Χτύπησαν «κόκκινο» στον αποπροσανατολισμό του λαού

Χτύπησαν «κόκκινο» στον αποπροσανατολισμό του λαού

Μερίδα του αστικού Τύπου υποστηρίζει ότι «χτυπάει κόκκινο το πολιτικό θερμόμετρο». Στην πραγματικότητα, αυτό που χτυπάει «κόκκινο» είναι η κοινή προσπάθεια των κομμάτων της αστικής διαχείρισης, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, να αποπροσανατολίσουν το λαό, να στρέψουν την προσοχή του σε ήσσονος σημασίας ζητήματα, την ώρα που παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα, με τα οποία όλοι τους συμφωνούν υπηρετώντας το στόχο για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας, κάνουν τη ζωή του κόλαση. Να τον εγκλωβίσουν σε αντιπαραθέσεις περί όνου σκιάς ή έστω για ζητήματα υποδεέστερα συγκρινόμενα με άλλα, ώστε να τον απομακρύνουν απ' την αναζήτηση των αιτιών όλων όσα τον κατατρύχουν στην καθημερινότητά του.
Οι «πολεμικές ιαχές» που καθημερινά ακούγονται απ' τα επιτελεία των κομμάτων αυτών συγκαλύπτουν το θόρυβο του «ολετήρα» που «αλέθει» λαϊκά δικαιώματα, την επίθεση της εργοδοσίας που είναι σε εξέλιξη, τους κινδύνους ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου με την ενεργό συμμετοχή της Ελλάδας. Το επίπεδο της αντιπαράθεσης αποτυπώνεται και λεκτικά. Το Μέγαρο Μαξίμου «βλέπει» στη ΝΔ «σεναριογράφους» και «μονταζιέρες», εντοπίζει «αντανακλαστικά παιδικής χαράς» και σχολιάζει «ξέρουμε ότι αν προσπαθήσουν, μπορούν να γίνουν ακόμα πιο ευφάνταστοι και διασκεδαστικοί».
Απ' την πλευρά τους, στελέχη της ΝΔ καταγγέλλουν ότι «ζούμε την "πολιτική σχιζοφρένεια" του ΣΥΡΙΖΑ» (Γ. Βρούτσης). Ο εκπρόσωπος Τύπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Γ. Κουμουτσάκος, διαπιστώνει ότι «ο μπούσουλας χάθηκε» και διερωτάται «πρωθυπουργός υπάρχει;», θυμίζοντας την ανακοίνωση προ δεκαπενθημέρου του ΣΥΡΙΖΑ με τίτλο: «Εξαφάνιση του προέδρου της ΝΔ. Μπορείτε να βοηθήσετε;»!!!
Τα παραπάνω για ζητήματα όπως οι καταλήψεις, για το ποιος ζήτησε πρώτος προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή για την Παιδεία, για το αν, ποιος και πόσο σέβεται το θρησκευτικό αίσθημα κ.λπ. κ.λπ. Ο σχετικός «κουρνιαχτός» ίσως δεν επέτρεψε σε πολλούς να δουν ότι την ίδια ώρα ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Ενωση Κεντρώων ψήφιζαν μαζί στη Βουλή για την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με κοινοτικές οδηγίες, σε ό,τι αφορά δημόσιες συμβάσεις και συμβάσεις παραχώρησης, αίροντας και το παραμικρό εμπόδιο και απελευθερώνοντας τη δράση μονοπωλιακών ομίλων στα δημόσια έργα.

Σιγή ασυρμάτου για τα κρίσιμα

Ακόμα και στα ζητήματα του εκλογικού νόμου και της συνταγματικής αναθεώρησης, των επιχειρούμενων δηλαδή απ' την κυβέρνηση προσαρμογών με στόχο τη μεγαλύτερη σταθερότητα στο αστικό πολιτικό σύστημα, η αντιπαράθεσή τους αφορούσε το πώς θα επιτευχθεί αυτός ο στόχος. Βεβαίως πάνω σε αυτά διαφωνούσαν με κριτήριο και την επιδίωξη κάθε αστικού κόμματος να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν τη διαδικασία.
Με «χλιαρές» γκρίνιες τους για επιπτώσεις της εφαρμοζόμενης πολιτικής π.χ. οι μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις που «μετράνε» αυτές τις μέρες οι συνταξιούχοι - όπως έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση - προσπαθούν να τις χρεώσουν στην κακή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και όχι στη στρατηγική του κεφαλαίου την οποία άλλωστε και στηρίζουν. Γι' αυτό ούτε αναφέρονται στην επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι σε μια σειρά επιχειρήσεις και κλάδους από το κεφάλαιο ούτε βεβαίως ανοίγουν το ζήτημα των Εργασιακών που φέρνει η δεύτερη «αξιολόγηση». Εδώ, άλλωστε, οι ενώσεις του κεφαλαίου και οι λυκοσυμμαχίες του, ο ΣΕΒ και η ΕΕ, έχουν κάνει καθαρό ότι οι νέες ανατροπές συνιστούν προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για την «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου.
Η σιωπή γίνεται εκκωφαντική όσον αφορά αποφάσεις που εμπλέκουν βαθύτερα τη χώρα σε επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή. Για την προσήλωσή του στο ευρωενωσιακό και ΝΑΤΟικό πολεμοκάπηλο πλαίσιο διαβεβαίωσε ο Αλ. Τσίπρας κατά τη συμμετοχή του στις εργασίες του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Βουλγαρίας στη Σόφια την περασμένη Δευτέρα. Ενα πλαίσιο που μόνο κινδύνους εγκυμονεί για το λαό, αφού τον εμπλέκει σε επικίνδυνους και ιδιαίτερα οξυμένους ανταγωνισμούς. Κι εδώ σιγή ασυρμάτου απ' τα άλλα κόμματα, καθώς πρόκειται για αποφάσεις που θα στήριζαν και αυτοί αν ήταν κυβέρνηση, αφού εντάσσονται στο πλαίσιο της λεγόμενης «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» της ελληνικής αστικής τάξης.
Για όλα αυτά ούτε λέξη, την ίδια ώρα ο Κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε λαλίστατος, ζητώντας να διεξαχθεί συζήτηση στη Βουλή για την Παιδεία, όχι φυσικά για να καταδείξει και να αναδείξει ζητήματα σχετικά με το περιεχόμενό της, τις ελλείψεις κ.λπ., αλλά για να καταγγείλει «πρωτοφανείς αποφάσεις ιδεοληψίας και ανικανότητας» σαν αιτία υποβάθμισης της δημόσιας Παιδείας και να στηλιτεύσει την υποτιθέμενη διάλυση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στο πλαίσιο αυτό καταλόγισε στην κυβέρνηση «κομματοκρατία και αναξιοκρατία, εξίσωση προς τα κάτω, πολιτική παραπλάνηση, αυταρχισμό και επιβολή των βίαιων μειοψηφιών, εκπαιδευτικό επαρχιωτισμό και απομόνωση».
Ταυτόχρονα, αξιοποιώντας τη συνάντησή του με τον δήμαρχο Αθήνας στηλίτευσε φαινόμενα «ανομίας» και υπερασπίστηκε το «νόμος και τάξη», ανάγοντας την «ασφάλεια» σε «απαραίτητη προϋπόθεση για την ίδια την ελευθερία».

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Ο αποπροσανατολισμός του λαού δεν αποσκοπεί παρά στη χειραγώγησή του, σε μια περίοδο, όπου οι συνέπειες παλιών αντιλαϊκών μέτρων βαραίνουν απελπιστικά στην πλάτη του, ενώ νέα «μαγειρεύονται» και ετοιμάζεται το «σερβίρισμά» τους. Ο κουρνιαχτός που σηκώνουν τα κόμματα της διαχείρισης, μεταφέροντας την αντιπαράθεσή τους μακριά απ' τα ουσιώδη για το λαό ζητήματα, οι διακηρύξεις περί ενός νέου κοινωνικού κράτους, «νόθες» στο βαθμό που δεν αναφέρονται παρά παρεμβάσεις διαχείρισης της ακραίας φτώχειας και επ' ουδενί σε ανάκτηση απωλειών, αλλά κυρίως η κάλπικη υπόσχεση στο λαό ότι θα έχει μερίδιο στην ανάπτυξη, συνιστούν παρεμβάσεις στοχευμένες στην εξασφάλιση της ανοχής αν όχι της συναίνεσής του, στην εξουδετέρωση των αντιδράσεών του.
Εν ολίγοις, ένα νέο παραμύθιασμα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη απ' την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ - συνεπικουρούμενη απ' τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, την Ενωση Κεντρώων - προκειμένου να πειστεί ο λαός να βάλει πλάτη σε ένα στόχο εχθρικό για τα δικά του συμφέροντα.
Οι προθέσεις τους σκιαγραφούνται με σαφήνεια στους κομπασμούς π.χ. της κυβέρνησης για την επανεκκίνηση μεγάλων έργων, αναφέροντας ότι «μέσα σε συνθήκες σκληρών δημοσιονομικών περιορισμών - τα έργα αυτά ολοκληρώνονται και παραδίδονται με απόλυτη κατοχύρωση του δημοσίου συμφέροντος και, προπαντός, του συμφέροντος των τοπικών κοινωνιών» και υποσχόμενο ότι «και άλλα βαλτωμένα έργα πρόκειται να παραδοθούν άμεσα». Η υπόνοια μιας ευημερίας που υποκρύπτεται σε τέτοιες παρεμβάσεις δεν αντέχει σε καμία σοβαρή κριτική, αφού πρόκειται για έργα που έρχονται να ικανοποιήσουν ανάγκες του κεφαλαίου και όχι βεβαίως του λαού που τα χρυσοπληρώνει.
Ομοίως, η υπόσχεση που υπονοεί δίχως να διατυπώνει καθαρά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Σ. Φάμελλος, ότι ο λαός θα ωφεληθεί απ' τον αναπτυξιακό νόμο ή απ' τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, προσκρούει στην εμπειρία που αποδεικνύει περίτρανα ότι λίγοι ξεκοκαλίζουν τα κάθε είδους κονδύλια του κοινοτικού ή του κρατικού κορβανά, που άλλωστε για τους λίγους προορίζονται εξαρχής. «Αυτήν τη βδομάδα, μαζί με τις προτάσεις του Πρωθυπουργού για τη συνταγματική αναθεώρηση, είχαμε τις ανακοινώσεις για την προστασία της κοινωνίας και τη συνέντευξη του υπουργού ...σχετικά με την προκήρυξη νέων προγραμμάτων του ΕΣΠΑ και την ενεργοποίηση του νέου αναπτυξιακού νόμου, το Σεπτέμβριο. Αυτές είναι οι υποχρεώσεις μας. Η δημοκρατία, η κοινωνία και η εργασία», δήλωσε.
Ιδιο στίγμα εξέπεμψε και ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, προβάλλοντας και την επιθυμία τους για συναίνεση του λαού σαν πραγματικότητα, όταν υποστήριξε: «Η χώρα χρειάζεται ανάπτυξη, ουσιαστικό πολιτικό διάλογο και ήπιο πολιτικό κλίμα. Πρέπει να θέσουμε όλοι - κυβέρνηση και αντιπολίτευση - σε ύψιστη προτεραιότητα το να αναδειχθεί η χώρα μας, σε μια ταραγμένη περίοδο, ως πόλος ασφάλειας, σταθερότητας και ειρηνικής ανάπτυξης της κοινωνίας και της οικονομίας ...Εκτιμώ ότι αυτή η στροφή που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας προς το ρεαλισμό επιβραβεύεται από τον κόσμο, παρά την κοινωνική δυσφορία που δικαιολογημένα υπάρχει λόγω των οικονομικών μέτρων. Απόλυτη προτεραιότητά μας αυτήν τη στιγμή είναι οι επενδύσεις ...Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιστοιχηθεί το πολιτικό κλίμα με επενδύσεις, ανάπτυξη, μείωση της ανεργίας και τη δημιουργία ενός σοβαρού κράτους».

Συναίνεση στο τσάκισμα του λαού

Κι επειδή η απόσπαση της συναίνεσης του λαού στα όσα αντιλαϊκά υπαγορεύει η ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας ανάγεται σε μείζονα στόχο για την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, δεν λείπουν και οι υποδείξεις να δώσει πρώτο αυτό το παράδειγμα. Η επίτευξη συναίνεσης μεταξύ των δυνάμεων της αστικής διαχείρισης διαπέρασε την κυβερνητική προπαγάνδα και κατά τη συζήτηση των αλλαγών στον εκλογικό νόμο. Την αναγκαιότητά της δεν παραγνωρίζουν οι άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, αφού ξέρουν ότι η ένταση και η διάρκεια της επίθεσης στο λαό θα είναι τέτοια που το βάρος πρέπει να επιμεριστεί ώστε να μην προκαλούνται και επικίνδυνοι κραδασμοί στο αστικό πολιτικό σύστημα.
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα ανέφερε ο Δ. Παπαδημούλης, που, αφού απολογήθηκε για λογαριασμό του κόμματός του γιατί «στο παρελθόν έχουν υπάρξει αντιπολιτευτικές υπερβολές από όλους, μηδενός εξαιρουμένου, και δεν θα υποστηρίξω ότι ό,τι έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τέλειο ... πρέπει επιτέλους να δούμε κάποια στιγμή και την καμπούρα μας. Πέρα από τις ευθύνες της Τρόικα και τα λάθη του μνημονίου, θα δούμε τι προκάλεσε τα μνημόνια, αλλά και την ανάγκη να έχουμε νοικοκυρεμένα δημόσια οικονομικά, μια καλύτερη διοίκηση και αποτελεσματικότερη δικαιοσύνη;», θύμισε στα κόμματα της αστικής διαχείρισης την αποστολή τους, λέγοντας ότι «η χώρα χρειάζεται σοβαρό διάλογο για το σχέδιο που θα μας βγάλει μια ώρα γρηγορότερα από την κρίση... Επομένως, όπου μπορούμε να συνεννοούμαστε να συνεννοούμαστε και όπου διαφωνούμε να διαφωνούμε με επιχειρήματα, χωρίς εμφυλιοπολεμικό φανατισμό, κι όσοι έχουν την πλειοψηφία να κυβερνούν, ενώ όσοι έχουν τη μειοψηφία να ελέγχουν».
Είναι προφανές ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο λαός πρέπει να ανατρέψει τους σχεδιασμούς τους και να είναι αυτός που θα πει την τελευταία λέξη. Η οργάνωση της πάλης του μέσα απ' τις γραμμές του ταξικού κινήματος, η συμπόρευσή του με το ΚΚΕ στην κατεύθυνση διεκδίκησης ενός άλλου δρόμου ανάπτυξης είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος για διέξοδο απ' τη σημερινή πραγματικότητα.

Χαμένοι στη... μετάβαση

Χαμένοι στη... μετάβαση

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος και ο σχολιασμός του αξιοποιήθηκαν από τις δυνάμεις του οπορτουνιστικού ρεύματος ως ευκαιρία για να προβληθεί η γραμμή που παρουσιάζει ως επαναστατική πολιτική τον απεγκλωβισμό από την ΕΕ σε καπιταλιστικό έδαφος, χωρίς ανατροπή της αστικής εξουσίας. Η γραμμή αυτή παρουσιάζεται κυρίως σε δύο εκδοχές: Είτε ως γραμμή βελτίωσης της κατάστασης του λαού, ως μια «μικρή νίκη» που μπορεί να έχει φιλολαϊκά αποτελέσματα εντός του καπιταλισμού (μια τέτοια γραμμή προβάλλεται κατά κύριο λόγο από δυνάμεις της ΛΑΕ), είτε ως κρίκος συσπείρωσης για να υπηρετηθεί η αντικαπιταλιστική πάλη (γραμμή που προβάλλουν τμήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες ομάδες).
Και οι δύο αυτές εκδοχές, που σκόπιμα αποσπούν το ζήτημα της εξουσίας από την πάλη ενάντια στην ΕΕ, δε διαχωρίζονται ουσιαστικά από το ρεύμα του αστικού ευρωσκεπτικισμού. Ο λεγόμενος «ευρωσκεπτικισμός», ως αστικό ρεύμα αμφισβήτησης της ΕΕ, έχει γεννηθεί ως προϊόν των οξυμένων ενδοαστικών αντιθέσεων σε σχέση με την πορεία της ΕΕ και της Ευρωζώνης, τη θέση της κάθε αστικής τάξης στον ανταγωνισμό της με τις υπόλοιπες καθώς και τις συμμαχίες μεταξύ τους. Αγκαλιάζει ένα υπολογίσιμο τμήμα του κεφαλαίου και αστικών πολιτικών δυνάμεων και επιδρά εγκλωβίζοντας λαϊκές δυνάμεις στα διλήμματα και τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου. Η γραμμή του οπορτουνισμού οδηγεί αντικειμενικά τα λαϊκά στρώματα στην ουρά της αστικής αυτής πολιτικής, σε αντίθεση με τη γραμμή του ΚΚΕ, που υποστηρίζει την ανάγκη σκληρής διαπάλης με τον αστικό ευρωσκεπτικισμό και όχι την ανοχή ή συμμαχία μαζί του, που δίνει τη μάχη για να προσανατολίζεται η λαϊκή απόρριψη προς την ΕΕ στον αγώνα για την κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.

Υπάρχει έξοδος από την ΕΕ υπέρ του λαού χωρίς ανατροπή της αστικής εξουσίας;

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος εκφράζει έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην ΕΕ, η οποία καταγράφεται και σε άλλες χώρες. Είναι μια δυσαρέσκεια δίκαιη και δικαιολογημένη από τα χρόνια εφαρμογής αντιλαϊκών πολιτικών και την κατάσταση που ζουν τα λαϊκά στρώματα στις χώρες της ΕΕ, ανεξάρτητα από το ταξικό και πολιτικό της βάθος. Το ζητούμενο είναι αυτή η λαϊκή διαμαρτυρία να στοχεύσει τον πραγματικό ένοχο, την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, και όχι να εγκλωβίζεται στη μία ή την άλλη παραλλαγή της αστικής πολιτικής, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και την αναπροσαρμογή των συμμαχιών των καπιταλιστικών κρατών. Αυτό δεν μπορεί να υπηρετηθεί όσο μένει εγκλωβισμένη σε ξένα συμφέροντα.
Η ΛΑΕ, που ως κεντρική προγραμματική αντίληψη έχει τη χρεοκοπημένη αυταπάτη μιας φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, διακηρύσσει ότι ενώ «το καλύτερο θα ήταν να είχαμε ένα Left Brexit (αριστερό Brexit)... ωστόσο υπάρχει το δεύτερο καλύτερο (...) το ''καπιταλιστικό'' Brexit» (Γ. Τόλιος, στέλεχος ΛΑΕ) και δηλώνει ικανοποίηση, διά στόματος επικεφαλής της, για το γεγονός ότι μετά το Brexit η βρετανική - καπιταλιστική, για να μην ξεχνιόμαστε! - οικονομία «βρίσκει την ισορροπία της και κινείται μάλλον ανοδικά». Ο Γ. Τόλιος επίσης εκτιμά ότι πλέον είναι ευκολότερες «ακόμα και μικρές νίκες για βελτίωση της κατάστασης του βρετανικού λαού». Η αντίληψη αυτή ξεχνά ότι το Brexit στηρίχτηκε από ορισμένα τμήματα του βρετανικού κεφαλαίου αλλά και του κεφαλαίου των ΗΠΑ, όχι από φιλολαϊκή σκοπιά, αλλά ως προοπτική βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς τους, που περιλαμβάνει σταθερά το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, αλλά και ότι για να πετύχει το εργατικό κίνημα τις όποιες «μικρές νίκες» χρειάζεται γραμμή ρήξης με το κεφάλαιο και όχι γραμμή σύμπλευσης μαζί του. Παραβλέπει, για παράδειγμα, ότι με τη γραμμή μη διαχωρισμού από τις αστικές δυνάμεις το εργατικό - λαϊκό κίνημα μπορεί να βρεθεί πιο βαθιά εγκλωβισμένο στη βάση της αποδοχής ενός θεωρούμενου «κοινού στόχου», όπως και υποτιμά τον κίνδυνο να συσπειρωθούν τα λαϊκά στρώματα γύρω από την αστική τους κυβέρνηση, που θα κληθεί να εφαρμόσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που έχει τη σφραγίδα της «λαϊκής βούλησης».
Από τη μεριά τους, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο «Εργατικός Αγώνας» και άλλοι συμπίπτουν στην αντίληψη ότι είναι ζημιογόνα η γραμμή του ΚΚΕ, που προβάλλει το στόχο της εργατικής - λαϊκής εξουσίας ως προϋπόθεση για να λειτουργήσει προς όφελος του λαού η έξοδος από την ΕΕ, διότι εμποδίζει τη συγκέντρωση δυνάμεων γύρω από το «αντι-ΕΕ μέτωπο». Το ΝΑΡ, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι στο όνομα της «συνολικής ανατροπής το ΚΚΕ δε σηκώνει το γάντι της αντιπαράθεσης με την ΕΕ» (ΠΡΙΝ) και ο «Εργατικός Αγώνας» ότι «η σύνδεση του αιτήματος της αποδέσμευσης με την ανατροπή του καπιταλισμού (σ.σ. από το ΚΚΕ) οδηγεί σε ανυπαρξία δράσης εναντίον της ΕΕ».
Το ερώτημα - κλειδί είναι, επομένως, αν μπορεί η έξοδος από μια ιμπεριαλιστική συμμαχία όπως η ΕΕ, αποσπασμένη από το πρόβλημα της εξουσίας, να αποτελέσει φιλολαϊκή διέξοδο πολύ δε περισσότερο σε ριζοσπαστική ανατρεπτική κατεύθυνση. Οι δυνάμεις του οπορτουνισμού δίνουν σ' αυτό θετική απάντηση και σκόπιμα παρακάμπτουν το κομβικό ζήτημα, δηλαδή το ποια τάξη και για ποιου το συμφέρον θα πραγματοποιήσει την έξοδο από την ΕΕ, ποια εξουσία και ποια οικονομία μπορεί να λύσει τα λαϊκά προβλήματα.
Η πηγή του προβλήματος βρίσκεται στο ότι αυτές οι δυνάμεις καλλιεργούν μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για την εργατική λαϊκή πάλη στις σημερινές συνθήκες. Είτε το λένε ρητά είτε όχι, υποστηρίζουν ότι το εργατικό κίνημα μπορεί, σε συνθήκες καπιταλιστικής κυριαρχίας, να επιβάλει τη δική του θέληση, χωρίς να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου. Αρκεί να επιλέγει τα σωστά αιτήματα που «σιγά σιγά» θα «ριζοσπαστικοποιούν» το λαό. Χωρίς να θεωρείται ως προϋπόθεση για την ανατροπή η ύπαρξη αντικειμενικών συνθηκών αποσταθεροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτός είναι ο πυρήνας της «μεταβατικής» λογικής και των διαφόρων «μεταβατικών προγραμμάτων». Για να δικαιολογηθεί η αναζήτηση αυτών των «μεταβατικών κρίκων» παρουσιάζεται συχνά μια εικόνα συνεχούς αστάθειας του αστικού συστήματος, που μπορεί να οξυνθεί με τον κατάλληλο κρίκο, αίτημα, στόχο πάλης ή ακόμα και πολιτική πρωτοβουλία. Με βάση αυτήν την οπτική, όπως έγραφε σε παλαιότερη αρθρογραφία του ο Γ. Δελαστίκ, διευθυντής του ΠΡΙΝ, «Brexit ίσον επανάσταση!». Με παρόμοια λογική αυτές οι δυνάμεις παρουσίαζαν σε προηγούμενη φάση ως μεταβατικό κρίκο την «αριστερή κυβέρνηση» ή το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα με τα γνωστά τραγικά για το λαό αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα, η συγκέντρωση δυνάμεων με αυτήν τη γραμμή οδηγεί το κίνημα στον εγκλωβισμό αναζητώντας χίμαιρες μεταβατικών προγραμμάτων και σταδιών που δήθεν θα φέρουν πιο γρήγορα την ανατροπή. Εξάλλου τα διάφορα μεταβατικά αιτήματα (όπως έξοδος από ευρώ/ΕΕ, εθνικοποιήσεις κ.λπ.) αν δε συνδεθούν με την πάλη για την εργατική εξουσία, μπορούν να αποτελέσουν μετρα στα πλαίσια μιας εναλλακτικής αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για γραμμή αφοπλισμού του κινήματος, που τελικά δεν οδηγεί ούτε σε ισχυροποίηση της πάλης ενάντια στην ΕΕ και τις αστικές κυβερνήσεις. Μόνο η συγκέντρωση δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση αυτοτελής απο κάθε εκδοχή αστικής διαχείρισης μπορεί να υπηρετήσει σε μη επαναστατικές συνθήκες τη πάλη για την βελτίωση του συσχετισμού και τη συγκέντρωση δυνάμεων στην κατεύθυνση της πάλης για την εξουσία.

Η συγκρότηση της κίνησης «ΔιΕΕξοδος» και η καμπάνια Grexit της ΛΑΕ

Το θέμα της εξόδου από την ΕΕ, με αφορμή και το Brexit, εμφανίζεται τώρα ως το νέο «ιερό δισκοπότηρο» (όπως προηγουμένως η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η αντιμνημονιακή πάλη), που μπορεί, χωρίς ανατροπή της αστικής εξουσίας, να οδηγήσει σε ριζοσπαστικές αλλαγές. Γι' αυτό έχει γίνει πεδίο ζυμώσεων και συγκλίσεων ανάμεσα στα οπορτουνιστικά κόμματα και ομάδες. Σε αυτήν τη βάση δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του «Εργατικού Αγώνα» και μικρότερες ομάδες («Ενωση Δικαίων», ομάδα Πατέλη κ.ά.) συνέπραξαν πρόσφατα στη συγκρότηση κίνησης με το όνομα «ΔιΕΕξοδος» (ιδρυτική συνέλευση στις 3/7) που προβάλλει ως βασική θέση ότι «υπάρχει ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση», χωρίς να λέει καμιά κουβέντα για το ζήτημα της εξουσίας. Επίσης, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετείχε στην εκδήλωση της ΛΑΕ «Brexit - Ελλάδα - Ευρώπη (8/7), την οποία χαιρέτισαν επίσης αντιπρόσωποι του ΕΠΑΜ και του κόμματος «Χριστιανική Δημοκρατία», με το οποίο συνεργάζεται η ΛΑΕ.
Η ΛΑΕ, με τη σειρά της, διεξάγει αυτό το διάστημα καμπάνια τυπώνοντας μπλουζάκια (!) με το λογότυπο Grexit. Θυμίζουμε βέβαια ότι η ΛΑΕ υιοθετεί ως επίσημη θέση την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη, όχι όμως και από την ΕΕ, για την οποία περιορίζεται σε «ανυπακοή στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές» της και παραπέμπει σε δεύτερο χρόνο την αποδέσμευση. Ουσιαστικά, το πρόγραμμα της ΛΑΕ περιλαμβάνει την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως «φάρμακο» για την καπιταλιστική ανάπτυξη, πλασάροντας το μύθο μιας δίκαιης διανομής του πλούτου, και όλα αυτά χωρίς άμεση αποδέσμευση από την ΕΕ. Με άλλα λόγια, το «μεταβατικό πρόγραμμα» της ΛΑΕ είναι ένας καπιταλισμός με δραχμή, εντός ΕΕ (τουλάχιστον αρχικά) με αναπροσανατολισμό των διεθνών συμμαχιών προς άλλα καπιταλιστικά κράτη, όπως η Ρωσία και οι BRICS. Εννοείται ότι τη «φανέλα» ενός τέτοιου Grexit θα μπορούσαν να τη φορέσουν άνετα και αστικές δυνάμεις.
Αλλωστε, τα οπορτουνιστικά κόμματα δεν είναι τα μόνα που διεκδικούν να «καβαλήσουν» το ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού, το οποίο είναι κατά βάση αστικό. Για παράδειγμα, έξοδο από το ευρώ υποστηρίζει και το νέο κόμμα των Καρατζαφέρη - Μπαλτάκου (Εθνική Ενότητα) που με ανακοίνωσή του χαιρέτισε τη «γενναία απόφαση των Βρετανών» που «δείχνουν το δρόμο». Θυμίζουμε τη χρόνια σχέση του Γ. Καρατζαφέρη με τον Ν. Φάρατζ (του βρετανικού ευρωσκεπτικιστικού κόμματος UKIP, εκ των ηγετών της καμπάνιας του Brexit) από την εποχή που ο ΛΑ.Ο.Σ. ήταν στο Ευρωκοινοβούλιο και συμμετείχαν στην ίδια ευρωομάδα.

Πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία

Οσο φουντώνουν οι ενδοαστικές αντιθέσεις, όσο δυναμώνει ο κίνδυνος εκδήλωσης γενικευμένων συγκρούσεων ανάμεσα στα αντιτιθέμενα καπιταλιστικά κράτη, τόσο θα φουντώνουν τα διλήμματα που θα παρουσιάζονται στο λαό με στόχο τη ρυμούλκησή του στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Για να μη βρεθεί ο λαός έρμαιο και υποχείριο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών πρέπει να κατευθύνει την πάλη του σε γραμμή ρήξης, να μη δείχνει εμπιστοσύνη υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στις αστικές δυνάμεις, να μη συμπαρατάσσεται σε καμία περίπτωση με τους δικούς τους σκοπούς. Με γραμμή που εξασφαλίζει την ιδεολογική και πολιτική αυτοτέλεια του εργατικού - λαϊκού κινήματος, την προετοιμασία δράσης σε συνθήκες οξυμένου ταξικού αγώνα.
Το συμφέρον του ελληνικού, όπως και του βρετανικού λαού, είναι να μην ταχθεί κάτω από «ξένη σημαία». Να μην υποταχθεί στα συμφέροντα της αστικής τάξης και των διαφόρων τμημάτων της, που καθορίζουν τις επιλογές και τις διεθνείς τους συμμαχίες με κριτήριο την καπιταλιστική κερδοφορία και τη μεγαλύτερη δυνατή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Η αναγκαία καταδίκη της ΕΕ, η πάλη για την αποδέσμευση κάθε χώρας από αυτή, για να είναι αποτελεσματικές και προς όφελος του λαού, πρέπει να συνδεθούν με την ανάγκη ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου, με την εργατική - λαϊκή εξουσία. Μόνο έτσι μπορεί να δυναμώσει πραγματικά, να αποκτήσει νόημα και βάθος η πάλη ενάντια στην ΕΕ.

Κώστας ΜΠΟΡΜΠΟΤΗΣ
Μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

Απλόχερες προσφορές με στόχο την προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων

Απλόχερες προσφορές με στόχο την προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων

Eurokinissi

Δεδομένη είναι η προσήλωση της κυβέρνησης στην υλοποίηση των στόχων του κεφαλαίου

Σε κάθε είδους επιθετικές προσφορές σε όφελος και για λογαριασμό τμημάτων του εγχώριου κεφαλαίου προχωρά το επόμενο διάστημα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στο πλαίσιο της εφαρμογής του 3ου μνημονίου αλλά και πέραν αυτού. Στη Βουλή αναμένεται να κατατεθούν, το προσεχές διάστημα, οι συμπληρωματικές φορολογικές διατάξεις που αφορούν στην προκλητική ευνοϊκή ρύθμιση για τα αδήλωτα εισοδήματα της εγχώριας πλουτοκρατίας και τη χρήση του πλαστικού χρήματος, η οποία θα συνδέεται με το αφορολόγητο όριο των μισθωτών και συνταξιούχων.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες:
-- Η προκλητική ρύθμιση για τα αδήλωτα κεφάλαια της εγχώριας πλουτοκρατίας αναμένεται να προβλέπει ειδική προνομιακή μεταχείριση για όσα «επαναπατρίζονται» στις εγχώριες τράπεζες. Ο υπολογισμός του φόρου θα γίνεται με βάση την κλίμακα φορολόγησης που ίσχυε κατά το έτος που δηλώνεται ότι αποκτήθηκαν τα εισοδήματα, ενώ παράλληλα προβλέπονται και εκπτώσεις στα επιβαλλόμενα πρόστιμα.
-- Η «χρήση του πλαστικού χρήματος στις συναλλαγές» συναρτάται με το αφορολόγητο όριο. Με πρόσχημα την «πάταξη της φοροδιαφυγής», έρχεται να διογκώσει ακόμη περισσότερο τα χαράτσια στα εισοδήματα μισθωτών, συνταξιούχων και άλλων κατηγοριών του λαϊκού πληθυσμού, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι θα πρέπει να δαπανούν τουλάχιστον το 10% του εισοδήματός τους μέσω καρτών, προκειμένου να διατηρούν το όποιο αφορολόγητο τους έχει απομείνει. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιβάλλονται πρόστιμα, ανάλογα με το υπολειπόμενο ύψος των απαιτούμενων αποδείξεων. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια ακόμη «τεχνική» περαιτέρω συμπίεσης του ήδη κουτσουρεμένου αφορολόγητου ορίου.
Από την πλευρά του, ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός από φέτος θα είναι σε θέση να ελέγχει τη σχετική δαπάνη, λόγω της χρήσης των ηλεκτρονικών πληρωμών.
Ειδικότερα, το νομοσχέδιο για το πλαστικό χρήμα θα προβλέπει ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι ηλικίας έως 75 ετών που δεν κατοικούν σε περιοχές με πληθυσμό έως 3.000 κατοίκους θα πρέπει να δαπανούν με πιστωτική, χρεωστική κάρτα ή άλλο τραπεζικό μέσο τουλάχιστον ένα ποσοστό του εισοδήματός τους στη βάση ειδικής κλίμακας.
Σε αυτό το πλαίσιο, για εισοδήματα μέχρι 10.000 ευρώ, προβλέπονται δαπάνες μέσω καρτών στο 10% (δηλαδή 1.000 ευρώ), στο κλιμάκιο 10.000 - 20.000 ευρώ οι δαπάνες που συνδέονται με το αφορολόγητο ανεβαίνουν στο 20% του εισοδήματος κ.ο.κ.

«Ζεστό» κρατικό χρήμα στους εφοπλιστές

Η προσήλωση της κυβέρνησης στην υλοποίηση των στόχων του κεφαλαίου, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται η ιδιωτικοποίηση των λιμενικών υποδομών, με διάφορα ...«μοντέλα», η ενίσχυση των συμφερόντων των εφοπλιστών της κρουαζιέρας και της ακτοπλοΐας, αποτυπώνεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στα όσα ανέφερε ο υπουργός Ναυτιλίας, Θ. Δρίτσας.
Στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ, ο Θ. Δρίτσας το πρώτο που έκανε σαφές ήταν: «Οι επενδύσεις είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα που αφορά την Ευρώπη. Είμαστε σε περίοδο αποεπένδυσης. Η χώρα μας μέσα από αυτές τις δυνατότητες που ανοίγονται έχει τομείς στους οποίους μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις. Βλέπετε, εκείνο που έχει σημασία είναι να έρθουν επενδύσεις σε νέους παραγωγικούς τομείς και σε νέα πεδία παραγωγικότητας. Το να είναι απλά και μόνο η ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών και φορέων, δεν λέει τίποτα αυτό».
Ολα τα παραπάνω έρχονται να «κουμπώσουν» με το μοντέλο που προωθεί και η πλευρά του ΣΕΒ με στόχο την προσέλκυση ξένων κερδοφόρων επενδύσεων: «Για να εξισορροπήσουμε την τεράστια αποεπένδυση που έχει υποστεί η ελληνική οικονομία τα τελευταία χρόνια, απαιτούνται επιπλέον επενδύσεις, πέραν όσων πραγματοποιούνται ετησίως, τουλάχιστον 100 δισ. ευρώ μέχρι το 2022», τονίζουν σε κάθε ευκαιρία οι εγχώριοι βιομήχανοι.
Πατώντας σε αυτό το πλαίσιο, που δείχνει ότι η βασική προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι η διαμόρφωση του κατάλληλου ...περιβάλλοντος για την προσέλκυση επενδύσεων, που σημαίνει πρακτικά θυσίες στα εργασιακά δικαιώματα και τις λαϊκές ανάγκες, ο Θ. Δρίτσας έδειξε τα άλλα... μοντέλα ιδιωτικοποίησης σε βάρος των λιμανιών που επεξεργάζεται η κυβέρνηση: «Συνεργασίες στα διάφορα λιμάνια με χρήστες του λιμανιού και διμερείς συμβάσεις κοινά επωφελείς δεν είναι έξω από την οπτική μας», είπε φωτογραφίζοντας τις Συμπράξεις Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Μάλιστα, επιβεβαίωσε ότι η εταιρεία «Celestyal Cruises», που δραστηριοποιείται στην κρουαζιέρα, έχει ζητήσει, όσον αφορά το λιμάνι του Λαυρίου να αναλάβει την κατασκευή λιμενικών υποδομών «με αντισταθμιστικά οφέλη». Σημείωσε, μάλιστα, ότι «από την πλευρά του υπουργείου υπάρχει θετική ανταπόκριση για το θέμα»...
Ειδική αναφορά έκανε ο υπουργός στην ακτοπλοΐα, «ενημερώνοντας» τους εφοπλιστές ότι η κυβέρνησή τους έχει εξασφαλίσει άλλα 86 εκατ. ευρώ επιδοτήσεις, δηλαδή το «ζεστό» κρατικό χρήμα που παίρνουν κάθε χρόνο με την πατέντα των δήθεν άγονων γραμμών. Να σημειωθεί ότι από το 2002 που ξεκίνησε αυτό το «κόλπο» μέχρι και τώρα υπολογίζεται ότι οι κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν προσφέρει στους ακτοπλόους εφοπλιστές πάνω από 2 δισ. ευρώ! Να σημειωθεί ότι στα 86 εκατ. ευρώ επιδοτήσεων δεν συμπεριλαμβάνονται οι απευθείας αναθέσεις, που σημαίνει ότι το ποσό των επιδοτήσεων θα ξεπεράσει όπως και κάθε χρόνο τα 100 εκατ. ευρώ.

Πολύμορφη κρατική στήριξη για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου

Την ίδια ώρα, οι νέες νομοθετικές παρεμβάσεις που ετοιμάζονται από την πλευρά του υπουργείου Οικονομίας είναι κομμένες και ραμμένες στις προδιαγραφές του εγχώριου κεφαλαίου.
Σε αυτό το πλαίσιο, είναι χαρακτηριστικές οι παρακάτω νομοθετικές παρεμβάσεις, που δρομολογούνται για το επόμενο διάστημα από την πλευρά του υπουργείου:

• Νόμος για τις δημόσιες συμβάσεις έργων, προμηθειών και υπηρεσιών, καθώς και για τις συμβάσεις παραχώρησης, δηλαδή για την εκχώρηση των κρατικών υποδομών για εκμετάλλευση στους επιχειρηματικούς ομίλους.
• Σε συνδυασμό και συμπληρωματικά με τον προηγούμενο, θα ακολουθήσουν η «αναθεώρηση» του νόμου για τις ΣΔΙΤ και η θεσμική και οργανωτική αναβάθμιση της Ειδικής Γραμματείας ΣΔΙΤ του υπουργείου Οικονομίας.
• Αναθεώρηση των νομοθετικών ρυθμίσεων για τις στρατηγικές επενδύσεις, ώστε «να ανταποκριθούν στις σύγχρονες προκλήσεις για την προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων». Το εν λόγω μέτρο έρχεται να «κουμπώσει» με τον νέο «αναπτυξιακό νόμο», ενώ παράλληλα θα εμπλουτίσει τις προκλητικές διατάξεις για την ταχεία αδειοδότηση (fast track) των μεγάλων «στρατηγικού χαρακτήρα» επενδύσεων.
• Αναθεώρηση του Ν. 4262 για την αδειοδότηση των επιχειρήσεων και υλοποίηση των ρυθμίσεών του για τους τρεις πρώτους κλάδους - τον τουρισμό, τις επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος και τις μεταποιητικές επιχειρήσεις στα τρόφιμα και τα ποτά - όπως προβλέπεται στις λεγόμενες «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ.
• Αναθεώρηση της επιμελητηριακής νομοθεσίας και θεσμοθέτηση υπηρεσιών μιας στάσης για την ίδρυση επιχειρήσεων, προκειμένου να συντμηθούν το κόστος και ο χρόνος για την ίδρυση επιχειρήσεων.
• Νέο Κανονιστικό Πλαίσιο για την ταχεία και αποτελεσματική εξωδικαστική ρύθμιση του συνολικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) των βιώσιμων επιχειρήσεων. Το συγκεκριμένο ζήτημα συνδέεται, βέβαια, και με τη διαχείριση των «κόκκινων» τραπεζικών δανείων και μάλιστα σε συνδυασμό και με ρυθμίσεις χρεών στην εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία από «βιώσιμες» επιχειρήσεις.

Να σημειωθεί το γεγονός ότι τα εν λόγω αντιλαϊκά νομοσχέδια συνδέονται με τα προαπαιτούμενα της δεύτερης «αξιολόγησης» του 3ου μνημονίου.

Διαδοχικά αντιλαϊκά μέτρα στην υπηρεσία του κεφαλαίου

Διαδοχικά αντιλαϊκά μέτρα στην υπηρεσία του κεφαλαίου

Eurokinissi

Με επόμενο σταθμό τη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (συμβούλιο Γιούρογκρουπ) στις 9 Σεπτέμβρη, εξελίσσονται τα παζάρια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ. Η βασική ατζέντα περιλαμβάνει τις αντιλαϊκές δράσεις που «εκκρεμούν» από τον κύκλο της πρώτης «αξιολόγησης» του 3ου μνημονίου και βέβαια τις διεργασίες για την επόμενη φάση, που περιλαμβάνει και τα νέα χτυπήματα στις εργασιακές σχέσεις.

Το άμεσο χρονοδιάγραμμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στην πορεία προς τη δεύτερη «αξιολόγηση», περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και τα παρακάτω:
-- Την κατάργηση όλων των εξαιρέσεων των χαμηλών εισφορών Υγείας. Ενδεχομένως, η πρόβλεψη αυτή να ανοίγει το δρόμο για την κατάργηση των χαμηλότερων ποσοστών συμμετοχής που ισχύουν σήμερα για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων σε φάρμακα, διαγνωστικές εξετάσεις και περίθαλψη.
-- Η ΔΕΗ αποφασίζει την απόσχιση του ΑΔΜΗΕ και στη συνέχεια προκηρύσσει το διαγωνισμό για την εκχώρηση του 20% του ΑΔΜΗΕ σε «στρατηγικό επενδυτή».
-- Αναμορφώνονται τα τιμολόγια της ΔΕΗ για τους μεγάλους βιομηχανικούς καταναλωτές, ζήτημα που βάζει σταθερά στο τραπέζι και η πλευρά του ΣΕΒ, με κατεύθυνση τη μείωση του λεγόμενου «ενεργειακού κόστους» των βιομηχάνων.
-- Ολοκληρώνονται η συγκρότηση του Εποπτικού Συμβουλίου του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων και ο κανονισμός λειτουργίας του.
-- Κατατίθεται προς κύρωση στη Βουλή η συμφωνία για την ιδιωτικοποίηση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού.
-- Η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) θα πρέπει να προχωρήσει τα μέτρα για την απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου και η Επιτροπή Ανταγωνισμού να αναθεωρήσει στην ίδια κατεύθυνση τις ποσότητες για τις δημοπρασίες.
-- Κατατίθεται το σχέδιο για τη μετάβαση της αγοράς ηλεκτρισμού στο ευρωπαϊκό μοντέλο απελευθέρωσης (target model), το οποίο συνδέεται και με τη μείωση των μεριδίων της ΔΕΗ στη χονδρική και τη λιανική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.
Τα παραπάνω συνδέονται και με την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων που ήδη ψηφίστηκαν, αλλά απαιτούν νέες κανονιστικές ρυθμίσεις.
Ανάμεσα σε αυτά:
Το νευραλγικό, για το κεφάλαιο, ζήτημα της διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων στις τράπεζες, το χρονοδιάγραμμα και η στοχοθέτηση της απομείωσης των «κόκκινων» δανείων ανά τραπεζικό όμιλο, αλλά και το ζήτημα της αξιολόγησης των διοικήσεών τους, γύρω από το οποίο ήδη εκδηλώνονται οι ανταγωνισμοί των τμημάτων του κεφαλαίου και των μεγαλομετόχων.
Η συγκρότηση, λειτουργία και στελέχωση της διοίκησης του νέου υπερ-ταμείου για τις ιδιωτικοποιήσεις, ζήτημα που θα απαιτήσει σειρά νέων παρεμβάσεων αλλά και συζητήσεις με τους «θεσμούς».

Ιδιωτικοποιήσεις νευραλγικών υποδομών

Το ΤΑΙΠΕΔ ήδη προχώρησε σε διαγωνισμό για την πρόσληψη «συμβούλου», ο οποίος θα καταθέσει προτάσεις «αξιοποίησης» για ακόμη 23 περιφερειακά αεροδρόμια, σε συνέχεια των 14 περιφερειακών αεροδρομίων που εκχωρούνται σε κοινοπραξία υπό το γερμανικό μονοπώλιο της «Fraport».
Στο νέο κατάλογο περιλαμβάνονται τα εξής 23 περιφερειακά αεροδρόμια σε: Αλεξανδρούπολη, Αραξο, Αστυπάλαια, Χίο, Ικαρία, Ιωάννινα, Καλαμάτα, Κάλυμνο, Κάρπαθο, Κάσο, Καστελόριζο, Καστοριά, Κοζάνη, Κύθηρα, Λέρο, Λήμνο, Μήλο, Νέα Αγχίαλο, Νάξο, Πάρο, Σητεία, Σκύρο και Σύρο.
Την ίδια ώρα, με εντατικούς ρυθμούς συνεχίζονται οι διαδικασίες για τη συγκρότηση και την «προικοδότηση» του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων.
Στο υπερ-ταμείο θα μεταφερθεί το Σεπτέμβρη η συμμετοχή του κράτους σε ακόμη 8 εταιρείες και συγκεκριμένα στις ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, «Κτιριακές Υποδομές ΑΕ» (ενιαίος κατασκευαστικός φορέας του ελληνικού κράτους, για όλες τις δημόσιες κτιριακές υποδομές), ΕΛΒΟ, «Αττικό Μετρό», ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ και ενδεχομένως η ΕΑΒ. Πρόκειται για τη δεύτερη παρτίδα (σε συνέχεια των ΟΑΣΑ, ΟΣΥ, ΣΤΑΣΥ, ΟΣΕ, ΟΑΚΑ και ΕΛΤΑ), ενώ στη συνέχεια και μέχρι το Δεκέμβρη η λίστα θα συμπληρωθεί και με νέες επιχειρήσεις υπό κρατική διαχείριση.
-- Το ΤΑΙΠΕΔ θα απευθύνει πρόσκληση σε ιδιωτικά κεφάλαια για την εκδήλωση ενδιαφέροντος για την Εγνατία Οδό.
Σύμφωνα με πληροφορίες, σειρά για το νέο Ταμείο παίρνουν και τα 10 περιφερειακά λιμάνια διεθνούς ενδιαφέροντος και συγκεκριμένα τα λιμάνια Ηγουμενίτσας, Αλεξανδρούπολης, Λαυρίου, Καβάλας, Πατρών, Κέρκυρας, Ελευσίνας, Ραφήνας, Ηρακλείου και Βόλου.

Τα «κόκκινα» δάνεια

Την ίδια ώρα, το «τεχνικό μνημόνιο» προδιαγράφει τη διαμόρφωση ειδικών κριτηρίων και στοχοθεσίας για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων στις τράπεζες. Ανάμεσα σε άλλα:

• Για βιώσιμες επιχειρήσεις - ανάλογα με την πολυπλοκότητα και το μέγεθος της υπόθεσης - θα καθορίζεται το περιεχόμενο των μέτρων αναδιάρθρωσης, όπως ανασχεδιασμός επιχειρηματικού πλάνου, διαγραφές οφειλών, μετοχοποίηση χρέους ή ένας συνδυασμός μέτρων.

Να σημειωθεί ότι οι τράπεζες και νέοι «επενδυτές» μπορούν να συμμετάσχουν και στα μετοχικά κεφάλαια «προβληματικών» επιχειρήσεων που κρίνονται «βιώσιμες». Βέβαια, θα έχουν αποφασιστικό λόγο στη διαμόρφωση των επιχειρηματικών πλάνων, στον αριθμό των εργαζομένων και σε οτιδήποτε σχετίζεται με τις ανάγκες της αναδιάρθρωσης, όπως και με τις ομαδικές απολύσεις, που θα συζητηθούν στο πλαίσιο της επόμενης «αξιολόγησης» του μνημονίου. Σύμφωνα με τραπεζικές πηγές, τα «οφέλη» εστιάζονται σε παράγοντες όπως αποτελεσματική διαχείριση των «προβληματικών» δανείων, χρηματοδότηση με νέα κεφάλαια, αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων, επανακαθορισμός επιχειρηματικών στόχων.

• Ο μηχανισμός αναδιάρθρωσης του χρέους θα απαιτεί από τον οφειλέτη ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με όλα του τα χρέη, τα περιουσιακά στοιχεία και τις πηγές εισοδήματός του.
• Προεδρικό Διάταγμα θα ρυθμίζει τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς των κατασχεθέντων περιουσιακών στοιχείων. Το σύστημα θα απαιτεί μια δικτυακή πύλη για την παροχή δημοσιότητας για τους πλειστηριασμούς.

Σύμφωνα με τον υπάρχοντα σχεδιασμό από την Τράπεζα της Ελλάδας, σε επίπεδο τεσσάρων συστημικών τραπεζικών ομίλων προβλέπεται ότι το 2019 τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια θα πρέπει να έχουν μειωθεί κατά 40% ή 41 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά μέσο όρο η προβλεπόμενη μείωση φτάνει στα 13,5 δισ. το χρόνο για την ερχόμενη τριετία. Ο βασικός άξονας της διαχείρισης είναι η «επιτυχής αναδιάρθρωση των οφειλών», προκειμένου τα δάνεια αυτά να καταστούν «ενήμερα».

Ολα για το κεφάλαιο

Πέρα από το ζήτημα των νέων χτυπημάτων στα Εργασιακά, η «επόμενη μέρα» του κεφαλαίου, ανάμεσα σε άλλα, περιλαμβάνει το νέο νόμο για την «εφοδιαστική αλυσίδα» (logistics), τις «απελευθερώσεις» στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, τον νέο κανονισμό για παροχή υπηρεσιών ύδρευσης (συνδέεται με τις ιδιωτικοποιήσεις στον κλάδο), τον «οδικό χάρτη» για την πλήρη «απελευθέρωση» επαγγελμάτων (μηχανικοί), νέα νομοθεσία για την «κινητικότητα» στο δημόσιο τομέα, αναμόρφωση της νομοθεσίας για την «Επιτροπή Ανταγωνισμού».
Την ίδια ώρα, η εφαρμογή των προγραμμάτων για το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» συνδέεται με την «αξιολόγηση των κοινωνικών παροχών», για τις οποίες φαίνεται να σχεδιάζεται και νέο «σφαγείο». Επιπλέον, σύμφωνα με έγγραφα που έχουν «διαρρεύσει», προβλέπονται η διαμόρφωση τριετούς προγράμματος για την Εκπαίδευση, η τροποποίηση της νομοθεσίας για τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων κ.ά.
Τέλος, στα παζάρια με τους «θεσμούς» του «κουαρτέτου» είναι η διαμόρφωση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, για την περίοδο 2017 - 2020, με χρονική «αβάντα» δύο ετών σε σχέση με την τυπική λήξη του τρέχοντος μνημονίου, που προδιαγράφεται για το 2018. Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις από τον υπουργό Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτο, η κατάθεσή του στη Βουλή αναμένεται προς τα τέλη του 2016, ενόψει των συζητήσεων γύρω από το «διακανονισμό» του κρατικού χρέους.
Σχετικά και απόλυτα, ο λαός θα συνεχίσει να ματώνει για τα πρωτογενή πλεονάσματα, με την αντιλαϊκή πολιτική να εμπλουτίζεται είτε «εντός» είτε «εκτός» μνημονίων, με στόχο την αποκατάσταση του κλίματος της επιχειρηματικής εμπιστοσύνης και την προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων.

Ολυμπιακοί Αγώνες: Γιορτή μάσας, ντόπας, μίζας…

mpog@imerodromos.gr

• 
  

   Η ίδια η μυθολογία γύρω από τη γέννηση των Αγώνων πιστοποιεί ότι η ύστερη εξιδανίκευσή τους, λίγη σχέση έχει με την πραγματικότητα. Οι Αγώνες δεν ήταν μόνο στέφανοι και κότινοι, δεν ήταν μόνο κλέη και αρετή ψυχής μέσα σε ρωμαλέα σώματα. Ηταν και εξαγορές, ήταν και δολιοφθορές, ήταν και απάτες, ήταν και δωροδοκίες, ήταν και ντόπινγκ…
    Από τη γέννησή τους, κιόλας, οι Ολυμπιακοί Αγώνες εμφανίζονται συνυφασμένοι με το δόλο. Οι αξεπέραστοι «παραμυθάδες» Ελληνες φρόντισαν να ενσωματώσουν στο μύθο για τη γέννηση των Αγώνων τη δολιότητα. Ετσι ο Πέλοπας, ο ιδρυτής των Αγώνων, αναδείχτηκε μέγας ηγεμόνας της Πελοποννήσου, αφού πρώτα εξόντωσε τον Οινόμαο με όχι και τόσο έντιμο τρόπο: Δωροδόκησε τον ιπποκόμο του Οινόμαου, τον Μυρτίλο και ο τελευταίος αφαίρεσε τους ήλους από τους τροχούς του άρματος του Οινόμαου. Στην αρματοδρομία ο Οινόμαος σκοτώθηκε και ο νικητής πια Πέλοπας, αφού νυμφεύτηκε την κόρη του Οινόμαου, την Ιπποδάμεια, αναδιοργάνωσε τους Αγώνες προς …τιμήν του πεθερού του. Προηγουμένως, όπως είπαμε, τον είχε δολοφονήσει…
    Δύσκολα θα βρει κανείς στους Ολυμπιακούς Αγώνες νικητές «ταπεινούς το γένος». Ο Κόροιβος, πρώτος Ολυμπιονίκης στο στίβο, ένας απλός μάγειρος από την Ηλεία, είναι μάλλον η εξαίρεση, αφού οι Ολυμπιακοί Αγώνες των πρώτων αιώνων της κλασικής Ελλάδας ήταν περισσότερο υπόθεση των αριστοκρατών. Επρεπε να είσαι εύπορος, για να μπορείς να επωμιστείς την πολυήμερη μετάβαση στην Ολυμπία, να προπονηθείς και να επιστρέψεις στην πόλη σου, αν δεν είχες εξασφαλίσει τα προς το ζην. Λίγοι είχαν αυτή τη δυνατότητα και όχι φυσικά οι φτωχοί. Ο Κόροιβος ήταν τυχερός λόγω εντοπιότητας…
    Η νίκη στην Ολυμπία δεν παρείχε μόνο δόξα. Ηταν και το εφαλτήριο για «άγη». Οπως το «Κυλώνειον άγος», από το όνομα του Ολυμπιονίκη Κύλωνα, που ξιπασμένος από τη νίκη του στην Ολυμπία, θα επιχειρήσει να καταλάβει την Αθήνα και να αναδειχτεί τύραννος. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δε, δεν προσέδιδαν μόνο τιμή και αναγνώριση. Προσέδιδαν και περιφρόνηση. Η συμμετοχή στους Αγώνες δεν ήταν πάντα το παν. Ο Πίνδαρος καταγράφει ότι οι ηττημένοι απέφευγαν κατά την επιστροφή τους στις πόλεις τους τις δημόσιες εμφανίσεις, καθώς οι ειρωνείες των συντοπιτών τους ήταν αβάσταχτες.
    Οσο για το «ευ αγωνίζεσθαι» είναι πολύ ωραίο, για να είναι αληθινό. Κατ’ αρχήν, στις αρματοδρομίες νικητές αναδεικνύονταν οι ιδιοκτήτες των αλόγων και όχι οι αναβάτες – δούλοι. Επίσης, έδιναν και έπαιρναν οι εξαγορές διακεκριμένων αθλητών, για να αποσκιρτήσουν από την πατρίδα τους και να αγωνιστούν ως εκπρόσωποι άλλων πόλεων. Ούτε οι δωροδοκίες έλειπαν, όπως του Κάλλιππου, που πλήρωσε τους αντιπάλους του και αναδείχτηκε νικητής. Και φυσικά τα περί «εκεχειρίας», για αγώνες που ουσιαστικά συνιστούσαν προπαρασκευή στρατιωτών, δεν αναιρούν τις αγριότητες που συντελούνταν. Σε σημείο που μέχρι και νόμο αναγκάστηκαν να εισαγάγουν οι Αθηναίοι, για να μη διώκονται όσοι αθλητές φόνευαν αντιπάλους τους στην πάλη ή στο παγκράτιο.
    Στους Ολυμπιακούς της αρχαιότητας συνυπήρχε, λοιπόν, το «ωραίο» και «αγαθό» με το «ευτελές» και την «ύβρι». Ο κανόνας «κλέψε αρκεί να μη σε δουν» ίσχυε και κει. Εκεί είναι και η μέγιστη διαφορά τους με το σήμερα. Οτι σήμερα οι σφετεριστές του περίφημου ολυμπιακού πνεύματος δεν ενδιαφέρονται, πια, ακόμα και να τους βλέπουν να «κλέβουν».

 «Σοφά» έπρατταν οι ελλανοδίκες που απέφευγαν να ρωτήσουν την καταγωγή των αθλητών που έπαιρναν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας. Περιορίζονταν να καταγράφουν το όνομά τους. Βλέπετε, είχαν λόγους…
    Οταν το 488 π.Χ. ο Αστυλος ο Κροτωνιάτης στέφθηκε Ολυμπιονίκης στο δίαυλο, ο τύραννος των Συρακουσών, ο Ιέρων, σκέφτηκε ένα ωραίο «κόλπο» για να αποκτήσει φήμη και ακτινοβολία. Δωροδόκησε τον Αστυλο ώστε στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες να εμφανιστεί στο στάδιο σαν… Συρακούσιος. Οπερ και εγένετο, ο Αστυλος νίκησε και στους επόμενους Αγώνες, αλλά οι συντοπίτες του, οι Κροτωνιάτες – παρά τους ύμνους που γράφτηκαν για τον αθλητή αλλά και για τον… «ανάδοχό του», τον τύραννο των Συρακουσών – μάλλον εκνευρίστηκαν. Αυτό τουλάχιστον μας πληροφορεί ο Παυσανίας (και καταγράφει ο Κ. Σιμόπουλος στο βιβλίο του «Μύθος, απάτη και βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες», εκδόσεις «Στάχυ»), που αναφέρει ότι οι Κροτωνιάτες, αφ’ ενός, αποκαθήλωσαν τον ανδριάντα που είχαν στήσει προς τιμήν του Αστυλου, αφ’ ετέρου, μετέτρεψαν το σπίτι του σε φυλακή…
    Οσο για τον τύραννο Ιέρωνα, τόσο Ολυμπιακό ήταν το «ιδεώδες» (από τότε ακόμα) που συνέχισε την ενασχόλησή του με τους Ολυμπιακούς, και μάλιστα το 472 π.Χ. στέφθηκε και ο ίδιος Ολυμπιονίκης, δωροδοκώντας τους ελλανοδίκες και εξαγοράζοντας τους αντιπάλους του. Βλέπετε, οι «χορηγοί» είχαν ανέκαθεν μια άλλου είδους αντιμετώπιση…
    Το… «άθλημα» της εξαγοράς, των δωροδοκιών και των… «υιοθεσιών» αθλητών – όπως μας πληροφορούν οι ίδιες πηγές – ήταν πολύ ανεπτυγμένο και τότε. Πολλούς αιώνες πριν ακόμα ο Αργεντινός Χουάν Ραμόν Ρότσα βαφτιστεί σαν «Μπουμπλής» από το… Αιγάλεω, ο τύραννος των Συρακουσών, ο Διονύσιος, είχε εξαγοράσει τον πυγμάχο Αντίπατρο από τη Μυτιλήνη, για να εμφανιστεί στους Αγώνες σαν Συρακούσιος.
    Πολλούς αιώνες πριν ο Λατινοαμερικανός Εδουάρδος Ρικάνε βαφτιστεί σαν «Κοντογεωργάκης» από τη… Χίο, και πριν ο Πάστερνακ μετονομαστεί σε… «Παστερνάκης», η Εφεσος είχε κι αυτή «υιοθετήσει» τον Ολυμπιονίκη Σωτάδη για να παρουσιαστεί στους επόμενους Αγώνες σαν Εφέσιος, παρότι ήταν από την Κρήτη. Στους Κρητικούς, όμως, δεν άρεσαν αυτά τα πράγματα, γι’ αυτό και εξόρισαν τον Σωτάδη.
    Εν κατακλείδι: Μπράβο στα παιδιά που στους προηγούμενους Ολυμπιακούς διακρίθηκαν με το ελληνικό εθνόσημο, από τον Τζαρτζίλ Ζβιανταουρί, τον Κάχι Καχιασβίλι, τον Καλλίνικο Κρεάνκα, στον Ασλανασβίλι, ανεξάρτητα αν κατάγονταν από τη Γεωργία, από την Αιθιοπία, ή από την Αμφιλοχία.
    Αλλά, ντροπή και αίσχος σε όλους αυτούς τους αθλίους που μας τους σύστηναν με ελληνομεταμφιεσμένα ονόματα, που τους έκαναν να κρύβουν την (πραγματική) γλώσσα τους και την (πραγματική) καταγωγή τους, που για τις ανάγκες της αθλιότητάς τους άλλαζαν εκτός από το όνομα και τους… γονείς τους, και μετά άρχιζαν κι από πάνω τα γνωστά τους καραγκιοζιλίκια περί «ελληνικής ψυχής»…

    Πιερ ντε Κουμπερτέν. Γάλλος βαρόνος. Αριστοκράτης. Και «αναμορφωτής». Των Ολυμπιακών Αγώνων. «Δόξα και τιμή στον Κουμπερτέν», αναφωνούν οι εξωνημένοι «Πίνδαροι» του σύγχρονου ολυμπιακού «ιδεώδους». Πράγματι. Ενας ρατσιστής και μισογύνης, ένας θαυμαστής του Χίτλερ και «αρχικλέφτης» (όπως τον αποκαλούσε ο Τύπος της Αθήνας στους πρώτους Αγώνες του 1896) αποτελεί το ιδανικό πρότυπο «γενάρχη» για τους «αθάνατους» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Και τι άλλο να έχει για πρότυπο η ΔΟΕ. Ενας ρατσιστής (ο Κουμπερτέν) και ένας φασίστας (ο Σάμαρανκ) την κυβέρνησαν για πάνω από 50 χρόνια. Δίπλα τους μια σειρά από «αξιότιμες» φιγούρες, ανάμεσα στις οποίες δεν έλειψαν εκείνες του Κίσινγκερ, του Γλύξμπουργκ κ.ά.
    Ο Γάλλος «αναμορφωτής» μας, λοιπόν, διακατεχόταν από υψηλά «ιδανικά». Ηταν εκείνος που στην Ολυμπιάδα του Σεντ Λούις, το 1904, είχε την «ανθρωπιστική ιδέα» να οργανωθούν «ανθρωπολογικοί αγώνες», στους οποίους πήραν μέρος οι «άγριοι» – σύμφωνα με τον Κουμπερτέν – άνθρωποι, δηλαδή οι ινδιάνοι και οι μαύροι. Στόχος αυτών των εκτός επίσημου προγράμματος αγώνων, ήταν να μελετηθεί η αθλητική συμπεριφορά του «κατώτερου» ανθρώπινου είδους…
    Κατά τον Κουμπερτέν οι αθλητές έπρεπε να είναι «ιππότες» και «ανδρείοι», ιδιότητες που δεν αναγνώριζε πέραν της φυλής των λευκών. Την ίδια εποχή, δε, στη Γαλλία εκδηλωνόταν κύμα συμπαράστασης υπέρ του Ντρέιφους. Αλλά ο Κουμπερτέν, πιστός στις αρχές του, είχε σοβαρούς λόγους να πολεμά τον Ντρέιφους. Ο λοχαγός, βλέπετε, εκτός των άλλων ήταν ένας «παλιο-Εβραίος»…
    Εκτός από τις υπόλοιπες «αρετές» του, ο βαρόνος είχε και μια ακόμα: Ηταν μισογύνης. Η εποχή μπορεί να τον είχε ξεπεράσει, αλλά αυτός επέμενε: «Μία αποστολή έχουν οι γυναίκες, να στεφανώνουν τους νικητές, όπως ακριβώς στην αρχαία Ελλάδα», έλεγε. Ακόμα και μετά την Ολυμπιάδα του 1928, στην Ολλανδία, όντας πια επίτιμος πρόεδρος της ΔΟΕ, δεν έκρυβε τη δυσφορία του: «Προσωπικά δεν εγκρίνω τη συμμετοχή γυναικών σε δημόσια αγωνίσματα», επαναλάμβανε.
    Ο Κουμπερτέν σίγουρα θα πρέπει να πέθανε «αναπαυμένος». Ενα χρόνο πριν το θάνατό του είδε το δημιούργημά του, το σύμβολο των 5 ολυμπιακών κύκλων, να γίνεται, με την άδειά του φυσικά, το έμβλημα του πολεμικού ναυτικού των ναζί. Και όχι μόνο. Η Ολυμπιάδα του 1936 παραδόθηκε εξ ολοκλήρου στον Χίτλερ, που στο Βερολίνο, πέραν όλων των άλλων, σήκωσε και το πρώτο στην ιστορία των Αγώνων «Ζέπελιν», που υπερίπτατο πάνω από το Ολυμπιακό Στάδιο, στολισμένο με τη «σβάστικα» και διαφημίζοντας τα λάβαρα του ναζισμού.
    Κάποιοι, κρυμμένοι πίσω από το βολικό παραβάν της ιστορικής αποσιώπησης, ίσως ισχυριστούν ότι μετά τον Κουμπερτέν «οι εποχές άλλαξαν». Ανάμεσά τους θα δείτε να συνωστίζονται και μερικοί πατριώτες μας από αυτούς που φιλούσαν και αγκάλιαζαν με λατρεία τον Σάμαρανκ, όταν εκείνος ανακοίνωσε το 1996 το περίφημο «is… Athens». Εχουν κάθε λόγο οι άνθρωποι να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους. Αλλωστε δεν είναι και πολύ «τιμητικό» να ασπάζεσαι και να υποκλίνεσαι στον επί 40 χρόνια οπαδό, συνεργάτη, βουλευτή και υπουργό του Φράνκο…

Παμε στο «σωτήριον έτος» 2004. Τόπος: Αθήνα. Στις 4 Αυγούστου γίνεται δεκτός στην ελληνική πρωτεύουσα – με τιμές αρχηγού κράτους – ο τότε πρόεδρος της ΔΟΕ κ. Ζ. Ρογκ. Την ίδια ακριβώς ημέρα μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του BBC μια εκπομπή. Ιδιαίτερη εκπομπή. Ιδού το περιεχόμενό της (όπως καταγράφεται στην ιστοσελίδα του BBC):
    «Μετά από προηγούμενα σκάνδαλα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας εμφανίζονται σαν μια επιστροφή στις ολυμπιακές αξίες. Ωστόσο, υπάρχουν αποδείξεις ότι η ψήφος ενός μέλους της ΔΟΕ – το κλειστό κλαμπ που ελέγχει τους Αγώνες – εξακολουθεί να προσφέρεται προς πώληση. Μετά από ενός έτους έρευνα, το «Πανόραμα» ανακάλυψε τι πρέπει να δώσεις για να πάρεις τους Αγώνες. Και η απάντηση είναι πολύ απλή: Μετρητά!
    » Συνεργάτες της εκπομπής εμφανίστηκαν ως σύμβουλοι μεγάλων επιχειρηματιών που επιθυμούσαν την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο. Οι άνθρωποι που υποστήριξαν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν τις απαραίτητες ψήφους είναι βετεράνοι της ολυμπιακής οικογένειας: Επαγγελματίες ατζέντηδες που στο παρελθόν έχουν πληρωθεί με εκατοντάδες χιλιάδες λίρες από προηγούμενες διεκδικήτριες πόλεις, για να εξασφαλίσουν τις ψήφους των αθανάτων. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν διασυνδέσεις και επιρροή μέσα στη ΔΟΕ. Ολοι ισχυρίζονται ότι έχουν ήδη δεχτεί προτάσεις για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους από τις διεκδικήτριες πόλεις του 2012.
    »Μέλος της ΔΟΕ πουλάει ψήφους (…). Ο Βούλγαρος Ιβάν Σλάβκοφ (σ.σ: μέλος της ΔΟΕ) βιντεοσκοπήθηκε κρυφά από το πρόγραμμα της τηλεόρασης του BBC, να συζητά με ποιον τρόπο μπορούν να εξαγοραστούν οι ψήφοι άλλων μελών της ΔΟΕ. Τέσσερις ατζέντηδες των Αγώνων βιντεοσκοπήθηκαν, δε, να λένε ότι μπορούν να εξασφαλίσουν σχεδόν τις μισές από τις ψήφους που είναι απαραίτητες…
    »Σύμφωνα με τους κανόνες της ΔΟΕ, τα μέλη της απαγορεύεται να έχουν οποιαδήποτε επαφή με άτομα ή εταιρίες των οποίων η δραστηριότητα δε συνάδει με τις βασικές αρχές του ολυμπιακού χάρτη. Ωστόσο, ο «προφέσορ» Σλάβκοφ συζητά ανοιχτά με το «NewLondonVentures» – μια ψεύτικη εταιρία που ίδρυσε η εκπομπή – για τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν οι ψήφοι διά της πλαγίας οδού… Ο αθάνατος Σλάβκοφ είπε ότι είναι ανοιχτός σε διαπραγματεύσεις, σχετικά με τον τρόπο που ο ίδιος θα ψηφίσει για την ανάθεση των Αγώνων. Και πρόσθεσε: Αλλα μέλη της ΔΟΕ για να καθορίσουν την ψήφο τους ζητούν επιχειρηματικά συμβόλαια. Η συνάντηση με τον αθάνατο κανονίστηκε από το ΓκόρανΤάκατς, έναν από τους τέσσερις ατζέντηδες που ειδικεύονται να βοηθούν πόλεις να κερδίζουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
    Οι ρεπόρτερ του BBC εμφανίστηκαν σαν σύμβουλοι των επιχειρηματιών πελατών τους από το Ανατολικό Λονδίνο, που επιδιώκουν να γίνουν οι Ολυμπιακοί στην πόλη τους. Συναντήθηκαν με 4 ατζέντηδες που υποστήριξαν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν συνολικά 54 ψήφους. Μόλις 9 λιγότερες από τις 63 που χρειάζονται για να κερδίσει μια πόλη τους Αγώνες. Ο κ.Τάκατς ονομάτισε περισσότερα από 30 μέλη της ΔΟΕ, που, όπως είπε, μπορεί να τους πλησιάσει για να διαπραγματευτεί την ψήφο τους υπέρ του Λονδίνου».
    Αυτά μεταδόθηκαν (4/8/2004) από το BBC ενώ στην Ελλάδα η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της είχαν ανακηρύξει τους Ολυμπιακούς της Αθήνας σαν την «νέα ΜεγάληΙδέα του Εθνους»…

    «Μια μαφία μαρκησίων, κομήτων, δισεκατομμυριούχων και λευκών».
Αυτή ήταν η λιτή και προπαντός «ευθύβολη» διατύπωση που είχε επιλέξει πριν χρόνια ο Φιντέλ Κάστρο για να περιγράψει τι εστί ΔΟΕ.
    Για τις σχέσεις της ΔΟΕ με τα ιδανικά του ολυμπισμού έχει επίσης μιλήσει ο Μονταλμπάν. Στο μυθιστόρημά του «Σαμποτάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες», αρχικά βάζει τον Σάμαρανκ να απευθύνεται στον ήρωά του, τον Πέπε Καρβάλιο, λέγοντας: «Να έχετε υπόψη ότι το κίνημά μας είναι ένα φιλοσοφικό και φιλανθρωπικό κίνημα». Αλλά ακολούθως ο συγγραφέας προσθέτει: «Ακούγοντας αυτούς τους χαρακτηρισμούς, ορισμένα μέλη της ΔΟΕ έπεσαν καταγής και τραντάζονταν από τα διαβολικά θα ‘λεγε κανείς χάχανα»…
    Ας θυμηθούμε σε ποιους είχε στρώσει κόκκινα χαλιά πριν από δώδεκα χρόνια η ελληνικη πλουτοκρατία. Η ΔΟΕ, λοιπόν: Ενα κλειστό κλαμπ από δούκες, πρίγκιπες, μαχαραγιάδες, τέως και νυν άνακτες (από Λιχνεστάιν μέχρι Γλίξμπουργκ), «νονούς» του ποδοσφαίρου, όπως ο Μπλάτερ της FIFA (που πριν εκλεγεί «αθάνατος» είχε «εκπαιδευτεί» από την «Adidas»), και με επίτιμα μέλη της άτομα της …ποιότητας του Κίσινγκερ.
    Μια λέσχη κλειστή. Με χουντικές εσωτερικές διαδικασίες. Με προέδρους δεκαετούς θητείας. Μια κλίκα που η σχέση της πλειοψηφίας των μελών της με τον αθλητισμό (όπως του «αθάνατου» αντιπροέδρου του τηλεοπτικού κολοσσού NBC) είναι αντιστρόφως ανάλογη της σχέσης τους με τις πολυεθνικές-«χορηγούς». Μια κλίκα με «ευγενική» καταγωγή.
    Πράγματι: Από τη γέννηση κιόλας της ΔΟΕ, στα πρώτα 14 μέλη της συμπεριλαμβάνονταν πέντε «κόντηδες», «βαρόνοι» κλπ., δύο στρατιωτικοί, τρεις πανεπιστημιακοί με «προεξάρχουσα» μορφή τον ρατσιστή Κουμπερτέν, και όλοι τους – φυσικά – μεγαλοαστοί.
    Υπάρχει ένα άθλημα στο οποίο μέλη της ΔΟΕ επιδεικνύουν άριστες – «ολυμπιακές»! – επιδόσεις: Το «άθλημα» της …μίζας. Στο οποίο συμμετέχουν ακόμα και οι πλέον υψηλόβαθμοι. Οπως ο καταδικασθείς πρώην αντιπρόεδρος της ΔΟΕ, ο ΚιμΟυνΓιονγκ (σ.σ.: «Ο πιο αξιόπιστος σύμβουλός μου», είχε πει γι’ αυτόν ο Σάμαρανκ), που εκτός του ότι «λαδωνόταν» ήταν και καταχραστής. Πριν από αυτόν είχαν ήδη εντοπιστεί άλλα 12 μέλη της ΔΟΕ που τα «πιάσανε» (περί το 1 εκατ. δολάρια) για να πάνε οι χειμερινοί Ολυμπιακοί στο Σολτ Λέικ Σίτι. Είδαμε παραπάνω πως το BBC έβγαλε στη «φόρα» ότι μέλη της ΔΟΕ και ατζέντηδες των Αγώνων διαπραγματεύονταν το «ρεγάλο» τους για να ψηφίσουν υπέρ του Λονδίνου για την ανάληψη των Ολυμπιακών του 2012.
    Οσο για τους Γερμανούς, που είχαν αναλάβει να προωθήσουν την υποψηφιότητα του Βερολίνου για τους Ολυμπιακούς του 2000, όταν η πόλη τους έχασε από την Ατλάντα (δηλαδή την «Κόκα Κόλα»), δήλωσαν ότι από την έρευνά τους προέκυπτε πως μόνο οι 7 από τους 94 τότε «αθανάτους» δεν ήταν εξαγοράσιμοι…
    Οσο αργυρώνητος είναι στην τσέπη ο μηχανισμός της ΔΟΕ, άλλο τόσο αντιδραστικός είναι στην ψυχή. Η ΔΟΕ ήταν που αφαίρεσε τα μετάλλια των δυο μαύρων Αμερικανών Ολυμπιονικών το 1968 όταν αυτοί διαμαρτυρήθηκαν για τη στάση της χώρας τους, των ΗΠΑ, απέναντι στους ομοφύλους τους. Η ΔΟΕ ήταν που «χαιρέτισε» τη δολοφονία 400 διαδηλωτών από τη μεξικανική κυβέρνηση παραμονή των Αγώνων. Που έδωσε τους Ολυμπιακούς του ’36 στον Χίτλερ όταν ήδη από το 1935 είχε επισημοποιηθεί η ρατσιστική ναζιστική νομοθεσία. Που επιβράβευσε τη σαραντάχρονη δικτατορία στην Κορέα αναθέτοντας τους Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Και που φυσικά είχε 20 χρόνια επικεφαλής  τον φασίστα Σάμαρανκ.

    Το πρώτο μεγάλο «μπαμ» έγινε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ρώμης, το 1960. Ο Κουρτ Γιένσεν, ποδηλάτης από τη Δανία, ξεψυχάει πάνω στο κουλουάρ. Η νεκροψία που διενεργείται αποκαλύπτει έναν οργανισμό «τίγκα» στις αμφεταμίνες…
    Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, η Φλόρενς Γκρίφιθ, Αμερικανίδα σπίντερ, πρωταθλήτρια και πολυ-ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα της Σεούλ, ξαφνικά πεθαίνει από τριπλή (!) καρδιακή προσβολή. Ηταν μόλις 39 ετών. Η νεκροψία αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, σκλήρυνση των πνευμόνων. Πολύ περίεργο «εύρημα» (σκλήρυνση πνευμόνων) για μια αθλήτρια των δρόμων ταχύτητας…
    Στα χρόνια που πέρασαν από τον Γιένσεν στη Γκρίφιθ, το διαφημιστικό σύνθημα των Ολυμπιακών Αγώνων, το «Citius, altius, fortius» (ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα), έγινε σλόγκαν σε ένα «χορό» για αμφεταμίνες και στεροειδή, για ερυθροπιτίνες και τετραυδρογεστρινόλη, για αυξητικές ορμόνες και κάθε νέα ανακάλυψη της «φαρμακοβιομηχανίας των ρεκορ».
    Ο αθλητισμός από παιχνίδι και άμιλλα έγινε θέαμα και από κει και πέρα εμπόριο. Ο «έμπορος» (χορηγός – πολυεθνική) θέλει κέρδη. Πολλά κέρδη. Επομένως η διαφήμιση της «πραμάτειας» του πρέπει να είναι εντυπωσιακή. Και τι πιο εντυπωσιακό από το «ρεκόρ».
    Ομως η ανθρώπινη φύση έχει όρια. Ναι, αλλά τα ρεκόρ για να φέρνουν κέρδη πρέπει να «σπάνε» με ακόμα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα ρεκόρ. Αρα θα φτιάξουμε ανθρώπους έξω από την ανθρώπινη φύση τους. Θα φτιάξουμε «ρέκορ-μαν» και «ρεκορ-γούμαν». Θα φτιάξουμε αθλητές – υπερανθρώπους. Θα φτιάξουμε πρωταθλητές και θα είμαστε οι σπόνσορές τους. Αυτοί θα τρέχουν «ταχύτερα». Θα πηδάνε «ψηλότερα». Θα χτυπούν «δυνατότερα». Και μεις θα κερδίζουμε περισσότερα…
    Η «ντόπα» είναι το «αφέψημα» του ίδιου του κοινωνικού τους προτύπου: «Ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα», λένε… Ετσι, υπεράνθρωπα κατασκευάσματα στα εργαστήρια των εταιριών, αντί για μετάλλια κερδισμένα με τον ιδρώτα τους, κερδίζουν μετάλλια βουτηγμένα στα αναβολικά, στη «σύριγγα», στην ντόπα…
    Εκεί κάπου, όταν το κακό παραγίνει, οι «ιδιοκτήτες», τα «αφεντικά» της ντόπας – όπως η ΔΟΕ – καμώνονται τους φορείς της κάθαρσης! Η ΔΟΕ και τα μέλη της, όπως ο πρόεδρος του NBC, η «Adidas» και οι λοιποί χορηγοί του «ιδεώδους», αυτοί δηλαδή που κατασκευάζουν τους σωματικά μεταλλαγμένους αθλητές, έρχεται κάποια στιγμή που φορούν τη μάσκα του «εξυγιαντή»! Οπως με τον Μπεν Τζόνσον στη Σεούλ που του αφαίρεσαν το χρυσό για να το δώσουν στον επίσης ντοπαρισμένο Λιούις! Οπως στην Αθήνα. Όπως τώρα με τη Ρωσία…
    Βιώνουμε, λοιπόν, το «Citius, altius, fortius» σε όλο του το «μεγαλείο». Απαραίτητα αξεσουάρ του – που αποφεύγουν να μας τα δείχνουν στις τελετές έναρξης – το χρονόμετρο και η… σύριγγα (για να «σπάνε τα χρονόμετρα»)! Οι «φυσαλίδες» από το ανθρακικό των «μεγάλων χορηγών». Οι «ήρωες» των στίβων που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο «απατεώνας» και ποιος ο αθλητής. `Η μάλλον μπορείς: Αν γίνει το πείραμα που έλεγε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πεν Στέιτ, Τ. Γεσάλις, και οι «ντοπαρισμένοι» παίξουν με τους καθαρούς έναν αγώνα ποδοσφαίρου, τότε «οι πρώτοι θα κέρδιζαν 84 – 3»…
    Βέβαια, αυτοί που μοιράζουν την «πρέζα» στον κόσμο του πρωταθλητισμού υποκρίνονται τους «καθαρούς». Λογικό αφού κάποια στιγμή το πράγμα «στομώνει». Η μπόχα μεγαλώνει. Η καπηλεία των ξυπόλυτων μαραθωνοδρόμων και των γνήσιων αγωνιστών του αθλητισμού, τα αναμασήματα του τύπου «και στην Ανατολική Γερμανία τα ίδια κάνανε» – λες και αυτά τα φαινόμενα δεν υπήρξαν δείγματα ενός εκφυλισμού που βρήκε τον φυσικό του χώρο στην καπιταλιστική παλινόρθωση) δεν αρκούν για άλλοθι. Τότε ακριβώς απαιτείται να ριχτεί λίγο «πατσουλί», για να κρυφτεί η αποφορά. Τότε οι κατασκευαστές των σωματικά μεταλλαγμένων αθλητών, οι διακινητές της «πρέζας» στα γήπεδα του παρά φύσιν πρωταθλητισμού, υποκρίνονται τους «καθαρούς», τους «ελεγκτές», τους «άτεγκτους», τους «τιμωρούς».
    Αλλά η «καθαρότητα» προϋποθέτει – όπως έλεγε ο παγκόσμιος πρωταθλητής Πιέτρο Μενέα – ότι «το καθήκον της καταπολέμησης του ντόπινγκ πρέπει να αφαιρεθεί από τους οργανισμούς που αποκομίζουν κέρδη από τις αθλητικές εκδηλώσεις».

    Το Ολυμπιακό σύνθημα («Citius, altius, fortius – ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα) πραγματώνεται στο έπακρο στην περίπτωση των χορηγών. Διότι αν θέλεις κέρδη και τα θες «ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα», δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να «καπαρώσεις» το πλέον αναγνωρίσιμο σύμβολο στον κόσμο, το Ολυμπιακό σύμβολο, και να διαφημίσεις το γιαούρτι σου ή το αναψυκτικό σου, ή την τράπεζά σου, με προμετωπίδα τους Ολυμπιακούς κύκλους…
    Πέρα από τα παχιά λόγια που συνοδεύουν τη διαπλοκή των χορηγών με τους Ολυμπιακούς (σ.σ.: «είναι τιμή γι’ αυτούς να στηρίζουν και να φέρουν το Ολυμπιακό πνεύμα», είχε πει η κ. Αγγελοπούλου σε μια επίσημη παρουσίαση των χορηγών του 2004), για το «πνεύμα» που διέπει τις σχέσεις της ΔΟΕ με τους πολυεθνικούς χορηγούς υπάρχει μια εικόνα που αξίζει χίλιες λέξεις. Είναι η εικόνα που απαθανατίστηκε τον Απρίλη του 1987 στην εκκλησία της Λοζάνης, με τον Σάμαρανκ και όλα τα μέλη της λέσχης των «αθανάτων» να στέκονται «κλαρίνο» μπροστά στο φέρετρο του Ντάσλερ. Ηταν το αφεντικό της «Adidas»…
    Καλό είναι λοιπόν το «Ολυμπιακό ιδεώδες», αλλά μάλλον δεν είναι αυτό που κινητοποιεί τους χορηγούς. Εχουν σοβαρότερους λόγους να «σπονσονάρουν» το Ολυμπιακό πνεύμα. Η «Samsung», για παράδειγμα, με τα 40 εκατ. δολάρια που έδωσε ως χορηγία στο Σίδνεϊ, άνοιξε αγορές που της απέφεραν κέρδη άνω του 1 δισ. δολαρίων.
    Η «Swatch» με την πρώτη «Ολυμπιακή συλλογή» που κυκλοφόρησε το 2002, είδε να πουλά σε τρεις μόνο βδομάδες (και μόνο στην Ελλάδα) περί τα 10.000 ρολόγια και να εκτιμά αύξηση του τζίρου της κατά 70% έναντι της προηγούμενης χρονιάς. Ανάλογα «ιδεώδη» έλκουν στους Ολυμπιακούς τα «Μακ Ντόναλντς» (που το 2000 πούλησαν περί τα 2 εκατομμύρια γεύματα μόνο μέσα στο Ολυμπιακό Χωριό του Σίδνεϊ), την «Adidas», την «Κόκα- Κόλα», τη «Shell», τους λοιπούς διεθνείς, εθνικούς χορηγούς και υποστηρικτές του… ολυμπιακού ιδεώδους.
    Είναι προφανές ότι σε αυτό το ειδικό «Ολυμπιακό άθλημα», το «άθλημα» της …διαφήμισης μερικών χρηματιστηριακών και βιομηχανικών ομίλων, η γνωστή αρχή ότι «οι καλές δουλειές κάνουν τους καλούς φίλους» εφαρμόζεται κατά γράμμα. Τουτέστιν, οι χορηγοί έχουν εξασφαλίσει ότι καμία άλλη ανταγωνιστική των προϊόντων τους φίρμα δεν πρόκειται να δρασκελίσει τους χώρους των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων και δε θα συνδέσει το όνομά της με τους Ολυμπιακούς στα μάτια των 4 δισ. τηλεθεατών που θα δουν τους αγώνες.
    Ως εκ τούτου η «θεότητα» της «Κόκα-Κόλα» (που υπήρξε μέγας χρηματοδότης του Μπους και ταυτόχρονα των βομβαρδιστικών και των βασανιστών των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν) ή η «Adidas» (που βάσει της έρευνας της βρετανικής οργάνωσης «Oxfarm» αποτελεί «Ολυμπιονίκη» όσον αφορά στις μεθόδους εκμετάλλευσης και εργοδοτικής αυθαιρεσίας που εφαρμόζει στα εργοστάσιά της στις χώρες του Τρίτου Κόσμου) συνηθίζεται  τις μέρες των Αγώνων να δηλώνουν αποκλειστικοί σπόνσορες της …Ολυμπιακής εκεχειρίας, της δημοκρατίας και της ανεκτικότητας στον κόσμο.
    Το 2004, στην τέταρτη θέση της λίστας των υπογραφόντων υπέρ της «Ολυμπιακής Εκεχειρίας» φιγουράριζε το όνομα του Μπιλ Κλίντον. Κάποιοι θέλουν να παραμείνει γνωστός για την υπόθεση Λεβίνσκι. Τα Βαλκάνια, πάντως, σίγουρα θα τον θυμούνται ως τον επικεφαλής του βομβαρδισμού των αμάχων της Γιουγκοσλαβίας…
    Στη θέση 21 ήταν το όνομα Β. Βίκε – Φραϊμπέργκα. Πρόεδρος της Λετονίας. Στη συγκεκριμένη χώρα, με τη νέα πολιτική τάξη που αναδείχτηκε μετά τις ανατροπές του 1989 – ’90, χτίζονται μνημεία υπέρ των συνεργατών των Ες-Ες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου…
    Λίγο πιο κάτω, στη θέση 30, ήταν το όνομα Σ. Σαμάρ. Δήλωνε αντιπρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης του Αφγανιστάν. Στην πραγματικότητα εκπροσωπούσε τα ανδρείκελα των Αμερικανών. Παρακάτω ήταν το όνομα Σιμόν Πέρες, με την ιδιότητα του υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ. Ηταν ίσως το πιο ανώδυνο όνομα για να εκφράσει το κράτος – τρομοκράτης την υποκρισία του περί «εκεχειρίας», την ώρα που ο Σαρόν δολοφονούσε παιδιά στην Παλαιστίνη.
    Οσο για τη θέση 154, βρισκόταν το όνομα ενός ακόμα γνωστού «αγωνιστή» υπέρ της… ειρήνης. Το όνομά του Χαβιέ Σολάνα. Ο πρώην ΓΓ του ΝΑΤΟ και κατοπινός θεματοφύλακας της στρατιωτικοποίησης της ΕΕ.
    Θα πει κάποιος ότι τα πρόσωπα αυτά, που αυτοχρήμα με την παρουσία τους διακωμωδούν την έννοια της εκεχειρίας, δεν αποτελούν ίσως ένα τυπικό δείγμα συμμετεχόντων, καθώς υπάρχουν δεκάδες άλλοι που περιλαμβάνονται κάθε τετραετία στους συνυπογράφοντες και πράγματι νιώθουν την ανάγκη της ειρήνης στον κόσμο. Προφανώς και είναι έτσι. Ομως η παρουσία σφαγέων σαν αυτούς που βομβαρδίζουν στη Συρία και πνίγουν παιδιά στο Αιγαίο – χωρίς να ακυρώνει το γνήσιο ενδιαφέρον των άλλων – πιστοποιεί την υποκρισία και την καπηλεία που κρύβεται, συνολικά, πίσω από την υπόθεση «Ολυμπιακή Εκεχειρία». Οπως το γνήσιο ενδιαφέρον κάποιων να συμμετέχουν στη λαμπαδηδρομία, δεν αναιρεί την ουσία του θέματος, ότι δηλαδή αποτελεί μια εκδήλωση που συνιστά μια παγκόσμια διαφημιστική εκστρατεία εκ μέρους των χορηγών της λαμπαδηδρομίας, της «Κόκα – Κόλα» και της «Σάμσουνγκ»…
    Αντί άλλης απόδειξης αρκεί να αναφερθεί κανείς στο ομόφωνο ψήφισμα του ΟΗΕ, το οποίο από το 1992 – όταν και αναβίωσε η ιδέα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας – ανανεώνεται κάθε διετία. Από το 1992, δηλαδή, και κάθε δυο χρόνια, οι ΗΠΑ (που έκτοτε έχουν επέμβει σε Σομαλία, Κόσσοβο, Βοσνία, Αφγανιστάν, Ιράκ), η ΕΕ (που κράτη – μέλη της έσφαξαν τη Γιουγκοσλαβία, που συμμετείχαν στη συμμαχία των «προθύμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν, που εξανδραπόδίζουν από Συρία μέχρι Μάλι, που στηρίζουν ναζί στην Ουκρανία), το Ισραήλ, η Τουρκία (της – μεταξύ άλλων – κατεχόμενης Κύπρου), δηλώνουν πίστη» στην «εκεχειρία»…
    Η αλήθεια είναι, τελικά, ότι η ιδέα της εκεχειρίας ποτέ δε νίκησε. Ούτε το 1916, ή το 1940 και 1944, που οι Ολυμπιάδες δεν έγιναν λόγω των Παγκόσμιων Πολέμων. Ούτε καν στην αρχαία Ελλάδα, που το 420 π.Χ. και το 404 π.Χ. οι Σπαρτιάτες εισέβαλαν στην Ολυμπία, ούτε όταν οι Συβαρίτες αφανίστηκαν από τους Κροτωνιάτες, που είχαν για επικεφαλής τον Ολυμπιονίκη Μίλωνα, ούτε όταν ο Θεμιστοκλής έλεγε (σαν «πλανητάρχης» της εποχής) ότι δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς όποιος δε συμμαχεί στο πλευρό των Αθηναίων…
    Η αλήθεια, τελικά, είναι ότι η εκεχειρία – και συνολικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες – είναι μια ιδέα που την καπηλεύονται όσοι προκαλούν πολέμους, δυστυχία, φτώχεια, εκμετάλλευση. Και οι χορηγοί τους…

    Κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα (μέρος του οποίου αποτελεί έρευνα που κάναμε πριν 12 χρόνια με αφορμή του Ολυμπιακούς της Αθήνας και δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Αύγουστο του 2004), η διεξαγωγή των Ολυμπιακών στο Ρίο έρχεται να επιβεβαιώσει όλα τα βασικά συμπεράσματα:
    Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι μια «εθνική γιορτή» ούτε πολύ περισσότερο μια «εθνική ιδέα» – όπως έλεγαν σε εμάς το 2004 – για τους λαούς στις χώρες που διεξάγονται.
    Οι Ολυμπιακοί είναι μια «ιδέα» δική τους. Είναι μια προσοδοφόρα γιορτή για την τάξη των κεφαλαιοκρατών. Των πολιτικών υπαλλήλων τους. Μια «ιδέα» του «έθνους» των χορηγών, των μεγαλοκατασκευαστών, των μεγαλοεργολάβων, των κυρίων «εθνικών ευεργετών» και των κυριών τους όπου Γης, μια γιορτή των πολυεθνικών. Είναι μια μπίσνα που οι λαοί την πληρώνουν ακριβά, είτε ζουν στο Πέραμα, είτε στο Πεκίνο, είτε στις φαβέλες..
    Ακόμα και οι πιο φιλικοί, οι πιο ανθρώπινοι και οι περισσότερο από-εμπορευματοποιημένοι Ολυμπιακοί της Μόσχας το 1980, ακόμα και οι επωφελείς για τον χαρακτήρα της πόλης  Ολυμπιακοί της Βαρκελώνης, δεν αναιρούν αυτόν τον κανόνα.
    Η εμπειρία της Αθήνας είναι μια κοινή εμπειρία: Το κάθε φορά «λιτοί Αγώνες» γίνεται «λιτότητα διαρκείας» και ξεπούλημα, μετά τους Αγώνες. Ρεμούλα, αρπαγή, φαγοπότι για «εκλεκτούς» και λεηλασία.
    Ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός σε  συνέντευξη στο «Σπίγκελ», ερωτηθείς για το κόστος του 2004, είχε ομολογήσει:  «Κανείς δεν μπορεί σήμερα να δώσει ακριβή απάντηση. Το βέβαιο είναι ότι οι αρχικοί σχεδιασμοί έχουν σαφώς υπερκεραστεί»! Με βάση τους επιεικέστερους, δε,  το χρέος που επωμίστηκε ο ελληνικός λαός ήταν συναρτηση και του γεγονότος της πάνω από 600% (!) υπέρβασης σε σχέση με όσα προβλέπονταν στον περίφημο φάκελο της Ολυμπιάδας, όπως μας τον είχαν παρουσίαζαν το 1996…
    Στη μπίσνα των Ολυμπιακών δεν πρέπει να ξεχναμε και εκείνη που πάει χέρι – χέρι με την ιδεολογικοποίηση του «νόμος και τάξη» και που σχετίζεται με τα ζητήματα… ασφάλειας. Στην Αθήνα, μαζί με τους Ολυμπιακούς είχε έρθει το ΝΑΤΟ, το FBI, η CIA, η Μοσάντ, πράκτορες, πρακτορίσκοι, ρουφιάνοι και χαφιέδες, τρομοκάμερες και Ζέπελιν, όλοι ήταν στη «γιορτή».
    Μαζί και η Ζήμενς. Από τότε κρατάει το σκάνδαλο του C4i… Τότε ήταν που η «αδέκαστη» Δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι «η μόνη σκέψη από την οποία πρέπει να διακατέχεται ο Ελληνας πολίτης είναι η διαχρονική ρήση ότι υπέρτατος νόμος είναι τώρα η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια της χώρας»! Αυτό ήταν το «επιχείρημα» του ελληνικού κράτους στη δίκη για το Ζέπελιν. Αυτό το «επιχείρημα» κατέστησε «δίκαιο» το δικαστήριο, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά την πτώση της χούντας! Αλλά την επόμενη μέρα (πλην των κομμουνιστών που φώναζαν για το «ολυμπιακό πραξικόπημα») κανενός άλλου δεν ίδρωσε το αυτί. Θέμα «αξιοπρέπειας», βλέπετε…
    Τότε ήταν και η υπόθεση Τζέκου – Κεντέρη – Θάνου: Εδώ να δεις… «αξιοπρέπεια»! Και Ολυμπιακό «ιδεώδες»! Γιατί, αν μη τι άλλο, αυτή η υπόθεση προσέθεσε στη διοργάνωση ένα νέο ολυμπιακό αγώνισμα: Τον «μαραθώνιο διαρκείας» στο ξεφτιλίκι, στο καραγκιοζιλίκι και στο κοροϊδιλίκι.
    Οσο για τους διακινητές μιας άλλης «ντόπας», της τηλεοπτικής, τους θυμόμαστε – πάντα στο ύψος τους – να υποδέχονται με διθυράμβους την «επιστροφή» των Αγώνων στην Ολυμπία. Μόνο που η νικήτρια είχε το ’99 καταδικαστεί για αναβολικά… Επηξαν, τότε, τα τηλεπαράθυρα από κήρυκες κατά του ντόπινγκ. Κάποιοι είχαν και τη φαεινή ιδέα να εμφανίσουν παλαίμαχη αθλήτρια για να καταγγείλει το ντόπινγκ. Οτι ήταν η ίδια που το 1984, είχε εμπλακεί σε υπόθεση αναβολικών και είχε κυνικά δηλώσει ότι «πρωταθλητισμός με πατάτες και μπριζόλα δεν υπάρχει», ήταν, απλώς, λεπτομέρεια…

    Φυσικά και στους Αγώνες του Ρίο – όπως γράφαμε και το 2004 – θα βρίσκονται και οι έντιμοι αθλητές, ως πρωταγωνιστές, που θα προσπαθήσουν για τη νίκη και που εκφράζουν αντικειμενικά αυτό που ο άνθρωπος επιδιώκει με τους αγώνες του. Να έχει συνεχώς καινούριες κατακτήσεις για να βελτιώνεται, βελτιώνοντας τη ζωή του. Και στο κοινωνικό πεδίο και στο πολιτικό και στο αθλητικό, παντού. Γι’ αυτό και τους χειροκροτούμε στην αγωνιστική τους προσπάθεια, γι’ αυτό και θα χαρούμε για την παρουσία της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων αθλητών που αξίζουν την συμπαράστασή μας  (ο νοών νοείτω – λίγοι είμαστε και γνωριζόμαστε).
    Υπάρχουν όμως και οι άλλοι. Οι διοργανωτές, οι εκμεταλλευτές των αγώνων, των αθλητών, οι πολυεθνικές. Αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τον αθλητισμό που είναι δικαίωμα για όλους, που θα έπρεπε να αποτελεί αυτονόητο αγαθό για κάθε νέο, μακριά από την εμπορευματοποίηση και την πολλαπλή εκμετάλλευσή του από τους χορηγούς θεαμάτων άνευ άρτου.
    Ως Ελληνες έχουμε ένα παραπάνω, ίσως, λόγο να σκεφτόμαστε έτσι. Γιατί έπαινος για την πατρίδα των Ολυμπιακών Αγώνων, τελικά, είναι να προωθεί ό,τι συνάδει με τον πατριωτικό διεθνισμό, δηλαδή με τον συναγωνισμό για τη συλλογική πρόοδο, την ευγενή άμιλλα, τον σεβασμό προς συναθλητές – συνανθρώπους και την ανιδιοτέλεια. Προτάγματα, αξίες και ιδανικά των λαών που οι απάτριδες του κεφαλαίου  ουδέποτε υπηρέτησαν

AugΜεταπολιτευτικά νέα καλοκαίρια .

AugΜεταπολιτευτικά νέα καλοκαίρια ...

Νόμος και Τάξη! Επετεύχθησαν! Συγκαταλέγεται στα... θαύματα της συγκυβέρνησης των Συριζανέλ, το φαινόμενο της θερινής αποπληξίας που εμφανίστηκε πέρυσι με τα κάπιταλ κοντρόλς και συνεχίζεται φέτος σε χειρότερες συνθήκες. Πλήθη μεσηλίκων και υπερηλίκων έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν στα μηχανήματα ανάληψης, ήσυχα, «συντεταγμένα», με απλωμένο διστακτικά το καρτοφέρον χεράκι, να σηκώσουν τα ασήκωτα ψίχουλα. Πέρυσι ό,τι μπορούσαν. Φέτος ό,τι περισσεύει από την, κατά δήλωσή του, κομμουνιστική καρδιά του τσεπομαντηλάκια κυρίου με τα όλα του Κατρούγκαλου.

Πλήθη τέως αγανακτισμένων, με πίκρα στο βλέμμα και κυρτούς απ' το σοκ ώμους, με σαραντάρια θερμοκρασία, εισπράττουν κάθε λέξη του συντάγματος στην καινούργια αριστερή διάλεκτο. Αυτήν που θέλει το επικουρικός-ή-όν να μην είναι επίθετο προσδιοριστικό της σύνταξης. Να μην είναι καν σύνταξη. Ωστε, αν πετσοκόβεται, και σου 'ρχεται νταμπλάς μπροστά από το βωμό της υπέρτατης εθνικής θυσίας, το ΑΤΜ, στημένο σε όλους τους τόπους τραπεζικής λατρείας, να μαθαίνεις στα ιδιαίτερα της κυρίας Αυλωνίτου, πως το πετσόκομμα γίνεται η θηριώδης ασπίδα που σου προστατεύει τα απομεινάρια μιας κύριας σύνταξης!...

Πέρυσι, οι Ελληνες μάθαμε τι σημαίνει δημοψήφισμα, τι πετυχαίνεις μ' αυτό, πόσο χρήσιμο είναι να ενσωματώνεις στους θεσμούς την πολιτική απάτη, έτσι ώστε να παύει να λέγεται απάτη. Είμαστε ο πρώτος λαός στο σύγχρονο κόσμο που παράγει καλοκαιριάτικα τόσες ψευδαισθήσεις όσα και παγάκια για φραπέ. Κυνηγώντας τα πόκεμον των αντεστραμμένων ειδώλων μας με το φραστικό πάθος ενός νεοναζί που καταδιώκει με ηρωικά μπλα μπλα τον βιολογικά καταβεβλημένο και ημιάλαλο εκδότη ή και προσδιορίζοντας την επανάσταση ως «ευκολάκι», μπουκάροντας σ' ένα θυμιατισμένο εκκλησίασμα και προβοκάροντας άσπρους τοίχους παράμερων ναΐσκων. Φέτος εγκαινιάσαμε τη νέα διαλεκτική και τα χαλαρά μαθηματικά! Οι υπουργοί διαλέγονται μόνο με...συλλογικότητες, και το 420 ευρώ τη βδομάδα είναι πιο σκληρό από τα 840 ευρώ το δεκαπενθήμερο, που αποφασίστηκε για να μην κομπλεξάρονται όσοι ζουν με λιγότερα από ένα τραπεζικό βδομαδιάτικο...

Από το περσινό στο φετινό καλοκαίρι, χτίστηκαν τρία συριζογενή κόμματα, κι ο κύριος Λεβέντης εισέρχεται στη συγκυβέρνηση με τραπεζώματα παλαιού τύπου, συμβάλλοντας στη γένεση της Νέας Μεταπολίτευσης. Αυτής που ξεριζώνει την παλιά, με την ηφαιστειακή ζέση και την υποδειγματική επάρκεια της αφαίρεσης αιμορροΐδων από τον υπουργό - ιατρό Υγείας, στην πιο πρωτοποριακή επέμβαση που γνώρισε η Καλντέρα από την έκρηξη του ηφαιστείου π.Χ. Εδώ οι εκρηκτικοί συμβολισμοί στέκονται άπαιχτοι στο αριστερό σύμπαν. Ικανοί να εμπνεύσουν κι όλα τα πολιτικά ζώα που δεν καταλαβαίνουν τι ήθελε να πει η ποιήτρια του αριστερού ρεαλισμού, όταν δήλωνε πως προτιμά τις καταλήψεις made in Greece από τις σφαγές αλλαχού εις την Ευρώπην... Γιατί άλλο φυλλάδιο, γκράφιτι κι εκτέλεση Εξαρχιώτη ναρκέμπορα εδώ κι άλλο ευρωισλαμικό μαχαίρι ή φορτηγό εκεί.

Πολλοί αναλυτές, από Χάρβαρντ αλλά και Παΐσιο πιο πέρα, προφητεύουν ότι μετά από την πιο μαστούρα δίκη και την ετυμηγορία για το θηριώδες ναρκόπλοιο Νουρ 1, (που είχε 33 κατηγορούμενους απαλλαγμένους, εννιά στη φυλακή, οχτώ στο χώμα από φυσικά και αφύσικα αίτια και τον εγκέφαλο με δέκα χρόνια ποινή ελεύθερο με αναστολή) το ερχόμενο καλοκαίρι θα το περάσουμε με το Ρουπακιά στη Μύκονο (σε φθηνή όμως ξαπλώστρα) και τους χρυσαυγίτες να οργανώνουν θερινές κατασκηνώσεις για πρόσφυγες, αλωνίζοντας με φουσκωτά το Αιγαίο και μοιράζοντας εν πλω τυρόπιτες στα πληρώματα των ΝΑΤΟικών πλοίων που μοχθούν για την αύξηση του τουρισμού μας...

Και σε άλλα μεταπολιτευτικά νέα καλοκαίρια, με τις υγείες μας !

Ντελί-Ριο κιτς κερδοφορίας

 Ντελί-Ριο κιτς κερδοφορίας

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ξενυχτήσατε για να δείτε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο (ή την είδατε σε μαγνητοσκόπηση) κι αν είχατε την αποφασιστική (κι αντιφασιστική συνάμα) σταθερή σκοπιά της Ρένας Δουρου-τι. Που πρόλαβε να ενθουσιαστεί με το πρώτο μέρος, τη γέννηση της ζωής, την εξέλιξη, την πρόοδο και τους αφρικανούς σκλάβους που έφεραν στην ήπειρο οι λευκοί κονκισταδόρες, την εξέλιξη της πόλης και τους ουρανοξύστες που έκρυβαν πολύ καλά με τον όγκο τους τις φαβέλες και τη φτώχεια. Για να αλλάξει στο καπάκι γνώμη, με την μπουρναζιώτικη ραπ (με την οποία γενικά δεν έχει θέμα) και το κακόγουστο μουσικό πρόγραμμα, που δεν κατάφερε να δώσει καν το προκάτ, φολκλόρ στοιχείο, που έχει μάθει να αναζητά ο τουρίστας. Πόσο μάλλον την εικόνα της πραγματικής Βραζιλίας, τους χυμούς και τη μυρωδιά μιας τεράστιας χώρας, με εκρηκτικές αντιθέσεις και φοβερή ποικιλία φυλών, ανθρώπων και πολιτισμών.

Προσέξτε τη λεπτομέρεια. Οι χορευτές στο βάθος με τα φωσφοριζέ βελάκια
να δείχνουν το δρόμο στους αθλητές, για να μη χαθούν!! Ομολογώ πως με ξεπερνά

Σίγουρα όμως όλα αυτά χάνουν, αν δεν έχεις δίπλα σου το Λαϊκό Στρώμα να σχολιάζει την τελετή και να σε δροσίζει (στα πρόθυρα του πολικού ψύχους) με αστεία για τον Τελέτοβιτς (παίκτης στο ΝΒΑ) Ενάρξοβιτς. Αλλά όπως είπε αυτοκριτικά το ίδιο το Λ.Σ.: εδώ δε σωπαίνει ο Χατζηγεωργίου, γιατί να το κάνω εγώ;
Έλα ντε...

Και τι δεν είπε ο εκφωνητής της καρδιάς μας...
Τι για τον μοντελισμό -sic- που ακολουθεί το μοντέλο Ζιζέλ, σε μια καταπληκτική μετάφραση του όρου μόντελινγκ, που αν δεν ξέρεις τα συμφραζόμενα και δεις τη λέξη αποκομμένη, μπορεί και να πιστέψεις πως είναι κάτι παρεμφερές με τον τογιοτισμό, που θα μας απασχολήσει στην οικοδόμηση της κοινωνίας του μέλλοντος και την οργάνωση της παραγωγής ή των πόλεων νέου τύπου. Τι για τις δύο γενιές ράπερ, που συνυπάρχουν αρμονικά, γιατί η Βραζιλία είναι ένα χωνευτήρι πολιτισμών (;!). Τι για τη Βραζιλία που επανεφεύρει... επανεφεύρει... κάτι τέλος πάντων, δε θυμάμαι τι ακριβώς, γιατί κι εγώ τα έχασα, με τόση εφευρ(ικ)ότητα.

Και προπαντός για τα οικολογικά μηνύματα των διοργανωτών, που έμοιαζαν με φλύαρη, φαιδρή διάλεξη του ΓΑΠ για την πράσινη ανάπτυξη, ή με απαντήσεις διαγωνιζόμενων στα καλλιστεία (για την παγκόσμια ειρήνη, τη φτώχεια, κτλ) ή με τις πράσινες (σαν την καρδιά ενός μαρουλιού και το ΠαΣοΚ) επιχειρηματικές ευαισθησίες του Αλ Γκορ, που δεν ήταν εκεί, αλλά ο Χατζηγεωργίου τον ανέφερε, μπερδεύοντάς τον προς στιγμήν με τον παρόντα Κέρι.

Εν τω μεταξύ, στους προηγούμενους αγώνες του Λονδίνου, ήταν στα πάνω του το αντιμνημόνιο, ως κλίμα και ιδεολογία, επηρεάζοντας ακόμα και την... ελεύθερη αγωνιζόμενη ΕΡΤ, που περνούσε τότε τα δικά της "συντροφικά μηνύματα" και ζητούσε δηλώσεις σε αντίστοιχο μήκος κύματος κι από τους αθλητές, στις συνεντεύξεις τύπου, καθώς κι αυτοί βλέπουν κάθε χρόνο τα κονδύλια της ομοσπονδίας τους να ψαλιδίζονται. Λίγο έλειπε να αρχίσουν να κάνουν το ίδιο και με τους ξένους, παγκόσμιους πρωταθλητές, στη μικτή ζώνη: so, first of all: what do you think about memorandum?

Φέτος όμως η αντιμνημονιακή μόδα έχει περάσει ανεπιστρεπτί κι έτσι οι σχολιαστές περιορίστηκαν σε οικουμενικά (σαν την κυβέρνηση που θέλει ο Λεβέντης) και πανανθρώπινα ζητήματα-μηνύματα, όπως το παιδί που βρήκε το σπόρο της ελπίδας στο τέλος (η ελπίδα έρχεται και πεθαίνει τελευταία). Και τη βραζιλιάνικη κυβέρνηση (μάλλον την προηγούμενη, όχι ότι έχει μεγάλη διαφορά) που μείωσε λέει κατά 80% τους ρυθμούς αποψίλωσης του τροπικού δάσους του Αμαζονίου, καθώς πριν χανόταν σε ετήσια βάση μια μεγάλη έκταση που ήταν όση κι η Γαλλία. Ενώ τώρα που καταστρέφεται και χάνεται μια Ελλάδα κάθε χρόνο (και μια Γαλλία κάθε πέντε), είμαστε κομπλέ και τακτοποιημένοι με την οικολογική μας συνείδηση.

Κατά τα άλλα, με τις ομιλίες των επίσημων να προκαλούν ομαδικά χασμουρητά (και δε φταίει μόνο η διαφορά της ώρας για αυτό) το ενδιαφέρον εστιάστηκε στην παρέλαση των χωρών που παίρνουν μέρος στο μεγάλο πολυεθνικό πανηγύρι (το οποίο έχει διπλή ανάγνωση, αν σκεφτεί κανείς τι κέρδη βγάζουν οι πολυεθνικές από αυτή την ιστορία) και την αντίδραση του κοινού. Μπορεί βέβαια να μην ήταν ακριβώς η βραζιλιάνικη πλέμπα αυτή που βρέθηκε στο Μαρακανά για την τελετή έναρξης αλλά ακόμα κι έτσι, δεν πέρασε απαρατήρητη η γιούχα, όταν μπήκε στο στάδιο η αμερικάνικη αποστολή (και ο αυξημένος θόρυβος από τη μουσική, για να την καλύψει), ούτε φυσικά η ζεστή, θριαμβευτική υποδοχή της κουβανικής αποστολής. Στα αξιοσημείωτα και το (σχεδόν) διπλωματικό επεισόδιο, που προκλήθηκε από τη φαεινή ιδέα των διοργανωτών να βάλουν τους ισραηλινούς και τους λιβανέζους να συνταξιδέψουν με το ίδιο λεωφορείο (κάτι που αρνήθηκαν να κάνουν οι δεύτεροι).
Μέχρι κι ο Ιησούς του Ρίο (το γνωστό άγαλμα δηλ) ανοίγει με απορία (αλλά όχι άπορος, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών Βραζιλιάνων) τα χέρια του μπροστά σε τόση ευφυΐα.

Κάποιος έλειπε όμως από το Μαρακανά, για να ανάψουν τα πνεύματα...
Τιμής ένεκεν η φωτό, 20 χρόνια (και κάτι ψιλά) μετά το θάνατο του μεγάλου αρχηγού
του ένα και μοναδικού Ομπντούλιο Βαρέλα

Όσο για το λαό της Βραζιλίας, που δε βρέθηκε στο στάδιο, δεν τον αγγίζει το "μεγάλο καλοκαίρι" και το φαγοπότι της ανερχόμενης βραζιλιάνικης αστικής τάξης (που ξεκίνησε το 14' με το Μουντιάλ) και δε θα δει τη ζωή του να αλλάζει στο παραμικρό αυτές τις μέρες, μπορεί κανείς να ακολουθήσει αυτόν το σύνδεσμο, για να δει πώς υποδέχτηκε την ολυμπιακή φλόγα και τη διοργάνωση (αν είχα πιάσει το τρένο της ΕΤΕ, θα μπορούσα να βάλω απευθείας το βιντεάκι, έλα όμως που δεν...).
Χώρια οι προγραμματισμένες κινητοποιήσεις όσων διαδήλωσαν έξω από το Μαρακανά την αντίθεσή τους σε αυτήν την αθλητική εμποροπανήγυρη... Όχι από σκέτη αντίδραση, Ρίο-Αντίριο, και ένα σωρό έργα-μακέτο, αλλά γιατί τους καίει άμεσα, κι αυτούς και την τσέπη τους.

Υγ: μπορείτε επίσης να διαβάσετε το κείμενο του σημερινού κυριακάτικου Ρίζου για του αγώνες του Ρίο, τα λεφτά που πληρώνουν οι φορολογούμενοι και τις αντιδράσεις τους.
Και το απόλυτο ανάγνωσμα πριν (κατά τη διάρκεια, μετά και στο ενδιάμεσο) από κάθε διοργάνωση. Για το οποίο η κε του μπλοκ προτίθεται να κάνει σημειολογική, ερμηνευτική ανάλυση -αν εκδηλώσει ενδιαφέρον κι η βάση του μπλοκ, τόσο το καλύτερο.

Χωρίς διακοπές η αντεργατική επίθεση

Χωρίς διακοπές η αντεργατική επίθεση

Παρότι έχει αυξηθεί το μέρος των εργαζομένων που έχουν διαγράψει τη λέξη «διακοπές» εδώ και χρόνια, η βδομάδα που βρίσκεται μπροστά έχει όλα τα χαρακτηριστικά των διακοπών. Οσοι μπορούσαν να φύγουν, έφυγαν, οι υπόλοιποι θα αρκεστούν στην αναψυχή «εντός»...

Αδιάκοπη, όμως, είναι η επιθετικότητα του κεφαλαίου και από κοντά η επιθετικότητα της κυβερνητικής πολιτικής που το υπηρετεί, καθώς μπροστά είναι ο επόμενος γύρος των άμεσων παρεμβάσεων στις εργασιακές σχέσεις, με διακηρυγμένο στόχο το «πιο φιλικό για τις επιχειρήσεις επενδυτικό περιβάλλον».
Οπως έχουν δείξει οι μέχρι τώρα συναντήσεις της λεγόμενης «Επιτροπής Ανεξάρτητων Εμπειρογνωμόνων», οι επόμενες αντεργατικές ανατροπές περιστρέφονται γύρω από τα θέματα της παραπέρα αύξησης του ποσοστού απολύσεων, της θέσπισης κι άλλων εμποδίων στη συνδικαλιστική δράση και ειδικά στους όρους κήρυξης απεργίας, της νομιμοποίησης της εργοδοτικής ανταπεργίας και βεβαίως των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος, δεν έχει κουραστεί να επαναλαμβάνει και στη διάρκεια της βδομάδας που πέρασε ότι «υπάρχουν τα κείμενα που ορίζουν το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης», με ευθεία αναφορά στα κείμενα του 3ου μνημονίου, που ούτε λίγο ούτε πολύ τα εμφανίζει ως προοδευτικό στοιχείο, σε αντιπαραβολή με το κακό ΔΝΤ που «ζητά αίμα». Ετσι, καλεί το λαό να συναινέσει στη νέα επίθεση μέσα από σχήματα «κοινωνικών διαλόγων» και «εθνικών συνεννοήσεων».

Ανελέητη ταξική πολιτική

Στην πορεία για τον καυτό Σεπτέμβρη, η πρώτη βδομάδα του Αυγούστου σημαδεύτηκε από τις νέες περικοπές στις συντάξεις, καθώς ήρθε η ώρα του λογαριασμού, δηλαδή το κόψιμο των επικουρικών συντάξεων. Η πρώτη περικοπή που εφαρμόστηκε στις 2 Αυγούστου ακολουθείται από τη δεύτερη δόση στις 2 Σεπτέμβρη, σύμφωνα με όσα προβλέπει ο πρόσφατα ψηφισμένος αντιασφαλιστικός νόμος 4387/2016. Οι μειώσεις, σύμφωνα με εκτιμήσεις, θα αφορούν πάνω από 250.000 συνταξιούχους. Πρόκειται για την τέταρτη περικοπή που επιβάλλει η σημερινή κυβέρνηση, παρότι η ίδια εξακολουθεί να προβάλλει τον εξωφρενικό ισχυρισμό ότι δεν κόβει συντάξεις, ενώ ήδη έχει προχωρήσει στην περικοπή του ΕΚΑΣ, των μερισμάτων του Δημοσίου, των εφάπαξ και τώρα των επικουρικών. Οι μειώσεις αυτές είναι μέρος της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης και συνολικά θα αφαιρέσουν από τις λαϊκές οικογένειες 8 δισ. ευρώ μόνο για την τετραετία 2016 - 2019.
Η επίθεση στο λαϊκό εισόδημα θα συνεχιστεί το επόμενο διάστημα με την αναμενόμενη κατάθεση στη Βουλή των συμπληρωματικών φορολογικών διατάξεων, με τις οποίες, από τη μια, θα προωθείται προκλητική ευνοϊκή ρύθμιση για τα αδήλωτα εισοδήματα της εγχώριας πλουτοκρατίας και, από την άλλη, θα επιβάλλεται η χρήση του «πλαστικού χρήματος» στις συναλλαγές με πρόσχημα την «πάταξη της φοροδιαφυγής». Το μέτρο έρχεται να διογκώσει ακόμη περισσότερο τα χαράτσια στα εισοδήματα μισθωτών, συνταξιούχων και άλλων κατηγοριών του λαϊκού πληθυσμού, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι θα πρέπει να δαπανούν τουλάχιστον το 10% του εισοδήματός τους μέσω καρτών, προκειμένου να διατηρούν το όποιο αφορολόγητο τους έχει απομείνει. Σε διαφορετική περίπτωση, θα επιβάλλονται πρόστιμα, ανάλογα με το υπολειπόμενο ύψος των απαιτούμενων αποδείξεων. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια ακόμη «τεχνική» περαιτέρω συμπίεσης του ήδη κουτσουρεμένου αφορολόγητου ορίου.
Το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» είναι μια άγνωστη φράση για την κυβέρνηση και τις τράπεζες. Σ' ένα παράλληλο πρόγραμμα το υπουργείο Οικονομικών, από τη μια, και οι τραπεζίτες, από την άλλη, ανακοινώνουν κατασχέσεις, είτε αυτές αφορούν σε τραπεζικά υπόλοιπα μισθών είτε αυτά καθαυτά τα σπίτια. Ο νέος «Κώδικας Δεοντολογίας» των τραπεζών για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων άνοιξε διάπλατα το δρόμο για τους πλειστηριασμούς και της πρώτης κατοικίας. Οι «λύσεις», που προτείνονται και ουσιαστικά αφορούν έμμεσο πλειστηριασμό, διασφαλίζουν επί της ουσίας μόνο τα συμφέροντα των τραπεζών και είναι σε βάρος των υπερχρεωμένων λαϊκών νοικοκυριών.

Σκληρό πεδίο

Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στα «επιμέρους» μέτωπα. Στους χώρους δουλειάς γίνεται καθαρό πως την καπιταλιστική κρίση συνεχίζει να την πληρώνει πολύ ακριβά η εργατική τάξη. Το νιώθουν στο πετσί τους οι εργαζόμενοι στο «Ledra» και οι εργαζόμενοι στα μαγαζιά του Μαρινόπουλου. Ο Λεβεντέρης έκλεισε το εργοστάσιο στο Βόλο, στον «Τοξότη» παραμένουν απλήρωτοι, στα «Λιπάσματα Καβάλας» είναι σε εξέλιξη μια σκληρή αναμέτρηση καθώς η εργοδοσία, με τη συνδρομή της κυβέρνησης, επιδιώκει να εξασφαλίσει ότι η επόμενη βάρδια του εργοστασίου θα αποτελείται από εργαζόμενους που με την καλημέρα θα έχουν σκυφτό το κεφάλι. Τα ΜΑΤ, που γράφουν υπερωρίες στην πύλη του εργοστασίου, κάνουν πεντακάθαρη τη θέση της κυβέρνησης.
Μια περιοδεία των ταξικών συνδικάτων στα βαπόρια ήρθε να δείξει, για μια ακόμα φορά, πως η κερδοφορία των εφοπλιστών πατά σε τσακισμένα εργατικά δικαιώματα, ενώ την ίδια ώρα ο υπουργός Ναυτιλίας ανακοίνωνε πως η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει άλλα 86 εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεις για τους εφοπλιστές, δηλαδή το «ζεστό» κρατικό χρήμα που παίρνουν κάθε χρόνο με την πατέντα των δήθεν «άγονων γραμμών».
Σ' έναν από τους πιο άγρια εκμεταλλευόμενους κλάδους, στις καθαρίστριες, η κυβέρνηση επέλεξε να δείξει τι σημαίνει στην πράξη να προωθείς επιθετικά μια αντεργατική πολιτική. Χτυπώντας, δήθεν, τους εργολάβους, προωθεί ατομικές συμβάσεις στα νοσοκομεία, συμβάσεις που τσακίζουν τα εργατικά δικαιώματα, αλλά αυτό παρουσιάζεται ως κέρδος για τους εργαζόμενους αφού φεύγουν απ' τη μέση οι κακοί εργολάβοι και αναλαμβάνει να τσακίζει από δω και πέρα τους εργάτες το ίδιο το κράτος. Πολύ χαρακτηριστικά γι' αυτή τη μεθοδολογία στο τελευταίο τεύχος της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» σημειωνόταν: «Αυτό που γοητεύει τόσο την αστική τάξη και τους πολιτικούς της δεν είναι μόνο η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης Τσίπρα στη στήριξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας (χαρακτηριστικό που είναι άλλωστε κοινό σε όλα τα αστικά κόμματα), αλλά η ικανότητά της να "βαφτίζει το κρέας ψάρι", να αμβλύνει τις λαϊκές αντιστάσεις, να ενσωματώνει στο σύστημα, να αποπροσανατολίζει, να εξαπατά μαζικά και επαναλαμβανόμενα τα λαϊκά στρώματα».

Φοροαφαίμαξη...

Σ' αυτήν ακριβώς τη ρότα η κυβέρνηση ζητάει να έχει ο λαός φορολογική συνείδηση, να είναι συνεπής στην καταβολή των βαριών χαρατσιών που έχει μπροστά του (ΕΝΦΙΑ, δόσεις φόρου εισοδήματος κ.λπ.), χαράτσια που συνδυάζονται όχι μόνο με την παραπέρα μείωση των συντάξεων, αλλά και με τις γενικευμένες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις μέσω της αυξημένης μηνιάτικης παρακράτησης φόρου από τα λογιστήρια των επιχειρήσεων και τα ασφαλιστικά ταμεία, που ήδη έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται. «Στον επόμενο τόνο» περιμένουν στη γωνία η παραπέρα απογείωση του ειδικού φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης της λαϊκής οικογένειας, μέτρο που ήδη έχει ψηφιστεί, προκειμένου να εφαρμόζεται από φέτος το φθινόπωρο, ενώ οι κατασχέσεις μισθών και συντάξεων, οι πλειστηριασμοί και άλλα μέτρα «αναγκαστικής εκτέλεσης» θα πάρουν το επόμενο διάστημα ακόμη μαζικότερες διαστάσεις.
Την ίδια ώρα, η αστική τάξη «έχει δέσει τον γάιδαρό της». Ολος ο κρατικός φορολογικός μηχανισμός δουλεύει για την ευημερία των καπιταλιστών. Η κυβέρνηση προετοιμάζει το κλίμα για την εφαρμογή του περίφημου «κόφτη», με πρόσχημα τα χαμηλά φορολογικά έσοδα, αλλά από τις περικοπές του «δημοσιονομικού κόφτη» εξαιρούνται όλες οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), που αποτελεί αποφασιστικό εργαλείο για τη λειτουργία του λεγόμενου «αναπτυξιακού νόμου», μέσω του οποίου διοχετεύεται «ζεστό» κρατικό χρήμα για τη στήριξη των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων.

Η μαγιά της αντίστασης

Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής. Η πρωτοβουλία Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων για την οργάνωση της πάλης με πυρήνα αναφοράς τις Συλλογικές Συμβάσεις αγκαλιάζεται ήδη από σχεδόν διακόσιες οργανώσεις και δείχνει πως υπάρχει η μαγιά της αντίστασης.
Στις συζητήσεις που γίνονται στα σωματεία και σε χώρους δουλειάς επισημαίνεται ότι χρειάζεται να δυναμώσουν η ενότητα των γραμμών της εργατικής τάξης, η οργάνωσή της στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους. Με κέντρο δράσης και πάλης κάθε χώρο δουλειάς, με βελτίωση της λειτουργίας των Σωματείων, των Επιτροπών Αγώνα, να συγκεντρώνονται και προετοιμάζονται δυνάμεις που θα μπουν μπροστά σ' αυτό το απαιτητικό μέτωπο πάλης. Με ενημέρωση, συσπείρωση και κινητοποίηση περισσότερων δυνάμεων. Με καλή προετοιμασία και συζήτηση για το πλαίσιο διεκδικήσεων, το σχεδιασμό και τις μορφές αγώνα. Με κοινή δράση να ξεπερνιούνται απόψεις που δε δίνουν διέξοδο, που λένε ότι «τίποτα δεν αλλάζει», «τίποτα δεν μπορεί να γίνει».
Στη μοιρολατρία τα ταξικά συνδικάτα απαντούν: «Οσο κι αν είναι δύσκολη η κατάσταση, πολλά μπορούν να γίνουν, αν αποφασίσουμε να δείξουμε την πραγματική δύναμή μας. Αυτήν τη στιγμή, αυτό που χρειάζεται είναι η οργάνωση του αγώνα και όχι οι "κοινωνικοί διάλογοι" που στήνουν η κυβέρνηση και οι ενώσεις των εργοδοτών για να μας παγιδεύσουν και αυτοί να συνεχίζουν να κλιμακώνουν την επίθεση σε βάρος της τάξης μας. Δική μας ευθύνη είναι να δυναμώσουμε την κοινή δράση και τη συμμαχία με όλο τον εργαζόμενο λαό που στενάζει, στις πόλεις και τα χωριά, όπως κι εμείς, κάτω από τον ίδιο ζυγό των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων, των εφοπλιστών».