ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑΣ

 

 

Μύθοι και πραγματικότητα

1οςμύθος:Είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων η «διευθέτηση του χρόνου εργασίας»

Το μέτρο δεν ικανοποιεί τους εργαζόμενους, αλλά τις επιχειρήσεις, ώστε να μπορούν να «απασχολούν» τους εργαζόμενους όποτε, όσο και όταν τους έχουν ανάγκη. Το ξεχαρβάλωμα του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας σημαίνει και ξεχαρβάλωμα της ζωής των εργαζομένων και των οικογενειών τους, εκτός από τη μεγάλη επιβάρυνση και φθορά στην υγεία τους. Η «διευθέτηση» δεν αφορά μια μέρα, αλλά τον συνολικό ετήσιο χρόνο εργασίας. Οι εργαζόμενοι που δουλεύουν 10ωρο χάνουν το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, απορρυθμίζεται η οικογενειακή και κοινωνική τους ζωή. Ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε ένα «ομιλούν εργαλείο», που ζει για να δουλεύει και όχι το αντίθετο, αφού σπαταλά 10 - 12 ώρες καθημερινά στη δουλειά και στις μετακινήσεις από και προς το χώρο εργασίας του, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για ανάπαυση, πόσο μάλλον για ψυχαγωγία, κοινωνική και συνδικαλιστική δραστηριότητα.

2οςμύθος: Η κυβέρνηση νομοθετεί την 4ήμερη εργάσιμη βδομάδα

Για να δουλέψει κάποιος εργαζόμενος 4ήμερο για κάποια περίοδο μέσα στον χρόνο, θα πρέπει την περίοδο που θα ισχύει το 10ωρο να ξεθεώνεται δουλεύοντας 50 ώρες το 5ήμερο ή 60 ώρες το 6ήμερο τη βδομάδα. Αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να «πουλήσει τρέλα», γιατί δεν καθιερώνει τριήμερη εργασία, με 14 ώρες δουλειάς τη μέρα;

3ος μύθος: Η αλλαγή στον χρόνο εργασίας θα γίνει με «εθελοντική» συμφωνία του εργαζόμενου

Οι αναφορές στη δήθεν εθελοντική επιλογή της 10ωρης εργασίας αποτελούν «ανέκδοτο». Το διευθυντικό δικαίωμα έχει ήδη τα χαρακτηριστικά των εκβιασμών, των απειλών και της απόλυσης. Σε συνθήκες πλέον που ο εργαζόμενος ατομικά θα προσπαθεί να βρει το δίκιο του ή να αρνηθεί τις εργοδοτικές αξιώσεις, η κάθε αναφορά σε εθελοντική συναίνεση του εργαζόμενου αποτελεί πρόκληση και γεννά οργή.

4ος μύθος:Η ηλεκτρονική κάρτα εργασίας θα αποκαλύπτει την πραγματική υπερωριακή απασχόληση

Η κοροϊδία πάει σύννεφο. Αν όντως η λύση στη «μαύρη» εργασία ήταν η ψηφιακή κάρτα, τι τους εμπόδιζε μέχρι σήμερα να την εφαρμόσουν για την αδήλωτη εργασία, χωρίς φυσικά να καταργείται το 8ωρο; Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν την απάντηση. Σήμερα το 8ωρο και το 5ήμερο παραβιάζονται. Γι' αυτό λοιπόν και η κυβέρνηση το καταργεί, για να μπορούν νόμιμα οι εργοδότες να παρεμβαίνουν στο ωράριο και τους όρους εργασίας χωρίς τα τυπικά εμπόδια του νόμου.

5οςμύθος: Ο νέος συνδικαλιστικός νόμος στοχεύει στην «εξυγίανση» του συνδικαλιστικού κινήματος

Τα συνδικάτα έχουν καταστατικά και λογοδοτούν στα μέλη τους και όχι στην κυβέρνηση και την εργοδοσία. Δεν έχει κανέναν ρόλο η κυβέρνηση να παρεμβαίνει και να καθορίζει την εσωτερική τους λειτουργία. Την κυβέρνηση δεν την νοιάζει η «εξυγίανση» των συνδικάτων. Αλλωστε, τα κυβερνητικά κόμματα χρόνια τώρα στηρίζουν τις διάφορες συνδικαλιστικές «μαφίες» και τους «ανθρώπους» της μεγαλοεργοδοσίας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Αντιθέτως, υψώνει νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση.

Η εφαρμογή της εξ αποστάσεως ψηφοφορίας (ηλεκτρονικά) για την πραγματοποίηση απεργίας, η οποία θα συνδυάζεται με την υποχρεωτική συμμετοχή του 50%+1 των οικονομικά ενεργών μελών του πρωτοβάθμιου συνδικάτου (μέτρο που είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ), έχει στόχο να γίνουν οι χώροι δουλειάς «νεκροταφεία» και η φυσική παρουσία στα σωματεία και τις συνελεύσεις παρελθόν.

Οι διατάξεις του νομοσχεδίου στερούν από τα συνδικάτα την ελεύθερη και δημοκρατική λειτουργία. Υποχρεώνονται να παραδώσουν στο υπουργείο Εργασίας τα μητρώα των μελών τους, ως προϋπόθεση για την υπογραφή ΣΣΕ. Το μέτρο αυτό συνιστά ανοιχτή παρεμπόδιση της οργάνωσης των εργαζομένων, όταν μάλιστα απολύονται καθημερινά εργαζόμενοι για τη συνδικαλιστική τους δράση.

6οςμύθος: Το προσωπικό ασφαλείας θα διασφαλίζει την ελάχιστη εγγυημένη λειτουργία τους και θα προστατεύει τα δικαιώματα των πολιτών

Αυτή η υποχρέωση των εργαζομένων πρέπει να εκπληρώνεται πέρα και από το «προσωπικό ασφαλείας» που έτσι κι αλλιώς υπάρχει και σήμερα. Επομένως, η υποχρέωση για εργασία τη μέρα της απεργίας αντικειμενικά καταλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο μέρος του προσωπικού. Η κυβέρνηση προωθεί τη μετατροπή της απεργίας σε μια συμβολική πράξη, ζηλεύοντας προφανώς εκείνες τις χώρες όπου ο «απεργός» δουλεύει κανονικά φορώντας ...ένα περιβραχιόνιο. Στόχος είναι να απονευρώσει την απεργία, το πιο σημαντικό «όπλο» που έχει ο εργαζόμενος στον αγώνα του.

Θα παρέχεται η δυνατότητα στον εργοδότη να διεκδικήσει αποζημίωση από τους απεργούς και τα συνδικάτα σε περίπτωση που μια κινητοποίηση κριθεί «παράνομη», «καταχρηστική» ή και τα δύο. Με δεδομένο ότι ήδη 9 στις 10 απεργίες κρίνονται «παράνομες» ή/και «καταχρηστικές» από τα δικαστήρια, αυτό σημαίνει οικονομική εξόντωση των συνδικάτων και μια «δαμόκλειο σπάθη» που θα επικρέμαται μόνιμα πάνω από τα κεφάλια των απεργών.

Το αντεργατικό τερατούργημα δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Εντάσσεται στον στρατηγικό στόχο του κεφαλαίου για πιο φτηνή κι ευέλικτη εργατική δύναμη. Το κεφάλαιο έχει στραμμένη την προσοχή του στην εργάσιμη μέρα, επειδή η παραγωγή της υπεραξίας συντελείται μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο. Γι' αυτό στοχεύει πάντα στη διεύρυνση των ορίων του εργάσιμου χρόνου. Ταυτόχρονα, «εξοικονομεί» και εργατικά χέρια, επιβάλλοντας σε λιγότερους να κάνουν την ίδια δουλειά που κανονικά θα έκαναν περισσότεροι.

Γι' αυτό εδώ και χρόνια όλες οι κυβερνήσεις, βήμα βήμα, ξηλώνουν τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, ειδικά το δικαίωμα στον σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο.

Στη βάση της στρατηγικής συμφωνίας με τους στόχους του κεφαλαίου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο διατήρησε τον νόμο 3986/2011 αλλά και τον εμπλούτισε με τον νόμο 4498/2017, που αφορά τους νοσοκομειακούς γιατρούς, όπου προβλέπεται «μέχρι δώδεκα (12) ώρες συνεχής εργασία με παρουσία στον χώρο εργασίας». Κύρωσε Συλλογικές Συμβάσεις που υπέγραψαν συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και προβλέπουν αυτό ακριβώς που τώρα θεσμοθετεί η ΝΔ σε ατομική βάση. Εθεσε τα θεμέλια του χτυπήματος στο συνδικαλιστικό κίνημα, με τον απεργοκτόνο νόμο της Αχτσιόγλου.

Τώρα, σύμφωνα με την πάγια τακτική του, εμφανίζεται αντίθετος προκειμένου να «ψαρέψει στα θολά νερά» του τυχοδιωκτισμού.

Το Ταμείο Ανάκαμψης, η νέα «αλυσίδα» για τους λαούς της Ευρώπης

Οι νέες αντεργατικές ανατροπές περιλαμβάνονται στο Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης που αποτελεί τη «γέφυρα» της Ελλάδας των μνημονίων και των μεταμνημονιακών δεσμεύσεων με το πανευρωπαϊκό «super μνημόνιο» του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ. Ο στόχος της ανάκαμψης αφορά τα κέρδη των λίγων φορτώνοντας τα βάρη στους πολλούς.

Οι πόροι του Ταμείου προέρχονται από τους λαούς και θα κατευθυνθούν στους μεγάλους ομίλους της λεγόμενης «πράσινης και ψηφιακής» ανάπτυξης, ενώ για κάθε εκταμίευση από το Ταμείο θα πρέπει να νομοθετούνται νέα αντεργατικά μέτρα, για να διασφαλιστούν τα κέρδη των νέων επενδύσεων.

Να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο - έκτρωμα για τα Εργασιακά!

Να διεκδικήσουμε:

Σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, με μείωση του εργάσιμου χρόνου. 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.

Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς καμία εμπλοκή του κράτους.

Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς και κατοχύρωση δικαιωμάτων.

Προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, με ευθύνη του κράτους και των επιχειρηματικών ομίλων.

Την κατοχύρωση της ελεύθερης και ανεμπόδιστης δράσης των συνδικάτων και των συνδικαλιστών, κόντρα συνολικά στην κρατική, εργοδοτική παρέμβαση και καταστολή.

Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να δυναμώσουν τον αγώνα και την οργάνωσή τους σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, για να διεκδικήσουν ζωή και δουλειά με δικαιώματα.

Να μπουν στον ελπιδοφόρο αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεζόμενων, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό που σήμερα είναι αναγκαίος και επίκαιρος. Είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η ζωή που μας αξίζει, προϋποθέτει οι εργαζόμενοι να απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν με τον κόπο τους. Η επιστημονική γνώση, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, των ψηφιακών μέσων να αξιοποιείται για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου κι όχι για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Είναι ώρα οι εργαζόμενοι να αξιοποιήσουν τα δικά τους «όπλα» στην επίθεση του κεφαλαίου!

Μέχρι την οριστική κατάργηση της μισθωτής «σκλαβιάς»!

αναδημοσίευση απο τον "Ριζοσπαστη" της 24/4/21

Η ΕΔΡΑΙΩΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ

 

Τα  μηνύματα, μέσω τουίτερ,  της προέδρου της Δημοκρατίας  Κ. Σακελλαροπούλου και του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη για την επέτειο των 54 χρόνων από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών ταυτίστηκαν στον εκθειασμό της δημοκρατίας που εδραιώθηκε μετά την πτώση της δικτατορίας. Όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης δεν έπαυσε να επαινείται η αστική μας δημοκρατία και οι κατακτήσεις της που ως κόρη οφθαλμού οφείλουμε να προσέχουμε. 

      Η δημοκρατία τον εικοστό αιώνα έγινε μορφή διακυβέρνησης στις μεγάλες και πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες. Μάλιστα ο βασικός ισχυρισμός κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου ήταν πως η δημοκρατία απαιτούσε καπιταλισμό και ισχυρή μεσαία τάξη και ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί καλύτερα με τη δημοκρατία. Το γεγονός ότι μια ισχυρή μειονότητα, η αστική τάξη, κράτησε δυσανάλογη πολιτική εξουσία στις δημοκρατίες μέσω του ελέγχου των μοχλών της οικονομικής δύναμης και των μέσων ενημέρωσης έγινε αποδεκτός κανόνας, ένα παράδοξο που αμφισβητήθηκε από τους κομμουνιστές, αφού στην πραγματικότητα καπιταλισμός και δημοκρατία σε μεγάλο βαθμό μοιάζουν ασυμβίβαστες. Γιατί η σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας είναι η αστική, όπου την κρατική εξουσία έχει η αστική εξουσία και το κράτος λειτουργεί  με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρεί και να προωθεί τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και τον χαρακτήρα της ταξικής δημοκρατίας. Κι όμως αυτή η αστική δημοκρατία πρωτοεμφανίστηκε στην Ευρώπη ως αποτέλεσμα της κινητοποίησης αυτών που δεν αντιπροσωπεύονταν με τις ψηφοφορίες, δηλ. των εργαζομένων. Μάλιστα οι σοσιαλιστές εκείνης της εποχής βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την σφυρηλάτηση της δημοκρατίας. Και ήταν τα σοσιαλιστικά κόμματα τον 19^ο αιώνα οι πιο συνεπείς και επίμονοι υποστηρικτές του εκδημοκρατισμού. Η εργατική τάξη παντού πολέμησε όχι μόνο για υψηλότερους μισθούς και λιγότερες ώρες εργασίας, αλλά και  για την πολιτική δημοκρατία, είτε ως αυτοσκοπό είτε ως αναπόσπαστο μέρος του αγώνα για σοσιαλισμό. Η δημοκρατία εξελίχθηκε παράλληλα με την εκβιομηχάνιση και τον καπιταλισμό, την αστικοποίηση των αγροτών και την άνοδο της μαζικής εκπαίδευσης. Η κυρίαρχη τάξη, ιδιοκτήτρια των μέσων παραγωγής, έκανε παραχωρήσεις στους εργαζόμενους όταν αντιμετώπιζε τα κινήματά τους και για να αποτρέψει μια πιο ριζοσπαστική σοσιαλιστική επανάσταση.    

      Με την ήττα του φασισμού στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, η φιλελεύθερη δημοκρατία και η σοσιαλδημοκρατία έγιναν αναδρομικά τα ιδανικά για τα οποία είχε διεξαχθεί ο πόλεμος και  το τέλος του πολέμου εγκαινίασε το θρίαμβο της δημοκρατίας τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τις επόμενες δεκαετίες η Ευρώπη γνώρισε μια άνευ προηγουμένου περίοδο δημοκρατικής εξέλιξης και κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Λόγω της τεράστιας καταστροφής του ιδιωτικού πλούτου που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και του Β Παγκοσμίου Πολέμου  και λόγω των προγραμμάτων των Σοσιαλδημοκρατών σε όλη την Ευρώπη και τη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ, με τη Σοβιετική Ένωση να είναι παράδειγμα για μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης,  μια περίοδος οικονομικής ανάπτυξης, ενδεχόμενης ευημερίας και μεγαλύτερης οικονομικής και κοινωνικής ισότητας συνεχίστηκε τα επόμενα τριάντα χρόνια. Η δημοκρατία και το κράτος πρόνοιας ήταν τα ορατά σημάδια αυτής της εξέλιξης, ενώ προωθήθηκε η ιδεολογία πως ένας άλλος τύπος καπιταλισμού διαμορφώνεται, που μετριάζεται και περιορίζεται από τη δύναμη του δημοκρατικού κράτους. Και πραγματικά, στις καπιταλιστικές μητροπόλεις περισσότεροι άνθρωποι ήταν μορφωμένοι από ποτέ, η βρεφική θνησιμότητα είχε μειωθεί θεαματικά  και οι άνθρωποι ζούσαν περισσότερο. Γενικά, η ανισότητα μειώθηκε, αυξήθηκε η κοινωνική κινητικότητα και το αμερικάνικο όνειρο έμοιαζε προσιτό σε όλους. Οι εργαζόμενοι  πίστευαν στη δυνατότητά τους να επηρεάσουν την πολιτική, με τους αγώνες τους μέσω των συνδικάτων τους και των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων. Μια δημοκρατική λογική είχε καταστεί  κυρίαρχη, η οποία βασιζόταν στη διαπραγμάτευση, στον συμβιβασμό, ακόμα και οργισμένα και υπό πίεση, στον σεβασμό  για τους αντιπάλους, που θόλωνε τις ταξικές διαιρέσεις και συμφέροντα.

         Αυτές τις δεκαετίες  μετά τον πόλεμο στη χώρα μας οι πληγές ήταν ακόμα ανοικτές, με την ανελέητη δίωξη των κομμουνιστών και  με τους  νικητές του εμφυλίου, παρόλο τις εκλογικές νοθείες, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τους φακέλους στην Ασφάλεια κλπ., να περηφανεύονται  για την επικράτηση της δημοκρατίας.  Η επτάχρονη λοιπόν δικτατορία δεν είχε σχέση με τη γενικότερη παγκόσμια κατάσταση εκείνης της εποχής, έχοντας συγγένειες, όπως με τις δικτατορίες του μεσοπολέμου, με πολιτικά ή κοινωνικά φαινόμενα με άλλες κοντινές χώρες. Περισσότερο σχετιζόταν με το δικό μας παρελθόν,  και με ειδικότερους λόγους που είχαν να κάνουν με  τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Γι’ αυτό και  όταν οι στρατηγικοί στόχοι επιτεύχθηκαν και η κυπριακή τραγωδία διέλυσε τη χούντα, η επιστροφή στο δοκιμασμένο status quo με τον Κ. Καραμανλή θεωρήθηκε η καλύτερη λύση για τα εγχώρια κέντρα εξουσίας αλλά και αυτά της συμμάχου χώρας των ΗΠΑ. Βάζοντας τη δικτατορία σε παρένθεση στα επόμενα χρόνια ζήσαμε κι εμείς τον μύθο της αστικής δημοκρατίας και κοινωνικής ευημερίας, χωρίς να ενοχλεί ιδιαίτερα ο φαρισαϊσμός της εξουσίας και ο εκχυδαϊσμός της κοινωνικής ζωής.

         Μόνο που αυτή η εποχή της αστικής δημοκρατίας που συνοδευόταν με οικονομική ευφορία έληξε με την οικονομική κρίση, και όχι μόνο στη χώρα μας. Και φάνηκε η γύμνια του δημοκρατικού πολιτεύματος καθώς δεν αρκούσαν πια οι ελάχιστες απαιτήσεις γι’ αυτό, η ισότητα, με την τυπική αριθμητική έννοια και η λαϊκή κυριαρχία, μέσω  της εκλογής  εκπροσώπων του λαού, για να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ανθρώπων της δουλειάς. Γιατί στο μέτρο που οι ανισότητες στην κατοχή αγαθών διευρύνονται, αποκαλύπτεται πως δεν εξασφαλίζουν η τυπική ισότητα και οι εκλογές την άσκηση της εξουσίας προς το κοινό συμφέρον, που αποδεικνύεται πως δεν είναι καθόλου κοινό.

Όταν πριν έντεκα χρόνια, η ανακοίνωση, σχεδόν σε θριαμβευτικό τόνο,  από τον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου της προσφυγής της χώρας στον μηχανισμό στήριξης που έθετε τα οικονομικά της χώρας στον απόλυτο έλεγχο του ΔΝΤ και της ΕΕ με τα μνημόνια, οδήγησε μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στην εξαθλίωση και ανεργία, η υπολειτουργία της αστικής δημοκρατίας έγινε φανερή σε όλα τα επίπεδα.

Και φτάσαμε με πρόσχημα την προστασία μας από την πανδημία να διακυβεύονται πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις, με την αστική μας δημοκρατία να διολισθαίνει σε ολοένα αυταρχικότερες μορφές διακυβέρνησης και την  κυρίαρχη τάξη απροκάλυπτα να ενδιαφέρεται μόνο για τα συμφέροντά της με τους νόμους που ψηφίζει η πολιτική μας ηγεσία. Από  το νομοσχέδιο για τα εργασιακά με την κατάργηση του οκτάωρου, μέχρι την τροπολογία για το ακαταδίωκτο, όχι των επιστημόνων σε επιτροπές, αλλά κυρίως των κυβερνητικών οργάνων που έπαιρναν αποφάσεις  για τη ζωή μας.

 

ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ «PERSEVERANCE» ΤΗΣ NASA ΣΤΟΝ ΑΡΗ

Πέταξε το «Ingenuity», παρήγαγε οξυγόνο το MOXIE

Το ελικοπτεράκι «Ingenuity» φωτογραφίζει τη σκιά του πάνω στην επιφάνεια του Αρη καθώς αιωρείται 3 μέτρα πάνω απ' αυτή

Τα κατάφερε τελικά το ελικοπτεράκι «Ingenuity» της αποστολής «Perseverance» της NASA στον Αρη και σηκώθηκε από το έδαφος, μετά την αναβάθμιση του λογισμικού του με διορθωμένη έκδοση. Μάλιστα μέσα στη βδομάδα που πέρασε ανυψώθηκε δύο φορές, την πρώτη 3 μέτρα πάνω από το έδαφος, σε σταθερή αιώρηση, ενώ τη δεύτερη φορά σε ύψος 5 μέτρων κάνοντας και μια πλευρική κίνηση 2 μέτρων, επιστρέφοντας τελικά στην αρχική θέση. Είναι η πρώτη φορά που πραγματοποιείται ελεγχόμενη πτήση σε ατμόσφαιρα άλλου πλανήτη (τα αερόστατα των σοβιετικών αποστολών «Βέγκα» στην Αφροδίτη δεν είχαν κινητήρα και παρασύρονταν ελεύθερα από τα ρεύματα).

Η ατμόσφαιρα του Αρη είναι πολύ αραιή, έχοντας μόλις το 1% της πυκνότητας της γήινης, και η πτήση ελικοπτέρου απαιτεί πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και δύο έλικες που περιστρέφονται αντίθετα, ώστε να υπάρξει αρκετή δύναμη ανύψωσης, ακόμη και για ένα μικρό σκάφος, βάρους μόλις 1,8 κιλών. Οπωσδήποτε η μικρότερη βαρύτητα του Αρη διευκόλυνε την πτήση, αλλά οι άγνωστες παράμετροι ήταν πολλές. Το «Ingenuity» χρησιμοποιεί αρκετά εξαρτήματα του εμπορίου, π.χ. εξαρτήματα κινητής τηλεφωνίας, που δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στις αντίξοες συνθήκες ενός άλλου πλανήτη. Κατά τις πτήσεις του ελικοπτέρου, το ρόβερ «Perseverance» παρατηρούσε την πτήση από απόσταση 60 μέτρων - ώστε να αποφευχθεί βλάβη σε αυτό σε περίπτωση πτώσης του ελικοπτέρου - και λειτουργούσε ως αναμεταδότης των πληροφοριών του «Ingenuity» προς τη Γη. Λόγω της απόστασης μεταξύ των δύο πλανητών και του χρόνου που χρειάζεται για τη μετάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, η πτήση του ελικοπτέρου έγινε αυτόματα με βάση έναν προγραμματισμό και όχι με άμεσο ανθρώπινο χειρισμό, όπως γίνεται ο χειρισμός των ελικοπτέρων - drones στη Γη.

NASA/JPL-Caltech

Η συσκευή MOXIE πριν την τοποθέτησή της στο «Perseverance»

Μέσα στη βδομάδα το «Perseverance» πέτυχε και μια άλλη πρωτιά, παράγοντας οξυγόνο σε άλλον πλανήτη με τη βοήθεια της πειραματικής συσκευής MOXIE, η οποία διασπά το διοξείδιο του άνθρακα της αρειανής ατμόσφαιρας σε μονοξείδιο του άνθρακα και οξυγόνο. Η κυβικού σχήματος συσκευή, μάζας 17 κιλών και ισχύος 300 W, παρήγαγε 5 γραμμάρια οξυγόνου, αρκετά για να αναπνεύσει ένας άνθρωπος για 10 λεπτά. Η ατμόσφαιρα του Αρη αποτελείται από 96% διοξείδιο του άνθρακα και μόλις 0,13% οξυγόνο, σε σύγκριση με το 21% οξυγόνο της γήινης. Το οξυγόνο δεν χρειάζεται μόνο για τη συντήρηση της ανθρώπινης ζωής, αλλά σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες και ως οξειδωτικό για τα καύσιμα των πυραύλων. Η NASA θεωρεί ότι έγινε η απαραίτητη δοκιμή, ώστε στο μέλλον να εγκατασταθούν στον Αρη πολύ μεγαλύτερης κλίμακας συσκευές παραγωγής οξυγόνου, που θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν και τις δύο ανάγκες.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: www.nasa.gov, «Scientific American»

Με αφορμή τη συζήτηση για τη European Super League.

..

Σελίδες επί σελίδων γράφτηκαν, σχόλια επί σχολίων έγιναν, με αφορμή την ανακοίνωση στις αρχές της βδομάδας ότι 12 εκ των μεγαλύτερων ποδοσφαιρικών ομάδων της Ευρώπης από Αγγλία, Ισπανία και Ιταλία επρόκειτο να δημιουργήσουν τη δική τους κλειστή Λίγκα, αποχωρώντας από τις αντίστοιχες διοργανώσεις της UEFA, εγχείρημα που εγκαταλείφθηκε προς το παρόν, μετά από τις σφοδρές αντιδράσεις των φιλάθλων, τις απειλές των ανταγωνιστών και τους επιχειρηματικούς και άλλους συμβιβασμούς και «μοιρασιές» που έκλεισαν στο παρασκήνιο.

Σχολιάζοντας τις εξελίξεις, τις δικαιολογημένες αντιδράσεις φιλάθλων και αθλητών που ξεσηκώθηκαν, την αντιπαράθεση για τα επιχειρηματικά κέρδη και τις υποκριτικές «κορόνες» των κυβερνήσεων - μεταξύ αυτών και της κυβέρνησης ΝΔ - σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημείωνε μεταξύ άλλων μεσοβδόμαδα: «Αποδεικνύεται ότι ο καπιταλισμός δεν αφήνει καμία ανθρώπινη δραστηριότητα έξω από τα αδηφάγα σχέδιά του. Μοναδική λύση απέναντι σε αυτήν τη σήψη, που δημιουργεί και ενισχύει την αποστροφή του φίλαθλου κόσμου, είναι να απαλλαγεί το ποδόσφαιρο και συνολικά ο αθλητισμός από τη θηλιά της εμπορευματοποίησης και της επιχειρηματικής δράσης».

Αυτό ακριβώς το «διά ταύτα» πάσχισαν να κρύψουν με τις τοποθετήσεις τους όλη τη βδομάδα κυβερνήσεις, κόμματα και κάθε λογής «ειδικοί», διακινώντας ταυτόχρονα και μια σειρά από «ανέκδοτα».

Ενα ακόμα εμπόρευμα

Ολοι - ακόμα και εκείνοι που πρωτοστάτησαν - παραδέχτηκαν ότι η κίνηση αφορούσε τη διεκδίκηση ακόμα μεγαλύτερου κομματιού από την «πίτα» της ποδοσφαιρικής αγοράς.

Αλλωστε, χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει: Η αντιπαράθεση έχει να κάνει με το ποια διοργάνωση (UEFA - European Super League), αλλά και ποιο «μοντέλο» διοργάνωσης, το «ευρωπαϊκό» ή το «αμερικανικό», θα διασφαλίζει περισσότερα κέρδη, με το πώς και σε ποιους θα μοιράζονται αυτά όπως και με την αντιπαράθεση ευρωπαϊκών και αμερικανικών (αλλά και άλλων, όπως ρωσικών, κινεζικών, καταριανών) κεφαλαίων που έχουν διεισδύσει σε ευρωπαϊκές ομάδες (για ένα μικρό μόνο δείγμα βλέπε και σχετικό θέμα).

Οπως έλεγε άλλωστε στις αρχές της βδομάδας ο πρόεδρος της Ρεάλ, Φλορεντίνο Πέρεθ, εκ των πρωταγωνιστών στην απόπειρα δημιουργίας της κλειστής Λίγκας, «το ποδόσφαιρο πρέπει να εξελιχθεί, όπως οι εταιρείες (...) Οι νέοι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται πια για το ποδόσφαιρο (...) έχουν άλλες πλατφόρμες για να εστιάσουν την προσοχή τους (...) Η τηλεόραση αλλάζει κι εμείς πρέπει να προσαρμοστούμε».

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το αγαπημένο άθλημα εκατομμυρίων; Καμία. Διότι όλους αυτούς δεν τους νοιάζει το ποδόσφαιρο. Τους νοιάζει μόνο το κέρδος, ή, πιο σωστά, η αύξηση του κέρδους και στο πλαίσιο αυτό το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα ακόμα τηλεοπτικό εμπόρευμα.

Ενδεικτικό άλλωστε είναι πως στην «data-driven» εποχή της λήψης όλων των σημαντικών επιχειρηματικών αποφάσεων, η UEFA, όπως και καθεμία από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές εταιρείες, έχει εδώ και χρόνια μπει στη διαδικασία της ανάλυσης των στατιστικών δεδομένων που δημιουργεί η συμπεριφορά των «πελατών» - δηλαδή των ποδοσφαιρόφιλων.

Τα ευρήματα όλων αυτών των ερευνών, τα οποία συμπίπτουν, είναι αυτά που κάρφωσαν στη διάρκεια της τελευταίας 4ετίας στο μυαλό των επιχειρηματιών την ιδέα της υλοποίησης του σχεδίου για τη δημιουργία της European Super League.

Προκειμένου να πιάσουν λοιπόν νέους πελάτες, οι σύλλογοι πρέπει να παράξουν ελκυστικό «περιεχόμενο» για αυτούς - δηλαδή περιεχόμενο του γούστου των «ευκαιριακών» ποδοσφαιρόφιλων, «φιλικό στα social media», αυτών που αρχίζουν να βλέπουν το Champions League μετά τη φάση των «16», δηλαδή όταν συμμετέχουν μόνο ή κυρίως μεγάλες ομάδες, που «χαζεύουν» και μοιράζονται μικρά στιγμιότυπα με γκολ, θεαματικές φάσεις, αστείες στιγμές κ.ο.κ. Αυτό το «κοινό» - «καταναλωτή αθλητισμού» που ο ίδιος ο εμπορευματοποιημένος αθλητισμός γεννάει και αναπαράγει, θέλουν να ικανοποιήσουν οι μεγάλες ποδοσφαιρικές εταιρείες. Γι' αυτό και φτάνουν, όπως μας είπε ο Πέρεθ, να προβληματίζονται μήπως πρέπει να μικρύνουν τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα προκειμένου να γίνει ελκυστικός στους μικρότερους και στους «ευκαιριακούς» θεατές.

Ετσι λοιπόν μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν θα μπορούσαν να είναι οι πρόσφατες εξελίξεις με την προσπάθεια δημιουργίας κλειστής Λίγκας.

Οι «θεματοφύλακες»... της σαπίλας

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μόνο σαν ανέκδοτο ακούστηκαν:

-- Οι δηλώσεις των Ευρωπαίων ηγετών - μέρος της επιχειρηματικής αντιπαράθεσης, η οποία έχει και άλλες γεωπολιτικές «ουρές» - ότι... «νίκησε το ευρωπαϊκό μοντέλο αθλητισμού» και οι «αξίες» του. Για ποιο «μοντέλο» μιλάνε; Αυτό όπου κουμάντο κάνουν τα συμφέροντα εφοπλιστών, τραπεζιτών, μεγαλοξενοδόχων, μεγαλοδικηγόρων, μιντιαρχών; Αυτό όπου επιχειρηματικοί όμιλοι, βιομήχανοι και επιχειρηματίες έχουν «όμηρο» το αγαπημένο άθλημα εκατομμυρίων λαού, τις ομάδες που «δημιούργησαν οι φτωχοί και έκλεψαν οι πλούσιοι» (όπως έλεγε κι ένα από τα συνθήματα των φιλάθλων τις μέρες αυτές), που δέθηκαν με την ιστορία των εργαζομένων σε σημαντικές βιομηχανικές πόλεις, προσπαθώντας πέρα από κέρδη να αντλήσουν δύναμη και αίγλη για τους επιχειρηματικούς και άλλους σκοπούς τους, όπως π.χ. η «Πεζό» στη Σοσό, ο Ανιέλι της «Φίατ» στη Γιουβέντους, ο εφοπλιστής στη Νάπολι και δήμαρχος της πόλης Ακίρε Λάουρο, ο Μπερλουσκόνι στη Μίλαν, και τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος;

-- Οι αντιδράσεις, όπως αυτές της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, που ως κυβερνήσεις έχουν βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή τους στην πολιτική που έχει παραδώσει το ποδόσφαιρο στην επιχειρηματική δράση, να καμώνονται τώρα τους «τιμητές».

Και την ίδια ώρα με δηλώσεις όπως αυτές π.χ. του σημερινού προέδρου της ΕΠΟ, Θ. Ζαγοράκη, που ζήτησε να μη «σταματήσει κάθε δεσμός της Ευρώπης με τις εγχώριες ομοσπονδίες και ουσιαστικά στραγγαλιστούν τα εθνικά πρωταθλήματα που χρηματοδοτούν με τη σειρά τους το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο», να παρουσιάζουν το πρόβλημα ως λύση, και τον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό ως λύση για... τον ερασιτεχνικό. Πολιτική που οδηγεί αθλητικά σωματεία εκτός μητρώου, τοπικές ΕΠΣ να βουλιάζουν στα χρέη, σχέδια ως και για στοίχημα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Αλλά κατά τ' άλλα... ενοχλήθηκαν από την «απληστία» των 12.

-- Το αμίμητο ότι για την υπαναχώρηση συνέβαλαν η FIFA και η UEFA που... «έπιασαν τον παλμό των φιλάθλων»!

Η FIFA των σκανδάλων και των μαφιόζων, που έχει μετατρέψει τα Μουντιάλ σε πανηγύρι χορηγών, που ψάχνοντας για νέα κέρδη και νέους πελάτες έδωσε το Μουντιάλ στο Κατάρ, εκεί που δέκα χρόνια τώρα 12 εργαζόμενοι χάνουν τη ζωή τους κάθε βδομάδα στα έργα υποδομών κι εκείνη σφυρίζει αδιάφορα... θα υπερασπιστεί τις αξίες και τα ιδανικά του αθλητισμού!

Η UEFA που απέρριψε την κλειστή Λίγκα γιατί έχει στα σκαριά... τη δική της κλειστή λίγκα (το νέο Champions League), που στις διοργανώσεις της όλως τυχαίως πρωταγωνιστούν οι ίδιες 8 ομάδες, που κινητοποιήθηκε απέναντι στο σχέδιο για την ESL, κάνοντας... αντιπροσφορά 7 δισ. ευρώ στους ισχυρούς... άκουσε τους φιλάθλους.

Μήπως απλά το... παράκαναν;

Το αυτονόητο λοιπόν ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι το εξής: Θα μπορούσε άραγε το εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο να αποτελεί την «εξαίρεση» της σαπίλας του συστήματος, ο εμπορευματοποιημένος αθλητισμός να έχει ίσως και κάποια άλλη πορεία... χωρίς «τόση απληστία», όπως έσπευσε για παράδειγμα να πει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ενα μέρος της απάντησης έδωσε πάντως ο προπονητής της αγγλικής Λιντς, Μαρτσέλο Μπιέλσα, όταν κληθείς να σχολιάσει τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λιγκ, έλεγε μέσα στη βδομάδα: «Δεν με εκπλήσσει. Οι πιο ισχυρές ομάδες έχουν αποκτήσει αυτή τη δύναμη μέσα από τον ανταγωνισμό. Η λογική την οποία έχουν είναι να βγάζουν εκτός παιχνιδιού αυτόν που δεν τους εξυπηρετεί, ειδικά από τη στιγμή που δεν τον έχουν ανάγκη για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Είναι κάτι πολύ συνηθισμένο, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο (...) Η λογική που εξουσιάζει τον κόσμο - και το ποδόσφαιρο δεν είναι εκτός αυτού - είναι οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι. Αν αυτός είναι ο κανόνας στον κόσμο, προς τι τόση έκπληξη;».

Πραγματικά μόνο αφελείς ή συνειδητοί ψεύτες θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιους «διαχωρισμούς» μεταξύ «καλής και κακής» εμπορευματοποίησης, παρουσιάζοντας πως ο αδυσώπητος ανταγωνισμός, οι επιχειρηματικές συγκρούσεις γύρω από τα «μερίδια» της αγοράς, θα μπορούσαν και εδώ να συμβαδίσουν με τις λαϊκές ανάγκες.

Τι επιβεβαιώνουν όλα τα παραπάνω;

Οτι η πραγματική «εξυγίανση» του αθλητισμού δεν βρίσκεται στη στοίχιση πίσω από τη μια ή την άλλη μερίδα των επιχειρηματιών, αλλά προϋποθέτει την κατεδάφιση αυτού του σάπιου οικοδομήματος. Πως είναι ανάγκη να υπάρξει ένα μεγάλο κίνημα σε αυτήν την κατεύθυνση από τους ανθρώπους του αθλητισμού, την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, με μέτωπο κατά της εμπορευματοποίησης. Που θα φέρνει στο επίκεντρο έναν αθλητισμό οργανωμένο σε κεντρική βάση και σχεδιασμένο να εξυπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, να αποτελεί πραγματικό δικαίωμα, στην πράξη, και όχι «ευκαιρία» για τους πολλούς και «μπίζνα» για τους καπιταλιστές.

Το FARC απαντά στον Πέρεθ: “Οι πλούσιοι να ρίχνουν ψίχουλα στους φτωχούς, αυτό είναι η Σούπερ Λίγκα”

 

Τις προάλλες, ο πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης Φλορεντίνο Πέρεθ έδωσε μια συνέντευξη -πριν ακόμα διαφανεί το ναυάγιο του εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λίγκας, όπου ανέδειξε το μεγαλύτερο ίσως προτερημά του: την ωμή, κυνική ειλικρίνειά του, σε ό,τι έχει να κάνει με τις επιχειρήσεις του -και η Ρεάλ είναι ασφαλώς μία από αυτές.

Μεταξύ άλλων είπε:

Όταν δεν έχεις κανένα εισόδημα, πέρα από τα τηλεοπτικά, η λύση είναι περισσότεροι ανταγωνιστικοί αγώνες στη σεζόν, με όλους τους μεγάλους συλλόγους.

Η πανδημία μας οδήγησε σε μια κατάσταση, που δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο και επιτάχυνες τις διαδικασίες. Το ποδόσφαιρο πρέπει να εξελιχθεί, όπως οι εταιρείες, οι άνθρωποι, οι νοοτροπίες.

Έχουμε οπαδούς στην Κίνα, στη Σιγγαπούρη, σε όλο τον πλανήτη. Αυτός μας δίνει τα χρήματα, δεν έρχονται από άλλη διοργάνωση. Και αυτά τα χρήματα είναι για όλους, είναι μια πυραμίδα. Αν έχουμε εμείς στην κορυφή χρήματα, ρέουν προς όλους, με μεταγραφές παικτών κτλ. Αν δεν υπάρχουν έσοδα όμως, η πυραμίδα δεν υφίσταται.

Δεν είναι μια λίγκα πλουσίων, αλλά μια λίγκα που θέλει να σώσει το ποδόσφαιρο. Δε γίνεται να λένε ότι θα γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι…

Ασφαλώς, δεν είναι απολύτως ειλικρινής όταν λέει πως θέλει να σώσει το ποδόσφαιρο και πως η Ρεάλ δεν ανήκει στον ίδιο αλλά στα μέλη του Συλλόγου. Μπορεί και να μη λέει ψέματα, όμως. Δεν είναι ο μόνος που ταυτίζει το “καλό του αθλήματος” με την τύχη των συλλόγων και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, που πλήττεται άμεσα από την πανδημία και την κρίση και αναζητεί απεγνωσμένα νέες πηγές εσόδων. Οι ομάδες που προχώρησαν στη θνησιγενή Σούπερ Λίγκα (που μπορεί να επανέλθει ανά πάσα στιγμή στο προσκήνιο, ακόμα και με άλλο μανδύα) δεν προδίδουν ακριβώς την ψυχή του αθλήματος, υπηρετούν απλώς τις αξίες της επαγγελματικής εκδοχής του. Και ακολουθούν τον γενικό κανόνα που κινεί την καπιταλιστική κοινωνία: το μέγιστο κέρδος.

Η περιγραφή που δίνει ο Πέρεθ για το ποδοσφαιρικό σύστημα δεν είναι ένα νέο ιδεολόγημα που δεν έχουμε ακούσει. Παραδέχεται πως υπάρχει η δομή μιας πυραμίδας, αντί να μιλήσει όμως για ανισότητες, ισχυρίζεται πως όταν υπάρχουν κέρδη για τους ισχυρούς, τότε “ρέουν” χρήματα και οφέλη και προς τους πιο “ταπεινούς” συλλόγους, κατά συνέπεια βγαίνουν όλοι ωφελημένοι. Είναι ακριβώς η θεωρία της “πίτας” της οικονομίας και το φιλελεύθερο ιδεολόγημα πως αν μεγαλώσει, θα έχουμε μεγαλύτερη ευημερία για το σύνολο του πληθυσμού -και όχι μόνο για τους καπιταλιστές που κερδίζουν από αυτή την υπόθεση.

Το Κόμμα των Κοινοτήτων στην Κολομβία -που είναι ο πολιτικός βραχίονας του πάλαι ποτέ ένοπλου αντάρτικου των FARC στην Κολομβία, σχολίασε αυτή την αποστροφή του Πέρεθ, ως εξής:

Ο Πέρεθ λέει πως το ποδόσφαιρο είναι μια πυραμίδα και πως στο βαθμό που πάνε καλά τα πράγματα για τις πλούσιες ομάδες, θα ρίχνουν μερικά ψίχουλα στους φτωχούς και έτσι όλοι θα είξναι χαρούμενοι. Εξήγησε με ωμή ειλικρίνεια τι είναι μια “Σούπερ Λίγκα”, που δεν έχει καμία σχέση με το ποδόσφαιρο.

Ο αθλητισμός είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Όσοι ενδιαφέρονται να σώσουν την ψυχή του αθλήματος δεν έχουν παρά ένα μόνο δρόμο: να παλέψουν για μια άλλη κοινωνία, όπου το χρήμα δε θα λερώνει τις φανέλες, το φίλαθλο συναίσθημα και τις ανθρώπινες σχέσεις εν γένει. Κι είναι περιττό να πούμε πως ο αγώνας αυτός δε δικαιώθηκε με την (προσωρινή;) ματαίωση του σχεδίου για την ESL.

Σπίτι – δουλειά, δουλειά – σπίτι, μια περιττή διαδρομή….

 

«E ρίχνω και καμιά κλεφτή ματιά στον υπολογιστή κάπου εκεί γύρω στις 11 το βράδυ – μπορεί να είναι κάτι επείγον». Κάπως έτσι συζητάμε χρόνια τώρα όσοι βλέπουμε τον επαγγελματικό μας λογαριασμό στην οθόνη του κινητού. Κάπως έτσι επιβιώνουμε εργασιακά, θέλοντας και μη. Μάλλον ήρθε η ώρα να θεσμοθετηθεί αυτή η κατά τα άλλα αθώα και ταυτόχρονα βολική πράξη στην καθημερινότητα μας.

Τηλεργασία λοιπόν, προκειμένου να βρισκόμαστε στο νέο «εργασιακό μας περιβάλλον» 24 ώρες το 24ωρο!

Δουλειά απ το σπίτι, τι καλά! Έτσι έλεγαν μερικοί, στην αρχή τουλάχιστον. Σπίτι. Εκεί που όλα φαντάζουν τόσο οικεία, άνετα, βολικά, χρηστικά και όμορφα. Λίγο το έχεις να δουλεύεις φορώντας μόνο το βρακί σου; Ποιος θα σε δει να σε παρεξηγήσει; Μικρό πράγμα είναι να ξυπνάς το πρωί και τσουπ να βρίσκεσαι στη δουλειά σου;

Εντάξει δε λέω, αν απαντάς πρώτος στο e–mail του προϊστάμενου – διευθυντή σου στις 10 το βράδυ θα το δουν. Θα σε δουν, κι ας έχουν ξεχάσει τη φάτσα σου οι προϊστάμενοι. Θα διαπιστώσουν πως απαντάς ό, τι ώρα να ‘ναι, όπου και αν είσαι. Απ‘ την άλλη και φάσκελο να ρίξεις την ώρα που σε πιέζουν ζητώντας σου να απαντήσεις μέσα στο επόμενο λεπτό, πολύ απλά δεν θα σε δει κανείς! Ακόμη και η κλασική έκφραση «αυτός ξύνει τα τέτοια του στη δουλειά» θα χάσει κάθε της νόημα , γιατί πολύ απλά δεν θα σε βλέπει κανείς.

Όλα καλά λοιπόν, αν λείπανε κι εκείνα τα Web Meetings που πληθαίνουν καθημερινά, τα νέα σου εργασιακά δεδομένα θα φάνταζαν “ιδανικά“!

Θαρρείς πως τη γλύτωσες ε; Κάθε άλλο σε πληροφορώ! Θα σε αξιολογήσουν για παράδειγμα ως εξής : Ο Κώστας απαντάει στο e–mail στις 11 το βράδυ, ενώ η Μαρία η απαράδεκτη μετά τις 5 το απόγευμα το «κλείνει το μαγαζί». Θα σου ζητήσουν δύο και τρεις φορές περισσότερα από όσα έκανες πριν , χωρίς να δουν τη δυσφορία και τη δυσαρέσκεια σου κατά πρόσωπο. Θα σου την πέσουν δέκα προϊστάμενοι κανονικά, χωρίς να βλέπουν αν «πήζεις» στη δουλειά .

Άσε που μπορεί να καταργήσουν άλλες δύο θέσεις εργασίας και να σε φορτώσουν περισσότερη κι ακόμη περισσότερη δουλειά. Χαμπάρι δεν θα πάρεις. Ποιος έφυγε, ποιος ήρθε, ποιος είναι, ποιος δεν είναι, ποιος αναγκάζεται να δουλεύει με πυρετό;

Κι ακόμη ένα πιθανό «σενάριο»: Μιας και δουλεύεις τόσο καιρό από απόσταση , τι την θες τη Σύμβαση Αορίστου με απασχόληση Οκταώρου; Έλα τώρα, όλα αυτά ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα, τον εικοστό! Δυο δεκαετίες τώρα ζούμε στον 21ο κι εσύ χαμπάρι δεν πήρες!

Βγάλε μπλοκάκι, είσαι «ελεύθερος» επαγγελματίας πλέον(!) Με έδρα το σπίτι σου, ΑΦΜ , κωδικό επαγγέλματος, ΚΑΔ, αυτασφάλιση, προαιρετικό επικουρικό σε Ιδιωτική ασφαλιστική. Έτσι για τον ατομισμό και τον ατομικό σου «κουμπαρά», όλα αυτά είναι απαραίτητα.

Όσο για ανταμοιβή – τον μισθό όπως τον λέγαμε – κοίτα δίπλα σου 650 € μικτά για 10ωρη απασχόληση, με την συγκατάθεση του εργαζόμενου παρακαλώ! Εντάξει ένα «Επίδομα εργασίας» είναι για όσους επιβάλλεται η φυσική παρουσία, ενώ εσύ θα είσαι πολύ καλύτερα !

Άσε που το «δελτίο παροχής υπηρεσιών» θα αφορά ένα ευμετάβλητο ποσό, διαφορετικό από μήνα σε μήνα. Τον ένα μήνα 1500 € , τον άλλο – αν δεν αποδώσεις – μπορεί να γίνει και 500άρικο , όσο θες θα δουλεύεις στην τελική !

Πως το είπες αυτό; 13οκαι 14ομισθό; Έλα τώρα, μην λες ΤΑ ανέκδοτα του 20ου αιώνα. Πες μου όμως τώρα πώς θα φέτος πας διακοπές– αν πας; Θα πας με το laptop και το κινητό για προσκεφάλι. Ε εντάξει, εκεί θα φοράς και το μαγιό σου , «ίδια φάση» με το βρακί στο σπίτι θα είναι άλλωστε.

Ιστορίες από το μέλλον θα μου απαντήσεις. Δεν θα το έλεγα! Ιστορίες και υποθέσεις πραγματικές που – ελέω πανδημίας- κατακλύζουν την καθημερινότητα κυριαρχώντας στη ζωή εκατομμυρίων εργαζόμενων.

Ήδη πολλές πολυεθνικές και όχι μόνο , το ανακοίνωσαν στους υπαλλήλους τους. Η τηλεργασία δεν αφορά την πανδημία και τα μέτρα προστασίας από αυτήν. Ήρθε στη ζωή σας για να μείνει! Μόνο που στη «ζωή» χιλιάδων επιχειρηματιών και των επιχειρήσεων τους το «αποτύπωμα» θα είναι εντελώς διαφορετικό: Ήδη εγκαταλείπουν κτηριακές εγκαταστάσεις , απαλλάσσονται από ενοίκια, πάγια έξοδα, ρεύματα για θέρμανση – ψύξη, κοινόχρηστα, αναλογίες σε δημοτικά τέλη, αυτοκίνητα, μετακινήσεις, καύσιμα, ασφαλιστικές εισφορές και τόσα άλλα.

Στην Μ.Βρετανία έναν ακόμη “καπιταλιστικό παράδεισο” εκτός Ε.Ε πλέον (όχι πως έχει καμιά σημασία για τους εργαζόμενους το γεγονός αυτό) υπογράφονται συμβάσεις μηδενικού χρόνου εργασίας . Πρόκειται ακριβώς για ανεξέλεγκτο ωράριο τηλεργασίας. Γι‘ αυτό και αναφέρονται στον λεγόμενο «μηδενικό χρόνο απασχόλησης»! 

Στην ΜΕΚΚΑ του Καπιταλισμού, ήτοι στις χρεωκοπημένες ΗΠΑ, ισχύει ήδη το «Work from everywhere» ως η επικρατέστερη μορφή τηλεργασίας. Έτσι θεσμοθετείται παντού η κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στον εργάσιμο και τον ελεύθερο χρόνο οριστικά και αμετάκλητα.

Τεμπέληδες – οπισθοδρομικοί Μαρξιστές!

Αμετανόητοι οπαδοί του δημοσίου (που εκείνοι βέβαια κατέστρεψαν και καταστρέφουν), θα αναφωνήσουν τα παιδιά των αρίστων , τα σύγχρονα απότοκα της Θάτσερ! Κάτι τύποι «αδούλευτοι» γιατί δεν δούλεψαν ποτέ, κάτι μεταμοντέρνοι που δηλώνουν οπαδοί της «ελεύθερης» αγοραίας οικονομίας , γι’ αυτό και ιδεοληπτικά φανατικοί Αντικομμουνιστές.

Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη γιατί μάλλον δεν έχει γίνει από όλους κατανοητό: Ο Μαρξισμός είναι υπέρ του πλούτου , όχι υπέρ της ολιγάρκειας! Υπέρ του πλούτου για όλους όμως, όχι για ελάχιστους! Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανήθικο στον κόσμο που ζούμε από την συσσώρευση του πλούτου σε λίγους , σε μιά ελάχιστη μειοψηφία .

Οι Μαρξιστές δεν είναι υπέρ της καταλήστευσης του πεπερασμένου φυσικού πλούτου του πλανήτη, αλλά της απόλυτα ισορροπημένης αξιοποίησης του.

Οι Κομμουνιστές δεν αναγνωρίζουν την εμπορευματική παραγωγή που έχει σαν αποκλειστικό σκοπό το κέρδος. Αναγνωρίζουν σε κάθε τι που παράγεται την αξία που έχει προκειμένου να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανθρώπινες ανάγκες . Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό!

Ας πάμε όμως λίγο παρακάτω, στους υποτιθέμενους δημοκρατικούς θεσμούς. (Ε όλο και κάποιος αποφασίζει – θεσμοθετεί «δημοκρατικά» όλα αυτά):

Ευρωπαϊκή Ένωση – «Ευρώπη των λαών» , Διεθνές Νομισματικό Ταμείο , Κυβερνήσεις , «Επιτελικά Κράτη»….Πρόκειται πολύ απλά για «επιτροπές εκατομυριούχων» που αυτοαποκαλούνται όργανα διοίκησης και είναι υποτίθεται «ουδέτεροι θεσμοί». Αυτή η «ταξική ουδετερότητα», που στις μέρες μας , έχει μετατραπεί σε υπερεθνική ταξική μεροληψία του κερατά. Στην πραγματικότητα οι «θεσμοί μας» ανήκουν στις πολυεθνικές , στα λόμπυ και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Για αυτούς υπάρχουν και μόνο!

Οι «θεσμοί» αυτοί δεν μετασχηματίζονται και δεν «κατακτώνται», όπως διατείνονται οι εγχώριοι “ευκαιριοκράτες” της σοσιαλδημοκρατίας (Σύριζα – ΚΙΝΑΛ – Μερα 25) που τους υπηρετούν άλλωστε περισσότερο πιστά από ποτέ! Αυτές οι «επιτροπές εκατομμυριούχων» είναι που διαθέτουν στρατούς , δυνάμεις καταστολής , πρωθυπουργούς , Χρυσοχοϊδηδες καλοπλήρωμένα στελέχη, γραβατωμένους κανίβαλους και πληθώρα θλιβερών Homo economicus τύπου Φοντερλάινεν.

Διαθέτουν ακόμη και παπαδαριό που ξεπλένει αμαρτίες σε τούτη τη ζωή παραπέμποντας στην επόμενη. Και φυσικά , όπως πάντα , πληρωμένη δημοσιογραφία για να παραπληροφορεί , να «ενημερώνει» παρουσιάζοντας την πραγματικότητα που ζούμε, όπως ακριβώς δεν είναι.

Και δυό τελευταία λόγια για τους «Νέους φτωχοδιάβολους με τα laptop» αυτού του κόσμου. Όλους εμάς που στην τωρινή και όχι σε μια μακρινή η δυστοπική πραγματικότητα, εργαζόμαστε, παράγουμε, δημιουργούμε ως μοναδικοί δημιουργοί.

Η υπόθεση με τα νέα αυτά εργασιακά δεδομένα δεν είναι καινούρια. Είναι όμως ραγδαία ανατρεπτική για την ίδια τη ζωή μας μιας και αυτή τη φορά δεν αφορά μόνο στα εργασιακά μας. Καταργεί κεκτημένα , απανθρωπίζει την καθημερινότητα μας, τις σχέσεις μας, όλη μας τη ζωή.

Κάποιοι νομίζουν πως αυτό το «παιχνίδι στην έδρα μας», στο σπίτι, στον ελεύθερο χρόνο μας , στην εκτός δουλειάς ύπαρξή μας, θα μετατραπεί σε έναν υγιεινό περίπατο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι υψηλού ρίσκου. πριν απ όλα για τους ίδιους. Μπορεί για εμάς να είναι μια νέα πρωτόγνωρη δοκιμασία, και έτσι είναι. Μπορεί για αρκετούς νέους να είναι το μοναδικό εργασιακό καθεστώς που γνωρίζουν. Ένα καθεστώς εγκλεισμού , καταπίεσης , αντικοινωνικότητας, απομόνωσης και αποξένωσης Ένα καθεστώς απολύτως αντιερωτικό με τελικούς στόχους την υπερ-εκμετάλλευση , τον ατομισμό και το έλλειμμα κάθε συλλογικότητας.

Όλα αυτά όμως αντιστρατεύονται την ανθρώπινη φύση κι αν συνδυαστούν με το «αίμα που βράζει» , τότε το μείγμα γίνεται εκρηκτικό!Άλλωστε το να πιστεύει κανείς στον εαυτό του, στην μοναδικότητα του ως «δημιουργού» δεν τον μετατρέπει απαραίτητα σε ατομιστή, ούτε καταστρέφει τις γενετήσιες ορμές του! Το αντίθετο θα έλεγα , τον γεμίζει αυτοεκτίμηση , αυτοπεποίθηση και δυναμισμό να κατακτήσει τη γνώση , την αλήθεια, τον κόσμο ολόκληρο!

Κάποιοι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ιδιαίτερα οι νέοι βρίσκουν τρόπους να συνεννοηθούν, να συντονιστούν και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να «σκαρώσουν»! Το μόνο βέβαιο είναι πως θα καταλήξουν μέσα από τις δικές τους διαδρομές στην ανάγκη της οργάνωσης της διεκδίκησης και του αγώνα.

Ας προσέξουν λοιπόν οι φαινομενικά – παροδικά κυρίαρχοι αυτού του κόσμου γιατί τα laptop και τα κινητά μπορεί να βρεθούν «μόνα στο σπίτι»!

Κι όλοι εμείς παλιοί και νέοι να βρεθούμε στον «μεγάλο περίδρομο» της Αθήνας «παρενοχλώντας» τον Χρυσοχοϊδη και την έννομη τάξη του, κάνοντας τις δικές μας αταξίες,

Μέχρι τη «μεγάλη μας αταξία» θα χρειαστούμε λίγο ακόμη –ιστορικό – χρόνο!

Π.Α. Λαζαρίδης

Ολες οι κυβερνήσεις λήστεψαν τον ιδρώτα και τα λεφτά των εργαζομένων μέσα από τα ασφαλιστικά ταμεία

 

 (VIDEO)

• 
  
  

Στη λαϊκή ρήση «φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης» παρέπεμψε σχετικά με τη στάση της κυβέρνησης και του υπουργού Εργασίας, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, μιλώντας επί της τροπολογίας που ιδιωτικοποιεί τον τομέα απονομής των συντάξεων και κατέθεσε το υπ. Εργασίας στο νομοσχέδιο του υπ. Δικαιοσύνης, στον Κώδικα Δικαστικών Υπαλλήλων.

Όπου κλέφτης είναι όλες οι κυβερνήσεις που καταλήστευσαν εδώ και χρόνια τον ιδρώτα, τα λεφτά και το αίμα του λαού και των εργαζομένων, τζογάρισαν τα αποθεματικά στο χρηματιστήριο, λήστεψαν σε μια νύχτα δισεκατομμύρια χρήματα του λαού με το PSI, τσάκισαν τις συντάξεις και τους μισθούς για να χρηματοδοτούν τα μονοπώλια και τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Όπου νοικοκύρης, συνέχισε ο Θ. Παφίλης, είναι ο λαός, οι εργαζόμενοι, γενιές ολόκληρες που δούλεψαν και πλήρωναν μια ζωή τις εισφορές τους για να στηθούν τα ασφαλιστικά ταμεία, τον κοινωνικό χαρακτήρα των οποίων κατεδαφίζουν βήμα - βήμα, όλες οι κυβερνήσεις.

Ο κομμουνιστής βουλευτής επισήμανε ότι με τη συγκεκριμένη τροπολογία, που στην πραγματικότητα είναι σαν ολόκληρο νομοσχέδιο, η κυβέρνηση ιδιωτικοποιεί την απόδοση των συντάξεων προς όφελος των δικηγορικών και λογιστικών γραφείων.

Σχολιάζοντας το επιχείρημα της κυβέρνησης που δεν προσλαμβάνει μόνιμους εργαζόμενους γιατί στο μέλλον δεν θα χρειάζονται, επισήμανε το παράδειγμα της Υγείας, όπου η έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών αποδείχθηκε θανατηφόρο για την πλειοψηφία του λαού εν μέσω πανδημίας.

Κατήγγειλε την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης να θεωρεί κόστος ό,τι αφορά τις λαϊκές ανάγκες και να προτιμά να πεθαίνει κόσμος αντί να προσλάβει προσωπικό στα νοσοκομεία ενώ με αυτή την πολιτική θησαυρίζει το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Για τον Κώδικα Δικαστικών Υπαλλήλων

Όσον αφορά το νομοσχέδιο του υπ. Δικαιοσύνης, υπογράμμισε ότι αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, αφού καθιστά τη δικαιοσύνη πιο φιλική στους επενδυτές, εχθρική και απρόσιτη για το λαό.

Υπενθύμισε ότι ήδη η νομοθεσία και της σημερινής και προηγούμενων κυβερνήσεων εξυπηρετεί αυτό το στόχο όπως τα ταχύρρυθμα τμήματα, τα τμήματα πολυτελείας στα δικαστήρια, που ουσιαστικά «σκουπίζουν» ό,τι εμπόδιο υπάρχει στη δράση των επενδυτών. Επικαλέστηκε, μάλιστα, την έκθεση Πισσαρίδη όπου ξεκάθαρα αναφέρεται ότι η δικαιοσύνη «πρέπει να μετατραπεί από παράγοντα αβεβαιότητας σε παράγοντα εμπιστοσύνης των επενδυτών».

Δεν κάνετε το ίδιο για τις λαϊκές υποθέσεις, σημείωσε ο Θ. Παφίλης φέρνοντας ως παράδειγμα την πολύχρονη αναμονή των εργαζομένων που διεκδικούν δεδουλευμένα ή αποζημιώσεις.

Σημείωσε πως η δικαιοσύνη είναι ταχύτατη, στην κήρυξη παράνομων απεργιών και υπενθύμισε ότι εν μέσω καραντίνας, άνοιξαν τα δικαστήρια για να βγάλουν παράνομες και καταχρηστικές τρεις απεργίες εργαζομένων.

Η δικαιοσύνη δεν είναι ουδέτερη, ούτε ανεξάρτητη από τους αντιλαϊκούς νόμους που ψηφίζονται και τη σκληρή ταξική πολιτική που εφαρμόζεται, σημείωσε.

Τέλος, αναφέρθηκε στην αξιολόγηση των δικαστικών υπαλλήλων που προωθεί ο Κώδικας και δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πλήρης συμμόρφωσή τους με την ασκούμενη πολιτική ενώ στηλίτευσε και τη στάση των άλλων κομμάτων που αναλώνονται σε επιδερμική κριτική, χωρίς να αγγίζουν την ουσία του νομοσχεδίου.

6 Μάη απεργούμε!

Εργαζόμενοι και σωματεία ετοιμάζουν πυρετωδώς την Πρωτομαγιάτικη Απεργία την Πέμπτη 6 Μάη! 101 χρόνια από την κατάκτηση του οκταώρου στην Ελλάδα και ενώ η τεχνολογική ανάπτυξη έχει ανοίξει τον δρόμο για περαιτέρω μείωση του εργάσιμου χρόνου, η κυβέρνηση μας γυρνάει κυριολεκτικά 100 και πλέον χρόνια πίσω!

Ο λόγος για το εργασιακό νομοσχέδιο, γνήσιο τέκνο των «βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών», που όλες οι πρόσφατες κυβερνήσεις υπηρέτησαν. Βασική πλευρά του είναι η «δυνατότητα» 10ωρης απασχόλησης μέχρι και για 6 μήνες, με αντάλλαγμα κάποια ρεπό ή μειωμένο χρόνο εργασίας αργότερα.

* * *

Τα κυβερνητικά στελέχη προσπαθούν να μας εξαπατήσουν, προβάλλοντας τη δυνατότητα εργασίας 10ωρο - 4ήμερο. Αυτό που «ξεχνούν» να αναφέρουν είναι ότι ο υπολογισμός του εργάσιμου χρόνου θα γίνεται σε ορίζοντα 6μήνου. Αρα «ξεχνούν» να πουν ότι ο εργαζόμενος θα «μπορεί να επιλέξει», δηλαδή θα αναγκάζεται να δουλεύει μέχρι και σχεδόν τη μισή χρονιά με συνεχόμενα 10ωρα χωρίς καν υπερωριακή προσαύξηση μισθού.

Αυτό θα επιφέρει απώλεια εργατικού εισοδήματος περίπου 14% από τις απλήρωτες υπερωρίες, ενώ το όφελος για τους εργοδότες είναι πολλαπλάσιο, καθώς εξοικονομούν και τις ασφαλιστικές εισφορές. Ταυτόχρονα, προβλέπεται αύξηση των υπερωριών από 96 (μεταποίηση) και 120 (υπηρεσίες) στις 150 τον χρόνο. Αρα και τα ρεπό, που υποτίθεται θα δίνονται ως αντάλλαγμα, θα εξανεμίζονται από τις αυξημένες πλέον υπερωρίες.

Το χτύπημα στον σταθερό χρόνο εργασίας επιφέρει ακόμα πιο βαριές συνέπειες στη ζωή των εργαζομένων, όπως η πλήρης απορρύθμιση της οικογενειακής και κοινωνικής ζωής, του ελεύθερου χρόνου για άλλες υποχρεώσεις και ενδιαφέροντα, η συσσωρευμένη σωματική και ψυχολογική φθορά από τα συνεχόμενα 10ωρα που κανένα ρεπό (πιθανόν ύστερα από πολλές βδομάδες εξαντλητικής δουλειάς) δεν μπορεί να αποκαταστήσει. Επίσης, συνυπάρχει η αύξηση της πιθανότητας εργατικών ατυχημάτων λόγω κόπωσης.

* * *

Ολα αυτά παρουσιάζονται ως προαιρετικά και μόνο με τη συμφωνία του εργαζομένου. Κυκλοφορεί ένα πολύ εύστοχο αστειάκι που περιγράφει επακριβώς την πραγματικότητα: «Αν θες δουλεύεις 10ωρο, αν δεν θες παίρνουν άλλον και το δουλεύει αυτός». Η σχέση εργοδότη - εργαζόμενου εκ φύσεως δεν είναι ούτε ίση ούτε ακριβώς ελεύθερη.

Απαιτούμε το νομοσχέδιο να μην κατατεθεί! Αρκεί να σκεφτούμε ότι σήμερα που θεωρητικά είναι κατοχυρωμένο το 8ωρο, καταστρατηγείται. Αν ο πήχης από τις 8 σκαρφαλώσει στις 10 ώρες, τι έχει να γίνει; Πριν από 101 χρόνια οι εργαζόμενοι με την ενότητά τους έκαναν αυτό που φάνταζε ακατόρθωτο! Ο μόνος δοκιμασμένος δρόμος είναι ο ταξικός, συλλογικός, οργανωμένος αγώνας για Συλλογικές Συμβάσεις που θα κατοχυρώνουν σταθερό εργάσιμο χρόνο με μείωση του ωραρίου και αύξηση των αποδοχών.

Εναν χρόνο τώρα, οι εργοδότες μετρούν τα κέρδη τους και εμείς τους νεκρούς μας. Ας βαδίσουμε στον δρόμο της ανατροπής. 6 Μάη απεργούμε!

(Αναδημοσιεύεται από «Τα Νέα»)

Κώστας ΔΡΑΚΟΣ
Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών

Αλλος χορταίνει, άλλος πληρώνει

Νέα κύματα ευφορίας στα ισχυρότερα μονοπώλια της ΕΕ προκάλεσε η προχτεσινή απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας να εγκρίνει το ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, ανοίγοντας τον δρόμο για προκαταβολικές εκταμιεύσεις κονδυλίων από τα τέλη του καλοκαιριού.

Στον απόηχο αυτής της εξέλιξης, κυβερνητικά στελέχη και παράγοντες της «αγοράς» ανανεώνουν τις προβλέψεις και τους πανηγυρισμούς για «θεαματική συμβολή του ταμείου στην ανάκαμψη της οικονομίας», επισημαίνοντας το μεγάλο «επενδυτικό ενδιαφέρον» που υπάρχει για τη χώρα μας. Ο λαός, όμως, δεν έχει κανέναν λόγο να συμμερίζεται τον ενθουσιασμό τους...

Οση «ανάπτυξη» κι αν του τάξουν, όσο κι αν προσπαθούν να τον πείσουν ότι «η πανδημία φεύγει, η ανάπτυξη έρχεται», ξέρει καλά ότι από τον κορονοϊό και τις συνέπειές του δεν πρόκειται να ξεμπλέξει εύκολα.

Οι τεράστιες ελλείψεις στο σύστημα της Υγείας παραμένουν και η κρατική ευθύνη συνεχίζει να εξαντλείται στην ...υπενθύμιση της ατομικής. Ο εμβολιασμός προχωράει αργά και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την αντοχή των σημερινών εμβολίων στις μελλοντικές μεταλλάξεις.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο, αφού το «άνοιγμα» της οικονομίας γίνεται, για άλλη μια φορά, με τα πρωτόκολλα της κερδοφορίας του κεφαλαίου, χωρίς ουσιαστικά μέτρα προστασίας για τους εργαζόμενους, τον λαό, τους επισκέπτες από το εξωτερικό.

Μέσα στην πανδημία, ο λαός έχει τη δυνατότητα να γίνει πιο «σοφός». Το παρελθόν αποδεικνύει ότι η ανάπτυξη για τα κέρδη των ομίλων (η καπιταλιστική δηλαδή ανάπτυξη) δεν του εξασφάλισε σύστημα Υγείας δημόσιο και δωρεάν, ικανό να τον προστατέψει και να τον φροντίσει σε κανονικές και έκτακτες συνθήκες. Το αντίθετο, μέσα σε αυτές τις συνθήκες οδηγηθήκαμε στο σημερινό χάλι, να πεθαίνουν διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ και οι ιδιωτικές κλινικές να θησαυρίζουν απρόσκοπτα.

Το Ταμείο Ανάκαμψης και οι «πράσινες επενδύσεις» δεν είναι η απάντηση ούτε στην αγωνία χιλιάδων εργαζομένων και αυτοαπασχολουμένων, για το αν θα έχουν αύριο μεροκάματο και δουλειά.

Οι προβλέψεις μιλάνε για εκατοντάδες χιλιάδες «λουκέτα», όταν αρθούν και τα υποτυπώδη μέτρα συγκράτησης της ανεργίας και των εισοδημάτων. Εξάλλου, η κρίση έχει βαθύτερες αιτίες όσο και αν η πανδημία επέδρασε καταλυτικά στην εκδήλωσή της.

Οι 200.000 θέσεις εργασίας σε έξι χρόνια που υπόσχεται η κυβέρνηση από τις επενδύσεις του Ταμείου Ανάκαμψης είναι σταγόνα στον ωκεανό.

Ακόμα κι αν οι προβλέψεις της επαληθευτούν, μιλάμε για βραχύχρονες, ανακυκλούμενες και κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, με τους αντεργατικούς νόμους, που τώρα επεκτείνονται, ως προϋπόθεση για την εκταμίευση κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Η μείωση κατά 2,5% στον μέσο μισθό, οι απαλλαγές από ασφαλιστικές εισφορές, η επέκταση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, είναι «κεκτημένα» της πανδημίας και της κρίσης, που το κεφάλαιο δεν πρόκειται να απεμπολήσει. Αντίθετα, θα επιδιώξει να τα κατοχυρώσει και να τα επεκτείνει.

Και στο τέλος, ο λαός θα πληρώσει - με νέους φόρους, μέτρα και περικοπές - και τον λογαριασμό του Ταμείου Ανάκαμψης και των 32 δισ. ευρώ που θα ξεκοκαλίσουν τα «πράσινα» και «ψηφιακά» μονοπώλια.

Απάντηση σε όλα αυτά βεβαίως δεν αποτελεί η ξαναζεσταμένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ με «αντινεοφιλελεύθερες κορόνες» να πείσει ότι βρήκε τελικά (sic) τη συνταγή για να ευημερούν ταυτόχρονα τα κέρδη του κεφαλαίου και τα δικαιώματα του λαού. Πολύ απλά, γιατί καμιά τέτοια συνταγή δεν υπάρχει. Το απέδειξε και η προηγούμενη μνημονιακή κυβερνητική θητεία του, αλλά και γιατί αυτό που εξαγγέλλει σήμερα, στην ουσία είναι η υλοποίηση των ίδιων στρατηγικών στόχων, που απαιτούν νέες θυσίες από τον λαό, αλλά με περισσότερη «κοινωνική συνοχή» για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Διέξοδο για τον λαό μπορεί να δώσει μόνο η οργανωμένη πάλη, ο αγώνας για σύγχρονα δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή. Αυτή είναι η απάντηση στις αγωνίες του σήμερα, που μπορεί να ανοίξει ελπιδοφόρα προοπτική για το αύριο.

“Θα σε πιάσω απαίσιο οκταωράκι…” – Οι εργαζόμενοι πήγαν στον Χατζηδάκη τη σωστή τούρτα

 

Τι ονειρεύεται ότι είναι ο Χατζηδάκης;

Τι είναι στην πραγματικότητα;

Μεγάλο παράσημο, αν μη τι άλλο, όταν το έργο σου εμπνέει την τάξη μας και τους αγώνες της…

Αυτό ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της σημερινής κινητοποίησης των εργαζόμενων στο Εμπόριο, έξω από το Υπουργείο Εργασίας, όπου τραγούδησαν τα “χρόνια πολλά” στον Κ. Χατζηδάκη.

«Να ζήσεις Κωστάκη, να κόβεις λεφτά,
τους βιομηχάνους να κάνεις καλά.
Παντού να σκορπίζεις το 10ωρο,
στον τάφο να στείλεις το 8ωρο».

Ταυτόχρονα υποσχέθηκαν στον Χατζηδάκη, να βρουν ελιές για να μαζεύουν -ακόμα και όσοι δεν έχουν.

«Όλοι στο εμπόριο μαζεύουμε ελιές,
μαζί με το 10ωρο βάλτε και βουρδουλιές»

Προηγήθηκε η μαζική κινητοποίηση των εργαζόμενων στον χώρο του εμπορίου, που μετρούν ανθρώπινες απώλειες σε καθημερινή βάση, την ώρα που τα αφεντικά τους μετρούν τα κέρδη τους μες στην πανδημία.

Εργαζόμενοι από μια σειρά χώρους περιέγραψαν τι αντιμετωπίζουν. Την πανδημία του κορονοϊού και τον ιό της δίψας των καπιταλιστών για κέρδος, που τους αφήνει χωρίς μέτρα προστασίας και τους εκβιάζει διαρκώς. Αλλά το υπουργείο πουλάει -μαζί με την “ατομική ευθύνη”- το παραμύθι της “επιλογής” και της “συναίνεσης” του εργαζόμενου, για την κατάργηση του οκταώρου.

Όπως λένε και τα σωματεία -μεταξύ τραγικού και αστείου: “το 10ωρο είναι προαιρετικό. Αν δε συμφωνεί ο εργαζόμενος, η επιχείρηση θα πάρει άλλον να το κάνει“.

Ακολουθούν κωδικοποιημένα τα αιτήματα των σωματείων:

• -Επίταξη εδώ και τώρα του ιδιωτικού τομέα της Υγείας, χωρίς αποζημιώσεις. Ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, με προσλήψεις γιατρών, νοσηλευτών και υγειονομικού προσωπικού.
• -Ουσιαστικά μέτρα προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Να ενισχυθούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί.
• -Επαναλαμβανόμενα δωρεάν τεστ σε όλους τους εργαζόμενους με ευθύνη του κράτους και της εργοδοσίας. Επίσπευση των εμβολιασμών.
• -Γιατρός Εργασίας σε κάθε μεγάλο εργασιακό χώρο.
• -Οι απώλειες των συναδέλφων μας από κορονοϊό να αναγνωριστούν ως εργατικά ατυχήματα καθώς υπάρχει δεδομένος επαγγελματικός κίνδυνος.
• -Στήριξη του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Καμία απόλυση.
• -Σταθερό ωράριο εργασίας και μείωση του εργάσιμου χρόνου, χωρίς μείωση μισθών. Κατάργηση όλων των ευέλικτων μορφών εργασίας. Όχι στα διακεκομμένα ωράρια. Νομοθετική κατοχύρωση.
• -Νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας.
• -Να δοθεί χωρίς καμία καθυστέρηση όλο το Δώρο Πάσχα.
• -Καμία περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών με πρόσχημα τον κορονοϊό. Να μπει τέρμα στην αστυνομοκρατία και την κρατική καταστολή.
• -Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα!