Ποια εγκλήματα ΔΕΝ έκανε ο Στάλιν και η ΕΣΣΔ

(Και τότε ποιος τα έκανε;)

Ο Αντισταλινισμός – Αντικομμουνισμός έχει έναν απρόβλεπτο σύμμαχο.

Τις απόψεις τύπου:

«Καλά τους έκανε», «Και λίγα έκανε», «Θα σας στείλουμε στα Γκουλάγκ», «Εγώ είμαι σταλινικός», «Ένας Στάλιν σας χρειάζεται»

και άλλα τέτοια.

Απόψεις που αντικειμενικά υιοθετούν την προπαγάνδα του αντίπαλου συστήματος για τον Στάλιν και την ΕΣΣΔ.

Γιατί όλα αυτά που αναπαράγονται μ’ αυτή τη λογική, δεν είναι αλήθειες, παρά είναι η ουσία της αντισοβιετικής – αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, όπως αυτή ξεκίνησε και συστηματοποιήθηκε βασικά από τον Γκαίμπελς, τον Τρότσκι αλλά και τον Χρουτσώφ.

Για να δούμε λοιπόν τι έκανε και τι δεν έκανε ο Στάλιν…

Ο Στάλιν δεν δίωκε τους εχθρούς του χωρίς λόγο ή μόνο για προσωπικούς λόγους. Αντίθετα τους έδινε δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. (Π.χ. Τρότσκι, Κάμενεφ, Ζηνόβιεφ κλπ).

Δεν είχε λόγο να επιδιώκει με τρόπους περίεργους την εξουσία γιατί ήδη την είχε (ήταν δηλαδή ο ΓΓ του ΚΚΣΕ) και γιατί κανείς δεν του την αμφισβητούσε.

Δεν άσκησε περισσότερες διώξεις σε κατασκόπους και προδότες από ότι ασκήθηκαν από τις κυβερνήσεις πολλών άλλων  χωρών.

Δεν έκανε στις «δίκες της Μόσχας» τίποτα παραπάνω, από το να απαλλάξει τη χώρα και το στρατό της από την «5η φάλαγγα».

Έτσι η ΕΣΣΔ ήταν τότε η μόνη χώρα στον κόσμο, που δεν εμφανίστηκε πέμπτη φάλαγγα, όταν της επιτέθηκαν οι Γερμανοί.

Δεν κατέσφαξε τους μαύρους της Αφρικής για να εγκαθιδρύσει ή να διατηρήσει τις αποικίες του σ’ όλη την Ήπειρο όπως έκαναν οι αποικιοκράτες από Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ιταλία και Ολλανδία.

Δεν είχε αποικίες για να κάνει ό,τι έκαναν οι Άγγλοι στους Ινδούς, τους Ιρλανδούς και τους Κύπριους ή ό,τι έκαναν οι Γάλλοι στην Αλγερία ή ό,τι έκαναν οι Βέλγοι στο Κογκό.

Δεν προκάλεσε, ούτε συγκάλυψε την επίθεση του Μουσολίνι στην Αιθιοπία (Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ).

Δεν άφησε ακάλυπτη και άοπλη την εκλεγμένη κυβέρνηση της Ισπανίας, απέναντι στους πάνοπλους φασίστες του Φράγκο, του Μουσολίνι και του Χίτλερ (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ).

Δεν χρηματοδότησε κι ούτε ενίσχυσε τον Χίτλερ (ΗΠΑ – Αγγλία – Γαλλία)

Δεν είχε πολιτική κατευνασμού απέναντι στο Χίτλερ (Αγγλία – Γαλλία).

Δεν έκανε στραβά μάτια για επανεξοπλισμό της Γερμανίας, που οι ίδιοι είχαν επιβάλλει (ΗΠΑ – Αγγλία – Γαλλία).

Η Δρέσδη μετά τον αεροπορικό βομβαρδισμό των συμμάχων. Περίπου 200.000 νεκροί σχεδόν όλοι τους άμαχοι…

Δεν αρνήθηκε τις επανειλλημένες προτάσεις συμμάχων του για σχηματισμό κοινού μετώπου ενάντια στο φασισμό και τον Χίτλερ (Αγγλία – Γαλλία).

Δεν έκλεισε τα μάτια του όταν ο Χίτλερ προσάρτησε την Αλσατία και αργότερα την Αυστρία (ΗΠΑ – Αγγλία – Γαλλία).

Δεν πήρε μέρος στην προδοσία του Μονάχου εναντίον της Τσεχοσλοβακίας (Αγγλία – Γαλλία).

Δεν αθέτησε τη συμφωνία του απέναντι στην Τσεχοσλοβακία (Γαλλία).

Δεν εμπόδισε σύμμαχο να πάει να βοηθήσει άλλο σύμμαχο που απειλούνταν (Αγγλοελεγχόμενες Πολωνία και Ρουμανία, όταν ήθελε να πάει να βοηθήσει την Τσεχοσλοβακία).

Δεν έκανε την πάπια σχεδόν ένα χρόνο, όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε στην Πολωνία («παράξενος πόλεμος», Αγγλία – Γαλλία)

Δεν έκανε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ, παρά μόνο όταν διαπίστωσε τις εχθρικές προθέσεις Άγγλων, Γάλλων, Αμερικάνων και φυσικά Χιτλερικών. Δηλαδή όταν προηγήθηκαν όλα τα προηγούμενα που ανέφερα.

Δεν βομβάρδισε και έκαψε ολοσχερώς την αποστρατιωτικοποιημένη Δρέσδη και τους άμαχους κατοίκους της (ή άλλη πόλη) χωρίς κανένα στρατιωτικό και πολεμικό λόγο (Αγγλία – ΗΠΑ).

Δεν υιοθέτησε, ούτε εφάρμισε στην πράξη, την λογική:

«Βομβαρδίζουμε πόλεις και αμάχους για να σπάσουμε το ηθικό των Γερμανών» (Αγγλία – ΗΠΑ).

Δεν έριξε ατομική βόμβα και μάλιστα δύο φορές όπως έκαναν οι ΗΠΑ.

Δεν αρνήθηκε ποτέ να υλοποιήσει τις συμφωνίες και τις δεσμεύσεις απέναντι στους συμμάχους του (άνοιγμα δευτέρου μετώπου, Αγγλία – ΗΠΑ).

Οι ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι άφησαν πίσω τους κοντά στους 300.000 νεκρούς

Δεν έμεινε ποτέ με σταυρωμένα χέρια, όταν ο σύμμαχός του μάτωνε και χρειαζόταν τη βοήθειά του (ΗΠΑ – Αγγλία).

Δεν σταμάτησε ποτέ να βοηθάει τους συμμάχους του με αντιπερισπασμούς και γενικές αντεπιθέσεις (ΗΠΑ – Αγγλία).

Δεν σκέφτηκε ή δοκίμασε ποτέ τη «χωριστή διαπραγμάτευση και ειρήνη» με τους Χιτλερικούς, όσο διαρκούσε ο πόλεμος (ΗΠΑ, Αγγλία).

Δεν βασάνισε τον καθηγητή Τούρινγκ (που έσπασε το μυστικό κώδικα των Γερμανών) επειδή ήταν ομοφυλόφιλος (Αγγλία)

Δεν έστελνε ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με μοναδικό κριτήριο την καταγωγή τους (ΗΠΑ – στρατόπεδα συγκέντρωσης αμερικανογιαπονέζων, Αγγλία – στρατόπεδα Ελλήνων στη Μέση Ανατολή κ.ά.).

Δεν είχε περισσότερα Γκουλάγκ από όσα ο Χρουτσώφ.

Δεν διέταξε τη Σφαγή του Κατίν, που είναι μια προσωπική προπαγάνδα προσωπική του Γκαίμπελς.

Δεν ευθύνεται για το λοιμό της Ουκρανίας, που είναι ένας μύθος του πατέρα της κίτρινης δημοσιογραφίας και του Γκαίμπελς.

Δεν μοίρασε τον κόσμο (την περίφημη χαρτοπετσέτα την αναφέρει μόνο ο Τσώρτσιλ και κανένας άλλος από τους δεκάδες που ήταν παρόντες στη Γιάλτα κι έγραψαν τις αναμνήσεις τους)

Στον κατάλογο δεν αναφέρονται τα εγκλήματα του Χίτλερ.

Αναφέρονται μόνο τα εγκλήματα των Άγγλων, Γάλλων, ΗΠΑ, που παρόμοια ΔΕΝ έκανε η ΕΣΣΔ σε καμιά περίπτωση.

Υποθέτω πως υπάρχουν φίλοι που έχουν να προσθέσουν κι άλλα.

Ευπρόσδεκτα φυσικά!

Το καθένα από όσα αναφέρονται μπορεί να αναλυθεί και να αποδειχθεί.

Κάντε την ερώτηση και θα πούμε.

Με στοιχεία και βιβλία, κυρίως δυτικών συγγραφέων.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεσμεύτηκε ότι θα καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο

Κατιούσα

Για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου δεσμεύτηκε ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την ομιλία του σε πανεπιστημιακούς, μεταφέροντας το αυταρχικό δόγμα «νόμος και τάξη» εντός των πανεπιστημίων.
Ως συνήθως, προσπάθησε να δικαιολογήσει αυτή την πλειοδοσία αντιδραστικών προτάσεων, παρουσιάζοντας τα πανεπιστήμια ως «γιάφκες κουκουλοφόρων» και ως χώρους που επικρατεί «γενικευμένη ανομία».
«Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, όπου τα ατομικά δικαιώματα διασφαλίζονται πλήρως, η παρακαταθήκη του ακαδημαϊκού ασύλου δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο πολιτικής κατάχρησης και ιστορικής διαστρέβλωσης. Γι’ αυτό και το άσυλο με τη σημερινή του μορφή θα καταργηθεί. Ως εδώ!», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Κυρ. Μητσοτάκης επανέλαβε την πρόταση της ΝΔ για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ τάχθηκε υπέρ της ακόμα μεγαλύτερης πρόσδεσης των δημόσιων πανεπιστημίων στο «άρμα» των επιχειρηματικών ομίλων, καθώς σύμφωνα με τον ίδιο, «η παιδεία είναι μηχανή ανάπτυξης και γι’ αυτό πρέπει  να συνδεθεί με την οικονομία». Επίσης, τόνισε πως θα επαναφέρει την βάση εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.
Όλα αυτά θα αποτυπωθούν σε ένα νέο νόμο-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση «που θα έχει ψηφιστεί το πρώτο τρίμηνο της νέας διακυβέρνησης», όπως σημείωσε
Φωτογραφία:Eurokinissi
902

Αποχαιρετισμός στο φαρμακοποιό του “Ρετιρέ” – Ή μήπως στο ανθρωπάκι της Μονόπολης;

Σφυροδρέπανος

Προχτές πέθανε σε ηλικία 90 ετών ο ηθοποιός Νίκος Κούρος. Αν κάποιος ακούσει το όνομα, χωρίς να έχει την εικόνα του, πιθανόν να μην καταλάβει για ποιον πρόκειται. Αλλά αν του πεις πως ήταν αυτός που έπαιζε στο “Ρετιρέ” το φαρμακοποιό και το αμόρε της Κατερίνας Γιουλάκη, λογικά κάτι θα λάμψει μέσα του και στην όψη του: Α ναι!…
Η μανιέρα και οι χαρακτηριστικοί, αναγνωρίσιμοι ρόλοι, είναι κατά μία έννοια ευλογία και τρόπος επιβίωσης για τους ηθοποιούς. Κάποιοι όμως τους αποφεύγουν σαν κατάρα, για να γλιτώσουν την τυποποίηση και μια διαχρονική ταύτιση που θα τους περιορίζει καλλιτεχνικά σε ένα στενό καλούπι. Τελικά όμως δεν είναι δική τους επιλογή πώς θα τους θυμάται ο κόσμος.
Ο Νίκος Κούρος είναι καταδικασμένος να τον θυμόμαστε σαν το φαρμακοποιό του “Ρετιρέ”. Ή εναλλακτικά, σαν μια ενσάρκωση απ’το ανθρωπάκι της Μονόπολης – μέχρι που αυτό ταυτίστηκε με τη μορφή του Βούτση. Άντε οι ποιο μυημένοι να μνημονεύσουν και το ρόλο του κοινωνιολόγου στο πάνελ απ’τα “Τσακάλια”, όπου ανέλυε τις αιτίες της εξάπλωσης των ναρκωτικών. Από δαλιανίδικη σκοπιά, βέβαια, δηλαδή εντελώς ρηχή, όχι όμως χωρίς ψήγματα αλήθειας, έστω και με κοινοτοπίες. Μπορεί ο Κούρος να έκανε αξιόλογες δουλειές στο θέατρο, να ήταν ακόμα και πολιτικός σχολιαστής, όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του, σε μια κατάμαυρη πολιτική περίοδο πάντως, αλλά η μοίρα της υστεροφημίας του είναι προδιαγεγραμμένη και συνδεμένη με το “Ρετιρέ” και με την αδελφή του Αμαλία (η “ξινή”) που θα μπορούσε από κεκτημένη ταχύτητα να συμπεριλαμβάνεται στους…τεθλιμμένους συγγενείς.
Μια σειρά που χαρακτηρίστηκε πολύ εύστοχα “πίσω από την εποχή της”, αφού βγήκε αρχές δεκαετίας του ’90, αλλά ήταν βαθύ ΠΑΣΟΚ των 80ς και της “Αλλαγής” που μας βγήκε μία από τα ίδια (με τις ταινίες του).

Δεν αγαπήθηκε από κανέναν, αλλά έπαιζε συνέχεια σε επανάληψη, κι όταν σταμάτησε να προβάλλεται για ένα διάστημα, δημιουργήθηκε από το πουθενά σύνδρομο στέρησης στο εθισμένο κοινό κι έτσι η σειρά είχε μια θριαμβευτική, τηλεοπτική επιστροφή για ένα τελευταίο χειροκρότημα, με ένα τρέηλερ όπου κάποιος τραγουδούσε εκστασιασμένος τη μουσική από το σήμα έναρξης, κάνοντας “τούρου τούρου”.

Κατάφερε να θεωρείται καλτ, με αναλύσεις για το αν εκφράζει κοινωνικά ανώτερα στρώματα από τους “μικρομεσαίους” που τη διαδέχτηκαν, προκαλώντας γέλιο με τις σεναριακές ευκολίες και τις απίθανες συμππτώσεις που υποτιμούσαν τη νοημοσύνη του τηλεθεατή – πέρα απ’το καλό του γούστο. Τέτοια καλτ στοιχεία ήταν η επαναλαμβανόμενη θεματολογία στα σκετσάκια (όπως το χαμένο λαχείο, που πλύθηκε στο πλυντήριο κι η κληρονομιά κάποιου πάμπλουτου θείου που άφηνε μόνο χρέη), οι κομμένες ανάσεις της Γιουλάκη ανάμεσα από τις ατάκες της, όπου ακουγόταν σαν να τραγουδάει ο Καρράς και να παθαίνει έμφραγμα, και γενικώς πράγματα που ήταν αστεία, ακριβώς επειδή δεν ήταν αστεία – το λεγόμενο μέτριο χιούμορ – όπως η έμφαση στην καταληκτική ατάκα κάθε σκηνής, που ο πρωταγωνιστής την έλεγε πάντα δυο φορές προς εμπέδωση:
– Ε μα πια, ε μα πια!
Ο θάνατος του Νίκου Κούρου, ο δεύτερος ηθοποιός της σειράς που φεύγει μετά τη Θάλεια Ματίκα και φυσικά μετά τον ίδιο το Δαλιανίδη, αποκτά ιδιαίτερη σημειολογία, καθώς συμπίπτει σχεδόν με τον επικείμενο θάνατο του Μέγκα, το οποίο ως κανάλι είναι κλινικά νεκρό εδώ και χρόνια, αλλά μένει ζωντανό, χάρη στις παλιές σειρές του, που παίζουν ακόμα σε επανάληψη και ως τηλεοπτικό θέαμα φαντάζουν πολύ πιο ελκυστικές από διάφορες καινούριες παραγωγές – όταν υπάρχουν κι αυτές. Οι αναμνήσεις από το παρελθόν φαντάζουν ασφαλές καταφύγιο, ακόμα και αντίδοτο για ένα ασπρόμαυρο παρόν με αβέβαιες προοπτικές για το μέλλον.
Κι αυτό εξηγεί γιατί μπορεί να συγκινούνται στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Χρήστου Κούρου άτομα που δεν γνώριζαν την καριέρα του, δεν αγαπούσαν το “Ρετιρέ”, ούτε το Μέγκα ως κανάλι, αλλά νιώθουν παρόλαυτα να αποχαιρετούν ένα κομμάτι του εαυτού τους και των παιδικών τους χρόνων.

Έτσι βαράει η Αριστερά – Το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ στην παιδεία

Κατιούσα

Μη μου πείτε πως δεν προσέξατε και σεις τη διαφορά αντιμετώπισης που είχε η υποδοχή μαθητών και φοιτητών απ’το Γαβρόγλου στο υπουργείο παιδείας, σε σχέση με το παρελθόν και την επάρατο δεξιά. Μπορεί να μην είχε αγγελάκια που έραιναν με ροδοπέταλα το διάβα των μαθητών, αλλά μιλάμε για πολιτικό χάσμα. Αν τυχόν σας διέφυγε, το επισημαίνει το κουτί της Πανδώρας, και το βίντεο που ετοίμασε ένα συριζοτρολ. Ο βήχας και το ηθικό πλεονέκτημα δεν κρύβονται.  Όταν είσαι αριστερός, με ηθικό πλεονέκτημα, αυτό ξεχειλίζει και φαίνεται παντού. Ακόμα κι όταν…εισβάλλει – μα τι αριστερή ορολογία! – η άγρια νεολαία στο γραφείο σου.
Ακόμα κι όταν κλειδαμπαρώνεσαι στο γραφείο σου, για να μη συναντήσεις τους μαθητές και τους φοιτητές γιατί δεν έχεις τίποτε να πεις στα δίκαια αιτήματά τους.
Ακόμα κι όταν όλες τις άλλες φορές τους είχες υποδεχτεί με ΜΑΤ και δακρυγόνα, για να εκπαιδευτούν από μικροί στο μάθημα της καταστολής, που θα συναντούν μπροστά τους σε όλη τους τη ζωή (η γνώση αυτή δε σταματάει, είναι σα δια βίου μάθηση). Όπως ακριβώς έκαναν και οι προηγούμενοι.
Ακόμα κι όταν ψάχνεις να βρεις ποιοι τους υποκίνησαν, γιατί προφανώς από μόνοι τους δε θα έκαναν τίποτε, είναι άβουλες μαριονέτες, χωρίς δική τους κρίση και χωρίς προβλήματα. Ακριβώς δηλαδή ότι έκαναν κι οι δεξιοί.
Ακόμα κι όταν ετοιμάζεις ένα σχολείο – εξεταστικό μαραθώνιο, στα μέτρα της παραπαιδείας, πτυχία χωρίς επάρκεια και δικαιώματα. Όπως ακριβώς και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Αν τώρα εσείς δε διακρίνετε πίσω από αυτές τις συμπτώσεις τις μεγάλες διαφορές της κυβέρνησης απ΄την αντιπολίτευση, (που της κάνει κριτική για το ακατάστατο γραφείο του Γαβρόγλου) και το τεράστιο ηθικό πλεονέκτημα που της προσφέρουν τα αριστερά ΜΑΤ και η αριστερή παραπαιδεία, τότε είστε βαλτοί και θέλετε να έρθει ο Κούλης. Και ο Φορτσάκης…Φόρτσα Σύριζα….

Απόκαμαν

Σύμφωνα με τα στοιχεία εκτέλεσης προϋπολογισμού που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, τα λαϊκά νοικοκυριά πραγματικά έχουν ξετιναχτεί από τη φοροληστεία. Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι οι φορολογικές εισπράξεις το Σεπτέμβρη ήταν μειωμένες κατά 177 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου της κυβέρνησης και κατά 69 εκατ. ευρώ ο ΕΝΦΙΑ. Αντίστροφα, αυξημένα κατά 115 εκατ. ευρώ ήταν τα έσοδα του προϋπολογισμού στην κατηγορία των «φόρων παρελθόντων οικονομικών ετών», που σημαίνει ότι έχουν ενταθεί οι κατασχέσεις από την Εφορία σε βάρος λαϊκών νοικοκυριών για βεβαιωμένες οφειλές, εκτός από τις όποιες ρυθμίσεις. Η εικόνα αυτή του προϋπολογισμού «κουμπώνει» με την πραγματικότητα που ζει σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των λαϊκών νοικοκυριών, είτε καταφέρνει με μεγάλες στερήσεις να ανταποκριθεί στους φόρους και στα χαράτσια, είτε όχι: Από τη μια «στεγνώνουν» οι τσέπες και συσσωρεύονται τα χρέη, κι από την άλλη εντείνεται το φοροκυνηγητό, με απειλές και κατασχέσεις.

«Ντοκιμαντέρ» αντικομμουνιστικής σαβούρας από την ΕΡΤ

Στις 24/10 η ΕΡΤ1 πρόβαλε το ντοκιμαντέρ «Η ημέρα που... ο Στάλιν κέρδισε τον πόλεμο».

Το ντοκιμαντέρ είναι πλήρως εναρμονισμένο με την οπτική του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει γίνει ο καλύτερος υπερασπιστής των αμερικανοΝΑΤΟικών συμφερόντων. Γι' αυτό, εξάλλου, η «Αυγή» διαφήμισε την «εξαιρετική σειρά των 5 ντοκιμαντέρ», που κατόρθωσε να εξασφαλίσει η ΕΡΤ.
Το βασικό μέρος του ντοκιμαντέρ επιχειρεί να αναπαραστήσει τις συνομιλίες στη Διάσκεψη της Γιάλτας (4 - 11 Φλεβάρη 1945), με πρωταγωνιστές ηθοποιούς που θα μπορούσαν να έχουν πρωταγωνιστήσει με επιτυχία και στις «Οικογενειακές Ιστορίες» του ALPHA. Το σημαντικότερο, όμως, όπως εξάλλου μας πληροφορεί και το ίδιο το ντοκιμαντέρ, είναι ότι στις συνομιλίες στη Διάσκεψη της Γιάλτας δεν υπήρχαν στενογράφοι, ούτε και τηρήθηκαν πρακτικά. Με απλά λόγια, οι παρουσιαζόμενες συνομιλίες δεν προκύπτουν από κάποιο αντικειμενικό ιστορικό τεκμήριο, αλλά αναπλάθονται με βάση τις σημειώσεις των στρατιωτικών και των άλλων πρωταγωνιστών, δηλαδή από τις αναμνήσεις Βρετανών και Αμερικανών.
Με λίγα λόγια, έχουμε να κάνουμε με ένα ντοκιμαντέρ που δεν είναι και τόσο ντοκιμαντέρ, αλλά η αντικομμουνιστική άποψη των Βρετανών και των Αμερικανών για την ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα ιστορικά γεγονότα κατανοούνται και παρουσιάζονται μέσα από τα χαρακτηριστικά των ηγετών των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας και της ΕΣΣΔ, δηλαδή ενάντια σε οποιαδήποτε επιστημονική προσπάθεια καταγραφής της ιστορικής πραγματικότητας. Αντίθετα, προσφέρεται πλήθος άχρηστων λεπτομερειών αναφορικά με τα χαρακτηριστικά των ηγετών, όπως ότι ο Τσόρτσιλ συνηθίζει να δουλεύει τη νύχτα πίνοντας δυνατό μπράντι και καπνίζοντας μονίμως πούρο ή ότι ο Στάλιν φοβόταν τα αεροπλάνα γι' αυτό πήγε στη Γιάλτα με τεθωρακισμένο τρένο και άλλες γελοιότητες.

Μέσα από αυτήν τη μέθοδο, ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ παρουσιάζεται ως δημοκράτης, με πίστη στην ανθρώπινη φύση και εμπνεόμενος από έναν ατρόμητο ιδεαλισμό για την καθιέρωση ενός μεταπολεμικού ειρηνικού κόσμου, στηριγμένου στις αποφάσεις του ΟΗΕ. Πρόκειται για τον ίδιο Ρούσβελτ που στήριξε τη δικτατορία Μπατίστα στην Κούβα, που διέταξε την κατάκτηση της Ισλανδίας κ.λπ. Και πρόκειται για τον ίδιο μεταπολεμικό καπιταλιστικό κόσμο, ηγετική δύναμη του οποίου ήταν οι ΗΠΑ, οι οποίες έριξαν δύο ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, μάτωσαν το λαό του Βιετνάμ, στήριξαν δεκάδες δικτατορικά καθεστώτα σε όλο τον κόσμο κ.λπ.
Ταυτόχρονα, ο Τσόρτσιλ, αν και αντικομμουνιστής, παρουσιάζεται ως ανθρωπιστής, αντίθετος με κάθε μαζική εκτέλεση. Πρόκειται για τον ίδιο Τσόρτσιλ που κατέσφαξε την Ινδία και άλλες βρετανικές αποικίες, που διέταξε τα βρετανικά στρατεύματα στην Ελλάδα να δρουν ωσάν να βρίσκονταν σε κατακτημένη χώρα κ.λπ.

Από την άλλη πλευρά, ο Στάλιν παρουσιάζεται ως Κόκκινος Τσάρος, ανηλεής, κρυψίνους και άξεστος. Μάλιστα, αντιστρέφοντας την ιστορική πραγματικότητα και κόντρα σε όλα τα τεκμήρια, το ντοκιμαντέρ ισχυρίζεται ότι ο Στάλιν, εκμεταλλευόμενος το όραμα του Ρούσβελτ για τον μεταπολεμικό κόσμο, κατόρθωσε να διασπάσει τη συμμαχία Τσόρτσιλ - Ρούσβελτ και να νικήσει στον πόλεμο, δημιουργώντας μια σοβιετική αυτοκρατορία!

Και όλα αυτά θα ήταν πολύ κωμικά, ίσως και διασκεδαστικά ή και γραφικά, αν δεν αξιοποιούνταν για να αναμασήσουν όλη την προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν δεν προσπαθούσαν να συγκαλύψουν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν δεν επιχειρούσαν να σπιλώσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ΕΣΣΔ στη συντριβή του ναζισμού και του φασισμού. Αν δεν συσκότιζαν την προσφορά των κομμουνιστών και άλλων ριζοσπαστών αγωνιστών που συγκρότησαν εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα σε όλη την Ευρώπη και αγωνίστηκαν με το όπλο στο χέρι ενάντια στο φασιστικό άξονα. Αν δεν αξιοποιούνταν για να αποκρύψουν ότι μια σειρά από τα στελέχη του ναζιστικού στρατού στη συνέχεια κατέλαβαν κρίσιμες θέσεις στα επιτελεία των αστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, όπως ο πρώην αρχηγός του επιτελείου στρατού της Βέρμαχτ Α. Χόισινγκερ, που στη συνέχεια τοποθετήθηκε επικεφαλής της μόνιμης στρατιωτικής αποστολής του ΝΑΤΟ.
Αξιος ο χαρακτηρισμός της ΕΡΤ ως φερέφωνου της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Μια ακόμα ... «κάθαρση»

Η κυβέρνηση αξιοποιεί την προφυλάκιση του Γ. Παπαντωνίου και της συζύγου του, για τις μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων, στο πλαίσιο της προσπάθειάς της να καλλιεργήσει στο λαό την αίσθηση ότι «ξεμπερδεύει με το παλιό πολιτικό σύστημα», ότι «αντιμετωπίζονται οι αιτίες της χρεοκοπίας του» και έτσι να εξασφαλίσει λαϊκή ανοχή στην πολιτική της.
Οσο σημαντικό όμως είναι για το λαό το να διερευνώνται εξονυχιστικά τέτοιες υποθέσεις διαφθοράς, να δικάζονται και να τιμωρούνται κυβερνητικά στελέχη που ενεπλάκησαν σε αυτές, άλλο τόσο σημαντικό είναι να μην επικρατήσει ο αποπροσανατολισμός που επιχειρεί η κυβέρνηση.
Οσο μεγάλη πρόκληση είναι για το λαό την ίδια στιγμή που τον καλούν να μειώνει τις απαιτήσεις του, να παραιτείται από τις ανάγκες του, να ακούει για τα εκατομμύρια των ευρώ που κυκλοφορούν σε μαύρες σακούλες ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους και αστούς πολιτικούς, άλλο τόσο πρόκληση είναι το να ενδύεται η κυβέρνηση το μανδύα του αρχάγγελου της κάθαρσης όταν συνεχίζει και εντείνει την πολιτική στήριξης των κερδών επιχειρηματικών ομίλων, των ΝΑΤΟικών εξοπλισμών, της ιμπεριαλιστικής εμπλοκής, που είναι η ρίζα των σκανδάλων μέσα στο σημερινό ούτως ή άλλως σάπιο σύστημα.
(Συνέχεια στη σελίδα 3)

Επιχείρηση Gladio – Ένας λύκος με “κόκκινη προβιά”

Κατιούσα

Συμπληρώνονται σήμερα 28 χρόνια από τη μέρα που ο τότε Ιταλός πρωθυπουργός, Τζούλιο Αντρεότι, προχωρούσε σε μια αποκάλυψη στην Ιταλική Βουλή που θα συντάραζε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Οι αποκαλύψεις αφορούσαν της Gladio, μιας παράνομης υπηρεσίας πληροφοριών, που είχε συσταθεί με τη βοήθεια της CIA και βρετανών πρακτόρων, με στόχο την αποτροπή “σοβιετικής επίθεσης” ή “ανατρεπτικής δραστηριότητας”. Όλα ξεκίνησαν από την επιμονή του δικαστή Φελίτσε Κασόν να ρίξει φως στην τρομοκρατική επίθεση της Γκαρίτσα το 1972, με θύματα τρεις Ιταλούς αστυνομικούς. Αρχικά οι έρευνες στράφηκαν σε οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αργότερα όμως συνελήφθησαν νεοφασίστες όπως ο Βιτσέντσο Βιτσινγκουέρα, ο οποίος το 1984, στη διάρκεια της δίκης εξήγησε πως στην πράξη τον είχαν βοηθήσει οι ιταλικές μυστικές υπηρεσίες και ότι διέφυγε στην Ισπανία του Φράνκο μετά την τρομοκρατική ενέργεια. Ο Κασόν, ερευνώντας την πηγή οπλισμού των τρομοκρατών, ανακάλυψε το 1990 ως το όπλο προερχόταν από την αποθήκη μιας οργάνωσης με την επωνυμία “Gladio”.
Μόνο τότε ο Αντρεότι, που αργότερα καταδικάστηκε για συνεργασία με τη Μαφία, ομολόγησε δημοσίως την ύπαρξη του δικτύου. Η Gladio μάλιστα δεν ήταν παρά μόνο ένα μέρος ενός τεράστιου αντικομμουνιστικού δικτύου, με  χρηματοδότηση από τη CIA και τίτλο Stay Behind ,που δρούσε με διάφορα ονόματα, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ αλλά και τη Γιουγκοσλαβία. Στην Ελλάδα η επιχείρηση είχε την κωδική ονομασία “Κόκκινη Προβιά”, στη Δ. Γερμανία “Schwert” (σπαθί), στο Βέλγιο “Catena”, ενώ σε κάποιες χώρες, όπως η Γαλλία και η Ισπανία, μέχρι σήμερα δεν έχουν αποκαλυφθεί οι επιμέρους ονομασίες.
Η Ιταλία βρέθηκε στο επίκεντρο του Stay Behind λόγω της παρουσίας του ισχυρότερου ΚΚ επί εδάφους της. Η παρουσία του δικτύου χρονολογείται από το 1949 με την επωνυμία Duca, ενώ την ο ο Ασία Gladio έλαβε το 1956 με την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ των ιταλικών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Στοχος ηταν η δημιουργια ένοπλων πυρήνων ικανών να οργανώσουν αντάρτικο σε περίπτωση σοβιετικής εισβολής ή επικράτησης “ανατρεπτικών δυνάμεων”, δηλ του ΚΚ. Η Gladio πειλαμβανε 1.100 με 1.200 άτομα στον πυρήνα της, ανάμεσά τους και πολλούς εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, ενώ διατηρούσε στενές σχέσεις με τη διαβόητη μασονική στοά Ρ2.
Μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχτεί επίσημα η σχέση της Gladio με τη “στρατηγική της έντασης” που απέληξε σε σειρά δολοφονιών πολιτικών (μεταξύ των οποίων ο Άλντο Μότο, που είχε αναφερθεί στο δίκτυο στις σημειώσεις που κράτησε στη διάρκεια της απαγωγής του), αστυνομικών και δημοσιογράφων, όπως και σε πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως εκείνη στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια το 1980, με 85 νεκρούς και 200 τραυματίες. Είναι όμως σαφείς οι ενδείξεις πως η Gladio κρύβεται πίσω από το μεγαλύτερο τουλάχιστον μέρος αυτού του κύκλου αίματος που στην Ιταλική ιστορία έμεινε γνωστός ως μολυβένια χρόνια (anni di piombo ).
Σημαντική υπήρξε η παράδοση του ηγετικού πρώην στελέχους της ιταλικής αντικατασκοπίας Τζαναντέλο Μαλέτι (καταδικασμένου σε 4 χρόνια φυλάκισης για υποβοήθηση τρομοκρατών) πως η CIA ήταν σε θέση να προωθήσει την τρομοκρατία στην Ιταλία. Ο ίδιος επανέλαβε τις αιτιάσεις του σε συνέντευξη, προσθέτοντας πως οι ΗΠΑ θα έκαναν τα πάντα για να μην έρθει η Αριστερά στην εξουσία κι ότι παρόμοιες επιχειρήσεις υπήρξαν σε άλλες χώρες. Οι δηλώσεις Μαλέτι προκάλεσαν μάλιστα επίσημη διάψευση από πλευράς CIA.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει στην Ιταλία ανάγκασε τον τότε Υπουργό Άμυνας της ΝΔ Γιάννη Βαρβιτσιώτη να ομολογήσει πως υπήρχε βραχίονας του δικτύου στην Ελλάδα με τίτλο “Κόκκινη Προβιά”, που δημιουργήθηκε το 1955 από τη CIA και τα ΛΟΚ, στοχεύοντας σε ένοπλη αντίσταση κατά “οποιουδήποτε κομμουνιστή εισβολέα”. Αργότερα, το 1990 ο Α. Παπανδρέου συνέδεσε την Κόκκινη Προβιά με τη συμφωνία εγκατάστασης των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα. Εν τέλει ούτε οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ούτε εκείνες της ΝΔ έριξαν ποτέ φως στην υπόθεση, και μέχρι σήμερα η έκταση των δραστηριοτήτων της παραμένει άγνωστη. Οι βασικότερες υποθέσεις για τις οποίες υπάρχει υποψία ανάμιξης είναι η δολοφονία Λαμπράκη και η έκρηξη νάρκης στο Γοργοπόταμο το 1964, που σκότωσε 13 ανθρώπους, κυρίως οπαδούς της ΕΔΑ.

Πατέρας υποψήφιας του AfD απειλεί αντιφασίστα με πιστόλι – Η αστυνομία διώκει και το θύμα

Κατιούσα

Ένα νέο περιστατικό ακροδεξιάς βίας σημειώθηκε στην Φρανκφούρτη την Κυριακή το απόγευμα, όταν οπαδός του ρατσιστικού AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) τράβηξε πιστόλι σε πολιτικό του αντίπαλο, απειλώντας να τον πυροβολήσει. Σύμφωνα με την εφημερίδα Junge Welt, που έφερε στο φως το περιστατικό υπάρχουν βίντεο και μαρτυρίες αυτοπτών που πιστοποιούν την απειλή.

Το θύμα, ο Γκίβεν Ο., που μίλησε στην ίδια εφημερίδα, είπε πως στις πέντε το απόγευμα εμφανίστηκε στη γειτονιά τους, μια εργατική συνοικία με πολλούς ξένους, μια ομάδα του AfD για να μοιράσει φυλλάδια του κόμματος ενόψει των εκλογών στο κρατίδιο της Έσσης. Ο Γκίβεν εναντιώθηκε στην παρουσία των ακροδεξιών λέγοντάς τους πως δε θέλουμε να ναζί στη γειτονιά μας: “Φέρνετε δηλητήριο στη γειτονιά μας με τα σκατά σας, σας λέω”. Στη διάρκεια της διένεξης που ακολούθησε, ένας οπαδός του AfD, ο Ζαχίντ Χαν, πατέρας της Μαίρη Χαν, τοπικής υποψήφιας και στελέχους του κόμματος, τράβηξε από την τσέπη του περίστροφο, το όπλισε και του του κράτησε στο κεφάλι: “Θα σε πυροβολήσω, είσαι ο διάολος”. Παρών στο περιστατικό και ο υποψήφιος δήμαρχος του Πότσνταμ για το AfD, Ντένις Χόολοχ.

Το γραφείο τύπου της αστυνομίας της Φρανκφούρτης επιβεβαίωσε χθες το γεγονός, λέγοντας πως διεξάγει έρευνα και έχει κατασχέσει το όπλο. Αντί όμως να συλληφθεί ο δράστης, υπάρχει έρευνα για “αμοιβαία σωματική βλάβη”, ενώ σαν κερασάκι στην τούρτα των -ούτε καν – ίσων αποστάσεων ερευνά την πιθανότητα ο Γκίβεν να προέβη σε “φθορά περιουσίας” με την καταστροφή φυλλαδίων και εξοπλισμού του κλιμακίου του AfD. Επίσης, δεν εκδόθηκε δελτίο τύπου όπως είθισται σε ανάλογες περιπτώσεις, με τον εκπρόσωπο Αντρέ Στούρμραΐτ να ισχυρίζεται πως αυτό αποφασίζεται “σε ατομική βάση, κατά περίπτωση”.
Ο Γκίβεν Ο. δεν εκπλήσσεται από τη στάση της αστυνομίας, που αντιστοιχεί σε αυτήν που επέδειξαν τα όργανα που έφτασαν στο σημείο. Ναι μεν “σοκαρίστηκαν ” για την παρουσία του όπλου, αλλά αντιμετώπισαν τον ίδιο, κι όχι τον κουμπουροφόρο, ως παραβάτη: “Εγώ ήμουν αυτός στον οποίο ούρλιαζαν όλη την ώρα”.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο Χαν, που απειλεί να κινηθεί νομικά κατά της εφημερίδας, είναι ο ίδιος Πακιστανός πρόσφυγας που ήρθε από τη Λαχόρ το 1989 και χτίζει προφίλ “επικριτή του Ισλάμ”, όπως και η κόρη του, που έγινε ασμένως δεχτή στους κύκλους του τοπικού AfD δίδοντας του “αντιρατσιστικό” άλλοθι. H ίδια θεωρεί πως πρέπει να σταματήσει η εισροή προσφύγων στη Γερμανία, καθώς υπάρχουν “πολλοί άνδρες πολύ συναισθηματικοί με τη θρησκεία” ενώ σχετικοποιεί κατά την πάγια τακτική του κόμματός της το ναζιστικό παρελθόν της χώρας, καθώς “δεν μπορεί να καθορίζεται ένα έθνος από 12 χρόνια ναζιστικής εξουσίας”. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, το μόνο που προσπαθεί να κάνει το κόμμα της είναι “να ενσταλάξει πατριωτισμό, που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή” στη Γερμανία. Αν κάποιοι βέβαια δεν γίνονται πατριώτες με το καλό, υπάρχει και άλλος δρόμος καθώς φαίνεται.
Ήδη ο Ζαχίντ Καν έλαβε πλήρη κάλυψη από τον εκπρόσωπο του κόμματος στο κρατίδιο της Έσσης, τον ελληνικής καταγωγής Ρόμπερτ Λάμπρου, ο οποίος δήλωσε πως είναι δικαιολογημένη η χρήση του όπλου “γιατί δεν είμαστε θηράματα”.

Ξεφτίλα (Η)

…

Κατιούσα

Με αφορμή το κείμενο του χιουμορίστα Μάνου Βουλαρίνου (ναι μωρέ αυτός που κορόιδευε την πλέμπα και γελάγατε στο ΣΚΑΪ), αντιγράφω τον τίτλο και τον ανταποδίδω σε αυτόν και στους ”συναδέλφους” του στην Athens Voice,  γράφοντας μερικά λόγια για το “ντου” των φοιτητών-μαθητών στο υπουργείο παιδείας και κυρίως για το παλικάρι με την ντου-ντούκα που πόνεσε πολλούς.
Πόνεσε πολλούς καθώς πρέπει φιλέδεδες εκεί στην Athens Voice η εικόνα του έφηβου ανεβασμένου σε ένα έπιπλο του υπουργείου φωνάζοντας με την ντουντούκα. Γράφτηκαν χυδαία πράγματα, για τα οποία η λέξη εμετός είναι πολύ λίγη και ευγενική. Πριν ασχοληθούμε με τον mr ό,τι να ‘ναι (τίτλος της τηλεοπτικής του εκπομπής), κάπου πήρε το μάτι μας άρθρο με τίτλο ”τα φίδια που ζεσταίνετε” απο κάποιον Λεωνίδα Καστανά της Α.V. Προς στιγμήν χάρηκα, νομίζοντας ότι επιτέλους θα ασχοληθούν με το τέρας του φασισμού και της Χ.Α. ή την άνοδο της ακροδεξιάς σε ολη την Ευρώπη. Και όμως με αυτόν το χαρακτηρισμό, ο σιχαμένος αυτός αρθρογράφος περιγράφει ως φίδια πολιτικής βίας τους μαθητές που μπούκαραν στο υπουργείο παιδείας διεκδικώντας τα δίκια τους.
Στο ίδιο ύφος ο κύριος Μάνος απορεί γιατί διαμαρτύρονται οι φοιτητές (θεωρώντας ότι έχει δώσει ήδη πολλές παροχές ο υπουργός) και προσπαθεί να απαντήσει στην ερώτησή του ρίχνοντάς τα στην έλλειψη γκόμενας του ντουντουκοφόρου είτε στην προσπάθεια καβάτζας κάποιας υπουργικής καρέκλας. Πάνω σε αυτό πολλοί ταύτισαν τον μαθητή με το Γιάννο Παπαντωνίου, που απο τους αγώνες της αριστεράς ως νεολαίος κατέληξε στη φυλακή ως μιζαδόρος υπουργός. Μόνο που ξεχνάνε κάπου εδώ ότι αυτοί συγκυβέρνησαν με τους Γιάννους αυτού του τόπου για να σώσουν τη χώρα, ότι υπέγραψαν μαζί μνημόνια και πως στο κάτω-κάτω το πρόβλημά τους δεν είναι οι πολιτικοί και ο κάθε Γιάννος, αλλά οι νεολαίοι που αγωνίζονται (πόσο μάλλον αν συστρατεύονται στο ΚΚΕ).
Ο κύριος Μάνος δεν μπορεί να δεχτεί κανένα επιχείρημα του εξοργισμένου νέου, καθώς το χάνει με το ντου και την ντουντούκα. Μάλιστα. Άμα σε απολύουν, σου δίνουν μισθούς πείνας, σε διώχνουν απο το σπίτι σου, σε καταδικάζουν σε ένα μέλλον χωρίς προοπτικές, τότε μην κάνεις κανά ντού ή καμία κατάληψη, γιατί αυτομάτως χάνεις το δίκιο σου.
Ο  κύριος Μάνος μας λέει ότι ο πιτσιρικάς φωνάζει για κάτι που νομίζει πως το δικαιούται, μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκε, ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΧΡΕΏΣΕΙΣ. Μάλιστα και εδώ. Τι είναι αυτό που νομίζει ότι δικαιούται; Η δωρεάν παιδεία;
Ποιες ΔΕΝ ειναι οι υποχρεώσεις; Τα χιλιάδες παιδιά που παρατάνε το σχολείο για να βοηθήσουν τους γονείς τους και το οικογενειακό εισόδημα; Τα χιλιάδες παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα για φροντιστήρια και διεκδικούν με άνισους όρους την εισαγωγή τους σε κάποια σχολή; Ότι οι “αξιοκρατικές” πανελλήνιες έχουν κάνει εξεταστικά κέντρα τα σχολεία και τα παιδιά έχουν ξεχάσει τι θα πει κανονική γνώση και ελεύθερος χρόνος; Οι  φοιτητές που αναγκάζονται να παρατάνε σπουδές λογω οικονομικών δυσκολιών ή να μην πηγαίνουν καθόλου να σπουδάσουν;
Ναι, μάλλον αυτές είναι οι υποχρεώσεις που δεν περνάνε απο το άρρωστο μυαλό αυτου του φιλελέρα χιουμορίστα που έχει τιλτάρει σε δύο σκέψεις: κατάργηση του ασύλου και ιδιωτικά πανεπιστήμια… Την απάντηση θα την δώσουν οι μαθητές και οι φοιτητές στους Μάνους αυτού του κόσμου με τους αγώνες τους και με τις ντουντούκες τους…  Η ξεφτίλα όλη δικιά σας…