...μαζί και τα δρεπάνια στα μπλόκα, Να βαρέσουν στην ίδια κατεύθυνση,
στην οργάνωση και την προετοιμασία για την επιτυχία της πανελλαδικής
απεργίας.
-Το πολύ καλό σποτάκι που ετοίμασε το ΠΑΜΕ για την απεργία.
Το κείμενο από τον κυριακάτικο Ριζοσπάστη, που κωδικοποιεί μερικά βασικά σημεία για το πώς και το γιατί.
Αυτή η απεργία έχει μεγάλη σημασία να πετύχει και ταυτόχρονα να
ξεχωρίσουν για τη μαζικότητά τους τα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ την
ερχόμενη Πέμπτη, γιατί:
Το σχέδιο - λαιμητόμος της κυβέρνησης πρέπει να πάρει απάντηση.
Να γίνει καθαρό με τη μαζική συμμετοχή στην απεργία ότι οι εργαζόμενοι
και όσοι θίγονται από αυτό δεν παζαρεύουν κανένα μερεμέτι, κανένα
φτιασίδωμα. Οτι το μοναδικό αίτημα που εκφράζει τις αγωνιστικές τους
διαθέσεις είναι να αποσυρθεί το νομοσχέδιο, να μην φτάσει καν στη Βουλή.
Το σχέδιο αυτό νομιμοποιεί τις περικοπές που έγιναν προηγούμενα
στις συντάξεις, τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, τη
συρρίκνωση των παροχών σε Υγεία - Πρόνοια. Ακόμα κι αν δεν πρόσθετε
κανένα καινούργιο μέτρο,και μόνο το γεγονός ότι επιχειρεί να κλείσει
κάθε συζήτηση για ανάκτηση των απωλειών που είχαν ασφαλισμένοι και
συνταξιούχοι από τα χρόνια της κρίσης, είναι λόγος ικανός για να
απορριφθεί στο σύνολό του. Οι εργαζόμενοι, τα άλλα λαϊκά στρώματα, δεν
πρέπει να συμβιβαστούν με το «ό,τι έγινε έγινε», με το «τίποτα δεν
αλλάζει». Εκεί ποντάρει η κυβέρνηση για να σπείρει απογοήτευση, να
κουράσει, να εκτονώσει αντιδράσεις.
Να απορριφτεί η προπαγάνδα της κυβέρνησης περί «δικαιοσύνης» και
«αναδιανομής». Το σχέδιό της είναι βαθιά ταξικό υπέρ του κεφαλαίου και
αυτό είναι που πρέπει να καθορίσει τη στάση των εργαζομένων και του
λαού. Αν το νέο Ασφαλιστικό προστεθεί στα μέτρα που έχουν νομοθετηθεί
έως τώρα, ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι θα χάσουν ακόμα περισσότερα, στο
όνομα της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Αντίστροφα, το κεφάλαιο θα βγει
κερδισμένο από την προσαρμογή της Ασφάλισης και των συντάξεων στο
σημερινό άθλιο επίπεδο των μισθών και των εργασιακών σχέσεων, που
υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.
Να αποκρουστεί η δόλια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαιρέσει
τους εργαζόμενους και να δημιουργήσει αντιπαλότητες με άλλα λαϊκά
στρώματα. Όσο διευρύνονται οι αντιδράσεις στο αντιασφαλιστικό της
σχέδιο, τόσο δυναμώνει η κυβερνητική προσπάθεια να στρέψει τους
μελλοντικούς συνταξιούχους απέναντι στους παλιούς, τους νέους
εργαζόμενους ενάντια στους παλιότερους, αυτούς που δεν έχουν τίποτα
ενάντια στους λιγότερο φτωχούς, τους άνεργους ενάντια σ' αυτούς που
βγάζουν έστω κι ένα μεροκάματο, τους αυτοαπασχολούμενους ενάντια στους
αγρότες. Ποντάρει στον «κοινωνικό αυτοματισμό», τον οποίο προκλητικά
σκεπάζει με το μανδύα της «δικαιοσύνης». Το σχέδιο της κυβέρνησης
μοιράζει «δίκαια» τις συνέπειες σε συνταξιούχους και ασφαλισμένους,
παλιούς και νέους, εργαζόμενους και άνεργους. Δεν αφήνει κανέναν απ'
έξω, ανεξάρτητα από ηλικία, επάγγελμα, κλάδο και τομέα δουλειάς.
Να χάσει η κυβέρνηση κάθε έρεισμα στο κίνημα για ελιγμούς. Οι
συνδικαλιστικές πλειοψηφίες στους αυτοαπασχολούμενους και μισθωτούς
επιστήμονες συμμετέχουν ήδη πρόθυμα σε διάλογο με την κυβέρνηση,
παζαρεύουν επιμέρους αλλαγές που αφήνουν ανέγγιχτο τον πυρήνα της
αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Στον προθάλαμο του διαλόγου, χωρίς η
κυβέρνηση να αποσύρει το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό, βρίσκονται και
κάποιοι «πρόθυμοι» αγροτοσυνδικαλιστές. Την ίδια ώρα, οι πλειοψηφίες σε
μεγάλες εργατοϋπαλληλικές Ομοσπονδίες συντηρούν το συντεχνιασμό,
υπερασπίζονται την εξαίρεση του κλάδου τους από το συνολικότερο σχέδιο
των ανατροπών, παζαρεύουν με την κυβέρνηση πίσω από κλειστές πόρτες και
της δίνουν πάτημα να εκτονώσει αντιδράσεις και να επιτεθεί με μεγαλύτερη
σφοδρότητα στην Κοινωνική Ασφάλιση.
Η απεργία πρέπει να δημιουργήσει προϋποθέσεις για παραπέρα
κλιμάκωση των αγώνων. Δεν είναι μόνο το Ασφαλιστικό και η διαφαινόμενη
πρόθεση της κυβέρνησης να το τρενάρει όσο μπορεί για να κουράσει το
κίνημα. Είναι οι ιδιωτικοποιήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη και γίνονται
σε βάρος του λαού. Είναι η αναδιαρθρώσεις στην Υγεία, στην κρατική
διοίκηση, στην Παιδεία. Κυρίως είναι τα Εργασιακά, που ανοίγουν
παράλληλα με τα μέτρα ενάντια στην Κοινωνική Ασφάλιση. Η απελευθέρωση
των ομαδικών απολύσεων, η παραπέρα περιστολή των συνδικαλιστικών
ελευθεριών, το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας και η νομοθέτηση της
ανταπεργίας, η παραπέρα αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων
πρέπει να συναντήσουν ισχυρά εμπόδια από τους εργαζόμενους και το λαό.
Είναι γραμμάτια προς το κεφάλαιο και την ανταγωνιστικότητά του, που η
κυβέρνηση θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ξοφλήσει.
Ο απεργιακός ξεσηκωμός, το σταμάτημα της παραγωγής, αυτό δηλαδή
που πονάει πραγματικά το κεφάλαιο, θα σηματοδοτήσει ότι περισσότεροι
εργαζόμενοι συνειδητοποιούν την ανάγκη και τη δυνατότητα αντιπαράθεσης
με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, την ανάγκη ενίσχυσης της
συμμαχίας με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Ταυτόχρονα, η επιτυχία της απεργίας
θα δώσει θάρρος στη μικρομεσαία αγροτιά να συνεχίσει με μεγαλύτερη ορμή
τον αγώνα που δίνει στα μπλόκα για να επιβιώσει. Εργατικά σωματεία που
επισκέπτονται τους αγρότες αυτές τις μέρες για να εκφράσουν την
αλληλεγγύη τους, γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό, όπως και τα
συλλαλητήρια που διοργανώνουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στις πόλεις, για να
εκφραστεί έμπρακτα η συμπαράσταση στην αγωνιζόμενη μικρομεσαία αγροτιά.
Η επιτυχία της απεργίας θα δημιουργήσει καλύτερους όρους για να
ανοίξει πιο πλατιά στους εργαζόμενους και στα άλλα λαϊκά στρώματα η
συζήτηση για την πραγματική διέξοδο, που μπορεί να υπάρξει μόνο αν
υποστεί ρήγματα, κλονιστεί και τελικά ανατραπεί ο αρνητικός συσχετισμός
δύναμης. Το παράδειγμα της Κοινωνικής Ασφάλισης είναι αποκαλυπτικό. Όλες
οι ανατροπές που έγιναν στο παρελθόν, ήταν αναγκαίες για το κεφάλαιο,
άλλοτε για να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητά του σε συνθήκες
καπιταλιστικής ανάπτυξης, άλλοτε για να την ενισχύσει σε συνθήκες
κρίσης. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Το κεφάλαιο και το κράτος τους δεν
πρόκειται να παραιτηθούν από την προσπάθεια να επιβάλλουν τους
κατώτερους δυνατούς όρους ασφάλισης και συνταξιοδότησης, να τα
μετατρέψουν από κοινωνικά δικαιώματα σε ατομική ευθύνη. Χρειάζεται
σύγκρουση με το κεφάλαιο και τη στρατηγική του, οργάνωση με
αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης, δυνατό εργατικό κίνημα, λαϊκή
συμμαχία και ισχυρό ΚΚΕ, για να μπουν εμπόδια στις ανατροπές, να ανοίξει
ο δρόμος για ριζικές αλλαγές. Κοινωνικο-ασφαλιστικά και άλλα δικαιώματα
στο ύψος των σύγχρονων αναγκών μπορούν να υπάρξουν μόνο αν τα μέσα
παραγωγής γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία και ο σχεδιασμός της οικονομίας
πάψει οριστικά να έχει για κριτήριο τα κέρδη μιας χούφτας μονοπωλιακών
ομίλων.
Το σποτάκι του κόμματος για την αντιασφαλιστική ανατροπή.
Μην τους φοβάσαι
Το πανό του συνδικάτου ΟΤΑ Λάρισας, που έκλεψε την παράσταση σε μια πρόσφατη κινητοποίηση.
Και οι πρώτοι διδάξαντες (εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον): οι αρτινοί σφοι
από το εντυπωσιακό πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ, το Μάη του 2010,
όταν η αισιοδοξία ήταν ακόμα στα ύψη. Εκεί που πρέπει να φτάσει και τώρα
δηλ, πατώντας σε γερά πόδια.
Υστερόγραφο
Αν ακόμα και τα αστικά μέσα
αναγκάζονται να παραδεχτούν έναν κομμουνιστή δήμαρχο και την αύξηση της
δημοτικότητάς του στο λαό της Πάτρας, όλα τα σημάδια δείχνουν πως κάτι
πολύ καλό κι ελπιδοφόρο συμβαίνει στους κόκκινους δήμους.
Είναι γνωστό ότι στον Κώστα Πελετίδη αρέσει να έχει μία άμεση επαφή
με τους δημότες και τους πολίτες της Πάτρας. Για αυτό, άλλωστε, είναι
και ένας από αυτούς που δίνει πάντα το παρών στις λαϊκές συνελεύσεις που
γίνονται σταδημοτικά διαμερίσματα του Δήμου.
Εκεί ο Δήμαρχος Πατρέων, εισπράττει την αγάπη του κόσμου που
αναγνωρίζει σε αυτόν ανεξάρτητα από πολιτικές απόψεις και κομματικές
ιδεεολογίες, την ανιδιοτέλειά του και την διάθεση για να προσφέρει.
Σε
μία τέτοια συνέλευση πήγε το βράδυ της Τετάρτης στο ανατολικό
διαμέρισμα, σε μία συνέλευση όπου ο κόσμος δεν χωρούσε στην αίθουσα. Ο
καθένας που έπαιρνε τον λόγο για να μιλήσει ξεκινούσε πρώτα δίνοντας τα
συγχαρητήρια του στον Δήμαρχο για την προσπάθεια που κάνει και στη
συνέχεια έλεγε αυτά που ήθελε.
Είναι χαρακτηριστικό και αυτό της
εκτίμησης που του τρέφει ο κόσμος, αφού είναι ίσως το μοναδικό πρόσωπο
που έχει ασχοληθεί με τα κοινά της Πάτρας που δεν διστάζει να δίνει
απολογία στον λαό “face to face”.
Η εκτίμηση βέβαια του
κόσμου έχει σαν αποτέλεσμα και τις συνεχείς επιθέσεις που γίνονται προς
την δημοτική αρχή και τον ίδιο, κυρίως από κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και
της Νέας Δημοκρατίας.
Η ουσία πάντως μέχρι στιγμής είναι μία: Η
δημοτικότητα του Δημάρχου μέσα στον 1,5 αυτό χρόνο της θητείας του έχει
εκτοξευτεί, όχι μόνο στην Πατρινή κοινωνία, αλλά και στο πανελλήνιο. Για
πολλούς, στον 1,5 αυτόν χρόνο, είναι ίσως η κορυφαία αυτοδιοικητική
προσωπικότητα...
Χρειάζεται, αν μη τι άλλο, θράσος να μοιράζεις προγράμματα
διαχείρισης της φτώχειας, να κάνεις επίδειξη μιας ανύπαρκτης φιλολαϊκής
πολιτικής, την ίδια ώρα που συνεχίζεις την ίδια αντιλαϊκή πολιτική των
προηγούμενων που τσακίζει εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για λογαριασμό
της ανάκαμψης του κεφαλαίου. Το θράσος είναι ακόμα μεγαλύτερο όταν
όλα αυτά γίνονται κατά τη διάρκεια επίσκεψης σε μια περιοχή, όπου η
φτώχεια και η ανεργία σπάνε κόκαλα, εξαιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της πολιτικής στήριξης του κεφαλαίου.
Η κυβέρνηση το διαθέτει. Διαφορετικά, δεν θα το τολμούσε να πάει ο Αλ. Τσίπρας από το Πέραμα, το περασμένο Σάββατο, την
ώρα μάλιστα που η κυβέρνησή του ξεδιπλώνει ένα νέο γύρο επίθεσης στο
λαό. Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που στήνονται τέτοιες φιέστες, με
ντεκόρ περιοχές που μαστίζονται απ' τη φτώχεια και που ίσως γι' αυτό το
λόγο επιλέγονται απ' τα κυβερνητικά επιτελεία, προκειμένου να αποκτήσουν
κάποια υπόσταση τα ψίχουλα που πετάνε στο λαό λες και είναι επαίτης. Την ίδια στιγμή που γενναιόδωρα φιλεύουν με ενισχύσεις και παντός είδους προνόμια το μεγάλο κεφάλαιο.
Η κυβερνητική πρόκληση αποκτά ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς
την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη μια σειρά από κινητοποιήσεις, την ώρα
που οι αγρότες δίνουν μάχη επιβίωσης στα μπλόκα και η εργατική τάξη
προετοιμάζει τη δική της παρέμβαση με την απεργία στις 4 του Φλεβάρη, ο πρωθυπουργός κοροϊδεύει το λαό υποσχόμενος ψίχουλα.
Γιατί τι άλλο συνιστούν τα προγράμματα που εξήγγειλε, σε μια προσπάθεια
να χρυσώσει το χάπι, εκτός από παρέμβαση στοχευμένη να αμβλύνει τις
πλέον οξείες γωνίες της πολιτικής τους, να κλείσει στόματα και να
αποσοβήσει αντιδράσεις; Η ανάγκη των ανέργων για δουλειά είναι πάγια και δεν καλύπτεται με οκτάμηνα προγράμματα κατάρτισης.
Είναι πρόκληση, με φόντο τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη που ρημάζει
γιατί έτσι θέλει το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους, γιατί έτσι
συμφέρει τους εφοπλιστές, ενώ θα μπορούσε να σφύζει από ζωή και δουλειά,
να μιλάς για προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας. Είναι πρόκληση να
μιλάς για συσσίτια στα σχολεία, όταν θα έπρεπε τα δωρεάν γεύματα να
είναι δεδομένα για όλα τα παιδιά. Να υπόσχεσαι κέρδη για το λαό από την
ανάπτυξη που θα έρθει, από τις ιδιωτικοποιήσεις και τα διάφορα
επενδυτικά σχέδια, όταν τα επιχειρηματικά συμφέροντα, που αλωνίζουν στο
λιμάνι και αλλού, ζητάνε φθηνή εργατική δύναμη, τσακισμένα εργατικά
δικαιώματα. Οταν η διεθνής πείρα αποκαλύπτει ότι η όποια ανάπτυξη ούτε τη μαζική ανεργία θα αντιμετωπίσει ούτε θα αποκαταστήσει δικαιώματα και εισοδήματα.
Οι εργαζόμενοι του Περάματος, όλης της χώρας, οι αγρότες, οι
αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι, οι συνταξιούχοι οφείλουν να μην αφήσουν
αναπάντητες τις κυβερνητικές προκλήσεις. Στην προσπάθεια της
κυβέρνησης να εθιστούν οι λαϊκές συνειδήσεις στη φτώχεια και να θεωρούν
ευεργεσία τα ψίχουλα, αυτοί να παρέμβουν, διεκδικώντας με όρους
κινήματος σε κατεύθυνση ανατροπής του σάπιου αυτού συστήματος όλα όσα
τους ανήκουν. Δηλαδή, τα πάντα.
Η εξοντωτική φορολογία και το Ασφαλιστικό
που προωθεί η κυβέρνηση, βγάζουν στα μπλόκα χιλιάδες αγρότες. Η
μικρομεσαία αγροτιά είναι αυτή που θα δεχτεί το μεγαλύτερο πλήγμα, αν
τελικά εφαρμοστούν τα μέτρα και δεν τα αποσύρει η κυβέρνηση. Η εκτόξευση
των ασφαλιστικών εισφορών, σε συνδυασμό με τη ληστρική φορολογία και το
απλησίαστο κόστος της παραγωγής, θα οδηγήσει τους πιο μικρούς σε
αφανισμό.
Γι' αυτό, το αίτημα για απόσυρση του Ασφαλιστικού και
του Φορολογικού είναι «εκ των ων ουκ άνευ» στον αγώνα επιβίωσης που
δίνουν οι μικρομεσαίοι αγρότες. Τον αγώνα αυτό και τα δίκαια αιτήματά
του σηματοδοτεί το μπλόκο της Νίκαιας, το οποίο πρώτο έθεσε ως
προϋπόθεση για οποιονδήποτε διάλογο την απόσυρση των μέτρων που
ψηφίστηκαν ή εξαγγέλλονται από την κυβέρνηση για την Ασφάλιση και τη
φορολογία των αγροτών. Το ίδιο αίτημα υιοθέτησαν στη συνέχεια και τα
άλλα μπλόκα.
Ωστόσο, την Παρασκευή που μας πέρασε, διέρρευσε ότι
ένα από τα σχήματα των αγροτοσυνδικαλιστών που δρουν στα μπλόκα, με την
επωνυμία «Πρωτοβουλία αγροτών», είχε συνάντηση με το γραμματέα του
ΣΥΡΙΖΑ και εκεί αποφασίστηκε να κλειστεί άμεσα συνάντηση με τον
πρωθυπουργό. Η στάση τους αυτή έδωσε «πάτημα» στην κυβέρνηση να
εκθειάσει τις δυνάμεις εκείνες που είναι δεκτικές στο διάλογο, σε
αντίθεση με τους «αδιάλλακτους» του αγροτικού κινήματος που τραβάνε την
κατάσταση «στα άκρα».
***
«Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο» λέει ο λαός
και στην περίπτωση αυτή η παροιμία «πάει γάντι». Η «Πρωτοβουλία
αγροτών» εκπροσωπεί επιχειρηματίες του αγροτικού τομέα, οι οποίοι
παζαρεύουν μια «καλύτερη» εφαρμογή των μέτρων που εξήγγειλε η κυβέρνηση,
προσδοκώντας μάλιστα ότι θα ανακτήσουν τις όποιες απώλειες από το
ξεπάστρεμα των μικρομεσαίων αγροτών, οι οποίοι αντικειμενικά θα
πεταχτούν εκτός παραγωγής.
Η κυβέρνηση τους αξιοποιεί για να
σπείρει σύγχυση και απογοήτευση στα μπλόκα και οι ίδιοι πρόθυμα παίζουν
το ρόλο τους, προσδοκώντας κέρδη από τα παζάρια με την κυβέρνηση.
Δεν
πρέπει να διαφύγει, εξάλλου, της προσοχής ότι ρόλο διαμεσολαβητή για το
ραντεβού με τον πρωθυπουργό ανέλαβε ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός
είναι δηλαδή ο καταμερισμός ανάμεσα σε κόμμα - κυβέρνηση στην κοινή
προσπάθεια να ενσωματωθούν και τελικά να χειραγωγηθούν οι αντιδράσεις
στην αντιλαϊκή πολιτική και τα μέτρα. Αυτό εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ όταν λέει σε
ανακοινώσεις του ότι ...στηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων και του
λαού.
Ας δούμε ένα ακόμα παράδειγμα: Πριν από λίγες μέρες, η
πλειοψηφία στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Συντακτών προκήρυξε απεργία,
προβάλλοντας αποκλειστικά συντεχνιακά αιτήματα όπως: «Διατήρηση του
ΕΤΑΠ-ΜΜΕ ως ανεξάρτητου, ενιαίου και αυτοτελούς Ταμείου στα ΜΜΕ (...)».
Αυτό που δεν είπε η ΠΟΕΣΥ στους εργαζόμενους του κλάδου, είναι ότι τα
παζάρια της με την κυβέρνηση είχαν φτάσει σε ...μεγάλο βάθος όταν
καλούσε σε απεργία με αυτά τα αιτήματα.
***
Το επαληθεύει ένα «non paper»
του υπουργείου Εργασίας, με ημερομηνία 16/1, στο οποίο ο αναπληρωτής
υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης, Τάσος Πετρόπουλος, αποκαλύπτει ότι
μεταξύ της ΠΟΕΣΥ και του υπουργείου έχει συσταθεί «κοινή ομάδα εργασίας»
που λειτουργεί «άτυπα» και δηλώνει έτοιμος να εφαρμόσει ορισμένα από
όσα έχουν ήδη συζητηθεί.
Για παράδειγμα, γράφει ότι θεωρείται
«αυτονόητη η δημιουργία θέσης υποδιοικητή στο ΕΦΚΑ για την εκπροσώπηση
των ασφαλισμένων των εργαζομένων στον Τύπο και την αντίστοιχη συμπλήρωση
των λοιπών οργάνων».
Δηλώνει, επίσης, δεσμευμένος «για τη
δημιουργία διεύθυνσης ΕΦΚΑ για τους ασφαλισμένους του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, τη
διατήρηση λογιστικής και όχι διαχειριστικής αυτοτέλειας, ώστε να είναι
δυνατή η παρακολούθηση των οικονομικών δεδομένων στη διαχρονική εξέλιξή
τους και τη διατήρηση του κωδικού για τη διαχείριση του εισπραττόμενου
αγγελιόσημου κατά τον τρόπο που μέχρι και σήμερα λειτουργεί και κατά τον
τρόπο που αυτό κατανέμεται».
Δηλαδή, τα παζάρια της Ομοσπονδίας
με την κυβέρνηση βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο και η συζήτηση γίνεται
πάνω στα συντεχνιακά αιτήματα της ΠΟΕΣΥ και όχι βέβαια πάνω στο
κεντρικό αίτημα που εκφράζει την πλειοψηφία των εργαζομένων που βγαίνουν
στο δρόμο, να αποσυρθεί δηλαδή το άθλιο σχέδιο της κυβέρνησης. Ανάλογη
στάση κρατούν οι πλειοψηφίες και σε άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις,
κυρίως στο χώρο των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων επιστημόνων.
***
Την ώρα που κλιμακώνονται και γενικεύονται
οι αντιδράσεις στα αντιλαϊκά μέτρα, η κυβέρνηση αναζητάει και βρίσκει
πρόθυμα στηρίγματα στο γνώριμο χώρο του εργοδοτικού - κυβερνητικού
συνδικαλισμού, ο οποίος εκ των πραγμάτων εχθρεύεται και υπονομεύει τα
συμφέροντα των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Το
κίνημα εμποδίζεται να κάνει βήματα μπροστά, όσο τέτοιες δυνάμεις
κυριαρχούν στα σωματεία και στους άλλους φορείς. Και είναι ευκαιρία, με
ορόσημο και την απεργία στις 4 Φλεβάρη, να ενταθεί σε κάθε χώρο και
κλάδο η προσπάθεια των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων, των
μικρομεσαίων αγροτών, των επιστημόνων, να διαχωρίσουν τη θέση τους και
τελικά να πετάξουν από το σβέρκο τους αυτές τις συνδικαλιστικές
δυνάμεις.
Χρειάζεται,
αν μη τι άλλο, θράσος να μοιράζεις προγράμματα διαχείρισης της
φτώχειας, να κάνεις επίδειξη μιας ανύπαρκτης φιλολαϊκής πολιτικής, την
ίδια ώρα που συνεχίζεις την ίδια αντιλαϊκή πολιτική των προηγούμενων που
τσακίζει εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για λογαριασμό της ανάκαμψης του
κεφαλαίου. Το θράσος είναι ακόμα μεγαλύτερο όταν όλα αυτά γίνονται κατά
τη διάρκεια επίσκεψης σε μια περιοχή, όπου η φτώχεια και η ανεργία σπάνε
κόκαλα, εξαιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της
πολιτικής στήριξης του κεφαλαίου.
Η κυβέρνηση το διαθέτει.
Διαφορετικά, δεν θα το τολμούσε ο Αλ. Τσίπρας από το Πέραμα, το
περασμένο Σάββατο, την ώρα μάλιστα που η κυβέρνησή του ξεδιπλώνει ένα
νέο γύρο επίθεσης στο λαό. Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που στήνονται
τέτοιες φιέστες, με ντεκόρ περιοχές που μαστίζονται απ' τη φτώχεια και
που ίσως γι' αυτό το λόγο επιλέγονται απ' τα κυβερνητικά επιτελεία,
προκειμένου να αποκτήσουν κάποια υπόσταση τα ψίχουλα που πετάνε στο λαό
λες και είναι επαίτης. Την ίδια στιγμή που γενναιόδωρα φιλεύουν με
ενισχύσεις και παντός είδους προνόμια το μεγάλο κεφάλαιο.
Η
κυβερνητική πρόκληση αποκτά ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς την ώρα
που βρίσκονται σε εξέλιξη μια σειρά από κινητοποιήσεις, την ώρα που οι
αγρότες δίνουν μάχη επιβίωσης στα μπλόκα και η εργατική τάξη
προετοιμάζει τη δική της παρέμβαση με την απεργία στις 4 του Φλεβάρη, ο
πρωθυπουργός κοροϊδεύει το λαό υποσχόμενος ψίχουλα.
Γιατί τι άλλο
συνιστούν τα προγράμματα που εξήγγειλε, σε μια προσπάθεια να χρυσώσει το
χάπι, εκτός από παρέμβαση στοχευμένη να αμβλύνει τις πλέον οξείες
γωνίες της πολιτικής τους, να κλείσει στόματα και να αποσοβήσει
αντιδράσεις; Η ανάγκη των ανέργων για δουλειά είναι πάγια και δεν
καλύπτεται με οκτάμηνα προγράμματα κατάρτισης.
Είναι πρόκληση, με
φόντο τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη που ρημάζει γιατί έτσι θέλει το
κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους, γιατί έτσι συμφέρει τους
εφοπλιστές, ενώ θα μπορούσε να σφύζει από ζωή και δουλειά, να μιλάς για
προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας. Είναι πρόκληση να μιλάς για
συσσίτια στα σχολεία, όταν θα έπρεπε τα δωρεάν γεύματα να είναι δεδομένα
για όλα τα παιδιά. Να υπόσχεσαι κέρδη για το λαό από την ανάπτυξη που
θα έρθει, από τις ιδιωτικοποιήσεις και τα διάφορα επενδυτικά σχέδια,
όταν τα επιχειρηματικά συμφέροντα, που αλωνίζουν στο λιμάνι και αλλού,
ζητάνε φθηνή εργατική δύναμη, τσακισμένα εργατικά δικαιώματα. Οταν η
διεθνής πείρα αποκαλύπτει ότι η όποια ανάπτυξη ούτε τη μαζική ανεργία θα
αντιμετωπίσει ούτε θα αποκαταστήσει δικαιώματα και εισοδήματα.
Οι
εργαζόμενοι του Περάματος, όλης της χώρας, οι αγρότες, οι
αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι, οι συνταξιούχοι οφείλουν να μην αφήσουν
αναπάντητες τις κυβερνητικές προκλήσεις. Στην προσπάθεια της κυβέρνησης
να εθιστούν οι λαϊκές συνειδήσεις στη φτώχεια και να θεωρούν ευεργεσία
τα ψίχουλα, αυτοί να παρέμβουν, διεκδικώντας με όρους κινήματος σε
κατεύθυνση ανατροπής του σάπιου αυτού συστήματος όλα όσα τους ανήκουν.
Δηλαδή, τα πάντα.
Η «πολιτισμένη» Ευρώπη εξαφάνισε 10.000 προσφυγόπουλα τα τελευταία δύο χρόνια
Περισσότερα
από 10.000 προσφυγόπουλα που ταξίδευαν ασυνόδευτα χάθηκαν στην Ευρώπη
τους τελευταίους 18 έως 24 μήνες, γνωστοποίησε η ευρωπαϊκή αστυνομία
Europol, διατυπώνοντας φόβους ότι πολλά εξ αυτών έχουν πέσει θύματα
εκμετάλλευσης, ιδίως σεξουαλικής, από δίκτυα οργανωμένου εγκλήματος. Τα στοιχεία αυτά, τα οποία δημοσίευσε στο Διαδίκτυο η βρετανική
εφημερίδα The Observer, επιβεβαίωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο το γραφείο
Τύπου της Europol. Σύμφωνα με τον Μπράιαν Ντόναλντ, έναν αξιωματούχο της Europol τον
οποίο επικαλέστηκε ο The Observer, ο αριθμός αυτός αφορά τα παιδιά των
οποίων έχει χαθεί κάθε ίχνος αφού καταγράφτηκαν από τις αρμόδιες
ευρωπαϊκές αρχές. Περίπου το 50% των παιδιών αυτών έχει χαθεί στην
Ιταλία. «Δεν είναι παράλογο να πούμε ότι αναζητάμε συνολικά περισσότερα από 10.000 παιδιά» εξήγησε ο Ντόναλντ. «Ωστόσο όλα αυτά τα παιδιά δεν έχουν πέσει θύματα εκμετάλλευσης μόνο
για εγκληματικούς σκοπούς, υπάρχουν και παιδιά που (ενδεχομένως) έσμιξαν
και πάλι με τα μέλη των οικογενειών τους. Απλά δεν γνωρίζουμε πού
βρίσκονται, τι κάνουν και με ποιον το κάνουν». Ένας εκπρόσωπος τύπου της Europol διευκρίνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο
ότι ο αριθμός αυτός προκύπτει κυρίως βάσει των πληροφοριών που έδωσαν οι
ευρωπαϊκές χώρες ή είναι διαθέσιμες δημοσίως, για παράδειγμα στο
Διαδίκτυο. Περίπου ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες έφθασαν στην Ευρώπη
το 2015 στο πλαίσιο της χειρότερης προσφυγικής κρίσης μετά το Β΄
Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτιμά η Europol, όπως γράφει η βρετανική εφημερίδα.
Το 27% αυτών των ανθρώπων είναι παιδιά. «Δεν ήρθαν όλα χωρίς συνοδεία, όμως διαθέτουμε αποδείξεις ότι ένα
μεγάλο μέρος εξ αυτών θα μπορούσε να είναι» ασυνόδευτο, σύμφωνα με το
Ντόναλντ. Ο ίδιος διαβεβαίωσε ότι ένα πανευρωπαϊκό «εγκληματικό δίκτυο», πολύ
καλά εξελιγμένο και με σύγχρονα μέσα, βάζει στο στόχαστρό του κυρίως
τους μετανάστες με στόχο την εκμετάλλευσή τους για διάφορους σκοπούς.
Στη Γερμανία και την Ουγγαρία, μάλιστα, ένας σημαντικός αριθμός
εγκληματιών συνελήφθη ενώ εκμεταλλευόταν μετανάστες. «Ένα ολόκληρο δίκτυο έχει αναπτυχθεί τους τελευταίους 18 μήνες με
στόχο την εκμετάλλευση των προσφυγικών ροών» επισήμανε αυτός ο
αξιωματούχος της Europol. «Υπάρχουν στη Γερμανία και την Ουγγαρία φυλακές όπου η μεγάλη
πλειονότητα των κρατουμένων έχει οδηγηθεί εκεί λόγω των εγκληματικών
τους δραστηριοτήτων που συνδέονται με την προσφυγική κρίση». Εγκληματικές οργανώσεις εξάλλου που επιδίδονται στην εκμετάλλευση
ανθρώπινων όντων έχουν ενεργοποιηθεί στα δίκτυα παράνομης μετανάστευσης
προκειμένου να εκμεταλλευτούν τους μετανάστες, υπογράμμισε ο Ντόναλντ,
κάνοντας λόγο για δουλεία ή δραστηριότητες που συνδέονται με την εμπόριο
λευκής σαρκός.
Και πώς να προλάβεις να σχολιάσεις τη χιονοστιβάδα των θαυμαστών έργων
της ΔΦΑ, πριν πέσει πάνω μας και μας πλακώσει, για να δούμε επιτέλους
άσπρη μέρα (άσπρο μνήμα και να καούμε στην πυρά του Πελετίδη), μετά απ'
τη διακυβέρνηση του μαύρου μνημονιακού μετώπου των σαμαροβενιζέλων. Ναι
αλλά αφού τα ίδια ακριβώς κάνουν τελικά, ποια είναι η διαφορά που τους
χωρίζει;
Είναι η εφαρμογή του προγράμματος, ηλίθιε. Ίδιο είναι αυτό που φέρνει
προς ψήφιση ο Κατρούγκαλος με το μέιλ Χαρδούβελη; Οι μεν εφαρμόζουν
χαρούμενοι το μνημόνιο, επειδή συμφωνούν, κι οι άλλοι με πόνο ψυχής και
κοινωνικά κριτήρια. Επειδή κάνουν το ίδιο, πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα
και να μη βλέπουμε τις διαφορές;
Άλλο τώρα αν ο Κατρούγκαλος εκτίμηση τη διαφοροποίηση στον τόνο της
Φώφης και ευχήθηκε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ισπανίας και της
Πορτογαλίας, δηλαδή το μεγάλο, κυβερνητικό κεντροαριστερό συνασπισμό.
Τώρα που η ΔΦΑ ξεμπέρδεψε με το παλιό, όπως έλεγε το προεκλογικό της
σύνθημα, μπορεί να συνεργαστεί μαζί του και να το αναδείξει σε
κυβερνητικό εταίρο (γιατί δεν είχε ενσωματώσει αρκετό παλιό, ήδη μέσα
του).
Μνημονιακό με είχες πει, χωρίς καμιά αιτία
Αλλά της Φώφης η καρδιά, δε σου κρατάει κακία
Στα πλαίσια υπογράμμισης αυτών των αγεφύρωτων διαφορών, ο Τσίπρας
επισκέφτηκε προχτές το Πέραμα, μαζί με τους μπράβους του (αλλιώς δε θα
είχε πέρασμα) και μερικούς υπουργούς του, όπως το Φίλη και τη Φωτίου,
για να τάξει από το δημαρχείο χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς
και ένα γεύμα στα παιδιά που πάνε σχολείο κι υποσιτίζονται. Κι αν είχε
χιούμορ το μενού θα περιελάμβανε γεμιστά και μακαρονάδα, τιμής ένεκεν
στα μαργαριτάρια και τις κοινωνικές ευαισθησίες των υπουργών του.
Υποσχέθηκε επίσης να κανει τα πάντα, για να μη νιώθουν πως ζούνε σε
ξεχασμένες περιοχές και να αλαφρύνει τα βάρη τους. Κάτι που άρχισε να
υλοποιείται από σήμερα, με τις νέες τιμές στα μέσα μαζικής μεταφοράς,
που ανεβαίνουν ξανά στο 1,40. Αλλά αν το διαιρέσεις με τα 90 λεπτά της
μετακίνησης, βγαίνει μειωμένο το εισιτήριο. Να λέμε και τα καλά, μην
είστε αχάριστοι.
Χώρια που κάποια λεωφορεία, όπως το Γ18, φλερτάρουν με τα όρια της
ματαιότητας, καθώς τα περιμένεις. Ανάβεις τσιγάρο στη στάση, για να
επιβεβαιωθεί ο κλασικός νόμος του Μέρφι, και καταλήγεις με άδειο πακέτο.
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που παρακολουθούμε αυτό το έργο. Ο ΓΑΠ
είχε διαλέξει το Καστελόριζο, για να ανακοινώσει, εθνικά υπερήφανος την
προσφυγή στο ΔΝΤ και το πρώτο μνημόνιο, ο Αλέξης είχε πάει στο
σκοπευτήριο της Καισαριανής, για να φτιάξει λεζάντα, και τώρα πηγαίνει
στο Πέραμα, εν όψει της "μεταρρύθμισης" του Κατρούγκαλου, που διαλύει
τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης.
Το άλλο προπέτασμα καπνού, που χρησιμοποιεί ταχυδαχτυλουργικά η ΔΦΑ
είναι οι τηλεοπτικές άδειες, με την Αυγή να ξεσπαθώνει ενάντια στους
πολιτικούς υπηρέτες των μεγαλοκαναλαρχών, που υποτίθεται ότι τους
χτυπάει ο Σύριζα με ένα νομοσχέδιο όπου ο αριθμός των αδειών που
δίνονται, εξαρτάται από τον υπουργό. Και άλλη νίκη της δημοκρατίας,
αδέλφια.
Σε άλλα αριστερά κατορθώματα, η ΔΦΑ προχώρησε σε απαγόρευση
συγκεντρώσεων στο κέντρο της Αθήνας -και, όπως έγραψε ένας τουιτεράς,
έπρεπε να καλέσει ο Σύριζα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην
απαγόρευση συγκεντρώσεων, γιατί έτσι λειτουργεί η δημοκρατία, το κόμμα
να ελέγχει την εξουσία. Το σκεπτικό θεωρητικά ήταν να αποφευχθεί η
κλιμάκωση της έντασης, ανήμερα της επετείου των Ιμίων, μετά κι από το
σκηνικό στο Μοναστηράκι, όπου αναρχικοί πλάκωσαν στο ξύλο γερμανούς
νεοναζί, καλεσμένους της Χρυσής Αυγής (που κάποια ΜΜΕ ήθελαν να τους
παρουσιάσουν σαν αθώους τουρίστες).
Τελικά αυτό που κατάφερε η ΔΦΑ ήταν να αφήσει τους φασίστες να
παρελάσουν ανενόχλητοι στη Μεσογείων, την ίδια στιγμή που οι δελτάδες (ή
όπως αλλιώς λέγεται τέλος πάντων το υπό κατάργηση -λέμε τώρα- σώμα)
είχαν επιτεθεί στους πρόσφυγες στη Βικτώρια και έκλειναν το δρόμο, για
να μην πέσει κανείς στη συγκέντρωση των αναρχικών που περιφρουρούσαν την
πλατεία. Παραμένει παρόλα αυτά ζήτημα προς ψυχιατρική διερεύνηση, γιατί
κάποιοι ντεμέκ ή μη αυτοπροσδιοριζόμενοι αναρχικοί εξακολουθούν να
διάκεινται φιλικά προς το Σύριζα ή ακόμα και να τον ψηφίζουν,
υποκύπτοντας σε συναισθηματικούς εκβιασμούς και στις αυταπάτες τους.
Παραμένοντας στην κατηγορία πρόσφυγες, την Παρασκευή είχαμε μια
εντυπωσιακή, συμβολική κίνηση αλληλεγγύης (εφόσον δεν κάνουν κάτι
ουσιαστικό οι κρατούντες που έχουν τη δύναμη), με τη δίλεπτη καθιστική
διαμαρτυρία των παικτών στην αρχή του αγώνα, που έκανε το γύρο του
κόσμου (λίγους μήνες μετά από το περιστατικό με τους τραυματιοφορείς που
είχε κάνει κι αυτό γνωστή ανά την υφήλιο την ΑΕΛ).
Δεν ξέρω αν προλαβαίνει να τους προτείνει κανείς για Νόμπελ, για να
αντλήσει πολιτική υπεραξία για τον εαυτό του. Η κυβέρνηση πάντως έχει
ανοιχτά μέτωπα και στο ποδόσφαιρο, με τους οπαδούς, είτε με το φακέλωμα
και την κάρτα φιλάθλων, είτε με το κλείσιμο της Θύρας 13 στη Λεωφόρο
Αλεξάνδρας (που σίγουρα δεν καταπολεμά τη βία, αλλά μπορεί να εκληφθεί
κι ως μήνυμα προς τον Αλαφούζο). Αν κατέβουν και οι συνδεσμίτες στο
δρόμο, ο Σύριζα θα έχει καταφέρει να κινητοποιήσει τους πάντες, από
μεγαλοδικηγόρους μέχρι το λούμπεν προλεταριάτο. Κι όταν δώσει μαζικό
παρών και η εργατική τάξη στην απεργία της Πέμπτης, τα ΜΜΕ θα την
αντιμετωπίζουν σαν ιπτάμενο σταλινικό δίσκο, όπως λέει κι η (βαζέλα)
Κανέλλη στο χτεσινό Ρίζο, για να προβάλει και πάλι τις μερικές
εκατοντάδες της Αδεδυ και της Γσεε.
Ανοιχτό παραμένει προφανώς και το αγροτικό μέτωπο, που οδεύει πιθανότατα
προς κλιμάκωση μες στη βδομάδα. Με την κυβέρνηση να προσπαθεί υπογείως
να συνδέσει με τους φασίστες την αγροτιά ως σύνολο (κι αυτή πρέπει να
είναι η πρώτη φορά στα χρονικά, που "φασίστες" παρέχουν τρόφιμα κι
αλληλεγγύη σε πρόσφυγες-μετανάστες)
Η είδηση που επισκιάζει δυσάρεστα όμως τις εξελίξεις που τρέχουν, είναι η
αυτοκτονία ενός δραστήριου αγροτοσυνδικαλιστή από την Ηλεία (πιθανότατα
λόγω χρεών) που είχε κατέβει και υποψήφιος με το κόμμα, αν δεν κάνω
λάθος. Γεγονός που καταδεικνύει πόσο έντονα βιώνουν το αδιέξοδο οι
αγρότες, ακόμα και το πιο συνειδητοποιημένο τμήμα τους.
Στη βάρκα των προβοκατόρων, αλλά και στη βάρκα των ιμπεριαλιστών συμμάχων
Α
συναγώνιστα
«πολυδιάστατη» και «πολυεπίπεδη» η πολιτική της κυβέρνησης και στον
πολιτισμό. Με προτροπή της ανέβηκε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού
Θεάτρου η παράσταση «Ισορροπία του Nash» που περιείχε αποσπάσματα από το
βιβλίο του Σάββα Ξηρού και στη συνέχεια, με δική της ξανά παρέμβαση, η
παράσταση κατέβηκε.
Η
αρχική κίνηση αποσκοπούσε στην αξιοποίηση των γραπτών του προβοκάτορα
Ξηρού για να κατασυκοφαντηθεί στη συνείδηση του θεατή η ιδέα της λαϊκής -
εργατικής πάλης, αφού το κεντρικό νόημα της παράστασης ήταν ότι καμία
ιδέα δεν νομιμοποιεί τη βία. Οι προβοκάτορες -πράκτορες των μυστικών
υπηρεσιών- αναγορεύτηκαν δηλαδή σε «ιδεολόγους», ενώ τα καταδικασμένα
από το λαϊκό κίνημα πισώπλατα δολοφονικά τους χτυπήματα, εξισώθηκαν με
τις μορφές πάλης που χρησιμοποιούν τα θύματα της αστικής βίας και
εκμετάλλευσης για να υπερασπιστούν το δίκιο και τις ανάγκες τους.
Αμέσως
όμως μετά την παρέμβαση της Αμερικάνικης Πρεσβείας, διόλου τυχαία η
κυβέρνηση έσπευσε να κατεβάσει την παράσταση, προφανώς για να μη
δυσαρεστήσει τη «μεγάλη σύμμαχο» χώρα, που στην ωμή βία της με
επεμβάσεις, πολέμους και άλλα μέσα «βοηθείας», τόσα πολλά της οφείλουν
οι εγχώριοι εκμεταλλευτές στην ιστορία αυτού του τόπου ως τις μέρες μας.
Με
άλλα λόγια, από τη μια η κυβέρνηση πατά στη βάρκα των προβοκατόρων,
εξαγνίζοντάς τους για να συνδράμει στη γενικότερη κατεύθυνση των κέντρων
που τους καθοδηγούν να απεκδυθούν το δολοφονικό παρελθόν και να
εμφανιστούν ως πολιτικοί αγωνιστές και από την άλλη στη βάρκα των
ιμπεριαλιστών συμμάχων της, που από φονιάδες των λαών, μας τους
παρουσιάζει σήμερα για σωτήρες.
Καλό
είναι να θυμόμαστε, επίσης, ότι η ενεργοποίηση της οργάνωσης «17
Νοέμβρη» πάντα συνέπιπτε με μεγάλη άνοδο των αγώνων της εργατικής τάξης
και άλλων λαϊκών στρωμάτων.
Οι συνεχείς απειλές για grexit που ενισχύθηκαν με την απειλή του αποκλεισμού μας από τη
Συνθήκη Σένγκεν, τα νεκρά σώματα προσφύγων, που όλο και περισσότερο αυξάνονται,
στη θάλασσα του Αιγαίου, η απαγόρευση
συγκεντρώσεων και άλλες συναφείς δράσεις και εξαγγελίες της εγχώριας και
ευρωπαϊκής εξουσίας προκαλούν διάχυτες αγωνίες και αυξάνουν τις δυνατότητες για
εκφοβισμό μας.
Στην
εγχώρια πολιτική σκηνή οι φονικοί ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και τα
οικονομικά μονοπώλια εκφράζουν τη βούλησή τους μέσα από εξαγγελίες και δράσεις
της εκτελεστικής εξουσίας που ασκείται από την Αριστερά των μνημονίων και των
απαγορεύσεων. Μια διαφημιζόμενη Αριστερά
που μόχθησε για να απαξιώσει και στο ιδεολογικό επίπεδο τα ιδεώδη της κοινωνικής αντίστασης, τις αξίες της κοινωνικής πάλης,
το στόχο του κοινωνικού μετασχηματισμού, το όραμα της αυριανής κοινωνίας και
για να μονιμοποιήσει αυτήν την αίσθηση
πως τίποτε δεν αλλάζει σε όλους αυτούς που υποφέρουν, απελπίζονται και υποτάσσονται
Στο μικρόκοσμό μας ο ιμπεριαλισμός επανέρχεται γιατί πια βιώνουμε
άμεσα τις συνέπειές του. Έχει δημοκρατικό ένδυμα, Ευρωπαϊκή Ένωση, με άλλοθι
το ιδεολόγημα της προώθησης της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς και της
δημοκρατίας και την υπόσχεση της απελευθέρωσης των ατόμων μέσω της
γενικευμένης ελεύθερης οικονομίας. Μόνο
που η απελευθέρωση εμπορευμάτων, κεφαλαίων, υπηρεσιών είναι επιλογή των πολυεθνικών, των δυνάμεων
εκείνων που στηρίζουν το κεφάλαιο και
στην πραγματικότητα υποτάσσεται η ζωή με όλες της τις εκφάνσεις στην παμφάγο ελεύθερη αγορά που την ευτελίζει.
Για χρόνια νανουριζόμαστε με τον
πολιτικό μύθο της Ευρώπης που στηριζόταν
στο απολίτικο τρίπτυχο ειρήνη, ασφάλεια, ευημερία. Η Ευρώπη θεωρούνταν χώρος
ανοχής, ανεκτικότητας και ευημερίας. Η Ευρώπη ισχυριζόταν ότι αποδέχεται τον πολυπολιτισμό, με πολλές ομάδες με
διαφορετικές γλώσσες και πολιτισμό να ζουν στον ίδιο χώρο, μόνο που την εισβολή των ξένων την αποδεχόμαστε μόνο
αν μπορούμε να τους εκμεταλλευτούμε σαν φτηνό εργατικό δυναμικό αλλά τους
απωθούμε ως ισότιμους πολίτες. Και επιστέγασμα αυτών των ιδεολογημάτων ήταν
ο ανθρωπισμός, γενικά και αόριστα, κάτι σαν θρησκευτικό υποκατάστατο ο οποίος
δεσμεύει περισσότερο σε λεκτικό επίπεδο,
ενώ όλες οι συζητήσεις γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται σε πολιτικό
κενό.
Κι ύστερα ήρθε η κρίση για να
απογυμνώσει την Ευρώπη από τα ιδεολογήματα στα οποία στήριζε την υπεροχή της.
Αν και πάντα όλες οι εκφάνσεις της κοινωνικοπολιτικής ζωής φυσικά συνδέονταν
με την οικονομία, αυτό ήθελε η κυρίαρχη
εξουσία να γίνεται καλυμμένα και όχι ξεκάθαρα, γιατί έτσι μπορούσε να φαίνεται
ότι ταυτίζονται τα δικά της συμφέροντα με τα γενικά. Τώρα όμως όλο και
περισσότερο γίνεται εμφανής η αρχή της ωφελιμότητας για την κυρίαρχη τάξη που είχε
διεισδύσει σε όλα. Στη σκέψη μας, το λόγο μας, τον πολιτισμό μας, την πολιτική.
Δεν μπορούσαμε, και εν πολλοίς συνεχίζουμε να μη μπορούμε, να διαχωρίσουμε το δικό μας συμφέρον από της κυρίαρχης τάξης.
Γι’ αυτό και η καταναγκαστική πίεση της
κρίσης με την αύξηση του φόβου και της
ανασφάλειας φαίνεται πως προλαβαίνει κάθε αντίσταση πριν οργανωθεί και προκαλεί
βαθιά συντηρητικά συναισθήματα σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, φέρνοντας στην επιφάνεια τη
λανθάνουσα προδιάθεση για κάθε προκατάληψη,
ενώ και η φασιστική εναλλακτική λύση κερδίζει τη συγκατάθεση μέρους του κόσμου. Γι’ αυτό και αποθρασύνθηκε στη Δανία η βουλή
της να εγκρίνει νόμο για την κατάσχεση των χρημάτων και όσων πολύτιμων έχουν
στην κατοχή τους οι μετανάστες που ζητούν άσυλο στη σκανδιναβική χώρα, με τη
Νορβηγία να φαίνεται να ακολουθεί.
Βέβαια, ο κυρίαρχος λόγος της Ευρώπης και τώρα με τη
κρίση και με το προσφυγικό συνεχίζει να θέλει να δείξει ότι δεν
περιθωριοποιείται ούτε ο ορθός λόγος ούτε βέβαια ο ανθρωπισμός της. Κι
ενώ καταπολεμάται κάθε μορφή εθνικισμού
για να επιτύχει η οικονομική ένωση της Ευρώπης, από την άλλη κλείνονται τα σύνορά της απέναντι στους
διάφορους εισβολείς που προσπαθούν να διεισδύσουν σ΄αυτήν, και στην πράξη ο
μύθος του ουμανισμού της Ευρώπης ξεχνιέται. Παρόλ’ αυτά ακόμα και τώρα υποστηρίζεται πως ό,τι κάνει η Ευρώπη
είναι ορθολογικό και ανθρωπιστικό, ό,τι επιθυμούν ή φοβούνται οι άλλοι είναι ανορθολογικό,
απορριπτέο πρέπει να εξαφανιστεί. Μόνο που η έσχατη συνέπεια του ευρωπαϊκού
ορθολογισμού, στην υπηρεσία της αστικής τάξης και της κυριαρχίας της, ήταν
τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωση που μοιάζει να
λησμονούνται οι αιτίες δημιουργίας τους. Και γι’ αυτό και προτάσεις όπως της προέδρου του
αντιμεταναστευτικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία να γίνεται χρήση όπλων
προκειμένου να εμποδιστούν πρόσφυγες και μετανάστες να εισέλθουν στην γερμανική
επικράτεια ακόμα κι αν τώρα θεωρείται
ακραία άποψη ή προκαλεί σάλο δεν σημαίνει ότι δεν θα υιοθετηθεί ή δεν
υιοθετείται έστω κεκαλυμμένα ακόμα και τώρα.
Κι αν επαίρεται για την δημοκρατία της η Ευρώπη, αυτή είναι συνεπής με τη λογική του
επιχειρήματος της ανωτερότητας του πολιτισμού της προς τον οποίο θα πρέπει να συμφωνήσουν να
προσαρμοστούν οι υπόλοιποι, να
εξανθρωπιστούν δηλ. στο πρότυπο ανθρώπου της Δύσης που ενσαρκώνει η ίδια. Μοιάζει για τους
πολίτες της Ευρώπης δελεαστικό να εμφανίζονται ηθικά ανώτεροι οι
ευρωπαίοι, γιατί έτσι ο ρατσισμός είναι πιο εύκολο να
καταγγέλλεται σε άλλα μέρη ή να
χρεώνεται σε άλλους παρά να τον αντιμετωπίζουν οι ίδιοι στα δικά τους μέρη. Και
περισσεύουν έτσι οι ηθικές καταδίκες που παίρνουν τη θέση της πολιτικής
ανάλυσης.
Επιπλέον γίνονται προσπάθειες
διαρκείς τα τελευταία χρόνια και η ίδια η κρατική εξουσία να αποδεσμευτεί από τους
επαχθείς γι’ αυτήν καταναγκασμούς της νομιμοποίησης
και συγχρόνως και η πολιτική συνείδηση του κόσμου να απομονωθεί από κοινωνικοπολιτικά
ζητήματα. Σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσεται ακόμα και η απαγόρευση διαδηλώσεων ή
και η καλλιέργεια του ενδεχόμενου εξωτερικής απειλής. Αυτή η εξωτερική απειλή σ’
όλη την Ευρώπη παίρνει τη μορφή του τρομοκράτη ή του μετανάστη, όταν δεν
ταυτίζονται αυτά τα δυο, που επιβουλεύονται την ασφάλεια του ευρωπαϊκού χώρου. Μόνο
που αυτές οι χώρες από τις οποίες προέρχονται όλες τους ήταν και είναι τμήμα της
δυτικής καπιταλιστικής εξέλιξης και της δυτικής ευημερίας, ήταν και είναι τμήμα
ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών της δύσης. Δεν γίνονται όλοι αυτοί πρόσφυγες ή
μετανάστες τυχαία, από ιστορικό ατύχημα.
Το παραμύθι της Ευρώπης των λαών
και της αλληλεγγύης αποδεικνύεται πως δεν έχει και πολύ σχέση με την
πραγματικότητα όταν διακυβεύονται συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Οι ρίζες της κρίσης
βρίσκονται στο οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού που όμως δεν αμφισβητείται στην ενοποιημένη Ευρώπη,
αφού η ελεύθερη οικονομία της αγοράς είναι ο «ιδρυτικός» μύθος της ενοποίησής της.
Τσαλαπατώντας τα οράματα γενεών
επιδιώκεται να κλονιστεί κάθε πίστη σε
μια άλλη κοινωνία χωρίς κυνήγι του κέρδους και η διάθεση να παλέψει κανείς
γι’ αυτό. Κι έτσι οι αξίες
με βάση τις οποίες κινούμαστε και παράγουμε τις αναζητήσεις μας να παραμένουν καθαρά αναπτυξιακές, ποσοτικές, καταναλωτικές
δηλ. δικαίωσης του καπιταλισμού, και να μην εγγράφεται καν στο ιδεολογικό επίπεδο το
ζήτημα της πάλης των τάξεων και του κοινωνικού μετασχηματισμού.
