Το σάπιο έχει κι άλλο σάπιο ακόμα. Οι υπόνομοι δε βγάλανε όλη τη βρώμα τους!

Νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ την πατρίδα μου. Γιατί παραλίγο να τη χάσω στα χιόνια. Και θα την έχανα στην καλύτερη στιγμή της. Τη στιγμή που έχει αρχίσει να σηκώνει ανάστημα. Να τα βάζει με το CBS, με τη CIA, με την Ευρωπαϊκή Ενωση, με τους πράκτορες και τα πρακτορεία. Τη στιγμή που μας έκανε όλους εθνικά υπερήφανους.

Θέλοντας να συνεισφέρω, για ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες, γίνομαι εθελοντής. Τώρα που τελειώσαμε με τη βάση, με το οικονομικό υπόβαθρο της κοινωνίας μας, τώρα που μπήκαμε στη «ζώνη» του ευρώ, είναι καιρός να ασχοληθούμε και με το εποικοδόμημα. Πρέπει και οι θεσμοί να φτάσουν στο ύψος της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, από τη μια να γονατίζουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες με την οικονομική ευρωστία μας και από την άλλη να κρατάμε τον κ. Τσάκα έξω από τα κέντρα αποφάσεων. Αυτή η παράλειψη μας κάνει αναξιόπιστους. Μια πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα πρέπει να εναρμονίζει την οικονομία με τις απόψεις της κοινωνίας της. Και η κοινωνία είδατε τι έδειξε; Λατρεία στον άνθρωπο - πρότυπο!

Θα αγωνιστώ, λοιπόν, εθελοντικά πάντα, στο πλευρό της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, ώστε οι πολιτικοί, οι θρησκευτικοί, οι καλλιτεχνικοί, οι φιλοσοφικοί θεσμοί της χώρας να συνταχτούν πίσω από τον κ. Τσάκα, τον Πρόδρομο, τον Αντρέα Μικρούτσικο. Γιατί αυτοί εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο τις πολιτιστικές ανησυχίες της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης του τόπου μας. Θα γίνω ακόλουθος στις περιοδείες τους.

Για να υπάρξει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απαιτούνται θυσίες απ' όλους... Δε φτάνουν οι υψηλού επιπέδου διάλογοι του Λαλιώτη με τον Μητσοτάκη. Ούτε το λογοτεχνικό ιστορικό αριστούργημα του Γρυλλάκη. Ούτε η κάθοδος της Μπακογιάννη στο Δήμο της Αθήνας. Ούτε, φυσικά, οι αγωνιώδεις προσπάθειες του πρωθυπουργού να χτιστεί το εκκλησάκι του Αγίου Νικόλα στη Νέα Υόρκη. Ούτε οι φωτογραφίες και οι αστεϊσμοί του υπουργού Πολιτισμού με την κ. Παπαδοπούλου. (Ο τελευταίος πρέπει να αναλάβει μεγάλη πολιτιστική σταυροφορία. Να πρωταγωνιστήσει σε ένα από τα κοινωνικά σίριαλ που παίζονται στα κανάλια με συμπρωταγωνίστρια τη γυμνή οδοντίατρο. Αυτό σημαίνει τόλμη κ. υπουργέ, όχι η καλοστημένη αργκό για να παριστάνουμε τους μεταμοντέρνους και να τσιμπάει η νεολαία!).

Θέλω να συνεισφέρω στην παγίωση της σημερινής πραγματικότητας. Οπου το ασήμαντο γίνεται σημαντικό. Θέλω να προσφέρω, μέσα από την καρδιά μου, στον κενό διάλογο του αέρα. Στην αύξηση της καθημερινά αυξανόμενης ανεργίας. Στις ουρές που σχηματίζουν οι συνταξιούχοι. Στα απογευματινά ιατρεία. Στο σπάσιμο των πάγων στα βόρεια προάστια. Στο στέγνωμα των εθνικών δρόμων. Στις στημένες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Στα τσιφτετέλια και στους γυμνούς αφαλούς. Στα ριάλιτι σόου με τις τραβεστί και τις λεσβίες.

Ετούτη η χώρα κόντρα στους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς της, θα προσθέσει καινούριες Σαλαμίνες! Ζούμε κοσμογονικές στιγμές! Το σάπιο έχει κι άλλο σάπιο ακόμα. Οι υπόνομοι δε βγάλανε όλη τη βρώμα τους!

--Το κείμενο αυτό του αξέχαστου Νίκου Αντωνάκου δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη πριν από ακριβώς 15 χρόνια (13/1/2002). Το σάπιο, το ζούμε άλλωστε, είχε πολύ σάπιο. Πόση άραγε βρώμα υπάρχει ακόμα, να βγάλουν οι υπόνομοι;

Η απόδραση των Βούρλων - 4. Από το χαμαιτυπείο στην φυλακή

Πειραιάς. Μέσα 19ου αιώνα. Το επίνειο της Αθήνας και πρώτο λιμάνι τής χώρας αντιμετωπίζει το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλα τα μεγάλα λιμάνια τής εποχής: την εκτεταμένη πορνεία. Στον Πειραιά δε το πρόβλημα αυτό είναι εντονώτερο, αφού λόγω της μορφολογίας του ευνοείται η λειτουργία οίκων ανοχής σε ολόκληρη σχεδόν την πόλη. Και σαν να μη φτάνει αυτό, τα περισσότερα απ' αυτά τα "σπίτια" λειτουργούν εκτός παντός ελέγχου, αφού οι ιδιοκτήτες τους δεν έχουν κανένα λόγο να ξοδεύονται για να συμμορφώνονται με τις υγειονομικές ή άλλες διατάξεις. Τους σφράγισε ο έλεγχος το μαγαζί; Την άλλη μέρα θα το ξανανοίξουν δυο σπίτια πιο κάτω.

Μπροστά σ' αυτόν τον πονοκέφαλο, ο Δήμος υποβάλλει το 1873 στην κυβέρνηση αίτημα για την κατασκευή ενός μεγάλου κτηρίου ή, έστω, συγκροτήματος μικρότερων κτηρίων ώστε να μαζευτούν όλοι οι οίκοι ανοχής τής πόλης σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος, εκτός του ιστού τής πόλης. Σε πρώτη φάση, το αίτημα απορρίπτεται αλλά οι επίμονες και διογκούμενες διαμαρτυρίες των κατοίκων αναγκάζουν τελικά την κυβέρνηση να το αποδεχτεί.

Δείγμα της αθλιότητας μέσα στο συγκρότημα των Βούρλων: Το "Μαγέρικο του Μπισμπίκη"

Φαίνεται πως καταλυτικό ρόλο στην συγκατάνευση της κυβέρνησης έπαιξαν μερικά μεγάλα συμφέροντα. Στην δυτική πλευρά του Πειραιά, η ισχυρή και πλούσια οικογένεια Πιπινέλη (*) είχε στην κατοχή της μια μεγάλη, μπαζωμένη και ελώδη έκταση, γεμάτη καλάμια, βούρλα και κουνούπια. Όλως περιέργως (;), η κυβέρνηση όχι μόνο έκρινε πως αυτή η έκταση ήταν το κατάλληλο μέρος για να χτιστεί το "συγκρότημα της ανοχής" αλλά κατέβαλε και ένα σκανδαλωδώς υψηλό τίμημα για να την αποκτήσει και να την μεταβιβάσει στον Δήμο. Πώς αλλιώς να ονομαστεί αυτή περιοχή εκτός από "Βούρλα";

Το σχέδιο που εκπονήθηκε προέβλεπε το χτίσιμο ενός κτηριακού συγκροτήματος στον χώρο που σήμερα περικλείεται από τις οδούς Εθνικής Αντίστασης (πρώην Κανελλοπούλου), Δογάνη, Σωκράτους (πρώην Ευβοίας) και Ψαρών. Θα ήταν ένα περιφραγμένο συγκρότημα δωματίων, ώστε κάθε πόρνη να είναι ασφαλής και να νοικιάζει το δικό της δωμάτιο. Το σύστημα, δηλαδή, θα δούλευε χωρίς "μαντάμες". Μόνο που το κράτος αποφάσισε να προχωρήσει την υλοποίηση με έναν τρόπο που θυμίζει πολύ το σήμερα: έδωσε την δουλειά σε ιδιώτη. Όποιος την αναλάμβανε, θα έχτιζε το συγκρότημα με δικά του λεφτά, θα το εκμεταλλευόταν επί 50 χρόνια και ύστερα θα το απέδιδε στον Δήμο. Συμπτωματικώς, την δουλειά την πήρε ένας από τους μεγάλους εργολάβους της εποχής, ο Νίκος Μπόμπολας (!), ο οποίος έκανε και μια ξεχωριστή συμφωνία με τον Δήμο: θα απαγορευόταν πλήρως η πορνεία εκτός του συγκροτήματος και ο Δήμος όχι μόνο δεν θα χορηγούσε άδεια εργασίας σε ιερόδουλες εκτός Βούρλων αλλά θα συνεργαζόταν και με την αστυνομία ώστε να εξαλειφθεί η εκτός Βούρλων πορνεία, ακόμη και σε επίπεδο πεζοδρομίου. Με απλά λόγια: όποια γυναίκα ήθελε να δουλέψει ως ιερόδουλος, θα έπρεπε να πληρώνει νοίκι στον Μπόμπολα.

Παρένθεση. Ειπώθηκε -και γράφτηκε- πως ο Μπόμπολας δεν είχε δικά του χρήματα για να φτιάξει το έργο αλλά μεσολάβησε η κυβέρνηση και του εγκρίθηκε το απαραίτητο δάνειο. Πόσο αληθές μπορεί να είναι κάτι τέτοιο, άραγε; Κλείνει η παρένθεση.

Το συγκρότημα ολοκληρώνεται το 1876 και περικλείεται από ψηλό μαντρότοιχο. Στην είσοδό του υπάρχει φυλάκιο με φρουρούς αστυνομικούς ώστε να αποφεύγονται οι φασαρίες αλλά και για να μη μπαίνει κανείς ανήλικος. Το εσωτερικό είναι χωρισμένο σε τρεις τομείς ("μπούκες"). Ο πρώτος είναι ο "αριστοκρατικός", με τις πιτσιρίκες, ο πιο ακριβός. Δεύτερος είναι οι "τρώγλες", με τις νεώτερες πόρνες. Τρίτος είναι τα "κατσικάδικα", ο πιο φτηνός, ο πλέον άθλιος, με τις μεγάλες σε ηλικία πόρνες, από 30-φεύγα μέχρι 50 (**). Ανάλογα με τον τομέα, πάνε και τα ενοίκια αλλά και ο τιμοκατάλογος κάθε πόρνης. Όμως, η επιχείρηση εκμετάλλευσης της πορνείας δεν έχει έσοδα μόνο από τα ενοίκια των δωματίων αφού εμπορεύεται ό,τι χρειάζεται ο χώρος, από έπιπλα μέχρι σεντόνια και από τρόφιμα μέχρι είδη καθαριότητος. Φυσικά, όλα αισχίστης ποιότητας. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το "Μαγέρικο του Μπισμπίκη", που λειτουργεί μέσα στα Βούρλα και χάρη στα φαγητά του οποίου δεκάδες πόρνες μεταφέρονται κατά καιρούς στο νοσοκομείο με δηλητηρίαση.

Το "χαμαιτυπείο" (όπως το έλεγαν οι ντόπιοι) των Βούρλων είχε και έξτρα έσοδα, χάρη σε μερικούς διεφθαρμένους αστυνομικούς, οι οποίοι είχαν καταντήσει μάστιγα του Πειραιά. Αυτοί, λοιπόν, σταματούσαν όποια γυναίκα κυκλοφορούσε μόνη κατά τις βραδυνές ή νυχτερινές ώρες και την έλεγχε ως πόρνη. Φυσικά, η ανυποψίαστη γυναίκα δεν είχε "άδεια επαγγέλματος", οπότε οι αστυνομικοί την χαρακτήριζαν ως "αδήλωτη" και την μετέφεραν προς διανυκτέρευση στα Βούρλα, ώσπου να ξημερώσει η επόμενη μέρα και να αποκαλυφθεί το "λάθος". Οι αστυνομικοί καθάριζαν με μια συγγνώμη (ποιός απλός άνθρωπος τολμούσε να τα βάλει με μπάτσο ή μπασκίνα εκείνη την εποχή;) και το δημόσιο ταμείο πλήρωνε το κόστος διανυκτέρευσης της "αδήλωτης".

Μπορεί η επιχείρηση να πήγαινε πρίμα αλλά για τον ξύπνιο επενδυτή πάντα υπάρχει τρόπος να βγάλει κάτι παραπάνω. Με το επιχείρημα ότι οι εισπράξεις αποδείχτηκαν χαμηλότερες των αναμενομένων, επειδή τάχα ο Δήμος δεν κατάφερε να εξαλείψει το φαινόμενο της "παραπορνείας", ο Μπόμπολας κατάφερε να πετύχει παράταση της αρχικής 50ετίας και να μεταβιβάσει το ακίνητο στους κληρονόμους του, οι οποίοι το εκμεταλλεύτηκαν ως το 1937. Στο μεταξύ, η γύρω περιοχή είχε κατοικηθεί και οι κάτοικοι διαμαρτύρονταν για την ύπαρξη του "συγκροτήματος της ανοχής" ανάμεσα στα σπίτια τους. Έτσι, το 1937 η μεταξική δικτατορία αποφάσισε, αποζημιώνοντας τους Μπόμπολες, να μεταφέρει τα πορνεία στην Τρούμπα και να μετατρέψει το συγκρότημα σε φυλακές. Το πλάνο υλοποιήθηκε από την δικτατορία μόνο κατά το ήμισυ: τα πορνεία έφυγαν αλλά την μετατροπή τού συγκροτήματος σε φυλακές την πρόλαβε ο πόλεμος. Όταν θα έρχονταν οι γερμανοί το 1941, θα φρόντιζαν να ολοκληρώσουν το σχέδιο, μετατρέποντας εκείνοι το πρώην χαμαιτυπείο σε φυλακές.

Η είσοδος των φυλακών ("πορτάρα") επί της οδού Ψαρών

Τα Βούρλα συνεχίζουν να λειτουργούν ως φυλακές και μετά την απελευθέρωση. Τώρα πια, οι παλιοί τομείς ονομάζονται πτέρυγες. Οι δυο πρώτες πτέρυγες στεγάζουν ποινικούς κρατουμένους και η τρίτη (τα πρώην "κατσικάδικα") πολιτικούς. Κι όταν μιλάμε για πολιτικούς κρατούμενους, εννοούμε μέλη τού Κ.Κ.Ε. (υψηλόβαθμα ή μη), τα οποία καταδικάζονται ή απλώς κατηγορούνται με βάση τις διατάξεις τού μεταξικού νόμου 375/1936 "Περί κατασκοπείας", δηλαδή ως κατάσκοποι ξένου κράτους (εννοείται της Σοβιετικής Ένωσης). Υπολογίζεται ότι στις φυλακές αυτές "φιλοξενήθηκαν" συνολικά περισσότεροι από 2.500 πολιτικοί κρατούμενοι, όλοι κομμουνιστές.

Σήμερα τα Βούρλα δεν υπάρχουν πια ούτε ως χαμαιτυπείο ούτε ως φυλακή. Στην θέση εκείνου του συγκροτήματος έχουν δημιουργηθεί δυο οικοδομικά τετράγωνα με πολυκατοικίες. Όμως, κάποιοι από εκείνους τους κομμουνιστές που κρατούνταν στα κελλιά του, φρόντισαν το 1954 να μείνει το όνομα "Βούρλα" στην Ιστορία για πάντα...

----------------------------------------------
(*) Το διασημότερο όνομα αυτής της οικογένειας είναι ο Παναγιώτης Πιπινέλης, διπλωμάτης καρριέρας (1922-1953), υπουργός στις κυβερνήσεις της ΕΡΕ. υπηρεσιακός πρωθυπουργός (1963) και υπουργός εξωτερικών τής χούντας (1967-1970).

(**) Μετά τα 50 τους, οι πόρνες δεν μπορούσαν πια να μένουν στα Βούρλα. Εκτός από ελάχιστες που είχαν κάνει κομπόδεμα, οι υπόλοιπες ήσαν καταδικασμένες να συνεχίσουν την ζωή τους ως παράνομες πόρνες (καλντεριμιτζούδες) ή ως ζητιάνες.

Αχ…τσιόγλου, εσύ μας μάρανες

Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα

Δέκα στιγμιότυπα κι ειδήσεις που ξεχώρισαν από τις κινητοποιήσεις και την υπόλοιπη επικαιρότητα των ημερών.

Η απαξίωση και η Λίμνη των Κύκνων

Η υπουργός ήθελε να παραμείνει ψύχραιμη, για να κερδίσει τις εντυπώσεις και να χτίσει το αφήγημα μιας εναντίον της επίθεσης για εκφοβισμό (bullying) -λες και έχει τέτοιες ευαισθησίες ο πολιτικός παχυδερμισμός. Ο φακός όμως συνέλαβε την απαξίωση στο βλέμμα της, το αλαζονικό βλέμμα του κυρίαρχου και της εξουσίας. Δυστυχώς οι εργάτες διαδηλωτές δε διέθεταν την απαραίτητη καλλιέργεια για να εκτιμήσουν έστω τις χορευτικές της κινήσεις, όμοιες με μπαλαρίνας στη Λίμνη των Κύκνων, και να την χειροκροτήσουν.

Φασίστα με είπες μια βραδιά

Δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιο επίπεδο η “αριστερά του σαλονιού”, ακόμα και στην αγροτική της εκδοχή, με το Νίκο Παπαδόπουλο (κι εμένα οι παππούδες μου ήταν αγρότες). Περιμέναμε κάτι πιο κομψό και εκλεπτυσμένο. Πχ μια έρευνα από το Ινστιτούτο Πουλαντζάς που να αναλύει αν εδώ έχουμε να κάνουμε με κλασικό φασισμό ή κράτος έκτακτης ανάγκης, αν υπάρχουν περιθώρια φιλελευθεροποίησής του, όπως με τη χούντα των Συνταγματαρχών κτλ.

Με τα μάτια μιλάμε εμείς

Στην πρόσφατη αιφνιδιαστική κινητοποίηση στο Υπουργείο Οικονομικών, βρέθηκε μια διμοιρία ΜΑΤ -σαν άτυχη ρωμαϊκή περίπολος στο γαλατικό χωριό- που θεώρησε πως μπορεί να επέμβει. Κατάλαβε γρήγορα το λάθος της και οπισθοχώρησε με ελαφρά πηδηματάκια, και τους διαδηλωτές απέναντι να έρχονται με αλυσίδες κατά πάνω της και να της δείχνουν ευγενικά την έξοδο, χωρίς να την αγγίζουν. Με τα μάτια μιλάμε εμείς.

Κόκκινη Πρωτομαγιά – Πρωτοπόρα κυβέρνηση

Τις προάλλες ανακοινώθηκε πως απ’ την Πρωτομαγιά θα εκτελούνται πλειστηριασμοί κατοικιών και για τα χρέη προς τις Δημόσιες Υπηρεσίες -και όχι μόνο προς τις τράπεζες. Μετά από τον αγώνα για το 8ωρο και τη μείωση του χρόνου εργασίας -που τον “κερδίζουν” οι άνεργοι- έρχεται μία ακόμα νίκη στον αγώνα κατά της ιδιοκτησίας, που είναι κλοπή -όπως έλεγε κι ο Προυντόν.
Νικάμε (ταξικά) αδέρφια, ζήτω η ταξική Πρωτομαγιά! Και η σημειολογία της (μέχρι και τους 200 της Καισαριανής είχε χρησιμοποιήσει σε άλλη φάση ο Τσίπρας).

Κάτω τα χέρια απ’ της ΛΑΕ το βιος

Ο Λαφαζάνης είπε πως θα επιστρατεύσει χάκερ, για να σταματήσει τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Αλλά το κράτος έκανε ρελάνς βάζοντας στο στόχαστρο, για πλειστηριασμό, τα γραφεία της ΛΑΕ. Την άλλη φορά μπορεί να δώσουμε εκεί ραντεβού, αντί για τα ειρηνοδικεία και να φωνάζουμε συνθήματα: κάτω τα χέρια απ’ της ΛΑΕ το βιος.

Ένας είναι ο εχθρός

Τις προάλλες η Παπαρήγα είπε στους βουλευτές της ΝΔ να μη συγχέουν την κομμουνιστική ιδεολογία με τα φληναφήματα του Σύριζα, αν θέλουν να της ασκήσουν σοβαρή κριτική. Κι ο Βορίδης -που εκτός από φασίστας είναι ίσως κι ο πιο διαβασμένος δεξιός- αναγνώρισε, χωρίς να απαντά στην Αλέκα, πως το ΚΚΕ μένει ο μόνος στρατηγικός τους αντίπαλος, σε μια σπάνια εξομολόγηση και κρίση ειλικρίνειας.

Ο Σύριζα αντιθέτως “ακυρώνει τις ιδεολογικές διαφορές” και δεν είναι παρά μόνο “τακτικός, εκλογικός αντίπαλος” αφού “δε γεννιούνται όροι σοβαρής πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης” μαζί του.

Ποιος τον μπι-μπιπ τον Ζουρ-ΑΡΗ;

Ο Ζουράρις εξαναγκάζεται σε παραίτηση, επειδή είναι “διανοούμενος”-χούλιγκαν κι η κυβέρνηση “κλονίζεται” για τα αθλητικά, εν μέσω απεργίας και μαζικών κινητοποιήσεων. Είναι να μη σε πιάνει το γαμώτο;

Στο Λευκό τον Οίκο πήρα τα φιλιά της, είχε κι ένα σπίτι στην Καλιφόρνια…

Η ενημερωτική εκπομπή του καναλιού του Φαλήρου προτρέχει λίγο, αλλά βλέπει μπροστά. Ας βάλουμε τα δυνατά μας να μην τους διαψεύσουμε και πάει χαμένη η προφητική γκάφα.

Αχ-τσιόγλου εσύ μας μάρανες

Η δεκαετία με τις βάτες αποχωρεί σιγά-σιγά από το προσκήνιο. Ο Πανούσης παίρνει τη σκυτάλη από το Λουκιανό, την Αρλέτα και το Στάθη Ψάλτη. Πίσω μένουν τα κακέκτυπα της “Αλλαγής”, σαν τη σημερινή κυβέρνηση, και ο γιος του Μητσοτάκη -μέχρι κι αυτός έφυγε από τη ζωή. Κάποιοι περίμεναν να δουν την Αριστερά κυβέρνηση και μετά ας πεθάνουν ευτυχισμένοι, αλλά αυτή η -καθαρά δεξιά, πολιτικά μιλώντας- κυβέρνηση, θα τους ξεκάνει όλους.

Να δεις τι σου ‘χω για μετά

Για μετά, εμείς (μην τα γράψετε με κεφαλαία και μπερδευτείτε με παλιούς και νέους πασόκους συνδικαλιστές) έχουμε τα απογευματινά συλλαλητήρια (σ.σ.: το κείμενο γράφτηκε και ανέβηκε χτες το μεσημέρι στην Κατιούσα). Μακάρι να βγει κάτι καλό για να εμπλουτίσουμε την παραπάνω λίστα. Αλλιώς, ο Τσακαλώτος μας φυλάει τα χειρότερα για τη συνέχεια.
Από τον Τσίπρα και μετά, μας έχουν πνίξει τα σκ…

Καθένας...

Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην «Αυγή», αφού αναμασά τις «αυριανίστικες» και χρυσαυγίτικες βρωμιές ενάντια στο ΚΚΕ, περί «αντιπολίτευσης απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση και όχι απέναντι στις προηγούμενες», «902» και πάει λέγοντας, φανερά πικραμένος επειδή το ΚΚΕ δεν συνδράμει τη σιγή νεκροταφείου που θέλουν απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα, «αποφαίνεται» ότι το «πρόβλημα εμφανίζεται όταν δεν έχεις στρατηγική στην οποία να μπορείς να εντάξεις τις τακτικές σου κινήσεις». Κατηγορεί ακόμα το ΚΚΕ ότι «δεν έχει πολιτικό σχέδιο» και γι' αυτό κάνει... τακτικισμούς! Ενας άλλος, συντάκτης στην «Εφημερίδα των Συντακτών», «ψυχοπαίδι» των κουκουεδολόγων της εφημερίδας, ανακάλυψε ότι «η γενική αίσθηση που αποπνέει» η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια του Κόμματος, είναι «ότι το κόμμα είχε λανθασμένη στρατηγική - και κατά συνέπεια πολιτική τακτική - σε όλη την πορεία του μέχρι τη διάσπαση του 1991» και ότι «73 χρόνια έκανε όλο λάθη, ενώ τα τελευταία 27 όλα σωστά». Αυτό κατάλαβε ο καημένος (και οι υποβολείς του...) διαβάζοντας τη Διακήρυξη!

«Ψήνονται» εξελίξεις

Βδομάδα εξελίξεων είναι αυτή που ξεκίνησε χτες, σε ό,τι αφορά τις διευθετήσεις με την ΠΓΔΜ. Οπως όλα δείχνουν, οι διεργασίες επιταχύνονται, με στόχο να υπάρξει μια καταρχήν συμφωνία μέχρι το Μάρτη, η οποία θα ανοίξει το δρόμο για να προετοιμαστεί, ολοκληρωθεί και εγκριθεί τον Ιούλη, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η πρόσκληση προς την ΠΓΔΜ να γίνει πλήρες μέλος της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.
Παρά τις διαφορετικές αναγνώσεις και προσεγγίσεις γύρω από το ονοματολογικό, η κυρίαρχη άποψη που προβάλλουν τα αστικά επιτελεία είναι ότι η σημερινή συγκυρία αποτελεί την καταλληλότερη τα τελευταία χρόνια για να υπάρξει «επαναπροσδιορισμός» των σχέσεων με την ΠΓΔΜ, που θα δώσει ώθηση στην «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Βαλκανίων, στην ένταξη δηλαδή και των υπόλοιπων κρατών της Βαλκανικής (Αλβανίας και κρατών της πρώην Γιουγκοσλαβίας) στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, από την οποία η ελληνική αστική τάξη προσδοκά ισχυρά οφέλη.
Γι' αυτό η κυβέρνηση αναλαμβάνει αναβαθμισμένο ρόλο στην εμπέδωση αυτών των σχεδιασμών, που δεν εκπορεύονται βέβαια από το συμφέρον των λαών της περιοχής να ζουν ειρηνικά και σε συνεργασία, αναπτύσσοντας σχέσεις στη βάση του αμοιβαίου οφέλους, αλλά από τις επιδιώξεις ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων να κατοχυρώσουν αγορές, ενεργειακούς διαύλους και δρόμους για τα εμπορεύματά τους, προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους, ανταγωνιστικά προς άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος τροφοδοτούνται κατά κύριο λόγο από την προσπάθεια των ΗΠΑ να περιορίσουν τη ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια. Ενδεικτική ως προς αυτό είναι η έκθεση του ινστιτούτου «Atlantic Council» για τη στρατηγική των ΗΠΑ στα Δυτικά Βαλκάνια, η οποία δημοσιοποιήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη στην Ουάσιγκτον, παρουσία μάλιστα των υπουργών Εξωτερικών Αλβανίας, Σερβίας, Μαυροβουνίου, Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, ΠΓΔΜ και Κοσσόβου.
Στην έκθεση εκείνη «προτεινόταν» ανάμεσα σε άλλα η εγκαθίδρυση μόνιμης αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή και συγκεκριμένα στη βάση Μπόντστιλ στο Κόσσοβο, με το βλέμμα στραμμένο προς τη Ρωσία. Ξεχώριζε επίσης η πρόταση για μια «ιστορική επαναπροσέγγιση» των ΗΠΑ με τη Σερβία, η οποία αναδεικνύεται σε μεγάλο «αγκάθι» σε ό,τι αφορά την προσπάθεια της αμερικανικής κυβέρνησης να αφαιρέσει από τη Ρωσία ερείσματα στην περιοχή.
Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν και μια άλλη μελέτη, του Αμυντικού Κολεγίου του ΝΑΤΟ, που δημοσιεύθηκε επίσης τον περασμένο Νοέμβρη. Σ' αυτήν προτεινόταν να συγκροτηθεί ένα κοινό αρχηγείο όλων των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην περιοχή, με έδρα το Σαράγεβο, ενταγμένο στο συνολικότερο σχεδιασμό αντιμετώπισης της Ρωσίας, μετά τα γεγονότα στην Κριμαία.
Ωστόσο, στην περιοχή των Βαλκανίων δεν εκφράζεται μόνο η αντιπαράθεση ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία, αλλά και ο ανταγωνισμός με την Κίνα, που χαράσσει μέσα από τη Βαλκανική ένα τμήμα του «νέου Δρόμου του Μεταξιού». Αλλά και τα πιο ισχυρά κράτη - μέλη της ΕΕ (π.χ. Γερμανία), όπως και η Μεγάλη Βρετανία, διατηρούν ιδιαίτερα συμφέροντα στην περιοχή, γεγονός που επιδρά στις σχέσεις με τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, αλλά και με τη Ρωσία. Η Τουρκία, τέλος, της οποίας οι σχέσεις με το ΝΑΤΟ βρίσκονται σε ένταση και αντίστροφα ενισχύει τη συνεργασία με τη Ρωσία, διεκδικεί αναβαθμισμένη παρουσία, μέσω των μουσουλμανικών πληθυσμών στα κράτη των Βαλκανίων και τις προνομιακές σχέσεις με την Αλβανία.
Το βέβαιο είναι ότι στα Βαλκάνια συσσωρεύεται ξανά πολλή «ενέργεια» από τη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε όλο το τόξο που διατρέχει τη Βαλτική, τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο και τις βόρειες ακτές της Αφρικής. Μ' αυτά τα δεδομένα, χρειάζεται ο λαός να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να βρίσκεται σε εγρήγορση, απορρίπτοντας τους πανηγυρισμούς και τις μεγαλοστομίες της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων, που κρύβουν το πραγματικό υπόβαθρο των διευθετήσεων στα Βαλκάνια, για να στρατεύουν το λαό στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου.

Οι «επενδυτές» της κάνναβης

Τις προηγούμενες μέρες πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα η πολυδιαφημισμένη «1η Διεθνής Εκθεση Κάνναβης». Η έκθεση αυτή προκάλεσε έναν προπαγανδιστικό βομβαρδισμό για τα «οφέλη» από ένα «παρεξηγημένο φυτό», που αποτελεί συγχρόνως «καινοτόμο μοχλό ενίσχυσης της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας», όπως γράφτηκε σε εφημερίδες. Να σημειωθεί ότι μεταξύ των «χορηγών» της έκθεσης ήταν θυγατρικές εταιρείες ομίλων που διακινούν και εμπορεύονται κάνναβη μέσω διαδικτύου. Από 'κει παρέλασαν, μεταξύ άλλων, υπουργοί και στελέχη της κυβέρνησης, αλλά και ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Η έκθεση αποτέλεσε, μεταξύ άλλων, το «ντεκόρ» για να διαφημιστεί η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να θεσμοθετήσει άμεσα το κατάλληλο πλαίσιο που θα επιτρέπει την καλλιέργεια και διακίνηση της λεγόμενης «φαρμακευτικής» κάνναβης από εταιρείες. Το σχετικό νομοσχέδιο, όπως ανακοινώθηκε από κυβερνητικά στελέχη, πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή τις επόμενες βδομάδες.

***

Καθόλου τυχαία, για να γίνει ευρύτερα αποδεκτή μια τέτοια νομοθετική πρωτοβουλία, η κυβέρνηση διαφημίζει τα οφέλη που θα προκύψουν από την καλλιέργεια και διακίνηση της «φαρμακευτικής» κάνναβης σε ό,τι αφορά την «ανάκαμψη της οικονομίας», μέσα από την «προσέλκυση επενδύσεων». Για παράδειγμα, διαδίδουν ότι η νέα αγορά θα αποφέρει κέρδη που θα ξεπερνούν τα 2 δισ. ευρώ την πρώτη διετία και τα 250 δισ. σε μια δεκαετία. Η παγκόσμια αγορά της «ιατρικής» κάνναβης το 2015 άγγιξε τα 11,4 δισ. δολάρια και το 2025 αναμένεται να φτάσει τα 55,8 δισ. δολάρια. Ηδη ενδιαφέρον για τέτοιες επενδύσεις στην Ελλάδα έχουν εκδηλώσει πολυεθνικοί όμιλοι και εταιρείες από το Ισραήλ, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, εκτιμώντας τις ιδιαίτερα ευνοϊκές κλιματολογικές και εδαφολογικές συνθήκες της χώρας. «Το κέρδος θα μοιραστεί στο κράτος, την κοινωνία, στον εργαζόμενο», ισχυρίζονται κυβερνητικά στελέχη, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι είναι άσσοι στο ψέμα και την παραπλάνηση. Ας δούμε, όμως, λίγο καλύτερα ποιοι σκοπεύουν να μοιραστούν τα κέρδη τους «με την κοινωνία και τους εργαζόμενους»...

***

Αντιπροσωπευτικό δείγμα των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της «φαρμακευτικής» κάνναβης είναι η «Canopy Growth Corporation», μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές βιομηχανίες καλλιέργειας κάνναβης σε θερμοκήπια άνω των 500.000 τ.μ. Τα διευθυντικά στελέχη της είναι μέλη της Παγκόσμιας Τράπεζας, πρώην νομοθέτες, εμπειρογνώμονες στον τομέα της δημόσιας Υγείας και επιχειρηματίες. Το Ισραήλ έχει αναπτύξει πολύ μεγάλη βιομηχανία παραγωγής και εξαγωγών προϊόντων «φαρμακευτικής» κάνναβης, με οκτώ εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα και παράγουν εννιά τόνους ετησίως, για περισσότερους από 22.000 πελάτες. Επίσης, η ολλανδική εταιρεία «Bedrocan» καλλιεργεί και πουλάει φυτική κάνναβη για «φαρμακευτικούς» σκοπούς, με τουλάχιστον 40.000 Ολλανδούς πελάτες και άλλους 40.000 σε διάφορες χώρες, με το κόστος να κυμαίνεται από 8 έως 18 ευρώ ανά γραμμάριο. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η κυβέρνηση διαρρέει ότι 7 ξένες εταιρείες και τρεις ελληνικές έχουν εκφράσει ενδιαφέρον να μπουν άμεσα στην αγορά.

***

Διερευνητικές επαφές με στελέχη της κυβέρνησης κάνει και μια εταιρεία από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ, που εκπροσωπεί περισσότερες από 400 άλλες σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα, η εταιρεία αυτή εμφανίζεται όσο καμιά άλλη να διαφημίζει τα «οφέλη» για την τοπική οικονομία της Καλιφόρνια, που αναμένεται να απογειωθούν, μετά την «απελευθέρωση» της καλλιέργειας και της «ευφορικής» κάνναβης. Θιασώτης των ίδιων απόψεων φαίνεται πως είναι και ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κούλογλου, ο οποίος δήλωσε: «Ο πόλεμος εναντίον των ναρκωτικών έφερε αντίθετα αποτελέσματα, προκαλώντας δραματική αύξηση της εγκληματικότητας και των μαφιόζικων συμμοριών (...) Δεκάδες χώρες άλλαξαν ήδη τη νομοθεσία τους που αφορά την κάνναβη και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει επισήμως αναγνωρίσει σειρά θεραπευτικών ιδιοτήτων του (...) Οι Ελληνες ασθενείς όλων των κατηγοριών που αναμένεται να ωφεληθούν από τα φάρμακα κάνναβης μπορούν μεσοπρόθεσμα να αγγίξουν τις 250.000. Η κυβέρνηση να κινηθεί προσεκτικά αλλά γρήγορα, ώστε να ανοίξουν επιχειρήσεις στον κλάδο, να βρουν νέοι άνθρωποι δουλειά και όσοι υποφέρουν από ιατρικά προβλήματα, που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μέσω της ιατρικής κάνναβης, να μπορέσουν να ωφεληθούν».

***

Η αλήθεια βέβαια είναι τελείως διαφορετική: Το πείραμα της Ολλανδίας όχι μόνο δεν μείωσε την εγκληματικότητα, αλλά μετέτρεψε το Αμστερνταμ σε κέντρο του διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών και από τις πρώτες πόλεις σε εγκληματικότητα. Η νόμιμη χορήγηση ναρκωτικών ουσιών θεσμοθετεί την αναπαραγωγή της εξάρτησης. Επίσης, σε ό,τι αφορά την «ιατρική» χρήση της κάνναβης, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει σε έκθεσή του (2015) ότι παραμένουν αρκετά αναπάντητα ερωτήματα και πολλοί παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση «τρέχει» ακάθεκτη τις διαδικασίες για να «ανοίξει» η αγορά της «φαρμακευτικής» κάνναβης, βλέποντας το «ψητό», που είναι οι προσδοκώμενες επενδύσεις και η συμβολή τους στην οικονομική «ανάκαμψη». Οχυρώνεται, μάλιστα, πίσω από «συλλόγους ασθενών», όπου δραστηριοποιούνται και άνθρωποι απελπισμένοι, που αναζητούν λύσεις σε χρόνια προβλήματα υγείας, τα οποία επιτείνονται από τη δυσκολία πρόσβασης στην κατάλληλη θεραπεία, εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της Υγείας. Πολλοί απ' αυτούς τους συλλόγους εμφανίζονται και ως συνδιοργανωτές των ναρκωφεστιβάλ που γίνονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, προπαγανδίζοντας ότι «η χρήση και κατοχή για προσωπική χρήση πρέπει να αποποινικοποιηθεί, όπως και η αυτοκαλλιέργεια».

***

Οσο για τις μελέτες που επικαλούνται οι οπαδοί της νομιμοποίησης, πολλές απ' αυτές στηρίζονται απλά στη συμπλήρωση ανώνυμων ερωτηματολογίων από τους ασθενείς ως προς την προσωπική χρήση - «αποτελεσματικότητα» της κάνναβης σε αυτούς. Δεν αξιολογούν την ποιότητα και λειτουργικότητα της καθημερινής ζωής (κοινωνικές συναναστροφές, οδήγηση, εργασία, επιδόσεις στο σχολείο, επιπτώσεις στις γνωστικές ικανότητες κ.λπ.), δεν εκτιμούν τις μακροχρόνιες επιπτώσεις που μπορεί να υπάρχουν (εξάρτηση, μείωση των γνωστικών ικανοτήτων, ψυχολογικές διαταραχές κ.λπ.). Οι οπαδοί της νομιμοποίησης ζητούν, ακόμα, την είσοδο της φυτικής κάνναβης απευθείας στην αγορά, χωρίς τα τεράστια κόστη που προϋποθέτουν οι απαραίτητοι έλεγχοι. Εκτός των άλλων, δημιουργούν ψευδείς προσδοκίες σ' έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων που πάσχει από διάφορες νόσους, δίνουν χέρι βοηθείας στην πολιτική κυβέρνησης - ΕΕ για το πώς οι ασθενείς θα «κοστίζουν» ακόμα λιγότερο στο κράτος και στους επιχειρηματικούς ομίλους, καλλιεργούν την παραίτηση από τη διεκδίκηση να αξιοποιείται η τεράστια δυνατότητα της επιστήμης προς όφελος των ασθενών.

«Οι δολοφονημένοι δεν είναι νεκροί! Οι δολοφονημένοι ζούν!»

«Ο Καρλ και η Ρόζα – Αναμνήσεις» της Κλάρας Τσέτκιν

99 χρόνια συμπληρώνονται από την δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ

Στις 15 Γενάρη 1919, δολοφονούνται οι ηγέτες του γερμανικού προλεταριάτου και συνιδρυτών του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ.

Δολοφονήθηκαν άγρια από μέλη της στρατοκρατικής κλίκας του Χίντεμπουργκ, σε συμφωνία με μέλη της πολιτικής ηγεσίας του κυβερνώντος οπορτουνιστικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.

Αυτό το έγκλημα των εκπροσώπων των καπιταλιστών έγινε στην προσπάθεια να πνιγεί η επανάσταση στη Γερμανία που είχε ξεσπάσει ήδη από το Νοέμβρη του 1918.

Πολλά τα διδάγματα κι η πείρα – θετική κι αρνητική – από εκείνη την περίοδο για το επαναστατικό κίνημα:

«Τα χέρια των δολοφόνων μπόρεσαν να σκοτώσουν μόνο το σώμα των φλογερών αγωνιστών. Οι δολοφονημένοι δεν είναι νεκροί.

Η καρδιά τους συνεχίζει να χτυπάει στην Ιστορία και το πνεύμα τους φωτίζει πέρα από τούτες τις σκοτεινές, κι όμως όχι ανέλπιδες ημέρες.

Το προλεταριάτο θα πάρει την πλούσια κληρονομιά που του άφησαν ο Καρλ Λίμπκνεχτ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ με λόγια και πράξεις, με το έργο της ζωής και το παράδειγμά τους. Οι δολοφονημένοι ζουν, θα είναι οι νικητές του μέλλοντος. Από τα κόκαλά τους θα βγουν οι εκδικητές τους, οι φορείς και ολοκληρωτές της επανάστασης».

Κλάρα Τσέτκιν (1919)

Στις 15 Γενάρη του 1919, στις 9 το βράδυ, μια ομάδα στρατιωτών συλλαμβάνει τους ηγέτες του νεοϊδρυμένου ΚΚ Γερμανίας, Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ, στο τελευταίο παράνομο καταφύγιό τους, στην οδό Μανχάιμ 53, στα δυτικά του Βερολίνου.

Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στο επιτελείο του ιππικού της φρουράς και στη συνέχεια θα δολοφονηθούν από τους στρατιωτικούς με κτηνώδη τρόπο.

Οι δολοφόνοι θα παραδώσουν το πτώμα του Καρλ σ’ ένα σταθμό πρώτων βοηθειών ως «πτώμα αγνώστου ανδρός», ενώ το πτώμα της Ρόζας θα το πετάξουν από τη γέφυρα της Λιχτενστάιν στο κανάλι Λάνβερχ.

Ο εντοπισμός του θα γίνει δυνατός μόλις στις 31 Μάη του 1919, όταν τα νερά θα το βγάλουν στην ακτή.

Αποσπάσματα από το άρθρο «Ο Καρλ και η Ρόζα – Αναμνήσεις» [1]
της Κλάρας Τσέτκιν, συνιδρύτρια της Ομάδας «Σπάρτακος»:

«Η αντεπανάσταση που ευλογήθηκε κι υποστηρίχτηκε από τους Έμπερτ, Σάιντεμαν και τους συνενόχους τους έφτασε στην κορυφή του εγκλήματος. Προχώρησε στο Βερολίνο από τη μαζική δολοφονία επαναστατών προλεταρίων στη δολοφονία των καλύτερων ηγετών.

Ο σύντροφος Λίμπκνεχτ, η συντρόφισσα Λούξεμπουργκ δολοφονήθηκαν μετά τη σύλληψή τους κατά τρόπο κακοήθη, δειλό.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, κάτω από τόσο φριχτές, βάρβαρες συνθήκες, που θα μείνουν ανεξίτηλη ντροπή για τους Γερμανούς, που μιλάνε τόσο αλαζονικά για την ανώτερη κουλτούρα τους και τη χρηστοήθειά τους.

Οι δολοφονημένοι υπήρξαν ως το τελευταίο νεύρο της ύπαρξής τους επαναστάτες αγωνιστές, πεπεισμένοι, φλογεροί επαναστάτες αγωνιστές.

Η ύπαρξή τους αναλωνόταν ολοκληρωτικά στον τεράστιο στόχο που η Ιστορία έχει θέσει στον ταξικό αγώνα του προλεταριάτου:

Στην απελευθέρωση των εκμεταλλευόμενων με το ξεπέρασμα του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού.

Με σώμα και ψυχή, μεγαλόψυχα, σπάταλα ρίχνονταν διαρκώς στην πυκνότατη ταραχή του ταξικού αγώνα. Διαποτισμένοι βαθιά από την πεποίθηση ότι οι αποφασιστικές μάχες του δε θα διεξαχθούν σε κοινοβουλευτικά σώματα, αλλά στα πεδία της επανάστασης.

Η επιλογή τους, ανάμεσα σ’ ένα θάνατο στο κρεβάτι του αρρώστου και του σκοτωμού τους μπροστά στον εχθρό, στην αναπόφευκτη ώρα δεν ήταν αμφίβολη.

Αυτοί οι επαναστάτες του πνεύματος και της πράξης πολέμησαν πάντα με ανοιχτό στόχαστρο, με έντιμα, ιπποτικά όπλα. Και είναι η πικρή τραγικότητα του τέλους τους ότι δεν έπεσαν σε ανοιχτό αγώνα, αλλά ότι δολοφονήθηκαν μετά τον αγώνα άοπλοι, αβοήθητοι από κτηνώδεις λεηλάτες, από κοινούς εγκληματίες.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο Καρλ Λίμπκνεχτ δεν υπάρχουν πια!

Η επαναστατική προφυλακή της γερμανικής εργατικής τάξης έχασε τους πιο αποφασιστικούς, τους πιο τολμηρούς, τους πιο δυναμικούς ηγέτες της. Το προλεταριάτο όλων των χωρών, ο διεθνής σοσιαλισμός δέχτηκαν βαρύτατο πλήγμα μ’ αυτήν την απώλεια.

Γιατί από τον Αύγουστο του 1914, όταν η πλειοψηφία των σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων στη Γερμανία, στην Αυστρία, στη Γαλλία και την Αγγλία συνθηκολόγησε άτιμα μπροστά στον ιμπεριαλισμό, μάλιστα έζεψε τις εργατικές μάζες στο αιματηρό κάρο του πολέμου,

ο Καρλ Λίμπκνεχτ κι η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν η ελπίδα, η εμπιστοσύνη όλων, που όχι μόνο οι ίδιοι έμεναν δυνατοί στην πίστη στο διεθνή σοσιαλισμό, αλλά σε αρμονία με την πεποίθησή τους επιδίωκαν να κινητοποιήσουν τις μάζες στον αγώνα.

Ο Καρλ Λίμπκνεχτ, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, τα ονόματά τους ήταν πρόγραμμα, το πρόγραμμα του διεθνούς σοσιαλισμού, ένα πρόγραμμα, όχι μαραμένων, αποκαμωμένων κούφιων λόγων, αλλά μιας θέλησης για δράση, γεμάτης σφρίγος, έτοιμης για θυσία.

[…] Ο Καρλ Λίμπκνεχτ κι η Ρόζα Λούξεμπουργκ ανήκαν στους ελάχιστους ηγέτες σοσιαλιστές στη Γερμανία – δε χρειάζονται τα δάχτυλα ενός χεριού για να τους μετρήσεις – που σχετικά με τη θέση τους για τα γεγονότα, από την έκρηξη του ιμπεριαλιστικού αγώνα μέχρι την τελευταία ημέρα του, δεν υπήρξε ποτέ η πνοή μιας αμφιβολίας.

Το πώς οι δύο αντιμετώπιζαν τα πράγματα, το ήξεραν όλοι κι εκτιμήθηκε κι από τους συντρόφους στο εξωτερικό.

[…] Σ’ όλες τις χώρες, οι σοσιαλπατριώτες που υπηρετούσαν τον ιμπεριαλισμό επικαλούνταν τον Σάιντεμαν και τον Δαβίδ. Οι ταλαντευόμενες μορφές της πειθήνιας, αβέβαιης στις αρχές, αντιπολίτευσης επικαλούνταν τον Κάουτσκι.

Ο Καρλ σε μία από τις ομιλίες του

Οταν όμως στη Γαλλία, στην Αγγλία, στην Ιταλία, στη Ρωσία οι προλετάριοι εκφράζανε το αίσθημα της αλληλεγγύης τους στα αδέλφια όλου του κόσμου και προπάντων στα αδέλφια τους στη Γερμανία, όταν ήθελαν να εκφραστούν σαν διεθνείς σοσιαλιστές, τότε ηχούσε η φωνή:

Ζήτω ο Λίμπκνεχτ!

Ποιος μπορεί να λησμονήσει ότι ο Καρλ Λίμπκνεχτ στη Γερμανία ήταν ο πρώτος, κι επί μεγάλο διάστημα, ο μόνος σοσιαλδημοκράτης που τόλμησε να σπάσει την καταστροφική τροχιά της κομματικής πειθαρχίας…

Ο πρώτος, κι επί μεγάλο διάστημα, ο μοναδικός που στο Γερμανικό Ράιχσταγκ μίλησε κι ενήργησε σαν διεθνιστής σοσιαλιστής και έτσι πραγματικά προστάτευσε τη «γερμανική τιμή», την τιμή του γερμανικού σοσιαλισμού;

Η πλειοψηφία της γερμανικής σοσιαλδημοκρατικής κοινοβουλευτικής ομάδας ενέκρινε τις πολεμικές πιστώσεις για τον αδελφοκτόνο πόλεμο, θόλωνε και δηλητηρίαζε την κρίση των μαζών με το να αρνείται τα σοσιαλιστικά ιδεώδη και να οικειοποιείται τα αστικά κούφια λόγια και συνθήματα.

[…] Η 9η Νοέμβρη (1918) άνοιξε επιτέλους την πόρτα της φυλακής για την Ρόζα Λούξεμπουργκ, της ξανάδωσε την πλήρη αγωνιστική ελευθερία κι αυτό μάλιστα στον πολυπόθητο χρόνο της επανάστασης. Λίγο νωρίτερα, μια αμνηστία είχε απελευθερώσει τον φυλακισμένο Καρλ Λίμπκνεχτ.

Μέσα στη φλόγα της επανάστασης, σφυρηλατήθηκε στέρεα η αγωνιστική αδελφοσύνη των δύο. Η επανάσταση χρειαζόταν μια φωνή που να αφύπνιζε τις μάχες, που να τους έδειχνε την κατεύθυνση και το στόχο του αγώνα τους και να αποκάλυπτε τις επικίνδυνες ενέργειες της αντεπανάστασης κάτω από σοσιαλιστική σημαία.

Χρειαζόταν μια φωνή, που να τις προειδοποιεί από ασυνέπειες και στασιμότητες και να τις διδάσκει να οικοδομούν στις δικές τους δυνάμεις αγωνιζόμενες.

Ο Καρλ Λίμπκνεχτ κι η Ρόζα Λούξεμπουργκ μαζί έφεραν στη ζωή τη «Ρότε Φάνε». [2]

Σπαρτακιστές πολεμούν

[…] Στη «Ρότε Φάνε» ένιωθες το γεμάτο πάθος σφυγμό της επανάστασης, από τη «Ρότε Φάνε» φύσαγε σε μας η φλογερή αναπνοή. Η «Ρότε Φάνε» ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Το επιτελείο των συνεργατών της ήταν μικρό, καθένας απ’ αυτούς είχε και ένα άλλο πόστο στον επαναστατικό αγώνα. Ετσι, το κύριο βάρος της δουλιάς στηριζόταν στην Ρόζα Λούξεμπουργκ κι η καλά εξοπλισμένη με πάθος αγωνίστρια της επανάστασης έβαζε στο φύλλο τη σφραγίδα της.

Ο Καρλ Λίμπκνεχτ επιδρούσε περισσότερο με τους λόγους του. Ζούσε και κινούνταν σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Αυτό που αισθάνονταν οι μάζες, αυτό που τις συγκινούσε σαν αδικία και επιθυμία, αυτά τα εξέφραζε και τα έδειχνε σαν στόχο της θέλησης.

Χωρίς να κουράζεται, χωρίς να κάμπτεται, προωθούσε τη σημαία της επανάστασης, του διεθνούς σοσιαλισμού.

Είναι σχεδόν απίστευτο, αδύνατο, αυτό που οι δύο δολοφονημένοι πρόσφεραν στους δύο μήνες της επανάστασης. Κοντά στις δουλιές της σύνταξης, του γραψίματος προκηρύξεων, στις διαλέξεις, στη σύμπραξη των διαδηλώσεων ήταν κι οι συνδιασκέψεις, οι συνεδριάσεις οργανώσεων και σωματείων, οι συνομιλίες με ξεχωριστά πρόσωπα και πολλά άλλα.

[…] Το ότι δεν κατέρρευσαν πριν τους θερίσει η δολοφονία, ότι, αντίθετα, η δύναμή τους αυξήθηκε με τις απαιτήσεις, αυτό είναι ένα από εκείνα τα «θαύματα» που το δημιουργούν το ισχυρότατο, αγνότατο επαναστατικό πάθος, η ύψιστη πίστη στην πεποίθηση μέσα στη μαστιγωτική ατμόσφαιρα της επανάστασης.

[…] Πόσο αδύναμα είναι τα ξερά στοιχεία, για να δείξουν τον πλούσιο, όμορφο ανθρωπισμό του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ.

Αλλά απ’ αυτόν τον ανθρωπισμό, οι δύο πρωταγωνιστές του σοσιαλισμού αντλούσαν την καλύτερη δύναμή τους, αυτός ήταν που έδινε στη ζωή τους και την κίνησή τους λάμψη, χρώμα και προθυμία…

Ο θρήνος για τους δολοφονημένους γίνεται «κατηγορώ»:

• Κατηγορούμε τους αντεπαναστάτες ότι δολοφόνησαν τον Καρλ Λίμπκνεχτ και την Ρόζα Λούξεμπουργκ σύμφωνα με ένα καλοπροετοιμασμένο σχέδιο.
• Κατηγορούμε ότι το αίμα των φριχτά δολοφονημένων είναι κολλημένο στις ψυχές του Έμπερτ, του Σάιντεμαν, του Λάντσμπεργκ και του Νόσκε.

Οι νεκροί μας θυμίζουν – Επιγραφή από τον Τάφο της Ρόζας και του Καρλ

Αυτοί, με τις εγκληματικές τους πράξεις και παραλείψεις, προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο.

Αυτοί δημιούργησαν κι άφησαν να δημιουργηθεί η ατμόσφαιρα από την οποία έπρεπε να προκύψει η δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ…

Ανέχθηκαν να κυκλοφορήσουν εκατοντάδες χιλιάδες φυλλάδια με την απαίτηση:

– Σκοτώστε τον Καρλ Λίμπκνεχτ και την Ρόζα Λούξεμπουργκ!
– Κρεμάστε τον Καρλ Λίμπκνεχτ και την Ρόζα Λούξεμπουργκ στα φανάρια!

Τα χέρια των δολοφόνων μπόρεσαν να σκοτώσουν μόνο το σώμα των φλογερών αγωνιστών. Οι δολοφονημένοι δεν είναι νεκροί… Οι δολοφονημένοι ζούν!».

Σημειώσεις:

[1]. Από το βιβλίο: «Ο Καρλ και η Ρόζα – Αναμνήσεις» του εκδοτικού Οίκου «Dietz Verlag», Βερολίνο 1978. Στο βιβλίο περιέχονται αναμνήσεις 34 συναγωνιστών του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ, ανάμεσά τους και της Κλάρας Τσέτκιν.
[2]. «Ρότε Φάνε» («Rote Fahne») = Κόκκινη σημαία. Εφημερίδα των Σπαρτακιστών.

Μετάφραση – Επιμέλεια: Θανάσης Βόρειος
Τα αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη»
(14/01/2007), με φιλική έγκριση του εκδοτικού Οίκου

(Visited 31 times, 4 visits today)

«Το ΚΚΕ καταδίκαζε παλιότερα τέτοιες ενέργειες ως τυχοδιωκτικές»!!!

 

«Οι αγωνιστές δεν έκαναν τέτοια παλιότερα! Οι αγωνιστές δεν εισέβαλαν παλιότερα στα υπουργεία»! Αυτά ξεσκίστηκαν να φωνάζουν οι Αριστεροί της πλάκας με αφορμή την εισβολή του ΠΑΜΕ στο Υπουργείο Εργοδοσίας του Τσίπρα και της Αχτσιόγλου!

Ο Συριζαίος Γιάννης Μπαλάφας, δήλωσε ότι σε άλλες εποχές η καθοδήγηση του ΚΚΕ χαρακτήριζε τέτοιες πράξεις «τυχοδιωκτισμούς». 

Ο Γιάννης Μπαλάφας, όπως κι όλοι οι Συριζαίοι, έχει επιλεκτική μνήμη. Θυμούνται ότι θέλουν και όποτε το θέλουν. 

Παραθέτουμε παρακάτω έναν ενδεικτικό κατάλογο με αγωνιστικές ενέργειες τις οποίες το ΚΚΕ όχι μόνο δεν καταδίκασε ως τυχοδιωκτικές αλλά τις επικρότησε:

• 4 Οκτώβρη του 2012, απεργοί από το Ναυπηγείο Σκαραμαγκά μπούκαραν κυριολεκτικά όχι όπου κι όπου, αλλά στο γραφείο του υπουργού Άμυνας, μέσα στο ίδιο το Πεντάγωνο.
• 6 Μάη του 2011, υγειονομικοί μπαίνουν στο γραφείο του υπουργού Υγείας.
• 30 Απρίλη 2005, δυναμική παρέμβαση στο υπουργείο Οικονομικών για την Κοινωνική Ασφάλιση.
• 23 Μάη του 1996 οι συνταξιούχοι κατέλαβαν το γραφείο του υπουργού Οικονομικών, Αλ. Παπαδόπουλου.
• 30 Δεκέμβρη του 2005 συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ κρέμασαν κοτόπουλα έξω από τα γραφεία του ΣΕΒ.
• 26 Απρίλη του 2005 είχαν αναγκάσει τις ηγεσίες του ΣΕΒ και της κυβέρνησης να τρέχουν να κρυφτούν στο κτίριο της Σταδίου, ενώ είχαν ορίσει συνάντηση στο κτίριο της οδού Πειραιώς.
• 30 Γενάρη του 2013 παρέμβαση στο γραφείο του Βρούτση.

Άρα οι αγωνιστές δεν έκαναν την πρώτη τους αγωνιστική ενέργεια επί αυτοκρατορίας του ΣΥΡΙΖΑ! Υπάρχει πλήθος αγωνιστικών ενεργειών που έγιναν και στο παρελθόν που επικροτήθηκαν  και στηρίχτηκαν από το ΚΚΕ! 

Ούτε αγωνιστές έκαναν αγωνιστική ενέργεια για πρώτη φορά, ούτε το ΚΚΕ υποστήριξε αγωνιστικές ενέργειες για πρώτη φορά όπως προβοκατόρικα λένε οι επαγγελματίες ψεύτες του ΣΥΡΙΖΑ!

Αλλά όλες οι παραπάνω αγωνιστικές ενέργειες φαίνονται μικρές και λίγες μπροστά σ’ αυτήν που έγινε στις 18 Μάρτη του 1983 όταν εργάτες πήγαν στο γραφείο του τότε υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας Γ. Κατσιφάρα διαμαρτυρόμενοι για τους θανάτους εργατών στο βωμό του εφοπλιστικού κέρδους. Τότε οι εργάτες πήγαν στον Κατσιφάρα έχοντας μαζί τους τον νεκρό κομμουνιστή ναύτη Γιώργο Ζαρέντη!! 

Από εκείνην την αγωνιστική παρέμβαση με τον νεκρό κομμουνιστή ναύτη ξαπλωμένο στο διάδρομο του Υπουργείου είναι η φωτογραφία! 

Και τότε η καθοδήγηση του ΚΚΕ δεν κατηγόρησε την ενέργεια ως τυχοδιωκτική, ούτε κατηγόρησε τον νεκρό ναύτη ως τυχοδιώκτη!

Αυτά για τους άθλιους ψεύτες και συκοφάντες Συριζαίους!

Ασημάκης 

***

Τις προάλλες επίσης, κατά τη συζήτηση ενός ακόμα "αριστερού" αντιλαϊκού πολυνομοσχεδίου, ένας Συριζαίος βολευτής  από την Λάρισα επιτέθηκε χυδαία στο ΚΚΕ με αφορμή την εισβολή του ΠΑΜΕ στο Υπουργείο Εργοδοσίας. 

Ο Λαρισαίος βολευτής ξεστόμισε φοβερές χυδαιότητες εναντίον του ΚΚΕ, επειδή δήθεν το ΚΚΕ κατηγορεί ψευδώς τον ΣΥΡΙΖΑ για άσκηση αντιλαϊκής πολιτικής, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο ασκεί φιλολαϊκή πολιτική αλλά σοσιαλιστική!!!!!!!!

Την απάντηση στον ξεφτελισμένο Συριζαίο βολευτή, έδωσαν οι αγρότες της Λάρισας, καιρό πριν από την συζήτηση του αντιλαϊκού πολυνομοσχεδίου, όταν τον πήραν στο κυνήγι γιατί προεκλογικά τους υποσχέθηκε ότι όταν ο Συριζα έρθει στην κυβέρνηση θα ανέτρεπε την πολιτική ξεκληρίσματος της αγροτιάς των προηγούμενων, αλλά μόλις έγινε κυβέρνηση πήρε φόρα και δεν άφησε μικρομεσαίο αγρότη που να μην τον ξεκληρίσει!

Αυτό λοιπόν το ΣΥΡΙΖΑΥΓΟΥΛΟ, που έφαγε το γιούχα από τους συντοπίτες του και έφυγε με την ουρά στα σκέλια, βγήκε σαν ξεπεσμένος νταβαντζής, με ύφος Γκαιμπελίσκου και γλώσσα Χρυσαυγίτη στη Βουλή, για να βρίσει, να συκοφαντήσει και να προβοκάρει το ΚΚΕ!!!!

,,100,, από θυσίες και όνειρα χαραγμένα, συντροφικάτα χρόνια,,

ΣΤΟ ΚΚΕ

 

ΚΚΕ –

τρία γράμματα –

χαραγμένα στους τοίχους των φυλακών

μέσα στις νύχτες της παρανομίας

χαραγμένα στις μάντρες των εργοστασίων

σταθερά δυνατά πάνω απ’ το θάνατο,

εκεί που τρέμει η ρίζα της ανθρώπινης ανάσας

εκεί που ρέει στους δρόμους σαν ποτάμι ο ουρανός,

πρωί με τα πουλιά, με τις σημαίες, με τα φύλλα,

πρωί με την τίμια κραυγή.

ΚΚΕ –

τρία κόκκινα γράμματα –

πολύ πονέσαμε, σύντροφοι,

πολύ ξαγρυπνήσαμε

πολύ μακριά κοιτάξαμε·

από κανέναν δεν το δανειστήκαμε το κόκκινο.

– δικό μας αίμα·

τρία κόκκινα γράμματα

σεμνή υπογραφή του λαού μας

στις λεωφόρους του μέλλοντος –

ο δρόμος φεύγει γρήγορα

η Ιστορία δε γυρίζει πίσω.

ΚΚΕ –

σύντροφοι, σύντροφοι, πόσα συντροφικάτα χρόνια

πολλαπλασιασμένα από θυσίες και όνειρα

σε αιώνες

το παρελθόν, το μέλλον, το παρόν,

εσύ κι εσύ, ο εργάτης και ο αγρότης

εσύ κι ο σπουδαστής κι ο εργάτης

σύντροφοι, σύντροφοι,

η Ελλάδα, ο κόσμος,

πλάι-πλάι

ωραία συντροφική φωνή

εδώ, εδώ, εδώ,

με τα πλακάτ, με την ελπίδα, με τα λάβαρα,

οι αγωνιστές παρόντες

κοντά, κοντά, μέσα στον κόσμο

για όλο τον κόσμο.

ΚΚΕ –

πόσα συντροφικάτα χρόνια

πόσοι αιώνες

αντρώθηκες μπροστάρης στους αγώνες

μπροστάρης στις θυσίες

παιδί της Μεγάλης Επανάστασης

παιδί της Ελλάδας

παιδί του ’21

γενάρχης της κατοχικής Αντίστασης

αντρώθηκες

μες στα μαρτύρια και στο θάνατο –

σύντροφοι, σύντροφοι,

μαζί, μαζί αντρωθήκαμε,

τραγουδήστε το πάλι:

«ας μη λείψει κανείς»

μαζί, μαζί –

όπως μαζί σηκώσαμε στους ώμους μας

τις γκρεμισμένες πολιτείες

σηκώσαμε τις τσακισμένες πόρτες

σηκώσαμε τη φωτιά.

Κι εγώ μαζί σας, αντρώθηκα, σύντροφοι,

στις φυλακές, στα κρατητήρια, στα ξερονήσια,

παιδί κι εγώ της Ελλάδας, παιδί του ΚΚΕ,

πολεμώντας μαζί και τραγουδώντας –

ω, σύντροφοι, σύντροφοι,

το πιο τρανό τραγούδι που έμαθα

το πιο πλατύ τραγούδι που έπραξα

το πιο βαθύ τραγούδι που τραγούδησα

ήταν αυτό που τραγουδάω και τώρα

αυτό που τραγουδάμε όλοι μαζί:

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ,

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ.

ΑΘΗΝΑ, 14.ΧΙ.75

Γ. Ρίτσος

https://www.rizospastis.gr/

Μας το θύμισε η σφσα εδώ 

Αναρτήθηκε από Viva La Revolucion