαϊκό πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής, των χιλιάδων μνημονιακών νόμων που παραμένουν σε ισχύ, των μεταμνημονιακών δεσμεύσεων, συνολικά της στρατηγικής που έχει ως «κόρη οφθαλμού» την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτό το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που το υπηρετούν χρειάζεται να βάλει στο στόχαστρο ο λαός, διεκδικώντας μέτρα ουσιαστικής ανακούφισης, ανάκτηση των απωλειών και ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών, παλεύοντας για την ανατροπή του.

Αποκαλυπτικό «χούι»




Αλλη μια τροπολογία του ΚΚΕ, αυτή για την κατάργηση όλων των νόμων που πετσοκόβουν παλιές και νέες συντάξεις, απέρριψε προχτές η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Με την τροπολογία, το ΚΚΕ ζητούσε να αποκατασταθούν οι απώλειες που είχαν οι συνταξιούχοι από τα χρόνια της κρίσης και να καταργηθούν οι νόμοι που οδηγούν σε συντάξεις - «φιλοδωρήματα» μετά από 30 και 35 χρόνια δουλειάς, ιδιαίτερα με τον νόμο Κατρούγκαλου.
Μάλιστα, η πρόκληση γίνεται διπλή από την κυβέρνηση, καθώς την ώρα που απέρριπτε την τροπολογία, έστηνε στη Βουλή ένα ακόμα «πανηγυράκι», ζητώντας να της πουν και «ευχαριστώ», επειδή στις 30 και πλέον περικοπές που παραμένουν στις συντάξεις δεν πρόσθεσε ακόμα μία, που η ίδια προνομοθέτησε!
Πόσο μάλλον που η μη περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» είχε ως προαπαιτούμενο την υπεραπόδοση των πρωτογενών πλεονασμάτων, δηλαδή το ξεζούμισμα διαρκείας των εργαζομένων και του λαού, επομένως και των συνταξιούχων.
Δεν πρόκειται βέβαια για την πρώτη τροπολογία του ΚΚΕ που απορρίπτεται από την κυβέρνηση, συνεχίζοντας στον ίδιο δρόμο με τις προηγούμενες.
Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη, την ίδια τύχη είχε η τροπολογία για άμεση επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ, ως βάση για παραπέρα αυξήσεις, με ταυτόχρονη κατάργηση όλων των μνημονιακών διατάξεων για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και την «ευελιξία» στην αγορά εργασίας.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση ενεργοποιούσε τον κατάπτυστο νόμο Βρούτση και πανηγύριζε για τις αυξήσεις - ψίχουλα που ετοιμάζει στον κατώτερο μισθό, ως το «πρώτο μεταμνημονιακό βήμα».
Στον «κάλαθο» των αχρήστων πετάχθηκαν επίσης οι τροπολογίες του ΚΚΕ για απαλλαγή των λαϊκών νοικοκυριών από τα χρέη στους δήμους, για αποκατάσταση των συντάξεων χηρείας, για επαναφορά του μειωμένου ΦΠΑ σε όλα τα νησιά του Αιγαίου, για πλήρη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ στη λαϊκή κατοικία κ.ά.
Αντ' αυτού, η κυβέρνηση παρουσίασε ως «ανακούφιση» τάχα των νησιωτών την ολιγόμηνη παράταση του μειωμένου ΦΠΑ, σε σύνδεση μάλιστα με το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό, ενώ ψήφισε για τον ΕΝΦΙΑ μια μικρή έκπτωση για ορισμένες μόνο κατηγορίες, που κι αυτή θα εξαϋλωθεί μόλις αυξηθούν οι αντικειμενικές αξίες από το νέο έτος.
Αποκαλυπτική ήταν και η αιτιολογία που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για να απορρίψει την τροπολογία του ΚΚΕ για τον ΕΝΦΙΑ. Οπως ισχυρίστηκε, τα μέτρα θα πρέπει «να είναι μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας, σε σχέση με τα δημοσιονομικά περιθώρια που δημιουργούνται»! Στα «περιθώρια» δηλαδή της πολιτικής στήριξης της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας, που συνθλίβει δικαιώματα και λαϊκές ανάγκες.
Και να σκεφτεί κανείς ότι με τις τροπολογίες αυτές του ΚΚΕ δεν προτεινόταν κάποιο ...σοσιαλιστικό μέτρο, όπως προκλητικά υποστηρίζουν τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά μέτρα που δίνουν ανάσα στο λαό στις σημερινές συνθήκες της άγριας εκμετάλλευσης, αποστομώνοντας και εκείνους που κατηγορούν το ΚΚΕ ότι δεν νοιάζεται τάχα για την ανακούφιση του λαού και ότι «τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό».
Αποδεικνύεται όμως ότι ακόμα και τέτοια μέτρα δεν «χωράνε» στον στενό κορσέ της καπιταλιστικής οικονομίας, που υπηρετούν απαρέγκλιτα όλες οι κυβερνήσεις, «νεοφιλελεύθερες», «δεξιές» και «αριστερές», ανεξάρτητα από διακηρύξεις. Οπως αποδεικνύεται επίσης ότι η αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται και κλιμακώνεται, είναι στρατηγική του κεφαλαίου, ανεξάρτητα από κρίση και μνημόνια.
Το ίδιο «στίγμα» δόθηκε και με την απόρριψη της πρότασης νόμου εκατοντάδων Σωματείων και Συνδικάτων για τις Συλλογικές Συμβάσεις, που έφερε στη Βουλή το ΚΚΕ.
Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στις παρεμβάσεις αυτές του Κόμματος, που αποτελούν στήριγμα στις δίκαιες διεκδικήσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος, είναι αποκαλυπτική για το μέγεθος της κοροϊδίας, αλλά και για το τι έχουν να περιμένουν οι εργαζόμενοι από την ανάπτυξη προς όφελος του κεφαλαίου.
Γι' αυτό χρειάζεται οι προτάσεις αυτές να γίνουν στόχοι πάλης, συσπείρωσης, κινητοποίησης ακόμα περισσότερων εργαζομένων και ανθρώπων από τα λαϊκά στρώματα.
Τα μέτρα πραγματικής ανακούφισης, η ανάκτηση των απωλειών και πολύ περισσότερο η ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών, δεν μπορούν να έρθουν από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, που τους καταδικάζουν στη φτώχεια και την εκμετάλλευση. Απαιτούν σύγκρουση μαζί τους και βαθύτερες, ριζικές αλλαγές στην οικονομία και την εξουσία, σε συμπόρευση με ένα ακόμα πιο δυνατό ΚΚΕ.

12 Δεκ 2018

Τρομοκρατική επίθεση στο Στρασβούργο – Ένα πολύ βολικό, ύποπτο χτύπημα

Οι πληροφορίες που έρχονταν από το Στρασβούργο είναι συγκεχυμένες. Ο δράστης είναι γνωστός στις αρχές, εντοπίστηκε, αλλά παρέμενε ελεύθερος. Ο επίσημος απολογισμός έκανε λόγο για τουλάχιστον 3 νεκρούς και 12 τραυματίες, αλλά δε γνωρίζουμε αν είναι ο τελικός. Το ματοκύλισμα προήλθε από τυφλούς πυροβολισμούς στο πλήθος, στην καρδιά της χριστουγεννιάτικης αγοράς, που τέτοιες μέρες ήταν γεμάτη κόσμο, και όχι πχ στο Ευρωκοινοβούλιο, που θα ήταν -υποτίθεται- ένας πολιτικός στόχος. Τα κίνητρα του δράστη παραμένουν αδιευκρίνιστα.
Αυτό που μοιάζει βέβαιο είναι η αξιοποίηση της επίθεσης από τις αρχές και τα ΜΜΕ που έχει ήδη ξεκινήσει. Οι υπεύθυνοι ζητάνε από τον κόσμο να κλειστεί στο σπίτι του και να μείνει εκεί. Τρομάξτε ρε, τι σας ζητάνε;
Οι Έλληνες ευρωβουλευτές με τις συνεχείς αναρτήσεις-μαρτυρίες τους για τον εγκλωβισμό τους και τις αγωνιώδεις στιγμές που ζούνε, επιτείνουν το κλίμα, για την εγχώρια κοινή γνώμη -αν και σε κάποιες περιπτώσεις καταφέρνουν μάλλον να το ελαφρύνουν με την υπερβολή τους (όπως το “έσπασα κάθε ρεκόρ ταχύτητας, όταν άκουσα τους πυροβολισμούς”, που έγραψε ο Κύρτσος).
Η γαλλική κυβέρνηση που ασκεί ωμή βία, που χτυπά στην ψύχρα μαθητές, άμαχους διαδηλωτές, που ενοχοποιεί αθώους, που συλλαμβάνει προληπτικά, που “αναδεικνύει” τις αξίες του Διαφωτισμού… βρήκε τώρα ένα βολικό περιστατικό, για να ρίξει όλο το βάρος, την ευθύνη, για να λειτουργήσει σαν έξοδος κινδύνου για αυτήν, για να στήσει ένα βολικό αντίπαλο: να ο ένοχος, να η απειλή, να η βία. Συσπειρωθείτε όλοι μαζί, για να τον αντιμετωπίσουμε.
Ή τουλάχιστον “φοβηθείτε” για να αναδιπλωθείτε και να υποχωρήσετε. Η τρομοκρατία είναι το καλύτερο μέσο για να κυριαρχήσει το κράτος τρόμου που έχει την ίδια ακριβώς ρίζα, ετυμολογικά -και όχι μόνο.
Ο Μακρόν δε θα μπορούσε να βρει, ούτε παραγγελιά να το είχε, καλύτερο επικοινωνιακό αντιπερισπασμό σε αυτή τη συγκυρία και μια χείρα βοηθείας από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται. Η σκοτεινή, τρομοκρατική ενέργεια του δίνει αχτίδα φωτός και μια βολική διέξοδο απ’ το αδιέξοδο που τον απειλούσε.

ΝΔΟΝΗΣΙΑ: Η "ΕΡΓΑΣΙΑ" EKEI ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΕΙ ΟΥΤΕ ΦΥΤΟ ΟΥΤΕ ΕΝΤΟΜΟ !!



Γρά­φει ο Πάνος Αλε­πλιώ­της //

Στο ηφαί­στειο Kawah Ijen στην Ανα­το­λι­κή Ιάβα λει­τουρ­γεί το πιο παλιό ορυ­χείο θεια­φιού και το τε­λευ­ταίο που το θειά­φι συλ­λέ­γε­ται μόνο χει­ρω­να­κτι­κά.

Μια σύγ­χρο­νη κό­λα­ση μέσα στον κρα­τή­ρα του ηφαι­στεί­ου ανα­δύ­ει θειού­χες δη­λη­τη­ριώ­δεις ου­σί­ες. Η μικρή μπλέ λίμνη νερού μέσα στον κρα­τή­ρα βρά­ζει από τις χη­μι­κές διερ­γα­σί­ες.



Δεν ζει ούτε φυτό ούτε έντο­μο στην πε­ριο­χή. Ο κα­πνός τσού­ζει τα μάτια, καίει τα πνευ­μό­νια. Οι ερ­γά­τες κα­τε­βαί­νουν ένα χι­λιό­με­τρο μέσα στον κρα­τή­ρα, σε θερ­μο­κρα­σί­ες πάνω από 40 βαθ­μούς, και συλ­λέ­γουν κομ­μά­τια από στε­ρεό θειά­φι σε κα­λά­θια που ζυ­γί­ζουν 40 κιλά.

Θα το κου­βα­λή­σουν στην άκρη έξω από τον κρα­τή­ρα σε ανη­φό­ρα με κλίση 45 μοι­ρών, βή­χο­ντας από τις ανα­θυ­μιά­σεις και μετά με κα­ρο­τσά­κι θα δια­νύ­σουν τα 17 χι­λιό­με­τρα μέχρι τον χώρο του ορυ­χεί­ου. Αυτό γί­νε­ται 3-4 φορές την ημέρα. Φο­ρούν μά­σκες μιας χρή­σης χωρίς φίλ­τρο εδώ και μόλις 5 χρό­νια.



Από τον καιρό που δεν είχαν κα­ρο­τσά­κια φαί­νο­νται οι πλη­γές που δη­μιούρ­γη­σε η επαφή τους με το θειά­φι που κου­βα­λού­σαν στην πλάτη.

Μέσα στην δου­λειά των ερ­γα­τών του ορυ­χεί­ου είναι να ρί­χνουν νερό για να ψύ­χουν τους αγω­γούς που οδη­γούν το διο­ξεί­διο του θείου πάλι κάτω στον κρα­τή­ρα ώστε να στε­ρε­ο­ποιεί­ται μόλις έρθει σε επαφή με τον κρύο αέρα.

Η θερ­μο­κρα­σία των αε­ρί­ων φτά­νει τους εκα­το­ντά­δες βαθ­μούς. Την δε­κα­ε­τία του 80 μια με­γά­λη έκρη­ξη αγω­γού κό­στι­σε την ζωή σε 40 ερ­γά­τες.

«Στοι­βιά­ζα­με τα πτώ­μα­τα όπως τότε με το τσου­νά­μι» λέει ένας ερ­γά­της που την νύχτα απο τις 11 μέχρι τις 7 το πρωί κου­βα­λά­ει θειά­φι και την ημέρα ψύχει τους αγω­γούς και που δεν θέλει να πεί το ονομά του στην Σου­η­δι­κή εφη­με­ρί­δα Arbetet Global. «Κα­λύ­τε­ρα να με φω­νά­ζε­ται κύριο Θειά­φι», λέει. «Πού αλλού να βρώ δου­λεια” προ­σθέ­τει με από­γνω­ση. “Υπάρ­χει με­γά­λη προ­σφο­ρά χε­ριών και φο­βά­μαι μην χάσω την δου­λειά μου και πει­νά­σουν τα παι­διά μου, γιαυ­τό κάνω δύο δου­λειές».



Το θειά­φι χρη­σι­μο­ποιού­νταν πα­λιό­τε­ρα για να κα­τα­σκευα­στεί μπα­ρού­τι και σή­με­ρα για λεύ­καν­ση ζά­χα­ρης, κα­τα­σκευή σπίρ­των και στην κα­τα­σκευή ελα­στι­κών αυ­το­κι­νή­των. Η πα­ρα­γω­γή μπα­ρου­τιού άρ­χι­σε από τον 17ο αιώνα από τους Ολ­λαν­δούς αποι­κιο­κρά­τες που έφυ­γαν το 1949. Το 1968 άρ­χι­σε η βιο­μη­χα­νι­κή πα­ρα­γω­γή. Ιδιο­κτή­τες είναι Κι­νέ­ζοι επεν­δυ­τές με ντό­πιους υπερ­γο­λά­βους.

Οι ερ­γά­τες στο ορυ­χείο αμοί­βο­νται με 100.000 ρού­πιες δη­λα­δή πε­ρί­που 6 ευρώ την ημέρα, ποσό που δεν φτά­νει για επι­βί­ω­ση. Ανα­γκά­ζο­νται να κά­νουν και δεύ­τε­ρη δου­λειά όπως δη­λώ­νουν οι συ­νο­λι­κά 30 στα­θε­ροί ερ­γά­τες. Υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες άλλοι που δου­λεύ­ουν με 0,70 σέντς το κιλό. Δεν μπο­ρούν να μα­ζέ­ψουν πάνω από 100 κιλά την ημέρα. Κα­νείς δεν φτά­νει την ηλι­κία των 60 χρο­νών.

Δίπλα τους στρι­μώ­χνο­νται του­ρί­στες από τα­ξι­διω­τι­κά πρα­κτο­ρεία που δια­φη­μί­ζουν την ερ­γα­σία των ερ­γα­τών θεια­φιού και βγά­ζουν σέλφι. Η με­τα­φο­ρά τους κο­στί­ζει 24 ευρώ, ίσα με 4 ερ­γα­τι­κά με­ρο­κά­μα­τα. «Ελάτε να δείτε την πιό επι­κίν­δυ­νη δου­λειά του κό­σμου και την μπλέ λίμνη» δια­φη­μί­ζουν οι αφί­σες.



Μι­κρές εκρή­ξεις γί­νο­νται συχνά και κρύ­βουν τον ου­ρα­νό με επι­κίν­δυ­νο διο­ξεί­διο του θείου και στέλ­νουν δε­κά­δες ερ­γα­ζό­με­νους με ανα­πνευ­στι­κά προ­βλή­μα­τα στο Νο­σο­κο­μείο όπως τον πε­ρα­σμέ­νο Μάρ­τιο. Κό­στι­σε τον θά­να­το στα πε­ρισ­σό­τε­ρα κα­τοι­κί­δια ζώα της πε­ριο­χής. Δεν υπάρ­χει καμία προ­στα­σία για τους ερ­γα­ζό­με­νους ούτε γί­νε­ται κά­ποια συ­ζή­τη­ση γιαυ­τό.

Σ’ αυτή την σύγ­χρο­νη κό­λα­ση της Ιν­δο­νη­σί­ας τα συμ­φέ­ρο­ντα της αστι­κής τάξης και της ερ­γο­δο­σί­ας προ­στα­τεύ­ο­νται με Νόμο που προ­βλέ­πει ο στρα­τός να πυ­ρο­βο­λεί εν ψυχρώ τους απερ­γούς σε πε­ρί­πτω­ση απερ­γί­ας. Ο Νόμος είναι κα­τά­λοι­πο μετά από την σφαγή 1 έως 3 εκα­τομ­μυ­ρί­ων κομ­μου­νι­στών και άλλων αγω­νι­στών το 1965-66 όταν ο δι­κτά­το­ρας Σου­χάρ­το κα­τέ­λα­βε την εξου­σία με το πιό αι­μα­τη­ρό πρα­ξι­κό­πη­μα στην ιστο­ρία του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος.

Στην νη­σιω­τι­κή Ιν­δο­νη­σία με 262 εκα­τομ­μύ­ρια κα­τοί­κους, τέ­ταρ­τη στον κόσμο, επι­κρα­τεί η φτώ­χεια και η ανέ­χεια στην συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία. Πα­ράλ­λη­λα έχει και με­ρι­κούς από τους πλου­σιό­τε­ρους αν­θρώ­πους στον κόσμο στον τομέα του πε­τρε­λαί­ου. 
Το πα­ρά­δειγ­μά της δεν πα­ρα­τί­θε­ται για να σκε­φτού­με πως «υπάρ­χουν και χει­ρό­τε­ρα» αλλά για να δια­φα­νεί ότι όπου η ερ­γα­τι­κή τάξη, οι ερ­γα­ζό­με­νοι, δεν αγω­νι­στούν για τα δι­καιώ­μα­τά τους αλλά και για να ξε­μπερ­δέ­ψουν με την εκ­με­τάλ­λευ­ση αν­θρώ­που από άν­θρω­πο μπο­ρεί ο άν­θρω­πος να κα­τα­λή­ξει δού­λος όπως οι ερ­γά­τες στο ηφαί­στειο.
 Στο χέρι μας είναι να το απο­τρέ­ψου­με.
_______________________________­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­__
Πάνος Αλε­πλιώ­της

Αυτόνομα Ρομπότ Δολοφόνοι, σκοτώνουν ανάλογα με την φυλή, το χρώμα, την θρησκεία αλλά και ότι παλεύει τον ιμπεριαλισμό

 



Από Panos στο Δεκ 12, 2018 Διεθνή
 
Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //
Οι ΗΠΑ, Ρωσία, Αγγλία, Ισραήλ, Νότια Κορέα έχουν προχωρήσει στις έρευνες για την ανάπτυξη ρομπότ-δολοφόνους με δική τους νοημοσύνη σύμφωνα πάντα με τον αρχικό προγραμματισμό τους.
Η συνεχής έρευνα για την αντικατάσταση των ανθρώπων στην παραγωγική διαδικασία είναι γνωστή και δεν είναι καθόλου αθώα όπως ακούγεται. Τα μονοπώλια προχωρούν όμως στην κατασκευή ρομπότ εξολοθρευτών που θα έχουν δική τους πρωτοβουλία στην επιλογή των στόχων ανάλογα με τον προγραμματισμό που θα έχει προηγηθεί.
Οι δολοφονίες από απόσταση γίνονται και σήμερα με τα drones των Αμερικάνων στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στο Ιράκ και στην Συρία από τα στοιχεία που έχουμε. Κάποιος όμως πατάει το κουμπί, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και σκοτώνει σκιές, βλέπει το αποτέλεσμα στην οθόνη και στην πραγματικότητα παύει να είναι άνθρωπος μην βλέποντας και νοιώθοντας, το αίμα, τον πόνο στα πρόσωπα των ανθρώπων που είναι και γυναίκες και παιδιά. Εξακολουθεί όμως να έχει την ευθύνη.


Αυτονομία στην απόφαση δολοφονίας 
Με τα ρομπότ με την τεχνητή νοημοσύνη όμως, ο αλγόριθμος είναι που αποφασίζει ποιός θα πεθάνει και πατάει την σκανδάλη σύμφωνα πάντα με τον αρχικό σχεδιασμό του.
Μπορούν να προγραμματίσουν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης των Ρομπότ δολοφόνων ώστε να εξολοθρεύει αυτούς που απειλούν την εξουσία τους. Άλλοι παράμετροι προγραμματισμού μπορεί να είναι η φυλή, η θρησκεία, το χρώμα και ότι άλλο σκεφτεί η νοσηρή και επικίνδυνη πραγματικότητα που πλάθουν.
Καταδίκη και από την Κούβα 
Οι αντίθετοι στην ανάπτυξη αυτών των δολοφονικών μηχανών είναι πολλοί. Ήδη 26 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Κούβα με πρόταση ψηφίσματος στον ΟΗΕ ζητούν να έρθει για ψήφιση η απαγόρευση της ανάπτυξής τους. Ο ΓΓ του ΟΗΕ χαρακτηρίζει «ανηθικη πράξη» την ανάπτυξη των όπλων και τον Σεπτέμβριο το Ευρωπαικό κοινοβούλιο ψήφισε για την απαγορευσή τους.
Οι ΗΠΑ, Ρωσία, Αγγλία, Ισραήλ, μπλοκάρουν τα σχέδια ψηφίσματος στον ΟΗΕ και ήδη έχουν προχωρήσει με τις πρόδρομες κατασκευές όπως οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Τον Αύγουστο 100 γνωστοί επιστήμονες στον κλάδο της τεχνητής νοημοσύνης για ειρηνικούς σκοπούς με ανακοινωσή τους ζητούν την καταδίκη της χρησιμοποιήσης της για στρατιωτικούς σκοπούς και την απαγόρευση κατασκευής των αυτόνομων δολοφονικών μηχανών.

Πόλεμος ανταγωνιστών
Ο Terminator, με τον Arnold Schwarzenegger στον ρόλο, είναι ήδη εδώ. Τότε είχε προγραμματιστεί και αναπτύξει τεχνητή νοημοσύνη για να προστατεύσει αυτούς που θα διαιώνιζαν τους «καλούς» και θα εξολόθρευαν τους «κακούς». Κανείς δεν ξέρει, σε αντίθεση με τον Σβαρτσενέγκερ ποιούς θέλουν σήμερα να προστατεύσουν και ποιούς να εξολοθρέυσουν. Η λογική της σημερινής κατάστασης πραγμάτων μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θέλουν να εξολοθρεύσουν τα αντίπαλα μονοπώλια και μαζί με αυτά και τους λαούς.
Θα αναρωτηθεί κανείς, μα με τόσα όπλα που ήδη υπάρχουν, συμβατικά, χημικά, θανατηφόρων αερίων και μικροβίων αλλά και ατομικά, τι είναι αυτό που ωθεί τον ιμπεριαλισμό να εφευρίσκει καινούργια καταστροφικά και δολοφονικά ενάντια στην ανθρωπότητα όπλα;
Η πρώτη σκέψη είναι για να αποκτήσει υπεροπλία ακόμη και για την περίπτωση ειρήνης με το όπλο στον κρόταφο του ανταγωνιστή και να σπείρει τον τρόμο στους λαούς για να παραμείνουν «καλοί».
Μια δεύτερη είναι πως σήμερα δεν μπορεί ακόμη να προγραμματίσει όπλα που θα σκοτώνουν τους «κακούς» επειδή αντιδρούν, αντιστέκονται και παλεύουν ενάντια στην σημερινή σαπίλα. Ένας λόγος παραπάνω για να προλάβουν οι λαοί να ματαιώσουν μια για πάντα τα σχέδιά τους.

Τσινγκίζ Αϊτμάτοφ – Ο πιο θανάσιμος εχθρός μου είναι εκείνος που ξαπολύει τον πόλεμο


Σαν σήμερα, στις 12 Δεκέμβρη του 1928, γεννήθηκε ο μεγάλος Σοβιετικός λογοτέχνης, Τσινγκίζ Αϊτμάτοφ, που είχε καταγωγή από την Κιργιζία. Πολλά βιβλία του κυκλοφόρησαν και στα ελληνικά, απ’ τις εκδόσεις “Σύγχρονη Εποχή”. Τιμώντας τη μνήμη του, επιλέξαμε να αντιγράψουμε και να δημοσιεύσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο “το χωράφι της μάνας”, όπου η μητέρα ταυτίζεται με τη μάνα γη, και διατρανώνει το μίσος της ενάντια στον πόλεμο και τους φασίστες που τον εξαπέλυσαν, σκορπίζοντας το θάνατο και τη δυστυχία. Θεωρούμε πως το απόσπασμα είναι ενδεικτικό, αλλά φτωχό για να αποδώσει τη δύναμη και το συναισθηματικό πλούτο της γλώσσας του Αϊτμάτοφ, για αυτό και το παραθέτουμε απλώς ως προτροπή προς τον αναγνώστη να προμηθευτεί και να μελετήσει το βιβλίο.
-Και συ, Τολγκονάη, ρωτάς αν μπορούν οι άνθρωποι να ζουν χωρίς πόλεμο. Αυτό δεν εξαρτάται από μενα, εξαρτάται από σας, από τους ανθρώπους, από τη θέληση και την κρίση σας.
-Τι έχεις να πεις, αγαπημένη γη, τους καλύτερους δουλευτές σου, τους πιο έμπειρους τεχνίτες σου, τους σκοτώνει ο πόλεμος! Εγώ δεν είμαι σύμφωνη μ’ αυτό, δε θα συμφωνήσω όσο ζω. Μπορούν οι άνθρωποι, πρέπει οι άνθρωποι να φράξουν το δρόμο του πολέμου.
-Νομίζεις, Τολγκονάη, πως εγω δεν υποφέρω από τους πολέμους; Υποφέρω πολύ. Έχω ανάγκη μεγάλη από τα μπράτσα του αγρότη και κλαίω αιώνια τα παιδιά μου, τους ζευγίτες. Όταν μένω χέρσα, όταν τα χωράφια μου μένουν αθέριστα και τα σιτάρια μου αλώνιστα τους καλώ: “Πού είστε καλοί μου ζευγίτες, που είστε σποριάδες μου; Σηκωθείτε παιδιά μου, ζευγίτες, κι ελάτε να με βοηθήσετε, πνίγομαι, πεθαίνω!” Όμως αυτοί δεν απαντούν στο κάλεσμά μου.
-Σ’ ευχαριστώ μανούλα γη. Κι εσύ υποφέρεις για αυτούς όπως και γω. Σε ευχαριστώ μητέρα γη.
-.-
Ο τρίτος και ο τέταρτος χρόνος του πολέμου μας έφεραν χαρές και λύπες. Οι δικοί μας κυνηγούσαν τον εχθρό βήμα-βήμα. Αναγάλιαζε η ψυχή μου από τη χαρά. Όμωςω, μέρα με τη μέρα η ζωή γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Το φθινόπωρο τα βολεύαμε κάπως, μαζεύαμε στάχια στα θερισμένα χωράφια, ξεθάβαμε πατάτες από τους κήπους. Από τα μέσα του χειμώνα άρχιζε η πείνα. Μα την άνοιξη και τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού ήταν πολύ δύσκολα. Μερικοί μόλις κρατιούνταν στα πόδια τους. Τρώγανε μόνο ρίζες, αγριόχορτα και νερό ανακατεμένο με λίγο γάλα. Ήταν αβάσταγο να βλέπεις τους άλλους, τις πολυμελείς οικογένειες, τα παιδάκια με τις πρησμένες κοιλιές και τα ρουφηγμένα μάγουλα να σε κοιτάζουν στα χέρια, να ζητούν σιωπηρά λίγο ψωμάκι. Αν μου έλεγαν: “πήγαινε και συ στο μέτωπο, να πεθάνεις εκεί, για να τελειώσει ο πόλεμος, και να χορτάσουν τα παιδάκια ψωμί” δε θα σκεφτόμουν καθόλου. Μόνο να μη βλέπω τα λιμασμένα μάτια.
Όλα ανήκαν στον πόλεμο: κι η ζωή κι η δουλειά κι η θέληση, ακόμα και το κουρκούτι των παιδιών, όλα, ως το τελευταίο σπειράκι. Και πήγαιναν στην αχόρταγη λάμια, τον πόλεμο.
(…)
Στο κολχόζ δεν είχε μείνει ούτε σπειρί. Ο,τι είχαμε το σπείραμε. Το σκέφτηκα, το βασάνισα το ζήτημα και μάζεψα όλα τα συνεργεία, όλους, από το μικρό ως το μεγάλο. Δεν ήταν συνέλευση, ήταν κάτι σαν οικογενειακό συμβούλιο.
-Ελάτε να σκεφτούμε τι θα κάνουμε, είπα. Να μη στηριχτούμε σε αυτά που σπείραμε στα χωράφια. Οι ίδιοι ξέρετε ότι όλα όσα είναι εκεί θα πάνε στο μέτωπο, και αν μείνει κάτι, θα πάει για σπόρο. Αν βρούμε όμως σπόρο, μπορούμε να σπείρουμε σιτάρι για τις πολυμελείς οικογένειες, τους γέρους και τα ορφανά. Αν έχετε εμπιστοσύνη σε μένα, εγώ αναλαβαίνω την ευθύνη. Το ζήτημα είναι να δώσει ο καθένας μας για σπόρο λίγα χρυσά σπειράκια, αυτό που έμεινε στον πάτο των σακιών και στο βάθος των αμπαριών. Μη θυμώνετε, κι αν γάλουμε την μπουκιά από το στόμα μας, κι αν πεινάσουμε, θα τα καταφέρουμε με γάλα ως το θέρο, σφίχτε τα δόντια. Και τότε για κάθε σπειρί θα πάρουμε εκατονταπλάσιο. Κάντε μια προσπάθεια, τολμήστε για τον εαυτό σας και τα παιδιά σας και δε θα μετανιώσετε. Βοηθήστε με όσο είναι ακόμα καιρός για σπορά.
Στη συγκέντρωση σα να συμφώνησαν όλοι μαζί μου. Όταν έφτασε όμως η υπόθεση στο ψητό, ήταν δύσκολο, τρομερό. Ιδιαίτερα τρομερό ήταν για μένα, όταν πετιούνταν από τα σπίτια οι μάνες με τα πολλά παιδιά και καταριούνταν τα πάντα στον κόσμο: και τον πόλεμο και αυτή τη ζωή και τα παιδιά και το κολχόζ κι εμένα. Ωστόσο, όλοι, κόβοντας την μπουκιά τους, έδινε άλλος ό,τι μπορούσε κι άλλος ό,τι είχε, άλλος μισό τενεκέ, άλλος μια χούφτα. Ήξερα πως έδιναν την τελευταία τους μπουκιά, κι ωστόσο το έπαιρνα. Μάζευα όσο μου έδιναν, το έβαζα χούφτα-χούφτα στα σακιά. Πέρασα με το κάρο σπίτι-το σπίτι. Παρακαλούσα, ικέτευα, συγκέντρωνα, παίρνοντάς το απ’ τα χέρια. Και μόνο μια σκέψη με καθησύχαζε. Το φθινόπωρο ο κόσμος θα με ευγνωμονεί, το φθινόπωρο η κάθε χούφτα θα δώσει έναν τενεκέ σιτάρι.
(…)
-Έτσι είναι, Τολγκονάη! Όχι μονάχα εσύ, αλλά κι εγώ, η γη, ένιωθα τον πόνο αυτό. Όλο το καλοκαίρι με στενοχωρούσε εκείνο το έρημο χωράφι, που έμοιαζε με ανοιχτή πληγή και πέρασε πολύς καιρός ώσπου να ξεχάσω τη θλίψη. Νιώθω σα νάχω φοβερές πληγές, Τολγκονάη, όταν βλέπω πως ο κάμπος μου μένει χέρσος. Πόσα χωράφια τότε δεν έδωσαν καρπό εξαιτίας του πολέμου! Ο πιο θανάσιμος εχτρός μου είναι εκείνος, που ξαπολνά τον πόλεμο.

Αλεξάντρ Σολζενίτσιν: Αντισοβιετικό Αρχιπέλαγος


100 χρόνια από τη γέννηση του «πρώτου των πρώτων» μεταξύ των αντιφρονούντων συγγραφέων της ΕΣΣΔ και του υπαρκτού σοσιαλισμού, Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, κι όπως είναι φυσικό τα αφιερώματα, στην Ελλάδα, αλλά κυρίως σε ξένα ΜΜΕ είναι αρκετά. Όπως συμβαίνει συνήθως, αυτά κυμαίνονται μεταξύ αγιογραφίας ενός «ασυμβίβαστου μαχητή κατά του ολοκληρωτισμού», με πλήρη απάλειψη των σκοτεινών πλευρών της σκέψης και δράσης του, ή με δειλές αναφορές σε αυτές, σε ένα πνεύμα υποβάθμισής τους. Δε λείπουν κι εκείνοι εξάλλου, που υπονοούν ότι η «βαρβαρότητα» του εγκλεισμού στο γκούλαγκ του σάλεψε το μυαλό. Μια ματιά στο βίο του βέβαια πείθει ότι οι βαθιά αντιδραστικές του πεποιθήσεις δε γεννήθηκαν λόγω της δίωξης του από τις σοβιετικές αρχές, ούτε ήταν καν αυτές μόνες τους που προκάλεσαν τη σύλληψη και την καταδίκη του, αλλά η ανοιχτή του πρόθεση να συνωμοτήσει κατά της ΕΣΣΔ.
Γεννήθηκε σε οικογένεια κοζάκων διανοουμένων και μεγάλωσε με τη μητέρα του, έχοντας χάσει τον πατέρα του σε ατύχημα πριν γεννηθεί. Άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά και φιλοσοφία λίγο πριν ξεκινήσει ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος και στη συνέχεια υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό. Το Φλεβάρη του 1945, κι ενώ υπηρετούσε στην Ανατολική Πρωσία, συνελήφθη από την SMERSH για απαξιωτικά σχόλιά του για το Στάλιν σε επιστολή προς το φίλο του Νικολάι Βίτκεβιτς, ενώ παράλληλα συνομιλούσε με τον φίλο αυτό για την αναγκαιότητα της δημιουργίας μιας αντισοβιετικής οργάνωσης.
Αυτές οι πράξεις, εν καιρώ πολέμου μάλιστα, θα θεωρούνταν αιτία καταδίκης σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, στη σοβιετική περίπτωση βέβαια ερμηνεύονται μέχρι σήμερα ως «στυγνή σταλινική καταπίεση». Κατηγορήθηκε για «δημιουργία εχθρικής οργάνωσης σύμφωνα με την παράγραφο 58 του σοβιετικού Ποινικού Κώδικα και οδηγήθηκε στη φυλακή της Λουμπιάνκα στη Μόσχα. Γράφοντας αργότερα για το πώς υποδέχτηκε τη συντριβή του φασισμού στις 9 Μάη 1945, περιέγραφε πώς κοιτούσαν οι κρατούμενοι από τα παράθυρά τους τον ουρανό της Μόσχας καλυμμένο με πυροτεχνήματα, χωρίς να νιώθει καμία χαρά: «Δεν υπήρχαν πανηγυρισμοί στα κελιά μας, ούτε αγκαλιές και φιλιά για μας. Αυτή η νίκη δεν είναι δική μας».
Ο Σολζενίτσιν δεν έκρυψε ποτέ την προτίμησή του για τους συνεργάτες των ναζί, ιδιαίτερα τον προδότη στρατηγό Βλασόφ, ενώ δε δίσταζε να δυσφημεί σε κάθε ευκαιρία τον Κόκκινο Στρατό για «αγριότητες» και «βιασμούς» κατά Γερμανών αμάχων, όπως στο ποίημα του «Πρωσικές νύχτες».
Μετά την καταδίκη του σε 8 χρόνια στα γκούλαγκ, μεταφέρθηκε αρχικά σε ειδικό στρατόπεδο επιστημόνων, ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο του Καζακστάν, όπου εργάστηκε σε χυτήριο. Την περίοδο εκείνη κατά δήλωσή του μετατράπηκε σε πιστό χριστιανό. Η σύζυγός του τον χώρισε για χάρη ενός άλλου άντρα (αργότερα ξαναπαντρεύτηκαν και ξαναχώρισαν οριστικά το 1972), ενώ ο ίδιος είχε αρρωστήσει από καρκίνο, για τον οποίο χειρουργήθηκε στη διάρκεια της κράτησής του.
Αφέθηκε ελεύθερος λίγο πριν το θάνατο του Στάλιν, το Φλεβάρη του 1953, του επιβλήθηκε ωστόσο μόνιμος εκτοπισμός στην περιοχή Κοκ – Τερέκ του Καζακστάν. Μετά την άνοδο του Χρουτσόφ διορίζεται καθηγητής σε σχολείο, ενώ ως το 1955 υποβλήθηκε σε νέα θεραπεία για τον καρκίνο, έχοντας μόνο 30% πιθανότητες επιβίωσης θεωρητικά. Τις εμπειρίες του αυτές τις κατέγραψε αργότερα σε μυθιστόρημα με τίτλο «Ογκολογική Κλινική».
Στα πλαίσια της «αποσταλινοποίησης», ο Σολζενίτσιν αποκαταστάθηκε το 1957 και αφιερώθηκε στη συγγραφή του πρώτου του έργου, “Μια μέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς”, όπου δίνεται η δική του εκδοχή για την καθημερινότητα των κρατούμενων στα γκούλαγκ. Το βιβλίο εκδόθηκε με προσωπική άδεια του Χρουτσόφ, που είχε προσκαλέσει προσωπικά το Σολζενίτσιν, μαζί με άλλους αντιφρονούντες συγγραφείς στη ντάτσα του στη Μαύρη Θάλασσα. Ο σοβιετικός ηγέτης μάλιστα το υπερασπίστηκε προσωπικά ενώπιον του ΠΓ του ΚΚΣΕ λέγοντας: “Υπάρχει ένας σταλινιστικής μέσα στον καθένα από σας, υπάρχει ένας σταλινιστική ακόμα και μέσα μου. Πρέπει να ξεριζώσουμε το κακό”. Όπως είναι φυσικό, με τόση προώθηση το βιβλίο ξεπούλησε στην ΕΣΣΔ, ενώ μεταφράστηκε γρήγορα και στη Δύση, γνωρίζοντας επίσης μεγάλη επιτυχία. Τέτοια ήταν η στήριξη που απολάμβανε ο Σολζενίτσιν εκείνη την περίοδο που το βιβλίο αυτό, όπως τρία ακόμα συντομότερα έργα του, αποτελούσε μέρος της διδακτέας ύλης στο σοβιετικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Η ανατροπή του προστάτη του το 1964 σήμανε και αλλαγή τύχης για το συγγραφέα, που είδε τα χειρόγραφα του μυθιστορήματος “Ο πρώτος κύκλος της κόλασης”, βασισμένο επίσης στις προσωπικές του εμπειρίες, να κατάσχεται από την KGB. Ένα χρόνο μετά αποκλείστηκε από την Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων, ενώ το 1970 του απονεμήθηκε το νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο αρνήθηκε να παραλάβει, φοβούμενος ότι οι σοβιετικές αρχές δε θα του επέτρεπαν να γυρίσει από τη Στοκχόλμη. Ζήτησε μάλιστα να το παραλάβει σε ειδική τελετή στη σουηδική πρεσβεία της Μόσχας, κάτι που η σουηδική κυβέρνηση αρνήθηκε για να μην υπονομεύσει τις σχέσεις της με την ΕΣΣΔ.
Το 1973 κυκλοφόρησε στη Δύση το magnum opus του “Το Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ”, που έγινε διεθνές μπεστ σέλερ και αποτελεί μέχρι σήμερα μια πραγματική “Βίβλο” της αντισοβιετικής και αντικομμουνιστικής μυθολογίας. Στη Σοβιετική Ένωση όπως είναι φυσικό το έργο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, που αποτυπώνονται σε κεντρικό άρθρο της “Πράβντα” στις 14 Γενάρη 1974, όπου τονίζονται οι φιλοχιτλερικές συμπάθειες του συγγραφέα, οι “δικαιολογίες για τα εγκλήματα των ακολούθων του Βλασόφ και του Μπαντέρα” και επισημαίνεται πως ο Σολζενίτσιν “πνίγεται από παθολογικό μίσος για τη χώρα όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, για το σοσιαλιστικό σύστημα και το σοβιετικό λαό”.
Αν και αρχικά υπήρχαν σχεδιασμοί για εξορία του Σολζενίτσιν σε άλλη σοσιαλιστική χώρα, τελικά, με πρωτοβουλία του επικεφαλής της KGB Γιούρι Αντρόποφ και ενθάρρυνση του καγκελαρίου της ΟΔΓ Βίλι Μπραντ, αποφασίστηκε η απέλασή του στη Δ. Γερμανία. Μετά από ένα διάστημα στη Φρανκφούρτη και στην Ελβετία, ο Σολζενίτσιν προσκλήθηκε από τις ΗΠΑ κι εγκαταστάθηκε στη χώρα, όπου αντιμετωπίστηκε ως ίνδαλμα και δε σταμάτησε να συσσωρεύει βραβεία και διακρίσεις.
Ο ίδιος, αν και βαθιά καχύποπτος απέναντι στον “υλισμό” της Δύσης, δε φάνηκε αχάριστος απέναντι στη νέα του πατρίδα, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κατηγορήσει τις χώρες του τρίτου κόσμου που καταφέρονταν κατά των αμερικανικών επεμβάσεων. Κατηγόρησε επίσης τις ΗΠΑ που συντάχθηκαν με τον αντιφασιστικό συνασπισμό στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, αντί “να πολεμήσουν πρώτα τον έναν ολοκληρωτισμό και μετά τον άλλο”. Ιδιαίτερα λάβρος υπήρξε μετά την ήττα των Αμερικανών στο Βιετνάμ, προβλέποντας εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια έγκλειστους στα στρατόπεδα.
Αυτού του είδους οι ιερεμιάδες ήταν σήμα κατατεθέν του Σολζενίτσιν, που διέβλεπε παντού τον κίνδυνο του “ολοκληρωτισμού”, ιδιαίτερα στην ιβηρική χερσόνησο, όπου στήριξε ανοιχτά τους δικτάτορες Σαλαζάρ και Φράνκο. Στην περίπτωση της επανάστασης των Γαρυφάλλων μάλιστα προέβη και στην αμίμητη πρόγνωση πως “αναπόφευκτα” η Πορτογαλία “πρέπει να θεωρείται μελλοντικό μέλος του συμφώνου της Βαρσοβίας”. Τέτοιο ήταν το αντικομμουνιστικό του μένος, που κατηγορούσε ακόμα και την καθ’όλα αντισοβιετική Διεθνή Αμνηστία ως υπερβολικά ελαστική και φιλελεύθερη.
Τα αντιδραστικά του οράματα, ριζωμένα στον πανσλαβισμό και τη νοσταλγία του τσάρου έγιναν ακόμα πιο φανερά μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ενώ το 2007, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Der Spiegel, εξέφραζε την ελπίδα πως οι συμπατριώτες του κάποια στιγμή θα καταλάβαιναν πως ο κομμουνισμός φταίει για όλες “τις πικρές σελίδες της ιστορίας τους”.
Ένα από τα τελευταία του έργα ήταν το δίτομο “200 χρόνια μαζί” , που εξετάζει τις σχέσεις Εβραίων και Ρώσων και αναζωπύρωσε την παλιά συζήτηση για τον αντισημιτισμό του Σολζενίτσιν, τον οποίο οι θαυμαστές του, ανάμεσά τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, προσπάθησαν να σχετικοποιήσουν. Το έργο φέρει ομοιότητες με ένα παλιότερο, αδιαμφισβήτητα αντισημιτικό δοκίμιο με τίτλο “Οι Εβραίοι στην ΕΣΣΔ και τη μελλοντική Ρωσία”, το οποίο ο ίδιος είχε καταγγείλει ως παραχάραξη, βασισμένη σε “κλεμμένα” κείμενά του. Ωστόσο, μετέπειτα αναλύσεις απέδειξαν χωρίς αμφιβολία τη γνησιότητά του.
Ο Σολζενίτσιν έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών στις 9 Αυγούστου 2008. Τάφηκε στο μοναστήρι Ντονσκόι της Μόσχας, όπως ήταν η επιθυμία του.

My brother – Ο αδερφός μου “Γροθιά στο στομάχι” των Χανιωτών;

  My brother – Ο αδερφός μου“Γροθιά στο στομάχι” των Χανιωτών;  Από herko στο Δεκ 13, 2018 Κοινωνία   Επιμ...

TOP READ