Η αλήθεια για τη μάχη του Κιλκίς – Απάντηση στην άθλια προπαγάνδα εναντίον του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ

Κατιούσα

Σαν σήμερα, στις 4 του Νοέμβρη 1944, πραγματοποιείται στο Κιλκίς η μεγαλύτερη μάχη ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τα Τάγματα Ασφαλείας, που έληξε με τη συντριβή των Ταγματασφαλιτών και την απελευθέρωση της πόλης. Από την επομένη κιόλας της μάχης, ξεκίνησε μία προπαγανδιστική εκστρατεία ενάντια στον ΕΛΑΣ και στο ΚΚΕ για τα όσα έγιναν τον Νοέμβρη του 1944 στο Κιλκίς, όπως και για όσα είχαν προηγηθεί σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Μια εκστρατεία αναποδογυρίσματος της πραγματικότητας και διαστρέβλωσης της αλήθειας. Η ιστορική αλήθεια, όμως, είναι μία και έχει γραφτεί στη μνήμη του λαού. Το βασικό ερώτημα για εκείνη τη μάχη είναι το εξής: «Γιατί ένας τόσο μεγάλος αριθμός δοσίλογων – ταγματασφαλιτών βρέθηκε μαζεμένος στο Κιλκίς και μάλιστα ενώ οι Γερμανοί εγκατέλειπαν τη χώρα;». Σε ανακοίνωσή της η ΤΕ Κιλκίς του ΚΚΕ επισημαίνει:
«Τα ξημερώματα της 3ης Νοέμβρη του 1944 περίπου 9.000 ένοπλοι άντρες συνεργάτες των Γερμανών, σχεδόν απ’ όλες τις δοσιλογικές ομάδες της Βόρειας Ελλάδας, συγκεντρώθηκαν στην πόλη του Κιλκίς. Ήταν οι λεγόμενοι εθνικόφρονες, οι οπλισμένοι από τους Γερμανούς καταχτητές οπλίτες της ΠΑΟ, που αργότερα, για να ξεγελάσουν το λαό, ονομάστηκαν Εθνικός Ελληνικός Στρατός.
Πριν αρχίσει η μάχη του Κιλκίς, ο ΕΛΑΣ τους κάλεσε να παραδοθούν με ρητή εγγύηση για τη ζωή τους, όμως αυτοί απέρριψαν την πρόταση και έτσι ακολούθησε η μάχη.
Το πιο γνωστό, ίσως, περιστατικό της μάχης, είναι αυτό όπου οι οχυρωμένοι στο Νοσοκομείο συνεργάτες των Γερμανών ύψωσαν λευκή σημαία. Οι ΕΛΑΣίτες πήγαν να τους συλλάβουν και εκείνοι άνοιξαν πυρ, σκοτώνοντας τους περισσότερους. Στη συνέχεια καταλήφθηκε και το Νοσοκομείο από τον ΕΛΑΣ.
Το βασικό ερώτημα για εκείνη τη μάχη είναι το εξής: “Γιατί ένας τόσο μεγάλος αριθμός δοσίλογων – ταγματασφαλιτών βρέθηκε μαζεμένος στο Κιλκίς και μάλιστα ενώ οι Γερμανοί εγκατέλειπαν τη χώρα;”
Στις 30 Οκτώβρη του 1944 απελευθερώνεται από τον ΕΛΑΣ η Θεσσαλονίκη, ενώ τμήματά του καταδιώκουν τα γερμανικά στρατεύματα μέχρι τα σύνορα.
Οι ταγματασφαλίτες τούς συνοδεύουν στην έξοδο από τη χώρα και στη συνέχεια φυγαδεύονται στο Κιλκίς, περιμένοντας νέες εντολές από τους Άγγλους.
Οι τελευταίοι, εξάλλου, μπορεί να καταδιώκουν τους Γερμανούς, αλλά τους ντόπιους συνεργάτες τους τούς ετοιμάζουν για την επόμενη μέρα, να συνεχίσουν στον ίδιο ρόλο, να βρίσκονται απέναντι από τα λαϊκά συμφέροντα και να συμβάλλουν στη σταθεροποίηση της αστικής εξουσίας.
Έτσι εξηγείται γιατί μαζεύτηκαν όλοι μαζί σε ένα μέρος. Γιατί, ενώ οι Γερμανοί έφυγαν, αυτοί συνέχισαν τη δράση τους. Έτσι εξηγείται γιατί και ο ίδιος ο λαός βρέθηκε απέναντί τους.
Από την επομένη κιόλας της μάχης, ξεκίνησε μία προπαγανδιστική εκστρατεία ενάντια στον ΕΛΑΣ και στο ΚΚΕ για τα όσα έγιναν τον Νοέμβρη του 1944 στο Κιλκίς, όπως και για όσα είχαν προηγηθεί σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής.
Μια εκστρατεία αναποδογυρίσματος της πραγματικότητας και διαστρέβλωσης της αλήθειας.
Στο όνομα της δήθεν αντικειμενικότητας της ιστορίας και των “ίσων αποστάσεων”, εξισώθηκαν οι θύτες και τα θύματα. Αυτοί που έδωσαν και τη ζωή τους για την απελευθέρωση της πατρίδας μας μνημονεύονται μαζί μ’ αυτούς που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές, μ’ αυτούς που μετά την απελευθέρωση συνέχισαν να βρίσκονται απέναντι από τον λαό. Μ’ αυτούς που προκάλεσαν την καταστροφή στην Ξηρόβρυση, στην Κοκκινιά και σ’ άλλα χωριά του Κιλκίς μετά την απελευθέρωση.
Αυτούς, τους συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών που σκοτώθηκαν στη μάχη του Κιλκίς, τιμάνε κάθε χρόνο φασιστικές οργανώσεις, όπως η Χρυσή Αυγή, μαζί με τοπικούς παράγοντες, βουλευτές, εκλεγμένους στην Τοπική Διοίκηση, στο μνημείο όπου έστησε η χούντα.
Η ιστορική αλήθεια, όμως, είναι μία και έχει γραφτεί στη μνήμη του λαού.
Όσο και αν προσπαθούν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις να μιλήσουν για “εθνική ενότητα”, ότι δήθεν όλοι οι Έλληνες ήταν ενωμένοι απέναντι στον κατακτητή ή ότι απέναντι από τα συμφέροντα του ελληνικού λαού ήταν το ΚΚΕ, η ιστορία διδάσκει πως ούτε το 1940, ούτε τα επόμενα χρόνια υπήρξε “εθνική ενότητα” και πως απέναντι από τον λαό βρίσκονταν άλλες δυνάμεις και όχι το ΚΚΕ.
Από τη μια μεριά υπήρξε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού που αγωνίστηκε μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, υπήρχε το ΚΚΕ, που ήταν ο βασικός εμπνευστής, καθοδηγητής και αιμοδότης της ΕΑΜικής Αντίστασης, που έδωσε σε αυτόν τον αγώνα τα καλύτερα παιδιά του και πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος.
Και από την άλλη υπήρχε η αστική τάξη και οι πολιτικές της δυνάμεις, οι οποίες άλλες συνεργάστηκαν ανοιχτά με τον κατακτητή, άλλες διέφυγαν στο εξωτερικό κι άλλες, λιγοστές, οργάνωσαν αντιστασιακές ομάδες, με την καθοδήγηση των Άγγλων, έχοντας τα μάτια τους στραμμένα στις μεταπολεμικές εξελίξεις για τη σταθεροποίηση της αστικής εξουσίας και την υπονόμευση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.
Αποτέλεσμα αυτού του σχεδιασμού ήταν η συγκέντρωση των Ταγματασφαλιτών και άλλων δοσιλογικών ομάδων στο Κιλκίς, οι οποίοι υπερασπίζονταν τα συμφέροντα των Άγγλων και της ντόπιας αστικής τάξης.
Αυτή η αλήθεια δεν πρόκειται να διαγραφεί, όσο και να προσπαθούν τα αστικά επιτελεία και οι διάφορες πληρωμένες γραφίδες τους.
Έτσι και σήμερα, οι αστικές δυνάμεις προβάλλουν ως “εθνικό στόχο” την “επιστροφή στην κανονικότητα”, δηλαδή την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, που απαιτεί και προϋποθέτει να συντριβούν τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα, στο βωμό της “προσέλκυσης των επενδύσεων”, της “εξωστρέφειας” της ελληνικής οικονομίας. Προβάλλεται ως “εγγύηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή” η συμμετοχή της Ελλάδας σ’ όλους τους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο όνομα της “γεωστρατηγικής αναβάθμισης” της χώρας. Η κυβέρνηση της ΝΔ υπηρετεί αποφασιστικά αυτούς τους σχεδιασμούς -πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ- με την κατάπτυστη “αμυντική” συμφωνία που υπέγραψε με τις ΗΠΑ, που ενισχύει και επεκτείνει τις βάσεις στην Ελλάδα, μετατρέποντας τη χώρα σε ένα απέραντο αμερικανοΝΑΤΟικό ορμητήριο.
Αυτό το σφιχταγκάλιασμα με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν αποτελεί καμία εγγύηση σταθερότητας, αλλά, όπως αποδεικνύει η πολύ πρόσφατη πείρα με το “πράσινο φως” που έδωσαν αυτές οι δυνάμεις για τη νέα τουρκική εισβολή στη Συρία, εμπλέκει τους λαούς της περιοχής σε νέο αιματοκύλισμα, στη δημιουργία νέων στρατιών ξεριζωμένων προσφύγων.
Η ιστορία, όμως, αποδεικνύει ότι οι λαοί μπορούν να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων, μπορούν να νικήσουν όταν είναι οργανωμένοι, αποφασισμένοι, μαχητικοί και γνωρίζουν τον πραγματικό τους αντίπαλο.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας οργάνωσε και οργανώνει, ενέπνευσε και εμπνέει τους εργάτες, τη νεολαία, τον λαό και τους οδηγεί σε αυτόν τον αγώνα, σε αυτήν την προοπτική. Έτσι έγινε τότε, έτσι θα ξαναγίνει αύριο, όσες φορές χρειαστεί, μέχρι να χαθεί στο βάθος του ιστορικού χρόνου η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, οι πόλεμοι και όλα τα εγκλήματα που εκπορεύονται από τη συνθήκη αυτή».

Διαδηλώσεις μόνο σε οριοθετημένο χώρο προανήγγειλε ο Πέτσας – Ακόμη ένα χτύπημα στα δικαιώματα των εργαζομένων –

Από iraklis3

Τη στιγμή που και η παρούσα κυβέρνηση ΝΔ (παίρνοντας τη σκυτάλη από το ΣΥΡΙΖΑ) «Γη και ύδωρ» στους επιχειρηματικούς ομίλους για το λαό που του τσακίζει τη ζωή, επιφυλάσσει περισσότερο «νόμο και τάξη», χτύπημα της απεργίας και ό,τι άλλο απαιτεί η εργοδοσία.
Έτσι μετά το χτύπημα της απεργίας σειρά έχουν τα μέτρα περιορισμού των διαδηλώσεων και διαμαρτυριών στο όνομα της προστασίας του κόσμου από την ταλαιπωρία που αυτές προκαλούν. Νοιάζεται δήθεν για την ταλαιπωρία μιας ημέρας (επειδή για παράδειγμα δε θα λειτουργούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) αλλά αδιαφορεί πλήρως για την ταλαιπωρία, για παράδειγμα, που υφίστανται εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, στις ομές υγείας λόγω υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης….
Από μία κυβέρνηση που οι ανάγκες του λαού δεν είναι στις προτεραιότητες της εφευρίσκονται προσχηματικά επιχειρήματα προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις για τις αντιλαϊκές πολιτικές.
Την αλλαγή του καθεστώτος που ισχύει για τις πορείες προανήγγειλε, σύμφωνα με την ΕΡΤ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας κάνοντας λόγο για οριοθέτηση του χώρου που θα πραγματοποιούνται με στόχο μία ισορροπημένη λύση, ώστε και οι διαδηλώσεις να γίνονται και η ταλαιπωρία να αποφεύγεται.
«Οι διαδηλωτές να μπορούν να εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους χωρίς να δημιουργούν προβλήματα στους καταστηματάρχες και να υποβάλλουν σε ταλαιπωρία τους πολίτες».

Αλήθειες και ψέματα για τον Στάλιν: Συνέντευξη με τον καθηγητή Grover Furr

Από nikos α

Συνέντευξη – Επιμέλεια: Νίκος Μόττας //

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 140 χρόνων από τη γέννηση του Ιωσήφ. Β. Στάλιν μιλήσαμε με τον Grover Furr, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Montclair του Νιού Τζέρσι, γνωστό για τις μελέτες και το συγγραφικό του έργο πάνω στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης και ιδιαίτερα για την περίοδο της ηγεσίας του Ι.Β.Στάλιν. Από τα πλέον γνωστά βιβλία του είναι το “Khrushchev Lied” (Ο Χρουστσόφ είπε ψέματα) ενώ έχει συγγράψει πληθώρα ερευνητικών πονημάτων, μεταξύ άλλων για τη δολοφονία του Σεργκέι Κιρόφ, τις Δίκες της Μόσχας και την υπόθεση της «σφαγής στο Κατίν». Το 2007 το όνομα του Grover Furr συγκαταλέχθηκε από συντηρητικούς κύκλους των ΗΠΑ στον κατάλογο των «101 πιο επικίνδυνων ακαδημαϊκών στην Αμερική».

* * *  

-Εξήντα-πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν, το όνομα του παραμένει στο επίκεντρο του αντικομμουνισμού. Η αστική ιστοριογραφία και οι πολιτικές δυνάμεις της αστικής τάξης συνεχίζουν την συκοφάντηση του, αποκαλώντας τον «δικτάτορα» και «αιμοσταγή τύραννο» που- όπως ισχυρίζονται- «σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους». Γιατί οι αντικομμουνιστές εστιάζουν ακόμη και σήμερα τις επιθέσεις τους στον Στάλιν και ποιες είναι οι κύριες πηγές των ισχυρισμών τους;

Ο καθηγητής Grover Furr.

Οι υπερασπιστές του καπιταλισμού χρειάζεται να παρουσιάσουν τον κομμουνισμό ως κάτι απαίσιο! Γι’ αυτό, εκτός απ’ το να κρύβουν την φρίκη του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, χρειάζονται έναν «μπαμπούλα» στον οποίο να εστιάζουν, χρησιμοποιώντας τον σαν την επιτομή των «κακών» του κομμουνισμού. Ο Στάλιν υπήρξε ο ηγέτης της ΕΣΣΔ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος κατά την περίοδο των μεγαλύτερων τους θριάμβων και επομένως κατά την περίοδο της μεγαλύτερης απειλής ενάντια στον καπιταλισμό. Ως εκ τούτου, ο Στάλιν είναι φυσικό να αποτελεί στόχο σε κάθε περίπτωση.

Υπάρχουν, όμως, τουλάχιστον άλλοι δύο λόγοι. Ο πρώτος είναι ο Λέων Τρότσκι, ο οποίος είπε ψέματα για τον Στάλιν σε όλα όσα έγραψε από το 1928 έως τη δολοφονία του το 1940. Τα γραπτά του Τρότσκι, από το 1929 και έπειτα, αποτέλεσαν την πρώτη βασική πηγή ψεμάτων και συκοφαντιών ενάντια στον Στάλιν και την ΕΣΣΔ. Ο δεύτερος είναι ο Νικίτα Χρουστσόφ. Η «μυστική ομιλία» του στις 25 Φλεβάρη 1956 στο 20ο Συνέδριο [του ΚΚΣΕ] ήταν ένα ολέθριο πλήγμα για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Αποτέλεσε δε ένα ανεκτίμητο δώρο για τους αντικομμουνιστές όλου του κόσμου!

Έπειτα από το 22ο Συνέδριο του Κόμματος τον Οκτώβρη του 1961, όταν ο Χρουστσόφ και οι συνεργάτες του επιτέθηκαν ακόμη πιο άγρια στον Στάλιν, με ακόμη περισσότερα ψέματα, ο Χρουστσόφ και το ΚΚΣΕ στήριξαν την έκδοση εκατοντάδων βιβλίων και άρθρων που επιτίθονταν και ψευδολογούσαν ενάντια στον Στάλιν. Επίσης, υπό την αιγίδα του Χρουστσόφ, εκδόθηκαν εκατοντάδες βιβλία και άρθρα με επιθέσεις και ψέματα ενάντια στο Λαβρέντι Μπέρια, τη δολοφονία του οποίου οργάνωσε ο ίδιος ο Χρουστσόφ στις 26 Ιούνη 1953. Ο Μπέρια δεν είναι τόσο σημαντική φυσιογνωμία στην σοβιετική ιστορία όσο ο Στάλιν. Αλλά ο Χρουστσόφ και οι συνεργάτες του συκοφάντησαν τον Μπέρια το ίδιο αγρίως- αν όχι και περισσότερο- όπως έπραξαν με τον Στάλιν. Και αυτοί που είχαν υπάρξει πιο κοντά στον Στάλιν – οι Μόλοτοφ, Μαλένκοφ, Καγκανόβιτς- υποστήριξαν τον Χρουστσόφ σε αυτήν την αδίστακτη επίθεση εναντίον του, όπως και στην δολοφονία του Μπέρια.

Άμεσο αποτέλεσμα της αντισταλινικής εκστρατείας του Χρουστσόφ ήταν ο μισός περίπου αριθμός των κομμουνιστών διεθνώς- εκτός του σοσιαλιστικού μπλοκ – να εγκαταλείψουν τα κόμματα τους. Κάποιοι εξ’ αυτών πέρασαν κυριολεκτικά στο απέναντι πεζοδρόμιο και έγιναν μέλη τροτσκιστικών κομμάτων! Σε ότι αφορά τα ψέματα του Χρουστσόφ για τον Στάλιν και την Σοβιετική ιστορία, πρέπει να θυμόμαστε πως, την εποχή εκείνη, ελάχιστοι άνθρωποι αντιλήφθηκαν πραγματικά πως ήταν ψέματα. Κανείς δεν μπορούσε να αποδείξει ότι ήταν ψέματα, μιας και ο Χρουστσόφ ουδέποτε δημοσίευσε κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Ούτε ο Χρουστσόφ, ούτε οι διάδοχοι του, επέτρεψαν την πρόσβαση – ακόμη και σε ιστορικούς του Κόμματος- σε βασικά ντοκουμέντα των αρχείων.

Οι ψευδολογίες του Χρουστσόφ και των εκατοντάδων γραφιάδων του έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό από αντικομμουνιστές της Δύσης και αναδείχθηκαν σε βασική πηγή αντισταλινικών ψεμάτων για όλους τους αντικομμουνιστές συγγραφείς και «ακαδημαϊκούς» που ακολούθησαν, μέχρι και σήμερα. Κάποια απ’ τα σοβιετικά αντικομμουνιστικά έργα της εποχής του Χρουστσόφ δημοσιεύθηκαν στο δυτικό κόσμο και γνώρισαν ευρεία δημοσιότητα από τους καπιταλιστές. Ανάμεσα σε αυτούς τους συγγραφείς περιλαμβάνονται οι Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, Ρόι Μεντβέντεφ και Αλεξάντρ Νέκριτς.

Πολλά έργα δυτικών «ειδημόνων» περί της ΕΣΣΔ βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στις ψευδολογίες της χρουστσοφικής περιόδου. Σημαντικά παραδείγματα αυτών είναι τα έργα του Ρόμπερτ Κόνκουεστ και η βιογραφία του Μπουχάριν από τον αμερικανό ιστορικό Στίβεν Κοέν. Κατά την διάρκεια της ηγεσίας του Μπρέζνιεφ και των διαδόχων του, του Αντρόποφ και Τσερνιένκο, τα αντισταλινικά πονήματα και άρθρα σχεδόν εξαλείφθηκαν. Ο Μπρέζνιεφ και οι άλλοι σοβιετικοί ηγέτες αντιλήφθηκαν τη μεγάλη ζημιά που ο Χρουστσόφ – και τα εμπνευσμένα από τον Χρουστσόφ έργα – προκαλούσαν στην Σοβιετική Ένωση και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Είναι, όμως, σημαντικό να σημειώσουμε ότι αυτοί οι μετα-χρουστσοφικοί ηγέτες ουδέποτε αποκήρυξαν τα ψέματα του Χρουστσόφ για τον Στάλιν και την σταλινική περίοδο. Θα μπορούσαν να το έχουν πράξει. Τόσο οι ίδιοι, όσο και οι ερευνητές τους, είχαν πρόσβαση σε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, σε όλο το αρχειακό υλικό. Ήξεραν, ασφαλώς, ότι ο Χρουστσόφ είχε πει ψέματα. Όμως δεν απέρριψαν κανένα από αυτά τα ψέματα.

Προκύπτει, λοιπόν, ένα ερώτημα: Γιατί ο Χρουστσόφ έκανε ότι έκανε; Ανάμεσα στους λόγους είναι σίγουρα το γεγονός ότι ο Χρουστσόφ και η υπόλοιπη ηγεσία του Κόμματος είχε εγκαταλείψει την ιδέα του κομμουνισμού. Ήθελαν μια Σοβιετική Ένωση που να ήταν ισχυρή οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά. Δεν ήθελαν όμως να προχωρήσει η ΕΣΣΔ προς την κατεύθυνση μιας αληθινά κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο Στάλιν το ήθελε! Το πέρασμα στο επόμενο στάδιο [της σοσιαλιστικής οικοδόμησης] προς τον κομμουνισμό ήταν το θέμα του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος το 1952. Πρόκειται για το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κομματικό συνέδριο στην ιστορία της ΕΣΣΔ τα πρακτικά του οποίου ουδέποτε δημοσιεύθηκαν. Υπάρχουν πολλά περισσότερα που μπορούν να ειπωθούν για την προώθηση, εκ μέρους του Στάλιν, της κομμουνιστικής προοπτικής, όπως και για τις αποτυχημένες απόπειρες περαιτέρω εκδημοκρατισμού της Σοβιετικής Ένωσης, όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αναλυθεί στο πλαίσιο μιας συνέντευξης.

Ένα χρόνο και πλέον από τότε που έγινε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ξεκίνησε μια εκστρατεία ψεμάτων και συκοφαντιών για τον Στάλιν και ευρύτερα για την σοβιετική ιστορία που έκανε ακόμη και την αντίστοιχη καμπάνια του 1962-1964 επί Χρουστσόφ να μοιάζει μετριοπαθής! Για άλλη μια φορά, εκατοντάδες βιβλία και χιλιάδες άρθρα γράφτηκαν, επιτιθέμενα στον Στάλιν, παρουσιάζοντας την ΕΣΣΔ της σταλινικής περιόδου ως πεδίο τερατωδών εγκλημάτων και τον ίδιο τον Στάλιν ως αρχιεγκληματία. Και πάλι δεν υπήρχαν αποδείξεις, μονάχα επανάληψη των ψεμάτων της περιόδου του Χρουστσόφ αλλά και ανακάλυψη κι’ άλλων ψευδολογιών. Αυτή η αντισταλινική, αντικομμουνιστική επίθεση βοήθησε ιδεολογικά στο να στρωθεί ο δρόμος για την επιστροφή στον καπιταλισμό και την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Διότι, άπαξ και έχεις εγκαταλείψει τον προλεταριακό διεθνισμό, σε τι χρειάζεται ένα πολυεθνικό, πολυφυλετικό κράτος όπως η ΕΣΣΔ;

Τα ψέματα επί εποχής Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ αναφορικά με τον Στάλιν και την σταλινική περίοδο αποτελούν τη βασική πηγή της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται για ψευδολογίες πολύ χρήσιμες για τους καπιταλιστές και τους αντικομμουνιστές για την συκοφάντηση του κομμουνισμού. Τόσο χρήσιμες που είναι αδύνατο για έναν ιστορικό να βρει δουλειά ως καθηγητής σοβιετικής ιστορίας εάν δεν αποδέχεται ως αλήθειες τα αντικομμουνιστικά ψέματα της περιόδου του Χρουστσόφ και του Γκορμπατσόφ. Για παράδειγμα, είναι απαγορευμένο να δηλώνεις ότι ο Χρουστσόφ είπε ψέματα στη «μυστική ομιλία» του, παρ’ ότι οι ακαδημαϊκοί ερευνητές της σοβιετικής ιστορίας γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο Χρουστσόφ ψεύδονταν. Αλλά το να το παραδεχτείς ότι ο ίδιος και οι συνεργάτες του είπαν ψέματα – όπως είπαν ο Γκορμπατσόφ και οι δικοί του συνεργάτες – είναι σα να γκρεμίζεις και να απορρίπτεις όλη την αντικομμουνιστική ιστοριογραφία τουλάχιστον τριών γενεών «ακαδημαϊκών». Αυτό απαγορεύεται. Αυτά τα ψέματα ήταν και συνεχίζουν να είναι εξαιρετικά χρήσιμα για τους αντικομμουνιστές και τους καπιταλιστές ώστε να τα εγκαταλείψουν!

Φυσικά και ο Τρότσκι είπε ψέματα. Ελάχιστοι του έδωσαν σημασία μέχρι τη «μυστική ομιλία» του Χρουστσόφ. Τότε, ο Τρότσκι έμοιαζε σαν «προφήτης», ως «ο μόνος αληθινός κομμουνιστής», όπως ο ίδιος και οι οπαδοί του πάντοτε ισχυρίζονταν. Μετά την ομιλία Χρουστσόφ ο τροτσκισμός ξαναγεννήθηκε. Ο τροτσκισμός μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει διαδίδοντας αντισταλινικά και αντικομμουνιστικά ψεύδη! Γι’ αυτό σήμερα οι τροτσκιστές προωθούν όλα τα αντισταλινικά ψέματα – αυτά του Τρότσκι, του Χρουστσόφ και των συγγραφέων της περιόδου του, των δυτικών αντικομμουνιστών όπως ο Κόνκουεστ, ο Ρόμπερτ Τάκερ και τόσων άλλων, του Γκορμπατσόφ, των μετασοβιετικών αντικομμουνιστών ψευδολόγων όπως οι Όλεγκ Χλεβνιούκ, Γιοργκ Μπαμπερόφσκι, Νίκολας Γουέρθ, Ανδρέα Γρατσιόζι και Τίμοθι Σνάϊντερ που είναι ιδιαίτερα γνωστοί στην Ευρώπη. Ο τροτσκισμός διαθέτει κάποιο κύρος σε ανθρώπους που βλέπουν μέσα από το μαρξισμό και τον κομμουνισμό την απελευθέρωση από τον καπιταλισμό, αλλά που έχουν εμποτιστεί βαθιά από τα αντισταλινικά ψέματα που προωθούνται παντού από το 1956. Επομένως, ο τροτσκισμός αποτελεί μια σημαντική δύναμη, η οποία ωστόσο βασίζεται εξ’ ολοκλήρου σε ψεύδη. Πρόκειται για ένα είδος «δόγματος». Καμία κριτική δεν επιτρέπεται για τον «μεγάλο ηγέτη».

Ένα εύλογο συμπέρασμα είναι ότι κανένας αντικομμουνιστής, από τον Τρότσκι και τον Χρουστσόφ μέχρι τους πιο διαβασμένους, σύγχρονους «ειδικούς» του αντικομμουνισμού, δε μπορεί να αποδείξει ούτε ένα πραγματικό έγκλημα που να διέπραξε ο Στάλιν. Διότι δεν υπήρξε κανένα! Το λέω αυτό με σιγουριά διότι, εάν υπήρχαν τέτοια εγκλήματα, οι αφοσιωμένοι αυτοί αντικομμουνιστές ακαδημαϊκοί θα τα είχαν σίγουρα αποκαλύψει και δημοσιοποιήσει σε όλο τον κόσμο. Δεν έχουν βρει όμως κανένα αληθινό έγκλημα! Γι’ αυτό και αναγκάζονται να πουν ψέματα, να επινοήσουν πράγματα, να πλαστογραφήσουν…

-Ένα από τα πλέον συνηθισμένα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται ενάντια στον Στάλιν είναι ότι «σύναψε συμμαχία με την χιτλερική Γερμανία», με το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη-επίθεσης Ρίμπεντροπ-Μολότοφ που υπογράφτηκε στις 23 Αυγούστου 1939. Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί έναν από τους πυλώνες της αντιδραστικής θεωρίας «των δύο άκρων» που επιχειρεί την εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό και το φασισμό. Ποια είναι η ιστορική αλήθεια για το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ;

Όλα αυτά τα αναλύω με όλα τα σχετικά ντοκουμέντα στα κεφάλαια 7 και 8 του βιβλίου μου “Blood Lies”. Η ΕΣΣΔ επιχείρησε να δημιουργήσει μια συμμαχία – μια αμοιβαία αμυντική συμφωνία ενάντια στη ναζιστική Γερμανία – με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Πολωνία. Οι διαπραγματεύσεις κορυφώθηκαν τον Αύγουστο του 1939, όταν βρετανοί και γάλλοι απεσταλμένοι βρέθηκαν στη Μόσχα για συνομιλίες. Ωστόσο, οι απεσταλμένοι-εκπρόσωποι της Βρετανίας και της Γαλλίας δεν είχαν δικαιοδοσία να υπογράψουν οποιαδήποτε συμφωνία. Η πολωνική κυβέρνηση αρνήθηκε ακόμη και να σκεφτεί το ενδεχόμενο να επιτρέψει την παρουσία σοβιετικών δυνάμεων στο έδαφος της. Ήταν επομένως ξεκάθαρο στους σοβιετικούς ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία δεν ήθελαν πραγματικά μια συμφωνία συλλογικής ασφάλειας που θα τις δέσμευε να αντεπιτεθούν στη ναζιστική Γερμανία σε περίπτωση που οι γερμανοί επιτίθονταν πρώτοι σε οποιαδήποτε απ’ αυτές τις χώρες (η Πολωνία ήταν ο πιο προφανής στόχος της Γερμανίας). Η Βρετανία και η Γαλλία χρησιμοποιούσαν τις συνομιλίες ώστε να πιέσουν τη Γερμανία, με την οποία ήθελαν πράγματι να κάνουν κάποια συμφωνία.

Αυτή τους η στάση ήταν συνεπής με τη διπλωματία που ασκούσαν τα προηγούμενα χρόνια, ιδιαίτερα με την συμφωνία του Μονάχου, με την οποία Βρετανία και Γαλλία παρέδωσαν τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στον Χίτλερ χωρίς καν να ρωτήσουν την τσέχικη κυβέρνηση. Οι βρετανοί και οι γάλλοι ήθελαν να ενθαρρύνουν τον Χίτλερ να επιτεθεί στην ΕΣΣΔ. Αλλά αυτό σήμαινε πως θα άφηναν τη Γερμανία να υποτάξει την Πολωνία, μιας και η Γερμανία δεν είχε σύνορα με την ΕΣΣΔ. Και αυτό ήταν που στην πραγματικότητα η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία έπραξαν. Υπέγραψαν αμοιβαίο αμυντικό σύμφωνο με την Πολωνία αλλά αρνήθηκαν να επιτεθούν στη Γερμανία ακόμη κι’ όταν η Πολωνία είχε ηττηθεί κατά κράτος τις πρώτες μέρες μετά τη γερμανική εισβολή.

Όταν το πολωνικό κράτος κατέρρευσε, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την ανατολική Πολωνία. Όμως, η «ανατολική Πολωνία» αποτελούσε τμήμα της σοβιετικής Ρωσίας μέχρι που η ιμπεριαλιστική πολωνική κυβέρνηση το άρπαξε δια της βίας στον Ρωσο-Πολωνικό πόλεμο του 1919-1921. Οι πολωνοί ουδέποτε ήταν πλειοψηφία στην περιοχή εκείνη. Ακόμη και το μετασοσιαλιστικό αντιδραστικό καθεστώς της Πολωνίας ουδέποτε έχει διεκδικήσει τα εδάφη αυτά μέχρι σήμερα.

Το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ δεν συνιστούσε «συμμαχία». Ήταν ένα σύμφωνο μη-επίθεσης μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας. Περιελάμβανε μια απόρρητη ρήτρα στην οποία ο Χίτλερ αναγνώριζε την σοβιετική δικαιοδοσία στο ανατολικό τμήμα της Πολωνίας, τις χώρες της Βαλτικής και την Φινλανδία. Αυτή η ρήτρα κρατούσε τα γερμανικά στρατεύματα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σοβιετικά σύνορα. Όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ αυτή η επιπλέον απόσταση που ο γερμανικός στρατός είχε να διασχίσει, συνέβαλε στο να αποσοβηθεί η κατάληψη και η καταστροφή της Μόσχας και του Λένινγκραντ.

-Είναι γνωστό ότι έχετε ερευνήσει εκτενώς την υπόθεση της «σφαγής του Κατίν» η οποία σύμφωνα με την αστική ιστοριογραφία ήταν ενα έγκλημα που διέπραξε η Σοβιετική Ένωση. Σε επίσημη ανακοίνωση που εξέδωσε τον Απρίλη του 1990 η κυβέρνηση Γκορμπατσόφ εξέφρασε την «ειλικρινή της θλίψη για την τραγωδία του Κατίν», αποκαλώντας την «ένα από τα χειρότερα εγκλήματα του σταλινισμού». Ένας αριθμός «αποχαρακτηρισθέντων» ρωσικών κρατικών εγγράφων έχουν παρουσιαστεί ως απόδειξη της- υποτιθέμενης- ενοχής του Στάλιν για τη μαζική σφαγή στο Κατίν. Κάνοντας μια σύνοψη των ευρημάτων της έρευνας σας, ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος για το έγκλημα στο Κατίν και ποια είναι τα σημεία-κλειδιά της υπόθεσης;

Οι γερμανοί σκότωσαν τους πολωνούς. Τα αποδεικτικά στοιχεία δεν αφήνουν περιθώριο για κανένα άλλο συμπέρασμα. Στα τέλη του 1991, ο Γκορμπατσόφ παρέδωσε στο Γέλτσιν τα έγγραφα που αναφέρατε, τα οποία είναι γνωστά ως «Κλειστό Πακέτο 1». Αυτά τα ντοκουμέντα, εάν ήταν αληθινά, θα αποδείκνυαν την σοβιετική ενοχή στην σφαγή του Κατίν. Ωστόσο, το 2010, το μέλος της Δούμα, βουλευτής του ΚΚ της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βίκτορ Ιλιούχιν παρουσίασε δημοσίως ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία τα έγγραφα του «Κλειστού Πακέτου 1» ήταν πλαστογραφημένα.

Το 2012, σε έκθεση ενός πολωνού αρχαιολόγου, όπου συνοψίζονται τα ευρήματα κοινής πολωνο-ουκρανικής ανασκαφής σε τοποθεσία μαζικών εκτελέσεων στο Βολιντίμιρ-Βολίνσκι (Ουκρανία), αναφέρεται ότι βρέθηκε σε μαζικό τάφο το διακριτικό σήμα ενός πολωνού αστυνομικού. Ο εν λόγω αστυνομικός είναι ένας απ’ τους πολωνούς που φέρονται να δολοφονήθηκαν από τους σοβιετικούς την άνοιξη του 1940 και να τάφηκαν κοντά στο Τβερ (τέως Καλίνιν), εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Ένα χρόνο πριν τη δημοσιοποίηση της αυτής της έκθεσης, το διακριτικό ενός άλλου πολωνού αστυνομικού – που επίσης υποτίθεται πως δολοφονήθηκε από τους σοβιετικούς στο Τβερ την άνοιξη του ’40 – είχε επίσης βρεθεί στον ίδιο μαζικό τάφο. Το θέμα συζητήθηκε στα πολωνικά και ουκρανικά ΜΜΕ, αν και η ανακάλυψη αυτή είχε παραληφθεί από το πόρισμα του πολωνού αρχαιολόγου. Η πολωνική έκθεση σημείωνε επίσης ότι τα θύματα του μαζικού τάφου είχαν αδιαμφισβήτητα δολοφονηθεί από τους γερμανούς του 1941. Ωστόσο, στο σχετικό πόρισμα των ουκρανών αρχαιολόγων δεν αναφέρονταν ούτε η εύρεση των δύο [αστυνομικών] διακριτικών που ανήκαν σε υποτιθέμενα θύματα του Κατίν, ούτε τα ευρήματα που αποδείκνυαν ότι οι άνθρωποι είχαν δολοφονηθεί από τους γερμανούς. Ενας δε ουκρανός αρχαιολόγος δήλωσε πως ήταν λάθος του πολωνού συναδέλφου του να αναφέρει τα σχετικά ευρήματα, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να «εγείρει αμφιβολίες» για την σφαγή στο Κατίν.

Το 2013 δημοσίευσα σχετικό άρθρο για τις ανακαλύψεις αυτές που, από μόνες τις, εγείρουν σοβαρότατες αμφιβολίες για τα περί σοβιετικής ενοχής στο Κατίν. Ήξερα όμως ότι έπρεπε να ψάξω περισσότερο την υπόθεση. Μεταξύ 2015 και 2018 διεξήγαγα μεγάλης κλίμακας έρευνα για την υπόθεση Κατίν. Αποφάσισα να προσεγγίσω το Κατίν ως μυστήριο, χωρίς κάποια προκατάληψη σχετικά με το ποια πλευρά – γερμανοί ή σοβιετικοί – είναι ένοχη. Στο βιβλίο μου “The Mystery of the Katyn Massacre: The Evidence, The Solution”, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλη του 2018, αναφέρω όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που πιθανότατα δε μπορούν να αμφισβητηθούν. Το αποτέλεσμα είναι ολοφάνερο, όσο και απρόσμενο. ΌΛΑ τα αδιαμφισβήτητα έγκυρα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν γερμανική ενοχή. ΚΑΝΕΝΑ απ’ αυτά δεν συνηγορεί ως προς την ενοχή των σοβιετικών.

Ασφαλώς, αυτό το συμπέρασμα δεν είναι «αποδεκτό», αποτελεί «ταμπού». Έχω ήδη γίνει δέκτης πάρα πολλών παρενοχλήσεων από πολωνούς εθνικιστές αλλά και από ακαδημαϊκούς ειδικούς στον τομέα της σοβιετικής ιστορίας. Θεωρείται απλώς αδιανόητο να συμπεραίνει κάποιος πως οι σοβιετικοί δεν ήταν ένοχοι και… ποιος νοιάστηκε για αποδείξεις!

Η σφαγή του Κατίν, λοιπόν, που υποτίθεται πως είναι το πλέον καλά τεκμηριωμένο «έγκλημα του Στάλιν» είναι ένα ψέμα!

-Αστοί ιστορικοί θεωρούν τις «Δίκες της Μόσχας» ως σκευωρίες με στόχο την ενοχοποίηση αθώων κατηγορούμενων και πως ο Στάλιν κατασκεύασε τις κατηγορίες. Ποια είναι η αλήθεια; Ήταν πράγματι οι κατηγορούμενοι (τροτσκιστές, ζινοβιεφικοί, «μπλοκ των δεξιών», κλπ) αθώοι;

Δεν έχει υπάρξει, ουδέποτε, καμία απόδειξη ότι οι Δίκες της Μόσχας, όπως και η υπόθεση Τουχατσέφσκι τον Ιούνη του 1937, ήταν «σκευωρίες» και πως οι κατηγορούμενοι βασανίστηκαν, απειλήθηκαν, κλπ, ώστε να προβούν σε ψευδείς ομολογίες. Στα πρώτα 12 κεφάλαια του βιβλίου μου Trotsky’s Amalgams (2015) εξετάζω και διασταυρώνω όσες περισσότερες δηλώσεις των κατηγορούμενων μπόρεσα. Νωρίτερα φέτος δημοσίευσα μια επικαιροποιημένη έκδοση της έρευνας αυτής ως ξεχωριστό βιβλίο (The Moscow Trials As Evidence).

Έχουμε συντριπτικές αποδείξεις ότι οι κατηγορούμενοι στις Δίκες της Μόσχας ήταν ένοχοι το λιγότερο για τα εγκλήματα που οι ίδιοι ομολόγησαν. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις, όπως επί παραδείγματι του Νικολάι Μπουχάριν, γνωρίζουμε πλέον ότι οι κατηγορούμενοι ήταν ένοχοι εγκλημάτων τα οποία ουδέποτε ομολόγησαν. Έχουμε επίσης πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων που επιβεβαιώνουν ότι ο Τρότσκι συνεργάστηκε πράγματι με τη ναζιστική Γερμανία και την φασιστική Ιταλία, όπως κατηγορήθηκε στις Δίκες της Μόσχας.

-Ο ιταλός μαρξιστής Ντομένικο Λοζούρντο- που πέθανε φέτος- είχε γράψει ότι «υπάρχουν δυο κρίσιμα χρονικά σημεία που διαμόρφωσαν την σύγχρονη άποψη που υπάρχει για τον Στάλιν: η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου το 1947 και το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ». Συμφωνείτε με την εκτίμηση αυτήν;

Συμφωνώ με τον καθηγητή Λοζούρντο, ο θάνατος του οποίου αποτελεί μεγάλη απώλεια για όλους εμάς που ψάχνουμε την αλήθεια για την παγκόσμια ιστορία και την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος του 20ου αιώνα. Κοιτώντας πίσω στο παρελθόν, ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Παρ’ όλα αυτά, για πολλούς εντός του κομμουνιστικού κινήματος, δεν έδειχνε αναπόφευκτος. Με το που ξεκίνησε, όλη η αντισταλινική αντικομμουνιστική προπαγάνδα μπήκε πολύ γρήγορα σε εφαρμογή.

-Πως εκτιμάτε την συνολική συμβολή του Ιωσήφ Στάλιν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση;

Κάτω από την ηγεσία του Στάλιν στην Σοβιετική Ένωση οικοδομήθηκε η σοσιαλιστική κοινωνία. Ο φασισμός ηττήθηκε. Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα διέδωσε τη θεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού σε όλο τον κόσμο. Ο ιμπεριαλισμός δέχθηκε θανάσιμο πλήγμα στο οποίο συνέβαλαν, με την αφοσιωμένη βοήθεια τους, μια σειρά κομμουνιστικά κόμματα. Ωστόσο, ο σοσιαλισμός της ΕΣΣΔ δεν εξελίχθηκε σταθερά προς την κατεύθυνση του κομμουνισμού, παρά το γεγονός ότι ακριβώς αυτό ήταν που ήθελε ο Στάλιν και που πίστευε πως θα συμβεί. Αντίθετα, την περίοδο του θανάτου του, στις 5 Μάρτη 1953, ο ίδιος ήταν πολιτικά απομονωμένος στην ηγεσία του ΚΚΣΕ.

Ο δρόμος προς τον κομμουνισμό εγκαταλείφθηκε. Ο Χρουστσόφ αντικατέστησε την ιδέα ότι η επανάσταση ήταν αναγκαία για την ανατροπή του καπιταλισμού με την λανθασμένη θεωρία του «ειρηνικού ανταγωνισμού» (σ.σ: ειρηνικής συνύπαρξης) με τον καπιταλισμό. Σύμφωνα μ’ αυτήν την θεωρία ήταν οι εκλογές, αντί της επανάστασης, που θα έφερναν τη νίκη του κομμουνισμού. Αυτό σήμαινε απόρριψη της εργατικής τάξης ως ηγέτιδας δύναμης της ιστορίας. Όμως η εργατική τάξη ήταν και συνεχίζει να είναι ικανή να παρεμποδίσει την καπιταλιστική παραγωγή και, στο βαθμό που είναι οργανωμένη από ένα επαναστατικό κόμμα, να κάνει την επανάσταση, να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να κατακτήσει την εξουσία.

Υπό την ηγεσία του Στάλιν η Σοβιετική Ένωση έκανε πράξη τη λενινιστική θεωρία του σοσιαλισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι η θεωρία του Λένιν και του Στάλιν για τον σοσιαλισμό δεν εμπεριείχε μοιραία λάθη. Από την έρευνα μου συμπεραίνω ότι η θεωρία των Λένιν-Στάλιν για τον σοσιαλισμό διατήρησε υπερβολικά πολλά στοιχεία της θεωρίας που αναπτύχθηκε από την Δεύτερη Σοσιαλιστική Διεθνή πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Από τη μια πλευρά, «σοσιαλισμός» σήμαινε ένα είδος καπιταλισμού με ισχυρό εργατικό κίνημα βασισμένο στα εργατικά συνδικάτα, αρκετά ισχυρό πολιτικά ώστε να αναγκάζει τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις να προβαίνουν σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις ώστε να γίνεται λιγότερο ανυπόφορη η ζωή των εργαζόμενων: υψηλότερη μισθοί και μια σειρά κοινωνικές παροχές. Από την άλλη πλευρά, ο «σοσιαλισμός» έφτασε στο σημείο να σημαίνει μια πλήρως βιομηχανοποιημένη κοινωνία στην οποία ο καπιταλισμός είχε ανατραπεί και η πολιτική εξουσία είχε περιέλθει στην εργατική τάξη μέσω του κομμουνιστικού κόμματος. Η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής είχε καταργηθεί. Τα σοβιέτ ήταν ο μηχανισμός που διοικούσε την κοινωνία προς όφελος της εργατικής τάξης. Οι εργάτες και οι αγρότες- όχι οι καπιταλιστές- ήταν οι προνομιούχοι. Αυτή είναι η λενινιστική θεωρία του σοσιαλισμού.

Ωστόσο, στο πλαίσιο αυτής της θεωρίας, οι σχέσεις παραγωγής παρέμειναν αρκετά όμοιες με τις αντίστοιχες που επικρατούσαν επί καπιταλισμού. Το χρήμα συνέχιζε να καθορίζει την κατανομή των αγαθών και των υπηρεσιών. Ήταν βέβαια αδύνατο να συσσωρεύσει κάποιος προσωπικό πλούτο και οι εργάτες μαζί με τους αγρότες απολάμβαναν πολύ περισσότερες κοινωνικές παροχές και δικαιώματα σε σχέση με οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα. Ωστόσο, οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, η συνεχιζόμενη διαφοροποίηση μεταξύ πόλης και υπαίθρου, η διαφορά πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, συνέχιζαν να υπάρχουν. Αυτές οι αδυναμίες αποδείχθηκαν ισχυρότερες από την πολιτική θέληση να προχωρήσει μπροστά η προοπτική της πραγμάτωσης μιας κομμουνιστικής κοινωνίας.

Η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης την περίοδο του Στάλιν είναι μια μεγάλη αποθήκη μαθημάτων, ένα «βιβλίο» το οποίο μπορούμε και πρέπει να μελετήσουμε, ώστε να αντλήσουμε μαθήματα, τόσο θετικά όσο και αρνητικά, για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα του 20ου αιώνα. Πρέπει να διδαχθούμε από όσα σωστά και ηρωικά έκαναν οι σοβιετικοί και – υπό την ηγεσία αυτών- η Κομιντέρν, προς την κατεύθυνση της κομμουνιστικής προοπτικής. Όπως πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε όσα λάθη έγιναν τα οποία σταδιακά απομάκρυναν την Σοβιετική Ένωση και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα από την ανάπτυξη του κομμουνισμού, οδηγώντας πίσω στον ληστρικό καπιταλισμό.

Χάρη στις κοσμοϊστορικές προσπάθειες των κομμουνιστών του 20ου αιώνα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ηγεσίας του Στάλιν, μπορούμε να μελετήσουμε αυτήν την εκπληκτική κληρονομιά. Στηριζόμενοι στους ώμους γιγάντων μπορούμε να δούμε μακρύτερα απ’ όσο μπόρεσαν αυτοί, χάρη στην εμπειρία που μας παρείχαν, προς την κατεύθυνση του κομμουνιστικού μέλλοντος της ισότητας και της ελευθερίας για το οποίο η ανθρωπότητα πασχίζει.

“Οχι! Οχι! Δεν εννοούσα να φτάσουμε ως εκεί” – Το νόθο δημοψήφισμα του 1935 υπέρ της μοναρχίας

Κατιούσα

Στη χορεία διάτρητων εκλογικών αναμετρήσεων και δημοψηφισμάτων που γνώρισε η Ελλάδα τον 20ό αιώνα, αναμφίβολα η κάλπη για την παλινόρθωση της μοναρχίας των Γλίξμπουρκ στις 3 Νοέμβρη 1935 διεκδικεί τα πρωτεία της νοθείας. Για την ακρίβεια, ούτε η χούντα των συνταγματαρχών τρεις και πλέον δεκαετίες αργότερα δε θα τολμούσε να εμφανίσει το ποσοστό 98% που υποτίθεται πως έβγαλαν οι κάλπες που έστησε το καθεστώς Κονδύλη για να δώσει επίφαση λαϊκής αποδοχής στην επιστροφή της βασιλικής δυναστείας μετά από 11 χρόνια αβασίλευτης δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, ακόμα και το πρώτο χουντικό δημοψήφισμα του 1968 για το σχεδιαζόμενο από τους πραξικοπηματίες σύνταγμα, «περιορίστηκε» να εμφανίσει την αποδοχή του ΝΑΙ στο 92%, ενώ στο δεύτερο, που προέβλεπε την αντικατάσταση της μοναρχίας από μια «προεδρική» δημοκρατία με επικεφαλής το Γεώργιο Παπαδόπουλο, η μετριοπάθεια ξεχείλισε, με μόλις 78% υπέρ της χουντικής πρότασης.
Αυτούς τους ισχνούς ενδοιασμούς δεν τους είχε πάντως ο Κονδύλης, ο οποίος επίσης είχε αποσπάσει πραξικοπηματικά την εξουσία λίγες βδομάδες πριν, στις 10 Οκτώβρη 1935. Η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος επιβεβαίωνε και τη βασική στόχευση της υφαρπαγής της εξουσίας από πλευράς του στρατηγού, δηλαδή την αποκατάσταση ενός θεσμού που έβλεπε ως εγγυητή «σταθερότητας» η πλειονότητα της ελληνικής άρχουσας τάξης, αλλά και ο βρετανικός παράγοντας, που συνδέονταν στενά με το Γεώργιο Β’. Βασικό εμπόδιο ήταν φυσικά η λαϊκή βούληση, που όχι μόνο είχε εκφραστεί μια δεκαετία νωρίτερα με το συντριπτικό 70% υπέρ της κατάργησης της μοναρχίας στην Ελλάδα, αλλά παρέμενε σε μεγάλο του μέρος αντιμοναρχικός. Αυτό το ομολογούσε ο ίδιος ο Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα, Γουότερλο, σε έκθεσή του στις 11 Οκτώβρη 1935, ότι δηλαδή: «ένα τίμια διενεργημένο δημοψήφισμα, δε θα έδινε στους μοναρχικούς, παρά το ότι ο Τσαλδάρης είχε κηρυχθεί υπέρ της μοναρχίας, πάνω από το 40% των ψήφων». Προέβλεπε επίσης ότι οι λαϊκές αντιδράσεις θα μπορούσαν να κάμψουν ακόμα και τις πιο ισχυρές απόπειρες νοθείας. Η αποσόβηση τέτοιων αντιδράσεων εξυπηρετούνταν άριστα από την επιβολή του στρατιωτικού νόμου, ο οποίος ήρθη προσχηματικά μόλις μια εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα, την ώρα που η λογοκρισία του τύπου παρεμπόδιζε την ελεύθερη διακίνηση των αντιμοναρχικών απόψεων. Επιπλέον, πέραν από τους μαθημένους στις διώξεις κομμουνιστές, η καταστολή άγγιξε και αστούς πολιτικούς, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο «πατέρας» της πρώτης αβασίλευτης ελληνικής δημοκρατίας, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, που εκτοπίστηκαν στη Μύκονο.
Το κλίμα διώξεων ακολούθησε μια διαδικασία-παρωδία στις κάλπες, με μηδενική αποχή των εγγεγραμμένων εκλογέων, παρά την απόφαση των αντιμοναρχικών κομμάτων να μη συμμετάσχουν στη διαδικασία, και εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρων περισσότερων από κάθε άλλη εκλογική αναμέτρηση της δεκαετίας του ’30, πριν ή μετά, με τελευταία πριν τη δικτατορία του Μεταξά εκείνη του Γενάρη του 1935. Οι πολλαπλές ψήφοι, τις οποίες συχνά δεν έμπαιναν καν στον κόπο να κρύψουν οι θιασώτες της βασιλείας, αλλά και η άσκηση ποικίλων πιέσεων, ειδικά στην ύπαιθρο – ακόμα και το χρώμα των ψηφοδελτίων είχε επιλεχθεί να είναι γαλάζιο για τη βασιλεία και κόκκινο για την αβασίλευτη δημοκρατία, σε μια έμμεση πλην σαφή επίκληση του “κομμουνιστικού κινδύνου- οδήγησαν στο μοναδικό και ανεπανάληπτο 97,8% υπέρ της επιστροφής του Γεωργίου Β’. Τέτοια ήταν η έκταση της νοθείας, που ακόμα και ο τότε Υπουργός Εσωτερικών αντέδρασε στα μηνύματα που έρχονταν από όλη τη χώρα για την επικράτηση της μοναρχίας αναφωνώντας: “Οχι! Οχι! Δεν εννοούσα να φτάσουμε ως εκεί”.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η συμπεριφορά του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος κινούμενος παρασκηνιακά προσπαθούσε να παζαρέψει την υποστήριξή του στη μοναρχία, με αντάλλαγμα την επαναφορά του βενιζελικού συντάγματος του 1911 καθώς και την αμνήστευση των κινηματιών της 1ης Μάρτη 1935. Πράγματι μάλιστα, ο Γεώργιος με την επαναφορά του στο θρόνο προχώρησε στη χορήγηση γενικής αμνηστίας, κάτι που αποτέλεσε και αφορμή για σύγκρουσή του με τον Κονδύλη, ο οποίος εξωθήθηκε σε παραίτηση στις 3ο Νοέμβρη 1935, έχοντας πάψει πλέον να είναι χρήσιμος στο αστικό πολιτικό σύστημα. Όσο για το Βενιζέλο, είναι γνωστό ότι η τελευταία πολιτικού χαρακτήρα επιστολή του, λίγες μέρες πριν το θάνατό του το Μάρτη του 1936, συνέχαιρε το Γεώργιο για την τοποθέτηση του Ιωάννη Μεταξά στη θέση του υπουργού Στρατιωτικών και έκλεινε με τη φράση: “Από μέσα από την καρδιά μου αναφωνώ: Ζήτω ο Βασιλεύς!”.
Έντεκα χρόνια μετά, ο Γεώργιος Β’ θα ξαναγινόταν πρωταγωνιστής σε ένα ακόμα δημοψήφισμα – φάρσα, το Σεπτέβρη του 1946, κατόρθωμα ίσως μοναδικό στην ιστορία του μοναρχικού θεσμού παγκοσμίως. Αυτή τη φορά, η βία και η νοθεία οδήγησαν σε ένα ποσοστό “μόλις” 68,8% υπέρ του βασιλιά, το οποίο άγγιζε το τριψήφιο σε χωριά προπύργια της λευκής τρομοκρατίας.

Να γυρίσετε στον Ζαμβέζη ρε λαθροέποικοι

Σε κάτι κάτι ειδυλλιακές λειβαδολίμνες του Ζαμβέζη στα σύνορα Μποτσουάνας, Ναμίμπια και Ζιμπάμπουε  βρέθηκε πρόσφατα η κοιτίδα του Ανθρώπου

Συνεπώς όλοι οι σημερινοί λαοί της Υφηλίου μας είμαστε μετανάστες/πρόσφυγες/μπάσταρδοι /λαθροέποικοι ότι σας αρέσει.

Σε όσους δεν αρέσει λοιπον μπορούν απλά να παν να ζήσουν στον Ζαμβέζη ή να τον πάρουν σπίτι τους.Να πάτε εκεί να πολεμήσετε με τα λιοντάρια ,τους ουρακοτάγκους ,τις ύαινες που μας μπαστακωθείτακε εδώ πέρα και το παίζετε κι εθνίκια

ΜΕΧΡΙ ΚΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΚΑΕΙ ΣΤΑ ΓΕΛΙΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΑΙΛΛΥΝΑΡΑΔΕΣ 

 

Δυο γάιδαροι τσακώνονται (για το τρένο) σε ξένο αχυρώνα…

Κατιούσα

Ερίζουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για τον τρόπο διέλευσης του σιδηρόδρομου από την πόλη της Πάτρας μη λαμβάνοντας υπόψη ούτε τη θέση θεσμικών φορέων της πρωτεύουσας του Νομού, ούτε και τι προβλέπει το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο της πόλης, που είναι νόμος του κράτους.
Αυτοί (ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ) έχουν στήσει καβγά για το ποιος λέει ψέματα, με τον έναν να ισχυρίζεται πως υπάρχουν μελέτες, ο άλλος να διαψεύδει και να δηλώνει ότι αυτός έχει καλές μελέτες που δεν κοστίζουν ακριβά και στη μέση έχουν βάλει μια ολόκληρη πόλη να παρακολουθεί …θέατρο σκιών!
Και στις δύο περιπτώσεις, έχει λεχθεί κατά καιρούς το βλακώδες δίλημμα: «Θέλετε το τρένο στην Πάτρα ή όχι;».
Ωστόσο, η πόλη έχει απαντήσει σε αυτό το ψευτοδίλημμα εδώ και πολλά χρόνια: «Ναι, θέλουμε το τρένο».
Βέβαια με το «ναι» δε σημαίνει πως η πόλη υποχρεώνεται να δεχτεί την επίγεια διέλευση που αυτοί έχουν στο μυαλό τους.
Επίγεια διέλευση σημαίνει διχοτόμηση της Πάτρας για τα επόμενα 200 χρόνια! Σημαίνει μη δυνατότητα πρόσβασης στο παραλιακό της μέτωπο και διάλυση του Νότιου Πάρκου.
Προς το τέλος της θητείας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είχε επέλθει συμφωνία όπου μετά από έντονες πιέσεις και αγωνιστικές κινητοποιήσεις δέχτηκε τελικά το αίτημα της δημοτικής αρχής και κατοίκων του Αρκτικού, να έχουμε υπογειοποίηση από το Ρίο μέχρι το νέο λιμάνι.
Αυτή τη συμφωνία ανέτρεψε τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία επιθυμεί να εφαρμοστεί το σχέδιο που είχε επί κυβέρνησης Σαμαρά, ο Κώστας Σπηλιόπουλος, ο οποίος τότε ηγείτο της ΕΡΓΟΣΕ και τώρα του ΟΣΕ.
Τι προέβλεπε αυτό το σχέδιο για την περιοχή μας;
Υπογειοποίηση 4 χιλιομέτρων στο Αίγιο ώστε να μην «χαρακωθεί» (και σωστά) η πόλη του. Επίσης, δύο τούνελ συνολικού μήκους 8 χλμ στην Παναγοπούλα. Για την Πάτρα όμως, την τρίτη πόλη της χώρας, προέβλεπε επίγεια διέλευση (!) και έθετε υπό συζήτηση την υπογειοποίηση του τμήματος από Αγ. Διονύσιο μέχρι τον Αγ. Ανδρέα.
Αυτή τη λύση προωθεί τώρα η κυβέρνηση δίχως να συζητά με κανέναν (ούτε τον δήμαρχο δεν έχει δεχτεί ακόμα ο υπουργός Κ. Καραμανλής παρότι ο Πελετίδης έχει ζητήσει εδώ και καιρό συνάντηση μαζί του).
Πάντως, από την πλευρά της δημοτικής αρχής έχει διαμηνυθεί προς κάθε κατεύθυνση πως δεν πρόκειται να δεχτεί άλλη λύση εκτός της υπογειοποίησης (με τη μέθοδο cat & cover) από το Ρίο.
Κι επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά τις προθέσεις του Πελετίδη για το τρένο, θα ρισκάρουμε μια πρόβλεψη: Σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν υποχωρήσει και εμείνει στην επίγεια διέλευση, τρένο στην Πάτρα δεν πρόκειται να έρθει. Το πολύ πολύ να φθάσει μέχρι το Ρίο. Από ’κει και κάτω ούτε μέτρο!

Και ζωγραφιστός σπέρνει εφιάλτες στα τρολ της ΝΔ ο Στάλιν

Κατιούσα

Άφρισαν τα δαπιτάκια και λοιποί συγγενείς της Πειραιώς στη θέα του πορτραίτου του Στάλιν που δώρισε στο αρχείο του ΚΚΕ ο καθηγητής Γ. Μπάφας. Μην μπορώντας να κρύψουν τον πόνο τους, αποφάσισαν αμέσως να κυκλοφορήσουν τη φωτογραφία με το λογότυπο της “Ομάδας Αλήθειας” και τη λεζάντα “Ελλάδα 2019: Η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα όπου αρχηγός κόμματος ποζάρει περήφανα δίπλα σε πορτραίτο του Στάλιν”. Ουσιαστικά δηλαδή αναπαράγουν το αγαπημένο αφήγημα σύμπασας της δεξιάς πολυκατοικίας, από τις παρυφές του ναζισμού ως τη φιλελέ εκδοχή της, περί “τελευταίας σοβιετικής γωνιάς στην Ευρώπη”, “ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς” και άλλα παρόμοιας γραφικότητας.
Αυτό που πραγματικά τους ενοχλεί είναι ότι υπάρχει ακόμα στη χώρα μας ένα υπολογίσιμο ΚΚ, με επιρροή σαφώς μεγαλύτερη της κοινοβουλευτικής του εκπροσώπησης στην κοινωνία και ιδίως το εργατικό και φοιτητικό κίνημα. Ένα κόμμα που τα σφυροδρέπανα δεν τα απαρνήθηκε, ούτε τα έχει για ντεκόρ. Ένα κομμουνιστικό κόμμα που χωρίς να αποφύγει την αυτοκριτική, αλλά και την κριτική θεώρηση της ιστορίας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, δεν υπέγραψε “δήλωση μετανοίας” για καμία από τις πτυχές της, δεν έριξε λίθο αναθέματος στην ΕΣΣΔ και την κληρονομιά της, με την περίοδο υπό τον Ιωσήφ Στάλιν να αποτελεί βασικό τμήμα της τελευταίας.
Εξίσου ενοχλητικό είναι για τα παιδιά του ψηφιακού κομματικού σωλήνα της ΝΔ ότι στην Ελλάδα πράγματι συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χάρη και στην παρουσία του ΚΚΕ, αλλά και τις ζωντανές ακόμα ιστορικές μνήμες του τόπου, δεν περνάνε με την ίδια ευκολία οι ανιστόρητες και επικίνδυνες εξισώσεις φασισμού και κομμουνισμού. Γεγονός που γνωρίζουν εξάλλου πολύ καλά στο κυβερνητικό κόμμα, όπου νωπές είναι ακόμα οι μνήμες από τις “ενδοοικογενειακές” αντιπαραθέσεις που προκάλεσε η στάση της πλειονότητας των ευρωβουλευτών της ΝΔ, που απείχαν ή σε μία περίπτωση καταψήφισαν το αισχρό κείμενο που καθιστούσε συνυπεύθυνη της ΕΣΣΔ για το ξέσπασμα του Β’ παγκοσμίου πολέμου.
Σε κάθε περίπτωση, εμείς προτείνουμε στα γαλάζια τρολ την επόμενη φορά που θα θελήσουν να ασχοληθούν με το ΚΚΕ να προμηθευτούν με άφθονες ποσότητες ξυδιού γιατί θα τους χρειαστεί.

7 στους 10 Ρώσους βλέπουν θετικά τον Στάλιν

Τι δείχνουν τα ευρήματα δημοσκόπησης του ερευνητικού ινστιτούτου Levada –Centr - Το Κρεμλίνο δεν θέλησε να σχολιάσει

Το 70% των Ρώσων αξιολογεί θετικά τον ρόλο του Ιωσήφ Στάλιν σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το ερευνητικό ινστιτούτο Levada –Centr τον Μάρτιο μήνα, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύει η εφημερίδα RBK. Το ποσοστό αυτό θεωρείται ποσοστό ρεκόρ σε σχέση με όλες τις προηγούμενες δημοσκοπήσεις. Ωστόσο το Κρεμλίνο δεν θέλησε να σχολιάσει τις εντυπωσιακές, από την άποψη των ποσοστών, προτιμήσεις των Ρώσων προς το πρόσωπο του Στάλιν, ισχυριζόμενο ότι δεν έχει μελετήσει ακόμη λεπτομερώς τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης.

Το ποσοστό αυτό, διαμορφώνεται από το 52% των Ρώσων που αξιολογεί το έργο του Στάλιν ως μάλλον θετικό και το 18% που θεωρεί το έργο του εξ ολοκλήρου θετικό. Το ποσοστό αυτό θεωρείται ρεκόρ, αφού σε όλες τις προηγούμενες δημοσκοπήσεις ήταν σημαντικά πιο μικρό. Στις δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2006-2009, το ποσοστό υποστήριξης προς την πολιτική του Στάλιν κυμαίνονταν στα επίπεδα του 39-49%.

Μόνο το 19% των Ρώσων αξιολογεί αρνητικά τον ρόλο του Στάλιν στην ζωή της χώρας ( 14% μάλλον αρνητικά , 5% εξ ολοκλήρου αρνητικά). Το 11% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι δυσκολεύεται να απαντήσει στο σχετικό με την αξιολόγηση του ρόλου του Στάλιν ερώτημα. Το ποσοστό αυτό θεωρείται το μικρότερο σε όλη την ιστορία των δημοσκοπήσεων.

Επίσης, καταγράφηκε η μέγιστη αύξηση των θετικών συναισθημάτων προς το πρόσωπο του Στάλιν. Το 41% δήλωσε ότι τον αντιμετωπίζει με σεβασμό, το 6% με συμπάθεια και το 4% με θαυμασμό. Απέχθεια και οργή προκαλεί η, προσωπικότητα του στο 6% των Ρώσων, φόβο στο 3% και μίσος επίσης στο 3%.

Το 7% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι δυσκολεύεται να απαντήσει στα ερωτήματα που τους τέθηκαν, ενώ το 1% δήλωσε ότι δεν γνωρίζουν ποιός ήταν ο Στάλιν.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση περισσότερο θετικά βλέπουν τον Στάλιν οι ψηφοφόροι που ψήφισαν στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, υπέρ του εθνικιστή ηγέτη του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκ (80% και 67% σε δύο σχετικά ερωτήματα) . Πιο χαμηλά είναι τα ποσοστά υποστήριξης προς το πρόσωπο του Στάλιν μεταξύ των ψηφοφόρων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας ( 68% και 49%).

Αξιοσημείωτο είναι ότι αυξήθηκαν τα ποσοστά των Ρώσων που δικαιολογούν τις σταλινικές διώξεις. Το 46% συνολικά των Ρώσων υποστηρίζουν τις σταλινικές διώξεις (το 13% απολύτως και το 33% σε κάποιο βαθμό). Το ερώτημα που τους τέθηκε ήταν το ακόλουθο: «Ήταν δικαιολογημένο να έχει ο σοβιετικός λαός ανθρώπινα θύματα την περίοδο του Στάλιν, για να πετύχει τους στόχους και τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν μέσα σε μια σύντομη χρονική περίοδο;» 

 Έως το 2011 τις σταλινικές διώξεις τις δικαιολογούσε ποσοστό μικρότερο του 30% των Ρώσων.Αξίζει να σημειωθεί ότι εφέτος εκτός από την παραδοσιακή εκδήλωση που κάθε χρόνο στις 5 Μαρτίου εναποθέτουν λουλούδια στο τάφο του Στάλιν που βρίσκεται δίπλα στο τείχος του Κρεμλίνου, πραγματοποιήθηκε στην Μόσχα και πορεία των συγγενών των θυμάτων των σταλινικών διώξεων την περίοδο 1924-1953. Εκτός των άλλων δύο "ακτιβιστές" της "κοινωνικής οργάνωσης" «αποκομμουνιστικοποιήση» που πέταξαν σπασμένα λουλούδια στον τάφο του Στάλιν, συνελήφθησαν αμέσως από αστυνομικούς.

Ο εκπρόσωπος τύπου του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ, όταν ρωτήθηκε σήμερα για τα αποτελέσματα της δημοσκοπήσεις απέφυγε να προβεί σε οποιαδήποτε σχόλια, δηλώνοντας ότι δεν έχει προφθάσει να μελετήσει λεπτομερώς τα αποτελέσματα. «Προς τον παρόν δεν είχαμε την δυνατότητα να μελετήσουμε λεπτομερώς την έρευνα αυτή του Levada, γι αυτό είναι δύσκολο να πώ κάτι».

Πηγή: Alfavita

Πόσο πάει η αφίσα; 50.000 ευρώ… – Εξοντωτικό πρόστιμο για πέντε πανό και δύο αφίσες σε υποψήφιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Κατιούσα

Πρώτα ήταν ο δήμαρχος Καλαμάτας με τους ακροδεξιούς συνεργάτες και τις “περιβαλλοντικές ευαισθησίες” που έστελνε πρόστιμα στο ΚΚΕ και το ΜΛ ΚΚΕ -αν και μπέρδεψε το τελευταίο με το ΚΚΕ (μ-λ). Τώρα είναι η Αστυνομία των Σερρών που κατέγραψε σε αναφορά της πέντε αφίσες και δύο πανό της περιφερειακής παράταξης “Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία – Αντικαπιταλιστική Αριστερά”, που επέφεραν το εξοντωτικό πρόστιμο των 50 χιλιάδων ευρώ. Το ποσό μάλιστα βεβαιώθηκε ήδη στην εφορία στο ΑΦΜ του επικεφαλής του ψηφοδελτίου, Θ. Αγαπητού.
Όπως σημειώνει μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή της η παράταξη.

Η επιβολή του υπέρογκου αυτού προστίμου δεν αφορά μόνο την περιφερειακή κίνηση Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία – Αντικαπιταλιστική Αριστερά. Ούτε μόνο τον επικεφαλής της Θανάση Αγαπητό που έχει την υποχρέωση καταβολής του προστίμου ενώ είναι ένας εργαζόμενος δάσκαλος με πετσοκομμένο από τις μνημονιακές περικοπές μισθό. Το πρόστιμο αυτό δημιουργεί τις προϋποθέσεις στέρησης της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης στην πράξη. Ποια οργάνωση, ποιο κόμμα, ποια συλλογικότητα σε δήμους και περιφέρειες θα αναλαμβάνει πλέον τον κίνδυνο να εκδώσει μια αφίσα γνωρίζοντας ότι οποιοσδήποτε προβοκάτορας ή αντίπαλός της μπορεί να την πάρει, να την τοποθετήσει κάπου και να βρεθεί υποχρεωμένη να πληρώσει πρόστιμο 50.000 Ευρώ; Με αυτόν τον τρόπο, θα ακυρωθεί στην πράξη οποιαδήποτε πολυφωνία υπάρχει, καθώς μόνο οι πολιτικές δυνάμεις που χρηματοδοτούνται και έχουν τις πλάτες ισχυρών οικονομικών συμφερόντων θα μπορούν να έχουν προεκλογικό λόγο. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο «Καλλικράτης», με βάση τον οποίο επιβάλλεται το πρόστιμο, συγκροτεί ένα αντιδημοκρατικό πλαίσιο τόσο πριν όσο και μετά τις εκλογές. Είναι το μοντέλο οικονομικού στραγγαλισμού και δικαστικής ομηρίας που συνοδεύει την κρατική καταστολή και εφαρμόστηκε μαζικά στις Σκουριές και στον αγώνα του λαού ενάντια στις εξορύξεις στη ΒΑ Χαλκιδική αλλά και στο Συντονισμό Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης ενάντια στους πλειστηριασμούς.

Προφανώς βέβαια το αντιδημοκρατικό πλαίσιο του Καλλικράτη δεν έχει για όλους ίδια κριτήρια και σταθμά. Αφενός τα αστικά κόμματα έχουν άλλες πηγές χρηματοδότησης και δεν ενδιαφέρονται για μερικά πανό και αφίσες, αφετέρου όμως δε χάνουν ευκαιρία να γεμίσουν τις πλατείες μεγάλων αστικών κέντρων με το ιλουστρασιόν υλικό τους, χωρίς να κινδυνεύουν με καμία κλήτευση ή πρόστιμο για αφισορύπανση. Προφανώς οι επιταγές του Καλλικράτη και οι οικολογικές ευαισθησίες είναι αν μη τι άλλο επιλεκτικές.

........ΦΑΣΙΣΜΟΣ........

Οι " ΜΕΓΑΛΟΙ" και οι " ΜΈΓΙΣΤΟΙ" ,τα είπαν όλα!(?)
Ας ακουστούν κι οι " ΜΙΚΡΟΊ"..
Πρίν από τη φτώχεια,την αμάθεια,το " αυγό τού φιδιού,τον στυγνό καπιταλισμό,τα " καμμένα βιβλία",την ανοχή,την εκμετάλλευση, υπάρχει ΑΥΤΌ!!!!!
Η κακοποίηση, και ο θάνατος τού " παιδιού", με το οποίο όλοι γεννιόμαστε, μέσα μας.... Και δεν εννοώ την αφέλεια, αλλά το " άνοιγμα " στο φώς... Και δεν φτάνει,που δεν έχετε δικό σας, και φωτίζεστε με γεννήτριες άλλων, ΥΠΆΡΧΕΤΕ, για να δείτε οτιδήποτε αυτόφωτο,να βυθίζεται στο σκοτάδι...
Δεν έχουν να κάνουν με πόνο, τρικυμίες, καταιγίδες, τσουνάμια τής ζωής,η κακία , και τα αδηφάγα, κατώτερα ένστικτα σας....
Ούτε με αρρώστιες, αναπηρίες, ρυτίδες, ηλικίες..
Μη μού λες ότι " εγκλημάτισες" , από αμέλεια..... Δεν θα σε πιστέψω Ποτέ! Επειδή με το παιδί να χαμογελάει αθώα, μέσα σου, παροπλίζεσαι,το στραγγαλίζεις.. Μόνο έτσι μπορείς να επιβιώσεις,κι ας τρώς τις σάρκες σου... Όχι βέβαια , από ενοχές...Το αίμα, ζητάει πάντα, αίμα..
Μη μού λες, ότι έπρεπε να έχεις" ατσάλινη" ψυχή,για να αντέχεις....
Εσείς,με την... ατσάλινη, σκοτώνετε το " παιδί" ... Και δεν είναι ατσάλινη...Σκουριασμένη είναι, από " γαργάρες", " ειρηνοποιές θέσεις " τού κώλου,σαν τον ΟΗΕ, συγκαλύψεις, εγωπάθειες, τρόμο για το ... μήπως δεν θα είστε αρεστοί,μουλωχτοσύνη μέχρι βρώμας, μνησικακίας, ζηλοφθονίας,μικροπρέπειας...
Γυάλινη , μπορείς να έχεις, και να σπάει το γυαλί, και να το ξανακολλάς, χωρίς μια γρατζουνιά ,στον... θησαυρό σου??? Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο.....Στις γυάλινες!!!
Εσείς τον φέρνετε τον φασισμό, εσείς τον διώχνετε, ( τυχαία), αφού ακολουθείτε τούς " προβολείς" που σάς δείχνουν τον δρόμο, εσείς τον συντηρείτε.
Χαμογελάτε πάντα με " σουβλερά δόντια". .
Από κοντά,στη γραφή σας,στα εικονίδια σας,στα σημεία στίξης σας...
Ακούω συνέχεια για αγώνες, και αγωνιστές..
Σκεφτήκατε ποτέ, τίνος είναι τα πόδια που τρέχουν στούς αγώνες,το μυαλό που σκέφτεται ,το στόμα που μιλάει??? Εμένα, δεν μού λέει απολύτως τίποτα,αν είναι τού .... φονιά. .... Αυτοί είναι οι άκρως επικίνδυνοι...Αυτοί με τον " υπεράνω πάσης υποψίας" , μανδύα....
Δεν έχω ακούσει ποτέ από ενήλικα,να λέει ότι σκοπός της ζωής του είναι , μέχρι να φύγει απ' τη ζωή,να γίνει καλύτερος άνθρωπος... Λάθος... Αρκεί ,το " ΆΝΘΡΩΠΟΣ"..
Για τα παιδιά σας το λέτε μόνο, αλλά κι εκεί, δεν ... μασάω...
Γιατί, πίσω από το " θέλω πρώτα να γίνει καλός άνθρωπος", κρύβεται η υψηλή βαθμολογία στην εκπαίδευση, ένα πτυχίο, κοινωνική καταξίωση (Ναι...μέσα στο αστικό κράτος), εκτόπισμα και λάμψη εργασίας, ένας " καλός" γάμος...
ΣΚΟΤΏΣΑΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΊ, ΜΈΣΑ ΣΑΣ???
ΔΕΝ ΘΑ ΚΆΝΕΤΕ ΤΊΠΟΤΑ... ΛΥΠΆΜΑΙ...
ΓΥΡΊΖΕΤΕ ΓΎΡΩ ΑΠ' ΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΣΑΣ....
( Αφιερωμένο στούς απανταχού γλοιωδεις ... " αγωνιστές".......( Ακομμάτιστα)


Μ.Σαρρή