Επειδή το ΚΚΕ δεν ψαρεύει στην αφέλεια…..

 Επειδή το ΚΚΕ δεν ψαρεύει στην αφέλεια…..

Γράφει στο site «Ηλιούπολη για όλους» «o αφελής(;;;) δικηγόρος – συγγραφέας Νίκος Καραβέλος.

«… Τέλος, δεν έχουμε κατοχή ούτε κατά την άποψη των φωτεινών αστέρων της σημερινής ηγεσίας του Κ.Κ.Ε.
Οι κύριοι αυτοί, ερμηνεύοντας τα πάντα εξ αποκαλύψεως, αρνούνται πως η χώρα μας είναι σε κατοχή. Ισχυρίζονται πως αυτό που συμβαίνει είναι έκφραση του καπιταλισμού.
Ουδείς αρνείται ότι τα συμβαίνοντα συνιστούν αποτέλεσμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όμως και κατά την περίοδο της Κατοχής οι ναζί εξυπηρετούσαν τον καπιταλισμό.
Αυτό δεν εμπόδισε την τότε ηγεσία του Κ.Κ.Ε. να οργανώσει την αντίσταση, γιατί η Κατοχή, ο θάνατος, η αρπαγή και ο εξευτελισμός συνιστούσαν την ακραία πύκνωση της εκμετάλλευσης.
Αν, επομένως, αναγνώριζαν ότι υφίσταται κατοχή της χώρας μας, όφειλαν να ενώσουν τον λαό και να οργανώσουν τη νέα Εθνική Αντίσταση.
Ας μη γελαστεί κανείς.
Άπαντες είναι αλιείς αφελών. Τίποτε περισσότερο!»

Οφείλουμε λοιπόν σε παλιούς συνοδοιπόρους να πούμε λίγα μόνο λόγια, αποφεύγοντας με πλήρη συνείδηση την αμετροέπεια που δυστυχώς χαρακτηρίζει τον λόγο τους όταν αναφέρονται στο ΚΚΕ. Γιατί τα σχεδόν 100 χρόνια ύπαρξης και δράσης του κόμματος μας, μας δίνουν την πείρα και την δυνατότητα να διακρίνουμε την σφοδρή ακόμη και πολεμική αντιπαράθεση, από την πολιτική χυδαιότητα και την πολιτική ανοησία…

Είναι αλήθεια ότι τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης στην χώρα μας κάποιοι άνθρωποι έχασαν το έδαφος κάτω από τα ποδιά τους, έσβησαν οι βεβαιότητες μιας κοινωνίας που τάχα κουτσά στραβά θα προχωρούσε μπροστά, πιθανά όχι για όλους, αλλά για τους περισσότερους ρε αδελφέ και τουλάχιστον στην «πολιτισμένη» Ευρώπη!!!

Ξέσπασε η καπιταλιστική κρίση και σκοτείνιασαν οι απίθανες βεβαιότητες που είχαν γεμίσει το μυαλό πολλών και που τους είχαν κάνει να ξεχάσουν τι είναι ο καπιταλισμός και ποιοι οι αδήριτοι και αδυσώπητοι νόμοι του, τι δηλώνει το Ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του, βαθμίδα που εδώ και ένα αιώνα έχει εισέρθει ο καπιταλισμός και που γέννησε τους δυο μεγάλους πολέμους με κύριο θέρετρο τους την γηραιά καπιταλιστική Ευρώπη.

Η μακαριότητα της μακράς καπιταλιστικής ανάπτυξης, την δεκαετία του 90 με τις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών, έκανε ακόμα πολλούς να χαίρονται και να φαντασιώνονται ότι ξημερώνει «ένας πιο δίκαιος πολυπολικός κόσμος». Έτσι χαρακτήριζαν την νέα Ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων που ξεπρόβαλλε και που χάραζε ξανά νέα σύνορα και αγορές (Μάαστριχτ, ΟΝΕ, πόλεμος σε ΙΡΑΚ, Γιουγκοσλαβία, και ξανά Ιράκ, διάφορες πορτοκαλείς επαναστάσεις, Λιβύη, Συρία κλπ) με το αλέτρι των αγορών και την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ-των ΗΠΑ, της ΕΕ. Με τη συμμετοχή φυσικά και της χώρας μας και τη συνδρομή – στήριξη των κυβερνήσεων και όλου του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, έκτος του ΚΚΕ, που χαρακτηρίζονταν και τότε, όπως και τώρα, ως φοβικό και παρωχημένο, ξύλινο κ.ο.κ.

Μόνο οι σχεδιασμένα αφελείς και οι λωτοφάγοι δεν γνωρίζουν τι ακριβώς ξεδιπλώθηκε πριν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης στην χώρα και στην Ευρώπη! Η καπιταλιστική ανάπτυξη ήταν κυρ δικηγόρε, που κυοφορούσε και έφερνε μαζί της και τους δαίμονές της. Τον ανταγωνισμό, την φτώχια, τον πόλεμο!

Να όμως που κάποιοι συμπυκνώνουν τον εφιάλτη ακόμα στα Μνημόνια! Παρόλο που δοκίμασαν και ξαναδοκίμασαν 6 χρόνια τώρα στο κάλπικο δίπολο μνημόνιο/αντιμόνιο, συντάχτηκαν με τις «αντικατοχικές δυνάμεις ενάντια στην Μέρκελ», φλέρταραν με την συνδρομή «του ξανθού γένους» και του Πούτιν. Επιμένουν να εγκαλούν το ΚΚΕ γιατί δεν σκιαμαχεί με τους αστούς για το ποια εργαλεία θα χρησιμοποιήσουν για να πάρει μπροστά ξανά η καπιταλιστική ανάπτυξη. Εγκαλούν το ΚΚΕ γιατί δεν φαντασιώνεται ανταρτικό για να κάνει τον καπιταλισμό ανθρώπινο!

Ομολογούμε κύριε δικηγόρε ότι σε αυτό το τραπέζι καλεστήκαμε και δεν καθίσαμε ούτε θα καθίσουμε! Γιατί γνωρίζουμε από την πείρα του κινήματος μας, πείρα που την πλήρωσε ο λαός μας με αίμα, ότι το τραπέζι του Έθνους που μας καλείτε δεν είναι για όλους! Σε τούτο το Έθνος όπως και σε κάθε έθνος συνυπάρχουν δυο ανειρήνευτοι μεταξύ τους κόσμοι. Ο ένας είναι ο κόσμος των αστών, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, των μνημονίων που βεβαιωμένα θα μακροημερεύουν τσακίζοντας τον άλλο κόσμο, αυτόν της δουλειάς και του μεροκάματου, όσο θα έχουν στα χέρια τους, την οικονομία και την εξουσία του τόπου.

Το ΚΚΕ είναι μέρος και όχι απλά με το μέρος του κόσμου της δουλειάς και του μεροκάματου. Πάλεψε και παλεύει από την ίδρυση του και σε όλη την ιστορική διαδρομή του, με αυτόν και όχι απλά στο όνομα του. Πιστεύει στην δύναμη του και όταν ακόμη φαίνεται ότι χάνει! Με αυτόν τον κόσμο σήμερα επιμένουμε να οργανώνουμε την αντίσταση και την αντεπίθεση του. Όχι μόνο για αυτά που του πήραν μέσα στην κρίση αλλά μέχρι το τέλος. Μέχρι να γίνει νοικοκύρης και αφέντης του τόπου και του ιδρώτα του.

Τέλος ο αφελής φαντασιώνεται ότι ερμηνεύει και αλλάζει τον κόσμο με την ψήφο, το ΚΚΕ απεναντίας εμπιστεύεται και δυναμώνει το εργαλείο της ταξικής πάλης…

Κ.Ο. Ηλιούπολης της ΚΟΑ του Κ.Κ.Ε.

Love will tear us apart

 Love will tear us apart

Αγάπη μόνο. Και ΠαΣοΚ, της εποχής μας (και του μέλλοντός μας). Κι αριστερή ενότητα. Όχι η ΑΡΕΝ που ενώθηκε εις σάρκα μία με τα/την ΕΑΑΚ στα πανεπιστήμια κι έλειπαν από την απεργία, γιατί ήταν στο ταξίδι του μέλιτος (όπως γράφει εύστοχα ο Οδηγητής). Αλλά το ίδιο ακριβώς σε πιο μεγάλη κλίμακα και στο γενικό, πολιτικό κάδρο. (Κι ύστερα σου λέει, δε θα υπακούσω, και πως η νεολαία είναι εξ ορισμού ανήσυχη κι ανυπότακτη. Να είχαμε να λέγαμε...).

Το γνωστό μας αριστεροχώρι. Που αφού πρώτα ψήθηκε κι ατσαλώθηκε σε κορυφαίες κινηματικές μάχες (ο εξεγερμένος Δεκέμβρης του 08' κι ο αγανακτισμένος Μαϊούνης των πλατειών, που ήταν ο πρόδρομος της επανάστασης, με τον ίδιο τρόπο που το επαναστατικό 1905 κι η ματωμένη Κυριακή προετοίμασαν τον κόκκινο Οκτώβρη και το 1917), κατέκτησε την πολιτική εξουσία στις εκλογές και πρόλαβε να ζήσει τη δική του προδομένη επανάσταση, ένα προδομένο τίποτα, αυτοί ξανά στο τίποτα, στο γενικά εμείς. Αλλά δεν πειράζει, γιατί η αγάπη, το ΠαΣοΚ (όπως κι αν λέγεται, απ' όπου και αν προέρχεται) κι η αριστερή ενότητα θα μας ξεσκίσουν ξανά.

Το αριστεροχώρι κι η (πολλοστή) εκκωφαντική του απουσία. Σαν τους Απόντες του Γραμματικού, που λακίζουν ένας-ένας με τον τρόπο του, τους σημαδεύει το τραγούδι των Joy Division κι η διάλυση της παρέας, καθώς προδίδουν τον εαυτό τους, ή πέφτουν σε αξεδιάλυτα αδιέξοδα, μένοντας πιστοί σε αυτόν. Και δυσκολεύονται να καταλάβουν πια τι σημαίνει δεξιά κι αριστερά. Ξέρουν μονάχα πως οι καλύτεροι δεν πιστεύουν σε τίποτα πια, κι οι χειρότεροι είναι διψασμένοι για νίκες.

Αλλά εντάξει μωρέ, γιατί να κατέβεις στο δρόμο στην τελική; Στο κάτω-κάτω της γραφής, ούτε πίνω, ούτε καπνίζω, ούτε με τον καφέ έχω καλή σχέση. Τι έχω να φοβηθώ δηλ;
Γι' αυτό σου λέω, αγάπη μόνο. Ας πετάξουμε και λίγο Φλωράκη, λόγω της ημέρας, σαν τον Δραμινό Συριζαίο, με το μπλουζάκι των Joy Division, γιατί κατά βάθος είμαστε αριστεροί κι αντιφασίστες, με ευαισθησίες. Και τα άλλα που λένε για νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη, είναι ασήμαντα. Μήπως κι οι Joy Division δεν άλλαξαν για να γίνουν New Order και όργανα της νέας τάξης πραγμάτων;

Καληνύχτα λοιπόν αριστεροχώρι. Καληνύχτα Παρασκευούλα. Κι άνοιξε του κουτιού τα παραμύθια, να (να-νου, να-νου) νανουριστείς με πρόσφατα περασμένα μεγαλεία, που επινόησες σαν καταφύγιο, για τέτοιες δύσκολες στιγμές. Μείνε να κοιτάς το Λαφαζάνη να δρα με όρους κοινωνίας θεάματος, σαν τα ανήλικα παιδιά του λυκείου, με την κρίση ταυτότητας, που ψάχνουν να τη βρουν φωνάζοντας, ξεσπώντας, προσπαθώντας να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, για να δηλώσουν "παρών", για να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι υπάρχουν, γράφοντας το όνομά τους στο θρανίο, σε έναν τοίχο με σπρέι, ή στο περιστύλιο της βουλής με ένα πανό.

Τι άλλο μας έμεινε από αυτό το διήμερο;
Η αφωνία των Συριζαίων, που είναι πολιτικά παχύδερμα και τα ψηφίζουν όλα αμάσητα. Κι όπως λέει ο γγ είναι άπαιχτοι, θεομπαίχτες, ακόμα και όταν (υποτίθεται πως) διαφοροποιούνται με κάτι γελοίες ανακοινώσεις, που δε λένε απολύτως τίποτα, εν είδει αυτοκριτικής έστω. Κι η υποκρισία των ΜΜΕ, που αγανακτούν με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό του ΚΚΕ, που καταπατά βάναυσα (υποτίθεται) την προσωπική άποψη του καθενός. Αλλά τρώνε αμάσητα κι ως απόλυτα φυσικές τις διαγραφές των βουλευτών που παρεκκλίνουν από τη γενική γραμμή και τολμούν να εκφέρουν διαφορετική γνώμη, ή την αξίωση της κυβέρνησης να παραιτηθούν, για να μην εμποδίσουν το έργο της.

Η ατάκα του γγ για τη Γιουροβίζιον και οι κλισέ, παγερές κι ανέμπνευστες λεζάντες (memes) για το ΚΚΕ και τον ευρωμονόδρομο, που κυκλοφόρησαν. Κι ύστερα σου λέει ότι οι Κουκουέδες δεν έχουν χιούμορ.
Κι η ειλικρινής απορία της Αλέκας προς τους υπουργούς της κυβέρνησης, που έχουν γράψει κάποια σοβαρά έργα, με επιστημονικές αξιώσεις, όσο και να διαφωνεί κανείς με την προσέγγισή τους. Πώς μπορούν λοιπόν να γίνονται ρεζίλι και να λένε τέτοιες ανοησίες περί ανάπτυξης; Δηλ τα πιστεύουν οι ίδιοι αυτά που λένε;

Και το κλασικό ερώτημα: τι μέλλει γενέσθαι. Γιατί η διασκέδαση με το αριστεροχώρι, είναι για να περνάει ο καιρός ευχάριστα. Αλλά αν ήταν έτσι, μπορούσαμε να παίζουμε απλά και με τις τάπες των βαρελιών.

Η ανασύνταξη του κινήματος κλειδί για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας του κεφαλαίου

Η ανασύνταξη του κινήματος κλειδί για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας του κεφαλαίου

Η εισαγωγική ομιλία του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα

Την Κυριακή 15/5 πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων από χώρες των Βαλκανίων με θέμα «Ο επικίνδυνος ρόλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, οι μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί που φέρνουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την προσφυγιά, τον εθνικισμό και η απάντηση των λαών».
Στη Συνάντηση συμμετείχαν 11 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα από 8 βαλκανικές χώρες και συγκεκριμένα από την Αλβανία (Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας), τη Βουλγαρία (Ενωση Κομμουνιστών στη Βουλγαρία, Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας), την Ελλάδα (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας), την Κροατία (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Κροατίας), την ΠΓΔΜ (Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας), τη Ρουμανία (Σοσιαλιστικό Κόμμα Ρουμανίας, Κόμμα Κοινοτήτων Ρουμανίας), τη Σερβία (Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας, Κόμμα Κομμουνιστών Σερβίας) και την Τουρκία (Κομμουνιστικό Κόμμα).
Παραθέτουμε την εισαγωγική ομιλία του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα:
«Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας στη σημερινή Συνάντηση των Βαλκανικών Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, αλλά και για τη συμβολή όλων των κομμάτων μας στη διατήρηση των Βαλκανικών Συναντήσεων, που μας δίνουν την ευκαιρία και σε αυτό το επίπεδο, των Βαλκανίων, να εξετάζουμε τις τρέχουσες εξελίξεις, να ανταλλάσσουμε σκέψεις και εμπειρία από τη δράση μας.

Από την ίδια μας την πείρα επιβεβαιώνεται ότι αυξάνεται διαρκώς η αναγκαιότητα της στενότερης συνεργασίας των ΚΚ, της συλλογικής εξέτασης των εξελίξεων, της διεθνιστικής αλληλεγγύης και της κοινής δράσης, αλλά και η αναγκαιότητα της έντασης της προσπάθειας για διαμόρφωση ενιαίας στρατηγικής των Κομμουνιστικών Κομμάτων και στο χώρο της Βαλκανικής και ευρύτερα.
Αυτά τα στοιχεία έχουμε υποχρέωση να τα αναπτύξουμε και βεβαίως το κάθε ΚΚ να εντείνει τις προσπάθειες για να βάζει γερά θεμέλια, να επεξεργάζεται την πολιτική του και να δυναμώνει τους δεσμούς με την εργατική τάξη, να κατακτά έδαφος μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα της χώρας του.
Φέτος, η διοργάνωση της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Συνάντησης συμπίπτει με ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός, ένα ορόσημο στην Ιστορία του εργατικού και λαϊκού κινήματος της Ελλάδας, της σκληρής ταξικής σύγκρουσης, το Μάη του 1936.
Τιμώντας τους αγωνιστές, τους αλύγιστους της ταξικής πάλης, είναι αναγκαίο να αναδείξουμε τη δύναμη της εργατικής τάξης και τη θέση της στην κοινωνία, ως την τάξη που έχει την ιστορική αποστολή να ανατρέψει τον καπιταλισμό, να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και να οικοδομήσει το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, την κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των αναγκών όλων των εργαζομένων.
Μελετώντας την Ιστορία, αντλούμε και για το σήμερα διδάγματα που φωτίζουν το δρόμο μας, που μπορούν να κάνουν το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα πιο ικανό στην πάλη με το εκμεταλλευτικό σύστημα, την αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους, τις κάθε είδους αντιδραστικές, φασιστικές δυνάμεις που κάνουν την εμφάνισή τους στην περιοχή, να είναι συνεχώς ανοικτό και να ενισχύεται το μέτωπο ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό.

Ενταση της επιθετικότητας του κεφαλαίου σ' όλα τα Βαλκάνια

Οι εξελίξεις στις χώρες μας και στην περιοχή, οι τάσεις που τη διαπερνούν, αυξάνουν τις απαιτήσεις, έχουν βάλει ήδη πολύ ψηλά τον πήχη και θέτουν στα κόμματά μας πολύ σημαντικά πολιτικά καθήκοντα.
Μπορούμε να σημειώσουμε ότι στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή, τις εξελίξεις τις διαπερνούν τα ακόλουθα στοιχεία:
Είναι φανερές οι δυσκολίες στη διαχείριση του καπιταλισμού και των αντιθέσεών του, όχι μόνο στην Ελλάδα, όπου για πολλά χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια οικονομική κρίση, που είναι "γέννημα - θρέμμα" του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Δυσκολίες και προβλήματα βλέπουμε και σε πολλές ακόμη άλλες βαλκανικές χώρες, όπου μπορεί να "ευημερούν" οι αριθμοί και οι στατιστικές, αλλά είναι έκδηλη η αδυναμία μιας σταθερής ανάπτυξης της καπιταλιστικής οικονομίας, κάτι που προκαλεί όξυνση όλων των αντιθέσεων και φυσικά πολιτικές αναταράξεις.
Σε όλες τις βαλκανικές χώρες, παρατηρείται ένταση της επιθετικότητας των αστικών τάξεων και εφαρμογή σκληρών αντιλαϊκών πολιτικών, μέτρα που στρέφονται κατά των εργαζομένων.
Απ' άκρη σ' άκρη στα Βαλκάνια έχει επιβληθεί ένα "νεκροταφείο" για τα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις που είχαν γνωρίσει στο παρελθόν οι εργαζόμενοι, με στόχο την εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, δηλαδή της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Ταυτόχρονα, όμως, αξιοποιούνται όλα τα μέσα για τη χειραγώγηση των λαών, της νεολαίας, για τη διατήρηση του εγκλωβισμού στην αστική ιδεολογία και πολιτική, με την καλλιέργεια ψεύτικων προσδοκιών για την ίδια την πορεία και την προοπτική του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, την κρατική και εργοδοτική καταστολή, τον εθνικισμό και με "αιχμή του δόρατος" τον αντικομμουνισμό και την αμαύρωση του σοσιαλισμού.
Και από αυτό το βήμα, θέλουμε να καταδικάσουμε τα αντικομμουνιστικά νομοθετήματα σε βαλκανικές χώρες, όπως στη Ρουμανία, αλλά και τις διώξεις σε βάρος κομμουνιστών που είχαμε το τελευταίο διάστημα στη Σερβία, σε βάρος στελεχών της Κομμουνιστικής Νεολαίας (SKOJ), καθώς και δικαστικές διώξεις σε βάρος δεκάδων στελεχών του ΚΚ Τουρκίας.
Οι εξελίξεις αυτές λαμβάνουν χώρα μέσα στο φόντο και σε αλληλεπίδραση με τον αυξημένο ρόλο, την παρέμβαση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με τη Ρωσία και άλλα ισχυρά - διεθνώς και περιφερειακά - καπιταλιστικά κράτη.
Ηδη διαβάζουμε ότι η Ρωσία συνδέει την πολιτική αστάθεια στην ΠΓΔΜ με ένα σχέδιο "έγχρωμης επανάστασης", που στόχο έχει να ανατρέψει εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που δεν συντάχθηκαν με την πολιτική των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, που εφαρμόζουν η ΕΕ κι οι ΗΠΑ.

Πόλεμος για τον έλεγχο των αποθεμάτων

Αλλά και εδώ στη Θεσσαλονίκη, έχουμε μια άλλη πτυχή αυτών των αντιθέσεων. Σε δύο μέρες (17/5) από σήμερα, αναμένεται να γίνουν τα εγκαίνια της κατασκευής του Διαδριατικού Αγωγού Φυσικού Αερίου, TAP, παρουσία των αρχηγών των κρατών διέλευσης (Αζερμπαϊτζάν, Τουρκία, Ιταλία) και φυσικά από την Ελλάδα, του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.
Η παρουσία στα εγκαίνια και των εκπροσώπων της Κομισιόν, των ΗΠΑ, δείχνει πως η κατασκευή ενεργειακών υποδομών, εκείνων δηλαδή των "αρτηριών", όπως τις αποκαλούν, της Ενέργειας, που είναι αναγκαίες για να κινηθούν τα γρανάζια της καπιταλιστικής οικονομίας, συνδέεται με τη συνεχιζόμενη διαπάλη για το ποιος θα ελέγξει τα ενεργειακά αποθέματα, τους δρόμους μεταφοράς τους, τα μερίδια των αγορών. Αυτό δείχνει η παρουσία των εκπροσώπων αυτών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα εγκαίνια, όταν είναι γνωστό πως οι ίδιες δυνάμεις (ΕΕ και ΗΠΑ) έκαναν τα πάντα για να μπλοκάρουν τα ανάλογα ρωσικά ενεργειακά σχέδια στα Βαλκάνια, για την απεξάρτηση, όπως ισχυρίζονται, της ΕΕ από τη Ρωσία.
Επιπλέον, τονίζουμε πως από την κατασκευή του ΤΑΡ ωφελημένοι θα βγούνε οι επιχειρηματικοί όμιλοι και όχι οι εργαζόμενοι. Μόνο όταν ο λαός κατακτήσει πραγματικά τη δική του εξουσία, μπορεί να διασφαλίσει την αμοιβαία επωφελή διακρατική συνεργασία στον ενεργειακό τομέα για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Μόνο χαράζοντας ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, με κοινωνικοποίηση των εγχώριων πηγών Ενέργειας και των υποδομών, με την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, μόνο τότε τέτοια έργα μπορεί να αξιοποιούνται με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία και όχι την κερδοφορία του κεφαλαίου και επιπλέον να μην είναι "εστία" ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.
Τα εγκαίνια του ΤΑΡ δείχνουν ακόμη το πόσο έωλες ήταν οι εκτιμήσεις εκείνων που υπόσχονταν πως τέτοια έργα θα γίνουν αντικειμενικά παράγοντες για τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη των χωρών που εμπλέκονται σε αυτούς.
Στο έργο εμπλέκονται Ελλάδα και Αλβανία, όμως αυτό δεν στάθηκε αιτία στο να λυθούν τα προβλήματα στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, να λυθούν π.χ. τα ζητήματα της ΑΟΖ.
Αντίθετα, όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως κινούμαστε το τελευταίο διάστημα στην αύξηση των αμφισβητήσεων. Στο έργο εμπλέκονται Ελλάδα και Τουρκία, όμως αυτό δεν στάθηκε ικανό να επιλύσει τα προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν στάθηκε ικανό να ανατρέψει την προκλητικότητα με την οποία η αστική τάξη της Τουρκίας, υπό την ηγεσία του Ερντογάν, εντείνει τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, τις αμφισβητήσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Η ειρήνη των αγωγών επιβάλλεται με το πιστόλι στον κρόταφο

Γνωρίζουμε πως οι εξελίξεις στα Βαλκάνια δεν μπορούν να ξεκοπούν από τις γενικότερες εξελίξεις. Είναι μέρος όλων αυτών που διαδραματίζονται σε μια ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει την Ουκρανία, τη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη κ.ο.κ.
Ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται, χωρίς ακόμη να αποκλείεται το ενδεχόμενο νέας αναζωπύρωσης, διαμελισμού της σε σφαίρες επιρροής.
Φυσικά, η ουσία όλων αυτών που βιώνει ο λαός της Συρίας, εκδηλώνεται πάνω στο έδαφος του καπιταλισμού. Σε εκείνο, δηλαδή, το οικονομικό έδαφος που προβλέπει πως τα μέσα παραγωγής, ο φυσικός ορυκτός πλούτος, οι δρόμοι μεταφοράς του, μπορεί να είναι αντικείμενο αγοράς και πώλησης, όπου η οικονομία δεν δουλεύει για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, αλλά τα συμφέροντα της κερδοφορίας της μιας ή της άλλης καπιταλιστικής επιχείρησης, του ενός ή του άλλου μονοπωλίου.
Ετσι, στην προκειμένη περίπτωση βλέπουμε πως το "μήλον της Εριδος" λέγεται ορυκτός πλούτος της Συρίας και συνολικότερα της Ανατολικής Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, λέγεται δρόμοι μεταφοράς της Ενέργειας, μερίδια των αγορών.
Για τέτοια συμφέροντα εκδηλώθηκε πριν μερικά χρόνια η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, που έγινε στη Δύση δεκτή με τυμπανοκρουσίες περί "Αραβικής Ανοιξης" και η οποία οδήγησε σε μια αιματηρή σύγκρουση με πάνω από 250 χιλιάδες νεκρούς και την ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας αρχικά των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους στην περιοχή και από τα τέλη της περασμένης χρονιάς και στη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, του Ιράν κ.λπ., στο πλευρό του σημερινού συριακού καθεστώτος και μετά από κάλεσμά του.
Τεράστια οικονομικά συμφέροντα, για τους αγωγούς που είναι να διέλθουν από τη Συρία, για την εκμετάλλευση της ΑΟΖ της Συρίας, για τα στρατιωτικά και γεωπολιτικά ερείσματα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, είναι που κρύβονται πίσω από τη σύγκρουση στη χώρα αυτή και στις άλλες χώρες που εκδηλώνονται στρατιωτικές αναμετρήσεις.
Η μερική και προσωρινή παύση των εχθροπραξιών στη Συρία και οι συνομιλίες στη Γενεύη, τα παζάρια ΗΠΑ - Ρωσίας δεν εγγυώνται σταθερή ειρήνη προς όφελος του συριακού και των άλλων λαών της περιοχής. Μέσα στις συνθήκες μιας προσωρινής "ειρήνης" και μάλιστα με το πιστόλι στον κρόταφο, με συνεχείς επεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας, την όξυνση του κουρδικού προβλήματος και τα γεωστρατηγικά παζάρια των ισχυρών παικτών του ιμπεριαλιστικού συστήματος, θα προετοιμάζεται μια νέα φάση πολεμικών αναμετρήσεων.
Πολύ περισσότερο που είναι ανοιχτό το μέτωπο της Ουκρανίας και υπάρχουν διάσπαρτες θερμές εστίες και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.
Κανείς, λοιπόν, δεν μπορεί να ξεγελαστεί από τα όποια επιχειρήματα χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την ιμπεριαλιστική επέμβαση και να αποσπάσουν έτσι την ανοχή των λαών. Ακόμη κι αν βρεθεί μια λύση, ένας προσωρινός συμβιβασμός ανάμεσα στα συμφέροντα που συγκρούονται σήμερα στη Συρία, κανείς δεν γνωρίζει τα χρονικά του όρια ή αν η αντιπαράθεση απλώς "μετακομίσει" σε κάποια άλλη γειτονική χώρα, σπέρνοντας κι εκεί τον όλεθρο στους λαούς.
Ας αναρωτηθούμε:
Με ποια στόχευση το ΝΑΤΟ κι οι ΗΠΑ τοποθετούν τη λεγόμενη "αντιπυραυλική ασπίδα" τους στην Ανατολική Ευρώπη, μεταξύ άλλων και σε βάσεις στη Ρουμανία, Βουλγαρία, αξιοποιώντας και τις θέσεις τους στο Αιγαίο;
Δεν έχει αυτή η εξέλιξη σχέση με την προσπάθεια του ΝΑΤΟ να αποκτήσει την πυρηνική υπεροχή έναντι της Ρωσίας;
Για ποιο λόγο, την ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ισχυρίζεται πως δεν έχει ευρώ για στοιχειώδεις ανάγκες της Υγείας και της Παιδείας, συμμετέχει δραστήρια σε όλες τις ιμπεριαλιστικές αποστολές και στρατιωτικά γυμνάσια του ΝΑΤΟ, όπως ήταν τα "ThracianStar2015" στη Βουλγαρία, πέρσι το καλοκαίρι, από κοινού με την Πολεμική Αεροπορία της Βουλγαρίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας και των ΗΠΑ;
Ηταν ή όχι και αυτά τα στρατιωτικά γυμνάσια ενταγμένα στα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ, στον ανταγωνισμό του με τη Ρωσία;
`Η μήπως, δεν είναι γνωστό πως η ναυτική πολεμική δύναμη που έχει αναπτύξει στο Αιγαίο το ΝΑΤΟ δεν έχει να κάνει με τους πρόσφυγες, όπως ισχυρίζονται, αλλά με τη στήριξη του Ερντογάν, μετά τη σύγκρουση που η αστική τάξη της Τουρκίας είχε με τη Ρωσία στο συριακό πρόβλημα, καθώς και μπροστά στην αναμενόμενη νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη;

Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες

Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πόλεμοι που έχουν προκληθεί τις τελευταίες δεκαετίες, εκτός των άλλων, έχουν ακόμη περισσότερο οξύνει το προσφυγικό - μεταναστευτικό πρόβλημα, οδηγώντας εκατομμύρια ανθρώπους να απομακρυνθούν από τις εστίες τους για να γλυτώσουν από τη "δίνη" του πολέμου, της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Οι αποφάσεις της ΕΕ, τα παζάρια με την Τουρκία έχουν επιπλέον οδηγήσει στον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Ελλάδα. Χιλιάδες οι εγκλωβισμένοι - φυλακισμένοι πια, σε κλειστά στρατόπεδα, σε άθλιες συνθήκες. Οι ΜΚΟ εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους και ευρωπαϊκά κονδύλια, παίζοντας οι περισσότερες από αυτές όχι ρόλο πραγματικής αλληλεγγύης, αλλά ύποπτο και υπονομευτικό στην ουσία ρόλο.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να λυθεί όσο συνεχίζονται οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Οτι από αυτό επιδιώκει και πάλι να βγει κερδισμένο το κεφάλαιο, πότε αξιοποιώντας το ρατσισμό και την ξενοφοβία, με στόχο τη διαίρεση των εργαζομένων στη βάση της καταγωγής, της γλώσσας, της θρησκείας, και πότε με τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, για την ενσωμάτωση στις καπιταλιστικές οικονομίες ενός αναγκαίου αριθμού προσφύγων, για την ηλικιακή ανανέωση του εργατικού δυναμικού της ΕΕ, με όρους πολύ σκληρής εκμετάλλευσης.
Σε αυτές τις συνθήκες, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα πρωτοστατούν στο κίνημα αλληλεγγύης με τους πρόσφυγες και μετανάστες, γιατί κατανοούμε το δικαίωμά τους να αναζητήσουν μια ασφαλέστερη ζωή σε άλλες χώρες, στη βάση της τήρησης του προσφυγικού διεθνούς δικαίου, παρά το γεγονός ότι οριστική λύση στο πρόβλημα μπορεί να δοθεί εάν ο κάθε λαός στη χώρα του οργανωθεί και παλέψει για την ανατροπή του συστήματος που γεννά πόλεμο, φτώχεια, προσφυγιά.
Προτείνουμε μέτρα άμεσης ανακούφισης, όπως τη μεταφορά τους στις χώρες τελικού προορισμού τους, και δεν παραιτούμαστε από την πάλη με τις αιτίες που δημιουργούν το πρόβλημα, για να διαμορφωθούν οι συνθήκες που θα μπορέσουν να επιτρέψουν την επιστροφή των προσφύγων και των μεταναστών στις πατρίδες τους, με νοικοκύρηδες τους λαούς τους.

Απειλή για τους λαούς οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Η θέση στην οποία βρίσκονται τα Βαλκάνια έχει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία, μιας κι αυτή είναι "πύλη" για τις 3 ηπείρους (Ευρώπη, Ασία, Αφρική). Ο έλεγχός της σημαίνει, πρώτα απ' όλα, τον έλεγχο των διόδων διακίνησης των εμπορευμάτων, μεταξύ αυτών και της Ενέργειας.
Επιπλέον, η περιοχή αποτελεί για τις ΗΠΑ και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ένα "προγεφύρωμα" για την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κατοχύρωση της επιρροής τους στην περιοχή της Ευρασίας, της Μαύρης Θάλασσας, του Καυκάσου, της Κασπίας, της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής.
Οχι τυχαία, βλέπουμε τους ΑμερικανόΝΑΤΟικούς να ενισχύουν τις στρατιωτικές θέσεις τους, με βάσεις στην Ελλάδα, στη Βουλγαρία και Ρουμανία, στις άλλες χώρες της Βαλκανικής, με σαφή επιδίωξη ισχυροποίησής τους και στη Μαύρη Θάλασσα.
Σχέδια που έρχονται σε αντιπαράθεση με τα σχέδια της άρχουσας τάξης της Ρωσίας, που επιδιώκει την αναβάθμιση της θέσης της στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με τη διείσδυση στα Βαλκάνια ρωσικών κεφαλαίων και εμπορευμάτων, με τη χάραξη νέων "ενεργειακών δρόμων", την αύξηση των μεριδίων των μονοπωλίων της στις αγορές και βέβαια τη διατήρηση της αποτρεπτικής ικανότητας του πυρηνικού οπλοστασίου της (δηλαδή τη διατήρηση της ισχύος να απαντήσει σε περίπτωση που δεχτεί το πρώτο πυρηνικό πλήγμα).
Η κατάσταση περιπλέκεται από τους ανάλογους σχεδιασμούς που έχουν στην περιοχή οι αστικές τάξεις των άλλων καπιταλιστικών χωρών της περιοχής μας, αξιοποιώντας εθνικές, θρησκευτικές και γλωσσικές μειονότητες.
Αυτός ο "κυκεώνας" ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, στις οποίες κυρίαρχο ρόλο παίζουν η ΕΕ, το ΝΑΤΟ κι οι ΗΠΑ, απειλούν και τους λαούς των Βαλκανίων με πολεμικές "περιπέτειες", που μπορούν να προκαλέσουν ανείπωτες καταστροφές και δυστυχία.
Εχει, λοιπόν, πρωταρχική σημασία για το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα να αναδείξει αυτούς τους κινδύνους, να αποκαλύψει τις αιτίες τους, που βρίσκονται στην ίδια τη φύση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και να ορθώσουμε ιδεολογικοπολιτικά "τείχη", ώστε να μην περάσουν τα παραπλανητικά διλήμματα της αστικής τάξης κάθε χώρας, που επιδιώκει να θέσει τους λαούς κάτω από τις δικές της σημαίες.
Πότε κάτω από τη σημαία δήθεν του "πολέμου κατά της τρομοκρατίας", πότε δήθεν ενάντια σε όπλα μαζικής καταστροφής που έχουν οι άλλοι οι "κακοί", πότε δήθεν για τη "διαφύλαξη των δικαιωμάτων" των μειονοτήτων και πότε με καθαρά μεγαλοϊδεατικές και αλυτρωτικές ιδέες.
Πραγματικά, τα Κομμουνιστικά Κόμματα στην περιοχή μας επιβάλλεται να αντιπαλέψουν τις όποιες αδυναμίες και να πάρουν τα αναγκαία μέτρα για να δυναμώσει η κοινή πάλη των λαών των Βαλκανίων, ενάντια στη συμμετοχή των χωρών μας σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, ενάντια στην παραχώρηση βάσεων και στρατιωτικών υποδομών για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ενάντια στην ένταξη νέων χωρών στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και υπέρ της αποχώρησης από αυτούς, κάτι το οποίο εκτιμούμε ότι μπορεί να το εγγυηθεί η εργατική εξουσία.

Οργάνωση της λαϊκής πάλης για την αντιμετώπιση της επίθεσης

Επιτρέψτε μου λίγα λόγια για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, που εκτιμούμε ότι είναι ιδιαίτερα διδακτικές και χρήσιμες και για τους άλλους λαούς των Βαλκανίων.
Η συνεχιζόμενη καπιταλιστική κρίση οδήγησε τους εργαζόμενους σε τεράστια απώλεια των κατακτήσεων, των εισοδημάτων τους, στην εκτίναξη της ανεργίας.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πήρε τη "σκυτάλη" των αντιλαϊκών μέτρων από εκεί που την άφησαν τα 2 μνημόνια των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, διατηρώντας όλα αυτά τα μέτρα, έφερε και νέα βάρη στις πλάτες της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.
Η περίφημη "διαπραγμάτευση" που κάνει, δεν αφορά αυτά τα βάρη, αλλά τον τρόπο ελάφρυνσης των καπιταλιστών, ώστε αυτοί, πάνω στα αποκαΐδια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, να ανακάμψουν και να επιστρέψουν σε ρυθμούς κερδοφορίας.
Εδώ εμπλέκονται και οι μεγάλοι ανταγωνισμοί ΕΕ και ΔΝΤ, καθώς και η ανακίνηση αντιμαχόμενων σεναρίων για το μέλλον της ΕΕ σε συνδυασμό με το μέλλον της Ευρωζώνης, με βασικούς φορείς της αντιπαράθεσης τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία και με φόντο σε όλη αυτή τη συζήτηση τις ανησυχίες για την παγκόσμια οικονομία και την επιβράδυνση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά και τον εντεινόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των αντίστοιχων κρατών και των διεθνών συμμαχιών.
Σε αυτό το διάστημα, έγινε σαφές στον ελληνικό λαό αυτό για το οποίο είχε προειδοποιήσει το ΚΚΕ. Οτι, δηλαδή, δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση προς όφελος του λαού μέσα στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η ΕΕ, και μέσα στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Σε αυτές τις συνθήκες, πρώτιστο καθήκον του λαού είναι η οργάνωση και η κατεύθυνση της πάλης του στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του, για την αποκατάσταση των απωλειών που έχουν υποστεί τα εργατικά - λαϊκά εισοδήματα, για να μην περάσουν στην πράξη τα νέα μέτρα συρρίκνωσης των κοινωνικών - ασφαλιστικών δικαιωμάτων, της σκληρής υπερφορολόγησης των εργατών, των αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, για μέτρα υπεράσπισης των ανέργων, των δικαιωμάτων της νεολαίας, των γυναικών.
Μέσα από αυτό το δρόμο μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα μεγάλη κοινωνική συμμαχία, που θα στοχεύει το ίδιο το σάπιο σύστημα και τους μονοπωλιακούς ομίλους. Σε αυτή την κατεύθυνση το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις.
Η κοινή μας προσπάθεια για την ενίσχυση του ταξικού κινήματος, του κινήματος της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς, των μεσαίων στρωμάτων της πόλης, των γυναικών, της νεολαίας σε κάθε χώρα των Βαλκανίων, θα ήταν σοβαρή παρακαταθήκη για την αλλαγή της σημερινής κατάστασης στην περιοχή μας.
Για το ΚΚΕ, ο δρόμος για τη συγκρότηση αυτής της κοινωνικής συμμαχίας περνά μέσα από την ανασύνταξη του κινήματος της εργατικής τάξης, το δυνάμωμα της δουλειάς των κομμουνιστών στα συνδικάτα, μέσα στους χώρους δουλειάς.
Την επόμενη περίοδο, μπορούμε να ρίξουμε μεγαλύτερο βάρος στην καλύτερη μελέτη των δυνατοτήτων και τη διαμόρφωση των όρων για την οργάνωση της εργατικής τάξης, για την επέκταση της δουλειάς των κομμουνιστών στα συνδικάτα στα Βαλκάνια.

Αυτοτελής πολιτική και ιδεολογική πάλη

Η γνώμη μας είναι πως αυτή η αναγκαιότητα για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος δεν μπορεί να προκύψει χωρίς την αυτοτελή πολιτική και ιδεολογική πάλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, χωρίς την πρωτοπόρα δράση του για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και ιδιαίτερα χωρίς μέτωπο με όλες τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, τόσο τις "φιλελεύθερες" όσο και της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά και του οπορτουνισμού, που σπέρνουν στους εργαζόμενους πότε ψεύτικες ελπίδες και τελικά φέρνουν σε αυτούς την απογοήτευση, οδηγούν σε διάλυση το εργατικό - λαϊκό κίνημα.
Ομως, εμείς τονίζουμε και από αυτό το βήμα, πως "χαμένοι αγώνες είναι μόνο αυτοί που δεν γίνονται". Η απογοήτευση που έφερε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε πλατιές μερίδες του λαού μας, είναι ανάγκη να ανατραπεί και στη θέση της να δυναμώσει η αποφασιστικότητα για τη σύγκρουση με το σύστημα που καταργεί και συρρικνώνει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, που αποτελούν "μήτρα" νέων δεινών για τους λαούς, για την εργατική - λαϊκή εξουσία, που θα βάλει τέλος στην εξουσία των μονοπωλίων, στον καπιταλισμό, που γεννάει τις κρίσεις, τους ανταγωνισμούς, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τη φτώχεια, την ανεργία και την προσφυγιά.
Η πάλη για το σοσιαλισμό είναι που δίνει δύναμη, που μπορεί να τροφοδοτήσει την καθημερινή δράση των ΚΚ στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο πως εκεί εστιάζει και ο ταξικός μας αντίπαλος την επίθεσή του. Με τη συκοφαντία σε βάρος του σοσιαλισμού και με τον αντικομμουνισμό. Χρειάζεται να δυναμώσει η κοινή μας δράση κατά του δηλητηρίου του αντικομμουνισμού, κατά των διώξεων σε βάρος Κομμουνιστικών Κομμάτων και κομμουνιστών. Να δυναμώσουμε τον κοινό αγώνα κατά του φασισμού, του ρατσισμού και του μεγαλοϊδεατισμού.
Σε αυτή την κατεύθυνση, αξιοποιώντας και τα 100 χρόνια της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, που θα τιμήσουμε τον επόμενο χρόνο, το 2017, μπορούμε να κάνουμε βήματα για την οργάνωση κοινών εκδηλώσεων για την Ιστορία και τη συμβολή του κομμουνιστικού κινήματος στα Βαλκάνια»

Προκλητικές διατάξεις σε όφελος του κεφαλαίου

Προκλητικές διατάξεις σε όφελος του κεφαλαίου

Μια σειρά από νέας κοπής κραυγαλέες παρεμβάσεις σε όφελος και για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου και άλλων «επενδυτών» φιγουράρουν στις διατάξεις του πολυνομοσχεδίου.
Ενδεικτικά αναφέρουμε:

• Από τις περικοπές του «δημοσιονομικού κόφτη» εξαιρούνται ρητά και κατηγορηματικά το σύνολο με τις δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων - ΠΔΕ, δηλαδή τα κονδύλια της ΕΕ (ΕΣΠΑ, «διαρθρωτικά» και επενδυτικά ταμεία) καθώς και οι κρατικές ενισχύσεις που προορίζονται για την τόνωση των νέων κερδοφόρων επενδύσεων. Τα εν λόγω κεφάλαια για το έτος 2016 προβλέπεται να φτάσουν σε 6,8 δισ. ευρώ και βέβαια παραμένουν στο απυρόβλητο. Την ίδια ώρα, τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο (φοροληστεία μέσω του ΦΠΑ, των ειδικών φόρων στη λαϊκή κατανάλωση κ.ά.) φτάνουν σε 1,9 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. Τα ποσά αυτά, αθροιζόμενα με το αμέσως προηγούμενο πακέτο (3,6 δισ. το χρόνο από καρατόμηση Κοινωνικής Ασφάλισης, συντάξεων, μείωση αφορολόγητου μισθωτών - συνταξιούχων κ.ά.) φτάνουν σε 5,5 δισ. ευρώ το χρόνο, έναντι 6,8 δισ. ευρώ ζεστού κρατικού χρήματος που θα μοιραστεί στα τμήματα του εγχώριου κεφαλαίου μέσω ΠΔΕ.

Και βέβαια, έχει τη σημασία του το γεγονός ότι το ΠΔΕ αποτελεί αποφασιστικό εργαλείο για τη λειτουργία του λεγόμενου αναπτυξιακού νόμου, που κατατίθεται στη Βουλή στο αμέσως προσεχές διάστημα. Πέρα από τη διοχέτευση ζεστού κρατικού χρήματος στους ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους, ο νέος αναπτυξιακός νόμος, προβλέπει μια σειρά από φορολογικές απαλλαγές, ελαφρύνσεις και κάθε είδους διευκολύνσεις. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από το «δημοσιονομικό κόφτη» εξαιρούνται και οι δαπάνες της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων του υπουργείου Οικονομικών, καθώς αυτή αποτελεί τον πυρήνα του κρατικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Ταυτόχρονα, στο σφαγείο του «κόφτη» μπαίνουν οι συντάξεις, μισθοί και άλλα κονδύλια που σχετίζονται με τις ανάγκες της λαϊκής οικογένειας.

• Καταργείται (από την 1η Ιούνη) ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο φυσικό αέριο, που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Μάλιστα, οι εγχώριοι βιομήχανοι το αξιώνουν, προκειμένου να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων, μέσω της ελάφρυνσης του ενεργειακού κόστους. Είναι χαρακτηριστική η πρόταση του ΣΕΒ, που αξιώνει την «άρση των άμεσων και έμμεσων φόρων στην παραγωγή. Επανεξέταση των ειδικών φόρων επί των ενεργειακών προϊόντων βιομηχανικής χρήσης (...) και κατάργηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο φυσικό αέριο για ηλεκτροπαραγωγή».

Την ίδια ώρα, από το φθινόπωρο φέτος απογειώνεται ο ειδικός φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης της λαϊκής οικογένειας, σε συνέχεια των τρανταχτών αυξήσεων στις βενζίνες και τα καύσιμα κίνησης, που μαζί με τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα έρχονται να «ξελαφρώσουν» το λαϊκό εισόδημα.

• Για τα «κόκκινα» δάνεια, το πολυνομοσχέδιο προβλέπει την απαλλαγή από φόρους και τέλη μεταβίβασης των χαρτοφυλακίων με τα δάνεια, που θα πουλήσουν οι τράπεζες σε άλλους «επενδυτές», παρέχοντας ένα ακόμη κίνητρο στα διάφορα funds και τα άλλα κοράκια.
• Με «φωτογραφική» διάταξη προβλέπονται διαγραφές τυχόν μελλοντικών προστίμων για ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους και μονοπώλια, που εμπλέκονται σε υποθέσεις «οριζόντιων συμπράξεων» για το μοίρασμα των κρατικών διαγωνισμών και για την απόσπαση των έργων με προνομιακούς όρους. Η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους αναφέρεται γενικά σε «ενδεχόμενη απώλεια εσόδων του Δημοσίου».

Περισσότερο διαφωτιστική είναι η πρόσφατη ανακοίνωση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, σύμφωνα με την οποία, η «αυτεπάγγελτη έρευνα αφορά σε διαγωνισμούς δημοσίων έργων, στα οποία συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, έργα κατασκευής μεγάλων οδικών αξόνων, έργα ΜΕΤΡΟ, Προαστιακού και σιδηροδρομικών γραμμών/ σταθμών, έργα που δημοπρατήθηκαν με το σύστημα της παραχώρησης και έργα μέσω συμπράξεων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ)».
Στην υπόθεση αυτή κατονομάζονται οι: ΕΛΛΑΚΤΩΡ, J&P ΑΒΑΞ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, ΑΕΓΕΚ, ΤΕΧΝΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ και INTRACOM.
Επιπλέον, κατονομάζει ότι συνεννοήσεις για το μοίρασμα των κρατικών διαγωνισμών είχαν και μονοπώλια όπως VINCI, HOCHTIEF και SIEMENS...

ΣΕΒ «Αναπτυξιακά αντίβαρα» και «συναινέσεις» με το βλέμμα στα Εργασιακά

ΣΕΒ

«Αναπτυξιακά αντίβαρα» και «συναινέσεις» με το βλέμμα στα Εργασιακά

Στην ανάγκη του εγχώριου κεφαλαίου για τη διαμόρφωση ευρύτερων πολιτικών συναινέσεων καθώς και στα «αναπτυξιακά αντίβαρα» και τις διορθωτικές κινήσεις με επίκεντρο τα ζητήματα της φορολογίας, εστιάζουν την παρέμβασή τους οι εγχώριοι βιομήχανοι, δείχνοντας παράλληλα μια σαφή... προτίμηση στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ως την πλέον κατάλληλη, στην παρούσα φάση, να υπηρετήσει τους αντιλαϊκούς στρατηγικούς στόχους του εγχώριου κεφαλαίου...
Παράλληλα, ο ΣΕΒ επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ανοίγει και το ζήτημα των νέων χτυπημάτων στις εργασιακές σχέσεις (με ειδική έμφαση στο συνδικαλιστικό νόμο και το δικαίωμα της απεργίας), ως απαίτηση του εγχώριου κεφαλαίου και όχι ως «σχέδιο κάποιων ακραίων κύκλων», όπως επιχειρεί να το εμφανίσει η συγκυβέρνηση...
Χαρακτηριστική για όλα τα παραπάνω είναι η τοποθέτηση από τον πρόεδρο του ΣΕΒ, Θ. Φέσσα, ο οποίος παρουσιάζοντας το βιομηχανικό συνέδριο που θα διοργανώσει με θέμα «Η Ελλάδα πέρα από την κρίση: Ισχυρή βιομηχανία για καινοτομία, ανάπτυξη και δουλειές», επικέντρωσε στα παρακάτω:

• Για τα Εργασιακά, ανέφερε ότι θα απασχολήσουν την επόμενη «αξιολόγηση», ωστόσο ήδη συζητούνται με τους «κοινωνικούς εταίρους» και ο ΣΕΒ θεωρεί ότι ο συνδικαλιστικός νόμος χρειάζεται αλλαγές και επικαιροποίηση (στο όνομα του ότι «έχει παλιώσει»), κυρίως σε σχέση με ρυθμίσεις που δεν αφορούν κατά κύριο λόγο τον ιδιωτικό τομέα, αλλά τις κρατικές επιχειρήσεις (ΔΕΚΟ). Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό το γεγονός ότι ανοίγει ο δρόμος για νέα χτυπήματα στα Εργασιακά.
• Για το πολιτικό κλίμα σημείωσε ότι «σαφώς η πολιτική διαμορφώνει το επενδυτικό κλίμα», για να τονίσει χαρακτηριστικά: «Τείνουμε χείρα φιλίας προς όλους και εκτιμούμε πως η ψήφιση του νομοσχεδίου θα προχωρήσει και είναι θετικό ότι θα έχει τη μερική στήριξη της αντιπολίτευσης. Ευχής έργον θα ήταν να συνεννοηθούν οι πολιτικοί και να χαράξουν σχέδιο. Χρειαζόμαστε μία νέα συμφωνία για τη χώρα, να καταλάβει ο κόσμος τις επώδυνες πλην απαραίτητες λύσεις».

Σχετικά, μάλιστα, με τη στάση της ΝΔ, που ζητά εκλογές ο πρόεδρος του ΣΕΒ σημείωσε χαρακτηριστικά: «Αν κάποιος βάζει βάρος σε μια οικονομία που είναι έτοιμη να τρέξει, αυτό είναι ένα θέμα που δεν μπορούμε να λύσουμε εμείς. Με τη σωστή κατεύθυνση η οικονομία μπορεί να προχωρήσει ιδιαίτερα, αφού η δημοσιονομική προσαρμογή έχει ήδη δρομολογηθεί με τα τελευταία μέτρα»...

• Εκτίμησε ότι τα όποια φορολογικά βάρη φέρνει το νέο μνημόνιο σε τμήματα του κεφαλαίου, μπορεί να αμβλυνθούν είτε από διορθωτικές κινήσεις στο μέλλον είτε από «αναπτυξιακά αντίβαρα». Σύμφωνα με τον ίδιο, το έλλειμμα εμπιστοσύνης είναι που λείπει και «αποτρέπει τους επενδυτές». Μάλιστα, αναφερόμενος στα φορολογικά ζητήματα, σημείωσε ότι στη συνέχεια, «άδικα ή παράλογα μέτρα θα αναθεωρηθούν με την πρόοδο της δημοσιονομικής προσαρμογής».

Όταν επιδοτείς το φασισμό και απαγορεύεις τον κομμουνισμό

 Όταν επιδοτείς το φασισμό και απαγορεύεις τον κομμουνισμό

 

 

 

Μαΐου 21, 2016 spasmenoparathyro

 

Τότε μπορείς να αυτοαποκαλείσαι “Ευρώπη των λαών” και “φάρος της δημοκρατίας”.

Νόμο που απαγορεύει κάθε αναφορά που μπορεί να διαδίδει τον κομμουνισμό υπέγραψε ο πρόεδρος της Πολωνίας, περιλαμβάνοντας ονόματα σε κτήρια, δρόμους, οδούς, πλατείες και γέφυρες που φτάνουν τις 1.200 με 1.400 τοποθεσίες.

Ο νόμος δίνει στις τοπικές αρχές προθεσμία ενός έτους να αφαιρέσουν όλα τα σύμβολα που τιμούν «το απολυταρχικό και μη κυρίαρχο καθεστώς» από τους δημόσιους χώρους. Στην περίπτωση μη έγκαιρης συμμόρφωσης με τις νέες διατάξεις, η κυβέρνηση θα επιβάλει μια νέα προσωρινή ονομασία για να αντικαταστήσει εκείνη που χαρακτηρίζει ανεπιθύμητη.


Παρόμοιοι νόμοι και δικαστικές αποφάσεις έχουν ήδη ψηφιστεί στην Τσεχία, όπου απαγορεύτηκε η δράση της Κομμουνιστική Ένωση Νεολαίας επειδή “στο πρόγραμμά της η ΚΕΝ εκφράζει την αναγκαιότητα αντικατάστασης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής από την κοινωνική ιδιοκτησία!”. Στην Ουγγαρία απαγορεύεται επίσης, η δημόσια χρήση ανάμεσα σε άλλα και του όρου «κομμουνιστικό» και ό,τι έχει σχέση με τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Η είδηση από μόνη της, δεν εκπλήσσει όποιον έχει δει τις αντικομμουνιστικές τάσεις της δημοκρατικής Ευρώπης των λαών και την αντίστοιχη ροπή προς το φασισμό που έχει επιλέξει μέσω επίσημων οδών. Όμως εκπλήσσει το επίπεδο ενασχόλησης διάφορων δημοσιογράφων ελληνικών ΜΜΕ προβάλωντας τη συγκεκριμένη είδηση, σημειώνοντας πως η Πολωνία ήταν μέλος της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ).

grigoris georgatos ‏@Trash2003

Ιστορία από τα Lidl. "...Όταν η Πολωνία ήταν μέλος της ΕΣΣΔ..."

Όμως αξίζει να σημειωθεί πως την ώρα που τα “απολυταρχικά καθεστώτα” όπως ο κομμουνισμός, διώκονται με το πρόσχημα του εκδημοκρατισμού σε διάφορες χώρες της Ε.Ε., διαβάζουμε στο JailGoldenDawn πως διάφορα ναζιστικά κόμματα της Ευρώπης επιδοτούνται με εκατομμύρια ευρώ.

Συγκεκριμένα η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδότησε με 600.000 ευρώ, για το έτος 2016, την ομαδοποίηση φασιστικών κομμάτων “Συμμαχία για την Ειρήνη και την Ελευθερία” (APF – Alliance for Peace and Freedom), της οποίας βασικό μέρος είναι η Χρυσή Αυγή. Συνολικά 2,3 εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν τα έτη 2014-2016 σε κόμματα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, παρά τις υποσχέσεις των θεσμικών οργάνων της ΕΕ ότι θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για “να μην επιδοτούνται αντιδημοκρατικά κόμματα”.

Στην “Συμμαχία για την Ειρήνη και την Ελευθερία”, πρόεδρος είναι ο Ιταλός φασίστας, επικεφαλής της Forza Nuova, Roberto Fiore και αντιπρόεδροι ο υπόδικος πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής Αρτέμης Ματθαιόπουλος και ο εκδιωχθείς πρόεδρος του φασιστικού British National Party, Nick Griffin.

Πολωνία – τα αντικομμουνιστικά

 Πολωνία – τα αντικομμουνιστικά

Στην Πολωνία, ο πρόεδρος Αντρέι Ντούντα (καμία σχέση με τον μπασκετικό σοφό) αποφάσισε να απαγορεύσει κάθε δημόσια αναφορά στον κομμουνισμό, που στοιχειώνει την αστική τάξη ως έννοια και ως ιστορική μνήμη, και να δώσει προθεσμία ενός χρόνου στις τοπικές αρχές, για να γκρεμίσουν ή να μετονομάσουν μνημεία, οδούς κι ό,τι άλλο έχει μείνει να θυμίζει τη σοσιαλιστική εποχή και τον «ολοκληρωτισμό». Το οποίο μπαίνει για ξεκάρφωμα, αλλά μόνο ο κομμουνισμός αναφέρεται σαφώς, που είναι και το βασικό που τους ενδιαφέρει άλλωστε. Και όσοι τον πολέμησαν στο πλευρό των ναζί (τυχαίο παράδειγμα), μπορούν να βαφτιστούν «μαχητές της ελευθερίας», και να έχουν την υστεροφημία τους και τα μνημεία τους ήσυχα. Η μάχη ενάντια στον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό» δεν μπορεί να νοείται ολοκληρωτική για τους αστούς, με τον ίδιο τρόπο που για εμάς ο πραγματικός ουμανισμός προϋποθέτει την πάλη ενάντια στους εχθρούς της ανθρωπότητας.

Φαντάσου τώρα να ψηφιζόταν και εδώ ένας παρόμοιος νόμος. Εμάς θα μας έθεταν εκτός νόμου από την πρώτη μέρα (με ένα νόμο, σε ένα άρθρο), ενώ κάποιοι άλλοι ντούροι επαναστάτες ούτε το όνομά τους δε θα ήταν υποχρεωμένοι να αλλάξουν. Ενώ κάποιοι εξ αυτών θα έκαναν ευχαρίστως δημόσιες αποκηρύξεις του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, γιατί δυσφήμησε τον πραγματικό κομμουνισμό και το ιδεώδες που περιέγραψε ο Μαρξ.

Φαντάσου επίσης, τελείως αντιδιαλεκτικά, να ήταν τελείως αντεστραμμένοι οι ιστορικοί ρόλοι στην Πολωνία, πχ με ένα ναζιστικό καθεστώς, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα σταθμά και η αντιμετώπιση του παρελθόντος. Μπορεί να βρισκόταν πχ ένας Πολωνός Χατζηνικολάου να πει ότι δε φοβάται τη δημόσια αντιπαράθεση με τους ναζί και ότι δεν τους δίνει βήμα για να τους διαφημίσει, αλλά για να τους αποδομήσει και να τους απομυθοποιήσει, αφαιρώντας τους τη γοητεία του απαγορευμένου. Και να έβγαινε ένα πολωνικό φόρουμ ελεύθερης σκέψης, να οργανώσει έναν πρωτότυπο ιστορικό περίπατο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, με το μενού που σερβιριζόταν στους κρατούμενους. Για το Βαλέσα πχ από την άλλη, δε θα γινόταν ποτέ κάτι αντίστοιχο, γιατί δε νομίζω να κακοπέρασε και να πείνασε ποτέ στη σοσιαλιστική Πολωνία.

Χώρια η προπαγάνδα των ΜΜΕ για τις απεργίες της αντίστοιχης Αλληλεγγύης που παραλύουν το κράτος και την οικονομία. Κι η πλάκα είναι πως στην περίπτωση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, με κοινωνική, λαϊκή ιδιοκτησία, αυτό έχει κυριολεκτική ισχύ. Δεν καταλαβαίνω όμως τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής στο στίχο «οι απεργοί παραλύουν το κράτος», σε μια «ελεύθερη», ιδιωτική οικονομία.

Στην πραγματική ζωή πάλι, μπορεί να βρεθεί κάποιος να αναλύσει το ιστορικό υπόβαθρο και να μας εξηγήσει ότι οι Πολωνοί στην πραγματικότητα δε μισούν τον κομμουνισμό ή τους σοβιετικούς, αλλά διαχρονικά τους Ρώσους, γενικά και αόριστα, και θέλουν να καταστρέψουν οτιδήποτε τους θυμίζει το πέρασμά τους απ’ την πατρίδα τους. Μπορεί επίσης του χρόνου στην Ουκρανία, στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, να ζήσουμε ένα θρίαμβο για τους Πολωνούς που δε νίκησαν το 14’, όταν παρουσίασαν κάτι στα όρια του σοφτ-πορνό, αλλά θα έχουν τη νίκη στο τσεπάκι, εάν στείλουν ένα μοιρολόι για το Κατίν και τη σφαγή των αξιωματικών τους, με την ιστορική εκδοχή του Γκέμπελς. Η Ρωσία θα έχει πραγματικές ελπίδες μόνο αν στείλει ένα αντίστοιχο μοιρολόι για το δράμα και το πισωγύρισμα του 17’, που την κράτησε τόσες δεκαετίες απομονωμένη από το πανηγύρι της καπιταλιστική προόδου.

Στην πραγματική ζωή επίσης, περιμένω από στιγμή σε στιγμή μια αυστηρή νότα διαμαρτυρίας από το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών. Δεν είναι μόνο ότι έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση, η οποία δεν ανέχεται τον αντικομμουνισμό κι αντιδρά άμεσα σε οποιοδήποτε κρούσμα πέσει στην αντίληψή της. Είναι κι ο αριστερός ΥπΕξ που έχουμε, που είχε γράψει πριν από τρεισήμισι δεκαετίες κι ένα βιβλίο για τα πραγματικά γεγονότα στην Πολωνία, και χαρακτηρίζεται από συνέπεια κι αμετακίνητη στάση ως προς τις αρχές του.

Στην πραγματική ζωή πάντα, το επόμενο βήμα της δημοκρατικής ΕΕ που ολοκληρώνεται πολιτικά κι οικονομικά με θαυμαστό, αντιολοκληρωτικό τρόπο, μπορεί να είναι ο λιθοβολισμός κι η δημόσια καύση κομμουνιστών και λοιπών αντιφρονούντων, που παραμένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν.

Ενώ σε ένα μέσο της ελεύθερης, πολυφωνικής ενημέρωσης (όχι όπως στον κομμουνισμό, όπου όλα τα έσκιαζε η φοβέρα της λογοκρισίας και της κρατικής προπαγάνδας), η Πολωνία αναφέρθηκε (για να το διορθώσουν εκ των υστέρων και να μη φαίνεται πια) ως μέλος της ΕΣΣΔ! Μιλάμε, γκαραντί κι εξακριβωμένο… Αντίο ζωή.

Ο Ρεντ-Φλάι λέει ότι δεν είναι μακριά η μέρα που θα ανακαλύψουμε ότι οι ειδησειογραφικές σελίδες του διαδικτύου δε λειτουργούν με συντάκτες, αρθρογράφους, λαντζιέρηδες έστω (με μισθό ή χωρίς, μικρή σημασία έχει), αλλά με λογισμικά «αντιγραφής-επικόλλησης» που αναπαράγουν οτιδήποτε και δεν έχουν κριτική ικανότητα να το ελέγξουν. Εγώ πάλι βλέπω ότι η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε επιστημονική φαντασία και αρχίζει να μοιάζει με δυστοπία, όπου τα ρομπότ αρχίζουν να φοβούνται ότι θα αντικατασταθούν σύντομα από ανθρώπους χωρίς κριτική ικανότητα, που θα τα καταστήσουν περιττά και αναχρονιστικά, ενώ θα εξυμνούν την ελεύθερη έκφραση κι ενημέρωση, τη δημοκρατική πολυφωνία των ΜΜΕ, και την εποχή της πληροφόρησης και της κοινωνίας της γνώσης.

Η αλήθεια είναι πως στις μέρες μας ο αστικός, μεταμοντέρνος μεσαίωνας έχει απλώς μεγαλύτερες, υπερσύγχρονες δυνατότητες να επιβάλει το σκοταδισμό του. Κι αν πολλές φορές βάζει το μεσαίωνα στο στόχαστρο της κριτικής του (με μονόπλευρες και στρεβλωτικές προσεγγίσεις), είναι γιατί μόνο αυτή η σύγκριση του εξασφαλίζει τεκμήρια προοδευτικότητας. Στην πραγματικότητα όμως, έχει προ πολλού εξαντλήσει τον όποιο θετικό ρόλο μπορούσε να παίξει ιστορικά στο κοινωνικό προτσές και δεν έχει κανένα κώλυμα να υιοθετήσει τις πιο καθυστερημένες κι αναχρονιστικές μεθόδους επιβολής (όπως έκανε πχ με τον φονταμενταλισμό και τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν) που πηγαίνουν πίσω κι από τον αστικό διαφωτισμό του 18ου αιώνα.

Αντί επιλόγου, αξίζει να σταθούμε στην ετυμολογική προέλευση του γνωστού μας ρομπότ, από το ρώσικο ρήμα «εργάζομαι» (ραμπότατς), και την κοινή του ρίζα με διάφορους γνωστούς μας όρους από την ιστορία του ΣΔΕΚΡ και του ρώσικου επαναστατικού κινήματος (πχ Ραμπότσεγιε Ντιέλο, κοκ). Το πρόβλημα ασφαλώς δεν είναι ότι οι μηχανές αντικαθιστούν τον άνθρωπο, όπως νόμιζαν οι Λουδίτες, αλλά ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, για να τον πετάξουν στον κάδο της ανεργίας και του «πλεονάζοντος» εργατικού δυναμικού. Σε αυτά τα πλαίσια, επίσης, η μηχανή δεν απαλλάσσει τον άνθρωπο απ’ τον καταναγκαστικό χαρακτήρα της εργασίας, και το απεχθές, κοπιαστικό κομμάτι της, αλλά τον υποτάσσει και τον καθιστά γρανάζι της, με τον πολύ γλαφυρό τρόπο που το έδειξε στους «μοντέρνους καιρούς» ο Τσάρλι Τσάπλιν.

Μόνο σε μια κοινωνία με κοινωνική ιδιοκτησία και κεντρικό σχεδιασμό, ο άνθρωπος θα υποτάξει τις μηχανές για να υπηρετούν τις ανάγκες του και να μειώνουν τον απαιτούμενο χρόνο παραγωγής των αγαθών, συνεπώς και το μέσο εργάσιμο χρόνο. Ως τότε, το πρόβλημα δε θα είναι οι μηχανές, αλλά οι ιδιοκτήτες τους. Δεν κινδυνεύουμε να αποκτήσουν τα ρομπότ  συνείδηση κι ανθρώπινη υπόσταση, αλλά να γίνουν οι άνθρωποι σαν ρομπότ, αλλοτριωμένοι, χωρίς καμία δημιουργική συμμετοχή στην παραγωγή, και υποταγμένοι στα αφεντικά που μεταχειρίζονται την εργατική τους δύναμη. Και δε θα πάψουν να το κάνουν, γιατί αυτή είναι η μόνη πηγή υπεραξίας και πλούτου.

Β.Ι. Λένιν: Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση

 Β.Ι. Λένιν: Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση

Περιεχόμενα:

Εισαγωγικό σημείωμα της Σύγχρονης Εποχής
1. Τα καθήκοντα της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στον ευρωπαϊκό πόλεμο
2.Ο πόλεμος και η σοσιαλδημοκρατία της Ρωσίας
3. Προς τον Α. Γκ. Σλιάπνικοφ
4. Η κατάσταση και τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής Διεθνούς
5. Προς τον Α. Γκ. Σλιάπνικοφ
6. Κάτω από ξένη σημαία
7. Προς τη Συντακτική Επιτροπή της Νάσε Σλόβο
8. Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο
9. Το ζήτημα της ειρήνης
10. Προς την Α. Μ. Κολοντάι
11. Σοσιαλισμός και πόλεμος (Η στάση του ΣΔΕΚΡ απέναντι στον πόλεμο)
Πρόλογος στην 1η Έκδοση (του εξωτερικού)
Πρόλογος στη 2η Έκδοση
Κεφάλαιο Ι. Οι αρχές του σοσιαλισμού και ο πόλεμος του 1914-1915
H στάση των σοσιαλιστών απέναντι στους πολέμους
Οι ιστορικοί τύποι των πολέμων των νεότερων χρόνων
Η διαφορά ανάμεσα στον επιθετικό και τον αμυντικό πόλεμο
Ο σημερινός πόλεμος είναι πόλεμος ιμπεριαλιστικός
Ο πόλεμος ανάμεσα στους μεγαλύτερους δουλοκτήτες για τη διατήρηση και τη στερέωση της δουλείας
«Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα (συγκεκριμένα: Με βίαια) μέσα»
Το παράδειγμα του Βελγίου
Γιατί πολεμάει η Ρωσία;
Τι είναι σοσιαλσοβινισμός
Η Διακήρυξη της Βασιλείας
Κίβδηλες αναφορές στον Μαρξ και τον Ένγκελς
Η χρεοκοπία της ΙΙ Διεθνούς
Ο σοσιαλσοβινισμός είναι ολοκληρωμένος οπορτουνισμός
Η ενότητα με τους οπορτουνιστές είναι συμμαχία των εργατών με τη «δική τους» εθνική αστική τάξη και διάσπαση της διεθνούς επαναστατικής εργατικής τάξης
«Ο καουτσκισμός»
Το σύνθημα των μαρξιστών είναι σύνθημα της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας
Το παράδειγμα της συναδέλφωσης στα χαρακώματα
Για την ήττα της κυβέρνησης της «χώρας σου» στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο
Για τον πασιφισμό και το σύνθημα της ειρήνης
Σχετικά με το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών
Κεφάλαιο ΙΙ. Οι τάξεις και τα κόμματα της Ρωσίας
Η αστική τάξη και ο πόλεμος
Η εργατική τάξη και ο πόλεμος
Η Ρωσική Σοσιαλδημοκρατική Εργατική Κοινοβουλευτική ομάδα και ο πόλεμος
Κεφάλαιο ΙΙΙ. Η αναστήλωση της Διεθνούς
Η μέθοδος των σοσιαλσοβινιστών και του «κέντρου»
Η εσωτερική κατάσταση της αντιπολίτευσης
Το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Ρωσίας και η ΙΙΙ Διεθνής
Κεφάλαιο IV. Η ιστορία της διάσπασης και η σημερινή κατάσταση της σοσιαλδημοκρατίας της Ρωσίας
Οι «οικονομιστές» και η παλιά Ίσκρα (1894-1903)
Ο μενσεβικισμός και ο μπολσεβικισμός (1903-1908)
Ο μαρξισμός και ο λικβινταρισμός (1908-1914)
Ο μαρξισμός και ο σοσιαλσοβινισμός (1914-1915)
Η σημερινή κατάσταση της σοσιαλδημοκρατίας της Ρωσίας
Τα καθήκοντα του Κόμματός μας
12. Προς την Α. Μ. Κολοντάι
13. Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης
14. Η συγκάλυψη της σοσιαλσοβινιστικής πολιτικής με διεθνιστικές φράσεις
15. Για την ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και για την ανεξαρτησία της Πολωνίας, ως συνθήματα της ημέρας στη Ρωσία
16. Για την μπροσούρα του Γιούνιους
17. Προς τον Γκ. Ε. Ζινόβιεφ
18. Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης
19. Για τη χωριστή ειρήνη
20. Θεμελιακές θέσεις σχετικά με το ζήτημα του πολέμου
21. Σχετικά με την τοποθέτηση του ζητήματος της υπεράσπισης της πατρίδας
22. Ανοιχτό γράμμα προς τον Μπορίς Σουβαρίν
23. Πασιφισμός αστικός και πασιφισμός σοσιαλιστικός
Άρθρο (ή Κεφάλαιο) Ι. Στροφή στην παγκόσμια πολιτική
Άρθρο (ή Κεφάλαιο) II. Ο πασιφισμός του Κάουτσκι και του Τουράτι
Άρθρο (ή Κεφάλαιο) III. Ο πασιφισμός των Γάλλων σοσιαλιστών και συνδικαλιστών
Άρθρο (ή Κεφάλαιο) IV. Το Τσίμερβαλντ σε σταυροδρόμι
24. Δώδεκα σύντομες θέσεις για την υποστήριξη από μέρους του Γκ. Γκρόιλιχ της υπεράσπισης της πατρίδας
25. Στροφή στην παγκόσμια πολιτική
26. Προς τον Γ. Σ. Γκανέτσκι
27. Πόλεμος και επανάσταση, διάλεξη στις 14 (27) του Μάη 1917
Σημειώσεις
____________
Λινκ για downlad:
Β.Ι. Λένιν. Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση
ή
Β.Ι. Λένιν. Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση

Πηγή:vivlio2ebook

Ενδοευρωενωσιακοί και ενδογερμανικοί ανταγωνισμοί

Ενδοευρωενωσιακοί και ενδογερμανικοί ανταγωνισμοί

Eurokinissi

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Β. Σόιμπλε με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μ. Ντράγκι

Στις 28/3/2016, στην «Deutsche Welle» δημοσιεύτηκε ρεπορτάζ που έγραφε: «Οσο τα τραπεζικά επιτόκια παραμένουν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, τόσο περισσότεροι Γερμανοί στρέφονται σε επενδύσεις σε σπίτια, διαμερίσματα και οικόπεδα. Σύμφωνα με την Εκθεση για την Αγορά Ακινήτων των αρμόδιων επιτροπών πραγματογνωμόνων οι αγορές ακινήτων κυμάνθηκαν το 2015 μεταξύ 200 και 210 δισ. ευρώ. Οπως δηλώνει ο επικεφαλής των επιτροπών πραγματογνωμόνων Πέτερ Αχε στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων dpa, "για πρώτη φορά σπάμε το φράγμα των 200 δισεκατομμυρίων ευρώ" (...) Λόγω των χαμηλών επιτοκίων η αγορά ακινήτων θα συνεχίσει να βρίσκεται σε τροχιά ανόδου και το 2016. Κίνδυνος για μια φούσκα στην αγορά ακινήτων στο άμεσο μέλλον ωστόσο δεν υπάρχει, καθησυχάζουν οι ειδικοί».
Αυτό που ξεχωρίζει στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ είναι η εκτίμηση της αιτίας για επενδύσεις σε ακίνητα, που είναι τα χαμηλά επιτόκια και είναι ασύμφορο να καταθέτουν στις τράπεζες. Η γερμανική κυβέρνηση είναι αντίθετη στα χαμηλά επιτόκια. Αφενός δυσκολεύουν τις τράπεζες να ενισχύουν την άντληση κεφαλαίων, αφετέρου ενισχύουν τη ζήτηση δανείων, με το φόβο να χαθούν κεφάλαια, λόγω αδυναμίας αποπληρωμής τους και να πάθουν ζημιά. Γι' αυτό και η επισήμανση περί «φούσκας».

Οι επιθέσεις στην ΕΚΤ

Στις αρχές Απρίλη 2016, ο Χανς Βέρνερ Ζιν, Γερμανός οικονομολόγος και πρώην πρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών IFO (εκφράζει τμήματα του κεφαλαίου που στηρίζουν την κυβέρνηση), έγραφε:
«Οι τελευταίες πολιτικές κινήσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) έχουν συγκλονίσει πολλούς παρατηρητές. Ενώ ο στόχος - να αποτραπεί η περαιτέρω μείωση του πληθωρισμού και να τονωθεί η ανάπτυξη - είναι ξεκάθαρος, οι πολιτικές από μόνες τους θέτουν τις βάσεις για σοβαρή αστάθεια.
Οι εν λόγω πολιτικές της ΕΚΤ περιλαμβάνουν το μηδενισμό του επιτοκίου αναχρηματοδότησης από την ΕΚΤ (...) περαιτέρω μείωση στο -0,4% του επιτοκίου κατάθεσης των χρημάτων που οι τράπεζες καταθέτουν στην ΕΚΤ. Επιπλέον, η ΕΚΤ έχει ξεκινήσει μια νέα σειρά τεσσάρων στοχευμένων προγραμμάτων για πιο μακροπρόθεσμη αναχρηματοδότηση με επίσης αρνητικά επιτόκια (...) Προϋπόθεση ότι θα δανείζουν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις (...) Παρόμοιο λάθος έκανε και η Ιαπωνία το 1990, όταν έσκασε η φούσκα των ακινήτων (...) με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να εκτιναχθεί από 67% του ΑΕΠ σε 246% του ΑΕΠ σήμερα (...) Οσο πιο κεϋνσιανά και μονεταριστικά είναι τα φάρμακα που χορηγούνται, τόσο περισσότερο ατονεί η αυτοθεραπευτική ικανότητα των αγορών και εξασθενεί η βούληση χάραξης πολιτικής που να επιβάλλει επώδυνες θεραπείες αποτοξίνωσης για την οικονομία και τον λαό.
Υπάρχουν ήδη μερικά ανησυχητικά σημάδια για αυτό. Οι αγορές ακινήτων στην Αυστρία, στη Γερμανία και το Λουξεμβούργο, σχεδόν εξερράγησαν (...)
Η γερμανική έκρηξη ακινήτων θα μπορούσε να χαλιναγωγηθεί μ' ένα κατάλληλο άλμα στα επιτόκια. Αλλά, με δεδομένη την αποφασιστικότητα της ΕΚΤ να κατευθυνθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση, η φούσκα μόνο θα αυξάνεται. Αν σκάσει, οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι ολέθριες για το ευρώ». Η σύνδεση της «φούσκας» ακινήτων με το ευρώ υποδηλώνει φόβο όχι μόνον επιβράδυνσης αλλά και φόβο για πισωγύρισμα σε κρίση. Υπερβολή, μπορεί να πει κανείς, αλλά με δεδομένη την αρνητική κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία, ποιος μπορεί να το αποκλείσει...
Τον Απρίλη του 2016, τα αστικά ΜΜΕ είχαν αναφορές στην οξύτατη επίθεση του Β. Σόιμπλε στον Μ. Ντράγκι, για το πρόγραμμα νομισματικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η αιτιολογία της επίθεσης του Β. Σόιμπλε στον Μ. Ντράγκι ήταν ότι τα χαμηλά επιτόκια πλήττουν τις συνταξιοδοτικές παροχές και τις αποταμιεύσεις των απλών Γερμανών. Δηλαδή, δεν αυξάνεται το εισόδημα των συνταξιούχων λόγω χαμηλών επιτοκίων και κινδυνεύουν με φτωχοποίηση. Ταυτόχρονα, του «χρέωνε» ευθύνη για τη μεγάλη ενίσχυση του ευρωσκεπτικιστικού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD).
Ηταν μια βολική εκτίμηση που προπαγανδιστικά βόλευε τη γερμανική κυβέρνηση να αποπροσανατολίζει τους συνταξιούχους ως προς την αιτία των δυσκολιών να ζήσουν, αφού οι συντάξεις στη Γερμανία είναι αρκετά χαμηλές σε σχέση με τις ανάγκες τους, αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων της «Ατζέντας 2010», που νομοθέτησε το 2004 η τότε σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, ως έναν παράγοντα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, οι συνταξιούχοι αναγκάζονται να ξαναγυρίζουν στη δουλειά, αφού δεν τους φτάνει η σύνταξη για να ζήσουν.
Στις επιθέσεις απάντησε ο Γερμανός κεντρικός τραπεζίτης, Γ. Βάιντμαν, στηρίζοντας τον Ντράγκι. Ο δε σοσιαλδημοκράτης Γερμανός υπουργός Οικονομίας, Ζ. Γκάμπριελ, είπε ότι «πρέπει να δοθεί ένα τέλος στο παιχνίδι κατηγοριών εις βάρος της ΕΚΤ (...) Το πρόβλημα δεν είναι η ΕΚΤ και ο κ. Ντράγκι αλλά η άρνηση να παραιτηθεί κανείς από την μονόπλευρη πολιτική της λιτότητας».
Ανάλογο ζήτημα αναδεικνύει και η Ιζαμπέλ Σνάμπελ, μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (οι «πέντε σοφοί», μια ανεξάρτητη ομάδα συμβούλων της γερμανικής κυβέρνησης), σε συνέντευξη στη «Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung», (ΑΠΕ, 16/5/2016): «"Η ΕΚΤ έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη, παρότι δεν υπόκειται σε κανέναν κοινοβουλευτικό έλεγχο (...) Εχει επίσης γίνει πιο πολιτική. Αλλά αυτό οφείλεται στο ότι συχνά οι πολιτικοί δεν ανέλαβαν δράση και κατά συνέπεια ανάγκασαν την ΕΚΤ να το κάνει", είπε. Υπερασπίστηκε όμως την πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόζει η ΕΚΤ. "Τα χαμηλά επιτόκια είναι πάνω απ' όλα συνέπεια της οικονομικής κρίσης", είπε. Εξέφρασε διαφορετική άποψη από εκείνη πολλών Γερμανών πολιτικών, για τους οποίους τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια της ΕΚΤ τιμωρούν τους Γερμανούς αποταμιευτές και μειώνουν τα περιθώρια κέρδους των τραπεζών. Οι εκκλήσεις να δοθεί στη Γερμανία μια ισχυρότερη ψήφος (σ.σ. στο Διοικητικό Συμβούλιο) και πιο άμεση επιρροή στην ΕΚΤ κινούνται στη λάθος κατεύθυνση", είπε».

Ορισμένες επισημάνσεις

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, οξύνονται ακόμη παραπέρα οι υπαρκτοί από την έναρξη της εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης ανταγωνισμοί, ανάμεσα σε τμήματα του γερμανικού κεφαλαίου.
Η αλληλοσύνδεση επιτοκίων, καταθέσεων, αγοράς ακινήτων, φουσκών κ.λπ. έχει σχέση με την πολιτική διαχείρισης της κρίσης και της ανάκαμψης του κεφαλαίου, αλλά και με την επιδίωξη να μην ξανακυλήσει η οικονομία της Γερμανίας σε κρίση.
Τα χαμηλά επιτόκια όντως αφαιρούν καταθέσεις από τις τράπεζες, αφού δεν δίνουν μεγάλα κέρδη στους καταθέτες, ενώ μειώνουν και τα κέρδη των τραπεζών. Αυτό όμως σε ένα τραπεζικό σύστημα προκαλεί δυσκολίες και κινδύνους όχι μόνο ζημιών αλλά και κατάρρευσης τραπεζών με δεδομένα και τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια.
Επομένως, η «καρδιά του καπιταλισμού», το χρηματοπιστωτικό σύστημα, χρειάζεται προστασία. Χρειάζεται αποτροπή εκροής καταθέσεων και κατεύθυνσής τους σε άλλες επενδύσεις και αύξηση επιτοκίων για αύξηση κερδών. Στη Γερμανία δεν λείπουν τα προβλήματα στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα, με την «Ντόιτσε Μπανκ», για παράδειγμα, να έχει μεγάλες ζημιές, 40% πτώση της μετοχής της κ.λπ. Αν το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει προβλήματα, εμφανίζονται και αδυναμίες στην προσπάθεια ισχυρής ανάπτυξης.
Η μεταφορά καταθέσεων και η επιδίωξη δανειοδότησης με μηδαμινά επιτόκια για αγορά ακινήτων, αφενός αυξάνουν τις τιμές των ακινήτων λόγω ζήτησης, αφετέρου εγκυμονούν κινδύνους για νέα «κόκκινα» δάνεια, οι «φούσκες» που λένε, δηλαδή ενδεχόμενη εκδήλωση κρίσης στον κατασκευαστικό τομέα που θα χτυπήσει πολλούς κλάδους της οικονομίας.
Για όλ' αυτά, η γερμανική κυβέρνηση αλλά και τμήματα Γερμανών επιχειρηματιών θεωρούν αποκλειστικό υπεύθυνο την ΕΚΤ, ταυτόχρονα όμως φανερώνουν ανταγωνισμούς ανάμεσα στους κατασκευαστές π.χ., από τη μια, και σε άλλες κατηγορίες καπιταλιστών, από την άλλη. Επίσης, εμφανίζεται η μεγάλη κόντρα γύρω από το κοινό νόμισμα και το μείγμα διαχείρισης, που εκφράζεται με την ενδυνάμωση του AfD που είναι κόμμα - δημιούργημα καπιταλιστών που θέλουν επιστροφή στο «μάρκο», άρα ενοποίηση με ισχυρότερα τα «εθνικά χαρακτηριστικά».

Και τα δικαστήρια

Βεβαίως, η υπόθεση της αντιπαράθεσης της γερμανικής κυβέρνησης με την ΕΚΤ έχει ακόμη πιο σφοδρή συνέχεια. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Ημερησίας» 15/5/2016, «μια ομάδα καθηγητών και επιχειρηματιών στη Γερμανία προσέφυγε κατά της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας, γράφει η γερμανική εφημερίδα Welt am Sonntag.
Η προσφυγή αυτή ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην μακρά νομική μάχη ανάμεσα στην ΕΚΤ και ομάδες εντός της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης που επιθυμούν τον περιορισμό των εξουσιών της τράπεζας αυτής.
Η Welt am Sonntag διευκρινίζει ότι το αντικείμενο της πρόσφατης προσφυγής στο Συνταγματικό Δικαστήριο είναι αν η ΕΚΤ υπερέβη την εντολή της με την εκτενή αγορά κυβερνητικών ομολόγων και με τα σχέδιά της να αρχίσει να αγοράζει εταιρικά ομόλογα.
Η γερμανική εφημερίδα συμπληρώνει ότι οι καθηγητές και οι επιχειρηματίες αυτοί πιστεύουν ότι η ΕΚΤ ξεκινάει προγράμματα που ενέχουν ανυπολόγιστους κινδύνους για τον ισολογισμό της γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας και ως εκ τούτου για τους Γερμανούς φορολογούμενους - υπό το πρόσχημα της επίτευξης του στόχου της για πληθωρισμό μόλις κάτω του 2% μεσοπρόθεσμα.
Σύμφωνα με έναν από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας αυτής για την προσφυγή, τον Μάρκους Κέρμπερ, δικηγόρο και καθηγητή δημοσιονομικών, η ΕΚΤ απομακρύνεται από την αρχή της "αναλογικότητας" των μέτρων της».
Οι «Financial Times», για το ίδιο ζήτημα, αναφέρουν: «Το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, το ανώτερο δικαστήριο στη χώρα, προσπαθεί να αποφασίσει αν θα βγάλει απόφαση κατά ενός πιο αμφιλεγόμενου προγράμματος αγοράς ομολόγων, του OMT (Απευθείας Νομισματικές Συναλλαγές), μέσω του οποίου η κεντρική τράπεζα μπορεί να αγοράζει κρατικά ομόλογα σε απεριόριστες δυνητικά ποσότητες για να καταπολεμήσει την εκτίναξη του κόστους δανεισμού για κράτη - μέλη της Ευρωζώνης που πυροδοτείται από πανικό στις χρηματοοικονομικές αγορές.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στο οποίο παρέπεμψε το Συνταγματικό Δικαστήριο την καταγγελία για το OMT, αποφάσισε υπέρ της ΕΚΤ.
(...) οι δύο Γερμανοί που είναι μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ - ο πρόεδρος της Bundesbank Γιενς Βάιντμαν και το μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου, Σαμπίν Λαουτενσλέγκερ - αντιτάχθηκαν στο τελευταίο πρόγραμμα (...) συμφώνησαν και οι δύο πως το πρόγραμμα είναι νόμιμο», (σ.σ. άλλο ένα δείγμα ενδογερμανικών καπιταλιστικών ανταγωνισμών).
Ολα τα παραπάνω αποκαλύπτουν πως οι ανταγωνισμοί στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ οξύνονται συνεχώς, ενώ στη Γερμανία διαπλέκονται με εσωτερικούς ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, με υπόβαθρο την αδύναμη ανάκαμψη και τους κινδύνους επιστροφής στην κρίση. Αυτές οι αντιθέσεις διαπλέκονται επίσης με τις αντιθέσεις για την οικονομική διακυβέρνηση, αντιθέσεις, από τη μια, της Γερμανίας και των συμμάχων της (Φινλανδία, Ολλανδία κ.λπ.) και, από την άλλη, των κρατών του Νότου (Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα), έστω και με διαφοροποιήσεις.
Η Γερμανία, διεκδικεί επίσης στο πλαίσιο της διακυβέρνησης ενισχυμένο ρόλο στην ΕΚΤ, σε όφελος των γερμανικών μονοπωλίων, όπως είπε και η Ιζαμπέλ Σνάμπελ από τους πέντε «σοφούς» της γερμανικής κυβέρνησης.
Οι καπιταλιστές, λοιπόν, «τσακώνονται», αλλά ...όταν τσακώνονται τα βουβάλια στο βάλτο την πληρώνουν τα βατράχια. Οι λαοί, επομένως, θα νιώθουν ολοένα και πιο βαριά στο σβέρκο τους την καπιταλιστική βαρβαρότητα μέχρι να την αποτινάξουν οριστικά, ανατρέποντας την εξουσία του κεφαλαίου.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ Αναγκαίος ο απεγκλωβισμός του λαού από τα διλήμματα της αστικής διαχείρισης

 ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Αναγκαίος ο απεγκλωβισμός του λαού από τα διλήμματα της αστικής διαχείρισης

Copyright 2016 The Associated

Η Πρόεδρος της Βραζιλίας μετά την αποπομπή της που προκάλεσαν πρώην σύμμαχά της αστικά κόμματα, τα οποία αποχώρησαν από τον κυβερνητικό συνασπισμό με το σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Εργαζομένων

Οι εξελίξεις στη Βραζιλία, με την πολιτική κρίση να κορυφώνεται, έχουν βρεθεί διεθνώς στο επίκεντρο της προσοχής.
Καθόλου παράξενο, μιας και μιλάμε για την 7ημεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, την 5η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο από άποψη έκτασης και πληθυσμού, τη μεγαλύτερη χώρα στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη. Μια χώρα που τα προηγούμενα χρόνια σημείωσε μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, φτάνοντας μάλιστα το 2011 να εκτοπίσει τη Βρετανία από την 6η θέση της παγκόσμιας οικονομίας.
Παίζει σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της συμμαχίας των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική) καθώς και σημαντικών διακρατικών καπιταλιστικών ενώσεων (π.χ. Celac, Mercosur/Unasur), που προωθούνται σε επίπεδο Αμερικής. Θυμίζουμε, επίσης, ότι από το 2004, δηλαδή επί «προοδευτικών» κυβερνήσεων, είναι επικεφαλής της στρατιωτικής επέμβασης στην Αϊτή υπό τον μανδύα του ΟΗΕ.

Σκάνδαλα και αποστασίες: Το «ψωμοτύρι» του αστικού πολιτικού συστήματος

Η διαδικασία αποπομπής της Προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ, ενάμιση χρόνο μετά τη νίκη της στις προεδρικές εκλογές του 2014, που συνοδεύτηκε από διαδηλώσεις υπέρ και κατά της και έντονη πολιτική αντιπαράθεση, αποτελεί μια σοβαρή εξέλιξη μετά από μια πολιτική περίοδο 13 χρόνων διακυβέρνησης της χώρας με επικεφαλής Πρόεδρο από το σοσιαλδημοκρατικό PT (Κόμμα των Εργαζομένων) που συνεργάζεται σε κυβερνητικό επίπεδο με το ΚΚ της Βραζιλίας. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως έξω από τα σενάρια «αριστερής διαχείρισης» του καπιταλισμού τοποθετείται το Βραζιλιάνικο ΚΚ.
Αν κάποιος σταθεί στην επιφάνεια των γεγονότων και των αλληλοκαταγγελιών δε βγάζει εύκολα συμπέρασμα. Από τη μια, οι καταγγέλλοντες την Πρόεδρο για διαφθορά είναι οι ίδιοι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στα σκάνδαλα. Είναι ενδεικτικό ότι ο πρόεδρος της Βουλής, Εντουάρντο Κούνια, αφότου πυροδότησε τη διαδικασία που οδήγησε στην απομάκρυνση της Προέδρου Ντίλμα, στη συνέχεια... απομακρύνθηκε και αυτός από το Ανώτατο Δικαστήριο, με κατηγορίες για διαφθορά, που αφορούν πολλά εκατομμύρια αριστερά - δεξιά σε μίζες... Ο Κούνια φυσικά είχε εκλεγεί πρόεδρος της Βουλής με τις ψήφους του PT και ανήκει, μαζί με τον αντιπρόεδρο Τεμέρ, στο πρώην σύμμαχο «κεντρώο» κόμμα PMDB. Ο αντιπρόεδρος Μισέλ Τεμέρ που ανέλαβε χρέη προσωρινού Προέδρου έχει καταδικαστεί για παρατυπίες στην προεκλογική χρηματοδότηση, χάνοντας μάλιστα το δικαίωμα να είναι υποψήφιος για 8 χρόνια, ενώ το όνομά του και μισής ντουζίνας από τους υπουργούς της «αδιάφθορης» κυβέρνησής του εμπλέκεται στις έρευνες για το σκάνδαλο της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας «Petrobras». Καθόλου παράξενο λοιπόν ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση ένα 58% δηλώνει ότι θα ήθελε να τον δει να ακολουθεί το δρόμο της προκατόχου του...
Από την άλλη, οι υποστηρικτές της Προέδρου μιλάνε για «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα», επειδή η κατηγορία με την οποία αποπέμφθηκε και παραπέμφθηκε η Ντίλμα - που κατηγορείται ότι «μαγείρεψε» τα δημοσιονομικά στοιχεία - δε συνιστά εγκληματική πράξη. Οι κατηγορίες για «προδοσία», «πραξικόπημα» και «χτύπημα της δημοκρατίας» αφορούν φυσικά τους... πρώην συμμάχους και ιδιαίτερα το PMBD, τον μεγαλύτερο μέχρι πρότινος εταίρο τους στον κυβερνητικό συνασπισμό εδώ και 8 χρόνια (στήριξε στη 2η εκλογή τον Λούλα το 2006, το 2010 και 2014 την Ντίλμα), που του είχαν ανατεθεί η 2η και 3η θέση (αντιπρόεδρος και πρόεδρος της Βουλής) στην κρατική - πολιτειακή ιεραρχία, από όπου στήριζαν την «προοδευτική» διακυβέρνηση...
Φυσικά, τα σκάνδαλα και οι δοσοληψίες των αστών πολιτικών με τους κεφαλαιοκράτες υπάρχουν και βασιλεύουν, και στη Βραζιλία όπως και στη χώρα μας και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Λ.χ. το 2012 καταδικάστηκαν στη Βραζιλία, με μεγάλες ποινές, γύρω στους 25 επιχειρηματίες και πολιτικοί, μεταξύ των οποίων και κορυφαία στελέχη του ΡΤ.
Αλλά μάλλον ρουτίνα αποτελούν και οι «αποστασίες». Τα παζάρια και η μεταπήδηση των αστικών δυνάμεων από τον ένα συνασπισμό στον άλλο, αλλά και των πολιτικών από το κόμμα με το οποίο έχουν εκλεγεί σε άλλο, είναι συνηθισμένα φαινόμενα, δείγματα ενός πολύ εύθραυστου αστικού κομματικού - πολιτικού συστήματος που προβληματίζει την άρχουσα τάξη. Για αυτό και έχει ανοίξει συζήτηση για την πολιτική μεταρρύθμιση στην κατεύθυνση της θωράκισής του.
Η διεθνής εμπειρία έχει πολλά παραδείγματα χωρών όπου τα - υπαρκτά - σκάνδαλα και η «κάθαρση» αποτέλεσαν το όχημα για βίαιες αναμορφώσεις του πολιτικού συστήματος σε φάσεις που οξύνεται η οικονομική κρίση και οι αντιθέσεις στην καπιταλιστική οικονομία.

Προς αλλαγή μείγματος καπιταλιστικής διαχείρισης

Οποιος κάνει μια σοβαρή ανάγνωση της κατάστασης, δεν μπορεί παρά να αντιληφθεί ότι το ουσιαστικό πρόβλημα βρίσκεται στην οικονομία. Πράγματι, μετά από πολλά χρόνια ορμητικής καπιταλιστικής ανάπτυξης που ωφέλησε τα βραζιλιάνικα μονοπώλια και αναβάθμισε τη θέση της Βραζιλίας διεθνώς υπό τις κυβερνήσεις του PT, η επιβράδυνση της βραζιλιάνικης οικονομίας μετατράπηκε σε στασιμότητα το 2014, για να βυθιστεί το 2015 με -3,8% ύφεση, διόγκωση του χρέους, εκτίναξη του πληθωρισμού και απώλεια πάνω από 1,5 εκατ. θέσεων εργασίας.
Η εξάντληση του μείγματος οικονομικής πολιτικής, που στηρίζεται στην επέκταση των κρατικών δαπανών, και ο προσανατολισμός σε περιοριστικά μέτρα γίνονται φανερά εδώ και κάποια χρόνια και στη Βραζιλία, αλλά και σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ηδη από το 2013 που διαφαίνονται τα πρώτα κρισιακά σημάδια, η κυβέρνηση της Ντίλμα Ρουσέφ προχώρησε σε νέα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου όπως φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές, κίνητρα, παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που συναγωνίζεται τις πιο «νεοφιλελεύθερες» κυβερνήσεις: Λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, πετρελαιοπαραγωγά πεδία¹.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ενρίκε Μεϊρέλες, ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Τεμέρ, διετέλεσε πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Βραζιλίας επί Λούλα. Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο Λούλα προσπαθούσε, τα τελευταία χρόνια, να πείσει την Ντίλμα να τον διορίσει υπουργό Οικονομικών στην κυβέρνησή της.
Η κατάσταση δυσκολεύει την κοινωνική συναίνεση που επεδίωξαν οι κυβερνήσεις του PT με μια σειρά επιδοματικών πολιτικών, που μείωσαν μεν την απόλυτη - ακραία φτώχεια, συνεχίζοντας την πολιτική στήριξης των μονοπωλιακών συμφερόντων, με το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης σε πολύ υψηλά επίπεδα. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να κρυφτεί η πραγματικότητα των 53 και πάνω εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο φτώχειας.

Αστική διαπάλη για τις διεθνείς συμμαχίες

Σοβαρές μερίδες του κεφαλαίου φαίνεται ότι θα προτιμούσαν την κρίση να διαχειριστούν κυβερνητικά σχήματα με μεγαλύτερη σταθερότητα. H κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η επιβράδυνση της Κίνας έχει άμεσο αντίκτυπο στην εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στη Βραζιλία, ενώ δυσκολίες αντιμετωπίζουν και άλλες χώρες των BRICS όπως η Ρωσία και οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε όλη τη Λατινική Αμερική ανάμεσα στις ΗΠΑ, σε χώρες της ΕΕ, τη Ρωσία και την Κίνα. Δυναμώνουν οι προβληματισμοί σε τμήματα του κεφαλαίου για τους διεθνείς προσανατολισμούς της χώρας.
Η διχογνωμία μέσα στην άρχουσα τάξη για τις διεθνείς συμμαχίες της σε συνθήκες κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε ακραία πολιτική όξυνση. Αρκεί να αναλογιστούμε το πρόσφατο παράδειγμα της Ουκρανίας και την τροπή που πήραν οι ενδοαστικές αντιθέσεις στο φόντο των γενικότερων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Αναγκαιότητα η αντικαπιταλιστική πάλη

Σε τέτοιες συνθήκες, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, η σοσιαλδημοκρατική διαχείριση συχνά προετοιμάζει μια έντονη αντιδραστική στροφή στο πολιτικό σύστημα και τις αστικές δυνάμεις, οι οποίες πάντα οριοθετούν κάθε φορά κατά πως τους βολεύει την «νομιμότητα». Τέτοια σημάδια ήδη εκδηλώθηκαν κατά τη διαδικασία αποπομπής της Ντίλμα και θα ενταθούν.
Η οργάνωση της πάλης ενάντια στην αντιδραστική πολιτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Τέμερ, η διεθνιστική αλληλεγγύη με τους αγώνες των εργαζομένων για τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματά τους, θα πρέπει να συνοδευτεί από την ουσιαστική συζήτηση και εξαγωγή συμπερασμάτων για την πορεία που οδήγησε εδώ.
Οι θέσεις που προβλήθηκαν περί «αειφόρου», χωρίς κρίσεις, ανάπτυξης του καπιταλισμού στη Βραζιλία, δεν πήραν υπόψη τους αδυσώπητους οικονομικούς νόμους και τις αντιθέσεις του συστήματος, οδήγησαν σε αυταπάτες. Οι εξελίξεις στη Βραζιλία αποτέλεσαν στοιχείο αντιπαράθεσης και μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα.
Η χειραφέτηση του εργατικού κινήματος από την αστική επιρροή, τον προσανατολισμό του σε σύγκρουση με το αστικό κράτος, τα μονοπώλια και τις πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντά τους είναι το μεγάλο ζητούμενο.
Εχει συσσωρευτεί σημαντική πείρα από την πολιτική των αστικών κυβερνήσεων το δεύτερο μισό της δεκαετίες του '80 μετά τη δικτατορία, και του '90 που προκάλεσαν μεγάλη φτώχεια και υψηλή εκμετάλλευση στην εργατική τάξη της Βραζιλίας, αλλά και από την αστική διακυβέρνηση των Λούλα και Ρουσέφ (2002 - 2016), που συνέχισαν τη διαχείριση του καπιταλισμού με «αριστερά» και «αντινεοφιλελεύθερα» συνθήματα και καλλιέργησαν ψεύτικες προσδοκίες.
Ολα τα παραπάνω αποτελούν βάση για να βγουν σοβαρά συμπεράσματα και να γίνουν βήματα στον απεγκλωβισμό λαϊκών δυνάμεων από το φαύλο κύκλο του δήθεν «μικρότερου κακού». Για να τεθεί αποφασιστικά η αναγκαιότητα της αντικαπιταλιστικής πάλης, της χάραξης από το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα αυτοτελούς στρατηγικής από τα αστικά κέντρα, που θα κοιτά μπροστά, στο σοσιαλισμό, που είναι όρος για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αξιοποιώντας τις τεράστιες δυνατότητες μιας χώρας με απέραντες πηγές πλούτου που καρπώνονται μια χούφτα καπιταλιστών.
Σημείωση:
1. Σε σημείο που εκθέσεις της ΕΕ σημειώνουν πριν από τις εκλογές του 2014 ότι οι διαφορές στην οικονομική πολιτική μεταξύ της Ντίλμα Ρουσέφ και του ανθυποψηφίου της Νέβες του PSDB «στην πράξη είναι μάλλον λιγότερο αισθητές από ό,τι δηλώνουν τα προεκλογικά τους μηνύματα» (http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/IDAN/2014/536412/EXPO_IDA(2014)536412_EN.pdf)