Το παλιό και το νέο

 Το παλιό και το νέο

  

 Το νέο και το παλιό ... το σκότος και το φώς !!! Αποκάλυψη !!! Ολοι είναι το νέο και το φώς ... κανένας το σκότος και το παλιό !!! Ολοι εκτός απ΄το ΚΚΕ ... που είναι το “ξύλινο”. Ετσι δεν λένε όλοι τους ... με ξύλινη επιμονή ?? Πάμε λοιπόν να αποκωδικοποιήσουμε το νέο και το παλιό ... αφού πριν συμφωνήσουμε πως ... σαν νέο θα εννοούμε το επαναστατικό ... και σαν παλιό το αντιδραστικό.

Η κότα γέννησε τ΄αυγό ... ή το αυγό την κότα ?? Δεν κάνω πλάκα.

    Ο ιδεατός άνθρωπος θα φτιάξει την ιδανική κοινωνία ή η ιδεατή κοινωνία τον ιδανικό άνθρωπο ?? Η συνείδηση-βούληση των ανθρώπων ορίζει την κοινωνική εξέλιξη (??) ... ή η κοινωνική εξέλιξη ορίζει την συνείδηση του ανθρώπου ?? Αυτό το ταξίδι στην ιστορία της φιλοσοφίας ξεκίνησε απο την ενστικτώδη ανάγκη του ανθρώπου, το ακατανόητο να το ταυτίσει με ιδεαλιστικά ανώτερες πνευματικές και θεικές δυνάμεις, την κίνηση της ιστορίας να την ταυτίσει με την ιστορία πεφωτισμένων και ηθικά ανώτερων αντιπροσώπων της θεικής δύναμης στο ανθρώπινο γένος. Αυτό μπορούσε τότε ... αυτό έκανε. Αργότερα κατάφερε περισσότερα απο αυτά που του επέβαλε ως τα τότε ο ιδεαλισμός των πεφωτισμένων αρχόντων-εκμεταλλευτών. Ηταν ο υλισμός.

     

   Στην “Κριτική της πολιτικής οικονομίας” ο Μάρξ διατυπώνει: “Στην κοινωνική παραγωγή της ζωής τους οι άνθρωποι έρχονται σε καθορισμένες, αναγκαίες, ανεξάρτητες απο την θελησή τους σχέσεις – σχέσεις παραγωγής που αντιστοιχούν σε μια καθορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών τους δυνάμεων. Το σύνολο αυτών των σχέσεων παραγωγής αποτελεί την οικονομική διάρθρωση της κοινωνίας, την πραγματική βάση που πάνω της υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντιστοιχούν καθορισμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει το κοινωνικό, πολιτικό και πνευματικό προτσές της ζωής γενικά. Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει το Είναι τους, μα αντίθετα το κοινωνικό τους Ειναι τους καθορίζει την συνειδησή τους.” Αυτό ήταν ένα κρίσιμο σημείο στην εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης. Οι μάζες άρχισαν να σκέφτονται διαφορετικά. Συνεχίζει ο Μάρξ ... “Σε μια ορισμένη βαθμίδα της αναπτυξής τους οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίθεση με τις υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής – ή οτι αποτελεί μονάχα την νομική έκφραση αυτού του πράγματος – με τις σχέσεις ιδιοκτησίας, μέσα στις οποίες είχαν κινηθεί ως τώρα. Απο μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους. Τότε έρχεται η εποχή της κοινωνικής επανάστασης. Με την αλλαγή της οικονομικής βάσης ανατρέπεται, με περισσότερο ή λιγότερο γρήγορους ρυθμούς, ολόκληρο το τεράστιο εποικοδόμημα. Οταν εξετάζουμε τέτοιες ανατροπές, πρέπει να κάνουμε πάντα διάκριση ανάμεσα στην υλική ανατροπή των οικονομικών όρων της παραγωγής, που μπορούμε να την διαπιστώσουμε με ακρίβεια φυσικών επιστημών, και στις νομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές ή φιλοσοφικές, με δυό λόγια τις ιδεολογικές μορφές, με τις οποίες οι άνθρωποι αποκτούν συνείδηση αυτής της σύγκρουσης και παλεύουν ως την λύση της. Οπως δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα άτομο απο την γνώμη που έχει το ίδιο για τον εαυτό του, άλλο τόσο δεν μπορούμε να κρίνουμε μια τέτοια εποχή ανατροπής απο τη συνειδησή της. Απεναντίας την συνείδηση αυτή πρέπει να την εξηγήσουμε απο τις αντιφάσεις της υλικής ζωής, απο την σύγκρουση που συντελείται ανάμεσα στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις και τις σχέσεις παραγωγής.” Την συνείδηση της κοινωνίας για τον εαυτό της, μας λέει ο Μάρξ, ούτε χρειάζεται ούτε ΜΠΟΡΟΥΜΕ να την κρίνουμε. Η συνείδηση που έχει η κοινωνία για τον εαυτό της τι ακριβώς είναι ?? Είναι το εφικτό ή το επίκαιρο – δηλαδή ο υποκειμενικός παράγοντας. Οταν μια επανάσταση αντικειμενικά μπορεί να γίνει ... αλλά η κοινωνία δεν την κάνει ... τότε η κοινωνία έχει βγάλει το συμπέρασμα για τον εαυτό της οτι δεν είναι εφικτή ή επίκαιρη η επανάσταση. Και δεν την κάνει. Και αυτό το γεγονός, μας λέει ο Μάρξ, δεν χρειάζεται να το κρίνουμε αλλά να το εξηγήσουμε με τους αντικειμενικούς νόμους της σύγκρουσης κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων παραγωγής. Εκεί μέσα λοιπόν στις αντικειμενικές νομοτέλειες της κοινωνίας είναι κρυμμένες οι παραξενιές του εφικτού ή του επίκαιρου.

     

   Η αντικειμενική νομοτέλεια της καπιταλιστικής κοινωνίας ... εαν δεν προλάβει ο καπιταλισμός να καταστρέψει την ανθρώπινη κοινωνία ... είναι πως θα παραχωρήσει την θέση της στον ιστορικά επόμενο κοινωνικό σχηματισμό αργά ή γρήγορα. Αυτό κανένας δεν μπόρεσε ποτέ να το αρνηθεί. Κανένας σοβαρός απολογητής του καπιταλισμού ποτέ δεν προσπάθησε (εκτός απο κάτι λίγους φαιδρούς) να αποδείξει ... την αιωνιότητα του καπιταλισμού. Απο την άλλη πλευρά ο μαρξισμός ... απέδειξε πως ο καπιταλισμός αργά ή γρήγορα θα κλείσει τον ιστορικό του κύκλο και θα γίνει ένα κεφάλαιο της ιστορίας. Αλλά ο μαρξισμός δεν σταμάτησε εκεί. Μας απέδειξε πως αυτό που θα πάρει την θέση του καπιταλισμού ... δεν ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ να είναι ένα νέο εκμεταλλευτικό σύστημα ... παρά μόνο ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός. Δεν μπορεί να συμβεί ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. Σε ότι αφορά λοιπόν την “σύντομη” ζωή του κάθε εργαζόμενου ... ή ο καπιταλισμός θα καταφέρνει να επιβιώνει βυθιζόμενος αδιάκοπα στην βαρβαρότητα των αδιεξόδων του (βάρβαρη απαξίωση της ανθρώπινης εργασίας και καταστροφή της εργατικής δύναμης για την εξασφάλιση του κέρδους, την ίδια στιγμή που το κέρδος προκύπτει μόνο απο την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας – η επιδίωξη του κέρδους καταστρέφει το ίδιο το “εργαλείο” εξασφάλισης του κέρδους) ... ή η κίνηση της ιστορίας προς την νομοτελειακή της κατεύθυνση.

   Ο αντικειμενικός παράγοντας ... είναι η σκληρή αλήθεια της κοινωνικής εξέλιξης. Ο υποκειμενικός (το εφικτό ή το επίκαιρο) παράγοντας είναι το καθρέφτισμα του αντικειμενικού ... στα μυαλά των μελών της κοινωνίας. Το εφικτό ή το επίκαιρο όταν συμβαδίζει με το αναγκαίο τότε η κοινωνία ... έχει ελπίδες. Τότε η κατάσταση είναι επανασταστική. Οταν το εφικτό και το επίκαιρο πάει κόντρα στο αναγκαίο, τότε η κοινωνία ... έχει προβλήματα. Η κατάσταση είναι αντιδραστική. Τότε η επανάσταση δεν υλοποιείται, αναβάλλεται. Το αναγκαίο το καθορίζει η νομοτέλεια. Το εφικτό το καθορίζουν οι συσχετισμοί της ταξικής πάλης μέσα στην κοινωνία.

Οσοι “σπρώχνουν” το εφικτό μακρυά απ΄το αναγκαίο ... είναι το παλιό ... το αντιδραστικό. Οσοι “σπρώχνουν” το εφικτό να συναντήσει το αναγκαίο ... είναι το νέο ... το επαναστατικό.

 

   Κατά βάθος όλοι οι απολογητές και υπερασπιστές του καπιταλισμού έχουν “δεχτεί” τα μαρξιστικά διδάγματα και μάλιστα με αυτή την βάση ορίζουν την τακτική και στρατηγική τους. Αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι να ασχοληθούν με τις αντικειμενικές νομοτέλειες (δεν τους βολεύει πουθενά) ... ρίχνοντας κάθε στιγμή όλα τα όπλα τους στην διαμόρφωση του ευνοικού για αυτούς υποκειμενικού παράγοντα. Ολοι κατά καιρούς είναι “επαναστάτες” (το νέο δηλαδή) και μάλιστα οι περισσότεροι απο αυτούς είναι και σοσιαλιστές. Κανένας και ποτέ δεν αυτοπροσδιορίζεται σαν αντιδραστικός. Ολοι αυτοί στα λόγια θέλουν να γκρεμίσουν τον καπιταλισμό ... αλλά μέχρι αυτό να γίνει εφικτό (έτσι λένε) ... κάνουν οτι μπορούν για να μην γίνει. Η αγωνία τους γίνεται τεράστια όταν υποψιάζονται πως ο τροχός της ιστορίας δεν μπορεί να σταματήσει.

 

   # Τα φασισταριά της ΧΑ. Είναι οι “επαναστάτες” (!!!) της υποδούλωσης των “κατώτερων” στον “ανώτερο” εκμεταλλευτή. Παρότι ο καπιταλισμός τους “θολώνει” τα απώτερα ονειρά τους για επιστροφή στην φεουδαρχία και στην αυτάρκεια ... γίνονται με την θελησή τους ανά πάσα στιγμή τα βρώμικα οργανά του, επειδή γνωρίζουν οτι η επαναστατική συντριβή του καπιταλισμού ... θα τους καταπιεί οριστικά. Προσπαθούν το ανέφικτο ... να γυρίσουν τον τροχό της ιστορίας ... ανάποδα.

 

   # Δεν μπορώ να βρώ τίποτα πιό κοντινό ιδεολογικά στα φασισταριά ... παρά εκείνους που δηλώνουν πως είναι το “νέο” και το “επαναστατικό” ... και ξεσκίζονται να υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια ... τις ευκαιρίες που θα δώσει στον καθέναν απο εμάς ένας “καλορυθμισμένος” καπιταλισμός. Γι΄αυτούς ο εκμεταλλευτής είναι ο ικανός, ο πρωτοπόρος, ο καινοτόμος που θα αρπάξει την ευκαιρία να πατήσει επι πτωμάτων ... και ο εκμεταλλευόμενος είναι ο ανίκανος, ο κατώτερος, ο μειονεκτικός ... αυτός που έκανε τις λάθος επιλογές και σαν τέτοιος δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει παρά να δεχτεί την μοίρα του και να ονειρευτεί πως κάποτε θα πιάσει κι΄αυτός την μεγάλη ευκαιρία !!! Αυτοί οι πολιτικοί εκπρόσωποι του “νέου” ... κουβαλάνε και μας παρουσιάζουν με τον πλέον “πούστικο” και ύπουλο τρόπο τον ρατσισμό των φασισταριών. Είναι τα ιδεολογικά τους ξαδέρφια και αποτελούν το πολιτικό προσωπικό της ποταμο-τζημερο-νεοδημοκρατίας ... που υπηρετούν την αστική εξουσία προσπαθώντας να σταματήσουν τον τροχό της ιστορίας.

 

   # Εχουμε και κάτι πολιτικούς εκπροσώπους του “νέου” ... που ισχυρίζονται πως τον “καλορυθμισμένο” καπιταλισμό των προηγούμενων ... θα τον μεταμορφώσουν με το μαγικό ραβδί τους ... σε “σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο” χωρίς βία, επαναστάσεις, ανατροπές, ρήξεις και άλλα τέτοια παρωχημένα και ξύλινα. Προσπαθούν κι΄αυτοί να σταματήσουν τον τροχό της ιστορίας και μάλιστα έχοντας μιά ακόμα πιό δύσκολη αποστολή απ΄τους προηγούμενους !!! Ετούτοι προσπαθούν ... τον καινοτόμο και πρωτοπόρο εκμεταλλευτή ... να τον συμφιλιώσουν ... με τον ανίκανο και μειονεκτικό εκμεταλλευόμενο. Είναι οι “επαναστάτες” που προσπαθούν να “καταργήσουν” την πάλη των τάξεων !!! Είναι το πολιτικό προσωπικό της πασοκο-κεντρο-κουβελο-δημοκρατίας ... που τελευταία σαν ένα δυναμικό κλάμπ είχε μια σημαντική νέα είσοδο. Τους συριζανέλ του Αλέξη. Είναι τόσο πολύ το “νέο” που εκπροσωπούν ... όσο και η βρωμιά της σοσιαλδημοκρατίας.

 

   # Το “σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο” ... επιδιώκουν και κάτι άλλοι εκπρόσωποι του “νέου” και του “επαναστατικού”. Ο θεός και η ψυχή τους για το τι έχουν στο μυαλό τους όταν αυτοί μιλάνε για σοσιαλισμό, αλλά αυτό το θέμα ας μην το εξετάσουμε αυτή την στιγμή. Το ζουμί με αυτές τις περιπτώσεις “επαναστατών” είναι πως τον σοσιαλισμό ... αυτοί δεν θέλουν να μας τον φέρουν με την κλασσική βίαια έκβαση της ταξικής πάλης ... επειδή – λένε – αυτή μας οδηγεί στον σταλινισμό !!! Αυτοί οι “επαναστάτες” παρότι δηλώνουν μαρξιστές ... έτσι απλά ... ξεβαφτίζουν στο άψε σβήσε την μαρξιστική μαμή της ιστορίας ... και την ξαναβαφτίζουν σταλινισμό. Δεν διστάζουν μάλιστα να αυτοανακηρρύσονται συνεχιστές του μαρξισμού που διαθέτουν το σχέδιο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού !!! Πάλι στο άψε σβήσε την σοσιαλιστική επανάσταση ... την βάφτισαν μετασχηματισμό. Αυτοί οι αρνητές της επανάστασης ... είναι οι δούλοι του εφικτού. Είναι όμως δούλοι με σχέδιο. Ας παρακολουθήσουμε για λίγο το σχέδιο τους. Ο ανώριμος υποκειμενικός παράγοντας δεν επιτρέπει την σοσιαλιστική επανάσταση παρότι ο αντικειμενικός ωριμάζει ταχύτατα. Παρότι ο καπιταλισμός σαπίζει μπορεί να ελέγχει τα μυαλά των ανθρώπων. Η επανάσταση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ... είναι απατηλό όνειρο ... είναι η “δευτέρα παρουσία” !!! Αυτοί οι ανυπόμονοι επαναστάτες προχωρούν παρακάτω ... η εργατική τάξη δεν μπορεί να περιμένει την δευτέρα παρουσία για να κάνει σοσιαλισμό !!! Θα τον κάνει αλλοιώς. Εδώ βρισκόμαστε σε ένα ιδιόμορφο σημείο. Τα παλληκάρια δεν “γουστάρουν” καπιταλισμό ... θέλουν “σοσιαλισμό” αλλά δεν γουστάρουν εργατική εξουσία και διχτατορία του προλεταριάτου !!! Τι μπορεί να γίνει με την περιπτωσή τους ?? Οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι στίψαν το μυαλό τους και αποφάσισαν πως ανάμεσα στην εξουσία του καπιταλισμού και στον σοσιαλισμό ... υπάρχει ένα ακόμα “στάδιο”, μιά άλλη μορφή εξουσίας που θα ανοίξει τον “ειρηνικό” δρόμο προς τον σοσιαλισμό !!! Τι μας λένε ?? Η εξουσία αυτή δεν θα είναι ούτε αστική ούτε εργατική ... αλλά φιλολαική. Θα είναι αστικολαικοεργατική !!! Θα είναι η εξουσία της συμφιλίωσης των τάξεων (οτι ακριβώς λένε οι σοσιαλδημοκράτες !!!) ... αλλά μας υπόσχονται πως θα είναι τόσο “πονηρή” και ευέλικτη που θα “εξαπατήσει” τους αστούς σε τέτοιο βαθμό που παρότι θα κατέχουν τα μέσα παραγωγής θα αναγκάζονται να τα λειτουργούν τόσο φιλολαικά ... που το κέρδος τους θα γίνει τόσο μικρό που θα τους αναγκάσει χωρίς καμμιά αντίσταση να μας τα παραδώσουν για να φτιάξουμε τον σοσιαλισμό ... ούφ !!! Είναι ο οπορτουνισμός ... και είναι τόσο “νέο” και “επαναστατικό” ... όσο ο προθάλαμος της σοσιαλδημοκρατίας. Οσο είναι στην αντιπολίτευση το παίζουν “ανυπόμονοι επαναστάτες” ... που προσπαθούν ανά πάσα στιγμή να διασπάσουν οποιαδήποτε προσπάθεια ταξικής οργάνωσης κάνοντας τον κλακαδόρο του επόμενου επίδοξου οπορτουνιστή που ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Μεταμορφώνονται σε “τελειωμένους” σοσιαλδημοκράτες αμέσως μόλις μπούν σε οποιαδήποτε κυβέρνηση ή υπουργείο. Για την ώρα ... αφού έχασαν τις υπουργικές καρέκλες ... θέλουν να ξανασκίσουν τα μνημόνια (το ξέχασαν το σχήμα λόγου) ... έξω απο το ευρώ ... αλλά μέσα στην ΕΕ. Αυτό και μόνο είναι η απόδειξη της “αλητείας τους” ... αφού σίγουρα θα έχουν καταλάβει πως για να φύγεις απ΄το ευρώ αλλά να μείνεις στην ΕΕ ... πρέπει να συμφωνήσεις με ολόκληρο τον ευρωενωσιακό καπιταλισμό. Εκτός αν αυτό αποτελεί την απόδειξη της βλακείας τους. Αυτοί αποτελούν το πολιτικό προσωπικό της κωνσταντοπουλο-ραχηλο-ρωμανιας λαικής ενοτητας του παναγιωτη και των ανταρσυοδορυφόρων.

   # ΚΚΕ ... δαγκωτό ... για να μην μας δαγκώσει κανένας απο όλους αυτούς

   # ΚΚΕ ... για να ντρέπονται αυτοί και όχι εμείς

   # ΚΚΕ ... για λαική αντιπολίτευση επειδή κανένας λαός δεν κέρδισε ποτέ τίποτα απο τις “λαικές συμπολιτεύσεις” όλων αυτών

   # ΚΚΕ ... για να κυβερνάμε εμείς και οχι αυτοί

   # ΚΚΕ ... για να τους κάνουμε την κυβερνησή τους ... αφόρητη

   # ΚΚΕ ... για να φέρουμε το “εφικτό τους” ... λίγο πιό κοντά στο “αναγκαίο μας”

Καλό βόλι

 

Υ.Γ. Παράκληση προς τον Περισσό: Επειδή μας τα έχουν ζαλίσει αγρίως με την δραχμή και τα κομματά της. Δώστε γραμμή στα στελέχια ... να τους ζαλίσουν πως το δικό μας νόμισμα δεν θα είναι η δραχμή. Θα είναι η κόκκινη μνά ... ή το λαικό τάλαντο ... ή ο επαναστατικός οβολός. Βρέστε κάτι. 

 

Αναρτήθηκε από antivaro

   Ποιο θέλεις τρίτο κόμμα στη Βουλή;

Από herko

Γράφει ο Ηρακλής Κακαβάνης //

Αυτές οι εκλογές δεν είναι ίδιες με τις προηγούμενες και πολύ περισσότερο με τις εκλογές άλλων χρόνων. Σε τούτες τις εκλογές δεν πάμε να εκλέξουμε κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το πρόγραμμα της, το οποίο διαφέρει λιγότερο ή περισσότερο από το πρόγραμμα του αντιπάλου κόμματος ή από αυτό των άλλων κομμάτων. Τα περισσότερα κόμματα είναι δεσμευμένα υλοποίηση στην υλοποίηση μιας βάρβαρης και εξοντωτικής για το λαό πολιτικής. Στην οποία πολιτική η Ευρωπαίοι «εταίροι» μας θέλουν την ευρύτερη συμφωνία – συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων, την οποία και έχουν. Ετσι η κυβέρνηση συνεργασίας που πιθανόν να προκύψει είτε με επικεφαλής τον Μεϊμαράκη, είτε τον Τσίπρα, είτε κάποιον «Παπαδήμου» θα έχει ένα πολύ συγκεκριμένο αντιλαϊκό πρόγραμμα, όπως αυτό καθορίζεται από το 3^ο Μνημόνιο, το οποίο και θα ακολουθήσει μέχρι κεραίας. Με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.  Οι Ευρωπαίοι, μόλις την Τετάρτη το ξεκαθάρισαν, για να μην υπάρχουν παρερμηνείες, προσδοκίες κλπ: Καμιά μορφή διαπραγμάτευσης δεν πρόκειται να υπάρξει. Η συμφωνία για το τρίτο πρόγραμμα στήριξης «δεν μπορεί να αλλαχθεί» από τη νέα ελληνική κυβέρνηση.
Απέναντι σε αυτό ως αντιμνημονιακή δύναμη, εναλλακτική λύση, εκφραστής του  ΌΧΙ (και της διάθεσης – ελπίδας μας για καλύτερες ημέρες) προβάλλει η ΛΑΕΝ του Λαφαζάνη που συγκροτείται από κυβερνητικά και κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και γυρολόγους – παράγοντες της «Αριστεράς».
Το κόμμα Λαφαζάνη και λοιπόν παραγόντων της «Αριστεράς», έχει ως τεκμήριο κρίσης της αξιοπιστίας του την ιστορία των προσώπων που τη συγκροτούν, στο πρόσφατο αλλά και στο απώτερο παρελθόν. Είναι αυτοί που ψήφισαν από το Μάαστριχτ μέχρι το πρόπλασμα του 3ου Μνημονίου και στήριζαν την κυβέρνηση μετά την ψήφισή του και, κατά δήλωση τους, δεν έριξαν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήρθαν σε σύγκρουση – ρήξη με την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ.
Εχει όμως, τεκμήριο κρίσης, και τις συνεχείς δηλώσεις του Π. Λαφαζάνη και άλλων στελεχών και τη διακήρυξη που έδωσε στη δημοσιότητα, με την οποία συνεχίζει να καλλιεργεί το μύθο της καλής Ευρώπης και την ψευδαίσθηση, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές του Γενάρη, ότι είναι εφικτό εντός της ΕΕ ακλουθώντας τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, να υπάρξει διέξοδος από την κρίση και να ασκηθεί φιλολαϊκή πολιτική.
Η εμφάνιση και ο ρόλος της ΛΑΕΝ ούτε μας αιφνιδίασε ούτε μας είναι άγνωστος. Μάθαμε αρκετά από τη στάση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Ενδύονται το μανδύα του ριζοσπαστισμού, και λειτουργούν ως ανάχωμα συγκράτησης ψηφοφόρων που θα στρέφονταν προς το ΚΚΕ. Όμως το σημαντικότερο δεν είναι αυτό. Ως δύναμη ανάσχεσης του ριζοσπαστισμού (παλιά μου τέχνη κόσκινο για τους περισσότερους από αυτούς) προσπαθούν να συγκαλύψουν την πραγματική αιτία του προβλήματος και καλλιεργούν το συμβιβασμό με την ιδέα έλλειψης άλλης προοπτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα βασικά τους επιχειρήματα είναι πως η πρόταση του ΚΚΕ δεν είναι ρεαλιστική και καταφεύγει είτε  σε επιθέσεις «φιλίας» είτε σε συκοφαντίες ότι δεν χτυπάει τον πραγματικό αντίπαλο, είτε σε διαχωρισμό της ηγεσίας από τα μέλη και τους ψηφοφόρους του Κόμματος.
Για τη Χρυσή Αυγή δε χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο παρά να επαναλάβουμε τους στίχους του Χικμέτ που εκφράζουν την πείρα όλης της ανθρωπότητας από το φασισμό:
«Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί/ του σκεπτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί».
Πάθαμε και μάθαμε από τη στάση τους και από τις επιλογές μας με κριτήριο το μικρότερο κακό. Τα πληρώσαμε ακριβά.  Δε θα αφήσουμε μια εγκληματική οργάνωση (Χρυσή Αυγή)  που όταν δε δολοφονεί υπερασπίζεται τα συμφέροντα του κεφαλαίου να είναι τρίτο κόμμα, ούτε αυτούς (ΠΟΤΑΜΙ – ΠΑΣΟΚ κλπ.) που εγγυώνται στους Ευρωπαίους την πιστότερη εφαρμογή του μνημονίου και τους άλλους που μας σερβίρουν τα ίδια παραμύθια με το ΣΥΡΙΖΑ του Γενάρη (Λαφαζάνης).
Δεν έχουμε το περιθώριο αυτές τις εκλογές να τις πάρουμε στην πλάκα, ούτε να αδιαφορήσουμε. Θα πάμε να ψηφήσιμουμε και κριτήριό μας ας είναι το ερώτημα «τι είναι αναγκαίο;».
Σε αυτές τις εκλογές μπορεί και πρέπει το ΚΚΕ να είναι τρίτη δύναμη στη Βουλή γιατί έτσι θα σταλεί ένα σαφές μήνυμα αντίθεσης  και διεκδίκησης, γιατί το ζητούμενο δεν είναι να ξεθυμάνουμε αλλά να επιλέξουμε το είδος της αντιπολίτευσης που θα έχουμε.
Απέναντι στη μνημονιακή κυβέρνηση, η απάντηση είναι η ενίσχυση του ΚΚΕ που θα είναι η πραγματική λαϊκή αντιπολίτευση απέναντι στη σκληρότητα των μέτρων που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Το ΚΚΕ που απέναντι στο μνημόνιο έχει τη δική του πρόταση εξουσίας που είναι έξω από το δρόμο που μας έφερε εδώ και έξω από τις αιτίες που μας οδήγησαν στα μνημόνια.
Αναγκαίο είναι εμείς να πάρουμε την εξουσία και τα κλειδιά της οικονομίας και αφού είναι αναγκαίο είναι και εφικτό.

Αναζητήσεις για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης στο φόντο του χρέους

Αναζητήσεις για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης στο φόντο του χρέους

Οι υπουργοί Οικονομικών Γαλλίας Μ. Σαπέν και Γερμανίας Β. Σόιμπλε

Eurokinissi

Η βιομηχανική παραγωγή στην Ευρωζώνη, σύμφωνα με έκθεση της ΕΕ, αυξήθηκε τον Ιούλη κατά 0,6% συγκριτικά με τον Ιούνη, ενώ σε σύγκριση με το ίδιο διάστημα του 2014, η παραγωγή αυξήθηκε κατά 1,9%. Σύμφωνα με την έκθεση η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε κατά 0,5% στη Γερμανία, 0,6% στην Ισπανία και 1,1% στην Ιταλία. Αντιθέτως, η γαλλική παραγωγή έπεσε κατά 0,8%, μετά από πτώση 0,2% τον Ιούνη. Σύμφωνα με τη Eurostat, το ΑΕΠ των κρατών της Ευρωζώνης αυξήθηκε κατά 0,4% στο δεύτερο τρίμηνο του 2015, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο. Σε ετήσια βάση το ΑΕΠ της Ευρωζώνης αυξήθηκε κατά 1,5%.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, εφιστά «προσοχή στους κινδύνους που υπάρχουν από την επιβράδυνση των λεγόμενων αναδυόμενων οικονομιών», σύμφωνα με το «Bloomberg». Ο ίδιος άλλωστε έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η ποσοτική χαλάρωση από την ΕΚΤ, μέσω της μορφής δανεισμού με ομόλογα, δεν αρκεί για να συμβάλει στην καπιταλιστική ανάκαμψη, χρειάζονται μεταρρυθμίσεις από τα κράτη - μέλη.
Αλλά και ο επίτροπος της ΕΕ για την Ψηφιακή Οικονομία, Γκίντερ Ετινγκερ, είπε ότι «δεν υπάρχει και κανένας λόγος για χαλάρωση. Ανησυχώ ότι κάποιοι πιστεύουν πως αφήσαμε πίσω μας την κρίση και πως μπροστά μας βρίσκεται μια περίοδος οικονομικής ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο! Πολλές χώρες στην Ευρώπη προχώρησαν σε επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις. Η Ιρλανδία ήταν μια επιτυχία. Επίσης η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Ομως παρατηρώ και μια κούραση από τις μεταρρυθμίσεις. Ο καιρός που εξαγόρασε ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, για τους Ευρωπαίους με τη γενναιόδωρη νομισματική του πολιτική, χρησιμοποιήθηκε πολύ λίγο» (ηλεκτρονικό «Βήμα», 14/9/2015).
Ουσιαστικά, ο Γερμανός επίτροπος αναφέρεται σε Γαλλία, Ιταλία, τη δεύτερη και την τρίτη καπιταλιστική οικονομία της Ευρωζώνης. Που οξύνουν τους ανταγωνισμούς τους με τη Γερμανία και στο πλαίσιο της προσπάθειας διαμόρφωσης στρατηγικής για την οικονομική διακυβέρνηση. Και δημιουργούν ανάλογες συμμαχίες με κράτη - μέλη σε Ευρωζώνη και ΕΕ.

Η νέα παρέμβαση Σόιμπλε

Σ' αυτό το πλαίσιο ο Β. Σόιμπλε έκανε παρέμβαση τόσο για το ζήτημα της οικονομικής διακυβέρνησης, όσο και για το ζήτημα χρεοκοπίας ενός κράτους - μέλους της Ευρωζώνης, εντός της Ευρωζώνης. Σύμφωνα με ρεπορτάζ αστικών ΜΜΕ τη βδομάδα που πέρασε, ο Β. Σόιμπλε, σε έγγραφο που μοίρασε ο ίδιος στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο Λουξεμβούργο (Γιούρογκρουπ), το οποίο διέρρευσε στις εφημερίδες «Financial Times» και «Handelsblatt», ζήτησε να υιοθετηθούν κάποιοι κανόνες βάσει των οποίων θα επιτρέπεται η χρεοκοπία μιας χώρας εντός της νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ).
Η Ευρωζώνη δεν διαθέτει διαδικασίες για αντιμετώπιση των κρατών που έχουν μεγάλα χρέη και δεν έχουν πλέον πρόσβαση στις αγορές, γράφει. Γι' αυτόν τον λόγο η αναδιάρθρωση των χρεών των κρατών είναι νομικά και πρακτικά δύσκολη. Αυτό προκαλεί οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες, οι οποίες μπορούν να οξύνουν την κρίση.
Πώς θέλει η γερμανική κυβέρνηση να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, σύμφωνα με το έγγραφο Σόιμπλε; Προτείνει διαδικασία αναδιάρθρωσης των χρεών μιας χώρας ως εξής: Στα κρατικά ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης θα πρέπει να περιλαμβάνεται ένας όρος, που θα αναγκάζει όλους τους ομολογιούχους να συμμετέχουν σε ένα πιθανό «κούρεμα» του χρέους. Αμέσως μόλις το κράτος αυτό πάρει βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) θα πρέπει να «παρατείνονται αυτόματα» οι λήξεις των ομολόγων του. Επίσης, θα πρέπει να γίνεται ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους του από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Η χρεοκοπία μιας τράπεζας, λέει ο Σόιμπλε, μπορεί να ωθήσει μια χώρα στην οικονομική κρίση, αλλά και αντίστροφα η πολιτική που ακολουθεί μια χώρα μπορεί να προκαλέσει αναταραχή στις αγορές. Και προτείνει, τα κρατικά ομόλογα να μη θεωρούνται επενδύσεις που δεν ενέχουν κίνδυνο. Μέχρι στιγμής οι τράπεζες δεν διαθέτουν δίχτυ ασφαλείας για την περίπτωση που καταρρεύσουν τα κρατικά ομόλογα.
Λέει λοιπόν ότι πρέπει να περιοριστούν τα δικαιώματα των επενδυτών σε κρατικά ομόλογα της Ευρωζώνης, ώστε να σηκώσουν αυτοί το βάρος της αναδιάρθρωσης χρέους υπερχρεωμένων κρατών, δηλαδή να «κουρεύονται» αυτά τα ομόλογα των επενδυτών, ζήτημα που χρειάζεται επίσης πλαίσιο ώστε να μπορούν οι κυβερνήσεις να επιβάλλουν ζημιές στους πιστωτές τραπεζών που καταρρέουν. Προτείνει, επίσης, να περιοριστεί η χρήση των αναβαλλόμενων φορολογικών απαιτήσεων για τον υπολογισμό των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών, ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα της κεφαλαιακής βάσης τους. Αυτό θα δυσκολέψει τη δανειοδότηση κρατών μέσω ομολόγων αφού μπορεί και να «κουρευτούν». Δυσκολεύει δηλαδή την εξεύρεση κεφαλαίων για κρατικές, αλλά και ιδιωτικές επενδύσεις σε κράτη που το έχουν ανάγκη. Η Γερμανία όμως έχει πλεονάσματα και δε δυσκολεύεται για την ώρα.

Ανταγωνισμοί με αφορμή τη διακυβέρνηση

«Είναι απαράδεκτο, λέει το έγγραφο, να ξεκινήσει τώρα συζήτηση για την αμοιβαιότητα των τραπεζικών κινδύνων μεταξύ κρατών - μελών μέσα από ένα κοινό σύστημα εγγύησης των καταθέσεων».
Πού απαντά μ' αυτό; Στα σχέδια της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και της Γαλλίας για μεγαλύτερη οικονομική ενοποίηση ιδιαίτερα στο χρηματοπιστωτικό τομέα, όπως π.χ. για τη δημιουργία ενός κοινού συστήματος εγγύησης των καταθέσεων. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας επιμένει ότι πρώτα είναι απαραίτητη η επιβολή μεγαλύτερης πειθαρχίας στις αγορές χρέους. Και το δικαιολογεί με το ότι δεν πρέπει τα βάρη μιας αναδιάρθρωσης χρέους ενός κράτους - μέλους να τα πληρώνουν οι φορολογούμενοι, αλλά οι έχοντες κρατικά ομόλογα του κράτους που χρεοκοπεί.
Η υπόθεση της οικονομικής διακυβέρνησης αποκαλύπτει τις διαφορετικές προσεγγίσεις Γαλλίας - Γερμανίας, που έχουν σχέση με την υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου κάθε κράτους, με δεδομένο επίσης ότι η καπιταλιστική οικονομία κάθε κράτους δε βρίσκεται στο ίδιο σημείο του κύκλου της οικονομικής κρίσης. Και βεβαίως στην προκειμένη περίπτωση το ζήτημα της διαχείρισης του χρέους, ως μέρος της διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, και της ευρωστίας του τραπεζικού συστήματος, είναι πεδίο οξύτατων ανταγωνισμών.
Η εμπειρία τους από τη διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης κυρίως στην Ελλάδα, λόγω του μεγάλου, ως ποσοστού του ΑΕΠ, κρατικού χρέους, τους ωθεί, λόγω νομισματικής ενοποίησης και κοινού νομίσματος, να βρουν τρόπους να ελαχιστοποιήσουν ή να εξαλείψουν την επίδραση της οικονομικής κρίσης και της διαχείρισής της στις άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης. Σ' αυτό πάει να απαντήσει η Γερμανία με το έγγραφο Σόιμπλε. Το ζήτημα έχει ανοίξει από το 2010, αλλά τώρα πάνε να μορφοποιήσουν αυτό που ονομάζουν «οικονομική διακυβέρνηση». Λέει λοιπόν η Γερμανία: Να χρεοκοπήσει ένα κράτος εντός Ευρωζώνης. Δε μας πειράζει, αρκεί τα άλλα να μην πάθουν ζημιά, ή πιο σωστά η Γερμανία και οι σύμμαχοί της να μην πάθουν ζημιά.

Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων;

Ο Β. Σόιμπλε έκανε και άλλη παρέμβαση. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στη γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine» τόνισε: «Κάθε χώρα σήμερα πρέπει να αποδείξει ότι είναι σε θέση να διαχειριστεί τη διαδικασία προσαρμογής, η οποία είναι απαραίτητη ώστε να σταθεί στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία». Εξήγησε και την πρότασή του για τη δημιουργία μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, σημειώνοντας ότι όλες οι χώρες «δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιτύχουν τα ίδια βήματα ενσωμάτωσης την ίδια στιγμή. Στόχος μας δεν ήταν ποτέ να διχάσουμε την Ευρώπη, αλλά επιθυμούσαμε μια Ευρώπη με μια σχετική ευελιξία».
Αρα, με δεδομένη τη συζήτηση για την οικονομική διακυβέρνηση, ουσιαστικά ανοίγει το ζήτημα θεσμοθέτησης της Ευρωζώνης και της ΕΕ των δύο ταχυτήτων. Αλλά και αυτό είναι ένας παράγοντας που τροφοδοτεί οξύτατους ανταγωνισμούς αλλά και διαφορετικές συμμαχίες εντός Ευρωζώνης και ΕΕ.
Η προσέγγιση της Γαλλίας είναι διαφορετική, αντίθετη με αυτή της Γερμανίας, αφού η ίδια και η Ιταλία έχουν τεράστιο κρατικό χρέος, οι οικονομίες τους δεν ξεπέρασαν οριστικά την κρίση, όπως και η Γερμανία βεβαίως, ενώ δυσκολεύει τις κυβερνήσεις τους να δώσουν κρατική χρηματοδότηση για καπιταλιστικές επενδύσεις, κρατικές και ιδιωτικές, για έξοδο από την κρίση. Οι δείκτες του Συμφώνου Σταθερότητας, μέχρι 3% έλλειμμα, 60% του ΑΕΠ κρατικό χρέος, κάνουν ακόμη πιο ασφυκτική την κατάσταση.
Ετσι, προτείνουν την «αμοιβαιότητα των τραπεζικών κινδύνων μεταξύ κρατών - μελών μέσα από ένα κοινό σύστημα εγγύησης των καταθέσεων», αφού οι τράπεζες της Γαλλίας έχουν επικίνδυνα ομόλογα λόγω διαχείρισης κρατικών χρεών.
Ετσι βεβαίως δεν κινδυνεύει το τραπεζικό σύστημα ενός κράτους - μέλους της Ευρωζώνης να καταστραφεί λόγω οικονομικής κρίσης, όπως επίσης η απαξίωση μέρους της αξίας των ομολόγων θα γίνει υπόθεση της Ευρωζώνης. Αυτό δεν το θέλει η Γερμανία. Εδώ υπάρχουν οξύτατοι ανταγωνισμοί για το ποιανού κράτους το κεφάλαιο θα πληρώσει λιγότερο ή περισσότερο τη διαχείριση της κρίσης, ποιο θα βγει περισσότερο ή λιγότερο χαμένο ή κερδισμένο.
Η υπόθεση επίσης της Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων δεν είναι καινούργια. Το Νοέμβρη του 2010 δημοσιεύματα των αστικών ΜΜΕ ανέφεραν πρόταση της Γερμανίας για «δύο Ευρωζώνες», μία «ισχυρή του βορρά» με ισχυρό ευρώ και μία «αδύναμη του νότου» με υποτιμημένο σ' αυτήν το ευρώ κατά 70%. Και τότε επίσης οι λόγοι ήταν οι ίδιοι. Οι κίνδυνοι χρεοκοπίας κρατών - μελών της Ευρωζώνης του «Νότου» με πρώτη απ' όλες την Ελλάδα. Μόνο που τότε οι γερμανικές τράπεζες κινδύνευαν.
Ετσι, την ώρα που η γερμανική κυβέρνηση έκανε αυτή την πρόταση, ο επικεφαλής της Deutshce Bank, Γιόζεφ Ακερμαν, δήλωνε ότι αυτή η πρόταση βάζει σε κίνδυνο και το γερμανικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο - μαζί με τις βρετανικές τράπεζες - είναι «φορτωμένο» με περισσότερα από 240 δισ. ευρώ ιρλανδικά ομόλογα. Οπως έλεγε, «γερμανικές, γαλλικές, βρετανικές και ολλανδικές τράπεζες κουβαλάνε στα χαρτοφυλάκιά τους "τόνους" κρατικά ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Τι θα γίνει με όλα αυτά τα "χαρτιά" αν η πολιτική της κας Μέρκελ σπρώξει τις χώρες αυτές σε χρεοστάσιο;». Στην πορεία βεβαίως οι γερμανικές τράπεζες ξεφορτώθηκαν τέτοια ομόλογα.

Συμπέρασμα

Ολα τα παραπάνω δείχνουν ότι στην Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν υπάρχει ισοτιμία, αλλά ανισομετρία και καπιταλιστικοί ανταγωνισμοί. Οι μορφές διαχείρισης της κρίσης και η ανίχνευση της οικονομικής διακυβέρνησης εγκυμονούν συνεχή αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα. Οτι μπορεί κράτη που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας να παραμένουν στην Ευρωζώνη, αλλά οι λαοί τους θα επωμίζονται όλα τα δεινά, ακόμη πιο βάρβαρα απ' αυτά που έχουμε γνωρίσει έως τώρα, της χρεοκοπίας για να λιγοστεύουν οι συνέπειες στο κεφάλαιο και να ενισχύεται για να ξαναανακάμψει. Και αυτό ανεξάρτητα από τη μορφή της οικονομικής διακυβέρνησης. Να γιατί λέμε ότι ο λαός μας πρέπει να παλέψει για την αποδέσμευση από την ΕΕ, χτυπώντας στο εσωτερικό της χώρας τον αντίπαλό του, το κεφάλαιο και την εξουσία του, μέχρι να τους ανατρέψει. Βάζοντας στόχο της πάλης την εργατική, λαϊκή εξουσία, που θα αποδεσμεύσει την Ελλάδα από την ΕΕ, θα κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια, για να υπηρετεί η οικονομία τις λαϊκές ανάγκες, πρέπει να εντάσσει τους σημερινούς αγώνες σ' αυτήν την προοπτική αμφισβητώντας τον καπιταλιστικό δρόμο. Και η ολόπλευρη ισχυροποίηση του ΚΚΕ, άρα και με την ψήφο, είναι πρωταρχικός παράγοντας σ' αυτήν την κατεύθυνση.

Λ.

Σχέδια «εναλλακτικά» αλλά προς όφελος μόνο των μονοπωλίων

Σχέδια «εναλλακτικά» αλλά προς όφελος μόνο των μονοπωλίων

Νέες παγίδες στο λαό για να μην υψώσει ανάστημα σε όσους του «πίνουν το αίμα»

Ολοι οι εκφραστές άλλου μείγματος αστικής διαχείρισης συναντήθηκαν στη γιορτή της «Ουμανιτέ» στις 12/9 για μια «Ευρωπαϊκή Διάσκεψη του Σχεδίου Β»

Γιάννης Βαρουφάκης, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Ζαν Λικ Μελανσόν, Οσκαρ Λαφοντέν και Στέφανο Φασίνα είναι εκείνοι που έσπευσαν πρώτοι να βάλουν την υπογραφή τους σε ένα κείμενο που προβλήθηκε ως «Διακήρυξη» για τη σύγκληση «Διεθνούς Συνόδου για ένα σχέδιο Β για την Ευρώπη» και ξεκίνησε να διακινείται το περασμένο Σαββατοκύριακο, στο φεστιβάλ της γαλλικής εφημερίδας «Ουμανιτέ» (του μεταλλαγμένου Γαλλικού ΚΚ).
Πρόκειται για ένα κείμενο που επιβεβαιώνει τις πολλαπλές παγίδες που απλώνονται σαν πλοκάμια, προκειμένου οι λαοί να εγκλωβιστούν σε «εναλλακτικές» που δεν τους οδηγούν παρά στο ίδιο αποτέλεσμα: Να στηρίζουν τα σχέδια και συμφέροντα της μιας ή της άλλης μερίδας του κεφαλαίου, να συναινούν και να σκύβουν το κεφάλι σε επιδιώξεις εξίσου καταστροφικές για τη δική τους ζωή.
Οι ίδιοι οι άνθρωποι που υπογράφουν το κείμενο δεν είναι καθόλου τυχαίοι: Ολοι τους έχουν υπηρετήσει σε κρίσιμα πόστα για να εφαρμοστούν σημαντικά αντιλαϊκά μέτρα, για να εμπλουτιστούν τα εργαλεία επίθεσης στους εργάτες, ως πρωτοκλασάτα στελέχη αστικών κομμάτων και κυβερνήσεων που πρωτοστάτησαν στη στήριξη των μονοπωλίων. Ολοι τους διαφοροποιούνται σήμερα από ορισμένες κεντρικές επιλογές στην ΕΕ και σε κράτη - μέλη, όχι διαφωνώντας με τον πυρήνα της αντιλαϊκής στρατηγικής, αλλά μόνο ως προς το μείγμα πολιτικής που θα φέρει την έξοδο από την κρίση προς όφελος βέβαια του κεφαλαίου, τις συμμαχίες που θα διασφαλίσουν τη θέση των αντίστοιχων μερίδων του κεφαλαίου που στηρίζουν, διαφωνώντας δηλαδή μόνο με ορισμένα από τα συστατικά της αντιλαϊκής συνταγής και όχι με το αποτέλεσμά της. Ας δούμε συγκεκριμένα: Ο πρώτος είναι υπουργός Οικονομικών με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Η δεύτερη πρώην πρόεδρος της Βουλής, σήμερα υποψήφια με τη Λαϊκή Ενότητα, με πρόεδρο τον Π. Λαφαζάνη, επίσης υπουργό της συγκυβέρνησης. Ο Μελανσόν είναι συνιδρυτής του γαλλικού Αριστερού Κόμματος (Parti de Gauche) και ο Λαφοντέν της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), πολιτικών σχηματισμών που διαφωνούν μόνο με τον τρόπο προώθησης αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων. Αντίστοιχα και ο Φασίνα, είναι σήμερα βουλευτής του κυβερνώντος ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος και διατέλεσε υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών επί κυβέρνησης Ενρίκο Λέτα. Οπως και ο Λαφοντέν διετέλεσε υπουργός Οικονομικών επί κυβέρνησης Σρέντερ.
Το ίδιο το κείμενο «μιλά από μόνο του» ως προς το ποιον εξυπηρετούν τελικά τέτοια «σχέδια Β».

«Φυλακισμένοι» όσοι δεν αντιμιλούν στο Βερολίνο

Εκείνοι, λοιπόν, που καλούν σε δράση για ένα «σχέδιο Β για την Ευρώπη» κατακεραυνώνουν το ευρώ επειδή - όπως λένε - «έγινε ένα όργανο οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας που κρύβεται πίσω από τη γερμανική κυβέρνηση» και διαμαρτύρονται επειδή η ΕΕ «έγινε ένα μέσο ακύρωσης του δημοκρατικού ελέγχου της παραγωγής και της διανομής του πλούτου σε όλη την Ευρώπη»! Πρόβλημά τους είναι το ότι προπορεύονται σήμερα οι μερίδες της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας που στοιχίζονται με το Βερολίνο και προφανώς όχι εκείνες για τις οποίες οι ίδιοι αγωνιούν. Και εκφράζουν την απογοήτευσή τους επειδή η ιμπεριαλιστική Ενωση που εδρεύει στις Βρυξέλλες δεν «ελέγχει» την παραγωγή και διανομή του πλούτου με τρόπο που να μην ευνοεί τα μονοπώλια που σήμερα έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας (πρώτα και καλύτερα τα γερμανικά).
Εμφανίζουν τη συμφωνία που υπογράφτηκε στις 13 Ιούλη με την ελληνική κυβέρνηση ως «σημείο καμπής», λες και μετά από αυτή άρχισε να αλλάζει η ΕΕ και πριν λειτουργούσε υπέρ των λαών. Λες και υπάρχει ποτέ περίπτωση με την ανισομετρία που χαρακτηρίζει την καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά και την ανισοτιμία που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των μελών μιας διακρατικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας να υπάρξει «δημοκρατικός» και φιλολαϊκός έλεγχος της παραγωγής. Σπέρνουν επικίνδυνες αυταπάτες πρώτα από όλα για το ρόλο και τη φύση της ΕΕ, που κατά τα άλλα εμφανίζονται να αποδοκιμάζουν. Στην πραγματικότητα, αυτό με το οποίο έχουν πρόβλημα τέτοιου είδους πολέμιοι της ΕΕ δεν είναι ο ταξικός της χαρακτήρας, αλλά ο συσχετισμός δύναμης που στην παρούσα φάση τη διακρίνει. Γι' αυτό και δεν αγγίζουν στο ελάχιστο το ζήτημα του ποιος πραγματικά ελέγχει την παραγωγή και διανομή του πλούτου, δεν θίγουν στο ελάχιστο τα μονοπώλια που διατηρούν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία, για την υπεράσπιση της οποίας δημιουργούνται και αναμορφώνονται, ακόμα και διαλύονται αν κριθεί προτιμότερο, μικρότερες και μεγαλύτερες συμμαχίες, με τον ίδιο πάντα στόχο όμως: το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών αναγκών.
Χαρακτηρίζουν τους «κανόνες της Ευρωζώνης» «πλαίσιο φυλακής», αλλά όχι γιατί υπηρετούν την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης: «Η μέθοδος Ολάντ - Ρέντσι του "καλού μαθητή", στην πραγματικότητα του μοντέλου του φυλακισμένου, αποτελεί μια μορφή συνθηκολόγησης που δε θα εξασφαλίσει ούτε την επιείκεια», καταγγέλλουν. Καταδικάζουν δηλαδή τη στάση των σημερινών κυβερνήσεων Γαλλίας - Ιταλίας επειδή δεν ... «αντιμίλησαν» στο Βερολίνο (το προβάδισμα που έχει σήμερα το γερμανικό κεφάλαιο στην ευρωπαϊκή αλλά και διεθνή αγορά έναντι του γαλλικού και του ιταλικού κεφάλαιο είναι πολύ μεγαλύτερο σε σχέση με πριν την κρίση), και δηλώνουν τη δυσαρέσκειά τους επειδή οι ανταγωνιστές των γερμανικών ομίλων βρέθηκαν με τα «χέρια δεμένα». Για το γεγονός βέβαια ότι οι - κατά τα άλλα - «φυλακισμένοι» Ρέντσι - Ολάντ ξεσπαθώνουν χρόνια τώρα κατά των λαών των χωρών τους, απελευθερώνοντας τις απολύσεις, ξετινάζοντας τις εργασιακές σχέσεις, ιδιωτικοποιώντας Υγεία και Παιδεία, πρωτοστατώντας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους που αιματοκυλούν άλλες πατρίδες κτλ., για όλα αυτά δε λένε τσιμουδιά, προφανώς γιατί κάτι τέτοια πράγματα δεν τους ενοχλούν στο ελάχιστο.
Ενοχλούνται όμως από την «νεοφιλελεύθερη προσαρμογή της "περιορισμένης κυριαρχίας"» (σ.σ. τώρα ανακαλύπτουν ότι συμμετοχή σε μια διακρατική ένωση σημαίνει και συμβιβασμούς;) και για να διαλύσουν κάθε αμφιβολία για τις προθέσεις τους καταφεύγουν και σε αντικομμουνισμό: Ανακαλύπτουν έτσι την «άνοιξη της Αθήνας» που «συνεθλίβη από τις τράπεζες» και την παραλληλίζουν με την «άνοιξη της Πράγας» που «συνεθλίβη από τα τανκς» το 1968, με την απόπειρα δηλαδή αντεπαναστατικών δυνάμεων να ανατρέψουν την τότε σοσιαλιστική κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας και να επιβάλλουν τη θέληση του μεγάλου κεφαλαίου.

Επαναδιαπραγμάτευση ευρωπαϊκών Συνθηκών

Τι προτείνουν ακόμα οι συντάκτες του κειμένου:
-- «Να ξεφύγουμε από τη ματαιότητα και τη βαρβαρότητα των ευρωπαϊκών συνθηκών και να τις αναμορφώσουμε με σκοπό να αφαιρέσουμε το ζουρλομανδύα του νεοφιλελευθερισμού, να καταργήσουμε το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας, να αρνηθούμε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου με τις ΗΠΑ». Βαφτίζουν, δηλαδή, «μάταιες» συμφωνίες που δεν ωφέλησαν όλα τα τμήματα του κεφαλαίου, ξορκίζουν μια μόνο μορφή διαχείρισης της μόνιμα βάρβαρης για τους λαούς καπιταλιστικής οικονομίας, ζητούν αλλαγή μιας δημοσιονομικής πολιτικής που εμποδίζει την παροχή περισσότερου κρατικού χρήματος στους επιχειρηματικούς ομίλους και προτάσσουν άλλου είδους συνεργασίες με τα αμερικανικά μονοπώλια.
-- «Τα κράτη - μέλη (της ΕΕ) πρέπει να έχουν το πολιτικό περιθώριο που επιτρέπει στις δημοκρατίες τους να αναπνεύσουν και να καθιερώσουν πολιτικές σε εθνικό επίπεδο...». Ζητούν, δηλαδή, οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών να επιλέγουν τις κινήσεις τους με μεγαλύτερη αυτονομία και ευελιξία απέναντι στους ανταγωνιστές τους.
-- Αφού εμφανίζουν ως «σχέδιο Α» «την πλήρη επαναδιαπραγμάτευση των ευρωπαϊκών συνθηκών... μια εκστρατεία ανυπακοής σε αυθαίρετες ευρωπαϊκές πρακτικές και σε παράλογους κανόνες μέχρι αυτή η επαναδιαπραγμάτευση να καρποφορήσει», καλούν σε προετοιμασία για τη σύνταξη ενός «σχεδίου Β», παροτρύνοντας σε εμπλουτισμό των τεχνικών εργαλείων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως: «Η εισαγωγή και χρήση παράλληλων συστημάτων πληρωμής», «τα παράλληλα νομίσματα», αλλά και η «έξοδος από το ευρώ», η «μετατροπή του ευρώ σε ένα κοινό νόμισμα» (σ. σ. αλλά όχι ενιαίο).
Προτείνουν, δηλαδή, αλλαγές σε τεχνικό επίπεδο για τη χρήση των νομισμάτων στα οποία οι εργάτες θα εξακολουθήσουν να αμείβονται με μισθούς - ψίχουλα, να πληρώνουν ως εμπορεύματα αγαθά που θα έπρεπε να τους παρέχονται δωρεάν, ενώ οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα συνεχίσουν τις κερδοφόρες τους μπίζνες και να συγκεντρώνουν σε όλο και λιγότερα χέρια τον πλούτο που παράγουν όλο και περισσότεροι από τους εκμεταλλευόμενούς τους.
Ολα τα παραπάνω ενδεικτικά αποσπάσματα επιβεβαιώνουν ότι το «σχέδιο Β» για το οποίο απευθύνεται κάλεσμα να καταστρωθεί δεν αφορά παρά τους τρόπους υπεράσπισης των συμφερόντων που κάθε μερίδα του κεφαλαίου θέλει να διαμορφώνει με τους όρους που ευνοούν την ίδια και δυσκολεύουν τους ανταγωνιστές της.
Οσοι λένε ότι θέλουν να δουν στη θέση της σημερινής ΕΕ ένα άλλο είδος διακρατικής συμμαχίας ή συνεργασίας που, ανεξάρτητα από το είδος και το βάθος των σχέσεων των κρατών - μελών, θα υπηρετεί την εξουσία των μονοπωλίων, δεν προστατεύουν παρά τα ίδια εχθρικά για τους λαούς σχέδια. Οπως επίσης, όσοι εμφανίζονται να αντιστέκονται σε ενώσεις όπως η ΕΕ στο όνομα της υπεράσπισης των λαών αλλά δεν ακουμπούν καν το ζήτημα της κοινωνικοποίησης της παραγωγής σε κάθε μία χώρα και θεωρούν αυτονόητο να συνεχίζει να κουμαντάρει την οικονομία μια χούφτα εκμεταλλευτών, στηρίζουν την ίδια βάρβαρη καταλήστευση των εργατών, πουλούν «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», «ρίχνουν νερό στο μύλο» της λαϊκής παραπλάνησης και υποταγής.

   Ψήφος αξιοπρέπειας

Από herko 

Αν κάτι είναι πιο σίγουρο κι από την ανατολή του Ήλιου, είναι ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι διαχρονικά, εμφανίζονται οργισμένοι με τους πολιτικούς εκπροσώπους που ψηφίζουν γιατί αθετούν τις υποσχέσεις τους, λένε ωμά ψέματα και κοροϊδεύουν το λαό για να υφαρπάξουν την ψήφο του.
Η λέξη πολιτική έγινε σχεδόν συνώνυμη με την κομπίνα, το ψέμα, τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Οι πολιτικοί όμως δημιούργησαν καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση τους πολίτες-ψηφοφόρους τους. Για κάθε ανεκπλήρωτη υπόσχεση που δόθηκε προεκλογικά υπάρχει ένας κοψοχέρης μετεκλογικά. Κανένας απογοητευμένος ψηφοφόρος δεν έκοψε το χέρι του. Ούτε κυριολεκτικά ούτε μεταφορικά.
Σε αυτές τις εκλογές δεν κρίνεται τίποτα ουσιαστικό. Το μνημόνιο θα εφαρμοστεί με πάθος και τόλμη, χωρίς ιδεοληψίες (είπα να χρησιμοποιήσω μια μοντέρνα λέξη) από όποια κυβέρνηση σχηματιστεί. Αυτό που κρίνεται την Κυριακή είναι η αξιοπρέπεια του λαού. Πόσο ακόμα αντέχει να τον κοροϊδεύουν; Πόσες ακόμα Κυριακές θα τους χαρίσει; Πότε, επιτέλους, θα ψηφίσει κάποιος συνειδητά και αποφασισμένα κάποιον που δεν του είπε ποτέ ψέμματα για να του κλέψει τηνψήφο;Ω 

ΤΩΡΑ   ΚΚΕ

Η πολιτική σιχαίνεται τα κενά

18/09/2015 / 2310net

Αν κάποιος προσπαθήσει να περιγράψει τον πολιτικό χάρτη στην Ελλάδα θα αναγκαστεί να μιλήσει όπως ο παράγοντας του Εδεσσαϊκού. «Κοιτάξτε, αυτοί ήταν Αριστεροί, αλλά μετά μας είπαν ότι δεν είναι αριστεροί, αλλά οι άλλοι τους είπαν όχι τώρα εμείς είμαστε αριστεροί, αλλά μετά τους είπαν όχι δεν είμαστε αριστεροί, αλλά τώρα είπαν ότι το κέντρο και τα λοιπά, αυτό ακριβώς τίποτα άλλο».
Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι εύκολο να απαντηθεί. Ο οδοστρωτήρας της κρίσης έφερε ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό, διέλυσε τις καθιερωμένες σχέσεις των κομμάτων με τον πολιτικό τους χώρο αλλά και με τον κόσμο που τους ψήφιζε.
Στη θέση των παλιών κομμάτων ήρθαν νέα, όχι για να φέρουν κάτι διαφορετικό, αλλά για να εκφράσουν μια ψευδεπίγραφη αλλαγή, ένα δήθεν καινούριο, διαφορετικό από το παλιό. Ταυτόχρονα μετατέθηκαν πολιτικά κόμματα σε άλλους χώρους για να μπορούν να συμπληρώσουν το παζλ της αστικής πολυσυλλεκτικότητας της δημοκρατίας τους.

Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ΠΑΣΟΚ. Ξεκάθαρο ΠΑΣΟΚ, με ό,τι αυτό σημαίνει. Τόσο ΠΑΣΟΚ που σε λίγο οι εσωτερική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτήσει και αντίστοιχους ΠΑΣΟΚικούς όρους. Μην εκπλαγείτε αν δείτε να ξεφυτρώνουν «εκσυγχρονιστές», «προεδρικοί» και τέτοιες γκρούπες. Βέβαια με τόσους αυθεντικούς ΠΑΣΟΚους που έχει μαζέψει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μου φαινόταν παράξενο να εμφανιστούν ως επίσημη τάση οι «Παπανδρεϊκοί ΣΥΡΙΖΑιοι».
Γινόμενος λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΣΟΚ, δημιουργούνται δύο μεγάλα προβλήματα:
Α) Τι θα γίνει με το υπάρχον ΠΑΣΟΚ
Β) Πως θα καλυφθει το κενό του ΣΥΡΙΖΑ;
Όμως επειδή η πολιτική σιχαίνεται τα κενά η λύση έρχεται γρήγορα.
Η κενή Φώφη Γεννηματά, ξέθαψε το Λαλιώτη, τα βρήκε με ΓΑΠ και τους δικούς του, συμφώνησε με τα υπολείμματα της ΔΗΜΑΡ. Παρόλα αυτά το ΠΑΣΟΚ έχει μείνει πια κενό. Δεν έχει σε ποιον να απευθυνθεί αφού τους πήρε όλο το ακροατήριο ο Τσίπρας. Έτσι, ξεμένει με όσους έχουν αλτσχάιμερ ή πάσχουν από χρόνια πασοκίτιδα σε τελικό στάδιο. Η προσπάθεια συσπείρωσης που επιχειρήθηκε είναι απλά ο επιθανάτιος ρόγχος του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ που εγκαταλείπει τα εγκόσμια αφήνοντας χρέη, σαρδάμ και σκάνδαλα.
Το κενό που δημιούργησε η πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ καλύφθηκε αμέσως από τον Λαφαζάνη και την ΛΑΕ. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει ποσοστά ΠΑΣΟΚ και η ΛΑΕ ποσοστά προ 2012 ΣΥΡΙΖΑ και θα έχουμε επιστρέψει στο παρελθόν, νομίζοντας πως κάτι έχει αλλάξει, αλλά όλα θα είναι τα ίδια.
Βέβαια, η ίδια ιστορία εκτυλίσσεται και στις άλλες γωνιές του κοινοβουλίου.
Είχες για παράδειγμα μια χριστιανική ακροδεξιά με τον Καρατζαφέρη. Μόλις αυτός έγινε μετριοπαθής, μνημονιακός, δημιουργήθηκε το κενό και τσούπ, φτιάχτηκαν οι ΑΝΕΛ μα την Παναγία.
Είχες νεοφιλελεύθερους που εκφράζονταν μέσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Με τους πρώτους κραδασμούς φτιάχτηκε το ΠΟΤΑΜΙ για να προσφέρει τσιμεντοενέσεις στο πολιτικό σύστημα.
Όμως τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται νεοφιλελεύθερος, το ποτάμι δεν χρειάζεται, γι’αυτό και θα μειωθεί η επιρροή του σταδιακά. Όμως το κενό που θα αφήσει πίσω του, αυτό της ακατάσχετης μπουρδολογίας που αυτοπροβάλλεται ως εναλλακτική επιλογή αντίδρασης, έρχεται να το καλύψει ο μέχρι πρότινος γραφικός Λεβέντης, που μπορεί να υποστηρίζει τον Μπομπολα στις Σκουριές, να πιστεύει ότι πρέπει να ψηφίσουμε δυο-τρία μνημόνια όσο σκληρά κι αν είναι, να θαυμάζει τους Γερμανούς που είναι φίλοι μας, να συγκροτεί ψηφοδέλτια που με τόσους μαζεμένους συγγενείς θυμίζουν λίστα καλεσμένων σε ανοιχτό γάμο, αλλά ταυτόχρονα να προβάλλεται ως ψήφος διαμαρτυρίας, εντιμότητας και καθαρότητας.

Ωστόσο, μπαίνοντας στη Βουλή ο Λεβέντης και αναλαμβάνοντας ρόλο υποστήριξης αν χρειαστεί σε μια μνημονιακή κατεύθυνση, μένει κενό στην εκπροσώπηση της γραφικότητας. Όχι για πολύ όμως, αφού σπεύδει να το καλύψει με πρωτοφανή επιτυχία ο Θάνος ο Τζήμερος, ο οποίος μπορεί να μη διαθέτει τον πλούτο υβρεολογίου του Βασίλη Λεβέντη, διαθέτει όμως νιάτα, γελοιότητα και κανένα αυτοσεβασμό ώστε να μπορεί να διατηρήσει την εκπροσώπηση της γραφικότητας για πολλά χρόνια μέχρι να δικαιωθεί κι αυτός, όπως ο προκάτοχός του.

ΤΩΡΑ   ΚΚΕ

Η "Λαϊκή Ενότητα" στο πάνελ του χρυσαυγίτη

 Η "Λαϊκή Ενότητα" στο πάνελ του χρυσαυγίτη

Να την χαίρονται την... "αριστερά" τους εκεί στη Λαϊκή Ενοτητα. Που βρέθηκε χθες η υποψήφια βουλευτής Αττικής Ραχήλ Μακρή; Μα στην εκπομπή του ακροδεξιού, γνωστού για τις ρατσιστικές-φιλοχρυσαυγίτικες απόψεις του, Στέφανου Χίου. Ναι! Η υποψήφια του Λαφαζάνη, το alter ego της Ζωής Κωνσταντοπούλου, στο πάνελ του "makeleio", αυτού του δημοσιογραφικού απόπατου, δίπλα δίπλα με τον ακροδεξιό δημοσιογράφο. 

Βέβαια η υποψήφια βουλευτής με τη "Λαϊκή Ενότητα" δεν είναι καινούργια, έχει παρελθόν ως βουλευτής των ΑΝΕΛ, ως φανατική υποστηρίκτρια των ρατσιστικών ΟΥΚάδων, ως παρηγορούσα τον χρυσαυγίτη βουλευτή Μπούκουρα κλπ. Είναι γνωστή για τις... αριστερές της απόψεις. 

Για όσους τυχόν δεν ξέρουν τι εστί "Μακελειό", στη διαδικτυακή εκπομπή του οποίου φιλοξενήθηκε η Ραχήλ, να τους θυμήσουμε ενδεικτικά πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα της φιλοφασιστικής "εφημερίδας":

Μετά την απομάκρυνσιν εκ της κάλπης...

 Μετά την απομάκρυνσιν εκ της κάλπης...

Δεν ξέρω τι μορφή θα έχει η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις μεθαυριανές εκλογές ούτε ποιον θα έχουμε ως πρωθυπουργό. Εκείνο που ξέρω, όπως όλοι οι νοήμονες άνθρωποι σ' όλον τον κόσμο, είναι πως σε κάθε περίπτωση θα τηρηθούν αυστηρά οι όροι του τρίτου εν σειρά μνημονίου, το οποίο υπέγραψε η πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας και από τις 14 του περασμένου Αυγούστου είναι νόμος του κράτους (Νόμος 4336/2015, ΦΕΚ 94/14-08-2015, τεύχος Α΄).

Σήμερα, λοιπόν, σκέφτηκα να σημειώσω μερικά πραγματάκια από τα τόσα που περιλαμβάνει ο εν λόγω νόμος. Πιθανώς, κάποια απ' αυτά που θα διαβάσετε πιο κάτω, σας είναι γνωστά. Όμως, μιας και ετοιμαζόμαστε να πάμε στην κάλπη, δεν βλάφτει να τα θυμηθούμε, ώστε να είμαστε σίγουροι για το τι μας γίνεται την ώρα που θα ρίχνουμε το κουκί μας. Πάμε κατ' ευθείαν στην σελίδα 1014 του ΦΕΚ, όπου αρχίζει το "Μνημόνιο συνεννόησης για τριετές πρόγραμμα του ΕΜΣ":

(α) Οι όροι (ενν.: της χρηματοδοτικής συνδρομής) θα επικαιροποιούνται σε τριμηνιαία βάση, λαμβανομένης υπόψη της επιτευχθείσας προόδου όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις κατά το προηγούμενο τρίμηνο. Σε κάθε επανεξέταση, θα εξειδικεύονται πλήρως, με λεπτομέρειες και χρονοδιαγράμματα, τα συγκεκριμένα μέτρα πολιτικής και τα λοιπά μέσα για την επίτευξη αυτών των ευρύτερων στόχων που παρατίθενται στο παρόν έγγραφο.
- Με το καλημέρα, αποκαλύπτεται ένα από τα μεγαλύτερα προεκλογικά ψέματα, όχι μόνο των δυο κύριων μονομάχων αλλά και των περισσότερων μικρών. Ότι, δηλαδή, θα αγωνιστούν να "απαλύνουν" τις σκληρές επιπτώσεις από την τήρηση του μνημονίου είτε διαπραγματευόμενοι (ξανά;) κάποιους όρους είτε με ισοδύναμα μέτρα είτε όπως αλλιώς. Η αλήθεια είναι πως κάθε τρίμηνο θα δίνουν εξετάσεις για τα πεπραγμένα τους και, αν κάπου δεν τα πήγαν καλά, θα είναι υποχρεωμένοι να συμμορφωθούν (με λεπτομέρειες και χρονοδιαγράμματα παρακαλώ!), αλλιώς δεν θα παίρνουν σέντσι. Πράγματα γνωστά από τα προηγούμενα μνημόνια, όταν μας έβγαινε η ψυχή κάθε φορά που ήταν να πάρουμε μια δόση.

(β) Για την επιτυχία απαιτείται ο ενστερνισμός του προγράμματος μεταρρυθμίσεων από τις ελληνικές αρχές. Επομένως, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να λάβει οποιαδήποτε μέτρα ενδέχεται να κριθούν κατάλληλα για το σκοπό αυτόν, καθώς οι περιστάσεις μεταβάλλονται.
- Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό το έχουμε καταλάβει απολύτως. Δεν υλοποιούμε απλώς το πρόγραμμα αλλά το ενστερνιζόμαστε. Αυτό σημαίνει πως, αν πάρουμε μυρωδιά ότι κάπου ξαστοχάει, είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε επί πλέον οποιαδήποτε μέτρα ενδέχεται να κριθούν κατάλληλα ώστε να μη χαθεί ο στόχος. Επομένως, μέσα σε ένα ρευστό περιβάλλον όπου οι περιστάσεις μεταβάλλονται, το μόνο σίγουρο είναι ότι τα μέτρα που περιλαμβάνει το μνημόνιο δεν είναι τα τελευταία. Έχουμε να πάρουμε πολλά μέτρα ακόμη.

Παρένθεση πρώτη: Για να κάνω τα πράγματα χειρότερα, θυμίζω ότι, εκτός από το τρίτο μνημόνιο που μόλις έφτασε, εξακολουθούμε να υπηρετούμε και τα δυο προηγούμενα. Είδατε πουθενά να ακυρωθεί κάποιο από τα μέτρα που είχαμε φάει κατακέφαλα τότε; Αυτό το αφιερώνω εξαιρετικά σε όσους πιστεύουν ότι τα χειρότερα πέρασαν και εξακολουθούν να ελπίζουν σε καλύτερες μέρες και κλείνω την πρώτη παρένθεση.

(γ) Η κυβέρνηση δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου Συνεννόησης, πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισή τους .
- Πολύ όμορφα φτιασιδωμένη και ευγενική διατύπωση. Το τι σημαίνει η παραπάνω προτασούλα το είπαμε και χτες με απλά λόγια: κανένα νομοσχέδιο δεν εισάγεται προς συζήτηση στην ελληνική βουλή και κανένας νόμος δεν ψηφίζεται απ' αυτήν, χωρίς την σύμφωνη γνώμη του κουαρτέτου που μας επιτηρεί, δηλαδή χωρίς την υπογραφή του κυρίου Φερβέυ και των συνεργατών του στην Task Force. Ωραία "Νέα Ελλάδα" μας υπόσχονται... Πώς λέμε "περήφανη εθνική πολιτική"; Καμμία σχέση!

(δ) Για την επιτυχία θα απαιτηθεί η συνεχής εφαρμογή των συμφωνημένων πολιτικών επί πολλά έτη. Για το σκοπό αυτόν, απαιτείται πολιτική δέσμευση, αλλά επίσης και η τεχνική ικανότητα της ελληνικής διοίκησης να την υλοποιήσει.
- Το οποίον σημαίνει ότι κάθε μεγαλοστομία περί μελλοντικής οριστικής εξόδου μας από τα μνημόνια δεν είναι παρά μια λαφαζανιά (όπως λένε οι κύπριοι την παπαριά). Έχουμε ήδη νομοθετήσει πως οι συμφωνημένες πολιτικές θα εφαρμόζονται για πολλά έτη, είτε ισχύουν μνημόνια είτε όχι δηλαδή. Αυτό, βέβαια, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Μέτρα σαν κι αυτά που εφαρμόζονται στην μνημονιακή Ελλάδα, έχουν ήδη παρθεί σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντός και εκτός ευρωζώνης, είτε έχουν υπογράψει μνημόνια είτε όχι.

(ε) Βάσει του Δημοσιονομικού Συμφώνου, η ελληνική κυβέρνηση υποβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά των μεσοπρόθεσμων χρηματοδοτικών της σχεδίων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Συμβούλιο ECOFIΝ την άνοιξη εκάστου έτους και επικαιροποιεί την μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική της πριν από τα τέλη Μαΐου εκάστου έτους σύμφωνα με τους στόχους του προγράμματος. Εκτός αυτού, ως μέρος του κοινού δημοσιονομικού χρονοδιαγράμματος, η Ελλάδα υποβάλλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το σχέδιο προϋπολογισμού για το επόμενο έτος έως τις 15 Οκτωβρίου εκάστου έτους μαζί με τις ανεξάρτητες μακροοικονομικές προβλέψεις στις οποίες βασίστηκε. Η κυβέρνηση θα καταρτίσει νέα κρατική διάρθρωση της ονοματολογίας του προϋπολογισμού, καθώς και λογιστικό σχέδιο (Σεπτέμβριος 2016) ήτοι εγκαίρως για την κατάρτιση του προϋπολογισμού του2018.
- Κανονικό προτεκτοράτο, δηλαδή! Ούτε ανάσα δεν μπορούμε να πάρουμε δίχως να ζητήσουμε άδεια από την Κομμισσιόν, η οποία μέχρι και το λογιστικό μας σχέδιο μας βάζει να αλλάξουμε, μέχρι και την ονοματολογία των λογαριασμών που χρησιμοποιούμε θέλει να αλλάξουμε (κατά την γνωστή από τον κινηματογράφο ατάκα: αυτή μέχρι μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις). Με τέτοιες προϋποθέσεις, όχι Ζάππεια 1-2-3 και πρόγραμμα Θεσσαλονίκης δεν μπορείς να υλοποιήσεις αλλά ούτε συσσίτια δεν επιτρέπεται να οργανώσεις.

(στ) Θα αναληφθούν όλες οι αναγκαίες δράσεις πολιτικής για τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και την ενίσχυση της βιωσιμότητας του τραπεζικού συστήματος. Δεν θα πρέπει να ληφθούν από τις αρχές μονομερή φορολογικά ή άλλα μέτρα πολιτικής, τα οποία θα υπονόμευαν τη ρευστότητα, τη φερεγγυότητα ή τη μελλοντική βιωσιμότητα των τραπεζών. Κάθε, νομοθετικό ή άλλο, μέτρο που λαμβάνεται κατά τη διάρκεια της περιόδου του προγράμματος, το οποίο ενδέχεται να έχει αντίκτυπο στις τραπεζικές συναλλαγές, τη φερεγγυότητα, τη ρευστότητα, την ποιότητα των περιουσιακών στοιχείων κ.λπ., θα πρέπει να λαμβάνεται σε στενή διαβούλευση με την ΕΕ / την ΕΚΤ / το ΔΝΤ και, κατά περίπτωση, τον ΕΜΣ.
- Κι αν δεν κατάλαβες αυτό που είπα πρωτύτερα για τα συσσίτια, φίλε αναγνώστη, πάρε και την απόδειξη περί του ότι το μνημόνιο δεν νοιάζεται για τους φτωχούς αλλά για τους τραπεζίτες. Ενώ για τα λαϊκά στρώματα δεν γίνεται πουθενά λόγος (εκτός από κάτι αοριστολογίες περί προάσπισης της κοινωνικής συνοχής), για τις τράπεζες συμφωνήσαμε ότι δεν θα κάνουμε το παραμικρό που μπορεί να τις ενοχλήσει. Όχι απλώς δεν θα τις φορολογήσουμε αλλά δεν θα πάρουμε κανένα μέτρο που "ενδέχεται να έχει αντίκτυπο" στα περιουσιακά τους στοιχεία (αν εδώ σκεφτήκατε τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς, ακόμη και της πρώτης κατοικίας, σας συγχαίρω για την οξυδέρκειά σας!) ή απλώς στην "μελλοντική βιωσιμότητά" τους.

Πάνω απ' όλα, οι τράπεζες!

Παρένθεση δεύτερη. Ελπίζω ότι παρατηρήσατε μια παράξενη σχέση ανάμεσα στα παραπάνω (γ) και (στ). Παρ' ότι με το πρώτο καθίσταται σαφές πως δεν επιτρέπεται να κάνουμε το παραμικρό δίχως την έγκριση του κουαρτέτου, γίνεται αναλυτικώτερη αναφορά σ' συτή την έγκριση μόλις η κουβέντα φτάνει στις τράπεζες, μπας και δεν το καταλάβαμε με την πρώτη. Τέτοια ανησυχία για τους δόλιους τους τραπεζίτες... Κλείνει κι η δεύτερη παρένθεση.

Θα μπορούσα να συνεχίσω (π.χ. για το νέο υπερ-ΤΑΙΠΕΔ ή για τις ρυθμίσεις σε ασφαλιστικό και εργασιακό) αλλά το νόημα είναι σαφές και δεν αλλάζει. Και το νόημα είναι πως η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο δεν έχει καμμιά απολύτως σχέση με το ποια κυβέρνηση θα προκύψει από τις κυριακάτικες κάλπες. Θα μπορούσα, μάλιστα, να γίνω παραστατικώτερος, παραφράζοντας κάποια παλιότερα συνθήματα (π.χ. Τι Νου Δου, τί ΣυΡιζΑ ή ΝουΔου και Συριζάτο, το ίδιο συνδικάτο) αλλά δεν θέλω να ξύσω παλιές πληγές. Αυτή η ελπίδα έχει αποκλειστική -και μονοσήμαντη- σχέση μόνο με την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που απομυζά τις ζωές μας.

Ας τα έχουμε όλα αυτά κατά νου μεθαύριο, την ώρα που θα μπαίνουμε πίσω από το παραβάν, 

καθ' ότι μετά την απομάκρυνσιν εκ της κάλπης, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!

ΤΩΡΑ      ΚΚΕ

Δολοφόνοι, δηλωσίες, εσμός αποβρασμάτων η Χρυσή Αυγή

 Ν.Μπογιόπουλος: Δολοφόνοι, δηλωσίες, εσμός αποβρασμάτων η Χρυσή Αυγή

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος / Πηγή: enikos.gr

 Ό,τι θα ακούσετε παρακάτω, αυτός ο εμετός, είναι από τηλεφωνική συνομιλία του Δεβελέκα, οδηγού/σωματοφύλακα του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου, υποψήφιου δημοτικού συμβούλου Πειραιά και μέλους της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής.

    Ο συγκεκριμένος «κύριος» με την Απόφαση 7752/2013 του Α’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά έχει ήδη καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης δυο ετών και έξι μηνών για παράνομη οπλοκατοχή που διαπιστώθηκε ανήμερα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Σημείωση: Η συνομιλία καταγράφηκε λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Φύσσα και ενώ προηγουμένως η Χρυσή Αυγή είχε εκδώσει ανακοίνωση (http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/politiko-susthma) όπου υποστήριζε ότι δεν είχε καμία σχέση με τη δολοφονία. Η δολοφονία, έλεγε τότε η Χρυσή Αυγή, οφειλόταν σε «καθαρά οπαδικά και σίγουρα όχι πολιτικά κίνητρα».            

 Ακούστε, τώρα τα πραγματικά κίνητρα των δολοφόνων, διατυπωμένα με το ύφος και το «ήθος» που αρμόζει στα χιτλεροειδή:
                   

   Σήμερα συμπληρώνονται δυο χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, στις 18 Σεπτεμβρίου 2013. Χτες μόλις, ο επικεφαλής της ναζιστικής συμμορίας, ο Μιχαλολιάκος, παραμονή της «επετείου» της δολοφονίας και τρεις μέρες πριν από τις εκλογές, το δήλωσε απροκάλυπτα μιλώντας στον Real FM και στον Νίκο Χατζηνικολάου: «Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη για την δολοφονία»!

    Αλήθεια τι χρείαν άλλων μαρτύρων έχομεν;

    Αλλά ο Μιχαλολιάκος δεν σταμάτησε εκεί. Σε ένα απόλυτο τσιτσίδωμα των χιτλεροειδών, σε μια εκκωφαντική ομολογία του ψοφοδεούς χαρακτήρα τους συμπλήρωσε ότι ενώ αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη, εντούτοις καμία ποινική ευθύνη δεν φέρουν για το έγκλημα!

    Αλήθεια τι σημαίνει αυτό;  Μα είναι προφανές:

• Ναι – λέει ο φυρερίσκος -  είμαστε πολιτικά υπεύθυνοι για την δολοφονία, αλλά μη μας φυλακίσετε κιόλας!
• Ναι, είμαστε οι φορείς του ναζιστικού μίσους, είμαστε οι κήρυκες του μισανθρωπισμού και του εγκλήματος, αλλά μη μας χώσετε μέσα!
• Ναι, αφήστε μας να διευθύνουμε την εγκληματική μας οργάνωση, να οπλίζουμε τα τάγματα εφόδου μας με λοστάρια και μαχαίρια, αφήστε μας να οργανώνουμε πογκρομ όπως κάναμε εναντίον του ΚΚΕ στο Πέραμα, όπως κάναμε εναντίον των Αιγυπτίων ψαράδων, αφήστε μας να κινητοποιούμε τα «Ες –Ες» μας κα να τους δίνουμε εντολές να χτυπήσουν όπως κάναμε το μοιραίο βράδυ στο Κερατσίνι, αλλά όταν κάποιος μαχαιροβγάλτης από εμάς διαπράξει αυτό για το οποίο τον έχουμε «εκπαιδεύσει» και διατάξει, αντιμετωπίστε τον σαν «άτομο», δείτε το σαν «μεμονωμένο» συμβάν, κι αφήστε μας να συνεχίζουμε το «έργο» μας!

    Αυτό λέει στην ουσία ο Μιχαλολιάκος. Δείγμα κι αυτό της «λεβεντιάς» των ηγετών της συμμορίας, που «αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη» του εγκλήματος, αλλά όταν έρχεται η ώρα της απόδοσης ποινικής ευθύνης για το έγκλημα, είναι τόσο «λεβέντες» που απαντούν: «Εγώ δεν φταίω, άλλος το έκανε»…

    Όμως η χτεσινή συνέντευξη του Μιχαλολιάκου ήταν αποδεικτική και μιας ακόμα βασικής παραμέτρου που δείχνει το «ποιόν» αυτής της σιχαμερής συμμορίας. Διότι οι άνθρωποι δεν είναι μόνο δολοφόνοι. Είναι και δηλωσίες!    

    Τόσο δηλωσίες που φτάνουν να αρνούνται και να αποκηρύσσουν τον εαυτό τους: «Εγώ ποτέ δεν είπα ότι είμαστε η σπορά των ηττημένων του 1945 κι αν έχετε σχετικό βίντεο να το δείξετε», απάντησε ο Μιχαλολιάκος στον Χατζηνικολάου, για να αποσείσει από πάνω του την κατηγορία του ναζιστή.

    Αλλά και βίντεο υπάρχει και πασίγνωστο είναι. Ας τον «θαυμάσουμε» λοιπόν, για μια ακόμα φορά τον Μιχαλολιάκο να δηλώνει ότι και ναζί είναι, και φασιστας είναι, και εθνικοσοσιαλιστής είναι, και η σπορά του Χίτλερ και του Γκαίμπελς είναι:

                       

    Σημείωση: Αυτές οι δηλώσεις δεν έγιναν ούτε πριν 10, ούτε πριν 20, ούτε πριν 30 χρόνια. Στις 3/3/2012 έγιναν, μόλις 1 χρόνο πριν από τη δολοφονία του Φύσσα.    

    Αλλά το ξεγύμνωμα δεν σταματά εδώ.

• Στις 6/7/2011, στη Σπάρτη ήταν που ο Μιχαλολιάκος δήλωνε:  «Θα κατεβαίναμε στις εκλογές για να μετρηθούμε και για το 0,2%. Για να πούμε ότι υπάρχει 0,2% φασίστες, αμετανόητοι χρυσαυγίτες… Είναι εθνικοσοσιαλισμός ελληνικός στα μέτρα του 2011. Έχω μεγάλο σεβασμό σ’ αυτό που υπήρξε η Γερμανία του Χίτλερ… Εμείς πιστεύουμε στην πατρίδα και όχι στη δημοκρατία. Αν είναι να σωθεί η πατρίδα, ας πάει στο διάολο η δημοκρατία… Τι καταλάβατε από τους δημοκράτες; Τι χειρότερο θα σας κάνουν οι φασίστες;».
• Στις  24/11/2011, σε ομιλία του στα γραφεία της Χρυσής Αυγής ήταν, που ο Μιχαλολιάκος στην επισήμανση ότι μετά τις εκλογές θα προέκυπτε μια «Βουλή της Βαϊμάρης», κραύγαζε: «Ξέρετε τι ακολούθησε μετά. Ε, γι’ αυτό αγωνιζόμαστε, δεν το κρύβουμε. Είμαι υπερήφανος γι’ αυτό».

    Τέτοιοι είναι οι φασίστες. Τέτοιοι ήταν πάντα. Έτοιμοι να πουν το μεγαλύτερο ψέμα.   

    Ένας πατενταρισμένος φασίστας, ο Αμερικανός ποιητής Εζρα Πάουντ, είχε πει κάποτε ότι «αν δεν κάνεις θυσίες για τις Ιδέες σου, τότε  ή εσύ δεν αξίζεις ή οι ιδέες σου».Το πόσο άξιζε και ο ίδιος ο Πάουντ και οι ιδέες του φάνηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οταν και επί 25 χρόνια,  μετά τα τέλος του Μουσολίνι τον οποίο ακολουθούσε κατά  πόδας, ο Πάουντ υποδυόταν (;) τον τρελό για να την βγάλει καθαρή…

    Τέτοιοι είναι και οι ημέτεροι «ιδεολόγοι»:

    O Αρτέμης Ματθαιόπουλος είναι βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος Pogrom (τι όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμνευσμένο από το Αουσβιτς:

«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»...

    Αυτός ο ευγενής νέος δήλωσε στους ανακριτές: «Δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Τι είναι; «Εθνικιστής»! Καμία αντίρρηση. Εθνικιστής του κερατά είναι. Σαν όλους εκείνους, δηλαδή, που κατατάσσουν τα έθνη, τους λαούς και τους ανθρώπους σε «ανώτερους» και σε «κατώτερους». Και που πάνω στο τσακίρ εθνικιστικό κέφι τους ρίχνουν (κατά το κέφι τους) και καμιά μαχαιριά (στους «κατώτερους»)…

    Επιπλέον ο Ματθαιόπουλος έχει ελαφρυντικό: Τους ύμνους στο Αουσβιτς τους έψελνε «παλιά». Μόνο που το συγκρότημά του, το Pogrom, δεν είναι και τόσο παλιό. Μόλις το 2004 ιδρύθηκε… 

Οι Μιχαλολιάκος – Παπάς σε «αρχαιοελληνικό» και «πατριωτικό» χαιρετισμό…

 Ο Μιχαλολιάκος είναι ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής. Στον ύμνο του για τον Χίτλερ (περιοδικό Χρυσή Αυγή, τεύχος 26, Μάιος 1987) έγραφε:

 «Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νιώθουμε ΕΚΕΙΝΟΝ να μας οδηγεί [...] με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού,υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και τα οράματά μας:HEIL HITLER!»...

Αυτός ο τύπος, ο Μιχαλολιάκος, ορκίστηκε ενώπιον Θεών και ανακριτών και δήλωσε: «Δεν είμαι ναζιστής, δεν είμαι εθνικοσοσιαλιστής». Τέτοια γενναιότητα έχει να επιδειχτεί από τότε που ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έγραφε τους στίχους του «Μαύρου Γάτου» και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούσε:

«Αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος»…  

«Ο Κασιδιάρης δεν ξέρει τίποτα για τον... Κασιδιάρη. Όπως είπε στους ανακριτές, δεν γνωρίζει τίποτα για τον τύπο που επιδεικνύει το τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό στο χεράκι που με τόση «ανδρεία» χτυπάει γυναίκες»…

    Ο Κασιδιάρης είναι ο γνωστός άντρακλας που χτυπάει γυναίκες. Στον ύμνο του για το ναζισμό έγραφε:

«Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος (που οι Δημοκρατίες, ή μάλλον οι εβραίοι –σύμφωνα με τον Στρατηγό Μεταξά– κήρυξαν στη Γερμανία) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι θεμελιώδεις αξίες που πηγάζουν ως επί το πλείστον από την ελληνική αρχαιότητα, θα κυρίευαν πνευματικά όλα τα κράτη και θα όριζαν τις τύχες των λαών.Ο ρομαντισμόςως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν της παρακμιακής υποκουλτούρας που διέβρωσε τον λευκό άνθρωπο»...

    Αλλά, όπως ορκίστηκε ο κύριος Κασιδιάρης ενώπιον Θεών και ανακριτών, «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Όσο για τον «ρομαντικό» χαρακτήρα του ναζισμού, αυτά ο κύριος Κασιδιάρης τα έγραφε «παλιά». Όχι όμως και τόσο «παλιά». Στις 20/4/2011, στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» τα έγραφε. Πότε πρόλαβε να τα αποκηρύξει, τέτοιος «ιδεολόγος» άνθρωπος, που κυκλοφοράει και με μια σβάστικα «να!», ζωγραφισμένη πάνω στο χεράκι - με το οποίο γρονθοκοπεί γυναίκες…

    Αυτοί είναι που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη, αλλά «δεν έχουν καμία ποινική ευθύνη» για τη δολοφονία του Παύλου και για εκέινους που «σκοτώσανε το γιό του μαστρο-Τάκη, που κουβαλάει λαμαρίνες στη Ζώνη», όπως έλεγε ένας από τους φίλους του Παύλου Φύσσα, του παλικαριού που δολοφονήθηκε από την αγέλη των φασιστών.

***

    Η Χρυσή Αυγή, αυτή η ναζιστική συμμορία, ο εσμός των αποβρασμάτων, των βγαλμένων από τον κοινωνικό απόπατο, δεν πέταξε χτες τη μάσκα με την κυνική ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία του Παύλου. Δεν είχε ποτέ μάσκα.

Ποτέ!

• Το ξέρουν εκείνοι οι κύκλοι των εφοπλιστών που -σύμφωνα με την «Γκάρντιαν»- τους χρηματοδοτούσαν.
• Το ξέρουν οι βιομήχανοι και οι εργοδότες που συνέλλεγαν «δούλους» από τους «ΟΑΕΔ» που είχαν ιδρύσει οι χρυσαυγίτες.
• Το ξέρουν οι πολιτικοί Πόντιοι Πιλάτοι που λάνσαραν και προωθούν ακόμα την άθλια θεωρία των «δυο άκρων».
• Το ξέρουν οι ταγοί του περίφημου «συνταγματικού τόξου» που εκλεκτά μέλη τους ψήφιζαν σε ψηφοφορίες στη Βουλή υπέρ των ναζιστικών αποβρασμάτων ή οι άλλοι που τους χάιδευαν στο όνομα της καλής λειτουργίας των «θεσμών»…
• Το ήξεραν εκεί στη ΝΔ που αρνούνταν να βγάλουν μια κανονική ανακοίνωση για τη δολοφονική επίθεση των χρυσαυγιτών ενάντια στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα.
• Το ήξεραν οι Μπαλτάκοι, αυτά τα υψηλόβαθμα στελέχη του κράτους που απειλούσαν ότι «το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη Χρυσή Αυγή είναι απευκταίο, αλλά όχι απίθανο».
• Το ξέρουν τα χυδαία παπαγαλάκια των μιντιακών συγκροτημάτων που ξεκίνησαν με άρθρα του τύπου «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» και έφτασαν να εξοικειώνουν την κοινή γνώμη με το ενδεχόμενο συγκρότησης κυβέρνησης με τη συμμετοχή μιας «σοβαρότερης» Χρυσής Αυγής.
• Το ξέρουν αυτοί που πουλάνε το ναζισμό με «λάιφ στάιλ» περιτύλιγμα, που λένε ότι η σβάστικα δεν είναι σβάστικα αλλά τρενάκι με μπαταρίες, που εμφάνιζαν το ναζιστικό απόπατο σαν χορωδία προσκόπων που συνοδεύει γριούλες στα ΑΤΜ.
• Το ξέρουν οι μηχανισμοί του κράτους που ακόμα δεν έχουν απαντήσει αν ερευνήθηκε ποτέ εκείνη η απόρρητη έκθεση του τμήματος της ίδιας της Ελληνικής Αστυνομίας, με ημερομηνία 10/12/1999, η οποία μιλά για στενές διασυνδέσεις των ναζιστών της Χρυσής Αυγής με την ΕΛ.ΑΣ.
• Το ξέρουν όλοι αυτοί που στοιχειωδώς θα αντιδρούσαν αν δεν ήθελαν να βλέπουν τους ταγματαλήτες να χτυπούν μετανάστες στη Ραφήνα, να ακούνε ότι ταγματαλήτες μαχαιρώνουν μετανάστες στις γειτονιές, ότι ταγματαλήτες στήνουν καρτέρι σε κομμουνιστές, ότι ταγματαλήτες στρέφονται ενάντια στον εργατόκοσμο.

    Γιατί αυτός είναι ο στόχος των ταγματαλητών:

    Να τρομοκρατήσουν τον εργατόκοσμο. Οι λεχρίτες τού «αίμα μόνο για Έλληνες», είναι αυτοί που μετά το αίμα των Χασάν και των Αλί, έχυσαν το αίμα του γιου του μαστρο-Τάκη. Είναι αυτοί που χτύπησαν με λοστάρια πρωτοπόρους κομμουνιστές εργάτες στο Πέραμα. Είναι αυτοί που πήγαν με τον βιομήχανο ενάντια στους απεργούς της «Χαλυβουργίας».

    Γι' αυτό οι ναζί πρέπει να αντιμετωπιστούν ως αυτό που είναι. Ως το μακρύ, τρομοκρατικό, δολοφονικό χέρι του συστήματος της εκμετάλλευσης, της βρωμιάς, της δυσωδίας και της σαπίλας.

    Ο φασισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί και να τσακιστεί σύμφωνα με την υπόδειξη του Μπρεχτ:

«Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».

    Πρέπει να αντιμετωπιστεί γνωρίζοντας ότι πίσω από το ναζιστικό «αντισυστημικό» μακιγιάζ, βρίσκεται η εξουσία των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εργολάβων, που εμφανίζεται ενώπιον των ανθρώπων του μόχθου με το φαιό σουλούπι άλλοτε του Χίτη και άλλοτε του γερμανοτσολιά και του ταγματασφαλίτη, άλλοτε του πολιτικού υποκόσμου και άλλοτε του πιο τραμπούκικου λαϊκισμού, άλλοτε του καρατέκα «άντρακλα» που χτυπάει γυναίκες και άλλοτε του νυχτόβιου μαχαιροβγάλτη που εξαπολύει πογκρόμ κατά του μετανάστη, του πολιτικού αντιπάλου, του «διαφορετικού»...

    Η Χρυσή Αυγή πρέπει να αντιμετωπιστεί ως η άλλη όψη του ίδιου πολιτικού νομίσματος της πλουτοκρατίας.

    Είναι ακριβώς εκεί, στον κόρφο της πλουτοκρατίας, που επωάζεται το αυγό του φιδιού. Εκεί βρίσκεται η φωλιά του.

    Με ζωντανή την μνήμη από τα Καλάβρυτα, την Κάνδανο, την Βιάννο, τον Χορτιάτη, τον τοίχο της Καισαριανής, το μπλόκο της Κοκκινιάς και της Καλογρέζας, επαναλαμβάνουμε: 

    Πρώτον: Η Χρυσή Αυγή, που ομολόγησε την ευθύνη για τη δολοφονία του Φύσσα και ζητά την Κυριακή ψήφο από τους Έλληνες, είναι εγκληματική συμμορία. Η απόδειξη, η βασική, η κύρια, η αδιαμφισβήτητη απόδειξη της εγκληματικής φύσης αυτής της συμμορίας, δεν είναι «απλά» ποινικού, είναι πολιτικού χαρακτήρα. Και είναι τούτη: Ότι πρόκειται για μια ναζιστική συμμορία. Επαναλαμβάνουμε: Ο λόγος που καθιστά εγκληματική τη δράση της Χρυσής Αυγής είναι αυτός: Ότι είναι ο φορέας του ναζισμού. Είναι εγκληματική επειδή, ακριβώς, είναι ο φορέας του ναζιστικού εγκλήματος. Αυτή είναι η ουσία του εγκλήματος που εκπροσωπεί το φίδι του χρυσαυγιτισμού: Ο ναζισμός.

   Δεύτερον: Η δικαστική εξέλιξη, η εκ των ων ουκ άνευ παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών για τις πράξεις τους, η αμείλικτη τιμωρία για τη συγκρότηση και δράση τους ως εγκληματική συμμορία όπως προκύπτει μέσα από τις πράξεις τους, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφυδατώσει το μέγιστο πολιτικό τεκμήριο: Ότι είναι ο ναζισμός που ισοδυναμεί με το έγκλημα. Και ότι αυτή είναι η μέγιστη απόδειξη πως η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική συμμορία: Ότι είναι μια ναζιστική συμμορία. Η νομική παρέμβαση με στόχο την (επιβεβλημένη) ποινική απαξία του εγκληματία είναι το ένα πράγμα. Το άλλο είναι η κοινωνική απαξία του ναζιστή εγκληματία. Η απαξία και η αποβολή του ναζιστή εγκληματία από την κοινωνία των ανθρώπων μπορεί και πρέπει να είναι κατ’ εξοχήν πολιτική. Που σημαίνει: Η καταδίκη του ναζιστικού κτήνους απαιτείται να έχει απόλυτο κοινωνικό, ιδεολογικό, ιστορικό πρόσημο. Οι ναζί θα τσακιστούν έτσι: Πολιτικά!

    Ο φασισμός θα τσακιστεί από το ρωμαλέο, το ταξικό, το εργατικό, το λαϊκό κίνημα. Είναι το αντιφασιστικό κίνημα του λαού που πρέπει να νιώθουν την «ανάσα του στην πλάτη τους» όσοι και αν επιχειρήσουν να βγάλουν «λάδι» τους ναζί και το ναζισμό.

    Αυτό είναι που έχει τη δύναμη όχι απλά να λιώσει το φασιστικό φίδι, όχι μόνο να το εκδιώξει από κάθε γειτονιά και από κάθε χώρο δουλειάς, όχι μόνο να επιβάλει να μην μπορούν να σταθούν πουθενά αυτά τα αποβράσματα, αλλά ταυτόχρονα να ξεριζώσει, να αχρηστέψει και την καπιταλιστική μήτρα που το εκτρέφει και το αναπαράγει.