Βολική «παντιέρα»...

Βολική «παντιέρα»...

«Παντιέρα»... υπεράσπισης της «κατά γράμμα τήρησης» του τρίτου μνημονίου σηκώνει και πάλι η κυβέρνηση, απέναντι στο ΔΝΤ, στο οποίο καταλογίζει ότι «προβάλλει απαιτήσεις εκτός συμφωνίας».
Εμείς τηρήσαμε πλήρως τις δεσμεύσεις μας, λέει το Μέγαρο Μαξίμου: Παρουσιάσαμε ένα «αξιόπιστο πακέτο μέτρων» - έτσι βαφτίζουν τα βάρβαρα μέτρα σε Ασφαλιστικό - Φορολογικό - και δεχτήκαμε να θεσμοθετηθεί ένας «μηχανισμός δημοσιονομικής διόρθωσης», ένας πρόσθετος δηλαδή μηχανισμός επιβολής νέων αντιλαϊκών μέτρων σε κάθε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους που αποτυπώνονται στο μνημόνιο και τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Το ΔΝΤ όμως, «παραπονιέται» η κυβέρνηση, επιμένει να συγκεκριμενοποιηθούν και να νομοθετηθούν από τώρα τα μέτρα που θα λαμβάνει σε αυτήν την περίπτωση ο εν λόγω μηχανισμός.
Είναι φανερό ότι η εμφανιζόμενη «εμπλοκή» δεν αφορά ούτε στο ελάχιστο την ουσία της αντιλαϊκής πολιτικής: Τα μέτρα των 5,4 δισ. ευρώ που έρχονται να προστεθούν στα προηγούμενα, κατακρεουργώντας παραπέρα την Κοινωνική Ασφάλιση και εντείνοντας την αντιλαϊκή φοροληστεία, δεν αμφισβητούνται από καμιά πλευρά των αντιλαϊκών παζαριών.
Το ίδιο δεν αμφισβητείται από την κυβέρνηση και αυτή καθαυτή η λήψη νέων βάρβαρων μέτρων όποτε παρατηρούνται αποκλίσεις από τους στόχους του κεφαλαίου, κάτι που προβλέπεται άλλωστε στο τρίτο μνημόνιο, αλλά και στις ίδιες τις κατευθύνσεις των μνημονίων διαρκείας που ισχύουν και βαθαίνουν σε όλη την ΕΕ...
Ανεξάρτητα από τις υπαρκτές ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις που βρίσκονται και αυτήν τη φορά πίσω από τις εξελίξεις στα παζάρια με το κουαρτέτο, η κυβέρνηση αξιοποιεί προπαγανδιστικά την εικόνα της «εμπλοκής» με το ΔΝΤ, προκειμένου να προωθήσει αποτελεσματικότερα την αντιλαϊκή πολιτική που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.
Το όλο σκηνικό εξυπηρετεί την προσπάθειά της να παρουσιάσει τα αντιλαϊκά μέτρα που προωθεί άμεσα, με το νομοσχέδιο που ήδη συζητείται στη Βουλή για Ασφαλιστικό - Φορολογικό, αλλά και με τις άλλες αντιλαϊκές παρεμβάσεις που εντάσσονται στο «αξιόπιστο πακέτο» των 5,4 δισ. ευρώ, ως το μικρότερο τάχα κακό, απέναντι στις «απαιτήσεις εκτός συμφωνίας» που προβάλλει το ΔΝΤ.
Εξυπηρετεί η εν λόγω «κόντρα» την προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να συντηρήσει όσο μπορεί το παραμύθι των... «κόκκινων γραμμών» και της «σκληρής διαπραγμάτευσης», την ώρα που γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η πολιτική της κυβέρνησης συνεχίζει και βαθαίνει το τσάκισμα του λαού για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Η όλη συζήτηση, για το «εφεδρικό» αντιλαϊκό πακέτο, αξιοποιείται παράλληλα και στο πλαίσιο της συνολικότερης προσπάθειας του αστικού συστήματος να στρατευτεί ο λαός πίσω από την ξένη σημαία της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, με το σκεπτικό ότι μια... «υπεραπόδοση» της καπιταλιστικής οικονομίας θα καταστήσει περιττή την ανάγκη για νέα αντιλαϊκά μέτρα. Μόνο που τα μέτρα τα οποία τσακίζουν το λαό αποτελούν ακριβώς απαραίτητη προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάπτυξη, το «ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον», την «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου κ.ο.κ. Γι' αυτό και ο πυρήνας αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής είχε σχεδιαστεί στην ΕΕ πολύ πριν το ξέσπασμα της κρίσης και εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη - μέλη της...
Η εικόνα «εμπλοκής» στη διαπραγμάτευση, εξάλλου, εξυπηρετεί και την ένταση των αντιλαϊκών εκβιασμών, από την κυβέρνηση αλλά και το σύνολο των αστικών επιτελείων. Είναι χαρακτηριστικό ότι χτες, κι ενώ κυβέρνηση και ΝΔ αλληλοκατηγορούνταν ξανά σε υψηλούς τόνους, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης και ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυρ. Μητσοτάκης, διαλέγοντας τις ίδιες ακριβώς λέξεις «προειδοποιούσαν» ότι «όσο καθυστερούμε με την αξιολόγηση, ανεβαίνει ο λογαριασμός»...
Ο λογαριασμός, ωστόσο, για το λαό θα ανεβαίνει συνεχώς αν κάτσει στη γωνία, να περιμένει άσπρη μέρα από τα αντιλαϊκά παζάρια με τους «εταίρους». Ισα - ίσα, όσα περισσότερα εμπόδια ορθώσει σήμερα με την πάλη του στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής, τόσο καλύτερη θα είναι η θέση του και στους αγώνες ενάντια στο αμέσως επόμενο κύμα της - με τη νέα επίθεση στα Εργασιακά να ξεχωρίζει στο «μενού» - αλλά και στη συγκέντρωση δυνάμεων για την πάλη με στόχο τη συνολική ανατροπή.

Υπέρ των χαμηλότερων στρωμάτων... »

Υπέρ των χαμηλότερων στρωμάτων... »

«Η κυβέρνηση κράτησε όλες τις κόκκινες γραμμές της», ισχυρίστηκε χτες η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, και σε αυτό το πλαίσιο, αφού βάφτισε το νόμο - λαιμητόμο για το Ασφαλιστικό ως «εξορθολογισμό του ασφαλιστικού συστήματος» (!), συνέχισε την πρόκληση, αναφέροντας ότι «το φορολογικό σύστημα αναδιαρθρώνεται ώστε να γίνει περισσότερο αναδιανεμητικό υπέρ των χαμηλότερων και των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων»...

Υπέρ των «χαμηλότερων στρωμάτων» είναι, άραγε, η ακόμα μεγαλύτερη μείωση του αφορολόγητου για μισθωτούς και συνταξιούχους; Υπέρ των «χαμηλότερων στρωμάτων» είναι το γεγονός ότι το κυβερνητικό νομοσχέδιο φέρνει μεγαλύτερους φόρους σε όλα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα με ετήσιο εισόδημα από 9.000 έως 27.000 ευρώ; Υπέρ των «χαμηλότερων στρωμάτων» είναι η μονιμοποίηση του τάχα έκτακτου χαρατσιού της «εισφοράς αλληλεγγύης»; Υπέρ των «χαμηλότερων στρωμάτων» είναι ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διατηρεί στο ακέραιο όλους τους αντιλαϊκούς φόρους και τα χαράτσια που φόρτωσαν στο λαό οι προκάτοχοί της (όπως π.χ. ο ΕΝΦΙΑ), για να βγαίνει μετά να καμαρώνει ότι... «υπεραπέδωσε» στους στόχους για τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα;

'Η μήπως είναι υπέρ των «χαμηλότερων στρωμάτων» η νέα αύξηση του «βασικού συντελεστή» του ΦΠΑ από το 23% στο 24%, που έρχεται να προστεθεί στην προηγούμενη αύξησή του από το 21% στο 23%, καθώς και στη μαζική μετάταξη προϊόντων λαϊκής κατανάλωσης στον ανώτατο συντελεστή;
Για να μην αναφερθούμε και στους υπόλοιπους έμμεσους φόρους που εξετάζει να επιβάλει η κυβέρνηση πάνω στη λαϊκή κατανάλωση, προκειμένου να μπορεί να καυχιέται απέναντι στο κεφάλαιο και τους «εταίρους» του ότι «τηρεί κατά γράμμα όσα συμφωνήθηκαν πέρσι τον Ιούλιο»...
Κι όλα αυτά, ενώ όχι μόνο μένει στο απυρόβλητο η φορολόγηση των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά προωθούνται ταυτόχρονα από την κυβέρνηση κάθε είδους νέες φοροαπαλλαγές προς το μεγάλο κεφάλαιο, όπως π.χ. η πρόσφατη απαλλαγή των βιομηχάνων από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο φυσικό αέριο!

Κομμένο, λοιπόν, το δούλεμα τόσο με τις περιβόητες «κόκκινες γραμμές», όσο και με τα φούμαρα περί «δημοσιονομικής προσαρμογής με τρόπο κοινωνικά δίκαιο, με όρους ανακατανομής των βαρών, από κάτω προς τα πάνω».

Η πολιτική της κυβέρνησης είναι βαθιά ταξική υπέρ του κεφαλαίου και οι μόνες «κόκκινες γραμμές» της είναι η προσπάθειά της να υπερασπίσει τα ιδιαίτερα συμφέροντά του στα αντιλαϊκά παζάρια με τους «εταίρους» του...

Γ. Ε.

Νέες τουρκικές προκλήσεις υπό τα βλέμματα του ΝΑΤΟ...

Νέες τουρκικές προκλήσεις υπό τα βλέμματα του ΝΑΤΟ...

Κλιμακώνει η Αγκυρα την προκλητικότητά της στο Αιγαίο, υπό τα βλέμματα μάλιστα των ΝΑΤΟικών που κάλεσε εδώ η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, προς διαχείριση τάχα του Προσφυγικού.
Συγκεκριμένα, χτες, στο πλαίσιο άσκησης έρευνας και διάσωσης (SAR) που κάνουν οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις στην καρδιά του Αιγαίου μεταξύ των νήσων Λέσβος, Χίος, Οινούσσες, Σκύρος, Αγ. Ευστράτιος και Ψαρά, 3 σχηματισμοί τουρκικών αεροσκαφών, άλλα 4 μεμονωμένα συν 9 ελικόπτερα, συνολικά 23 αεροσκάφη, τα 6 οπλισμένα, προχώρησαν σε 39 παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, 18 παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών (π.χ. δεν κατέθεσαν σχέδιο πτήσης), πρακτικά σε όλο το Αιγαίο, βορειοανατολικό, κεντρικό και νοτιοανατολικό. Καταγράφηκαν και 7 εμπλοκές με ελληνικά μαχητικά που σηκώθηκαν να τα αναχαιτίσουν.
Επίσης, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, «ζεύγος τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών, F-16, εισήλθε στις 14.28 στο FIR Αθηνών ανατολικά της ν. Ρόδου και στις 14.44 πραγματοποίησε υπέρπτηση άνωθεν ν. Ρω, στα 27.500 πόδια. Ο ανωτέρω σχηματισμός εξήλθε του FIR Αθηνών στις 14.45 ανατολικά ν. Ρόδου. Τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες και κατά πάγια πρακτική».
Πέρα απ' αυτό καθαυτό το γεγονός της υπέρπτησης, άλλο ένα σημείο που χρήζει προσοχής είναι πως - κατά πληροφορίες - έγινε την ώρα που στο νησί βρισκόταν ο Ελληνας αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ναύαρχος Απ. Αποστολάκης, και έδινε ευχές για το Πάσχα στο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρετεί εκεί. Επιπλέον, μπορεί να έγινε σε μεγάλο ύψος, στα λίγο λιγότερο από 10 χιλιόμετρα από το έδαφος, και να μην έγινε αντιληπτή απ' όσους βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο νησί, αλλά και πάλι δίνει ένα στίγμα των τουρκικών προθέσεων, όπως αναγνωρίζουν στρατιωτικές πηγές.
Επιπλέον, όπως γράφαμε χτες στον «Ριζοσπάστη», η τουρκική άσκηση, πέρα από τις παραβιάσεις, τις παραβάσεις και την υπέρπτηση, έρχεται σε έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή και ως προς άλλο ένα κομβικής σημασίας σημείο: Διεκδικεί το δικαίωμα συντονισμού τέτοιων επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης σε όλη την περιοχή δεξιά του 25ου μεσημβρινού - διαπερνά το Αιγαίο στη μέση από βορρά προς νότο - διχοτομώντας επιχειρησιακά το πέλαγος.
Υποτίθεται ότι η συγκεκριμένη άσκηση λήγει σήμερα, αλλά στο ελληνικό υπουργείο Αμυνας αναμένουν «περιστατικά» και την επόμενη βδομάδα, οπότε ξεκινά η ετήσια διακλαδική αποβατική άσκηση μεγάλης κλίμακας των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, «EFES - 2016», η οποία θα κορυφωθεί την πρώτη βδομάδα του Ιούνη στην περιοχή του κόλπου Ντογκάνμπεϊ, απέναντι από τις νήσους Σάμο και Χίο.
Σημειωτέον, όλα αυτά διαδραματίζονται ενώ στο Αιγαίο έχει αναπτυχθεί η ΝΑΤΟική ναυτική δύναμη SNMG2, υπό τα βλέμματα της οποίας κλιμακώνεται και παραπέρα η τουρκική προκλητικότητα, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι το ΝΑΤΟ επ' ουδενί εγγυάται την ασφάλεια των λαών και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα...

Με Λαϊκή Συμμαχία και δυνατό ΚΚΕ απαντάμε στα αντιλαϊκά μέτρα διαρκείας

Με Λαϊκή Συμμαχία και δυνατό ΚΚΕ απαντάμε στα αντιλαϊκά μέτρα διαρκείας

Φυλλάδιο του ΚΚΕ για τις πολιτικές εξελίξεις

«ΜΕ ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΚΚΕ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ!».
Με αυτό το σύνθημα στην «προμετωπίδα», το καινούργιο φυλλάδιο του ΚΚΕ ενημερώνει το λαό για τις τελευταίες εξελίξεις, τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που βρίσκονται στα σκαριά, προτρέποντάς τον να δοκιμάσει τη δύναμή του στον αγώνα για την απόκρουσή τους, βάζοντας στο στόχαστρο τις πραγματικές αιτίες των λαϊκών προβλημάτων: Την καπιταλιστική εξουσία και ιδιοκτησία, τις διεθνείς ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που τους υπηρετούν.
Αναλυτικά, το φυλλάδιο του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:
«Εργατοϋπάλληλοι, συνταξιούχοι, άνεργες - άνεργοι,
επαγγελματίες, αγρότες, νέες - νέοι
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΗ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ, κλιμακώνει την επίθεσή της σε μισθωτούς, εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα, τσακίζει ό,τι είχε απομείνει όρθιο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.
Το νομοσχέδιο για Ασφαλιστικό - Φορολογικό που κατέθεσε η κυβέρνηση και δεν είναι ακόμη το τελικό, αφού θα πλουτίζεται με νέα αντιλαϊκά μέτρα μέχρι την τελική ψήφισή του, προβλέπει ήδη:
-- Μονιμοποίηση όλων των μειώσεων στις συντάξεις και νέα μείωση για όλους, μέσω του νέου υπολογισμού και της μείωσης των επικουρικών. Οι μειώσεις στις κύριες αφορούν και τους νυν συνταξιούχους, αφού το τέχνασμα της "προσωπικής διαφοράς" που δήθεν θα τους καταβάλλεται, θα είναι προσωρινό και θα δίνεται το πολύ μέχρι το 2018.
-- Καθιέρωση εθνικής σύνταξης πείνας 384 ευρώ για 20 χρόνια δουλειάς (346 για 15), που σε συνθήκες μαύρης, ανασφάλιστης εργασίας, ανεργίας και ημιαπασχόλησης, μετατρέπει το δικαίωμα στην αξιοπρεπή σύνταξη σε «άπιαστο όνειρο».
-- Κατάργηση του ΕΚΑΣ, χτύπημα σε αναπηρικές συντάξεις, εφάπαξ, συντάξεις χηρείας, βαρέα κι ανθυγιεινά κ.λπ.
-- Αύξηση των ορίων ηλικίας για όλους, τουλάχιστον στα 67, για πλήρη σύνταξη, με τάση παραπέρα αύξησης.
-- Μείωση των μισθών, μέσω της αύξησης εισφορών των εργαζομένων.
-- Κατακόρυφη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για αγρότες και επαγγελματίες.
-- Μείωση του αφορολόγητου και νέους έμμεσους φόρους, δηλαδή νέα φοροεπιδρομή στο τσακισμένο λαϊκό εισόδημα.
Η κυβέρνηση παραδίδει δωρεάν μαθήματα εξαπάτησης, ισχυριζόμενη ότι προστατεύει τους αδύναμους. Βαφτίζει υψηλές τις συντάξεις πάνω από 1.000 ευρώ. Μειώνει την κατώτατη σύνταξη. Τα μέτρα χτυπούν τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη στιγμή που προωθούνται νέα προνόμια και φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο και μειώνει δραστικά τις κρατικές δαπάνες για την κοινωνική πολιτική, ενισχύοντας τη δράση των μεγαλεμπόρων Υγείας και των ασφαλιστικών εταιρειών.
Η Ασφάλιση μετατρέπεται σε ατομική ευθύνη και η σύνταξη σε προνοιακό επίδομα. Στόχος να γίνει ακόμη πιο φτηνή για το κεφάλαιο η εργατική δύναμη. Να μάθουμε να ζούμε με τα ελάχιστα, με την ανεργία και να δουλεύουμε έως τα βαθιά γεράματα. Αυτό είναι το πρόσταγμα του κεφαλαίου, αυτό υπηρετούν και όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις.
Θα επιταχυνθεί ο εκτοπισμός των μικρομεσαίων επαγγελματιών, των εξαρτημένων από το κεφάλαιο αγροτών.
Οσοι επικαλούνται τη βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού κρύβουν ότι οι εργαζόμενοι έχουν πληρώσει πολλαπλά για το Ασφαλιστικό, ότι κράτος και κεφάλαιο έχουν διαχρονικά ληστέψει τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν για την κρίση και τα χρέη!

Τα αντιλαϊκά μέτρα και οι θυσίες στο βωμό της καπιταλιστικής ανάκαμψης θα είναι χωρίς ημερομηνία λήξης!

Η κυβέρνηση κοροϊδεύει, όταν λέει ότι τα μέτρα αυτά θα είναι τα τελευταία. Ηδη συμφώνησε με τους λεγόμενους θεσμούς σε νέα προληπτικά μέτρα, ένα 4ο μνημόνιο - "κάβα". Αξιοποιεί τις αντιθέσεις ανάμεσα στην ΕΕ και το ΔΝΤ για να εκβιάσει το λαό να δεχτεί το σκληρό πακέτο, με την απειλή ότι "υπάρχουν και χειρότερα".
Οι κυβερνητικές εξαγγελίες για "φως στο τούνελ", για "την ανάκαμψη που έρχεται", για "τη ρύθμιση του χρέους" έχουν στόχο να συγκαλύψουν ότι τα αντιλαϊκά μέτρα ήρθαν για να μείνουν και θα συνεχίζονται. Είναι το προαπαιτούμενο των επενδύσεων και της ανάκαμψης, που κι αυτή ακόμη είναι αβέβαιη, με βάση την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Τα κεφάλαια, που θα εξοικονομηθούν από την όποια ρύθμιση του χρέους, θα κατευθυνθούν αποκλειστικά στο μεγάλο κεφάλαιο.
Παρόμοια μέτρα παίρνονται σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, όπως στη Γαλλία, που δεν έχει μνημόνια.
Τα άλλα κόμματα, ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΠΟΤΑΜΙ, από τη μία μεριά, πιέζουν την κυβέρνηση να ολοκληρώσει γρήγορα την "αξιολόγηση" και, από την άλλη, προσπαθούν να πάρουν αποστάσεις από μέτρα που ψήφισαν στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου. Εχθρεύονται τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες και τις μορφές πάλης που επιλέγουν. Μαζί με την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, προβάλλουν εναλλακτικές κυβερνητικές λύσεις για να εκμεταλλευτούν τη φθορά της κυβέρνησης και να συνεχίσουν την αντιλαϊκή πολιτική. Η ναζιστική ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ αποδεικνύει το ρόλο της ως μαντρόσκυλο του συστήματος και της μεγαλοεργοδοσίας. Στήνει απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, στηρίζει τα κέρδη της πλουτοκρατίας και χύνει το ρατσιστικό δηλητήριο σε βάρος των εγκλωβισμένων προσφύγων στη χώρα μας, που είναι θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των καπιταλιστικών ανταγωνισμών, της εξουσίας του κεφαλαίου.

Για το λαό υπάρχουν δυο δρόμοι: συναίνεση κι υποταγή στα μέτρα δίχως τέλος ή οργάνωση κι αγώνας για την ανατροπή!

Δεν είναι ώρα για μοιρολατρία. Μην επιτρέψετε να κυριαρχήσει η λογική ότι "τίποτα δεν γίνεται", επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλώβισε διαθέσεις αγώνα και ριζοσπαστισμού στα όρια του συστήματος. Θα ήταν ολέθριο για το παρόν και το μέλλον του λαού και των παιδιών του. Αυτό που χρειάζεται είναι να δυναμώσουμε τον αγώνα με νέα ορμή, σε νέες στέρεες βάσεις. Το ΚΚΕ σ' αυτήν την προσπάθεια τείνει το χέρι.
Σήμερα, μπορεί να γίνει ένα ελπιδοφόρο βήμα στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στην οικοδόμηση μιας ισχυρής λαϊκής συμμαχίας που θα παλεύει για την απόκρουση των μέτρων, για όλα τα προβλήματα, για την αλληλεγγύη. Ταυτόχρονα, θα βάζει στο στόχαστρο τις πραγματικές αιτίες των λαϊκών προβλημάτων: Την καπιταλιστική εξουσία και ιδιοκτησία, τις διεθνείς ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που τους υπηρετούν.
Ιδιαίτερα άνθρωποι που προβληματίζονται, που αναγνωρίζουν στο ΚΚΕ τη μαχητικότητα και συνέπεια στην πάλη υπέρ των λαϊκών συμφερόντων, μπορούν να κάνουν το βήμα σήμερα, στηρίζοντας ενεργά την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, για μια κοινωνία με το λαό στην εξουσία, που θα καταργήσει τις σχέσεις εκμετάλλευσης, θα οργανώσει την παραγωγή, την οικονομία, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις σχέσεις με τις άλλες χώρες προς όφελος της λαϊκής ευημερίας, των πραγματικών λαϊκών αναγκών.
Σ' αυτήν την προοπτική θα μπορούν να αξιοποιηθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, να επιτευχθεί η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, η μονομερής διαγραφή του χρέους.
Οσο κερδίζει έδαφος αυτή η πρόταση, θα μπορούμε και να βάζουμε εμπόδια στα αντιλαϊκά μέτρα, να διεκδικούμε βελτίωση της ζωής μας. Εχει αποκτηθεί αρκετή πείρα. Ομως ο λαός δεν έχει αξιοποιήσει ακόμα την πραγματική του δύναμη.
Αυτήν τη δύναμη μπορούμε
και πρέπει πλέον να δοκιμάσουμε!»

Αλλοι δύο Παλαιστίνιοι θύματα της κατοχικής βίας...

Αλλοι δύο Παλαιστίνιοι θύματα της κατοχικής βίας...

ΡΑΜΑΛΑ - ΤΕΛ ΑΒΙΒ.--
Με το πρόσχημα ότι ήταν «οπλισμένοι με μαχαίρια», οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις εκτέλεσαν εν ψυχρώ την 23χρονη Παλαιστίνια Μάραμ Αμπού Ισμαήλ και τον 16χρονο αδελφό της, Ιμπραχίμ, ρίχνοντας εναντίον τους καταιγιστικά πυρά επειδή δεν ανταποκρίθηκαν άμεσα στα κελεύσματα να σταματήσουν στο σημείο αστυνομικού ελέγχου, Καλάντια, από το οποίο επιτρέπεται, όμως, μόνο η διέλευση οχημάτων.
Ο Αλάα Σόμποχ, Παλαιστίνιος οδηγός λεωφορείου, μιλώντας στο πρακτορείο «Ρόιτερς» με την ιδιότητα του αυτόπτη μάρτυρα στο νέο φονικό με αυτουργούς Ισραηλινούς αστυνομικούς, δήλωσε πως οι δύο νέοι κινούνταν σαν να μη γνώριζαν τις διαδικασίες διέλευσης. Μετά το συμβάν, Ισραηλινοί στρατιώτες έκαναν γενικευμένη χρήση χειροβομβίδων κρότου - λάμψης και δακρυγόνων για να εμποδίσουν τους δημοσιογράφους, που έσπευσαν να καταγράψουν ακόμη μία εν ψυχρώ εκτέλεση Παλαιστινίων πολιτών.
Η Καλάντια είναι το κύριο σημείο διέλευσης των Παλαιστινίων ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και τη Ραμάλα. Στην περιοχή έχει στηθεί ισραηλινό σημείο αστυνομικού ελέγχου που μοιάζει με φρούριο και αντιπροσωπεύει για τους Παλαιστινίους ένα από τα ντροπιαστικά σύμβολα της κατοχής.
Ενταση επικράτησε νωρίτερα χτες και στον περίβολο του τεμένους Αλ Ακσα στην Α. Ιερουσαλήμ, απ' όπου απομακρύνθηκαν από τις ισραηλινές αρχές πέντε Εβραίοι προσκυνητές που παραβίασαν τους κανονισμούς διέλευσης, κινούμενοι απρεπώς προς τη μεριά φρουρών του τεμένους. Οι πέντε ήταν μεταξύ αρκετών εκατοντάδων Εβραίων προσκυνητών που επισκέπτονται αυτές τις μέρες την περιοχή, ενόψει των εορτασμών του εβραϊκού Πάσχα που ολοκληρώνονται το ερχόμενο Σάββατο.

Το πάθος για την ενημέρωση

 Το πάθος για την ενημέρωση

Σημειώσεις για μια εύθραυστη απεργία

Όπως έχει γραφτεί κι αλλού, οι δημοσιογράφοι είναι σαν ένα μικρό, ανυπότακτο χωριό, που ενώ όλη η Γαλατία παλεύει ενάντια στην Pax Romanica και το νόμο-λαιμητόμο για το Ασφαλιστικό, αυτό είναι ο μόνος κλάδος που παλεύει διεκδικώντας να εξαιρεθεί. Και που θεωρεί μαγικό του ζωμό τη λεγόμενη τέταρτη εξουσία, αν και στην πραγματικότητα έχει πέσει μικρός στη χύτρα με τη διαπλοκή και το σύστημα (όχι όλοι, αλλά κάποιοι που δίνουν τον τόνο). Σαν να πιστεύεις δηλ ότι η κατάσταση εξαίρεσης (που ακούγεται και ωραία, ψαγμένη φράση), γύρω-γύρω Σάββατο και στη μέση Κυριακή, και το χωριό του Αστερίξ, αποκύημα της φαντασίας του Γκοσινί, υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο.

Να δεις που υπάρχει τελικά. Θα βρούνε και την Αλεζία, σαν τη νίλα στο ασφαλιστικό που έρχεται, με μαθηματική ακρίβεια.

-Σύνταξη; Ποια σύνταξη; Δε θυμάμαι καμία σύνταξη; Τι τη θέλετε τέλος πάντων αυτή τη σύνταξη, ε;

Αρχικά βέβαια το κλίμα παρέπεμπε στη Ζεγκόβια και σε έναν περιφανή θρίαμβο, με πολλούς φλογερούς Βερσινζετορίξ, που όχι μόνο δε θα κατέθεταν τα όπλα (πάνω) στα πόδια του Καίσαρα, αλλά έμοιαζαν σχεδόν πρόθυμοι να τα μοιράσουν στις μάζες, για να τις εξοπλίσουν και να σαλπίσουν το κάλεσμα της εξέγερσης. Γιατί, όπως είπε και μια Ανταρσυα, χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια απεργία διαρκείας.

Δηλαδή τι φάση; Ένοπλη;

Παρίσι και Μόσχα βαθιά τιμημένα

Αθήνα, ΕΣΗΕΑ που βάφτηκαν με αίμα

Να ακούς πύρινους λόγους ψημένων, ηλιοκαμένων αγωνιστών (που δεν μπορούν να κινητοποιήσουν ούτε το ψηφοδέλτιό τους αλλά ζητάνε πάντα από τους άλλους τα ρέστα) και να τσουτσουρώνεις από επαναστατικό ρίγος. Ιδίως όταν κάτι δεξιοί εγκατέλειψαν την αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, συνοδεία λίγων εξωκοινοβουλευτικών, για να καταλάβουν τα γραφεία του ΕΔΟΕΑΠ (δηλ του ταμείου των δημοσιογράφων).

Το πάθος για τη λευτεριά…

Δεν έχασαν και τίποτα βέβαια, παρατώντας τη διαδικασία, που δεν ήταν συνέλευση, αλλά είχε ενημερωτικό χαρακτήρα. Την απόφαση για απεργία την είχε πάρει το ΔΣ, άλλο αν ένα από τα μέλη του δεν έκρινε σκόπιμο να παραβρεθεί στην ενημέρωση για την απεργία, εφόσον βρισκόταν στη δουλειά του. Το πάθος για την ενημέρωση… (Που θα παίξει καθοριστικό ρόλο, όπως θα δούμε και στη συνέχεια). Εδώ ο κλάδος δεν μπορεί (;) να κάνει γενική συνέλευση και κάποιοι θέλουν (κάτι παραπάνω από) γενική απεργία διαρκείας.

Εφόσον ο σκοπός καθορίζει διαλεκτικά τα μέσα, η απεργία διαρκείας της ΕΣΗΕΑ ήταν μια διαρκής κατάσταση εξαίρεσης, για να καταλήξει ελβετικό τυρί από τις τόσες τρύπες και να γίνει ο κανόνας.

Τα κυριακάτικα φύλλα (που έχουν και το μεγαλύτερο τιράζ) κυκλοφόρησαν κανονικά, με όση ύλη είχαν κλείσει ως την Τετάρτη. Χτες κυκλοφόρησαν μερικά απεργοσπαστικά φύλλα, ενώ η (πάντα πρωτοπόρα σε απεργίες) Καθημερινή έβγαλε το φύλλο της στο διαδίκτυο. Ο όμιλος Αλαφούζου πήγε κι ένα βήμα πιο πέρα στήνοντας μια συνέλευση εργαζομένων ΣΚΑΙ, που πίεζαν για τη λύση της απεργίας (το πάθος για την ενημέρωση) κι ο (ούτως ή άλλως διαγραμμένος από την ΕΣΗΕΑ) Πορτοσάλτε έκανε ένα πανηγυρικό τιτίβισμα για τη δημοσιογραφία που γίνεται πιο δυνατή κι επικίνδυνη για την κυβέρνηση, όταν δεν απεργεί, αλλά ασκεί το λειτούργημά της. Οι αστοί τρομάξανε…

Η ΕΡΤ έδωσε επίσης το καλό παράδειγμα, όπως και πολλοί από τους φλογερούς Βερσιγκετόριγες της ενημέρωσης: πρώτοι στα λόγια, πρώτοι στην απεργοσπασία. Οι οδηγίες-εξαιρέσεις της ΕΣΗΕΑ θύμιζαν ιατρικές συνταγές: ένα τέταρτο (λειτουργίας) το πρωί, κι άλλο ένα το βράδυ. Τα κανάλια κι οι ραδιοσταθμοί έβγαζαν σύντομα δελτία, χωρίς να δεσμεύονται καν για απεργιακό περιεχόμενο, και τα διάφορα site μπορούσαν να ανεβάσουν κανονικά όλη την ειδησεογραφία της ημέρας (που θα ήταν έτοιμη από πριν) σε αυτό το τέταρτο. Αλλά επικράτησε το αγωνιστικό πάθος για ενημέρωση και λειτουργούσαν κανονικά –με προσωπικό ασφαλείας, υποτίθεται- σε 24ωρη βάση.

Την πιο καλή εξαίρεση όμως δε στην έχω πει ακόμα. Την αφήσαμε στο τέλος, γιατί κρύβει την ουσία του πράγματος. Η ΕΣΗΕΑ με τη συντεχνιακή λογική μιας κλειστής λέσχης (κλαμπ) έχει εκατοντάδες μέλη, αλλά δεν εκπροσωπεί τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων που βγάζουν τη λάντζα: τα μπλοκάκια, τους πρακτικάριους, τους εξωτερικούς συνεργάτες με το κομμάτι, τους ρεπόρτερ του διαδικτύου, όσους μένουν εκτός μισθολογίου. Όλους αυτούς δηλαδή που δεν ένιωσαν ποτέ την απεργία δική τους υπόθεση, όχι μόνο γιατί δεν ξέρουν πότε (και αν) θα πάρουν σύνταξη (και πόση) αλλά  γιατί είναι σε διαφορετικό ταμείο και δεν τους αφορά η εξαίρεση (ή μη) του ταμείου των δημοσιογράφων, που ήταν και το βασικό αίτημα της απεργίας, με βάση το κυρίαρχο πλαίσιο και το χαρακτήρα που της δόθηκε.

Παρεμπιπτόντως. Ένα κλαδικό σωματείο τύπου, που δε θα αφήνει έξω την πλειοψηφία των εργαζόμενων στο χώρο, δεν είναι απλώς επιτακτική ανάγκη, έπρεπε να έχει γίνει ήδη χτες. Για να περάσει στο Μουσείο (στο χρονοντούλαπο βασικά) της ιστορίας το σημερινό μόρφωμα, όπου συνυπάρχουν εκδότες, συνταξιούχοι, ε και λίγοι εργαζόμενοι για το ντεκόρ. Εκεί που θα καταλήξει ούτως ή άλλως δηλ, μόλις τελειώσει το καρότο του ΕΔΟΕΑΠ (του ταμείου).

Ο κόσμος το ‘χε τούμπανο ότι η απεργία όδευε προς της λύση της κι η ΕΣΗΕΑ κρυφό καμάρι. Στη συνάντησή της με τους εργοδότες, η διοίκηση πρότεινε να βγάλει όποιος θέλει απεργοσπαστικό φύλλο, αρκεί να έπαιρνε θέση κατά της ψήφισης του νόμου στο πρωτοσέλιδο.

Οι λιθογράφοι (με πλειοψηφία ΠΑΜΕ) είπαν στο διασωματειακό και στην ανακοίνωσή τους το αυτονόητο: απεργία διαρκείας χωρίς απεργούς δε γίνεται. Τώρα λοιπόν, ξέρετε τι έφταιξε και δεν πέτυχε η απεργία διαρκείας (ως την ψήφιση του νόμου). Το ΠΑΜΕ και η ηττοπάθεια των κομμουνιστών, που απέργησαν και δεν παρώδησαν, όπως άλλοι, την απόφαση του σωματείου τους, παρά το συντεχνιακό της σκεπτικό. Και κερατάδες και δαρμένοι. Απόλυτος σεβασμός σε αυτούς, όπως και σε όσους δημοσιογράφους απέργησαν με συνέπεια, παρά και ενάντια στις πιέσεις, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη από το συνδικαλιστικό όργανό τους.

Τελικά η παρωδία έληξε εσπευσμένα, προτού καν συμπληρωθεί η χτεσινή απ-εργάσιμη μέρα, στις 6 το απόγευμα, αντί για τις 6 το πρωί της επομένης (δηλ σήμερα). Η ΠΟΕΣΥ πλειοδότησε άλλη μια ώρα και την έληξε από τις 5, ενημερώνοντας μάλιστα τα μέλη των σωματείων μισή ώρα μετά την λήξη της απεργίας! Έβγαλε όμως ανακοίνωση ότι ο αγώνας δε σταματά εδώ, απλώς μεταβάλλεται η μορφή του (και ξανά προς τη δόξα τραβά-τραβά-τραβά). Και δεσμεύτηκε να διαγράψει όσα μέλη της δεν τήρησαν την απεργία.

Τόλμη, βούληση, πράξεις. Και τα μούτρα κρέας…

Και χάπι εντ για το χειροκρότημα. Η ΕΣΗΕΑ έχει πάρει την τρίμηνη παράταση του αγγελιόσημου, για να μη φύγει με άδεια χέρια. Η απεργία λύθηκε, η κυβέρνηση ίσως φεύγει, το ασφαλιστικό έρχεται, και στο βάθος οι κάλπες μας χαμογελάνε ειρωνικά. Κι ο δρόμος μας δεν έχει τελειωμό. Keep walking…

Ευχαριστούμε που επιλέξατε την κε του μπλοκ για την ενημέρωσή σας. Μόνο αγάπη. Και πάθος για ενημέρωση…

Αυτοκριτική

 Αυτοκριτική

   Στις εξορίες και στις φυλακές ... οι κομμουνιστές περνούσαν ώρες πολλές ... κάνοντας αυτοκριτική, κριτική στο κόμμα και στα στελέχη του. Προφανώς τις περισσότερες φορές τέτοιες διαδικασίες είχαν την μορφή πραχτικής προσαρμογής της άμεσης τακτικής και της δράσης ... αλλά πάντα υπήρχαν και οι στιγμές ενός μυστήριου ψυχοθεραπευτικού αυτομαστιγώματος που ίσως δεν πρόσφερε στην πιό αποτελεσματική δράση τίποτα σημαντικό. Και όμως γινόταν ... και συνεχίζει να γίνεται.

   Ίσως είναι απολύτως κατανοητό γιατί να το κάνεις σε συνθήκες φυλάκισης, βασανιστηρίων και άμεσης απειλής της υπαρξής σου ... αλλά σε συνθήκες διαφορετικές ... καταντάει μια τροχοπέδη που σε παραλύει. Άρα στην ουσία το βασικότερο σημείο είναι ... η αυτοκριτική να μεταμορφώνεται σε ένα αποτελεσματικό εργαλείο βελτίωσης και ενίσχυσης της δράσης και όχι σε μία διαλυτική διαδικασία. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. 
   Καμμιά αυτοκριτική και κριτική δεν μπορεί να ανυψώσει την δράση ή να δυναμώσει την ενότητα ενός ταξικού πολιτικού σχηματισμού ή ενός ταξικού κινήματος ... οταν δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες αυτής της θεωρητικής και πραχτικής ενότητας. Άρα η αυτοκριτική δεν είναι ... φάρμακο δια πάσαν νόσον. Υπόκειται σε αντικειμενικούς περιορισμούς και φαίνεται να είναι αποτελεσματική στην διαμόρφωση του υποκειμενικού παράγοντα ... μόνο όταν ο αντικειμενικός είναι ευνοϊκός. Διαφορετικά η συμβολή της αυτοκριτικής σε μία "συμβιβαστική ενότητα σαν αυτοσκοπός" ... είναι τελικά συμβολή σε μία ... τερατογένεση. 
   Η αυτοκριτική λοιπόν πρέπει να εμπεριέχει την σκοπιμότητα της ανάγκης. Καλύτερα να οδηγεί σε μιά διάσπαση ... παρά σε έναν συμβιβασμό στο όνομα της ενότητας ... όταν οι συνθήκες απαιτούν καθαρότητα ανάλυσης και δράσης. Άλλοτε βέβαια σε φάσεις που οι καταστάσεις προκρίνουν σαν πιό σημαντικό παράγοντα την μαζικότητα ... η αυτοκριτική θα πρέπει να έχει άλλες σκοπεύεις και διαστάσεις. Η αυτοκριτική λοιπόν θα υπηρετεί το σκοπό ... δεν μπορεί να είναι απολογία στον αντίπαλο. Ολοι έχουμε ακούσει ή διαβάσει για κομματικές διαγραφές και διασπάσεις σε ολόκληρη την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Η εξήγηση που όλοι έχουμε ακούσει είναι ... η μονολιθικότητα των κομμουνιστικών κομμάτων και η μη ανοχή της άλλης άποψης. Κι΄όμως υπάρχουν κομμουνιστές που αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν γι΄αυτό σε οποιονδήποτε έκφραστη ή υπηρέτη της τάχα "δημοκρατικής" αστικής τάξης. Ενώ δηλαδή όλοι απο την μιά ξέρουν πως κάθε κομμουνιστής δρά γνωρίζοντας και βιώνοντας το τι εστί ... δημοκρατικός συγκεντρωτισμός και ποιό είναι το μεδούλι του ... απο την άλλη, τίποτα δεν τους εμποδίζει να καλούν σε "απολογία" τον κομμουνιστή μόνο και μόνο ... επειδή εφαρμόζει τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Ε όχι ... σε αυτό το σημείο το μόνο που δεν χρειάζεται είναι η αυτοκριτική των κομμουνιστών. Ειδικά σε αυτούς που δέχονται τις διαγραφές και τις κομματικές εκκαθαρίσεις στα κομματά τους ... σαν πεφωτισμένη απόφαση του κάθε τυχάρπαστου καραγκιοζοαρχηγού.
   Εχετε ακούσει ποτέ κάποιον απο όλους αυτούς να μας λέει οτι ... οι διαγραφές και οι εκκαθαρίσεις των κομμουνιστικών κομμάτων (ειδικά σε κρίσιμες καμπές) είναι τα πολιτικά προιόντα ενός τεράστιου μηχανισμού κομμουνιστικής αυτοκριτικής που ξεκαθαρίζει τις κομματικές τάξεις απο πολιτικά ναυάγια που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να υποταχθούν στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό (και κατ΄επέκταση στους αποφασισμένους συλλογικά ταχτικούς στόχους της συγκυρίας) αλλά και απο τυχοδιωκτικά αριβίστικα στοιχεία ?? Την τρέμουν αυτή την κομμουνιστική αυτοκριτική και γι΄αυτό την λοιδωρούν. Εχετε ακούσει ποτέ κάποιον απο αυτούς να μας λέει πως μετά απο τέτοιες περιόδους εκκαθαρίσεων ... οι τάξεις των κομμουνιστικών κομμάτων - ειδικά σε φάσεις όξυνσης της ταξικής πάλης - πλημμυρίζουν απο τα πιό επαναστατικά στοιχεία της κοινωνίας που μεταμορφώνουν ξανά τα κομμουνιστικά κόμματα σε φρέσκια επαναστατική δύναμη ?? Δεν θα μας το πούν ... επειδή αυτό θέλουν να μας κρύψουν ... επειδή αυτό επιδιώκουν να ξορκίσουν.
   Η αυτοκριτική των κομμουνιστών είναι η μόνη ουσιατική αυτοκριτική. Εχετε ακούσει ποτέ αστικό, σοσιαλδημοκρατικό, οπορτουνιστικό, εθνικιστικό, φασιστικό ή κάθε ποικιλίας κόμμα που υπηρετεί την αστική εξουσία να έχει κάνει ποτέ αυτοκριτική ή να έχει αναγνωρίσει και αναλύσει δικά του λάθη ?? Ποτέ !!! ... το ένα κόμμα απο αυτά ρίχνει την ευθύνη στο άλλο ... αλλά ποτέ κανένα δεν αναγνωρίζει κάποιο δικό του λάθος !!! Πλακώνονται μεταξύ τους σαν τους μονομάχους μπροστά στον αφέντη καίσαρα. Ποτέ αυτοκριτική ... ούτε στις μεγαλύτερες καταστροφές. Η ουσιαστική αυτοκριτική λοιπόν είναι αποκλειστικά ... επαναστατικό χαρακτηριστικό. Η "αστική αυτοκριτική" δεν γίνεται για να απολογηθεί η αστική τάξη για την βρωμιά της αστικής εξουσίας ... για να την κρύψει γίνεται. Αυτός είναι ο λόγος που η "αστική αυτοκριτική"-υποκριτική δεν αφορά ποτέ τα πραγματικά ταξικά φαινόμενα που συμβαίνουν στην κοινωνία ... αλλά πάντα αναφέρεται αποκλειστικά στην προσωπική σφαίρα του κάθε μεγάλου ή μικρού παράγοντα ή ηγέτη. Αλλά και πάλι ο πεφωτισμένος αστός ηγέτης τελικά δεν έχει κανένα λόγο να δώσει στον λαό ... καμμιά απολογία δεν του χρωστάει. Ο λαός τον έκρινε ή θα τον κρίνει στις "εκλογές"... με τον γνωστό τρόπο που όλοι ξέρουμε. Μπορεί και να τον στείλει στα αζήτητα ... αρκεί να συνεχίσει να λειτουργεί το σύστημα εξουσίας. Μόνο στο θεό θα κάνει την αυτοκριτική του ο αστός ... εκτός εαν είναι απαραίτητο και κανένα εκτελεστικό απόσπασμα για κάποιο θλιβερό εξιλαστήριο θύμα που θα πρέπει να "θυσιαστεί" για να διασωθεί η εξουσία !!! Αυτόν τον αστικό ιδεαλισμό τον αφήνει να επιβιώνει μόνο η τύφλωση της μάζας. 
   Και τι νόημα έχει τελικά η επαναστατική-κομμουνιστική αυτοκριτική που αναγνωρίζει τα λάθη ... αλλά κατόπιν εορτής ?? Ειλικρινά δεν θεωρώ πως υπάρχει πιό βλακώδες ερώτημα ... ειδικά όταν διατυπώνεται απο κάτι τύπους που δέχονται χωρίς δεύτερη κουβέντα την κοροιδία της "αστικής αυτοκριτικής". Είναι σαν να απαιτείς αυτοκριτική απο την μάνα που γέννησε ένα παιδί με σύνδρομο ... είναι σα να θέλεις να "καταργήσεις" την ζωή επειδή μπορεί να δημιουργεί και "τέρατα". Τι ακριβώς ζητάς απο τον Σπάρτακο επειδή απέτυχε η εξέγερση των δούλων ?? Να μην την έκανε ?? ... ή να την έκανε με τρόπο πετυχημένο ?? Τι ακριβώς ζητάς απο τον κομμουνάρο του Παρισιού επειδή απέτυχε η κομμούνα ?? Να μην την έκανε ?? ... ή να την έκανε αλλοιώς ?? Τι ακριβώς ζητάς απο τον μπολσεβίκο του ΄17 επειδή ο σοσιαλισμός που έφτιαξε κατέρρευσε ?? Απο όλους αυτούς είτε το ένα ζητάς, είτε το άλλο ... αποδείχνει πως δεν καταλαβαίνεις οτι στην παραγματικότητα μόνο ο επαναστάτης ζεί ... και γι΄αυτό κάνει λάθη ... που "δεν κάνει" ο άλλος που απλά προσπαθεί να μην πεθάνει απ΄τη σαπίλα που έχει γεμίσει. (Είπαμε ... στα κόμματα που υπηρετούν την αστική εξουσία δεν υπάρχει ποτέ πολιτική αυτοκριτική που να παραδέχεται λάθη για προηγούμενες περιόδους δράσης και η αναλυσή τους να τα αποδίδει σε οτιδήποτε άλλο εκτός απο πρόσωπα και τις αυλές τους). Τα λάθη θα τα κάνει αυτός που παλεύει για το καινούργιο και "αλάθητος" θα είναι εκείνος που πασχίζει να μείνει γαντζωμένος στο παλιό. Οσο το παλιό θα επιβιώνει ... τα "λάθη" του θα θάβονται. Το δυστύχημα είναι οτι θάβονται ... στα μυαλά αυτών που δεν έχουν κανένα συμφέρον να επιβιώσει το παλιό. Θάβονται στα μυαλά της μάζας ... επειδή δεν έχει πίστη στο νέο. Εκεί είναι το θέμα μας.
   Σε αυτό το σημείο μπορεί να αρχίσει η πραγματική αυτοκριτική του κάθε κομμουνιστή ατομικά και του κάθε οργανωτικού σχήματος του οποιουδήποτε ΚΚ. Αν η μάζα έκανε μαρξιστική-λενινιστική ανάλυση ... η επανάσταση θα ήταν θέμα λίγων εβδομάδων. Αλλά δεν κάνει. Αρχίζει να την κάνει μόνο εαν πιστέψει στο νέο ... εαν πιστέψει στο δικό της μέλλον ... στη δυναμή της. Εδώ πολλά μπορούμε να πούμε για την κάθε πλευρά της δράσης των κομμουνιστών ... για την αποτελεσματικοτητά της ... για την ικανοτητά τους να μπάζουν άλλους ανθρώπους στο δρόμο της ανατροπής ... για τον τρόπο που έχουν να μιλούν στο μυαλό και στην καρδιά του ανθρώπου του μόχθου ... για ... για 
Ενα δεν μπορούμε να απαιτούμε απο τους κομμουνιστές. Να κάνουν μαζική λοβοτομή στους ανθρώπους ... με αποτέλεσμα να μπούν στον αγώνα. Απο την άλλη η αυτοκριτική του κομμουνιστή ... πρέπει να είναι "απολογία" στον λαό. Ναι "απολογία" ... αλλά για αυτό που έπρεπε να έχει ο λαός στο μυαλό του ... απολογία για αυτό που άξιζε να έχει ο λαός στο μυαλό του ... όχι για αυτό που σήμερα έχει. Διαφορετικά η απολογία στον λαό ... γίνεται τελικά και πάλι αυτομαστίγωμα, καταντάει αυτοαφοπλισμός. Στον λαό δεν χρειάζεται να απολογηθεί ο κομμουνιστής για το γιατί δεν είναι αποτελεσματικοί οι αγώνες σήμερα ... χρειάζεται όμως να απολογηθεί για το τι θα μπορούσε να κάνει ο κομμουνιστής (και δεν έκανε) για να είναι αποτελεσματικοί. Να έχει στόχο το ΚΚΕ και οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ ... να οργανώνουν δυνατές, μαζικές και αποτελεσματικές αλλά σύντομες απεργίες που θα δυναμώνουν την πίστη του παραζαλισμένου εργαζόμενου στην δυναμή του με στόχο μία κλιμάκωση ανατροπής ... ή μήπως να φουσκώνει τα μυαλά του λαού (που κάθε φορά που σκέφτεται να απεργήσει μετράει τα ψιλά στην τσέπη και ρίχνει το φλυντζάνι για να δεί εαν βλέπει απόλυση) ... τάζοντας μεγαλειώδεις και νικηφόρες γενικές απεργίες που στις δεδομένες συνθήκες ... άιντε να καταφέρουν να αλλάξουν τον κλόουν-πρωθυπουργό που θα τον σφάξει την επόμενη μέρα ?? Να έχει στόχο το ΚΚΕ την οικοδόμηση μιάς στέρεης ταξικής λαικής συμμαχίας και όπου μας βγάλει ... ή να αρχίσει ξανά τα "φλέρτ" με τις φρούδες ελπίδες των κυβερνητικών συμμετοχών, των ενδιάμεσων σταδίων και των ένδοξων ποσοστών στις εκλογές στο όνομα των παρδαλών ενιαίων μετώπων ... που ξέρουμε που θα μας βγάλουν ?? Είναι προφανές ... πως ο κάθε πικραμένος περιμένει απο το ΚΚΕ ... μια αυτοκριτική κομμένη και ραμμένη σε αυτά που νομίζει αυτός. Μην παλαβώσουμε κιόλας. 
   Κάπου ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρει πως έρχονταν και κάτι παράξενες στιγμές της φυλακής και της εξορίας που οι κομμουνιστές άρχιζαν την ... κριτική στον λαό !!! Θα πεί κάποιος πως ... στο κόμμα του λαού ... και αυτό μιά μορφή αυτοκριτικής είναι. Αλλά τελικά το συλλογικό υποκείμενο ... η μάζα, ο λαός ποτέ δεν θα κληθεί να κάνει αυτοκριτική. Είναι απαλλαγμένος απ΄αυτή την υποχρέωση ... η ιστορία δεν τον υποβάλει ποτέ σε αυτή την δυσάρεστη διαδικασία ... η αστική εξουσία δεν ζητάει εξηγήσεις. Προχωράει κατ΄ευθείαν στην ποινή. Ποινή που ο υπάκουος λαός ... δέχεται πάντα να την εκτίσει ... αρκεί κάποιον να "τιμωρήσει" στις εκλογές. Αυτό συνήθως αρκεί ακόμα και τώρα που οι καταστάσεις είναι οριακές. Αυτή είναι η ουσιαστική κριτική στον λαό ... στον λαό που πιστεύει υπερβολικά λίγο στις δυνάμεις του και υπακούει υπερβολικά πολύ στην εξουσία. Ο λαός δεν είναι ένα μικρό και άβουλο μισόχαζο παιδάκι που θα το πάρουν οι κομμουνιστές απο το χεράκι και θα το οδηγήσουν στην νέα ζωή. Ας πάψουν λοιπόν όλοι όσοι ζητάνε τέτοια πράγματα απο τους κομμουνιστές ... γιατί τέτοια ζητάνε όταν (τάχα με ενδιαφέρον) απευθύνονται στους κομμουνιστές λέγοντας ... "καλά τα λέτε, δίκαιο έχετε αλλά δεν σας ακολουθεί ο λαός !!! ... Βάλτε λίγο νερό στο κρασί σας, μαλακώστε λίγο για να σας ακολουθήσει ο λαός πιό εύκολα !!!" 
   Ο λαός δεν ακολουθεί τους κομμουνιστές ... άσχετα με τι μαρξιστική ορολογία θα χαρακτηρίσουμε το φαινόμενο (μικροαστισμός-οπορτουνισμός-υποταγή στην αστική ιδεολογία) ... επειδή δεν πιστεύει στις δυνάμεις του και αναθέτει την τύχη του. Οταν ο λαός ακολούθησε τους κομμουνιστές ... το έκανε επειδή πίστεψε στις δυνάμεις του και δεν υπάκουσε στην εξουσία ... και όχι γιατί μαλάκωσαν οι κομμουνιστές.
   Πίστη και ανυπακοή ... πίστη στην ανυπακοή. Με μυαλό ... με ανάλυση.          

Εξαθλιωμένος ή εξεγερμένος;

 Εξαθλιωμένος ή εξεγερμένος;

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 Ας δούμε, μετά από τρία Μνημόνια, μετά από 500 μνημονιακούς νόμους και μετά από 25.000 περίπου εφαρμοστικά άρθρα, πως έχει διαμορφωθεί το συνταξιοδοτικό τοπίο.
   
 Τα στοιχεία που ακολουθούν έχουν δημοσιοποιηθεί από το πληροφοριακό σύστημα «Ήλιος»,  δεν επιδέχονται καμίας αμφισβήτησης και προκύπτουν τα εξής:

• Το μέσο μηνιαίο εισόδημα από συντάξεις (κύριες και επικουρικές) είναι μόλις 833,6 ευρώ. Από ποσό αυτό, μάλιστα, πρέπει να αφαιρεθεί ο φόρος που αναλογεί.

    Σημείωση: Από το ποσό αυτό πρέπει, επίσης, να αφαιρεθούν οι πρόσθετες κρατήσεις για τον κλάδο Υγείας των Ταμείων, δηλαδή 6% στην επικουρική και από 4% στο 6% για τις κύριες συντάξεις που ήρθαν να προστεθούν ως βάρος στις πλάτες των συνταξιούχων με το τρίτο Μνημόνιο.

• Το 44,5% των συνταξιούχων, δηλαδή 1,182 εκατομμύρια συνταξιούχοι από τους 2,655 εκατομμύρια, έχουν εισόδημα από συντάξεις κάτω από 700 ευρώ, δηλαδή βρίσκονται στο κατώφλι ή και κάτω από το όριο της στατιστικής φτώχειας.

    Σημείωση: Συντάξεις κάτω από τα 1.000 ευρώ προ φόρου λαμβάνει το 65,5% των συνταξιούχων, δηλαδή 1,742 εκατομμύρια συνταξιούχοι. Έτσι επιβιώνουν στην Ελλάδα του Τσίπρα, του Μητσοτάκη, της ΕΕ και του ΔΝΤ σχεδόν δύο στους τρεις συνταξιούχους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συνταξιούχοι αγρότες (684.082 άτομα) λαμβάνουν μέση σύνταξη μόλις 431,8 ευρώ.

• Η μέση σύνταξη του ΙΚΑ τον περασμένο Ιούνη, ήταν μόλις 708 ευρώ, ποσό από το οποίο πρέπει να αφαιρεθεί ο φόρος. Στο ΙΚΑ -ΕΤΑΜ για 1 εκατομμύριο συνταξιούχους η μέση κύρια σύνταξη είναι 640 ευρώ.

    Σημείωση: Εδώ γίνεται λόγος για τη «μέση σύνταξη», αφού η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων στο μεγαλύτερο Ταμείο της χώρας, είναι πολύ κάτω απ' αυτό το μέσο όρο. Εκεί και ακόμα πιο κάτω επιδιώκουν οι κυβερνώντες να κατρακυλήσουν οι συντάξεις όλων των σημερινών Ταμείων. Αυτό ακριβώς περιγράφεται στο 3ο Μνημόνιο, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του οποίου όλα τα Ταμεία πρέπει να διαμορφώσουν τις εισφορές και τις παροχές σύμφωνα με τα πρότυπα του ΙΚΑ.
   
 Συμπέρασμα πρώτο: Το σημερινό έδαφος πάνω στο οποίο πορεύεται η Ελλάδα των συνταξιούχων και των ασφαλισμένων είναι το έδαφος της «καμένης γης». Και τώρα, πάνω στην «καμένη γη», έρχεται το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου να κάνει τι; Να ισοπεδώσει πλέον και τις στάχτες!
   
 Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν είναι η πρώτη φορά που η πιο βρόμικη δουλειά του συστήματος, του συστήματος της αρπαγής και της κοινωνικής λεηλασίας, ανατίθεται σε κάποιους που ληστεύουν φορώντας την μάσκα του «αριστερού». 

   Συμπέρασμα τρίτο: Ο μόνος που μπορεί να βάλει τέλος στα Μνημόνια 1 και 2 της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ο μόνος που μπορεί να αχρηστέψει τα Μνημόνια 3 και τα Μνημόνια "ρεζέρβα" (!) του Τσίπρα, είναι ένας οργανωμένος λαός που:

   α) απέναντι στην ενότητα των δυναστών του που υπηρετούν την κεφαλαιοκρατική ολιγαρχία («αριστερο-δεξιές» κυβερνήσεις, μνημονιακά και φασιστικά κόμματα, ΕΕ, ΔΝΤ) θα αντιπαραβάλει την δική του ενότητα,
   
 β) απέναντι στα προαποφασισμένα και διαρκώς επιβαλλόμενα εναντίον του μέτρα θα αντιτάξει την δική του αποφασιστικότητα να μην επιτρέψει την συνέχιση του εξανδραποδισμού του,
  
  γ) απέναντι στο δίλημμα «εξαθλιωμένος ή εξεγερμένος», θα απαντήσει ασκώντας το ύψιστο δημοκρατικό του δικαίωμα, θα επιλέξει να πάρει τη ζωή του στα χέρια του αφαιρώντας την εξουσία από αυτούς που τον εξαθλιώνουν για να πληρώνει ένας χρέος που δεν το χρωστάει, που τον εκβιάζουν για να υποτάσσεται σε μια ευρωένωση που τον συνθλίβει, που τον εξαπατούν για να βυθίζεται στη φτώχεια ενός καθεστώτος που σφετερίζεται τα πλούτη που ο ίδιος παράγει.
    
Άλλος δρόμος ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ.

Μαγειρεύουν πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων

Μαγειρεύουν πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, συζητήθηκε στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΔΕΕ) προσφυγή του ομίλου τσιμεντοβιομηχανίας «LAFARGE - ΑΓΕΤ» ενάντια στις αποφάσεις ελληνικών δικαστηρίων για την ανάκληση των απολύσεων που έκανε η πολυεθνική στα «Τσιμέντα Χαλκίδας», όταν αποφάσισε να διακόψει τη λειτουργία τους, κρίνοντάς την ασύμφορη για την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία της. Η πολυεθνική ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά στις 26/3/2013 ότι κλείνει τα «Τσιμέντα Χαλκίδας» και προσπάθησε να απαλλαγεί μονομιάς από όλους τους 229 εργαζόμενους, καταθέτοντας αίτηση στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ) για ομαδικές απολύσεις. Στις 24/4/2013, το ΑΣΕ απέρριψε το αίτημα της «LAFARGE», η οποία έκτοτε αναπροσάρμοσε την τακτική της, απολύοντας το 5% του προσωπικού κάθε μήνα, όπως προβλέπει ο νόμος για τις μηνιαίες ομαδικές απολύσεις. Με τον τρόπο αυτό, από τον Απρίλη του 2013 μέχρι τον Ιούλη του 2015 απέλυσε όλους τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο.

***

Παρά το γεγονός ότι η εταιρεία έκανε τη δουλειά της και απαλλάχτηκε τελικά από το προσωπικό, προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και άσκησε αίτηση ακύρωσης της απόφασης του υπουργού Εργασίας, επικαλούμενη ότι οι διατάξεις του ελληνικού νόμου για τις ομαδικές απολύσεις που περιλαμβάνουν τη διαδικασία έγκρισης ή μη έγκρισης αυτών από τον υπουργό Εργασίας, παραβιάζουν την κοινοτική νομοθεσία. Πρόκειται για το ίδιο επιχείρημα με το οποίο στις 22/1/2014 τροποποιήθηκε προς το χειρότερο η διαδικασία έγκρισης των ομαδικών απολύσεων από το ΑΣΕ, παρακάμπτοντας ουσιαστικά την υπογραφή του αρμόδιου υπουργού και διευκολύνοντας επί της ουσίας τους επιχειρηματικούς ομίλους να προχωρήσουν στους σχεδιασμούς τους, ακολουθώντας κάποια τυπικά μόνο βήματα που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία (Οδηγία 98/59/ΕΚ). Παράλληλα, 118 πρώην εργαζόμενοι στα «Τσιμέντα Χαλκίδας» που είχαν προσφύγει στα δικαστήρια, δικαιώθηκαν τον Γενάρη του 2015 από το Πρωτοδικείο Χαλκίδας, που έκρινε άκυρες τις απολύσεις, με το σκεπτικό ότι δεν τηρήθηκαν από την εργοδοσία οι διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος.

***

Η προσφυγή της πολυεθνικής κατά της απορριπτικής απόφασης του ΑΣΕ συζητήθηκε στο Δ' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο με τη σειρά του απέστειλε προδικαστικά ερωτήματα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΔΕΕ). Συγκεκριμένα, το ΣτΕ έθετε ερωτήματα ως προς τη «συμβατότητα του ελληνικού νόμου περί ομαδικών απολύσεων (Ν.1387/1983) με την αντίστοιχη ευρωενωσιακή νομοθεσία (Οδηγία 98/59/ΕΚ)» και κυρίως με τη Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΣΛΕΕ) «που κατοχυρώνει τις θεμελιώδεις και απαραβίαστες ελευθερίες της ΕΕ», δηλαδή την απεριόριστη ελευθερία εγκατάστασης και κυκλοφορίας του κεφαλαίου στα κράτη - μέλη της ΕΕ. Αυτή ακριβώς η συζήτηση αναμενόταν να γίνει τη Δευτέρα, παρουσία και αντιπροσωπείας από το σωματείο εργαζομένων στα «Τσιμέντα Χαλκίδας», ενώ σχετική Ερώτηση προς την Κομισιόν έχει καταθέσει και η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, ρωτώντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ποια είναι η θέση της για τις απολύσεις από την πολυεθνική «LAFARGE», πώς τοποθετείται στο θέμα του δικαιώματος εργασίας των εργαζομένων που καταστρατηγείται από την πολυεθνική και απέναντι στα αιτήματα των εργαζομένων.

***

Η απόφαση του Δικαστηρίου αναμένεται τις επόμενες μέρες. Ωστόσο, όμως, είναι φανερό από τα παραπάνω ότι και μόνο η διεξαγωγή της δίκης, ανεξάρτητα από την έκβασή της, σηματοδοτεί τη βασική επιδίωξη των επιχειρηματικών ομίλων να προετοιμαστεί το έδαφος, να δρομολογηθούν εξελίξεις για την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων - και με τη βούλα του Δικαστηρίου της ΕΕ - όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Σχετίζεται άμεσα με την αξίωση των εργοδοτικών ενώσεων σε Ελλάδα και ΕΕ για την κατάργηση κάθε εμποδίου στην ίδρυση και παύση της λειτουργίας των επιχειρήσεων, χωρίς να δεσμεύονται από καμία υποχρέωση έστω και της ελάχιστης προστασίας των εργαζομένων (Συλλογικές Συμβάσεις, όρια και προϋποθέσεις απολύσεων, αποζημιώσεις απόλυσης κ.λπ.). Επιδιώκει, τέλος, να λύσει τα χέρια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για να υλοποιήσει νομοθετικά την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση κάθε διάταξης προστασίας των εργαζομένων που έχει απομείνει, τον περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος, τα οποία αποτελούν προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου. Απέναντι σε όλα αυτά απαιτείται η μέγιστη εγρήγορση και επιφυλακή των εργαζομένων, με δεδομένο ότι στον επόμενο γύρο της διαπραγμάτευσης κεντρικό θέμα θα είναι και αυτό των ομαδικών απολύσεων.

Ε.

Μνημόνια διαρκείας

Μνημόνια διαρκείας

Νέους μηχανισμούς αυτόματων «διορθώσεων», ακόμη και σε περίπτωση υποψίας για τυχόν «αποκλίσεις» από τους αντιλαϊκούς στόχους των κρατικών προϋπολογισμών και των μνημονίων, φέρνουν στην ημερήσια διάταξη τα παζάρια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ. Πρόκειται για το λεγόμενο «εφεδρικό πακέτο», που δρομολογείται μετά και την πρόσφατη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ και αφορά σε αντιλαϊκά μέτρα που φτάνουν στο 2% του ΑΕΠ και αντιστοιχούν σε ακόμη 3,6 δισ. ευρώ πέρα από αυτά που έχουν δρομολογηθεί τώρα (π.χ. Φορολογικό, Ασφαλιστικό). Για την ώρα, το συνολικό «πακέτο» φτάνει στα 9 δισ. ευρώ.
«Είναι κρίσιμο για εμάς, το όλο πακέτο για το χρέος και τις μεταρρυθμίσεις να στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε επενδυτές και τους πολίτες, ότι η Ελλάδα έχει βγει από τη στενωπό», τόνισε αναφερόμενος στο «εφεδρικό πακέτο» ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος. Με αυτόν ή με παρόμοιους τρόπους, η συγκυβέρνηση διαβεβαιώνει τους δανειστές του ελληνικού κράτους και τους «επενδυτές» ότι τα «πακέτα» με τα αντιλαϊκά μέτρα θα εφαρμοστούν «βρέξει χιονίσει», δηλαδή είτε σε συνθήκες ανάκαμψης είτε και σε συνθήκες κρίσης και παραπέρα κατρακύλας του ΑΕΠ, εξέλιξη που θεωρείται ιδιαίτερα πιθανή εν μέσω των «κινδύνων» και των αβεβαιοτήτων που εκδηλώνονται στην παγκόσμια οικονομία και βέβαια στην ΕΕ και την ίδια την Ευρωζώνη.
Σε αυτό το φόντο, τα «εφεδρικά» αντιλαϊκά μέτρα δεν αφορούν μόνο σε ποσά και «αριθμούς», αλλά στη συγκρότηση και λειτουργία ενός ακόμη μηχανισμού ελέγχου και επιβολής της αντιλαϊκής πολιτικής και από την πλευρά της συγκέντρωσης των φορολογικών εσόδων, σε συνδυασμό με την αυτόματη καρατόμηση των όποιων κρατικών δαπανών έχουν απομείνει για την κάλυψη λαϊκών αναγκών, από την πλευρά του Δημοσιονομικού Συμβουλίου. Σε αυτό το επίπεδο, για παράδειγμα, το ενδεχόμενο πτώσης του ΑΕΠ θα σημάνει την υποχώρηση της μάζας των φορολογικών εσόδων του κράτους, εξέλιξη που με τη σειρά της θα στέλνει το σινιάλο για την αυτόματη ενεργοποίηση και των «εφεδρικών» μέτρων, με στόχο την αναπλήρωση των «απωλειών».
Και βέβαια, μέτρα όπως τα παραπάνω δεν αποτελούν «κεραυνό εν αιθρία». Αντίθετα, προβλέπονται στην έκθεση των «5 προέδρων» για την ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης (ΟΝΕ) στην ΕΕ, που με τη σειρά της σηματοδοτεί την ενίσχυση των δημοσιονομικών ελέγχων και της εποπτείας, τα μνημόνια διαρκείας απέναντι σε όλους ανεξαιρέτως τους ευρωπαϊκούς λαούς. Σε κάθε περίπτωση, ο εντοπισμός τυχόν «αποκλίσεων» και οι «διορθωτικές» παρεμβάσεις δεν αφορούν μόνο στο δημοσιονομικό σκέλος και τους κρατικούς προϋπολογισμούς (έσοδα - δαπάνες), αλλά και στους όρους ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Το συγκεκριμένο ζήτημα, στην περίπτωση της Ελλάδας, αναμένεται να τεθεί και επίσημα στο τραπέζι, στο πλαίσιο της επόμενης «αξιολόγησης» του μνημονίου, φέτος το φθινόπωρο...
Από την πλευρά της, η εφημερίδα «Αυγή» διαπιστώνει στην αρθρογραφία της ότι «η οικονομία είναι ψυχολογία. Κι αν κανείς επιμένει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο - και κάνει κάτι για να το γεμίσει - το 2018 ο μηχανισμός λήψης των "εφεδρικών" μέτρων θα αυτοκαταργηθεί χωρίς ποτέ να έχει δουλέψει» (!). Και βέβαια, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κάνει τα πάντα προκειμένου να γεμίσει αντιλαϊκά «πακέτα». Οσο για τα ...«περί λήξης» των μνημονίων το 2018, η απάντηση έρχεται από τον ίδιο τον Τσακαλώτο, σύμφωνα με τον οποίο η «λύση» για το «εφεδρικό πακέτο» θα πρέπει να καλύπτεται από το ελληνικό Δίκαιο και ταυτόχρονα να είναι «αξιόπιστη» για τους δανειστές και τους «επενδυτές». Οπως είπε, «δεν μπορείς να νομοθετήσεις το "χ" αν συμβεί το "ψ" το 2018 ή το 2019», ομολογώντας το γεγονός ότι ο χρονικός ορίζοντας των αντιλαϊκών μέτρων επεκτείνεται και μετά το 2018. Μάλιστα, ως πρόσθετη «βαλβίδα ασφαλείας» της αντιλαϊκής πολιτικής προβάλλει η διαχείριση του κρατικού χρέους, η όποια «ελάφρυνση» του οποίου θα συνοδεύεται από ειδικές ρήτρες, μηχανισμούς και διαδοχικά αντιλαϊκά μέτρα.