Από το πρόσωπο στο καρτούν

 Από το πρόσωπο στο καρτούν

Ο Τσίπρας αποδείχτηκε υποδειγματικός μαθητής των «ευρωπαϊκών κύκλων». Γνωρίζουν ότι από εδώ και στο εξής η υπακοή του θα βασίζεται στην αποστήθιση όσων σκέψεων με τη μορφή νόμων θα του υπαγορεύουν οι νέοι του καθηγητές.

2. Ολα πια δένουν μεταξύ τους. Η Αριστερά δεν χρειάζεται να ανατρέξει σε κανένα παρελθόν της για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Είναι πλέον και αυτή μια ακόμη νεκρή φύση. Από δω και στο εξής δεν δικαιολογείται καμία αδυναμία μέσα στο κίνημα που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Η δική μας κληρονομιά είναι μεγάλη, αυστηρή και ως εκ τούτου ικανή, όταν έρχονται τα δύσκολα και τα βαθιά, να παρέχει δύναμη και παρηγοριά.

3. Αποφεύγοντας να αντιμετωπίσει απευθείας την πραγματικότητα, ο ανεκδιήγητος Στέλιος Ράμφος ξεπέφτει στην απλούστευση. Προσθέστε σε αυτά και τη μανία του για δημοσιότητα και έτοιμο είναι το καρτούν. Σε γνωστή πρωινή εκπομπή, ο κύριος Ράμφος δήλωσε πως η Ελλάδα είναι μια μικρή βίδα στο αεροπλάνο της Ευρώπης και ως εκ τούτου αυτή η βίδα πρέπει επιτέλους να βιδωθεί σωστά, αφού οι εταίροι μας που μας «μπουκώνουν» [sic] με δισεκατομμύρια, δεν μπορούν να κινδυνεύουν εξαιτίας μιας βίδας. Από τον καιρό που έφυγαν ο Κωστής Παπαγιώργης και ο Παναγιώτης Κονδύλης, το καρτούν Ράμφος διασύρει την υπόθεση του στοχασμού στην Ελλάδα.

4. «Η συμφωνία δεν είναι Βάρκιζα γιατί δεν παραδόθηκαν τα όπλα» δήλωσε κατά την παραλαβή του υπουργείου Εργασίας ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Αυτή η έκρηξη του υπουργού που παραβιάζει την κοινή λογική γίνεται ενδιαφέρουσα, γιατί αν τα ίδια λόγια τα έλεγε ένας φίλος σε καφενείο θα προσπαθούσαμε να τον επαναφέρουμε στην πραγματικότητα. Ο κύριος Κατρούγκαλος όμως κυβερνά, ορίζει τους κανόνες, διαθέτει λαμπρά πτυχία που συνάδουν με το ντύσιμό του, που του προσθέτει και μια αίσθηση ανωτερότητας. Φοβάμαι ότι η ανοησία δεν θα αργήσει να περάσει και στο επόμενο στάδιο, της ασυνάρτητης επιχειρηματολογίας, του παραληρήματος, που όταν κάνει την εμφάνισή του δεν θα μπορεί να το συγκρατήσει ούτε το υπουργείο ούτε η κυβέρνησή του.

5. Αδίκως κουράζεται η Νάντια Βαλαβάνη γυρνώντας δεξιά κι αριστερά το επαναστατικό της παρελθόν, προκειμένου να δικαιωθεί τόσο για το σκάνδαλο των χρημάτων της μητέρας της όσο και για τους λόγους της παραίτησής της. Εχω τόσα χρόνια κουραστεί με όλους αυτούς που τη χώθηκαν στην εξουσία και με τον πρώτο κλονισμό που οι ίδιοι προκάλεσαν, αντί να έχουν την αξιοπρέπεια να αποσυρθούν, θυμούνται ηρωικές στιγμές τους πιστεύοντας ότι αυτές λειτουργούν σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και τους ξεπλένουν. Οταν άλλαξε αμφίεση, η κ. Βαλαβάνη όφειλε να γνωρίζει πως η επανεμφάνισή της ως υπουργός κρίνεται από ένα αμείλικτο τώρα, το οποίο επικρέμαται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια όλων μας. Μόνο αυτό το τώρα έχει δικαίωμα να συνομιλεί και να ανασύρει από το παρελθόν. Αυτό το τώρα γνωρίζει τι είναι ανάρμοστο, ποιος αληθινά έχει το δικαίωμα στο δημόσιο λόγο και ποιον πρέπει να σκεπάσει η σκόνη. Βιάστηκε η κ. Βαλαβάνη πιστεύοντας πως, δραπετεύοντας από το τώρα, ό,τι και να γίνει, οι παλιές καλές επαναστατικές μέρες θα καθαρίσουν γι' αυτήν. Και αυτά που λέει, γυρνώντας από το ένα τηλεοπτικό κανάλι στο άλλο, δεν σχηματίζουν παρά σκιές στο θίασο των σκιών των δημοσιογράφων.

6.Ενώ χρειάζεται πολύς χρόνος για να γίνει κάποιος αυτό που θέλει, αρκεί μια στιγμή για να μεταμορφωθεί σε καρτούν. Και το χειρότερο, αυτό να αφορά πρόσωπα που κάποτε μοιράστηκες το χρόνο σου μαζί τους, αλλά τώρα αποτελούν μόνο μέρος του προβλήματος και βρίσκονται απέναντί σου. Αλλά ο δικός σου χρόνος είναι πολύτιμος και η ζωή σου μία και μοναδική.

Γιώργος Κακουλίδης

Ριζοσπάστης

ΕΥΡΩΖΩΝΗ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Παραμένουν «ανοιχτά» όλα τα ενδεχόμενα για το μέλλον της

ΕΥΡΩΖΩΝΗ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Παραμένουν «ανοιχτά» όλα τα ενδεχόμενα για το μέλλον της

Το άρθρο του Γάλλου Προέδρου που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή, δεν ήταν καθόλου τυχαίο

Η συζήτηση για το μέλλον της Ευρωζώνης δεν άρχισε με αφορμή τη θέση της Ελλάδας και δυναμώνει σε όλα τα αστικά επιτελεία της Ευρώπης

Eurokinissi

«Αυτό που μας απειλεί, δεν είναι η υπέρβαση της Ευρώπης, αλλά η ανεπάρκειά της» ήταν ο τίτλος του άρθρου του Γάλλου Προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στην εφημερίδα «Ζουρνάλ ντε Ντιμάνς», στο πλαίσιο αφιερώματος στα 90χρονα του Ζακ Ντελόρ (ο οποίος ήταν πρόεδρος της Κομισιόν στο χρονικό διάστημα 1985-1995 και θεωρείται ένας από τους αρχιτέκτονες της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, προγόνου της σημερινής Ευρωζώνης).
Το άρθρο επιβεβαιώνει ότι όλα τα ενδεχόμενα μένουν «ανοιχτά» για το μέλλον της Ευρωζώνης, όπως και ότι τα «σενάρια» για μια αντικατάστασή της από ένα μικρότερο σχήμα δεν είναι καινούρια.
Η συζήτηση για μια αλλαγή σχέσης κρατών-μελών με την Ευρώπη δεν αφορά κανενός είδους γερμανική «εμμονή». Εκτός από το Βερολίνο κι άλλες καπιταλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, εξετάζουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, στο πλαίσιο μιας «αναμόρφωσης» της Ευρωένωσης, συνεκτιμώντας τα δεδομένα στις σημερινές συνθήκες και μελετώντας ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος υπεράσπισης της θέσης τους στη διεθνή «σκακιέρα». Προβάλλεται, επίσης, η αναγκαιότητα αλλαγής όρων λειτουργίας της Ευρωζώνης, έτσι ώστε να γίνεται εφικτή η συνύπαρξη κρατών σε συνθήκες που οξύνεται η ανισομετρία και η ανισοτιμία που την ακολουθεί.
Η συζήτηση αυτή προκύπτει από την ίδια την ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη - η οποία δεν αναιρείται από καμιά διακρατική συμμαχία - που εναλλάσσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες κάθε αστική τάξη επιλέγει ποιους συμμάχους κρατά και ποιους αφήνει σε κάθε χρονική περίοδο, με ποιους διατηρεί «στενότερη» και με ποιους «χαλαρότερη» σχέση.
Τα παρακάτω αποσπάσματα από το άρθρο προσφέρονται για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα:

Ζητούμενο να «ευνοηθεί» το κεφάλαιο

«Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι κάποιο έθνος θα εγκαταλείψει ένα μέρος της κυριαρχίας του, αν δεν είναι βέβαιο ότι θα βγει πιο ευνοημένο από αυτή τη διαδικασία» σημειώνει στο σχετικό άρθρο ο Ολάντ και συνεχίζει: «Η Ευρώπη πρέπει να προσδιορίσει ένα νέο ορίζοντα επιδεκτικό για τη γέννηση της ελπίδας, γιατί η ευρωπαϊκή ιδέα εξαντλείται όταν δε μεταφράζεται σε πράξεις».
Τι επιβεβαιώνει εδώ ο Γάλλος ηγέτης; Οτι η συμμετοχή σε μια διακρατική ένωση αποτελεί επιλογή για την αστική τάξη, εφόσον εκτιμά ότι έτσι υπηρετεί καλύτερα τα μακροπρόθεσμα σχέδιά της. Σ' αυτή τη βάση, αποδέχεται συμβιβασμούς ζυγίζοντας απώλειες και οφέλη, προσδοκώντας κέρδη σε οικονομικό και φυσικά γεωπολιτικό επίπεδο, αλλά και χωρίς να θεωρεί δεδομένη και αιώνια καμιά συμμαχία. Η αγωνία - που πολλοί αστοί μοιράζονται τον τελευταίο καιρό - για την «ευρωπαϊκή ιδέα» δεν είναι παρά η κατάθεση του προβληματισμού της τάξης τους για το κατά πόσον οι επιλογές που έγιναν σε άλλες χρονικές περιόδους, σε διαφορετικές συνθήκες, συνεχίζουν να είναι ακόμα οι πιο ωφέλιμες για την ίδια αλλά και οι λιγότερο «ευνοϊκές» για τους ανταγωνιστές τους.
Απ' αυτή την αφετηρία αναπτύσσεται η αστική κριτική και αμφισβήτηση της ΕΕ, δυναμώνει ο «ευρωσκεπτικισμός» σε μερίδες της αστικής τάξης πολλών ευρωπαϊκών χωρών: από τη σκοπιά της αναζήτησης των «καλύτερων» αντιλαϊκών συνεργασιών, του πώς κάθε αστική τάξη θα βγει όχι απλά ενισχυμένη, αλλά και πιο δυνατή από τους αντιπάλους της, θα μπορεί να εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους με περισσότερα εργαλεία και από καλύτερη θέση σε σχέση με τους άλλους.

Με το βλέμμα στραμμένο στην ευρύτερη «ισορροπία» δυνάμεων

«Αυτό που μας απειλεί, δεν είναι η υπέρβαση της Ευρώπης αλλά η ανεπάρκειά της», συνεχίζει ο Φρανσουά Ολάντ και εξηγεί ότι στη «ζυγαριά» μπαίνει και το κατά πόσο η ΕΕ εξακολουθεί να είναι «όχημα» διείσδυσης στις υπόλοιπες αγορές του πλανήτη, αλλά και επικράτησης απέναντι στις «αναδυόμενες» δυνάμεις που φέρνουν αλλαγές στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα:
«Διότι, απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και στις αναδυόμενες δυνάμεις, όπως (και) μπροστά στους κινδύνους που συνδέονται με την αστάθεια στα σύνορά μας, τα πραξικοπήματα, τους πολέμους, την τρομοκρατία, την καταστροφή του κλίματος και εκείνους που προβάλλουν με τις μετατοπίσεις πληθυσμών, βρίσκεται η Ευρώπη που υπάρχει προσδοκία να φέρει τις τεχνολογίες του αύριο, να προωθήσει το βιομηχανικό μοντέλο, να πετύχει την ενεργειακή και οικολογική μετάβαση, να επενδύσει στη γνώση... Εν συντομία, να είναι μια δύναμη στην υπηρεσία της ισορροπίας στον κόσμο».
Η «ισορροπία» για την οποία μιλά ο Ολάντ και οι όμοιοί του, είναι η σημερινή «ισορροπία» δυνάμεων μέσα στην οποία τα ευρωενωσιακά μονοπώλια διασφαλίζουν μέσα από τη σημερινή Ευρωζώνη και τη σημερινή ΕΕ μια ικανοποιητική θέση στις ξέφρενες και διαρκείς «κόντρες» για ενίσχυση της οικονομικής, πολιτικής αλλά και στρατιωτικής τους δύναμης.
Επειδή όμως η καπιταλιστική κρίση και η οικονομική ύφεση/στασιμότητα που ακόμα επιδρά στο μεγαλύτερο μέρος (και) της Ευρώπης γεννά προβληματισμούς στα αστικά επιτελεία, ο Ολάντ αναμοχλεύει το θέμα της Ευρώπης «δύο ταχυτήτων» και γι' αυτό θυμίζει παλιότερες επισημάνσεις του Ντελόρ. «Με τον Ζακ Ντελόρ η Ευρώπη μεγάλωσε, αλλά μας προειδοποίησε, προτείνοντας μια εμβάθυνση με διαφοροποιημένες ενσωματώσεις. Ας τον ακούσουμε» και αφού ισχυρίζεται πως μετά την πρόσφατη συμφωνία με την Ελλάδα «η ποιότητα της γαλλογερμανικής σχέσης έδωσε πολλά πράγματα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα επικράτησε», μιλά πιο ανοικτά: «Αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε εκεί». Επαναφέρει το ζήτημα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» («να καταλάβουμε την ιδέα του Ζακ Ντελόρ για κυβέρνηση Ευρωζώνης και να προστεθεί ένας συγκεκριμένος προϋπολογισμός, όπως και ένα κοινοβούλιο που θα διασφαλίσει το δημοκρατικό έλεγχο»), αλλά ξεκαθαρίζει ότι «αυτή η επιλογή χρειάζεται μια οργάνωση ενισχυμένη και, μαζί με τις χώρες που το αποφασίσουν, μια πρωτοπορία. Η Γαλλία είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο».
Ως διευκρινίσεις στην «πρωτοπορία» για την οποία έγραψε ο Ολάντ, εκλήφθηκαν οι δηλώσεις που λίγες μέρες μετά έκανε ο Γάλλος πρωθυπουργός, Μανουέλ Βαλς, υποστηρίζοντας ότι οι χώρες της «πρωτοπορίας» στις οποίες αναφερόταν ο Φρανσουά Ολάντ, θα μπορούσαν να είναι «η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, οι ιδρυτικές χώρες της ΕΕ και οι Μπενελούξ (σ.σ. Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο)». Ο Βαλς, μάλιστα, πρόσθεσε ότι «τις επόμενες βδομάδες, η Γαλλία, κυρίως μέσω του Προέδρου της Δημοκρατίας, θα έχει την ευκαιρία να αναλάβει πρωτοβουλίες για να κάνει συγκεκριμένες προτάσεις».

«Επανίδρυση» λυκοσυμμαχιών

Στην όλη συζήτηση που η γαλλική αστική τάξη φαίνεται ότι θα «ανοίξει» πιο οργανωμένα το επόμενο διάστημα, πολλοί πρόσθεσαν και τις αναφορές του ίδιου του Ντελόρ, που μεταξύ άλλων υπογράμμισε: «Το σημερινό σύστημα της Ευρωζώνης δεν είναι πλέον διαχειρίσιμο. Υπήρξε εξαρχής μια κατασκευαστική ατέλεια. Θα πρέπει να επανιδρυθεί η Οικονομική και Νομισματική Ενωση. Θα το κάνουν; Στην παρούσα κατάσταση αποφύγαμε τα χειρότερα. Ομως, η Ευρώπη δεν είναι πλέον μια ηθική δύναμη. Θα πρέπει να αποκαταστήσουμε αυτή την ηθική δύναμη, που ήταν η ισχύς της Ευρώπης σε άλλες περιόδους, όπως όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου».
Οι εκπρόσωποι των μονοπωλίων γνωρίζουν ότι ειδικά σε συνθήκες κρίσης, η «συγκατοίκηση» με ασθενέστερες καπιταλιστικές οικονομίες γεννά «βαρίδια» για τις ισχυρότερες. Τέτοιοι προβληματισμοί υπήρχαν από την αρχή ίδρυσης της ΕΕ και ειδικά της Ευρωζώνης, δυναμώνουν σήμερα που κάθε μερίδα του κεφαλαίου προσπαθεί να ανακάμψει και να βρεθεί σε όσο το δυνατόν πιο αναβαθμισμένη θέση ή να μετρήσει όσο το δυνατόν μικρότερες απώλειες.
Η «επανίδρυση» της Ενωσης, η «επανίδρυση» κάθε ιμπεριαλιστικής ένωσης ίσως σήμερα να εξετάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα όμως, ούτε θα αναβαπτίσει τη συγκεκριμένη λυκοσυμμαχία, ούτε θα καταργήσει την ορμή με την οποία τα μονοπώλια θα τσακίζουν τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων.
Αυτό που θα κάνει, θα είναι να γυρίσει μια νέα σελίδα στη βαρβαρότητα με την οποία θα κλιμακώνεται η επιδρομή σε βάρος όλων των ευρωπαϊκών λαών, την αγριότητα με την οποία οι ιμπεριαλιστές και θα φορτώνουν στους λαούς τη χασούρα τους και θα τους ζητούν να φυλάξουν τα πλούτη τους.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ Ο λαός εγκλωβισμένος στις παραλλαγές αστικής διαχείρισης

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Ο λαός εγκλωβισμένος στις παραλλαγές αστικής διαχείρισης

Η πείρα και των Πορτογάλων βεβαιώνει ότι δεν αρκεί η αμφισβήτηση απλά μιας κυβέρνησης, αλλά η αμφισβήτηση συνολικά της αστικής εξουσίας (φωτ. από πρόσφατη εργατική κινητοποίηση)

Ενώ η λεγόμενη «στροφή στο ρεαλισμό» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, εκθειάζεται στη χώρα μας και το εξωτερικό από το κυρίαρχο τμήμα του κεφαλαίου, συχνά προβάλλεται ως παράδειγμα συναίνεσης για τα αστικά κόμματα η περίπτωση της Πορτογαλίας, με το επιχείρημα μάλιστα ότι έπρεπε νωρίτερα να ακολουθηθεί και στην Ελλάδα. Βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιείται είναι ότι «η Πορτογαλία κατάφερε και βγήκε από τα μνημόνια», ενώ η Ελλάδα όχι και άρα θα «καθυστερήσει η ανάπτυξη».

Βεβαίως αυτού του είδους η κριτική που γίνεται από αστούς, μικροαστούς και διάφορες κατηγορίες οπορτουνιστών με τις ...δήθεν εναλλακτικές λύσεις, αφορά σε εσωτερικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις εν μέσω κρίσης μερίδων του κεφαλαίου, και αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα και την Πορτογαλία και άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα. Και αυτό γιατί ανεξάρτητα από το ποια τακτική ακολουθούν τα αστικά κόμματα και τα δήθεν αριστερά και ριζοσπαστικά, όπως αυτοπροβάλλεται και ο ΣΥΡΙΖΑ, η κοινή στρατηγική για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας με χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Αυτό εξυπηρέτησαν και εξυπηρετούν και τα μνημόνια, που είναι εργαλεία προώθησης των αλλαγών και αναδιαρθρώσεων που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να ξεπεράσει την περίοδο της κρίσης, ξεκινώντας την ανάκαμψη με τους εργαζόμενους σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο, πιο φτηνούς, ανασφαλείς και αναλώσιμους.

Η «επιτυχία» της Πορτογαλίας ήταν μόνο για τους καπιταλιστές

Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τα πράγματα στην περίπτωση της λεγόμενης «επιτυχημένης Πορτογαλίας». Στη χώρα αυτή μετά από 4 χρόνια βαθιάς κρίσης τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα:

• Η ανεργία επίσημα είναι στο 14% (στους νέους φτάνει το 40% και 50%).
• Διευρύνεται η μισοδουλειά - μισοζωή με τη μερική απασχόληση και την υποαπασχόληση.
• 1,5 εκατομμύριο λαού αδυνατεί να έχει οικογενειακό γιατρό.
• Πάνω από 2,7 εκατομμύρια βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.
• Παρά τα σκληρά μέτρα του μνημονίου με την τρόικα (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), τη σφικτή δημοσιονομική πολιτική που μάτωσε το λαό, το δημόσιο χρέος (που δημιούργησε η πλουτοκρατία) εξακολουθεί να είναι στο 130% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος.
• Μετά από όλα αυτά η λεγόμενη αναιμική ανάκαμψη με αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,4%, έφερε κέρδη στις επιχειρήσεις, άνοιξε τον κύκλο των ιδιωτικοποιήσεων επιχειρήσεων που παρέμεναν ως τώρα τυπικά δημόσιες, όπως ο αερομεταφορέας, τα ταχυδρομεία.

Σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα για τους εργαζόμενους, πραγματοποιούνται μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, όπως αυτή που έγινε την περασμένη Τετάρτη και οργανώθηκε από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Πορτογαλίας (CGTP-IN) έξω από τη Βουλή στη Λισαβόνα. Κεντρικό σύνθημα της συνομοσπονδίας, στην οποία συμμετέχουν τα μέλη και στελέχη του Πορτογαλικού ΚΚ, ήταν να ηττηθεί η «δεξιά» κυβέρνηση του συνασπισμού του Σοσιαλδημοκρατικού και Λαϊκού Κόμματος και να υπάρξει μια «αριστερή και πατριωτική κυβέρνηση» που θα σταματήσει τη λιτότητα, θα αναπτύξει την εθνική παραγωγή και τις θέσεις πλήρους εργασίας, θα επαναφέρει τις συλλογικές συμβάσεις και θα φορολογήσει την εργοδοσία, ώστε να ελαφρυνθούν τα λαϊκά στρώματα που πλήγηκαν βάναυσα από την κρίση και ακόμα θα επαναδιαπραγματευτεί το δημόσιο χρέος, με στόχο τη διαγραφή τουλάχιστον του μισού. Δηλαδή το κίνημα που αναπτύσσεται παραμένει εγκλωβισμένο στη γραμμή στήριξης της κυβερνητικής εναλλαγής.

Εκλογές τον Οκτώβρη

Μέσα σε αυτό το κλίμα και την έντονη λαϊκή προσδοκία για κυβερνητική αλλαγή στο πλαίσιο της αστικής διαχείρισης, που δήθεν μπορεί να βελτιώσει κάπως τα πράγματα, ανακοινώθηκαν την Πέμπτη από τον Πρόεδρο της χώρας, Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα, οι βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στις 4 Οκτώβρη για τις 230 έδρες στο εθνικό Κοινοβούλιο.
Οπως είπε αυτός ο αστός πολιτικός, «οι εκλογές αυτές είναι ιδιαίτερα σημαντικές για το μέλλον της Πορτογαλίας, αφού η χώρα συνεχίζει να υπόκειται στους ιδιαίτερα απαιτητικούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας, έναν χρόνο μετά την έξοδό της από το πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας της (το μνημόνιο)».
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις (μέσα του Ιούλη), το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) προηγείται με 38% έναντι του αθροίσματος των κομμάτων της συγκυβέρνησης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PSD) και του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κέντρου - Λαϊκού Κόμματος CDS-PP με 37%.
Ο κεντροδεξιός πρωθυπουργός από το 2011, Πέδρου Πάσους Κουέλιου, διεκδικεί δεύτερη τετραετή θητεία, ενώ από το λεγόμενο Σοσιαλιστικό Κόμμα επικεφαλής έχει τεθεί ο Αντόνιου Κόστα, αφού ο πρώην πρωθυπουργός των Σοσιαλιστών Ζουζέ Σόκρατες (2005-2011) παραμένει ακόμη προφυλακισμένος, μετά τη σύλληψή του το Νοέμβρη του '14 και τις κατηγορίες για διαφθορά, απάτες και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες.
Τώρα αυτό το κόμμα που συμμετείχε στην αστική διαχείριση που τσάκισε το λαό (είχε υπογράψει το «πρόγραμμα διάσωσης» το 2011) αυτοπροβάλλεται ως «δύναμη αλλαγής» και προβάλλει ανάλογες διακηρύξεις με αυτές που υπόσχονταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα ή το Ποδέμος στην Ισπανία περί «ευρωπαϊκής λύσης χωρίς ΔΝΤ», περί «ελπίδας για την αναζωογόνηση της οικονομίας χωρίς λιτότητα». Προβάλλει «πακέτο» 55 μέτρων, με διακηρύξεις περί αύξησης των δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση, επαναφορά των εργασιακών σχέσεων, αναθεώρηση τμήματος των ιδιωτικοποιήσεων που έκαναν οι άλλοι διαχειριστές, εφάπαξ φόρος 4% στις μεγάλες επιχειρήσεις, φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας.
Στις δημοσκοπήσεις, στην τρίτη θέση με 7,5% έρχεται η Δημοκρατική Ενωτική Συμμαχία (CDU), που συναποτελούν το Πορτογαλικό ΚΚ, το Οικολογικό Κόμμα «Πράσινοι» (PEV) και η Δημοκρατική Παρέμβαση (ID). Κεντρικό ζήτημα που προβάλλει αυτή η συμμαχία είναι η «ήττα της δεξιάς» που έφερε τα καταστροφικά για το λαό και τη χώρα μέτρα, με το «σύμφωνο της επίθεσης», όπως ονομάζει το μνημόνιο με την τρόικα. Βασικοί άξονες του προγράμματος είναι ότι μια «αριστερή πατριωτική κυβέρνηση» θα επαναδιαπραγματευτεί το δημόσιο χρέος διεκδικώντας μείωσή του τουλάχιστον στο μισό, θα αυξήσει τους μισθούς και τις συντάξεις των εργαζομένων, θα επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και την πλήρη και σταθερή εργασία. Βασισμένη σε μια «μεικτή οικονομία» και με ενίσχυση της «εθνικής παραγωγής» θα δώσει προτεραιότητα στις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας που θα επανέλθουν στο κράτος και στο συνεταιριστικό τομέα, που βεβαίως θα συνυπάρχει με τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις που τώρα θα πληρώνουν περισσότερο φόρο στο πλαίσιο ενός δικαιότερου αναλογικότερου φορολογικού συστήματος. Γίνεται λόγος επίσης για την καταπολέμηση της διαφθοράς, όπως και για την ενίσχυση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης και Υγείας και την πρόσβαση στον αθλητισμό και τον πολιτισμό.
Σε ό,τι αφορά το κρίσιμο ζήτημα της συμμετοχής στην ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της ΕΕ, που επισημαίνει ότι είναι ένωση του κεφαλαίου που δεν ωφέλησε το λαό, αφήνει ανοιχτό το ζήτημα για τη μελέτη και την προετοιμασία ενός σχεδίου αποσύνδεσης της πορτογαλικής οικονομίας από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, χωρίς να θέτει όμως το ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτή. Γενικότερα μιλάει για «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» και ανάκτηση από τη χώρα της «χαμένης της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας», ενώ συχνά χρησιμοποιεί και το παράδειγμα της Ελλάδας ως «πιεζόμενη και εκβιαζόμενη» από την τρόικα και υποβαθμίζοντας τις ευθύνες της αστικής διαχείρισης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Το λεγόμενο Μπλοκ της Αριστεράς (Bloco de Esqierda) -που ιδρύθηκε το 1999 από ορισμένα πρώην στελέχη του Πορτογαλικού ΚΚ, από άλλες οπορτουνιστικές και τροτσκιστικές ομάδες, και αποτελεί συνιδρυτή του διαχειριστικού οπορτουνιστικού Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς- καταγράφει στις μετρήσεις 4% με ένα πρόγραμμα που είναι καθαρά σοσιαλδημοκρατικό - διαχειριστικό. Το 2009 είχε 10%, ενώ το 2011 υποστήριξε στις προεδρικές εκλογές τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών Μανουέλ Αλέγκρε, όπως και τα λεγόμενα «σχέδια διάσωσης για την Ελλάδα» στην πορτογαλική Βουλή.
Το λεγόμενο κόμμα «Ελεύθερο - Ωρα για να πάμε μπροστά» (Livre/Tempo de Avancar), με ηγέτη τον Ρούι Τάβαρες, που ανεξαρτητοποιήθηκε το 2011 ως ευρωβουλευτής που είχε εκλεγεί με το Μπλοκ της Αριστεράς και πήγε στην ευρωομάδα των «Πράσινων», εμφανίζεται να έχει γύρω στο 2%. Το μόρφωμα αυτό που εμφανίζεται από το Νοέμβρη του 2013 ως υπέρβαση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος έχει σύνθημα «Ελευθερία, Αριστερά, Ευρώπη, Οικολογία», έχει επίσης σοσιαλδημοκρατικό - διαχειριστικό πρόγραμμα, ενώ η συνθηματολογία του και ο μικροαστικός χαρακτήρας του, όπως και η λεγόμενη «συμμετοχικοδημοκρατική δομή» του προσιδιάζει στο αντίστοιχο μικροαστικό διαχειριστικό κόμμα στην Ισπανία το Podemos (Μπορούμε). Ο Τάβαρες συχνά μιλάει για την έλλειψη δημοκρατίας στα κόμματα, ενώ ανοιχτά προπαγανδίζει την ανάγκη να «μεσολαβήσει» για τη δημιουργία «μιας αριστερής κυβέρνησης» με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και άλλα «αριστερά κόμματα».
Από το πανόραμα των κομμάτων στην Πορτογαλία, που καλούν ανοιχτά το λαό να συμβιβαστεί το πολύ με μια ...καλύτερη αστική διαχείριση, γίνεται φανερό ότι δυσκολεύεται η χειραφέτηση των Πορτογάλων εργαζομένων από τις διάφορες πλευρές της αστικής διαχείρισης.

Δ.Κ

ΗΧΟΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ «Βλέποντας» με τα ... αυτιά

ΗΧΟΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ

«Βλέποντας» με τα ... αυτιά

Ο άνθρωπος μπορεί να αναπτύξει μια περιορισμένη εκδοχή της ικανότητας πλοήγησης μέσω ηχοβολισμού, που διαθέτουν θηλαστικά όπως το δελφίνι, η φάλαινα και η νυχτερίδα

Ο Μπεν Αντεργουντ μπορούσε να κινηθεί στο χώρο χρησιμοποιώντας ηχοεντοπισμό παρόμοιο με του δελφινιού με το οποίο παίζει σε αυτήν τη φωτογραφία, που τραβήχτηκε το 2006, στο πλαίσιο ενός ειδικού προγράμματος αλληλεπίδρασης με τα δελφίνια

Ο Ντάνιελ Κις είναι τυφλός απ' όταν ήταν 13 μηνών, αλλά κανένας δεν το παρατηρεί με την πρώτη ματιά. Μπορεί να κινείται άνετα με το ποδήλατό του, να κατασκηνώνει στην εξοχή, να κολυμπάει, να χορεύει και να κάνει πολλές άλλες δραστηριότητες, που οι περισσότεροι θα θεωρούσαν αδύνατες για έναν τυφλό. Πώς τα καταφέρνει; Ο Κις είναι άνθρωπος ηχοεντοπιστής!
Χρησιμοποιώντας μια τεχνική ανάλογη με εκείνη των νυχτερίδων και των δελφινιών, οι άνθρωποι ηχοεντοπιστές κινούνται μέσα στο χώρο χρησιμοποιώντας ηχητικά σήματα που ανακλώνται από τις επιφάνειες του περιβάλλοντος. Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτή η τεχνική μπορεί να είναι αποτελεσματική και για τους ανθρώπους. Αλλά ο ηχοεντοπισμός είναι κάτι τελείως φυσιολογικό και εύκολο για εκείνους, όπως ο Κις, που στερούνται οπτικών πληροφοριών. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν θυμάται να έμαθε την τεχνική. Μερικές από τις πρώτες του αναμνήσεις σχετίζονται με την ανίχνευση αντικειμένων, την παρατήρησή τους, ώστε να καταλήξει τι του θυμίζουν, και την παραπέρα διερεύνηση των ίδιων των αντικειμένων και του χώρου γύρω τους.

Αυτοδίδακτοι

Ο Κις γεννήθηκε με αμφίπλευρο ρετινοβλάστωμα, μικροσκοπικούς καρκίνους στους αμφιβληστροειδείς, τα μέρη εκείνα των ματιών που είναι υπεύθυνα για την ανίχνευση των οπτικών ερεθισμάτων. Σε αυτό το είδος καρκίνου, οι όγκοι σχηματίζονται σε πολύ μικρή ηλικία και είναι απαραίτητη επιθετική θεραπεία για να εξασφαλιστεί ότι δεν θα κάνουν μετάσταση στο υπόλοιπο σώμα. Δυστυχώς, οι όγκοι δεν μπορούν να διαχωριστούν από τον αμφιβληστροειδή. Γίνονται θεραπείες με λέιζερ για να σκοτωθούν τα καρκινικά κύτταρα και αυτές συνοδεύονται από χημειοθεραπείες. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο αμφιβληστροειδής καταστρέφεται μαζί με τον καρκίνο, πράγμα που σημαίνει ότι οι ασθενείς συχνά μένουν τελείως τυφλοί.

Ο τυφλός Ντάνιελ Κις διδάσκει σε ένα μικρό κορίτσι την τεχνική του ηχοεντοπισμού. Ακούγοντας την ανάκλαση των ήχων κλικ που κάνουν με το στόμα τους, τα παιδιά μαθαίνουν πώς να διακρίνουν ένα αντικείμενο (εδώ ένα πλεξιγκλάς) που βρίσκεται μπροστά τους

Ο Κις έχασε το ένα του μάτι σε ηλικία 7 μηνών και το άλλο σε ηλικία 13 μηνών. Δε θυμάται να έβλεπε ποτέ. Η ζωηρότερη από τις πρώτες αναμνήσεις του είναι σε ηλικία περίπου 2,5 ετών, όταν σκαρφάλωσε και βγήκε από την κούνια και ως το χαμηλό φράχτη της αυλής. Υψώνοντας το κεφάλι του έκανε έναν ήχο κλικ με το στόμα του και άκουσε την ηχώ, καταλαβαίνοντας ότι υπάρχουν διάφορα πράγματα από την άλλη μεριά. Σκαρφάλωσε στο φράχτη και βγήκε έξω, περνώντας αρκετές ώρες μέσα στη νύχτα διερευνώντας την περιοχή.
Οπως και ο Κις, έτσι και ο Μπεν Αντεργουντ ήταν αυτοδίδακτος ηχοεντοπιστής. Στη δική του περίπτωση το αμφίπλευρο ρετινοβλάστωμα εμφανίστηκε στα 2 του χρόνια. Μετά από πολλές απόπειρες αποκατάστασης της όρασής του, η μητέρα του αποφάσισε την αφαίρεση του δεξιού ματιού και του αμφιβληστροειδούς στο αριστερό μάτι του γιου της. Ο Μπεν έμεινε τελείως τυφλός. Μερικά χρόνια αργότερα, καθώς η μητέρα του οδηγούσε με τον Μπεν στο πίσω κάθισμα έχοντας το παράθυρο του αυτοκινήτου ανοιχτό, ο μικρός είπε ξαφνικά: «Μαμά, βλέπεις αυτό το ψηλό κτίριο εκεί;». Σοκαρισμένη η μητέρα του τού απάντησε: «Εγώ το βλέπω, αλλά εσύ το βλέπεις;».
Αποδείχτηκε ότι ο Μπεν είχε καταλάβει τη διαφορά στον ήχο που ανακλώνταν στο ψηλό κτίριο σε σχέση με τον ήχο που ανακλώνταν στον άδειο χώρο γύρω του. Οταν ο Μπεν πήγε σχολείο, άρχισε κι αυτός να κάνει ήχους κλικ με τη γλώσσα του. Στην αρχή ήταν απλώς ένα παιχνίδι, μια συνήθεια που έχουν πολλά μικρά παιδιά. Μετά όμως αντιλήφθηκε ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τα κλικ για να ανιχνεύει χοντρικά το σχήμα, τη θέση και το μέγεθος των αντικειμένων. Σύντομα ο Μπεν καβάλησε ποδήλατο, σκέιτμπορντ, έπαιξε βιντεοπαιχνίδια, περπάτησε ως το σχολείο και έκανε τα περισσότερα από τα πράγματα που κάνουν τα παιδιά της ηλικίας του. Δε χρησιμοποίησε ποτέ σκύλο - οδηγό, ούτε λευκό μπαστούνι. Δυστυχώς, ο Μπεν πέθανε το 2009, όταν ο καρκίνος που του στέρησε τα μάτια του επανεμφανίστηκε σε άλλα σημεία του σώματός του.

Σόναρ

Ο ανθρώπινος ηχοεντοπισμός είναι παρόμοιος με τη λειτουργία του σόναρ και το είδος ηχοεντοπισμού που χρησιμοποιούν οι νυχτερίδες και τα δελφίνια, αλλά λιγότερο ακριβής. Ενώ οι νυχτερίδες μπορούν να εντοπίσουν αντικείμενα τόσο μικρά όσο οι μύγες, οι άνθρωποι ηχοεντοπιστές δηλώνουν ότι δεν μπορούν να εντοπίσουν αντικείμενα μικρότερα από ένα νεροπότηρο. Είναι δύσκολο να περιγραφεί η εμπειρία του ηχοεντοπισμού. Ο ίδιος ο Κις λέει ότι επειδή ήταν τυφλός απ' όταν θυμάται, δεν έχει να τη συγκρίνει με κάτι. Δεν μπορεί να πει ότι μοιάζει με την όραση. Ωστόσο, βεβαιώνει ότι έχει αντίληψη του χώρου, με τις ιδιότητες του βάθους και του μεγέθους.
Ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι «εικόνες» που δημιουργούνται μέσω του ηχοεντοπισμού σχηματίζονται στα ίδια νευρωνικά δίκτυα που επεξεργάζονται τις οπτικές πληροφορίες σε ανθρώπους που έχουν την όρασή τους. Οι πληροφορίες δεν ακολουθούν την οδό από τα μάτια μέσω του οπτικού νεύρου προς τον εγκέφαλο, αλλά καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Ορισμένοι ηχοεντοπιστές που τυφλώθηκαν σε μεγαλύτερη ηλικία περιγράφουν τον ηχοεντοπισμό με οπτικούς όρους, μιλώντας για λάμψεις, σκιές και φωτεινές σκηνές. Ισως ορισμένοι να έχουν οπτικές εντυπώσεις παρόμοιες με των ανθρώπων που βλέπουν.

Ηχητικές εικόνες

Ο Μπεν Αντεργουντ δήλωνε ότι βλέπει τα αντικείμενα που ανιχνεύει, όχι ότι τα ακούει. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να γίνει αποδεκτό επιστημονικά. Υπάρχει, όμως και ένα άλλο δεδομένο. Ο Μπεν είχε προσθετικά μάτια, που τοποθετήθηκαν πάνω στους άθικτους μύες που κινούσαν τα κανονικά του μάτια. Ετσι μπορούσε να μετακινεί και τα προσθετικά μάτια σε διάφορες κατευθύνσεις. Υπάρχει καταγραφή σε βίντεο, που δείχνει τον Μπεν να κάνει τις χαρακτηριστικές συντονισμένες απότομες κινήσεις των ματιών, όταν αυτά «καρφώνονται» από ένα αντικείμενο παρατήρησης σε ένα άλλο. Σε άλλη περίπτωση εμφανίζεται να παίζει βιντεοπαιχνίδι, που απαιτούσε την καταστροφή των αντικειμένων που μπαίνουν στη σκηνή. Αν και ο ηχοεντοπισμός δεν τον βοηθούσε στο να ανιχνεύσει τα εικονικά αντικείμενα πάνω στην επίπεδη οθόνη, ο Μπεν μπορούσε να παίζει το παιχνίδι χάρη στα καλά στερεοφωνικά ηχητικά εφέ του, που του επέτρεπαν να καταλάβει πού βρίσκονται τα αντικείμενα πάνω στην οθόνη. Και στην περίπτωση αυτή τα μάτια του παρακολουθούσαν τα εικονικά αντικείμενα που στόχευε.
Μια απλή μορφή ηχοεντοπισμού χρησιμοποιούν και οι άνθρωποι που έχουν όραση, όταν για παράδειγμα χτυπάνε με το χέρι έναν τοίχο και από τον ήχο που κάνει αντιλαμβάνονται αν είναι κούφιος ή όχι. Και φυσικά, όταν ένα μεγάλο αντικείμενο, όπως η πλαγιά ενός βουνού είναι σε αρκετή απόσταση, ώστε να ακουστεί κανονική ηχώ, τότε καθένας ξέρει ότι η φωνή του συνάντησε κάποιο μεγάλο εμπόδιο. Οταν όμως το αντικείμενο είναι πολύ κοντά, τότε το αυτί αντιλαμβάνεται τον ανακλώμενο ήχο απλώς σαν μια μικρή μεταβολή στη συχνότητα του ήχου που εκπέμφθηκε. Οι άνθρωποι ηχοεντοπιστές είναι ικανοί να ανιχνεύουν αυτές τις ανεπαίσθητες μεταβολές με τρόπο που να τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται τα αντικείμενα γύρω τους.
Πειράματα με ανθρώπους που έχουν την όρασή τους, έδειξαν ότι με κατάλληλη εκπαίδευση και αυτοί μπορούν να μάθουν να ηχοεντοπίζουν την απόσταση, το μέγεθος, το σχήμα, το υλικό και τη σχετική κατεύθυνση κίνησης αντικειμένων. Σε άλλο πείραμα, στερήθηκε η όραση από ανθρώπους για αρκετές μέρες, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να αναπτύσσουν ικανότητες ανάλογες με των τυφλών. Ορισμένοι δήλωσαν ότι είχαν οπτικές αναπαραστάσεις όταν ανίχνευαν αντικείμενα με τον ήχο.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΙΚΟΣ ΤΖΟΓΟΣ Αστρονομικά ποσά στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό καζίνο

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΙΚΟΣ ΤΖΟΓΟΣ

Αστρονομικά ποσά στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό καζίνο

Στη σημερινή ποδοσφαιρική βιομηχανία του ανελέητου κυνηγιού του κέρδους από την εκμετάλλευση του αθλήματος που έχει μετατραπεί σε ένα ιδιαίτερα ακριβό προϊόν από επιχειρηματίες και πολυεθνικές στο επίκεντρο τα τελευταία χρόνια έχει βρεθεί ένας συγκεκριμένος τομέας. Είναι αυτή της λεγόμενης στοιχηματικής αγοράς, όπου ο τζίρος της αγγίζει αστρονομικά ποσά που παίζονται είτε υπό επίσημο πρίσμα με τις λεγόμενες νόμιμες εταιρείες είτε ακόμη περισσότερο στο παράνομο στοίχημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ο τζίρος στην παγκόσμια αγορά στοιχημάτων για αθλητικές διοργανώσεις ανέρχεται σε τουλάχιστον 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, εκ των οποίων το 90% είναι παράνομα στοιχήματα. Ουσιαστικά την τελευταία 15ετία, το παρασκήνιο που αφορά στο στοίχημα στους ποδοσφαιρικούς αγώνες, ο νούμερο 1 τομέας που έχει την μεγαλύτερη άθληση στην αγορά του ποδοσφαίρου και φυσικά κανείς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το δει ξεκομμένο από τις γενικότερες λογικές της εμπορευματοποίησης που επικρατούν σήμερα στο ποδόσφαιρο.

Τα σκοτεινά πλοκάμια

Από αυτά το μεγαλύτερο μέρος αφορά γεγονότα που συσχετίζονται με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Το τι πραγματικά συμβαίνει αποδεικνύεται από τα περιστατικά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας και μάλιστα πληθαίνουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια και αποκαλύπτουν τεράστια πολυεθνικά κυκλώματα που δρουν σε όλο τον πλανήτη στήνοντας αγώνες. Πλέον, οι μάσκες έχουν πέσει και είναι φανερό πως σε ένα φάσμα που περιλαμβάνει τα πλέον δημοφιλή πρωταθλήματα της Ευρώπης, τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέχρι πρωταθλήματα που θεωρούνται χαμηλού ενδιαφέροντος (π.χ. πρωταθλήματα Αφρικής), με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν αγγιχτεί από τα πλοκάμια τέτοιων κυκλωμάτων. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και αρκετά περιστατικά που φέρνουν ακόμα και ποδοσφαιριστές να είναι μπλεγμένοι σε όλο αυτό το γαϊτανάκι ποντάροντας ακόμα και κόντρα στην ομάδα τους. Πριν από δυο χρόνια η ανακάλυψη ενός παράνομου κυκλώματος στοιχηματισμού στην Ασία οδήγησε στη σύλληψη περισσοτέρων από 7.000 ατόμων και κατάσχεση ενός ποσού που ξεπερνούσε 10 εκ. ευρώ. Δείγμα για το πού έχουν φθάσει πλέον τα πράγματα.

«Κόπτονται» για τους λόγους τους ΦΙΦΑ/ΟΥΕΦΑ

Από την πλευρά τους, ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ δείχνουν τα τελευταία χρόνια να έχουν ...ανασκουμπωθεί για τα καλά δημιουργώντας ειδικές Επιτροπές και Οργανισμούς που ασχολούνται με το συγκεκριμένο ζήτημα. Ωστόσο, συνήθως αυτές έρχονται πάντα δεύτερες και αφού η «δουλειά» έχει γίνει. Από την άλλη, είναι προφανές πως και οι δυο ποδοσφαιρικές Συνομοσπονδίες στόχο έχουν τον έλεγχο των κακώς κειμένων, αφού όλα αυτά απαξιώνουν την εικόνα του προϊόντος παρά τη ρήξη του ποδοσφαίρου με τέτοιου είδους φαινόμενα. Ουσιαστικά, την τελευταία 15ετία το παρασκήνιο που αφορά το στοίχημα στους ποδοσφαιρικούς αγώνες ο νούμερο 1 τομέας που έχει τη μεγαλύτερη άθληση στην αγορά του ποδοσφαίρου και φυσικά κανείς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το δει ξεκομμένο από τις γενικότερες λογικές της εμπορευματοποίησης που επικρατούν σήμερα στο ποδόσφαιρο. Και φυσικά ΦΙΦΑ/ΟΥΕΦΑ στηρίζουν εξ ολοκλήρου αυτή την εμπορευματοποίηση, ωστόσο όταν τα όρια ξεπεραστούν και κινδυνεύσει το προϊόν είναι υποχρεωμένες να περισώσουν την εικόνα του και φυσικά την εμπορικότητά του. Για παράδειγμα, οι δυο Συνομοσπονδίες παρά τις όποιες χλιαρές αντιδράσεις κυρίως στα λόγια δεν φαίνεται να έχουν κάποιο πρόβλημα από το γεγονός ότι επίσημες πολυεθνικές εταιρείες του στοιχήματος με τη μορφή χορηγίας ελέγχουν τρεις και τέσσερις ομάδες (ή και παραπάνω) οι οποίες σε αρκετές στιγμές τίθενται αντίπαλες σε κάποια διοργάνωση με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Ακόμη και 1 δισ. ευρώ για έναν αγώνα (!)

Τα στοιχεία που γνωστοποιήθηκαν μετά από σχετική έρευνα που παρουσιάστηκε σε σύνοδο του ΟΗΕ για την πρόληψη του εγκλήματος και την ποινική Δικαιοσύνη που έγινε πριν από τρεις μήνες δείχνουν το μεγαλείο του παρασκηνίου που επικρατεί στη σημερινή ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Σύμφωνα με τον Βρετανό ειδικό Πάτρικ Τζέι που μίλησε στη συγκεκριμένη σύνοδο το σύνολο των αθλητικών στοιχημάτων παγκοσμίως ανέρχεται σε ένα τρισεκατομμύριο (δολάρια), εκ των οποίων το 90% είναι παράνομα στοιχήματα, ενώ επισήμανε πως τα μεγέθη μπορεί να είναι και υποτιμημένα σε σχέση με την πραγματικότητα. Οπως ειπώθηκε, η Ασία έχει μετατραπεί στο επίκεντρο της αγοράς στοιχημάτων, με τα παράνομα στοιχήματα να αφορούν κυρίως αγώνες που μεταδίδονται απευθείας τηλεοπτικά και διεξάγονται σε ώρες που είναι κατάλληλες για όσους στοιχηματίζουν. Σύμφωνα με τα στοιχεία, η αγορά της Κίνας κατέχει τη μερίδα του... λέοντος στο παράνομο στοίχημα καθώς έχουν υπάρξει περιπτώσεις στοιχηματισμού ακόμη και ενός δισ. ευρώ για έναν και μόνο ποδοσφαιρικό αγώνα.

ΤΗΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Η άλλη πλευρά του νομίσματος

Εάν το στοίχημα, ιδιαίτερα το παράνομο, και τα όσα αυτό συνεπάγεται στο χώρο του ποδοσφαίρου, με τον τεράστιο τζίρο, αποτελεί τη μια όψη του νομίσματος η άλλη όψη είναι το στήσιμο των αγώνων. Τομέας που και αυτός έχει υποστεί την ...απαραίτητη μετάλλαξη του φαινομένου, αν και οι ρίζες του φαινομένου υπάγονται στη λογική της εμπορευματοποίησης και στο κυνήγι της επιτυχίας πλέον η χειραγώγηση και το αποτέλεσμα ενός αγώνα έχουν άμεση σχέση με την αγορά του στοιχήματος.
Από τις δωροδοκίες (κλασικό φαινόμενο περασμένων δεκαετιών) αντίπαλων ομάδων, παικτών ή διαιτητών με στόχο τη σίγουρη επίτευξη της επιτυχίας σε κάποια διοργάνωση όπως γινόταν κατά κόρον παλιότερα και φυσικά συμβαίνει και πιο πρόσφατα όπως π.χ. στο σκάνδαλο calciopolis στην Ιταλία, πλέον έχουμε φθάσει και σε πιο εξειδικευμένες καταστάσεις. Το στήσιμο για λόγους στοιχήματος δεν αφορά την περίπτωση για το κυνήγι επιτυχίας εντός αγωνιστικού χώρου από κάποια ομάδα που έχει υψηλούς στόχους, αλλά οποιαδήποτε ομάδα ακόμα και την τελευταία ή ακόμα και αυτές των ερασιτεχνικών κατηγοριών. Και πλέον, αυτό γίνεται με ιδιαίτερη μαεστρία οδηγώντας σε πιο εξειδικευμένες καταστάσεις. Οπως π.χ. στις συμβουλές προς... ναυτιλλομένους από προέδρους ή μέλη διοικήσεων ακόμα και για το πότε θα πετύχουν ή θα δεχθούν το γκολ ή πότε θα πάρουν την κάρτα. Αλλωστε, στη συγκεκριμένη αγορά, ο χρόνος του οποιουδήποτε συμβάντος είναι χρήμα. Και μάλιστα αρκετό χρήμα...
Πριν από ένα μήνα, στην Ευρωβουλή, ο οργανισμός «Federbet» ασχολήθηκε με τα στημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια στην Ευρώπη, όπου παρουσίασε έρευνα σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη με τα στημένα παιχνίδια. Σε αυτήν περιλαμβάνονται στοιχεία που αφορούν ακόμα σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και φυσικά και εντός Ελλάδας για την οποία ανέφερε ότι ο συνολικός τζίρος για τα στημένα παιχνίδια φτάνει τα 20.000.000. Μάλιστα, στην εν λόγω έρευνα γίνεται ειδική αναφορά σε Ελλάδα και Πορτογαλία, αφού, όπως τονίζεται, η οικονομική κρίση των δύο χωρών ενισχύσει το φαινόμενο. Οπως ειπώθηκε «η μείωση στα μπάτζετ και η ύφεση στη χώρα δείχνει να έχει ξεκάθαρη επιρροή στη δραστηριότητα γύρω από τα στημένα παιχνίδια. Οι παίκτες μένουν απλήρωτοι για μήνες και με την κοινωνία να βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας, έχουν δημιουργήσει γόνιμο έδαφος για τον ιό των στημένων αγώνων». Ο «Federbet υποστηρίζει πως τα χρέη των συλλόγων προς τους ποδοσφαιριστές δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για να στηθούν παιχνίδια. Σε ένα άλλο παράδειγμα, βάσει των στοιχείων που παρουσιάστηκαν υπολογίζεται ότι στο «αμαρτωλό», για τέτοια θέματα, ιταλικό ποδόσφαιρο ξοδεύτηκαν 4 εκ. ευρώ για χειραγώγηση, ενώ ο τζίρος έφθασε τα 20 εκ. ευρώ. Ιδιαίτερη σημασία στην έρευνα αποτελεί και το γεγονός ότι αρκετά ψηλά στη σχετική λίστα με τα περισσότερα ύποπτα παιχνίδια βρίσκονται και οι σκανδιναβικές χώρες όπως π.χ. η Σουηδία δείγμα ότι το εν λόγω φαινόμενο δεν αποτελεί πρόβλημα συγκεκριμένων χωρών. Εκτός, όμως, από παιχνίδια των εθνικών πρωταθλημάτων, από τα στοιχεία που παρουσίασε ο «Federbet» δε λείπουν και τα παιχνίδια ευρωπαϊκών διοργανώσεων, όπως του Γιουρόπα Λιγκ με την έρευνα να εστιάζει κυρίως στους πρώτους γύρους της διοργάνωσης που διεξάγονται το καλοκαίρι και μετέχουν ομάδες που βρίσκονται χαμηλά στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ.

ΜΠ.ΤΣ.

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις πολιτικές εξελίξεις

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις πολιτικές εξελίξεις

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση για τις πολιτικές εξελίξεις:

«1. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ψήφισε στη Βουλή τα προαπαιτούμενα για ένα νέο μνημόνιο, με αβάσταχτα μέτρα για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ξεκίνησε ήδη την υλοποίηση των εφαρμοστικών νόμων, έχοντας τη στήριξη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού και καλλιεργώντας κλίμα "εθνικής ομοψυχίας". Η ανασχηματισμένη κυβέρνηση επιδιώκει τη γρήγορη υλοποίηση του αντιλαϊκού έργου.

Οι υποσχέσεις ότι το μνημόνιο αυτό οδηγεί στο ξέφωτο, γιατί συνδυάζεται με πακέτα ανάπτυξης και ρυθμίσεις για το χρέος, είναι στάχτη στα μάτια του λαού. Έχουν ως προαπαιτούμενα την εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων που περιλαμβάνονται και στα τρία μνημόνια, ενώ για κάθε ευρώ που δίνουν ως δάνειο ή ενίσχυση θα ζητάνε νέα μέτρα σε βάρος του λαού, θα εγγραφούν χρέη και για τα εγγόνια μας. Τα αναπτυξιακά πακέτα και τη ρύθμιση του χρέους πάλι ο λαός θα τα πληρώνει, θα κατευθυνθούν στο μεγάλο κεφάλαιο, όπως ακριβώς και τα προηγούμενα.

Ο λαός θα συνεχίσει να χρεοκοπεί και στην κρίση και στην όποια ανάκαμψη, γιατί τόσο τα παλιά όσο και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα ήρθαν για να μείνουν. Οι μάσκες πέφτουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο αναγνώρισε όλα τα βάρβαρα μέτρα των μνημονίων που συμφώνησαν οι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο παίρνει καινούργια, αλλά επιστρατεύει τους ίδιους εκβιασμούς που χρησιμοποίησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με το δίλημμα "ή παίρνουμε αντιλαϊκά μέτρα ή καταστρεφόμαστε". Τώρα ο λαός αντιμετωπίζει μια χορωδία εκβιαστών απ’ όλα τα άλλα κόμματα με μαέστρο την Κομισιόν και το Eurogroup.

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η ΕΕ και ο καπιταλισμός δε μπορούν να αλλάξουν με διαπραγματεύσεις, εναλλαγή κυβερνήσεων και δημοψηφίσματα. Η κατάσταση για το λαό θα χειροτερεύει και εξαιτίας των ανταγωνισμών που οξύνονται μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών και των ιμπεριαλιστικών κέντρων, εντός και εκτός Ευρωζώνης.

2. Απευθύνουμε κάλεσμα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, σε αγωνιστές, πρωτοπόρους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Τείνουμε χέρι συμπόρευσης και κοινής δράσης με το ΚΚΕ, για να οργανώσουμε μαζί την αντίσταση στα αντιλαϊκά μέτρα, την αλληλεγγύη στους αδύναμους, ανέργους κι ανήμπορους, την αντεπίθεση για πραγματικά ριζικές αλλαγές.

Απευθύνουμε ιδιαίτερο κάλεσμα στο ριζοσπαστικό κόσμο, στις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, σε εκείνους που με ριζοσπαστικό προσανατολισμό πίστεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα έχουν και τη δυνατότητα και την πείρα να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα.

Καλούμε όσους αρνούνται να ζουν καθημερινά με τον εκβιασμό "ευρώ ή δραχμή", "μέσα ή έξω από την ΟΝΕ", όσοι θέλουν να αποφασίζουν αυτοί για την τύχη τους και όχι οι κεφαλαιοκράτες, τα μονοπώλια, όσους καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα έχει δικές της αναπτυξιακές δυνατότητες και έμπειρο εργατικό δυναμικό που μπορεί να αξιοποιήσει.

Όσους κατάλαβαν έστω και τώρα ότι οι παγίδες κρύβονται και μέσα στην κάλπη, όπως έγινε με το τελευταίο δημοψήφισμα που το ΟΧΙ έγινε επαίσχυντο ΝΑΙ. Όλους αυτούς τους καλούμε να ξανασκεφτούν τη θέση που διατύπωσε το ΚΚΕ, ότι στο πλαίσιο της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου δεν μπορεί να υπάρξει "αριστερή", ή όπως αλλιώς ονομαστεί, κυβέρνηση που θα υλοποιήσει μια πραγματικά φιλολαϊκή πολιτική, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να οδηγήσει σε ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Ας σκεφτούν τις αρνητικές συνέπειες που είχε για τα λαϊκά συμφέροντα και το εργατικό λαϊκό κίνημα το εκλογικό αδυνάτισμα του ΚΚΕ.

Απευθυνόμαστε σε όσους και όσες προβληματίζονται για το πώς θα ανατρέψουν τον αρνητικό συσχετισμό, τη φοβία και τις αυταπάτες. Τους καλούμε να συναντηθούν με το ΚΚΕ στον αγώνα μέσα στο κίνημα, στις πολύπλευρες δραστηριότητες που αναπτύσσουν οι τοπικές Οργανώσεις του ΚΚΕ ακόμα κι αν δεν είναι πεισμένοι με το σύνολο των θέσεών του.

Το ΚΚΕ, με συνέπεια, σταθερότητα, προβάλλει με το επιστημονικά επεξεργασμένο Πρόγραμμά του το δρόμο για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και προτεραιοτήτων.

Η εργατική - λαϊκή εξουσία είναι η μόνη που μπορεί να πραγματοποιήσει την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους προς όφελος του λαού, γιατί θα στηρίζεται στην κοινωνική παραγωγή με κίνητρο την κοινωνική ευημερία, στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, στον κεντρικό σχεδιασμό.

Αυτή είναι η μόνη πραγματική εναλλακτική διέξοδος για το λαό, ικανή να αξιοποιήσει και αναπτύξει παραπέρα τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας προς όφελος του λαού, να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας, να συνάψει οικονομικές σχέσεις με άλλες χώρες στη βάση του αμοιβαίου οφέλους.

Είναι ο μοναδικός δρόμος που αποτρέπει την επικίνδυνη συμμετοχή της χώρας στα στρατιωτικά σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ που στρέφονται σε βάρος των λαών, είναι ο μοναδικός δρόμος για να μην εμπλακούμε στο κουβάρι των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών που τσακώνονται άγρια μεταξύ τους για το πώς θα μοιράσουν τους δρόμους του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, δρόμους που πάντα ήταν στρωμένοι με το αίμα των λαών.

3. Στην καθημερινή πάλη μέσα στους τόπους δουλειάς, μέσα στο εργατικό κίνημα, στη λαϊκή συμμαχία, στους αγώνες, στις αρχαιρεσίες των φορέων του μαζικού κινήματος, στο ενδεχόμενο εκλογών που θα γίνουν και πάλι με εκβιαστικά διλήμματα και τρομοκρατία για να κάνουν το λαό συνένοχο των αντιλαϊκών συμφωνιών, τουλάχιστον οι πιο πρωτοπόροι, οι πιο προβληματισμένοι, οι νέοι χρειάζεται αποφασιστικά να δυναμώσουν το ΚΚΕ παντού.

Το μέλλον του λαού στην Ελλάδα κρίνεται απ’ τη δική του στάση, από την ανάγκη να απορρίψει τόσο εκείνες τις δυνάμεις που από κυβερνητική θέση καταδίκασαν και συνεχίζουν να τον καταδικάζουν στη φτώχεια και την ανασφάλεια (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ παλιότερα, ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σήμερα) όσο και εκείνους που προαλείφονται για κυβερνητικούς θώκους σε πιθανές αντιλαϊκές κυβερνητικές συμπράξεις (ΠΟΤΑΜΙ).

Καλούμε τους εργατοϋπάλληλους, ανέργους, αγρότες και επαγγελματίες βιοπαλαιστές, συνταξιούχους να απομονώσουν ακόμα πιο μαζικά την εγκληματική ναζιστική Χρυσή Αυγή και την υποκριτική δήθεν "αντιμνημονιακή" ρητορική της σιγοντάροντας τα κόμματα του διεφθαρμένου αστικού κατεστημένου.

Να μην παγιδευτούν σε νέα επίδοξα αναχώματα τύπου "Αριστερή Πλατφόρμα ΣΥΡΙΖΑ" και σε όσους σήμερα διαφοροποιούνται δήθεν από τα μνημόνια, ενώ ορκίζονται πίστη στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι τάχα αυτοί θα διορθώσουν την κυβέρνηση παγιδεύοντας το λαό σε νέες αυταπάτες και μάταιες ελπίδες. Όλοι αυτοί μέχρι σήμερα έπαιξαν και παίζουν βασικό ρόλο στην εξαπάτηση αριστερού ριζοσπαστικού κόσμου και στην ενσωμάτωσή του στη σημερινή αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τώρα προσπαθούν να επιβιώσουν πολιτικά προβάλλοντας την αδιέξοδη πολιτική γραμμή της "δραχμής" παίζοντας το ρόλο που έπαιζαν πάντα είτε εντός είτε εκτός ΣΥΡΙΖΑ: Παγίδευση του ριζοσπαστισμού στο πλαίσιο του συστήματος και ανάχωμα απέναντι στην αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή πάλης και στο κόμμα, το ΚΚΕ, που την προβάλλει και την υπερασπίζεται δίνοντας μάχες στο πλάι του λαού μας.

Η προοπτική για τους εργαζόμενους, το λαό δεν είναι η αναμονή κάποιων παλιών ή νέων "σωτήρων" μιας εναλλαγής κομμάτων στη διακυβέρνηση με μονοκομματικές ή ευρύτερες κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης. Η προοπτική και το συμφέρον τους βρίσκεται στην αλλαγή τάξης στην εξουσία. Μαζί με το ΚΚΕ για να γίνει ο λαός κυρίαρχος της οικονομίας και της εξουσίας για μια πραγματικά αληθινή εργατική - λαϊκή κυριαρχία, εξουσία.

Για την κυρίαρχη αστική τάξη της χώρας μας, για τα ευρωπαϊκά μονοπώλια δεν υπάρχουν αδιέξοδα όσο υπάρχουν κόμματα διατεθειμένα να ράβουν νέα πολιτικά κοστούμια, να στηρίζουν αντιλαϊκές κυβερνήσεις συνεργασίας, όσο βρίσκουν ή κατασκευάζουν εναλλακτικές λύσεις από τα πάνω και μεταξύ τους και κυρίως με το λαό σε στάση αναμονής, ψεύτικης ελπίδας ή δισταγμού.

Αυτό που τους φοβίζει είναι ένα εργατικό - λαϊκό κίνημα που αποκτά μέσα από την ίδια του την πείρα σταθερή κατεύθυνση πάλης κατά των μονοπωλίων, κατά του κεφαλαίου, κατά της ΕΕ με στόχο την αποδέσμευση. Κίνημα που διεκδικεί όχι απλά κάποια αποσπασματικά μέτρα ως δήθεν άμεσες λύσεις, αλλά είναι αποφασισμένο να τραβήξει μπροστά διεκδικώντας την εξουσία, την κοινωνικοποίηση του πλούτου, την αποδέσμευση και απαλλαγή από ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις και εξαρτήσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ.

Μόνο όταν το εργατικό και γενικότερα λαϊκό κίνημα με τη μορφή της λαϊκής συμμαχίας δρα απογαλακτισμένο από εκβιαστικά διλήμματα μόνο τότε μπορεί να αναγκάσει τον αντίπαλο να κάνει κάποιες υποχωρήσεις, να κερδίσει χρόνο, προετοιμάζοντας μέσα από τις καθημερινές μάχες της ταξικής πάλης τη νικηφόρα αντεπίθεσή του.

Ο 20ός αιώνας δεν είχε μόνο βάσανα και τραγωδίες για τους λαούς, είχε και νίκες των λαών και των κοινωνικών επαναστάσεων. Ο 21ος αιώνας με βάση την πείρα και τα διδάγματα των λαών και των κινημάτων τους μπορεί και θα φέρει νέες νίκες, αρκεί όσο γίνεται πιο έγκαιρα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, στην ευρύτερη περιοχή μας να υπάρχει ένα κίνημα χειραφετημένο από τα ιδεολογήματα και την επιρροή των δυνάμεων του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων.

4. Η ΚΕ του ΚΚΕ καλεί τα μέλη και τους φίλους του Κόμματος και της ΚΝΕ να δυναμώσουν την επικοινωνία, τη συζήτηση, τους δεσμούς με τον εργατικό - λαϊκό κόσμο, να διαδώσουν την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ. Με την καθημερινή τους ενημέρωση από τον "Ριζοσπάστη" και το portal 902.gr, να πρωτοστατήσουν όπου κι αν βρίσκονται, σε πόλη ή χωριό, πάνω σε βουνό ή κοντά σε θάλασσα και να ενισχύσουν όλες τις εκδηλώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ, όλες τις εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις που γίνονται και κατά τη διάρκεια της περιόδου του καλοκαιριού. Σε μια περίοδο όπου συνεχώς νέα κυβερνητικά μέτρα θα ματώνουν το λαό μας, που θα εντείνεται ο κρατικός αυταρχισμός και η καταστολή, η εργοδοτική τρομοκρατία, που μεγαλώνουν οι κίνδυνοι νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, χρειάζεται να ανέβει η επαγρύπνηση, η ετοιμότητα όλων.

Τις επόμενες μέρες όλοι και όλες να βρισκόμαστε σε επαφή με τις κατά τόπους Οργανώσεις του Κόμματος, με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ στα Συνδικάτα, τις Λαϊκές Επιτροπές, τους μαζικούς φορείς του λαϊκού μας κινήματος».

Η επίθεση στους χώρους εργασίας

 Η επίθεση στους χώρους εργασίας

Απο τον dioti.gr

Με την ενηλικίωσή του ο άνθρωπος εντάσσεται σε μία κοινωνική τάξη. ανάλογα με τη θέση που παίρνει στην παραγωγική διαδικασία. Επειδή κατά κανόνα δεν έχει καν ακούσει την αντικειμενική διαίρεσή της σε κοινωνικές τάξεις, αγνοεί παντελώς τους νόμους κίνησής της και δυσκολεύεται να αποκτήσει ταξική συνείδηση. Το κοινωνικό περιβάλλον, η στρεβλή παιδεία και άλλοι παράγοντες διαμορφώνουν μέσα του μια παραμορφωμένη αντίληψη για τον κόσμο.

Ακόμη αν ένας νέος προέρχεται από μια οικογένεια που ανήκει στην εργατική τάξη, συχνά διαπαιδαγωγείται με την αντίληψη, πως πρέπει να ξεφύγει από αυτή την τάξη και αυτό θα συμβεί μόνο αν “μάθει γράμματα”. Παροτρύνεται να μορφωθεί ώστε να αποκτήσει οικονομική υπεροχή απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία. Πιστεύει ότι η μόρφωση είναι ένα μέσο πλουτισμού και δραπέτευσης από την εργατική τάξη της πατρικής του οικογένειας..

Η πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης

Η πείρα που απόκτησε η αστική τάξη στον 20ο αιώνα την οδήγησε στο συμπέρασμα ότι τη συμφέρει να αντιμετωπίζει μια εργατική τάξη διασπασμένη σε αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες. Ξεκινώντας με τη διάκριση των εργαζομένων σε “μπλε και λευκά κολάρα” σταδιακά οδήγησε την εργατική τάξη στην πολυδιάσπαση. Σε διαφορετικές ομάδες εργαζομένων δημιουργήθηκαν διαφορετικές συνθήκες εργασίας και σε μερικές δόθηκαν προνόμια, που τις έκαναν να ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες. Διαφορετική ήταν η αντιμετώπιση των εργαζομένων στα διοικητικά τμήματα, στο τμήμα παραγωγής, στη συντήρηση κλπ. Ανεξάρτητα όμως από τα αισθήματα υπεροχής ή κατωτερότητας, όλοι οι εργαζόμενοι στον ένα ή τον άλλο βαθμό αισθάνονται ανασφάλεια για το μέλλον τους και αντιμετωπίζουν ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο της απόλυσης, ανεξάρτητα από την απόδοση και τη συμπεριφορά τους.

Οι μεγάλες εταιρίες εξυπηρετώντας τόσο το επιχειρηματικό όσο και το ταξικό τους συμφέρον συχνά καταργούν ολόκληρα τμήματα της επιχείρησης (λογιστήριο, μηχανουργείο, τμήμα συντήρησης, τμήμα διακίνησης, συσκευασίας, μεταφορών κ.ά) και χρησιμοποιούν εργαζόμενους που απέλυσαν ως υπεργολάβους αυτοαπασχολούμενους ή οργανωμένους σε μικρές εταιρίες. Οι νέοι αυτοί “επιχειρηματίες”, ενώ τις περισσότερες φορές υφίστανται την ίδια ή και χειρότερη εκμετάλλευση, έχουν την αυταπάτη ότι ξέφυγαν και συντηρούν το όνειρο να γίνουν κάποτε μεγαλοεπιχειρηματίες.

Ανεξάρτητα από το βαθμό της επαγγελματικής τους επιτυχίας τους, εξαρτώνται άμεσα από τις εργοδότριες εταιρίες για παραγγελίες, πρώτες ύλες, εργαλεία, μεθόδους εργασίας, βοηθητικό προσωπικό και άλλα μέσα. Η μονοπωλιακή πολιτική των επιχειρηματικών ομίλων χειροτερεύει την εξάρτησή τους. Οι υπεργολάβοι έχουν την ψευδαίσθηση ότι παίρνουν δικές τους αποφάσεις, ότι κάνουν δικές τους επιλογές, αλλά κατά βάση η ύπαρξη και η δράση τους εξαρτάται από την πολιτική των εργοδοτριών-εταιριών. Συχνά οδηγούνται στο μαρασμό, στην πτώχευση και όταν βρεθούν στην ανεργία ζηλεύουν εκείνους, που εργάζονται για ένα κομμάτι ψωμί, έστω και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Ακόμη όμως και σ΄ αυτή την περίπτωση δυσκολεύονται να αποκτήσουν ταξική συνείδηση και συχνά η μήνη τους στρέφεται εναντίον της εργατικής τάξης, των μεταναστών και άλλων συντελεστών.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση των εργαζομένων σε μικρές επιχειρήσεις είναι δυσκολότερη. Από τη μια μεριά αισθάνονται ότι εξ αιτίας του μικρού μεγέθους της επιχείρησης η οργάνωσή τους είναι αδύναμη και ευάλωτη. Από την άλλη έχουν προσωπική αντίληψη για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το “αφεντικό”, που μερικές φορές προσφέρει προσωπική εργασία στην επιχείρηση. Έτσι έχουν την ψευδαίσθηση ότι “όλοι, εργαζόμενοι και αφεντικά βρίσκονται στην ίδια βάρκα” και το συμφέρον του ενός είναι και συμφέρον του άλλου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες καθυστερεί η ανάπτυξη της ταξικής τους συνείδησης και πέφτουν πιο εύκολα θύματα της αστικής προπαγάνδας.

Ιδεολογική ενσωμάτωση των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι μέσα στους χώρους εργασίας δέχονται ένα καταιγισμό ιδεολογημάτων, που έχουν στόχο την αλλοτρίωση της συνείδησής τους. Η ιδεολογία τους διαφθείρεται συνειδητά όχι μόνο μέσα στους χώρους εργασίας αλλά και μέσα στα συνδικάτα τους.

Στον εργαζόμενο, που δεν έχει καταλάβει τους νόμους κίνησης της κοινωνίας δημιουργείται η αντίληψη πως το αφεντικό είναι εκείνο που προσφέρει εργασία στον εργαζόμενο. Δεν είναι τυχαία η αυθόρμητη χρησιμοποίηση του όρου “εργοδότης”, που σημαίνει “αυτός που προσφέρει εργασία” στον εργαζόμενο. Μέσα στην επιχείρηση καλλιεργείται η αντίληψη πως πρέπει “να πάει καλά η δουλειά του αφεντικού ώστε να φάει και ο εργάτης γλυκό ψωμάκι”. Δεν καταλαβαίνει ο εργαζόμενος ότι αυτός είναι που με την υπεραξία που παράγει ταΐζει το αφεντικό και όχι το αντίστροφο. Αγνοεί ότι ο επιχειρηματίας υπάρχει επειδή υπάρχουν εργαζόμενοι και όχι το αντίστροφο. Δύσκολα αντιλαμβάνεται την αντικειμενική αλήθεια ότι “χωρίς εργάτες γρανάζι δε γυρνά”.

Στις σημερινές συνθήκες μάλιστα, που η μεγάλη μάζα του επιστημονικού προσωπικού μιας εταιρίας ανήκει στην εργατική τάξη, είναι όχι μόνο αληθινό αλλά και απόλυτα εφικτό οι εργαζόμενοι να μπορούν να λειτουργήσουν μόνοι τους τις επιχειρήσεις, χωρίς αφεντικά, πως αυτό είναι το συμφέρον τους και ταυτόχρονα το συμφέρον όλης της κοινωνίας.

Η αστική προπαγάνδα μαζί με τις καπιταλιστικές συνθήκες εργασίας ωθούν σε αντιπαράθεση τους εργαζόμενους. Φροντίζουν ώστε, ο εργαζόμενος να θεωρεί αντίπαλό του την εργαζόμενη γυναίκα και το μετανάστη που η αμοιβή τους είναι χαμηλότερη. Αντίπαλος για τον παλιό εργαζόμενο να θεωρείται ο νέος, που αμείβεται λιγότερο αλλά συχνά έχει περισσότερες θεωρητικές γνώσεις από τον παλιό.

Οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούνται από τους επιχειρηματίες σαν αιχμή του δόρατος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, του ανταγωνισμού και της κυβερνητικής πολιτικής. Με την απειλή των απολύσεων παραγράφονται τα χρέη των επιχειρήσεων προς το δημόσιο, διευθετούνται χρέη προς τις τράπεζες, χορηγούνται σκανδαλώδη δάνεια και προνόμια, ενώ παράλληλα μειώνονται μισθοί και καταργούνται δικαιώματα που έχουν κερδίσει οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους.

Η ανεργία αυτή καθ΄ αυτή έχει αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες για τους εργαζόμενους. Ο άνεργος δε χάνει μόνο την εργασία του αλλά και την ελπίδα του. Η εξάρτησή του από την ελεημοσύνη τσακίζει την αξιοπρέπειά του. Αρνητικές συνέπειες για την ψυχολογία των εργαζομένων στο δημόσιο έχει και η πρόσληψη υπεράριθμου προσωπικού. Η συνείδηση των υπεράριθμων διαφθείρεται και τσακίζεται όταν πληρώνονται χωρίς να εργάζονται. Βρίσκονται συνεχώς εξαρτημένοι από τον πολιτικό που μεσολάβησε για την πρόσληψή τους, υποκλίνονται και μετατρέπονται αυτοί και οι οικογένειές τους σε όμηρους στις εκλογικές αναμετρήσεις

Η αυταπάτη της συμμετοχής στα κέρδη.

Με διάφορες μορφές αμοιβής, όπως η “συμμετοχή των εργαζομένων στα κέρδη” και η “κεφαλαιοποίηση του μισθού” οι εργαζόμενοι έχουν την ψευδαίσθηση πως είναι κι αυτοί λίγο ως πολύ αφεντικά. Επίσης στις επιχειρήσεις χρησιμοποιώντας το προσωπικό σε διευθυντικές λειτουργίες - χωρίς φυσικά τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων αντίθετων προς τα συμφέροντα του αφεντικού- το προσωπικό αυτό αισθάνεται ότι η πρόοδος της επιχείρησης είναι προσωπική του υπόθεση και πως το δικό του συμφέρον ταυτίζεται με το συμφέρον της επιχείρησης. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται στελέχη κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση του ιδιοκτήτη της επιχείρησης, έτοιμα να εφαρμόσουν τις πιο απάνθρωπες επιλογές της επιχείρησης και να υπερκεράσουν σε σκληρότητα τους ίδιους τους επιχειρηματίες.

Σε περιόδους καπιταλιστικής ανάπτυξης, σπρώχνοντας το ενδιαφέρον των εργαζομένων προς το χρηματιστήριο καλλιεργούν στην εργατική τάξη την ψυχολογία του ατομικού ιδιοκτήτη και την ενσωματώνουν στη λογική της διαχείρισης του καπιταλισμού. Εκεί οι εργαζόμενοι χάνοντας τις οικονομίες τους χάνουν και την αυτοεκτίμησή τους, επειδή “παίξανε με τους δυνατούς” και χάσανε.

Η ιδεολογική ενσωμάτωση στα συνδικάτα.

Η χειραγώγηση των συνδικάτων από την εργοδοσία πραγματοποιείται με άμεσους και με έμμεσους τρόπους. Πραγματοποιείται με την ανάδειξη συμβιβασμένων ηγεσιών και με την εξαγορά παλιών. Κάτω από αυτές τις ηγεσίες οι εργαζόμενοι αποκτούν ρεφορμιστικές αντιλήψεις, ηττοπάθεια, περιθωριοποιούνται και ξεκόβουν από τους ταξικούς αγώνες.

Με την παρότρυνση της εργοδοσίας μαζικά συνδικάτα διασπώνται σε μικρότερα π.χ. πτυχιούχων και μη πτυχιούχων, τεχνικού προσωπικού και διοικητικού προσωπικού κ.ά. Τα συνδικάτα αυτά αντί να έχουν στο στόχο τους την επίλυση των γενικότερων προβλημάτων του κλάδου τους, κινούνται από μικροσυμφέροντα και έρχονται σε αντιπαράθεση με τα συνδικάτα των υπόλοιπων εργαζομένων.

Τα ρεφορμιστικά συνδικάτα που επιδιώκουν τη βελτίωση των εργασιακών συνθηκών μπλέκονται σε “κοινωνικούς διαλόγους” για την εξεύρεση “συμβιβαστικών λύσεων” που σε τελευταία ανάλυση εξυπηρετούν τον ταξικό τους αντίπαλο. Κάνουν πράξη την προπαγάνδα της ταξικής ειρήνης, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πως το επιχειρηματικό κέρδος πάει χέρι-χέρι με την υλική ευημερία του λαού. Οι ηγέτες αυτοί έχουν πάψει προ πολλού να υποστηρίζουν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και υπερασπίζονται την πολιτική των μονοπωλίων.

Στις διαμαρτυρίες τους τα ρεφορμιστικά συνδικάτα προβάλλουν αιτήματα που αφήνουν στο απυρόβλητο την αιτία της δυστυχίας τους και χρησιμοποιούν πυροσβεστικά συνθήματα όπως “ρίξτε λεφτά στην αγορά” “πάρτε πίσω τα μέτρα” κ.ά.

Η ιδεολογική ενσωμάτωση σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης.

Με στόχο την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης, που δημιουργείται από την υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, οι εργαζόμενοι υφίστανται από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της αστικής τάξης μία ολόπλευρη πλύση εγκεφάλου. Παρακολουθούν στα δελτία ειδήσεων και στα τραπέζια των συζητήσεων διαλόγους που επικεντρώνουν το θέμα σε οικονομικά μεγέθη και όρους όπως διαρθρωτικές αλλαγές, αποδοτικότητα, χρηματοοικονομικά αποτελέσματα, εξυπηρέτηση δανείων, παραγωγικότητα. Μπερδεύονται με οικονομικούς δείκτες όπως οι Dow Jones, Nasdaq, στατιστικά,δημοσιονομικά μεγέθη και εμπλέκονται σε ένα κυκεώνα όρων και στοιχείων που αφορούν την κρίση του κεφαλαίου και τις προσπάθειες ανάκαμψής του..

Όλα αυτά τα μεγέθη πλασάρονται από τα ΜΜΕ σαν κριτήρια για την έξοδο από την κρίση, διοχετεύοντας έντεχνα στο λαό την αντίληψη πως η ζωή και το μέλλον του εξαρτάται από τη διαμόρφωση αυτών των δεικτών. Αγνοούν ότι αυτά τα στοιχεία δεν είναι παρά καπιταλιστικά μεγέθη και όροι για την παρακολούθηση της κίνησης του κεφαλαίου.

Αρνητικές ψυχολογικές επιπτώσεις έχει και η δράση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ), των Κοινωνικών συνεταιριστικών Επιχειρήσεων (ΚΟΙΝΣΕΠ) και του εθελοντισμού. Δημιουργούνται και χρησιμοποιούνται από τις αστικές κυβερνήσεις και την ΕΕ για την εξασφάλιση δωρεάν εργασίας απαλλάσσοντας το καπιταλιστικό κράτος από την υποχρέωση να προσλάβει εργαζόμενους για υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, ενώ ταυτόχρονα έχουν αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες για τους εργαζόμενους εξ αιτίας της προπαγάνδας, ότι προσφέρουν “κοινωνική αλληλεγγύη” ενώ στην πραγματικότητα συγκαλύπτουν και ανακυκλώνουν την ανεργία, την υποαπασχόληση και τη φτωχοποίηση του λαού.

Η αντιμετώπιση της ολόπλευρης επίθεσης

Κάτω από αυτές τις συνθήκες δυσκολεύεται η ωρίμανση της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης, που είναι βασικό όπλο για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων. Παράλληλα όμως οι κινητοποιήσεις των ταξικών δυνάμεων ωριμάζουν τους εργαζόμενους, που συνειδητοποιούν μέσα από τη δική τους πείρα, ότι οι πολύπλευρες δυσκολίες, οι αντικειμενικές αδυναμίες, οι ανεπιτυχείς αγώνες και τα πισωγυρίσματα έχουν προσωρινό χαρακτήρα. Συνειδητοποιούν ότι όλα αυτά μπορούν να καθυστερήσουν αλλά δεν μπορούν να αποτρέψουν την ανατροπή του καπιταλισμού.