Οικογενειακές ιστορίες

Την αναπληρώτρια γγ του ΝΑΤΟ Γκοτμούλερ ενημέρωσε χτες, μετά τους Ευρωπαίους «εταίρους», ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, για την υπόθεση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία. Η κίνηση αυτή, μάλιστα, παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση (και περίπου αναγνωρίστηκε από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα) ως «διεθνοποίηση του προβλήματος» που συμβάλλει στην επίλυσή του. Πρόκειται τουλάχιστον για κακόγουστα αστεία, αν σκεφτεί κανείς ότι μόλις την περασμένη Παρασκευή, από το βήμα της ΝΑΤΟικής φιέστας που στήθηκε στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, μιλώντας για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο, η ίδια μας καλούσε να σκεφτούμε το ΝΑΤΟ σαν μια «μεγάλη οικογένεια», «όπου λογικό είναι να υπάρχουν διαφορές, όπως σε κάθε οικογένεια» και γι' αυτό «πρέπει να συζητάμε μεταξύ μας για να τις λύσουμε (...) Αυτό άλλωστε είναι η γραμμή από τα κεντρικά της συμμαχίας (...) να προχωράμε με συναίνεση για να αντιμετωπίζουμε τα ζητήματα που προτάσσει το ΝΑΤΟ». Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, ότι οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις δεν αποτελούν εγγύηση για τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ασφάλεια και την ειρήνη. Αντίθετα, είναι λυκοσυμμαχίες του κεφαλαίου και γι' αυτό πηγή κινδύνων για τους λαούς και «γκριζαρισμάτων» σε κάθε επίπεδο. Η «συναίνεση» και οι συμβιβασμοί στο πλαίσιο αυτών των «οικογενειών» είναι μόνο προσωρινοί, μέχρι να βγουν τα μαχαίρια για να μοιραστεί η «κληρονομιά».